Jen Wonders : "Vintage zawsze było moją pasją. Dlatego założyłam Jen Wonders Studio, wykorzystując elementy vintage i tworząc jedyne w swoim rodzaju rzeczy zdobione ręcznie" [#girlCrush]
Jen Azoulay to paryżanka z urodzenia, a z serca i wyboru dziewczyna z Kaliforni. Karierę zaczynała we francuskim ELLE, by następnie zasilić gwardię pierwszych influencerek. Dziś skupia się na modzie vintage, wokół której ukuła brand Jen Wonders Studio. Z Jen rozmawiamy przy okazji jej udziału w kampanii polskiej marki Jenny Fairy.
Czy istnieje dla Ciebie jeszcze coś takiego jak trend? Tak, wierzę, że nadal istnieje. Nie śledzę wszystkich trendów, ale inspirują mnie pokazy mody i wybieram to, co na mnie działa i włączam niektóre z nich do mojego codziennego stylu. Dziś mocniej niż wcześniej miksują się trendy beauty z odzieżowymi, a nawet wnętrzarskimi. Jak makijaż „rozmawia z modą”? Czy na instagramie wciąż ważne jest, żeby np. look z wakacji pasował do wnętrza apartamentu w hotelu, który wybraliśmy także po to, żeby go sfotografować? Tak! Zawsze dobieram makijaż do mojego stroju. Zazwyczaj dopasuje również paznokcie do całego looku. Na Instagramie ważna jest ogólna estetyka, ponieważ każdy post, zdjęcie opowiada jakąś histroię. Skoro już poruszyłyśmy ten temat synergii dizajnu, ciuchów, otoczenia. Co spowodowało, ze w ostatnich latach zainteresowanie wystrojem wnętrz wzrosło o kilkaset procent? Podczas pandemii wszyscy zostaliśmy w domach i mieliśmy czas na ich zmianę. Nasze domy stały się naszym sanktuarium, więc nic dziwnego, że projektowanie wnętrz stało się tak ważną częścią naszego życia. Instagram poprawił globalne poczucie estetyki? Sądzę, że tak. Instagram jest źródłem odpowiednio dobranych zdjęć i tworzy poczucie estetyki na całym świecie. Dużo podróżujesz. Zdradź kilka tipow na poszukiwanie nieodkrytych jeszcze kierunków, miejsc, kawiarni, spotów fotograficznych. Lubię szukać takich miejsc na Instagramie. Używam tagu lokalizacji i patrzę, gdzie ludzie publikują zdjęcia swoich hoteli, czy miejsc wartych odwiedzenia… to bardzo pomocne! Jeśli chodzi o zakupy to sprawdzam w Google, gdzie są najlepsze sklepy w mieście, w którym aktualnie się znajduję. A istnieją miejsca, w których jesteś bardziej kreatywna niż gdzie indziej? Jestem najbardziej kreatywna kiedy podróżuje. Nowe miejsca, nowe kolory, nowe zapachy… Jesteś mocno osadzona w nurcie vintage. Jakie są Twoje prognozy na rozwój tej gałęzi rynku? Vintage zawsze był moją pasją. Dlatego założyłam Jen Wonders Studio, wykorzystując elementy vintage i tworząc jedyne w swoim rodzaju rzeczy zdobione ręcznie. Vintage jest obecnie wielkim trendem, ponieważ wszyscy jesteśmy bardziej świadomi zrównoważonego rozwoju i mam nadzieję, że tak już zostanie. Jak selekcjonujesz propozycje współpracy, które do Ciebie spływają? Muszą one pasować do produktów, które kocham i które bym nosiła. Ważne jest, aby być wiernym swojemu stylowi. Moja publiczność jest bardzo zaangażowana, ponieważ wiedzą, że promuję tylko to, co sama lubię. Co pomyślałaś o produktach Jenny Fairy, gdy marka się z Toba skontaktowała? Już od jakiegoś czasu współpracuję z Jenny Fairy. Zawsze kochałam ich projekty, dobrą jakość, a także to, że wychodzą naprzód z modą. To również marka, którą uwielbiam wizualnie, ich kampanie są zawsze świetnie wykonane. Co udało Wam się zrobić razem? Zespół Jenny Fairy zaproponował mi zostanie twarzą kolekcji Jenny Fairy Joyful i wystylizowanie siebie na sesję zdjęciową. Przylecieli do mnie, do Los Angeles i sfotografowali w domu, a także we wszystkich miejscach, które kocham w tym mieście. To była świetna współpraca! Kolekcja z Jen Wonders dostepna w salonach CCC, na ccc.eu oraz w aplikacji.
Weronika Spyrka: "Jestem wierna koreańskiej rutynie pielęgnacji skóry. Codziennie rano i przed snem myję twarz dwa razy" [#skinCrush]
Modelka i dentystka, właścicielka najpiękniejszych piegów na polskim Instagramie oraz cery, do której wzdychamy. Z Weroniką Spyrką, znaną jako Werushka, rozmawiamy o sekretach jej urody: porannej rutynie, kosmetykach-pamiątkach z podróży, a także koreańskim i amerykańskim podejściu do piękna.
Budzisz się rano. Pierwsze co robisz dla swojej skóry to...? Wypijam szklankę wody! Od kilku lat piję co najmniej dwa-trzy litry wody dziennie, dzięki czemu moja skóra jest zdrowo nawilżona. Stąd też zazwyczaj nie muszę używać balsamów do ust. Po suchych ustach poznaję, że danego dnia wypiłam za mało wody. A przed snem? Czego w życiu byś nie odpuściła swojej skórze? Jestem wierna koreańskiej rutynie pielęgnacji skóry. Codziennie rano i przed snem myję twarz dwa razy. Najpierw płynem na bazie olejku, wykonując delikatny masaż, po czym spłukuję i przechodzę do płynu lub pianki na bazie wody. Zrozumienie, żeby usunąć zarówno hydrofobową, jak i hydrofilową warstwę zanieczyszczeń ze skóry, było dla mnie krokiem milowym. Dzięki temu pozbyłam się problemu zaskórników. Po oczyszczeniu twarzy, ważne jest wyrównanie PH - a tym zajmuje się tonik. Wybieram takie w mgiełce, by nie marnować wacików (a poza tym jest to bardzo przyjemne). Następnie nakładam kolejno: emulsję z kwasem hialuronowym, serum (w zimie), krem pod oczy, krem nawilżający i krem z SPF50 (rano). Brzmi to przytłaczająco, ale obiecuję, że po tygodniu wprawy zajmie Ci to nie dłużej niż mycie zębów. Gdzie kupujesz koreańskie kosmetyki? Przywozisz je jako pamiątki z podróży czy zaglądasz do niszowych drogerii? Większość koreańskich kosmetyków można w Polsce zamówić przez internet, ale ja kupuję je zazwyczaj stacjonarnie. Na przykład marka IT'S SKIN, z której mam emulsję i super lekki krem z SPF50 ma swoje sklepy w Warszawie i we Wrocławiu. Za granicą lubię kupować nowości polecone przez makijażystki czy też zasłyszane hity, niedostępne stacjonarnie w Polsce. Teraz z USA przywiozłam słynny olejkowy balsam Banila Co Clean It Zero do zmywania makijażu, różaną piankę Nature Republic i tonik różany z gliceryną, która dodatkowo nawilża. Tak więc testuję! Regularność jest kluczowa? Myślę, że tak. Jak we wszystkim. Chociaż słyszałam też opinie, że zdrowo jest raz w tygodniu po prostu umyć twarz i dać skórze odpocząć, niczego nie nakładając. Dużo podróżujesz ze względu na swoją pracę. Zdradzisz nam, co zawsze masz w swojej podręcznej kosmetyczce? Mgiełkę-tonik o przyjemnym zapachu, krem nawilżający, krem do rąk i jedwabną maskę na oczy. Czasem po długim locie bardzo przydaje się maska w płachcie. No i oczywiście szczoteczka do zębów, pasta i nitka. Czego (w temacie beauty) nauczyła Cię ostatnia wyprawa do LA? Woda kranowa w LA jest bardzo twarda, co od razu widać po włosach, które stają się ciężkie i matowe. Dobrze było wrócić do domu, gdzie mam zamontowany mini filtr przy słuchawce prysznicowej. Kosztuje około sześćdziesięciu złotych i wystarcza nawet na sześć miesięcy. Amerykanki mają inne podejście do urody? Przykładają sporą wagę do wyglądu. Możliwości urodowe, sklepy z kosmetykami, perukami, salony odnowy, siłownie i studia pilates czy jogi, wydają się być nieskończone. Widać, że Amerykanki częściej korzystają z medycyny estetycznej i mają bielsze zęby - nawet u dentysty są nowe jaśniejsze kolory do wyboru przy wybielaniu czy licówkach. I kochają sztuczne rzęsy w paskach - miałam je nakładane na co drugiej sesji (śmiech). Jak odżywiasz swoją skórę po całym dniu zdjęć lub noszenia grubej warstwy makijażu na planie? Zazwyczaj od razu po zakończeniu zdjęć ściągam makijaż, by moja skóra mogła znowu oddychać. Do mojej standardowej pielęgnacji dodaję wodę micelarną. Nadal nie znalazłam idealnego sposobu na usunięcie brokatu, który czasem nie chce zejść kilka dni (śmiech). Czy są jakieś sekrety urodowe, o których wiedzą tylko modelki? Nie wiem, czy tylko modelki, ale pracując z setkami makijażystek i makijażystów, można podpatrzeć wiele ciekawych tricków. Moim ulubionym jest utrwalenie brwi na lakier do włosów zamiast żelu. Albo dorysowywanie piegów na podkładzie, by skóra wyglądała naturalniej na zdjęciu. Z zawodu jesteś też dentystką. Ciekawi mnie, jak lata spędzone na uczelni medycznej ukształtowały Cię pod kątem pielęgnacji. Na co zwracasz uwagę? Co dzięki temu odkryłaś? Dużo by mówić, ale ogólnie studia nauczyły mnie, że większość naszych dolegliwości zdrowotnych, czy to problemy z dziąsłami czy ze skórą - jest wieloczynnikowych. Prawidłowo funkcjonujący organizm działa w delikatnym balansie, trwa w homeostazie. Kiedy ta równowaga jest zachwiana, przychodzą dolegliwości czy choroby. W takiej równowadze także jest nasza skóra i jej mikroflora, o czym należy pamiętać, stosując przeróżne preparaty na własną rękę. Zaburzając ją w walce ze zwykłym wypryskiem możemy jeszcze spotęgować problem. Dlatego, gdy mamy problem ze skórą, ważne jest by skonsultować się ze specjalistą. Słyszałaś o popularnych od niedawna pastach do zębów w pastylkach? Czy zdaniem specjalistów w branży dentystycznej to dobre rozwiązanie, czy jednak kolejny urodowy kaprys? Pasty do zębów w pastylkach są alternatywą do zwykłej pasty, które mogą sprawdzić się w podróży czy w awaryjnych sytuacjach. Natomiast myślę, że na co dzień lepiej używać pastę poleconą przez swojego dentystę - dostosowaną do indywidualnych potrzeb Twoich zębów i dziąseł. Co jest Twoim zdaniem takim właśnie kaprysem lub przesadą? Mam mieszane uczucia co do plastikowych nicio-wykałaczek, których pacjenci używają zamiast klasycznej nici dentystycznej. Mogą być łatwiejsze w użyciu, ale raz, że są niezbyt higieniczne, bo każdą przestrzeń międzyzębową powinniśmy oczyścić nową, czystą częścią nitki. A po drugie są nieekologiczne, bo jednorazowe i plastikowe. Także polecam starą dobrą nitkę. Krótka piłka: Twój najdziwniejszy trik urodowy? Peeling z kawy i olejku kokosowego do ciała. Robię go sama, co może wydawać się dziwne... ale efekt jest cudowny! Skóra jest gładka jak jedwab. PS Nie róbcie go wieczorem, kofeina wchłania się także przez skórę. To jeszcze: największe beauty regret? Jak byłam nastolatką i czasem błyszczała mi się twarz (wtedy to było passe, a teraz mówi się na to healthy glow) stwierdziłam, że mam cerę tłustą i zaczęłam używać wysuszających kosmetyków. To powodowało, że miałam ściągnięta skórę i wypryski na czole. W końcu dałam się przekonać siostrze, żeby spróbować zastąpić kremy matujące tymi nawilżającymi. I jak ręką odjął. A dieta? Co jesz - jakkolwiek absurdalnie to nie zabrzmi - by mieć piękną twarz? Staram się jeść dużo warzyw i owoców, orzechów, awokado, bataty... Bardzo rzadko znajdziesz mięso na moim talerzu. Ostatnio zdecydowałam, że chcę przejść na dietę roślinną, choć prawdziwą weganką jeszcze nie mogę się nazwać. Work in progress. Polecam dokument "Game Changers" na Netflix. Widziałam, jest świetny i też polecam go wszystkim wokół. Co Cię w nim szczególnie zaskoczyło? Dokument ma mnóstwo argumentów, które mogą przekonać jednych z najbardziej upartych mięsożerców, czyli mężczyzn. Mnie najbardziej zaskoczyło, że nawet po jednym posiłku z produktami odzwierzęcymi są wizualne różnice w wyglądzie naszego osocza. Sama postanowiłam zrobić eksperyment i po Świętach idę na badanie krwi, przechodzę na miesięczną dietę wegańską oraz pod koniec stycznia porównam wyniki przed i po, a także moje obserwacje. Przestawienie się na dietę roślinną może przynieść zaskakujące korzyści naszemu zdrowiu i samopoczuciu oraz naszej Planecie. Który z kosmetyków okazał się Twoim niekwestionowanym hitem? Emulsja IT’S SKIN Hyaluronic Acid, która super nawilża skórę jako warstwa pod krem. A czy jest jakaś urodowa tajemnica, którą przekazała Ci mama? Mama namawiała mnie, żebym zaczęła używać kremu pod oczy odkąd skończyłam dziewiętnaście lat. I choć na początku byłam oporna, bo po co komu odrębny krem i dodatkowa czynność, to w końcu dałam się przekonać, kiedy zaobserwowałam pierwsze zmarszczki wokół oczu. Skóra w tym miejscu jest dużo cieńsza i delikatniejsza, bo ma dużo mniej gruczołów, które naturalnie ją nawilżają. Na swoim Instagramie często pokazujesz się bez makijażu: z piegami, niepomalowanymi rzęsami, naturalnymi brwiami. Dla wielu dziewczyn wymaga to dużej odwagi - a jak jest z Tobą? Uczyłaś się tego czy od zawsze lubiłaś siebie no make-up? To po prostu dlatego, że ja ogólnie nie czuję się zbyt dobrze w za mocnym make-upie. Preferuję taki natural look. Skoro już jesteśmy przy makijażu - czy istnieje kosmetyk kolorowy, który kochasz bez pamięci? Tak! I to jaki klasyk: matowa pomadka Mac - Russian Red (śmiech).
Paulina Pyszkiewicz: "Ludzie pytają, kto dał mi pieniądze na LEBRAND. Biznes zaczęłam z maleńkim dzieckiem i pożyczonym samochodem" [#girlCrush]
Jest 2014 rok. Paulina Pyszkiewicz, studentka historii sztuki postanawia stworzyć markę odzieżową. Ma kilka odszytych modeli, nie ma żadnego doświadczenia w prowadzeniu biznesu. Na rynku wschodzą właśnie polskie marki, które chcą wywarzać drzwi zagranicznych domów handlowych: Magda Butrym, Le Petit Trou, Zosia Chylak. "To dobry moment" - myśli Paulina. I tworzy LEBRAND, firmę, która dziś jest mekką minimalistek, ma ugruntowaną pozycję, posiada butik stacjonarny połączony z biurem na trzecim piętrze Mysiej 3, a za chwilę organizuje własny showroom w Paryżu, gdzie prowadzone będą spotkania z kupcami. Paulinie dziś wiele osób zadaje pytanie: "No to kto Ci dał na to wszystko pieniądze?"
Marta Kowalska, ELLE.pl: Dużo Ci się udało. Używam tego deprecjonującego pracę słowa "udało" celowo, bo chcę powtórzyć za ciekawskimi: "Jesteś bogata z domu"? Paulina Pyszkiewicz: Od lat ludzie pytają mnie, czy pieniądze na rozpoczęcie biznesu dostałam od rodziców albo męża (którego nie mam do dziś ;) Wiele razy słyszałam: "Ciekawe, kto jej założył markę", "Ciekawe, kim są jej rodzice" albo nawet "Ciekawe, skąd gówniara miała na to kasę". Zazwyczaj ludzie nie przypuszczają, że mogłam zapracować na to sama, że może dostałam dofinansowanie. Kiedy zaczynałam tworzyć markę samochód miałam, ale pożyczony, mieszkanie też, ale wynajęte. No i maleńkie dziecko. Nie było kolorowo. Studiowałam historię sztuki na Uniwersytecie Warszawskim i w pewnym momencie musiałam podjąć decyzję, co dalej. Praca etatowa nie wchodziła w grę - moi rodzice nie byli zaangażowani w pomoc przy moim synku. Zmieniłam więc tryb studiów na zaoczne i zaryzykowałam z założeniem własnej marki. Początkowo myślałam, że pójdę w kierunku stylistki bo od nastoletnich lat podobała mi się ta praca - miałam nawet jakieś doświadczenia w asystowaniu przy sesjach i bardzo polubiłam tą adrenalinę. Nie doświadczyłaś opcji "przynieś, podaj, pozamiataj"? Tak jak to zwykle bywa? Nie. Trafiłam całkiem dobrze. Marzyła mi się posada stażystki w magazynie, podglądałam Ewelinę Gralak, zachwycałam się sesjami Agnieszki Ścibior, która była zawsze moją ikoną stylu. Parę razy zdarzyło mi się asystować przy sesjach zdjęciowych. Ja w ogóle myślałam przez długi czas, że będę stylistką. Zawsze coś przerabiałam, szyłam. Mając 10 lat do szkoły zakładałam rzeczy z szafy mojej babci - wszyscy się ze mnie śmiali. Ale nigdy się tym nie przejmowałam. Pierwsze zawodowe doświadczenia zdobyłam, gdy miałam kilkanaście lat w agencji PR. Wszystko, co zarabiałam, wydawałam na ciuchy. Po szkole szłam do pracy. I od początku była to praca w modzie. LEBRAND, Pre Spring 2022, fot. Sonia Szóstak To był już czas, kiedy zaczęliśmy dumnie mówić: "polska moda" i "polska marka". Magazyny mody to hasło powiększały na okładkach, a każda firma tworząca nawet kolczyki z filcu wieszała to sobie na szyldzie. Z LEBRAND ruszyłam w 2014 roku. Jako polska marka, ale od samego początku z apetytem na inne rynki. Wtedy świat odkrył Magdę Butrym i to ona pokazała, że bycie "polską marką" jest atutem, że możesz marzyć o takim samym sukcesie, jak marki zagraniczne, sięgać po to samo. Potem udało się to Zosi Chylak, czy Le Petit Trou Zuzy Kuczyńskiej. To one pokazały, że możemy być "made in Poland" i że nie mamy się czego wstydzić. Obok wzrastały marki Bevza, Nanushka. Nagle okazało się, że możesz być z Budapesztu, Warszawy i robić rzeczy, które doceni cały świat. Z pewnością ten świat otworzyły nam też social media. Pamiętam, jak wrzucałam pierwsze sukienki na Instagram, który był wtedy całkowitą nowością. Wiedziałam, że to dopiero mój początek, że czeka mnie ogrom pracy i milowe kroki, zanim LEBRAND stanie się regularną marką, ale widziałam też, że jest miejsce na tego typu rzeczy, jakie chcę projektować. Chciałam to wykorzystać. Pamiętajmy, że polską modę do niedawna kojarzono albo z Reserved, albo z nazwiskami projektantów na czerwony dywan: Maciej Zień, Paprocki i Brzozowski, Gosia Baczyńska. Nie było nic pomiędzy. Na górnej półce nie było marek. Były nazwiska. No właśnie. Ja nie miałam tego nazwiska i nie chciałam robić zjawiskowych, choć jednorazowych kreacji na czerwony dywan. Miałam wizję, ale nie miałam zaplecza, żeby w pełni zrealizować moją wizję. Zresztą nadal uważam, że marki znanych projektantów powinny nimi pozostać i źle zrobiło im pójście w casual. Nie chciałam być ani koktajlowym nazwiskiem, ani sieciówką - nie miałam też na to środków. Chciałam robić rzeczy które będą solidną bazą każdej garderoby. Nie widziałam na polskim rynku marki ready-to-wear, gdzie można byłoby kupić dobre jeansy, ale też szlachetny sweter, ponadczasowy płaszcz. Nie było polskiego Celine, albo czegoś pomiędzy sieciówką a Celine. Wysokie aspiracje. Ale w rzeczywistości brak doświadczenia w biznesie, kilka sukienek na start wrzuconych na Instagram plus Twój wiek - 21 lat. Jak dla mnie kraksa na horyzoncie. Nie powiem - nie było łatwo! Wiele osób od razu mnie szufladkowało, gdy na spotkanie przychodziła 21-letnia dziewczyna z dzieckiem na ręku. Często wykonawcy mówili do mnie "Paulinka". Oczywiście jest to czasem miłe, ale nie wydaje Ci się, że w ten sposób ktoś Cię "dziewczynkuje"? Traktuje protekcjonalnie? Miałam czasem wrażenie, że to takie wbijanie szpili, sugerowanie, że mam za mało lat, żeby coś wiedzieć i robić coś jakościowego. Ale dzięki konsekwencji pokazałam, że pomimo młodego wieku jestem partnerem do współpracy. Nie oszukujmy się - nie wystartowałam z topowym produktem. Musiałam wiele się nauczyć, żeby dojść do poziomu jaki mamy teraz. Mieć pomysł na markę to jedno, ale wyprodukować kolekcję to zupełnie co innego - stale trzeba się zmagać z masą problemów. Do dzisiaj wpadki produkcyjne są na porządku dziennym. Dzięki temu, że "wpadło" mi zlecenie od jednej z właścicielek znanej polskiej marki na produkcję drobnej biżuterii, mogłam w ogóle zacząć pracę na pierwszą kolekcją LEBRAND. Wreszcie coś o tych mitycznych pieniądzach. Na co wydałaś? Na 10 pierwszych prototypów LEBRAND (śmiech). Żadnych bucików, torebki dla siebie? Nie, wszystko zainwestowałam w markę. Wiedziałam, że to moja jedyna szansa, żeby zacząć ze swoim biznesem, bo na wsparcie finansowe wśród bliskich nie mogłam liczyć. Szyłaś sama? Nie. Znalazłam krawcową, która nawet nie była konstruktorką. Zrobiłyśmy pierwszą minikolekcję składającą się z kilku modeli. A potem mój wniosek o przyznanie dofinansowania został rozpatrzony pozytywnie, co było dla mnie wielką sprawą. To była dotacja, którą może pozyskać każdy, kto zakłada po raz pierwszy działalność gospodarczą. Magiczne 25 000. Za te pieniądze postawiłam pierwszy, niezbyt skomplikowany, sklep internetowy. Wcześniej sprzedawałam pojedyncze sztuki za pośrednictwem instagrama i poczty pantoflowej. Pamiętam złotą cekinową sukienkę, która stała się wtedy naszym pierwszym najlepiej sprzedającym się produktem. Kosztowała 950 złotych. 950! I sprzedała się! Dużo jak na sukienkę nieznanej marki, która w ofercie miała tylko jeden rozmiar z każdego fasonu. To prawda, ale jakość cekinów była warta tej ceny. Ktoś ją kupił i nie dokonał zwrotu. Od tamtej pory mogę mówić o klientkach LEBRAND. Z tym, że nie miały gdzie przychodzić... To spędzało mi sen z powiek. Przecież musiałam stworzyć miejsce, gdzie zainteresowane kolekcją klientki będą mogły przymierzyć ubrania. Jedna z moim znajomych, którą poznałam pracując jako nastolatka w agencji PR-owej, dała mi znać, że zwalnia się jej mieszkanie. To było miejsce po showroomie Mokobelle, na rogu Wilczej i Mokotowskiej. Zdecydowałam się zaryzykować! To był pierwszy showroom LEBRAND. Czynsz stanowczo przewyższał moje możliwości. Biłam się z myślami, bo marka miała pół roku. Nie było mnie wtedy na to stać, ale dzisiaj wiem, że było warto. Nadszedł taki moment, że przestałaś inwestować? Nie, bo wtedy przestałabym się rozwijać. Cały czas się rozwijamy i inwestujemy. Oczywiście pamiętam moment, gdy mogłam z zarobionych pieniędzy kupić sobie pierwszą torebkę, o jakiej marzyłam od zawsze (oczywiście na wyprzedaży). Lubię te momenty, kiedy w zamian za dobre wyniki mogę sobie pozwolić na jakiś klasyk, który posłuży mi na lata. Ale wciąż - po 7 latach - stawiam głównie na rozwój. Ciężko mi w to uwierzyć, najchętniej prześwietliłabym Twoją szafę w detalach. Noszę bardzo dużo rzeczy z archiwalnych kolekcji LEBRAND. Czasem śmieję się, że nie mogę tego robić, bo dziewczyny zawsze zapytają akurat o coś, co jest sprzed kilku sezonów. I domagają się, żeby te modele reaktywować. Pracujemy zresztą na modelach sprzed lat - lubię nadawać im drugie życie. Mamy świetną bazę form, które powstawały przy poprzednich kolekcjach. Warto je wykorzystywać. Tym bardziej, że nasze DNA jest ciągle takie samo. Trzeba przyznać, że sama masz świetny styl. Marka na tym zyskuje? Kiedyś prowadziłam nawet swój blog (to było 15 !!! lat temu, kiedy byłam w gimnazjum) . Zawsze też pokazywałam swoją pracę, ale i swoją szafę w social mediach. To moje życie, nie da się tego rozdzielić od domu, dzieci. Moja codzienność jest związana z modą na każdym kroku. Nie mogę powiedzieć, żebym czuła się swobodnie przed kamerą czy obiektywem, ale selfie w lustrze nie jest dla mnie problemem. Poza tym klientki zawsze pozytywnie reagują, jak pokazuję się w rzeczach LEBRAND. Noszę je na co dzień, choć nie zawsze mam czas, żeby zrobić zdjęcie. Jesteś twarzą LEBRAND? Mimo że projektuję kolekcje, to jednak najbardziej bliskie mojemu sercu jest określenie „dyrektor kreatywna”. Jak wspomniałam, jestem z wykształcenia magistrem historii sztuki, więc nie ma ono nic wspólnego z projektowaniem. Warto zaznaczyć, że nie jestem też zawodową stylistką. Od pewnego czasu wszystkie kolekcje LEBRAND stylizuje utalentowana Olivia Kijo - dziś już śmiało mogę powiedzieć: moja przyjaciółka. Oczywiście jestem założycielką LEBRAND - ta firma to moje całe życie, ale myślę, że określenie "dyrektor kreatywna" myślę jest najtrafniejsze. Łatwo Ci delegować zadania i odpowiedzialność? Uczę się tego. Olivii oddałam stylizowanie i kolekcje dzięki temu zyskują niesamowite życie. Wiem też, ile zyskała marka, gdy dołączyła do mnie Kaja, brand managerka. Zobaczyłam w niej swoje odbicie, mamy jedność wizji, dlatego łatwiej było mi powierzyć jej całą masę obowiązków. Mam ogromne wsparcie w Dominiku, kierowniku produkcji. Nie da się robić wszystkiego na raz, nie da się robić wszystkiego samemu. Ale musicie wiedzieć, że mam na prawdę wyjątkowe szczęście do ludzi. Multitasking jest przereklamowany. I zabija wiele biznesów, jeśli człowiek, który ma firmę będzie wiecznie chciał robić w niej wszystko sam. Trzeba mieć w zespole ludzi, którym zaufasz i pozwolić im robić to, co potrafią robić najlepiej. Poza tym jeśli będziesz chciała robić wszystko to najmniej czasu zostanie na to co najważniejsze w twoim biznesie! Zżywasz się z ludźmi, czy pilnujesz profesjonalnych granic? Większość mojego zespołu jest ze mną od lat. Wiele przeżyliśmy razem, trudno postawić twardą granicę profesjonalizmu. Trzymamy się blisko - myślę, że wszyscy cenią sobie te relacje. Ja i Oni. Nie jest nas dużo, ale pracujemy na 200%. Konkurencja podkrada Ci ludzi? Chyba do tej pory to się nie zdarzyło. A przynajmniej nic o tym nie wiem ;) LEBRAND, Pre Spring 2022, fot. Sonia Szóstak Nie wydaje Ci się, że w polskiej modzie coraz bardziej nagminne jest powielanie pomysłów? Polskie marki wyrastają jak grzyby po deszczu. Mam wrażenie, że kopiowanie jednych przez drugie jest czasem wręcz bezczelne. Oczywiście to powszechne też na świecie. Ale na naszym podwórku, jeszcze za czasów pierwszego fashion weeka w Łodzi, każdy z projektantów chciał być kimś innym. A dziś... Szczerze mówiąc, nie rozumiem takiego działania. Rozumiem, jeśli jedna marka zrobiłaby podobny produkt, ale dwa razy tańszy. Byłaby w tym jakaś logika biznesowa, podobny poziom luksusu za niższą cenę. Ale jeśli kosztują tyle samo, to jaki to ma sens? Jest dużo marek, które płyną na tych samych falach - pytanie, jak długo to potrwa. Sama jestem ciekawa. Weźmy chociaż za przykład armię naśladujących markę The Odder Side... Tak. Myślę, że działa tu prozaiczny mechanizm: jeśli im się udało, mnie też się uda. Niestety wielu osobom się wydaje, że nasz rodzaj biznesu jest niewymagający, że nie ma w tym nic trudnego. Ale myślę, że każdy kto tak uważał, po kilku miesiącach zmienił zdanie. Naprawdę, prowadząc markę, każdego dnia trzeba się zmagać z masą problemów - terminy, logistyka, wymagający klienci. Dlaczego tak trudno powielić LEBRAND? Wypuszczamy 4 kolekcje w ciągu roku. Każda ma około 150 modeli - powstałych z precyzją, odszytych z dobrych, głównie włoskich tkanin i dzianin. LEBRAND to minimalistyczna baza na wiele sezonów. Nawet jeśli robimy denim, to naprawdę jest to bardzo precyzyjne wykonanie. Ale dojście do tego etapu zajęło mi ostatnie 7 lat. Każdy model, każda kolekcja były lekcją. Nadal są. Nie zrobisz tego w trybie przyśpieszonym bez doświadczenia. Myślę, że wiele osób już na początku prowadzenia biznesu zaskakuje to, że początek jest aż tak trudny. Naprawdę trzeba się przygotować na mozolną pracę. Ja zdecydowanie chcę stale ulepszać moje kolekcje, chcę się rozwijać. Nie naśladujesz, nie kopiujesz? Zdarza mi się chodzić np. po sklepach vintage i fotografować rzeczy pięknie wykończone. Zbieram perełki, także akcesoria. Mam wiele rzeczy, w których zainspirował mnie detal kołnierza czy rękawa. Nie wszystko da się przełożyć na współczesną polską produkcję, ale też nie o to chodzi. Inspiracja to tylko impuls, element nowej całości. W minimalistycznej kolekcji przejawia się bardziej w detalach. Dużo mówimy o minimalizmie. Nie męczy Cię już dyktat minimalistek? Klonów z beżowo-białych instagramów? Tak, minimalizm rozumiany jako klasyka, harmonia w modzie, jest czymś innym niż powielanie stylizacji i estetyki w social mediach. Też już jestem tym zmęczona, często nie potrafię odróżnić od siebie niektórych influencerek. Coraz trudniej też nam znaleźć osoby, z którymi w ramach naszego stylu chcielibyśmy podejmować influencerską współpracę. Mam wrażenie, że coraz trudniej jest mieć swój indywialny styl. Muszę zadać to pytanie - płacisz za założenie ubrań LEBRAND na Instagramie? Nie, na szczęście nigdy nie musieliśmy tego robić. Najczęściej sami wybieramy dziewczyny, z którymi chcemy współpracować, choć zdarza się coraz częściej, że na prawdę świetne osoby piszą do nas same - to zawsze bardzo miłe. Zawsze pracujemy na zasadzie barterowej. Bardziej odpowiada Ci forma gentlemen's agreement? Działa to tak: wysyłamy dziewczynom rzeczy, które same wybrały, licząc na to, że w organiczny sposób kiedyś te rzeczy zostaną pokazane. Dziewczyny noszą te rzeczy na co dzień, co sprawia, że produkt jest często fotografowany. Do tych rzeczy należy np. skórzana kurtka, którą Débora Rosa nosiła i pokazywała już wielokrotnie. Myślę, ze tylko taka współpraca ma sens. Wierzę, że jeśli ktoś sam wybierze produkt, który mu się podoba i rozumie, że dla nas taka wysyłka to koszt, to z szacunku do marki i do nas wrzuci zdjęcie i onaczy je LEBRAND. Jest coś, czego nawet Tobie nie udałoby się kupić w Twojej własnej marce? Nie mamy bielizny. Kupuję ją w COSie! * * * LEBRAND to polska marka, którą dziś znaleźć można także w Stanach Zjednoczonych, Nowej Zelandii, Belgii, Szwajcarii, Czechach, Japonii, we Francji, we Włoszech oraz w Niderlandach. Od 2020 obecna także na platformie Moda Operandi, a w tym roku po raz pierwszy w oficjalnym showroomie podczas paryskiego tygodnia mody. LEBRAND, Pre Spring 2022, fot. Sonia Szóstak Nowa kolekcja LEBRAND Pre Spring 2022 to hołd złożony wiośnie i nadziei, że świat za chwilę wróci do normy. Lokalizacją dla na wiosennego edytorialu marki, autorstwa Sonii Szóstak, była włoska Puglia, pod sam koniec turystycznego sezonu. Okolica zwolniła tempa, unosiło się w niej nostalgiczne uczucie końca, ale również wytchnienia i harmonii. Dało nam to możliwość zaczerpnięcia głębokiego oddechu i rozkoszowania się ciepłym uczuciem delikatnie słabnącego słońca. Architektura inspirowana stylem mid-century doskonale współgrała z otaczającą naturą, tworząc idylliczne tło dla naszej wczesnowiosennej, nastrojowej opowieści. To była oczywista, choć niezamierzona interpretacja grupowego doświadczenia naszego zespołu – stanu zawieszenia między znajomym wnętrzem naszych domów, a tęsknotą przygody i podróży. Powoli przygotowywaliśmy się do wyjścia na zewnątrz. W pierwszym sezonie powrotu w dawną rzeczywistość (lub dla większości z nas dawną fantazję) stawiamy na swobodną elegancję z oversize'owymi sukienkami, prostymi materiałami, takimi jak bawełna, czy miękki dżersej, połączonymi z nowoczesnymi uniformami, utrzymanymi w czarno białej palecie. Zależało nam na stworzeniu ubrań, które przetrwają więcej, niż kilka sezonów, które od razu staną się ulubionymi elementami Twojej garderoby, które będą noszone często i z radością. W LEBRAND pragmatyczne podejście do mody nie wyklucza fantazji - są to ubrania, w których możemy marzyć, w których możemy podróżować, wieść nasze codzienne, nie pozbawione wrażeń życie.
India Indre Sakale: „Sztuka pokazuje nam, jakie bariery i granice nosimy w sobie” [#girlCrush]
W sieci niełatwo jest znaleźć informacje na temat jednej z najbardziej stylowych użytkowniczek polskiego Instagrama, Indii Indre Sakale. Nic dziwnego – bardzo ceni sobie prywatność i, jak sama twierdzi, jest introwertyczną duszą. Mimo że lubi kontakt z ludźmi, najlepiej czuje się we własnym towarzystwie. Jak narodził się jej styl i co dziś ją inspiruje?
India Indre Sakale pochodzi z Litwy i na co dzień zajmuje się strategiami marketingowymi, pracując dla największych marek na świecie. Równolegle prowadzi własny portal – Vers24. Ma wykształcenie prawnicze i fotograficzne. To bizneswoman, która inspiruje na wielu płaszczyznach. Na Instagramie Indii Indre Sakale (@indiasaka) możemy podziwiać niesamowite przestrzenie, wyjątkowe stylizacje, architekturę czy naturę. Perfekcjonizm artystki sprawia, że wszystko jest dopracowane w każdym calu. I choć na większości kadrów przeważa minimalizm, jej styl jest niepowtarzalny, a wyczucie estetyki i artystyczny sposób patrzenia na świat sprawiają, że każdy chciałaby odwiedzić miejsca, które odwiedza Indre. Za czym najbardziej tęsknisz, myśląc o Litwie? Za ludźmi. Ostatnio - po prawie 10 latach spędzonych w Warszawie - zrozumiałam, że nie należę już do Litwy. Nie wiem, co się tam dzieje w życiu politycznym czy ekonomicznym, jak pozmieniali się ludzie, jak wygląda dziś Wilno „od środka”. Sporo zmieniło się w sferze prywatnej moich przyjaciół, nie dzieliliśmy wspólnie tych momentów. Z kolei kiedy wracam do Polski widzę, jak postrzegają mnie Polacy – jak osobę obcą. To przykry moment, kiedy uświadamiasz sobie, że nie wiesz, gdzie jest twój prawdziwy dom. Pewnie zrozumie to tylko inny emigrant. Mimo to zdecydowałaś się zamieszkać w Polsce - jak to się stało? Kiedy miałam trzynaście lat, jechałam autobusem do Paryża. Mijałam Warszawę i zachwyciłam się tym miastem. Przeszło mi przez myśl, że chciałabym tu zamieszkać. Kto mógłby wtedy pomyśleć, że tak się stanie? A za co dziś najbardziej cenisz sobie Warszawę? Za poczucie anonimowości. To właśnie podoba mi się najbardziej w dużych miastach - żyjesz pomiędzy ludźmi, ale nie przyciągasz uwagi, jesteś jedną z wielu osób. Pewnie wynika to też z mojej osobowości, jestem introwertykiem. Czy masz tu swoje ulubione, najbardziej stylowe miejsca, do których chętnie wracasz? Przed pandemią bardzo wielu ciekawych ludzi spotykałam w Zachęcie, w kinie Kultura, w restauracjach - Regina Bar czy Charlotte. A teraz? Najbardziej stylowe osoby spotykam na konferencjach prasowych… online. Wiem, że interesujesz się sztuką. Co miało największy wpływ na to, jak dziś wygląda twoja wrażliwość artystyczna? Oczywiście rodzice, przyjaciele, szkoła, galerie sztuki, które dotąd odwiedziłam. Zaobserwowałam u siebie, że moja wrażliwość artystyczna bardzo zmieniła się przez pryzmat osobistych doświadczeń. Inaczej widzisz świat, kiedy masz 18 lat, a zupełnie inaczej, mając 35. Ze sztuką też tak jest - im bardziej i głębiej wejdziesz w ten temat, tym szybciej rozumiesz, jak wiele jeszcze nie wiesz. Skąd w ogóle wzięło się twoje zamiłowanie do sztuki? Pochodzę z artystycznej rodziny, więc miłość do sztuki wyniosłam z domu rodzinnego. Na styl mój i mojej siostry duży wpływ miała mama, która jest artystką. Fascynuje mnie wrażliwość artystyczna, uwielbiam obserwować ludzi w galeriach sztuki. Każdy obraz widzimy inaczej, z zupełnie innej perspektywy, w oparciu o własne przeżycia - sztuka pokazuje nam, jakie bariery i granice nosimy w sobie. Jaki jest zatem twój ulubiony artysta? Jeden? Niemożliwe! Jest wielu artystów, których cenię. Uwielbiam impresjonistów, a najbardziej Auguste Renoir i harmonię płynącą z obrazów jego autorstwa. Równolegle nie mogę przejść obojętnie obok nazwiska Jean-Michel Basquiat czy chińskiego artysty - Liu Xiaodong. No i Christopher Wool, jego też uwielbiam. W takim razie jakie dzieła zdobią twoje mieszkanie? Nie wiem, czy mogę zdradzić, jakie obrazy mam w domu (śmiech). Jeśli chodzi o artystów, których chciałabym, żeby świat bliżej poznał, z pewnością jest to GIARAM. A najcenniejsze obrazy w moim domu to te, które namalował mój syn. Jest niezwykle wrażliwy i ciekawie widzi ten świat. Jak wygląda twoja historia poszukiwania własnego stylu? Mój styl od zawsze wyróżniał się na tle rówieśników - był monochromatyczny. Oczywiście mam też za sobą bunt wieku nastoletniego. Nosiłam wtedy szerokie jeansy i ubrania XXL, a mój szkolny kolega zapoznał mnie z muzyką rave. Później duży wpływ na mój ubiór miał Pedro Almodovar i jego film „Volver”. Cała ta produkcja jest przesycona czarnym humorem (lubię to), a główna postać - Raimunda (Penelope Cruz) stała się dla mnie ikoną kobiecości. Pozostając przy filmach - do których pozycji najchętniej wracasz? Na pewno „Parasite”, „Like Father, Like Son” (org. „Soshite chichi ni nart”) czy „Still Walking” (org. „Aruitemo, aruitemo”) – tam jest tak dużo emocji ukrytych pomiędzy słowami. Niektóre produkcje zostają mi w pamięci ze względu na stronę wizualną, np. „Call Me by Your Name” czy - wspomniany już wcześniej film Almodovara – „Volver”. A jeśli chodzi o pisarzy? Orhan Pamuk - przeczytałam wszystkie jego książki. Wiedziałaś, że on też robił zdjęcia? Parę lat temu byłam na chwilę w Istambule i zobaczyłam plakat informujący o tym, że w galerii obok odbywa się jego wystawa. Nie udało mi się tam dotrzeć, bo galeria była już zamknięta. Wróciłam do Warszawy i przez kilka dni ciągle myślałam o tym, że byłam tak blisko, a nie zobaczyłam jego prac, więc... kupiłam bilety i tam wróciłam. W sumie nie wiem, czy podobały mi się te fotografie, ale na pewno dużo bardziej zrozumiałam punkt widzenia tego artysty. Przeczytałaś ostatnio coś dobrego? Virginie Woolf „Between the Acts” – ta pozycja zdecydowanie budzi emocje. Poleciła mi ją dr Jurate Cerskute podczas gościnnej wizyty na Uniwersytecie Warszawskim. A poznałam tę kobietę przez… Instagrama. Wierzę, że czasami dobre książki same znajdują do nas drogę. Skąd czerpiesz inspiracje do działania? Z podróży. I nieważne, czy trwają dwa dni, czy miesiąc. Zawsze znajduję swoją drogę – wiem, gdzie się zgubić i jak się odnaleźć. To też wyniosłam z domu rodzinnego. Praktycznie każdej zimy spędzaliśmy miesiąc w innym miejscu. Tym sposobem odwiedziłam m.in. RPA, Chile czy Filipiny. Podróże bardzo mnie ukształtowały. Od zawsze dawały (i wciąż dają) mi wolność, żeby móc myśleć inaczej. Może dlatego żyję trochę w swoim świecie, niekiedy oderwana od rzeczywistości takiej, którą widzi większość. Poza tym inspirują mnie ciekawi ludzie i rozmowy z nimi, w tym przemyślenia mojego syna dotyczące tego, jak zostać milionerem (bardzo zresztą logiczne). Jest jeszcze jakieś miejsce na świecie, które chciałabyś odwiedzić? Alaska. Coraz częściej o niej myślę. Bardzo chciałabym też pojechać na ryby do Norwegii, ale póki co nie mogę znaleźć chętnych na wspólny wyjazd. Preferujesz podróżowanie w towarzystwie? Potrafię podróżować i solo, i będąc w towarzystwie. Przyznaję jednak, że ludzi, z którymi podróżuję, wybieram bardzo świadomie. Gdzie najchętniej się relaksujesz? Uwielbiam obserwować góry czy zachód słońca nad morzem. Bardzo dobrze czuję się we Francji i w Kanadzie. To są kraje, gdzie podoba mi się absolutnie wszystko: kultura, architektura, jedzenie, ludzie. A co najbardziej podoba ci się w sobie? Chyba to, że nie boje się zmian i potrafię żyć w swoim świecie, mimo wszystko. Czy możesz zdradzić, co było twoim dotychczasowym, największym wyzwaniem zawodowym? Zdecydowanie przejścia od prawa do marketingu. Dzięki temu mam trochę inny pogląd na różne sytuacje. To czasem mi pomaga, a czasem mnie blokuje. Jak wygląda twój dzień – jesteś fanką rytuałów? Mój dzień zaczyna się wcześniej i… kończy jeszcze wcześniej - idę spać, kiedy ludzie wychodzą na wieczorne spotkania. Z natury jestem bardzo chaotyczną osobą, mam milion pomysłów na minutę. To jeden z powodów, dla których wszystko planuję. Wiem, że wtedy zrobię więcej. Uważam, że dyscyplina w życiu pomaga, dlatego mam swoje rytuały, które mnie cieszą. Zauważyłam, że na Instagramie, poza publikacjami zdjęć z podróży czy materiałów o tematyce fashion, często piszesz o perfumach. Jakie są twoje ulubione zapachy? Perfumy przypominają mi ludzi, miejsca, wywołują wspomnienia. Mam bardzo dużo swoich ulubieńców. Potrafię każdy mój nastrój ubrać inaczej. Nie dzielę zapachów na dzienne i wieczorne, bo nie lubię ograniczeń. W mojej kolekcji zawsze można znaleźć: Chanel 1957, Chanel Le Lion, Tom Ford Ombre Leather parfum, Tom Ford Bitter Peach, Kilian Apple Brandy i Jo Malone London English Pear & Freesia. Twoja wskazówka dla osoby, która dopiero poszukuje własnego stylu - jakie są najważniejsze elementy garderoby, w które warto zainwestować? Ludzie za bardzo komplikują sobie życie, myśląc o ubiorze. Tak naprawdę klucz do sukcesu to czysta matematyka. Wystarczy mieć dobrą podstawę dopasowaną do figury: wysokiej jakości spodnie czy spódnicę, marynarkę, porządne buty i parę prostych topów. Chcesz się wyróżnić? Baw się detalami. W ogóle wydaję mi się, że największy i najczęstszy błąd to nieprzemyślane połączenia. A biorą się z tego, że decyzje dotyczącą ubioru podejmujemy na ostatnią chwile – tuż przed wyjściem. A czy masz jakąś złotą myśl dla kobiet, które (podobnie jak ty) każdego dnia łączą intensywną aktywność zawodową z pasją i życiem rodzinnym? Na pewno warto czerpać radość ze swojej pasji i codziennie planować życie, ale też pozwolić sobie czasem zwyczajnie się zgubić.
Barrakuz: "Cieszy mnie, że ludzie mają coraz większą świadomość estetyki czy panujących trendów" [#girlCrush]
Tworzy okładki płyt i książek, plakaty (również związane z akcjami społecznymi), kolaże publikowane w magazynach i współpracuje z markami "fashion". Mało? Beata Śliwińska, znana również jako Barrakuz, nie boi się wyzwań, a nawet więcej, chce przecierać kolejne szlaki w projektowaniu.
Z pewnością znacie jej prace albo słyszeliście ten intrygujący pseudonim, za którym ukrywa się ta rozchwytywana 31-latka. Barrakuz ma na swoim koncie projekty dla takich marek jak Reserved, adidas, Levi's, czy Prosto, a jeśli jesteście fanami dobrej polskiej muzyki, to z pewnością znacie jej okładki dla takich artystów jak Suwal, Król, Kasai albo "merch" dla Taco Hemingwaya z okazji promocji płyt "Szprycer" czy "Cafe Belga". Wszędzie jej pełno. Lista jest zbyt długa, żeby wymienić wszystkie współprace tej pani, ale to właśnie dzięki niej Polacy oszaleli na punkcie kolaży. Zachwycamy się jej projektami, dlatego postanowiliśmy poznać samą Barrakuz. Jaka jest Beata Śliwińska? ELLE.pl: Przełom końca i początku kolejnego roku to moment, kiedy wszyscy robią podsumowania albo wytyczają sobie kolejne cele. Też to robisz? Beata Śliwińska/Barrakuz: Ostatnio nawet usłyszałam: "Beata zrobiłaś sobie podsumowanie roku?". Gdy zaczęłam myśleć o tym ile się działo, w ilu warsztatach i wykładach brałam udział, to sama jestem zaskoczona, że tyle udało mi się zrobić przez te 12 miesięcy. Jednak zastanawiam się, jaki jest sens takich podsumowań. Niektórzy uważają to pewnie za mobilizujące, a może chodzi tylko o połechtanie własnego ego? Żyjemy w tak szybkim tempie, że często zapominamy o wydarzeniach sprzed kilku tygodni czy miesięcy. Rzeczywiście. Ja tak mam, ale to też dlatego, że gdy wstaję rano czuję się nową osobą. Bez bagażu doświadczeń. Kolejny dzień to kolejne, często nowe, wyzwania. To wynika z twojego charakteru, czy tego, że zdecydowałaś się na freelance i jesteś swoim własnym szefem? Myślę, że to są pozostałości po tym, jak musiałam walczyć z brakiem pewności siebie. Tak naprawdę nadal nad tym pracuję. Trudno w to uwierzyć. Jesteś doceniana przez branżę, co chwilę pojawiasz się z kolejnym projektem. Tę pewność siebie buduję właśnie poprzez pracę zawodową. Chociaż nie powinno tak być, zawód nie powinien definiować tego jakimi jesteśmy ludźmi. Praca silnie na nas oddziałuje, ale nie silę się na podkreślaniu tego w relacjach z innymi, jestem po prostu projektantką. Z drugiej strony prowadzisz warsztaty np. z tworzenia kolaży. Mówienie do ludzi, a zwłaszcza przekazywanie im wiedzy tak, żeby byli zasłuchani, jest trudne. To było dla mnie zaskoczenie, gdy okazało się, że potrafię być mówcą. Wcześniej brałam jedynie udział w szkolnych występach, obronie pracy i miałam krótki epizod ze śpiewem. Nic więcej. Okazuje się, że takie wystąpienia przed publicznością mnie motywują. Do czego? Co dają ci spotkania tego typu? Ludzie są głodni wiedzy. Dostaję ogromną liczbę zapytań: czy pojawię się na pewnej uczelni, czy spotkaniach dotyczących designu. A to przecież tylko część mojej pracy, ok. 10% tego, co robię zawodowo. Cieszy mnie, że ludzie mają coraz większą świadomość estetyki czy panujących trendów. Sama lubię się uczyć, cały czas się doszkalam, poszukuję nowych informacji. Bywa, że specjalnie jadę gdzieś za granicę, żeby zobaczyć jakąś wystawę. Uważam, że to bez sensu, żebym te informacje zostawiała tylko dla siebie. Ktoś mi kiedyś zwrócił uwagę, że przecież pokazuję swój warsztat pracy i czy nie boję się, że powstaną kolejne Barrakuz. To co robimy, także projektując, to wynik składający się na doświadczenie zawodowe, ukończoną szkołę lub kursy i tego, co sami mamy w głowie. Zawsze mnie zaskakuje, gdy na warsztaty przychodzi np. 20 osób, każdy ma te same materiały, a powstają z nich zupełnie różne projekty. Dlatego marzy mi się, żeby dzieci w szkołach zamiast plastyki, uczyły się właśnie poczucia estetyki. Uważasz, że ludzie zaczęli interesować się designem, właśnie w formie grafik lub plakatów? Mamy świetnych twórców i to na wysokim poziomie, jednak uważam, że to ogromne zainteresowanie stroną wizualną jest pewną formą mody. Chcemy wiedzieć kto jest autorem albo kto zaprojektował dany mebel czy ubranie. To wynika z pewnych trendów. Świadomość jest większa. Sama uwielbiam polską szkołę plakatu, ale jestem też fanką fotografii w mieszkaniach. Zauważyłaś, że ostatnio częściej wybijają się dziewczyny na tym polu? To świetne, że jest coraz więcej dziewczyn-projektantek. Część z nich ma podobne podejście do mnie, nie boją się ryzyka. Można być w strefie komfortu, pracować jako grafik na etacie i mieć z tego satysfakcję. Ja obrałam zupełnie inną drogę. Każdy dzień przynosi przygody i doznania, porażki oraz sukcesy. Dziewczyny mniej się boją, wychodzą naprzeciw odbiorcy, wierzą w swoją pracę. Poczułyśmy swoją wartość, że możemy być dobre. Gdy spotykam kogoś w wieku 19 czy 20 lat i przypomnę sobie, jak bardzo miałam złe mniemanie o sobie to sugeruję tej osobie, żeby się nie ukrywała. A wręcz chwaliła. Za mało doceniamy siebie samych i innych. Nie mam już problemu z mówieniem o swoich sukcesach, choć nadal jestem swoim największym krytykiem. Ale pseudonim masz uniseksowy. To całkowity przypadek, co więcej, z tego powodu miałam sporo zabawnych sytuacji. Barrakuz nie powstało z myślą o pseudonimie artystycznym. Na początku studiów, mniej więcej, znajomi i rodzina zaczęli mówić do mnie w skróconej formie "Bea". Potem skrócono to do dwóch liter i czytano po angielsku, a następnie ktoś połączył to z bohaterem serialu "Drużyna A", B.A. Baracus. Jakimś dziwnym trafem to się połączyło, a ja to spolszczyłam i tak powstała ta nazwa. Początkowo wszystkie maile adresowane do mnie pisane były w rodzaju męskim, a gdy odbierałam telefon to wiele osób było zdziwionych, że rozmawiają z dziewczyną. Wspomniałaś o uczelni. Z wykształcenia jesteś architektem. A dokładnie magistrem inżynierem na kierunku architektura krajobrazu. Ale w wyuczonym zawodzie pracowałam zaledwie cztery miesiące na stażu. Szybko stamtąd uciekłam. Lubię gdy tematy szybko się zmieniają, gdy kolejne wyzwania pojawiają się co tydzień i nie muszę pracować przy długofalowych projektach. Nadal kocham architekturę, to właśnie ona dała mi umiejętność korzystania z perspektywy, poczucie przestrzeni. Amatorsko zajmuję się też wzornictwem, pomagam projektować wnętrza mieszkań swoim znajomym. Przez pewien czas byłam zła na siebie, że spędziłam pięć lat na dziennych studiach, a nawet nie pracuję w tej dziedzinie. Widocznie tak miało być. Kreatywny "skręt'' poczułam już na studiach, na architekturze pracuje się głównie w zespołach projektowych, ja już wtedy najbardziej byłam zaangażowana w grafikę i wizualizacje. W tym czasie prócz dziennych studiów, zaczęłam uczęszczać weekendowo na zajęcia z graphic designu. Te pięć lat edukacji były dla mnie bardzo intensywne, momentami czułam, że wiąże się to z pewnego rodzaju poświęceniem. To teraz musisz ujawnić skąd wzięły się twoje słynne kolaże. Ta część projektowania kojarzy się wielu osobom głównie z wycinankami na plastyce. Pracowałam już wtedy jako "graphic designer", ale nie do końca lubiłam tę pracę. Wracałam do domu po godzinach, rano pobudka i znów praca w biurze. Uciekłam stamtąd, próbowałam swoich sił jako wolny strzelec, potem znów etat w agencji kreatywnej i tak na zmianę. Na dodatek pojawiły się problemy zdrowotne. Musiałam pożegnać się z pracą zawodową na pół roku. Dochodząc powoli do siebie zaczęłam w końcu robić swoje rzeczy, na które wcześniej nie miałam czasu. Po prostu nie jestem w stanie siedzieć bezczynnie. Przeglądałam materiały i przy okazji zaczęłam wycinać jakieś kształty, pierwsze dekonstrukcje. Ale byłam też wtedy na takim etapie, że pokazywanie swoich prac uważałam za przejaw próżności. Było to dla mnie bezpodstawne chwalenie się czymś, co niewiadomo czy jest nawet dobre. Wtedy usłyszałam pewne ważne zdanie, które dziś powtarzam innym: "jeśli nie pokażesz swoich prac to nikt nie zajrzy do twojej szuflady". Zaczęłam publikować swoje projekty w internecie, z początku hobbistycznie. Do tej decyzji zainspirowała mnie też książka, którą znalazłam w jednym ze sklepów w Lizbonie, gdy byłam tam w 2014 roku. Było to "Age of Collage", a na okładce widniała kompozycja autorstwa Matthieu Bourel, który do dziś mnie inspiruje. To było dla mnie coś nowego, modyfikacje graficzne wynikające z kolażu traktowałam jak coś vintage. Większość kojarzy to przecież z wydzierankami z gazet czy wycinankami. Zaczęłam robić coś w tym stylu, ale w bardziej nowoczesnej formie. Nadal musiałam uważać na zdrowie, więc to były jakieś pojedyncze prace i projekty. W 2016 roku, tuż przed Ogólnopolskim Strajkiem Kobiet, gdy czekałam w kolejce na wizytę u lekarza odezwała się do mnie Marta "Martiszu" Ludwiszewska z Pogotowia Graficznego. Zaproponowała mi stworzenie plakatu na Czarny Piątek. Projekt powstał w 10 minut, a po jego publikacji rozdzwoniły się telefony. To był znak, żeby pójść w tym kierunku. A projekty z Reserved i Medicine, koszulki dla Taco Hemingwaya? Jakie to uczucie, gdy widzisz kogoś w ubraniu ze swoją grafiką? Bardzo przyjemne, nie ukrywam. Był taki moment, że w Warszawie, w której mieszkam, nie udało mi się dojrzeć zbyt wiele osób w tych ubraniach, ale zdarzały się sytuacje, gdy podczas wyjazdów mijałam kilka osób jednego dnia w koszulkach mojego projektu. To wyjątkowe i miłe, ale też odpowiednio do tego zawstydzające. Przyznałaś się kiedyś, że gdybyś miała okazję to chciałabyś współpracować z Alessandro Michele, dyrektorem kreatywnym Gucci. Jest najbardziej odpowiednią osobą na tym miejscu, a to co pojawia się w ramach marki - nie tylko modowo, ale wokół, robi ogromne wrażenie. Mam wrażenie, że zmierzamy w stronę takiego neoromantyzmu. Billy Porter z serialu "Pose" na rozdaniu Oscarów miał na sobie suknię, Timothee Chalamet lansuje jednokolorowe zaskakujące garnitury, a inni mężczyźni chodzą w koronkach. Takim przykładem jest np. Harry Styles. Facet w stylu Toma Forda już nie jest interesujący. Te zmiany w modzie są też dla mnie ważne pod względem projektowania. Oglądam pokazy i przypatruje się dobranej kolorystyce, wzorom, a nawet scenografii na pokazach. To prawda, że wracamy do trendów z poprzednich dekad, ale inne są środki przekazu. Pracujesz też z muzykami. Na swoim koncie masz kilka docenionych okładek. Podoba mi się to zderzenie ilustracji z muzyką. Prywatnie lubię oglądać okładki płyt, słucham sporo muzyki i chodzę do sklepów z winylami. Płyta gramofonowa jest moją pocztówką z podróży - idealnie mieści się do bagażu podręcznego. Wolisz pracować na komputerze, czy raczej analogowo? Uwielbiam to oderwanie się od części cyfrowej. Tak pracuję z kursantami na warsztatach i tak powstała też okładka nowej płyty Low Key "Distance". Chłopaki z zespołu napisali do mnie, że zależy im aby ten projekt bazował na pracy odręcznej. W wersji cyfrowej nie udałoby się uzyskać pewnych niedopowiedzeń, naderwania papieru, cięcia nożyczek. Inne są też światłocienie. Czy jest projekt, z którego jesteś szczególnie dumna? A może nie skupiasz się na tym i wolisz patrzeć w przyszłość. Specyfika pracy każe mi być myślami już mniej więcej w połowie 2020 roku. Trochę muszę sięgać w przód i być niejako przygotowaną na pewne wyzwania, bez tego nie czułabym ekscytacji. Poza tym, chyba taka jest rola projektantów, by być gdzieś obok trendów, najlepiej na krok przed. Nigdy za. Z projektów, które były dla mnie swojego rodzaju trampoliną była współpraca z marką Adidas Originals. Mało kto mnie wtedy znał jako niezależną projektantkę, a dostałam ogromny kredyt zaufania. Nie staram się myśleć o tym, który projekt był najlepszy. Raczej skupiam się na tym, co mogę jeszcze zrobić. Ostatnio myślę o pewnych zmianach. Dziś nie musisz być tylko grafikiem, możesz robić zdjęcia, malować obrazy, czy projektować ubrania oraz akcesoria. Ktoś mógłby powiedzieć, że to chwytanie się wszystkiego po trochu... Ja uważam, że to raczej nauka czegoś nowego. Następna strona w księdze doświadczeń, a może nowa droga zawodowa? Życie składa się z etapów. Moim jest teraz projektowanie graficzne, ale za pięć lat chciałabym być już w innym miejscu. Ale nadal marzysz o zaprojektowaniu okładki płyty dla Radiohead? Niezaprzeczalnie tak! Nadal jestem ich fanką, ale to wymagałoby ode mnie skręcenia stylistycznego, bo oni mają specyficzny styl okładek, bardziej "trashowy" niż wymuskany.
Żona Johna: " Nie interesują mnie metki. Ubrania podkradam z szafy męża, często pożyczam rzeczy od mamy i noszę #gaciepotacie" [#girlCrush]
Projektuje autorskie ozdoby do włosów, w których kocha się cały Instagram, lansuje rynek ubrań z drugiej ręki, a świat mody traktuje mocno z przymrużeniem oka, zręcznie odzierając go z pompatycznej sztampy. Z Olą Rałowską rozmawiamy o jej pierwszych randkach z fachem stylistki, nietypowym flircie z mediami społecznościowymi i wszystkich innych zawodowych miłostkach, bez których pewnie do tej pory nie usłyszelibyśmy o Żonie Johna – dziś jednej z najbardziej rozpoznawalnych postaci w polskim Internecie.
ELLE: Rano przed wyjściem z domu chłopak zapytał mnie z kim będę dzisiaj robić wywiad i uświadomiłam sobie wtedy, że tak naprawdę to chyba nie znam odpowiedzi. Bardzo trudno zamknąć Cię w jakieś sztywno skonstruowane ramy, dlatego chciałabym poznać Twój punkt widzenia: Żona Johna, czyli kto? OLA: Cała przygoda z żoną Johna, zaczęła się od gruntowych porządków we mnie samej. Całe życie wydawało mi się, że żeby moja praca miała wartość, to muszę być wyspecjalizowana w jednej dziedzinie, aż w końcu zaakceptowałam swoją naturę, jestem jaka jestem, potrzebuję dynamiki i lubię jak dużo się dzieję. Dlatego też dużo robię. Szyję dodatki do włosów, robię warsztaty dla dziewczyn, projektuję, czasem coś stylizuję... Po prostu pozwoliłam sobie na to, żeby zajmować się wszystkim tym, co mi się w danej chwili podoba. ELLE: A co teraz podoba Ci się najbardziej? OLA: Wiesz co, najwięcej przyjemności sprawiają mi prace manualne, bo ja naprawdę uwielbiam wszelkie „robótki ręczne”. Praca przy wielkich produkcjach jest fajna, ale też okropnie stresująca... ELLE: Miałaś już tego dość? OLA: Bardzo, ale gdyby nie ten okres mojego życia, to pewnie dalej wydawałoby mi się, że jestem szczęśliwa, chociaż wcale nie byłam. Epizod stylizacji w tym wielkim świecie fashion pozwolił mi przewartościować sobie wiele rzeczy. Dzięki temu uwierzyłam, że do pracy, którą wykonuję trzeba mieć pewne umiejętności, zdolności, że to to nie jest tak, że każdy mógłby to robić. A długo właśnie w ten sposób to postrzegałam, dopiero od niedawno zaczęłam dopuszczać do siebie myśli pt. „ok, robisz coś naprawdę fajnego”. ELLE: Ale przecież ludzie dookoła musieli Ci mówić, że robisz super rzeczy. OLA: No może i mówili, ale jakoś nigdy tego nie przyjmowałam, chyba musiałam poczekać tych kilka lat aż nadejdzie odpowiedni moment, żebym mogła wypłynąć ze swoimi własnymi projektami. ELLE: Takimi jak księżycowe opaski i autorskie scrunchies, które można kupić na Twoim blogu? OLA: Tak naprawdę to zaczęło się od chęci prowadzenia warsztatów. Szukałam koncepcji na to, czego mogłabym uczyć i tak zaczęłam robić opaski, które przy okazji bardzo spodobały się moim koleżankom, potem im koleżankom, i tak dalej i tak dalej, więc zaczęłam je sprzedawać. Te pierwsze egzemplarze robiłam od początku do końca ręcznie. Wszystko sama przyszywałam, haftowałam, 100% handmade (śmiech). Teraz jeszcze wtykam dziewczynom do kupionych scrunchies „listy miłosne”. Mam też dużo innych pomysłów. Niedługo planuję np. robić i wrzucać do pudełek takie chińskie... ELLE: Wróżby? OLA: Tak! po prostu chcę mieć z moimi klientkami jak najwięcej interakcji i bardzo lubię robić im niespodzianki. Np. nawet jeśli zamawiają u mnie konkretny produkt, to ja bardzo często go delikatnie modyfikuję. Czasem go trochę inaczej wykończę, dorzucę coś do pudełka albo wyhaftuję sekretną wiadomość. Z jednej strony sobie myślę, że są takie osoby, które jak zobaczą na zdjęciu poglądowym różową wstążeczka, to może się zdenerwują jak ostatecznie dostaną żółtą, ale ktoś mi kiedyś powiedział, że jak patrzy na to, kto mnie oznacza na zdjęciach, to jakby widać, że dla tych dziewczyn to nie jest po prostu opaska, czy gumka, tylko coś znacznie więcej. Wiesz o co chodzi? ELLE: No pewnie, liczy się całe „behind the scenes” OLA: Chyba tak. Ja w ogóle staram się, żeby moje projekty były czymś z pogranicza sztuki i produktu codziennego użytku. ELLE: Kiedyś nawet zagrały w teatrze. OLA: W Kwadracie. Pewnego dnia koleżanka wpadła nagle, powiedziała, że musi ubrać pokojówkę i że koniecznie dziś i tylko do 18 i czy jej zrobię dodatki na głowę, więc wiesz, w godzinę zrobiłam opaskę i Dylana i one jeszcze tego samego wieczora pojawiły się na scenie. Wtedy też powstał mój pomysł, który bardzo chciałabym jeszcze zrealizować, na przestrzeń gdzie można by przyjść, wybrać materiał, wzór, i zamówić całkowicie spersonalizowaną rzecz. Takie wiesz, czarodziejskie miejsce, gdzie przy okazji mogłabym wyżyć się artystycznie, bo przecież poza tym wszystkim o czym mówimy teraz, mam też taką prawdziwą, standardową pracę. ELLE: U Mamy Ginekolog? Jak tam trafiłaś? OLA: Nicola jest moją przyjaciółką od lat, nawet byłam jej świadkową na ślubie! Ona chciała mnie ściągnąć do siebie już od dłuższego czasu, ale wtedy jeszcze pracowałam dużo z Malwiną Wendzikowską, jakoś nie mogłyśmy się zgrać, aż w końcu nadszedł ten moment, że stwierdziłam, kurcze, super bym chciała, zobaczyłam tę jej grupę dziewczyn, te rzeczy, które robią i sobie pomyślałam „chcę być tego częścią” no i udało się. Chociaż wiesz, ja tam projektuję krótkie szerokie spodnie, a Nicola przymierza i mówi „Super! Wydłużamy i zwężamy!” (śmiech) ELLE: Wyobrażam, sobie, że to może wkurzać. Trudno się projektuje rzeczy, które Ci się nie do końca podobają? OLA: Może na początku, ale teraz umiem już sobie tę sferę wyważyć. Wiem gdzie i o co chcę zawalczyć, a w których miejscach odpuścić. Akurat ten konkretny przypadek, to jakie ilości Nicola sprzedaje i jak bardzo jest pewna swojej wizji sprawia, że jakby idę w to. No bo wiesz o co chodzi, ja też kumam, że moje rzeczy mogą nie być tak bardzo zrozumiałe, że faktycznie ja patrzę przez pryzmat siebie, swojego czasem może zbyt alternatywnego gustu. Ja lubię i chcę nosić przykrótkie spodnie, a jednak większość dziewczyn... nie (śmiech). Więc jakby ufam jej totalnie i zupełnie nie odbieram tych uwag personalnie. Mam i tę strefę swoją swoją i takie moje "borówki". ELLE: Borówki? OLA: Mówię tak na to, bo odkąd skończyłam szkołę, to ciągle zakładałam działalność, zwijałam, bo musiałam iść do „normalnej” pracy, potem znowu otwierałam, bo mi było źle pracować u kogoś, potem znowu kończyły się pieniądze, więc znowu szłam gdzieś... I opowiadałam mojej psycholog o tym, że tak strasznie bym chciała postawić w końcu na siebie, wyłącznie na swój biznes, na co ona że „zaraz zaraz, przecież jak ktoś ma tak dużą pasję, to jak przychodzą wakacje, to jedzie gdzieś w świat zbierać borówki, żeby mieć za co ją realizować”. I ja już tak od 2010 tak ciągle jeżdżę na te „borówki” (śmiech), ale jednak jak się okaże, że się trafi na taką „dobrą plantację”... ELLE: To można wytrzymać? OLA: Z łatwością. W ogóle Mama Ginekolog to jest dla mnie tak wspaniałą osobą. Ona nikomu nie zazdrości, wszystkim się dzieli, wiedzą, nie wiem, jedzeniem, jest tak zupełnie inna niż wszyscy ludzie, których znam, że jest mi tam po prostu dobrze, więc jakby fajnie, że trafiły się w końcu takie znośne „borówki” i myślę, że wytrzymam tu znacznie dłużej niż 6 miesięcy, bo to jest właśnie moja norma (śmiech). ELLE: A co z mediami społecznościowymi? Na Instagramie obserwuje Cię już ponad 16 000 osób – sporo. Pamiętasz swoje początki? OLA: Ja bardzo długo nie miałam konta no i właśnie mama ginekolog, która jest teraz bardzo rozpoznawalną internetowo postacią, męczyła mnie, żebym założyła swój profil, bo ona nie ma mnie jak oznaczać na zdjęciach (śmiech). Na początku bardzo się przed tym broniłam, bo nie lubię pozować do zdjęć, więc nie wiedziałam co miałabym tam pokazywać, ale potem pomyślałam, że to, co lubię robić, i to niezmiennie od zawsze, to jest ubieranie się. Takie wiesz, zwyczajne kompletowanie garderoby przed wyjściem z domu. To jest moja największa zajawka. U mnie wszystko, i skarpetki i czapka, i szalik, wszystko musi po prostu mega do siebie pasować i to jest jedyna taka rzecz, której sobie nie odmówię, uważam, że jestem w tym świetna. I w ten sposób też stwierdziłam, że codziennie będę robić zdjęcia swoim stylizacjom. ELLE: To w Twoich ustach brzmi tak jakoś strasznie prosto (śmiech), a przecież wiesz, pasja do mody, blog, stylizacja, projektowanie, własny biznes... No to jest droga, którą obiera mnóstwo dziewczyn (i nie tylko!), a to właśnie o Tobie jest teraz głośno. Jak myślisz, dlaczego? OLA: Może dlatego, że ja jednak nie idę śladami typowej blogerki modowej, przynajmniej się staram (śmiech). Po pierwsze nigdy nie zwracałam uwagi na marki, bo mnie to w ogóle nie kręci, po drugie niewiele kupuję rzeczy nowych, z metkami, poza tym od zawsze projektowałam, bardzo dużo wiem na temat materiałów i całego procesu produkcji, więc pomyślałam, że trochę odkręcę taką typową narrację i to się spodobało, może to też był po prostu taki moment, że ludzie stwierdzili „no ile można”. Chociaż trudno mi to oceniać, bo mówiąc szczerze ja też w ogóle nie obserwuję tych takich topowych instagramerek. To to jest dla mnie… ELLE: Inny świat? OLA: Inny świat totalnie. W ogóle nie rozumiem komu to imponuje, że one mają wielkie szafy pełne drogich ubrań i butów. No bo jakby co z tego? Dla mnie za tym kompletnie nic nie idzie. Że ładne zdjęcie? No okej, ale ja zawsze szukam we wszystkim jakiejś wartości dodanej, żeby się czegoś nauczyć od kogoś, albo żeby ktoś mnie zainspirował. ELLE: Sama starasz się inspirować? OLA: Nie myślałam tak o tym, ale chyba tak. W sumie bardzo dużo dziewczyn mi mówi, że jestem inspiracją. I nie wiem dlaczego, za każdym razem mnie to dziwi. Może dlatego, że robię tak dużo naraz, albo dlatego że się niczego nie wstydzę. Jakiś czas temu stwierdziłam, że muszę dzielić się wszystkimi swoimi pomysłami, bo ostatnio wymyśliłam, że pokażę dziewczynom jak malować serduszka na paznokciach... ELLE: Wiem, sama próbowałam! OLA: Tak? I udało się? ELLE: No mniej więcej (śmiech) OLA: Ale wiesz, wtedy wydarzyło się coś wyjątkowego. Dostałam wiadomość od jednej z dziewczyn i mnie po prostu wbiło w fotel, byłam w szoku. Wiadomość, że „dziękuję Ci za to bo to zawsze był mój kompleks. Pracuję w korporacji, gdzie wszystkie dziewczyny stać na hybrydę z profesjonalnego salonu mani, a ja jedyna maluję sobie paznokcie sama i teraz wiem jak to zrobić, żeby wyglądało super!”. W takich momentach czuję ogromną wdzięczność i dostrzegam wartość w tym moim gadaniu do dziewczyn przez ekrany telefonów, bo wiem, że są ludzie, dla których to naprawdę jest problem, którzy nie wiedzą jak się ubrać, nie czują tego, nie wiedzą co im pasuje, jak powinni wyglądać i właśnie dlatego ja się tym wszystkim bawię, staram się trochę poluzować ten trochę nadęty światek fashion. ELLE: Nazwałabyś się „influencerką”? OLA: O nie, zdecydowanie nie. Chociaż faktycznie czasem na ulicy ludzie się tak uśmiechają, albo nawet ktoś podejdzie, zagada. Właśnie dlatego, że kojarzy z Instagrama. ELLE: To chyba miłe? OLA: No miłe, miłe, ale to wcale nie sprawia, że postrzegam się jako influencerkę. Instagram totalnie służy mi tylko do tego, żeby się komunikować z tymi moimi, nie chcę powiedzieć „fanami”... ELLE: No ale trochę tak! OLA: No dobra, trochę tak (śmiech). Ale bardzo cieszę się, że mam inne źródło utrzymania. Zupełnie nie chciałabym w ten sposób zarabiać na życie. Chociaż ta ilość followersów gdzieś tam właśnie pociąga za sobą różne propozycje od różnych marek, to ja w ogóle nie chcę w to wchodzić. ELLE: I to się wyczuwa, jesteś maksymalnie autentyczna w tym co robisz. To pewnie kolejny powód, dla którego masz tak wiele obserwatorek. OLA: Znaczy powiem Ci, nie wiem, faktycznie dużo osób zwraca mi uwagę na ten autentyzm. W ogóle ostatnio, ponieważ mój mąż jest wkręcony w koncepcję leczenia muzyką, to oglądamy dużo różnych wykładów i tam jeden pan mówił, że jest jakaś częstotliwość, tylko już nie wiem czy najwyższa, czy jakaś inna, ale właśnie taka, która najbardziej przyciąga, ludzi, że jak ktoś jest tak naprawdę okej sam ze sobą, to ta prawda będzie jakoś tak ludzi do ciebie zachęcać. Nie wiem, może coś w tym jest (śmiech). Jeszcze w szkole, w MSKPU, jeden z naszych wykładowców zawsze powtarzał, że „prawda się zawsze obroni” i ja teraz naprawdę tak myślę, możesz wymyślić coś naprawdę super, ale jeśli tego nie czujesz, jeśli to nie jest prawdziwe, to po prostu się nie sprawdzi. To chyba bardzo uniwersalna zasada. Wtedy nikt tego jeszcze nie kumał, ale ostatnio to do mnie często wraca. ELLE: No i poruszasz się w tematyce zrównoważonej mody. To teraz bardzo modne. OLA: Ale wiesz, ja jestem taka „eko” dlatego, że mi się wizualnie podobają powyciągane rzeczy z lumpa. I właśnie tak to się zaczęło, wcale nie że ochrona środowiska. Chociaż to też jest ważne, to prawda jest taka, że to nigdy nie był punkt wyjścia do wszystkiego co robię teraz. ELLE: O! To tu mnie zaskoczyłaś. Wiesz, w świadomości branży funkcjonujesz raczej właśnie jako „eko aktywistka” OLA: Przecież ja zaczynałam bardzo dawno temu, jeszcze nawet zanim założyłam profil na Instagramie, a założyłam go w 2016, a dopiero teraz faktycznie zrobiła się taka moda, to wszystko nabrało takiej filozofii, że jeśli lubisz vintage, to dodatkowo jesteś też właśnie eko i ja się z tego bardzo cieszę, ale to nie jest i nigdy nie była jakaś moja wyjściowa. Ja po prostu naprawdę to lubię, taki stary design, te wyprane rzeczy, ELLE: Stąd też #gaciepotacie? OLA: No tak, bo wiesz, jeszcze na samym początku to używałam hasztagów typu #conciousfashion, ale potem stwierdziłam, że w sumie u mnie to nie jest tak do końca, że to jest wszystko oparte o tę ideę, a bardziej na takiej estetyce „mam to gdzieś, noszę gacie po tacie i jest mi z tym super”. ELLE: Obiecałam dziewczynom z redakcji, że zapytam o Twoje ulubione second handy. Jakie adresy polecasz? OLA: No wiesz co, generalnie cały ten ciąg na warszawskiej Pradze. Na blogu zrobiłam cały post na ten temat (znajdziecie go tutaj>>), ale powiem Ci, że ja to tak wchodzę, gdzie tylko coś zobaczę, gdzie mnie coś zaciekawi. No bo raz, że okej są second handy, ale to chyba bardziej chodzi o ten konkretny moment, że Ty akurat jesteś w tym miejscu i ta rzecz, która Ci si tak bardzo podoba też jest w tym miejscu, a tam się to się to ciągle wymienia, więc chyba trzeba za każdym razem jak jest chwila to wejść. ELLE: A Twoja ulubiona rzecz, na którą trafiłaś właśnie w takim odpowiednim momencie w jakimś vintage shopie? OLA: Wiesz co, właśnie nigdy w sumie mi się nie udało żadnych takich firmowych rzeczy upolować. Słyszałam wiele razy, że ktoś tam znalazł Isabel Marant albo coś z metką Louis Vuitton za 5 zł, mi się raczej nigdy nie zdarzyło, nigdy też specjalnie nie szukałam akurat takich rzeczy. Ale wiem! w te wakacje mi się udało taki extra t-shirt kupić, wybarwiony tą taką metodą… ELLE: Tie dye? OLA: Tak! Taki właśnie tie-dye’owy i to mnie kosztowało 4 zł i byłam wtedy prze szczęśliwa (śmiech), w sensie tak wizualnie mi się strasznie on podobał. Ja w ogóle mieszkam na osiedlu jeszcze z lat 60. i – to jest zmora mojego męża - bo ja jak tylko zobaczę jakąś „wystawkę” przy śmietnikach, to od razu idę tam grzebać, a on się zawsze rozgląda czy ktoś widzi, czy nie widzi, już zaczyna gadać na głos, że „yyy, Ola co Ty znów wymyślasz?!”, a ja uwielbiam buszować w poszukiwaniu takich perełek nie z taśmy przemysłowej. ELLE: Czyli nie tylko w szafie, ale w domu też masz tak „vintage’owo”? OLA: Tak tak tak, dużo mam bardzo takich rzeczy z wystawek, czy z OLX. No i widzisz, niby jestem taka eko w tym wszystkim, ale ja bardzo dużo kupuję, tyle, że używanych rzeczy. Ostatnio bardzo z tym walczę... ELLE: No teraz toczy się przecież właśnie na ten temat bardzo burzliwa dyskusja społeczna, że wiesz, fajnie że rynek z drugiej ręki, no ale to jednak też napędza niezdrowy konsumpcjonizm, nie? OLA: No ja muszę się przyznać, że chyba ostatnio właśnie popadłam w takie coś. Niestety! ELLE: No dobra, mocno siedzisz w tej estetyce retro, ale nowe trendy też śledzisz? OLA: No pewnie! Śledzę oczywiście. I tak jak np. nigdy nie lubiłam fioletu, tak teraz mi się podoba i jestem w szoku, bo normalnie nigdy mi się nie podobał. Jestem bardzo podatna na modę, co zrobić. ELLE: A do sieciówek zdarza Ci się jeszcze zaglądać? OLA: Taak, niestety. Bardzo dużo moich koleżanek kupuje tylko w second handach i w vintage shopach i ostatnio rozmawiałyśmy o tym, że czasem po prostu masz ochotę kupić coś, czego nie musisz wyprać 5 razy, nie zastanawiasz się czy jeszcze będzie śmierdziało za piątym i po prostu to jest wiesz, takie świeże i czyste… No więc tak, zdarza mi się, ale bardzo rzadko i mam wtedy wyrzuty sumienia. ELLE: No widzisz, nawet Ty mówisz, że nie udaje Ci się w 100% rezygnować z sieciówek, myślę, że mimo tego, że jest coraz głośniej o byciu eko i ten rynek ciuchów z drugiej ręki staje się modny, to, chociaż może nie powinnam tego mówić, całkowita zmiana nawyków zwyczajnie nie jest łatwa. Jakieś pro tipy jak do tego podejść? OLA: Na pewno dobrą praktyką jest odkładanie zakupów. Ja sobie ostatnio kupiłam w Zarze płaszcz, którego w ogóle nie potrzebowałam, mam podobnych już co najmniej 5 albo 6, ale nie mogłam się powstrzymać (śmiech), a gdybym sobie zrobiła taki challenge, że dobra to jutro, może pojutrze kupię, to pewnie sama doszłabym do tego, że jest mi on niepotrzebny. Ja też trochę podbieram z szafy mojego męża, trochę od mamy, bawię się tym. ELLE: A sceniczny wizerunek Twojego męża to Twoja sprawka? OLA: On twierdzi, że on się sam ubiera, aczkolwiek mi się wydaje, że to ja go ubieram (śmiech). ELLE: hahaha, no tak, jak każda kobieta. OLA: Znaczy on też ma oczywiście wyczucie stylu, w ogóle jakoś się tak chyba zsymbiozowaliśmy. Tomek nigdy nie lubił chodzić po second handach, a teraz zawsze się cieszy jak mu coś przyniosę albo nawet sam gdzieś czasem coś wyszuka. On troszeczkę czerpie ode mnie, ja troszeczkę od niego i jakoś tak chyba staliśmy się niechcący jedną szafą. No ale generalnie zawsze się mnie pyta jak wygląda, co myślę, więc jak myślę, że nie koniecznie dobrze tooo... ELLE: Słucha? OLA: słucha (śmiech). ELLE: A co robi Żona Johna po godzinach? To sformułowanie funkcjonuje w ogóle w Twoim słowniku? OLA: Wiesz co, oglądamy teraz Dextera i to jest jakaś masakra , bo po prostu zasypiam o 4 i cały dzień jestem taka, że nie wiem co się dzieje, ale bardzo polecam (śmiech). Wiesz co, jakoś złożyło się tak, że i ja i mój mąż mamy swoje wielkie pasje, które są dosyć kompatybilne. Często się śmieję, że on sobie robi na maszynie muzę, a ja siedzę na maszynie i szyję. Każdy ma swoją i tak płyną wieczory. Chociaż czasem oczywiście mam dość. ELLE: I co robisz w takich momentach? OLA: Uczę się odpoczywać (śmiech). Bardzo bym chciała czytać więcej książek ale właśnie przez to, że na co dzień tak dużo robię, to książki mnie po prostu już po 3, 4 stronach nudzą. Ja się śmieję, że mam jakiś wtórny analfabetyzm. ELLE: Przebodźcowanie, co? OLA: Straszne! ELLE: Gdzieś wyczytałam, że do tego wszystkiego jeszcze śpiewasz. OLA: Hahaha, śpiewam, śpiewam. Ja mam coś takiego, co często dzieci mają, że tak jakby mówię, śpiewając i wymyślam piosenki dosłownie o wszystkim. Potem sobie śpiewam, nagrywam i mój mąż mówi, że to jest genialne i, że nagramy płytę i, że w ogóle materiału to już mamy przynajmniej na dwie (śmiech). ELLE: A ceramika? OLA: A tak, na ceramikę też chodzę. To jest w ogóle jedyne miejsce, gdzie liczy się dla mnie tylko proces, nie produkt. No bo jednak przy opaskach zdaję sobie sprawę z tego, że ktoś to ostatecznie kupi, a tutaj w ogóle się tym nie przejmuję, nie szlifuję tego, nie jestem dokładna, pozwalam sobie totalnie popłynąć. Robię wszystko to co i jak chcę. Mam między innymi pierścionki i taaaaką stertę talerzy. ELLE: Powiedzieć o Tobie „wszechstronna” to mało (śmiech)! OLA: Jeszcze napisałam książkę, a właściwie książeczkę. Napisałam ją dwa lata temu i przez dokładnie dwa lata mój przyjaciel Filip, którego poznałam, jeszcze pracując w PLNY Lala, ją ilustrował. Nazywa się „Życie Pomidora”, a w środku oprócz historii masz nasiona i instrukcję jak sadzić pomidory i przepis na ketchup babci Filipa. ELLE: Czad! Najśmieszniejsze jest to, że z wykształcenie jesteś... filozofką. OLA: Tak, mam magistra z filozofii. Chociaż ja od małego w ogóle byłam bardzo manualna i tak się zastanawiam, jak ci moi rodzice mogli pozwolić na to, żebym nie poszła na żaden artystyczny kierunek. Z perspektywy czasu w ogóle nie mogę tego zrozumieć, ale mnie olśniło dopiero po latach na filozofii, kiedyś koleżanka mi opowiedziała o swojej znajomej, która poszła do nowo otwartej szkoły projektowania w Warszawie, no i wtedy się wszystko zmieniło. ELLE: No dobra Ola, czyli podsumowując, projektujesz, szyjesz, śpiewasz, lepisz z gliny, piszesz teksty, stylizujesz i jeszcze wydajesz książkę. Zgadza się? OLA: No... na to wygląda (śmiech). Moja pani psycholog mi mówi, że dopóki to wszystko trzyma się jednej dziedziny, a ja mam z tego fun, to w ogóle nie ma się czym stresować. ELLE: Zdecydowanie nie, zastanawiam się tylko, co będzie następne. OLA: Sama nie wiem, ale zaczyna mi się już trochę nudzić (śmiech), chciałabym, żeby dziewczyny nie kojarzyły mnie jako „Żona Johna? Ach, to ta od opasek”. ELLE: Czyli wracamy do punktu wyjścia. Nie jest łatwo zamknąć Cię w pewne sztywno narzucone ramy, a Tobie nie mogłoby to bardziej odpowiadać. OLA: Ważne jest tylko to, żebym wszystkim, co robię, dalej sprawiała frajdę. Sobie i wszystkim dookoła.
Anne-Laure Mais Moreau: "Im mniej, tym lepiej - oto cała tajemnica francuskiego stylu" [#girlCrush]
Kiedy myślimy o współczesnych francuskich ikonach stylu - ona przychodzi nam do głowy jako jedna z pierwszych. Z Anne-Laure Mais Moreau, znaną w sieci jako Adenorah, rozmawiamy o prowadzeniu własnej marki podczas lockdownu, jej muzach i francuskim podejściu do mody.
Rozmawiamy na odległość, ponieważ granice są nadal zamknięte. Jak lockdown zmienił Twoją pracę? Zwykle pracowałam z domu, więc w rzeczywistości niewiele się zmieniło. Mogłam robić zdjęcia wewnątrz i nie spotkałam większych utrudnień. Ale w przypadku mojej marki Musier było zupełnie inaczej - musieliśmy zmienić wiele rzeczy podczas kwarantanny! Czy pandemia całkowicie przebuduje dotychczasowe życie influencerów? Trudno teraz powiedzieć coś konkretnego - wiele rzeczy jest dość rozmytych w tej kwestii, ale nie uważam, że to coś złego. Wszystko musi się zmienić… Zobaczmy jednak co się wydarzy w ciągu najbliższych kilku miesięcy. Weronika Spyrka: "Jestem wierna koreańskiej rutynie pielęgnacji skóry. Codziennie rano i przed snem myję twarz dwa razy" [#skinCrush]>> A co jeśli chodzi o styl ubierania się? Legginsy oraz sweter przez całą kwarantannę... i bikini, aby opalić się w ogrodzie. Nic więcej! W Polsce podczas pandemii wiele mówi się o wspieraniu małych lokalnych marek modowych. Zastanawiam się, jak to wygląda we Francji? Bardzo podobnie. Przez pierwszy miesiąc nie mogłam nawet niczego zamówić, ale potem skupiłam się na małych i lokalnych firmach. Zaczęłam również zamawiać żywność (warzywa) od okolicznych producentów. 3 modele torebek, które uwielbiają paryskie dziewczyny. Każda z nas powinna mieć je w swojej szafie>> Jesteś też projektantką marki modowej Musier Paris. Jak wyglądały Twoje ostatnie tygodnie? Ciężko pracowałam nad kolejnymi kolekcjami. Pozostanie w domu okazało się dla mnie dobre, bo w tym czasie stałam się bardziej kreatywna. Z drugiej strony - nasza produkcja została zatrzymana, a uruchomienie kolekcji letniej jest opóźnione. Mogliśmy jednak kontynuować wysyłkę zamówień na stronie internetowej, więc nie było tak źle! Stworzenie marki było Twoim wielkim marzeniem czy jest to po prostu kolejny etap kreatywności? To był sekretny sen! Wszystko zaczęło się dwa lata temu. Poznałam dwójkę moich partnerów, którzy chcieli wprowadzić na rynek markę z osobowością. Mają duże doświadczenie w branży modowej, a wszyscy razem jesteśmy bardzo komplementarni. Co jest najważniejsze w prowadzeniu własnej marki? Znajdź najlepszy zespół do współpracy, zaufaj sobie i bądź gotowa do stawienia czoła wszystkiemu! Musier mówi „bądź swoją muzą”. A czy Ty masz jakąś muzę? Musier to dosłownie marka inspirowana nową generacją związanych ze sobą w różny sposób kobiet! Jestem pod wrażeniem dziewczyn, które spotykam na swojej drodze, ale także tych wszystkich, które odkryłam na Instagramie. Każda z nich jest moją "Muse", co oznacza, że ​​mnie inspiruje. Wzorzyste sukienki, kolorowe kardigany, proste koszulki, kurtki w stylu vintage - Musier wydaje się być w 100% paryski. Takie było założenie? Powiedziałbym, że jest bardzo paryski w ponadczasowy sposób! Chcemy produkować elementy garderoby, które się nie starzeją, ale jednocześnie są pociągające teraz. Zawsze bawimy się szczegółami i to one sprawiają, że nasze projekty są wyjątkowe. Bluzy w stylu vintage. Ukochany element garderoby księżnej Diany oraz Hailey Baldwin wraca do mody>> Czym jest słynne francuskie hasło „Je ne sais quoi”? I jaki jest rzeczywiście sekret słynnego „francuskiego stylu”? Francuskie zdanie "Je ne sais quoi" określa bardziej postawę: chcemy udawać, że "nas to nie obchodzi", choć tak naprawdę się tym przejmujemy. Im mniej, tym lepiej - oto cała tajemnica francuskiego stylu. Jak myślisz, co każda kobieta powinna mieć w szafie - nie tylko ta francuska? Para dobrych jeansów (musisz czuć się w nich komfortowo i seksownie), biała koszulka i idealny oversize'owy blezer - najlepiej, jeśli pochodzi szafy Twojego chłopaka. Twoje ukochane ubranie? Moje vintage jeansy. Ostatnie pytanie: jaki jest, Twoim zdaniem, najważniejszy trend na ten sezon? Sznurowana spódnica, taka jak nasza Romane w czerni oraz Dakota, która pojawi się wkrótce w Musier. Najpiękniejsze sukienki z nowych kolekcji francuskich marek. Są synonimem french chic i będą idealne na lato>>
Zulu Kuki: "Dziś streetwearem jest wszystko i nie jest nim nic. Nawet Zara jest streetwearowa. Czymś trzeba dźwignąć sprzedaż." [wywiad #boyCrush]
Na ELLE.pl planujemy coraz więcej rozmawiać. W kulturze obrazkowej, coraz mniej jest rozmów, a przecież jest tyle osób, których mogłoby się słuchać godzinami. Od dziś w cyklach #girlCrush, #boyCrush, #skinCrush i #hairCrush znajdziecie rozmowy z ludźmi, z którymi chcemy chodzić na towarzyskie randki. Którzy nas inspirują w różnych dziedzinach swojego życia. Bo jesteśmy zakochani w ich muzyce, książkach, osiągnięciach sportowych, ciuchach, które tworzą, a nawet sposobach pielęgnacji, których na co dzień nikomu nie zdradzają. To będą naprawdę piękni ludzie. Na start cyklu #boyCrush - Łukasz Pączkowski, szerzej znany jako Zulu Kuki, tancerz, fotograf, projektant mody streetwearowej, twórca kultury miejskiej, autor blogów i zinów. To on stoi za wieloma liniami ubrań, które widzicie na polskiej ulicy i za latającymi tanecznymi zdjęciami, które lajkują na Instagramie dziesiątki tysięcy ludzi. Przeczytajcie też koniecznie pozostałe rozmowy - w tym tygodniu nasza #girlCrush to Barrakuz, a o urodzie gadamy z Nicolą Stajszczak i Werushką.
#boyCrush: Zulu Kuki ELLE.pl: Próbowałam dziś znajomym z redakcji, tym, którzy Cię nie znają, wytłumaczyć, z kim robię wywiad. I przyznam, że miałam problem, bo łatwiej wymienić rzeczy, którymi się nie zajmujesz niż dziedziny, w których tworzysz. Zulu Kuki: Ha, ha, no tak. Trudno to dookreślić. Ale chyba o to właśnie walczyłem w życiu. Żeby skupić się na działaniu, a nie na tytulaturze. Jedni nazywają mnie projektantem, inni fotografem, tancerzem, jeszcze inni aktywistą… No to spróbujmy czasownikami. Projektujesz, fotografujesz, tańczysz, nosisz świetne buty, o których wiele lat pisałeś na ulubionym blogu sneakerheadów. Można powiedzieć ogólnie, że zajmujesz się kulturą miejską? To z niej czerpię pasję i zajawkę. Ale nie wiem, czy pojęcie „kultura miejska” też nie jest już czymś, co zamyka ludzi do szuflady. A my dziś tak bardzo nie chcemy być w tej szufladzie. To takie nienormalne pokolenie – chcemy robić wszystko, być każdym. A specjalistów w jednej dziedzinie coraz mniej. Z jednej strony to fakt – nie szkolimy się całe życie w jednej profesji. Ale z drugiej strony, to świetnie, że żyjemy w takich czasach, że możesz robić wszystko, działać w różnych kierunkach. Ci, którzy mnie znają, wiedzą, że najbliższa mi jest kultura japońska, tamten dizajn i styl. A jednak w Japonii zazwyczaj oddajesz się jednej dziedzinie, firmie, pomysłowi i poświęcasz mu całe życie. Ja wolę tworzyć szerzej. Taka kultura społeczna jak ta japońska, owszem tworzy mistrzów, ale czy nie jest świetne to, że dziś, jeśli tylko chcesz, możesz nauczyć się wielu rzeczy. I to sam? Jest internet, społeczności, wystarczy chcieć. Prowadzę agencję reklamową, a rozmawiamy w małym studiu projektowym na Żoliborzu, gdzie od tej agencji odpoczywam. Rozdzieliłem te przestrzenie, bo miałem taką potrzebę. Żeby moje zajawki miały swoje osobne miejsca. Jako chłopiec nie marzyłeś o tym, żeby zostać, powiedzmy, strażakiem? Chirurgiem? Jasne, że marzyłem. Chciałem być mechanikiem samochodowym! Skończyłem nawet technikum samochodowe. Potem chciałem wyjechać do Szwecji, gdzie mieszkał mój brat i tam założyć garaż. Taki, wiesz, z filmu „Szybcy i wściekli”. W polskich kinach też grali ten film. No tak, ale rozumiesz, tam na ulicach na początku lat 2000 po prostu było widać te samochody, tę kulturę. To nie były przerobione Golfy III, jak u nas. A jednak nie rozmawiamy dziś w garażu. Już wtedy zacząłem tańczyć. I wizja tańca, prowadzenia zajęć tanecznych to była taka moja mała utopia. W sumie też wzięta z ulicy i z klimatów „garażowych”. Miałem kilkanaście lat i ten mój brat mieszkający w Szwecji zabrał mnie na koncert 50 Centa. Zanim się zaczęło, pod sceną ludzie grupowali się i rozgrywali bitwy taneczne. I tańczyli coś, czego nie znałem. To nie był ani breakdance, ani hip-hop. Zafascynowało mnie to, ale nie drążyłem tematu. Wróciłem do Polski i ktoś podesłał mi ten taniec na YouTube. Zupełny przypadek. I tak zaczęliśmy z kolegami tańczyć coś podobnego, uczyć się tego na chodniku. Może nie mieliśmy boom boxa jak w Nowym Jorku, ale odtwarzacz i słuchawki każdy miał. Też miałam. Creative Zen. I pamięć na kilkaset mp-3. Potem trzeba było kasować. Tak, 126 mega pamięci. A to było przecież nie tak dawno. Ile miałeś lat? 14. W tańcu towarzyskim to już byłoby dość późno, jak na początki. Ha, ha, tak. Ale na uliczne klimaty to bardzo dobry moment. Poza tym ja nie znoszę choreografii, szanuję ją, ale nie lubię. A taniec uliczny opiera się na spontaniczności, wolności i… rywalizacji. Każdy b-boy walczy na kroki, chce być najlepszy. Nie skupia się na wyszkolonej sekwencji. Dlatego w szkole tańca nie wytrzymałem długo. W liceum doskonaliłem się już w skate parku w Koszalinie – na początku tańczyliśmy w trzy osoby, potem już w trzydzieści. Znów jak scena z filmu. Bo to w ogóle jest tak, i trzeba to przyznać szczerze, że moda na kulturę miejską w Polsce zaczęła się od mody na taniec. A moda na taniec, i tu mówię serio, od filmu „Step up” i programu "You Can Dance". Naprawdę? I Ty też tańczyłeś do Seana Paula i Ciary? Ja tańczyłem c-walk, i na tym gatunku kształtował się mój styl. Ale nie chciałem tańczyć jak wszyscy, wymyślałem swoje kroki. Padło słowo „styl”. Zacieram już ręce. Będzie o modzie. No tak, to w tym momencie zaczęła się też moja przygoda z modą. Oprócz charakterystycznych kroków, chciałem też, żeby wyróżniały mnie ubrania. Żebym wychodząc na środek parkietu, czy chodnika, został zapamiętany za całokształt. I co nosiłeś? Rzeczy ze skate shopów. Lata 2000. były w ogóle wysypem skate shopów. Za czasem zaczęli tam kupować ubrania nie tylko ludzie, którzy tańczyli, czy jeździli na desce. Były tam już ubrania dla dziewczyn? Trzeba przyznać, że niedużo. Hip-hop długo nie dorósł jeszcze wtedy do tego, żeby robić ciuchy dla dziewczyn. A jeśli już, to te ubrania pokazywały to, jak faceci z tego nurtu chcieliby widzieć dziewczyny. Kojarzysz początki PLNY Lala? To był na początku tylko odłam marki PLNY. Pamiętam pierwsze zdjęcia ich kolekcji dla dziewczyn – jakieś fullcapy, przekrzywione daszki. Dziś to się zmieniło – to pełnoprawna marka z naprawdę fajną kolekcją. To co nosiły wtedy dziewczyny „z parkietu”? Czasem dobrze zaaranżowane ciuchy dla facetów, czasem coś sobie przerabiały. Uniseks w wersji diy. Tak. W każdym razie starały się, żeby było widać, że tańczą. A miały mniejszy wybór niż my. Gdzie kupowaliście ubrania? Chodziło się właśnie do pierwszych skate shopów. No i po „lumpach”. Tak, second handy to było polowanie i źródło wiedzy. Też szukałeś w internecie marek sczytanych z metek? Ja tak poznałam Acne, Filippę K… Zaraz po powrocie z lumpa wklepywałam w wyszukiwarkę te nazwy. To był początek lat 2000. Jeszcze przy dźwiękach miarowych impulsów routera. My walczyliśmy o marki sportowe. Koszulki koszykarskie np. Reeboka czy Nike były hitem. W poszukiwaniach była też wytrenowana moja rodzina. Ciocia znalazła dla mnie kiedyś basebolówkę Ridersów, w idealnym stanie. To był szał. Perełka. Zanim ją wyprałem, w kieszeni znalazłem jeszcze 50 euro. Podwójny grail! Do dziś gdzieś ją mam. Przerabiałeś rzeczy? Tak, oddawałem je czasem mamie albo krawcowej do przeróbki. Pierwsze customy! Tak. Pamiętam, jak kazałem sobie wszyć bandamki zamiast kieszeni spodni. Świetne. Dziś mogłabym zrobić to samo i pójść w takich jeansach do redakcji. Nudzi mnie już minimalizm. No my też nie byliśmy minimalistami, chodziło o detale. Szukaliśmy kolorów. W polskich skateshopach nie było ich dużo. Ściągałem trochę rzeczy ze Szwecji i szybko ogarnąłem, czym jest e-Bay - mój brat mi go pokazał. Moim konikiem były buty – sprowadzałem je ze Stanów, szczególnie te, które wiązały się ze stylem, który tańczyłem. A tańczyłem w Pumach Suede, potem też w najbardziej kolorowych butach, jakie widziałem w życiu – adidasach Top Ten. No i w Air Force’ach. Pamiętam, jak krach giełdowy w 2008 roku sprawił, że można je było kupić w Stanach za 200 zł. Niesamowite czasy. W ogóle kiedyś sneakery kupowało się dopasowane do dyscypliny, w której się działało, do gatunku, który się tańczyło – twarda podeszwa była przeznaczona do czegoś innego niż ta trampkowa, miękka. Buty pomagały w tym, żeby robić to, co robisz lepiej. Badaliśmy to, jak sztywne ciężkie dżinsy wpływają na ruch, a jak w tym ruchu zachowuje się miękki dres. Dziś marki reaktywują stare modele i fasony dla hype’u. Rzeczy, które powstały do tańca czy koszykówki noszą ludzie, którzy w praktyce nie mają z tymi dziedzinami nic do czynienia. Ciuchy już nic o nas nie mówią? W 2007 roku można było jeszcze mówić o subkulturach, o identyfikacji wizualnej subkultur za pomocą ubrań. Widząc na ulicy osobę w szerokim dresie, można było zakładać, że ma coś wspólnego z hip-hopem, można było prawie na pewno odczytać ten kod. Dziś to jest mniej czytelne? Nie ma subkultur? Na to wygląda. Bo wszystko się zmiksowało i mamy wszechobecne pozerstwo? Dziś nikt nie zwraca uwagi na to, czy ktoś jest pozerem, czy nie, bo wszystko się zmiksowało. Żyjemy w kulturze internetu. Ortodoksi powiedzieliby Ci, że prawdziwego hip-hopu, prawdziwej kultury już nie ma. I faktycznie, rapu chyba nie ma, Spotify robi z końcem roku zestawienie… pop-rapu. Czy to źle? Ja nie jestem ortodoksem. Dziś ludzie robią świetne rzeczy, ale nie muszą ich przyporządkowywać do określonych gatunków. Z tym, czego słuchamy jest tak samo jak ze stylem, modą. Wszystko wpadło do worka „moda streetwearowa”? Bardzo nie lubię tego określenia. A sam nie robisz mody streetwearowej? Projektujesz linie dla wielu marek, które same wpisują się w ten nurt. Tak, ale dziś mamy rok 2019. Powiedz mi, co dziś nie jest streetwearem? Streetwearem jest wszystko i nie jest nim nic. Dziś nawet Zara jest streetwearowa. Czymś trzeba dźwignąć sprzedaż. W tym muszą pomóc jakieś hasła, claimy. Streetwear stał się właśnie takim narzędziem. Wszystkie serwisy o modzie odmieniają to hasło przez wszystkie możliwe przypadki. Akurat to jest uzasadnione. Jakoś trzeba opowiadać o tym, że high fashion spotkało się z modą ulicy. Marki luksusowe sprzedają t-shirty, sneakersy i bluzy. Granice się zatarły. Marka Supreme trochę to przyspieszyła? Nie chcę tego jednoznacznie osądzać. Sukces tego, co zrobiło Supreme z Louis Vuitton było na pewno bardziej sukcesem wizjonerstwa Kim Jonesa z LV niż Jamesa Jebbii z Supreme. To Jones był sprawcą rewolucji. I to dziś widać w Diorze, gdzie obecnie jest dyrektorem kreatywnym kolekcji męskiej. Do współpracy przy ostatnim pokazie w Miami zaprosił Shawna Stussy’ego, ojca chrzestnego klasycznego streetwearu, który dziś maluje deski surfingowe. To jest gość, który nie musi już do nikogo mówić, odpuścił sobie biznes. Jest to postać bardzo insiderska i współpraca z Diorem to taki tribute Jonesa dla Stussy’ego. Co ciekawe, Stussy dłużej nie jest związany ze swoją marką Stüssy niż był jej liderem. Odszedł w 1996 roku, ale jego styl graficzny, logo i jego nazwisko wciąż tam są i sprawiają, że w kolekcji 2020 tworzy dla Diora. A przecież jego pierwsze koszulki naśmiewały się z Chanel i z innych marek luksusowych. Graficznymi żartami Stussy uderzał w logotyp domu mody, odwracając logo double C na double S. A teraz jako legenda wchodzi na teren marki high fashion. View oEmbed on the source website Gierki z luksusem są dziś na jego terenie pożądaną rebelią, to nie pierwszy taki przykład. Bawiła się już w to np. Vivienne Westwood. Tak, ale w tym przypadku chodzi o totalną zmianę perspektywy. Marki luksusowe dobrze odrobiły tę lekcję. Moda ma być grą na emocjach, ma do tego prawo. Tandetna komunikacja „na bogato” się przeterminowała i nigdy nie trafiała w ten sposób do ludzi z prawdziwą pasją. Jeszcze 10 lat temu ludzie z zajawką nie kupiliby t-shirtu luksusowej marki, nawet jeśli byłoby ich na to stać. Dziś za to naprawdę mało osób jeździ na desce, nie myśląc o tym, jak na tej desce wygląda. Nie mówiąc o tym, że dzieciaki dziś jeżdżą na hulajnogach, bo łatwiej się na niej nauczyć trików. Więc tych jeżdżących, dobrze wyglądających „zajawkowiczów”, jest coraz więcej. Bunt zamienia się w mainstream? Tak, na pewno. Vitkac, kiedy otwierał swoje „trzecie piętro”, odezwał się do mnie w sprawie współpracy. Pamiętem, że wiedzieli od początku, że ta przestrzeń będzie mieć streetowy charakter, chociaż sam koncept całego Vitkaca był dedykowany zupełnie innemu klientowi. Ciężko już mówić w takich okolicznościach o undergroundzie. Pytanie, czy coś takiego w ogóle jeszcze się na terenie mody pojawi. Ale nie mam do tego trueschoolowego podejścia. Nie mam poczucia, że to zostało nam odebrane. Ja się w obecnym świecie z moją pracą, czy projektowaniem, czy zdjęciami, super odnajduję. Jestem fanem tego, co się obecnie dzieje. A może kultura techno, wixa? Gabber wraca do łask… Ha, ha, no tak. I to wśród bardzo młodych ludzi. W ogóle to jest dziś kluczowy odbiorca. Azjatyckie rynki pokazują, że dziś to nie bogaci rodzice, ale ich 16-letnie dzieci są klientami marek luksusowych. Stąd komercyjne sukcesy autorstwa takich inżynierów wyobraźni jak Alessandro Michele czy Hedi Slimane. Mają rząd młodych dusz. Takich z Tik Toka. Slimane ostatnio z Noena Eubanksa, najpopularniejszego „softboya” wśród tiktokerów, uczynił głównego bohatera kampanii. To są bardzo ciekawe zmiany. Choćby wejście marek w cyberprzestrzeń, e-gaming. Albo nierozerwalne połączenie ciuchów z muzyką, także w aplikacjach. Sam kiedyś jako dwudziestolatek pracowałem w salonach Croppa, bo grała tam świetna muzyka, to było dla mnie ważne. Miło się tego słuchało, składając ciuchy na tzw. „deskę”. Muzyka, taniec, internet – wchodziłeś w to dekadę temu. Tylko, że wtedy nie było Instagrama, były blogi. Od bloga się wszystko zaczęło na poważnie. Swój pierwszy prowadziłem z ekipą na platformie Photoblog. Kolejny był już związany z kulturą hip-hopową, z jej początkami w Nowym Jorku. Potem jeździłem po Polsce z wykładami na ten temat. Tańcząc, robiąc zdjęcia, czy projektując ubrania w takim nurcie nie mogłem zadowolić się tylko estetyką – zawsze musiałem wiedzieć wszystko o tym, czym się zajmuję, znać historię. Blog pozwolił mi też dzielić się wiedzą, pisać o historii marek, pokazywać swoje stylizacje, zdjęcia i jednocześnie pracować nad wizerunkiem. Potem zaczęły pojawiać się pierwsze propozycje biznesowe. Kto się odezwał? Skate shopy, marki związane z deskorolką. Na podstawie bloga LPP zrekrutowało mnie na projektanta marki Cropp. Tam nauczyłem się rysować, pracować ze szwalnią, z materiałem. Brzmi za grzecznie jak na Ciebie… No trochę też kombinowałem – na odwrocie metek przemycałem swoje małe sekretne rzeczy. I ludzie to czytali, czasem było to hasztag, ślad po którym trafiali potem do mnie w internecie. Nauczyli mnie tego starsi koledzy – nawet jeśli pracujesz w korporacji i musisz działać zgodnie z komercyjnymi regułami, znajdź gdzieś kawałek swojej przestrzeni. Dziś działam też z markami, z którymi robiłem już coś autorsko w tamtym okresie. Zobacz, tu za Tobą wiszą np. nowe projekty dla marki Carhartt, które zaprezentujemy na przełomie lutego i marca. Mam emocjonalny stosunek do customów, które projektuję. Mam problem np. ze sprzedawaniem tych ubrań. Dlaczego? Bo cenię sobie fakt, że w większości powstają w jednym egzemplarzu. Szczególnie w czasach, gdy niemal wszystko jest masowe. Nawet, to, co jest nazywane limitowanym. Mało kto myśli o tym, że „limitowane” kolekcje butów np. adidasa wpadają na rynek w liczbie 200 000 sztuk… A może fakt, że kosztują 1000 złotych sprawia, że warto w to wierzyć? Ty „limitujesz” swoją modę? Większość rzeczy, które tworzę istnieje w pojedynczych egzemplarzach. Niektóre powstają tylko w celach prezentacji. Sprzedaję za to autorskie linie, kolekcje. Jak ostatnią linię Turbokolor. Tam chyba było więcej, hmm, sztuk? Tak, to była większa kolekcja, ale z tym jestem ok, bo tworzę dla marki. Nie zajmuję się wtedy produkcją, tak jak w przypadku swoich autorskich przedmiotów. Oczywiście wspieram wtedy markę produkcyjnie, ale na całość nie miałbym czasu. Bo, tak jak wspominałem, swój czas dzielę na kilka profesji, na pasję, na pracę w agencji, która też jest moim biznesem. A potem to wszystko jeszcze fotografujesz. Tak, robię zdjęcia. I to też wynika z mody – chciałem rozumieć każdy etap życia ubrania. Od konceptu, przez szwalnię, do momentu sprzedaży – łącznie z kampanią i opieką PR-ową. Chciałem też mieć doświadczenie w druku, więc zacząłem wydawać ziny. Trochę obsesyjny selfmade. Ja po prostu chciałem znać każdy mechanizm, żeby na żadnym etapie nikt nie powiedział mi, że się czegoś „nie da”. W takim razie, czy istnieje ktoś, kto lepiej od Ciebie sfotografowałby Twoje ubrania. Przepraszam. Tak samo dobrze ;) Ha, ha, jest takich osób mnóstwo. Mam zbyt dużo znajomych fotografów, żeby odpowiedź na to pytanie przestrzelić. Ale jedną z tych osób jest na pewno Łukasz Ziętek, bo pewnie zrobiłby z moimi rzeczami coś dziwnego i nieoczywistego. Łukasz, pracując nad konceptem, zawsze zaczyna nie od realiów, a od lotu w kosmos. I nie jest za bardzo chętny, żeby go ściągać na ziemię. A to mi się podoba. Zawsze trzeba mierzyć wysoko. Nie latasz nisko. Gdzie ostatnio robiłeś coś dużego? Tydzień temu robiłem zdjęcia dla marki Jordan w Dubaju. To dla mnie superwyróżnienie. Wziąłem tam też udział w evencie Sole DXB, kuturowym wydarzeniu, na które zaprosiła mnie moja przyjaciółka Sonya, jedna z najbardziej rozpoznawalnych postaci w świecie djskim. Wiesz, że tam już najpierw przedstawiasz się profilem instagramowym? Wszystko jest insta i instant. Czyli też sproszkowane i rozproszone. Jak zupki. Tak, więc jeśli pytasz o duże, ważne rzeczy i projekty, to tak traktuję te, które wymagają czasu. Dziś stawiasz sklep internetowy i gdy proces zakupu trwa więcej niż 2-3 minuty, ludzie się frustrują. Ważne i luksusowe staje się więc to, co w opozycji. Coś, na co trzeba zaczekać. I to będzie nowy underground, nisza. Selekcja naturalna usunie z drogi tych, którzy na swoje działania nie będą mogli poświęcić więcej czasu. A klienci tych zaangażowanych będą potrzebowali więcej czasu, na zagłębienie się w temat. Dlatego to młodsze pokolenie klientów, wbrew temu, co się o nim mówi, jest bardziej wymagające. Jednak mądrzejsze? To ludzie, którzy chcą wiedzieć wszystko, mają wielką potrzebę sprawdzania i weryfikowania informacji. Wrócę do tego Diora – jeśli klient będzie chciał się dowiedzieć, czyja grafika jest na ubraniach Jonesa, automatycznie będzie się u niego kształtować zapotrzebowanie na sztukę współczesną. Zobacz, Kim Jones na początku swojej drogi z Diorem nawiązał też współpracę z nowojorskim artystą Kawsem. Dzieciaki teraz kupują figurki winylowe Kawsa. Pewnie gdyby nie moda, nigdy by o nich nawet nie słyszeli. Artysta zarabia, jest na niego popyt. Dla mnie ważne jest to, żeby artyści zarabiali. Wow, piękna utopia. Na naszym rynku tak, bo nie robimy wiele dla takich nowych konsumentów. Reserved zrobiło jakiś czas temu Illustrator Day. To był dobry projekt. Pracowaliśmy nad nim pół roku. Ale schodząc na poziom sprzedawania mody, my nie mamy nawet za bardzo gdzie tego nowego konsumenta zapraszać. Jest mało concept store’ów. Marzyłoby Ci się dla swoich inicjatyw i ubrań takie miejsce jak Deus Ex Machina? Tak, to jest właśnie taki model przestrzeni. Gdzie moda łączy się ze spędzaniem czasu. I gdzie jest luz, gdzie koncept nie przytłacza i nie jest wrogi człowiekowi z ulicy. Mnie fascynują jeszcze butiki z modą w Tokio. Hiroshi Fujiwara, jedna z najbardziej wpływowych osób w tej branży, w Ginzie otworzył concept store z modą, który przypomina konbini, takie 7Eleven z jedzeniem. Ubrania są w lodówkach, ręczniki są złożone jak ciastka ryżowe, a skarpety w kartonach przypominających tam na mleko. Ale nawet znana marka Comme des Garçons w Dover Street Market zrobiła sobie niezwykłą przestrzeń. Idziesz tam po wrażenia, popracować na komputerze, wypić kawę, idziesz po doświadczenie. Jeśli kupisz coś, to jest to domknięcie całej przygody. W Polsce do Vitkaca chłopaki wpadają stać w kolejce po Yeezy, ale też pograć na konsolach. Z tym, że z zewnątrz budynek nie daje ci znać, że będzie cię stać na to, co znajdziesz wewnątrz. Mam wrażenie, że w modzie, no dobrze - zaszufladkujmy, damskiej, jest takich miejsc i projektów jeszcze mniej. Pewnie tak, chociaż może ja ich aż tyle nie widzę, bo patrzę z perspektywy mody męskiej. Ale jest tyle świetnych wątków do wykorzystania w tej materii. Jest taka fotografka, Martha Cooper. Dziś ma 80 lat. To pierwsza kobieta, która fotografowała graffiti i robi to nadal. Jej zdjęcia w latach 70. Publikował New York Post. Wszystko zaczęło się od tego, że w swoim nowojorskim sąsiedztwie spotkała chłopczyka, który pokazał jej prace na ścianach w okolicy. To dzięki temu, że zaczęła je dokumentować, Europa dowiedziała się o graffiti. Gotowa historia do opowiedzenia w kolekcji. Trzeba podesłać ten wywiad kilku osobom, może coś uruchomi i będziesz wtedy, hmm, marketingowym /biznesowym influencerem? O ile już nim nie jesteś. Ha, ha, póki co trafiłem chyba do kategorii „influencer lifestyle”. Dziś tak była zaadresowana do mnie jedna z ofert, która spłynęła na agencyjnego maila. Mogę im odpisać: „bierzcie go w ciemno”. No nie wiem, chyba robię dziś wszystko, żeby tym influencerem nie być. A nie chcesz wykorzystać tego do robienia dobrze – ludziom, planecie, światu? Wiem, zabrzmiało, jak z przemowy miss. Ten temat ekologii w modzie... Samo zjawisko uświadamiania, zmiany nawyków, to wszystko jest ok. Ale mam wrażenie, że w tej branży trąci hipokryzją. Wiesz, trudno oczekiwać od wielkiego biznesu, że na serio będzie podcinał gałąź, której się trzyma. Mam wrażenie, że to też jeszcze kwestia konsumentów. Że modnie jest być eko, a i tak sprzedaż rośnie. Konsument wprawdzie zmienia nawyki, jasne, ale boję się, że to też tylko moda. Że jednym z głównych powodów jest chęć zaprezentowania światu, że jest się w tej części świadomego społeczeństwa, które „coś robi”. A marki, gdyby naprawdę zaczęły robić wszystko eko, przestałyby być tanie. Produkcja nie jest tania. Ile cię kosztuje wyprodukowanie jednej dobrej bluzy? Uszytej w Polsce? Z dobrej bawełny, którą można tu dostać? Przy minimalnym nakładzie wyprodukowanie tu bluzy kosztuje mnie od 80 do 100 złotych. Wszystko dalej zależy od finezji nadruku, detalu. Sam nie lubię ubrań z nadrukiem, ale pracując z markami komercyjnymi muszę brać pod uwagę, że to się sprzedaje. Ale wtedy to nie ja płacę za produkcję. Co jest złego w nadrukach. Są banalne? Nie ma nic złego, po prostu ja wolę ciekawe rozwiązania techniczne, zabawę szwem, krojem, detalem. Wiesz, w markach działa gradacja trendu – jeśli dasz swoim klientom to, co jest modne – nadruk, kolor, fluo, to pewnie oni będą szczęśliwi. Ale są też marki, które temu nie ulegają, są konsekwentne w swoich założeniach. Taką marką chcę być. We wszystkim, co robię. Rozmawiała: Marta Kowalska Czytaj też: Barrakuz: "Cieszy mnie, że ludzie mają coraz większą świadomość estetyki czy panujących trendów" [#girlCrush] Weronika Spyrka (Werushka): "Jestem wierna koreańskiej rutynie pielęgnacji skóry. Codziennie rano i przed snem myję twarz dwa razy" [#skinCrush]