Melancholijny nastrój, oniryczne opowieści i gesty silniejsze od słów. TOP 5 najważniejszych filmów francuskich. Numer 2. to perełka Nouvelle Vague
To kino, w którym sen przenika się z rzeczywistością, a melancholia staje się formą miłości. Francuskie filmu udowadniają, że gest, spojrzenie czy cisza potrafią być równie wymowne co słowa. Oto zestawienie pięciu najważniejszych francuskich filmów, które uczyniły z emocji sztukę i zmieniły oblicze światowej kinematografii.
Te dzieła nie tylko inspirują największych współczesnych twórców, ale przede wszystkim ukształtowały obecną branżę filmową i nauczyły nas wrażliwości. Od przełomowych dzieł artystów Nowej Fali, po oniryczne opowieści o ponadczasowym przekazie. To zestawienie to przewodnik po najważniejszych francuskich dziełach, które na zawsze zapisały się w historii kinematografii. 1. „400 batów”, reż. François Truffaut (1959) „400 batów” to film, który zapoczątkował słynną, francuską Nową Falę oraz erę kina autorskiego. To także debiut reżyserski François Truffaut i prawdopodobnie najbardziej osobiste dzieło w jego karierze. To wnikliwa opowieść o Anoine Doinel'u, chłopcu dorastającym w Paryżu, który stopniowo oddala się od świata dorosłych. Zaniedbywany przez rodziców, źle traktowany w szkole i nierozumiany przez otoczenie, rozpoczyna okres buntu, który nie rodzi się z nienawiści, a z potrzeby wolności. Reżyser za sprawą postaci Antoine (będącej jego dziecięcym alterego) rewolucjonizuje postrzeganie dziecka w kinematografii. Ukazując jego pełnowymiarowy i złożony charakter, unika sentymentalizmu i upiększeń, za to opowiada z humanistyczną wrażliwością. W „400 batów” Truffaut umieścił wszystkie elementy Nowej Fali, a w tym nieprofesjonalnych aktorów, liczne improwizacje, zdjęcia w plenerach, a także subiektywny punkt widzenia. Twórca mistrzowsko połączył realizm obyczajowy z poetyckim nastrojem wolności, tworząc ponadczasową opowieść o trudnościach dojrzewania w świecie skrojonym pod dorosłych. 2. „Do utraty tchu”, reż. Jean-Luc Godard (1960) To arcydzieło, które ukształtowało współczesną kinematografię. Legenda francuskiej Nowej Fali, Jean-Luc Godard w „Do utraty tchu” opowiada historię, zafascynowanego gangsterskim kinem amerykańskim, Michela, który sam ucieka przed wymiarem sprawiedliwości. Jako azyl wybiera Paryż, gdzie ukrywa się w domu swojej dziewczyny Patricii. To film pełen błyskotliwych dialogów, będący oknem na świat francuskiej stolicy lat 60. Lecz to nie fabuła przyniosła mu status legendy, a sposób w jaki został opowiedziany. Godard przełomowo zerwał ze wszystkimi utartymi schematami kinowej narracji, wprowadzając takie rozwiązania jak spontaniczny montaż (tzw. jump cuts), świadome łamanie iluzji filmowej (in. czwartej ściany) czy kręcenie z ręki, które nadało całości surowy, dokumentalny styl. Główny bohater, w którego wcielił się Belmondo, to jeden z pierwszych filmowych antybohaterów, który zainspirował takich twórców jak Al Pacino, Scorsese czy Tarantino. „Do utraty tchu” to esencja Nowej Fali, która nie potrzebowała spektakularnej oprawy i budżetu, by tworzyć z pasją, intuicją i wolnością. 3. „Pianistka”, reż. Michael Haneke (2001) „Haneke tworzy kino, które boli, ale właśnie dlatego jest ono konieczne”, napisał o tym dziele The Guardian. Kultowy reżyser, słynący z chłodnych, analitycznych narracji stworzył film, obok którego nie da się przejść obojętnie. To opowieść o Erice Kohut (w tej roli ikona francuskiego kina, Isabelle Huppert), surowej nauczycielce fortepianu, która żyje pod emocjonalnym jarzmem swojej matki. Jej życie jest zdominowane przez represję, samotność i obsesję kontroli, co jest widzowi stopniowo odkrywane gdy kobieta wdaje się w relację z jednym ze swoich uczniów. Romans staje się destrukcyjnym polem walki, gdzie spotykają się erotyzm, przemoc i władza. Mimo złożoności i nieoczywistej moralnej postawy głównej bohaterki, reżyser nie podejmuje prób ocenienia jej, pozwalając odbiorcy na samodzielną interpretację, która, uwierzcie na słowo, nie jest łatwa. To kino, które niepokoi rosnącym napięciem psychologicznym, ukazywanym w aluzyjnych gestach, dopracowanych kadrach i muzyki największych twórców romantyzmu. „Pianistka” do dziś szokuje i udowadnia, jak duży wpływ na dorosłe życie mają wartości wyniesione z rodzinnego domu. 4. „Amelia”, reż. Jean-Pierre Jeunet (2001) To jeden z najbardziej charakterystycznych francuskich filmów, któremu, mimo licznych nominacji, jakimś cudem umknęła statuetka Oscara. To opowieść o ekscentrycznej młodej kobiecie zamieszkującej czarującą, paryską dzielnicę Montmarte. Amelia, choć nieco introwertyczna, ciekawa jest świata i ludzi, czego doświadcza wszystkimi możliwymi zmysłami. Tym samym, widz zaproszony jest w bajkowy świat, którego, analogicznie do głównej bohaterki, doświadcza wielozmysłowo. Wielobarwna mozaika detali i sugestii umieszczona w samym sercu Paryża to opowieść o marzeniach i miłości, która zaskakuje. Szczególnie zapada w pamięć doskonała kreacja Audrey Tatou, która tym występem ugruntowała swoją pozycję w branży filmowej. „Amelia” to dzieło jedyne w swoim rodzaju, które do dziś zachwyca onirycznym stylem narracji i romantyczną scenerią stolicy Francji. 5. „Nietykalni”, reż. Olivier Nakache, Éric Toledano (2011) Od dnia premiery ten film przez 10 kolejnych tygodni utrzymywał się jako numer 1 w kinach, tym samym plasując się na drugim miejscu najchętniej oglądanych w historii francuskiej kinematografii. „Nietykalni” to komediodramat, który podbił serca widzów na całym świecie, podejmując niełatwą problematykę z niespotykaną czułością i humorem. To opowieść o przyjaźni dwójce mężczyzn, których los łączy w wyniku przypadku. Driss jest chłopakiem z paryskich przedmieść, który niedawno opuścił więzienne mury, z kolei Phillippe to zamożny mężczyzna z ruchową niepełnosprawnością. Ich drogi stykają się, gdy Driss zostaje zatrudniony jako opiekun Phillippe. Lecz to nie tylko opowieść o przyjaźni, ale także społeczny komentarz na temat klasowości i generowanych przez nią uprzedzeń. „Nietykalni” to jeden z najpiękniejszych filmów dotykających tematu niepełnosprawności, którą twórcy przedstawiają z poruszającą subtelnością oraz ogromną dawką ciepła i humoru.
Romantyczna riwiera skąpana w promieniach słońca, sekretów i skandali. Lazurowe wybrzeże pokochała nie tylko Coco Chanel
Renoir rozstawiał tu sztalugi, Marlene Dietrich romansowała z klanem Kennedych, a Hemingway i Fitzgerald balowali na przyjęciach, na które kostiumy szyła Coco Chanel. Na riwierze francuskiej nawet apokalipsa musiała mieć smak kawioru i dom pérignon.
Księżniczki i poeci, damy w strojnych kapeluszach i mężczyźni z dymiącymi cygarami. W dłoniach kołyszą się wytworne, ręcznie szyte walizki. Zegar na paryskiej stacji Gare de Lyon wybija północ. Nadjeżdża błękitny ekspres – luksusowy pociąg nocny, ulubiony środek transportu sławnych i bogatych, który od 1886 roku łączył Calais i Paryż z Niceą. Swoją nazwę Le Train Bleu zawdzięczał nie tylko eleganckim, niebieskim wagonom, lecz także bezkresnemu błękitowi, który roztaczał się przed oczami podróżujących, gdy dotarli do celu. Do raju, który oferował wolność i dyskrecję. Witamy na Riwierze Francuskiej. Rodziny królewskie i bale z morzem w tle Już sama podróż pociągiem była zapowiedzią scen jak z powieści. Agatha Christie poświęciła jej „Zagadkę Błękitnego Ekspresu”, a Jean Cocteau pisał o niej w scenariuszu dla zespołu Ballets Russes Siergieja Diagilewa. Po raz pierwszy pokazany na scenie paryskiego Théâtre des Champs-Élysées w 1924 roku „Le Train Bleu”, był mozaiką twórczości artystów zakochanych w lazurowych wodach. Za kubistyczną scenografię odpowiadał Henri Laurens, za kostiumy Coco Chanel, a kurtynę wymalował Pablo Picasso. Zanim jednak ci odkryją uroki Riwiery Francuskiej, przez dekady będzie tu przyjeżdżać europejska arystokracja, której (szczególnie tym chorym na gruźlicę) lekarze polecają tutejszy łagodny klimat. Zwłaszcza kurorty pokroju Nicei czy Hyères. W XIX wieku na południe Francji zimą zjeżdża się śmietanka towarzyska, błękitna krew i koronowane głowy, w tym królowa Wiktoria czy rodzina Romanowów. Już w XIX wieku lazurowe wody, a przede wszystkim tutejsze światło pokochali artyści. Malarze, jak Claude Monet i Auguste Renoir, czy pisarze – Colette, Guy de Maupassant, Aleksander Dumas. Monet twierdził zresztą, że nie da się na płótnie oddać kolorów riwiery, a nawet gdyby to się udało, nikt by nie uwierzył, że tak prezentują się w rzeczywistości. Złote czasy południa Francji zaczęły się w latach 70. XIX wieku wraz z nadejściem belle époque – okresu rozwoju, rozkwitu i postępu, doprawionego dekadenckimi nastrojami. Sławni i bogaci przebywali tu w miesiącach chłodnych, od października do maja, i wyprawiali bale, których wystawność była wprost proporcjonalna do ich majątków. Morze stanowiło jedynie atrakcyjne tło, bo uważano, że woda jest zanieczyszczona. Plażę omijano, spacerując po promenadach, w tym na otwartej w 1824 roku, ciągnącej się kilometrami Promenade des Anglais. W odpowiedzi na coraz większe zainteresowanie regionem zaczęto otwierać restauracje, budować wille i hotele. Wśród nich słynny nicejski Hôtel Westminster z 1878 roku czy Negresco z 1913 roku, perła belle époque. Jego górująca nad Promenade des Anglais bladoróżowa kopuła zgodnie z legendą miała odzwierciedlać pierś kochanki architekta. Najsłynniejszym (i jednym z pierwszych, działał od 1870 roku) był jednak Grand Hôtel du Cap (później Cap-Eden-Roc) w Antibes. To on stanie się tłem filmowych scen i zmian, które nastąpią w regionie z końcem belle époque. Rewolucja październikowa ukróci wyjazdy stałych bywalców – rosyjskiej arystokracji – i otworzy nową erę Lazurowego Wybrzeża pod przewodnictwem młodych Amerykanów. Ci, zachęceni brakiem we Francji prohibicji, wprowadzą własne reguły. Ale zanim zjadą się tu Hemingway, Fitzgerald i ich sławni przyjaciele, ktoś będzie musiał zapoczątkować nową modę. Upalne dni i długie noce Sara i Gerald Murphy. Pochodząca z Cincinnati dziedziczka fortuny Wiborgów i syn równie bogatego Patricka Francisa Murphy’ego, właściciela luksusowej firmy Mark Cross. Otwarci, ekscentryczni, mieli dość komentarzy rodziny na temat ich związku, więc w latach 20. XX wieku przenieśli się do Francji. Wyjątkowej, bo czasów les années folles (fr. szalonych lat). Początkowo do Paryża, gdzie Gerald próbował sił jako malarz. Bez większych sukcesów. Za to towarzysko para rozkwitała. Wśród ich przyjaciół znaleźli się m.in. Zelda i Francis Scott Fitzgeraldowie, Fernand Léger, Ernest Hemingway, Jean Cocteau, Pablo Picasso, John O’Hara, Cole Porter, Dorothy Parker, John Dos Passos, Archibald MacLeish i Robert Benchley. I to oni ruszyli za małżeństwem, gdy to zdecydowało się przenieść na Lazurowe Wybrzeże. Decyzja bezprecedensowa, bo oboje Murphy przeprowadzili się tam po zakończonym sezonie. Zimowy kurort miał stać się letnim centrum rozrywki. Para w 1923 roku namówiła właścicieli hotelu Cap-Eden-Roc, by nie zamykali go z nastaniem maja. Sprosili tam znajomych i zaczęli nową erę Riwiery Francuskiej. Zamiast omijać plażę, zaczęli na niej bywać. Zapoczątkowali modę na muśniętą słońcem skórę i promowali opalanie jako formę spędzania wolnego czasu. Rozgrzane ciała chłodzili w słonych wodach Morza Śródziemnego. Chanel, Picasso, Hemingway „Dalekie zarysy Cannes, różowość i mleczna biel starych fortyfikacji, fiolet Alp na granicy Włoch – wszystko to odbijało się w morzu. (…) Na takiej scenie musi się wydarzyć jakaś rzecz niezapomniana” – pisał zachwycony południem Francji w „Czuła jest noc” Francis Scott Fitzgerald (w tłumaczeniu Marii Skroczyńskiej i Zofii Zinserling). Zresztą mówi się, że główni bohaterowie powieści, Nicole i Dick Diverowie, byli wzorowani na małżeństwie Murphych. Ich zarys odnajdujemy też w „Rajskim ogrodzie” (w oryginale „The Garden of Eden”) Ernesta Hemingwaya. Hotel Cap-Eden-Roc (stąd tytuł powieści) był świadkiem wielu kontrowersyjnych scen. To tu głośną potyczkę słowną stoczyli Pablo Picasso i amerykańska pisarka, eseistka i poetka Gertrude Stein. Niegdyś bliscy przyjaciele (Stein była protektorką Picassa) w latach 20. XX wieku nie byli już w stanie kryć swojej antypatii. Hemingway zarzucał Stein „pseudointelektualizm”. Ta zaś uważała go za niewdzięcznego i seksistowskiego młokosa. Coco Chanel, także nowa stała bywalczyni wybrzeża, przycumowała do niego jachtem księcia Westminsteru, z którym poznała się w 1925 roku w Monte Carlo. Wtedy też zaczął się ich romans. Będąc na jego łodzi, zobaczyła teren idealny pod budowę willi. Zielone wzgórza Roquebrune-Cap-Martin z widokiem na morze. Papiery kupna podpisała w 1928 roku i kazała wybudować dom marzeń – prowansalską willę z błękitnymi okiennicami. La Pausę, bo tak nazwała posiadłość, odwiedzali Pablo Picasso, Salvador Dalí, Luchino Visconti, przyjaciółka projektantki, Polka, królowa belle époque Misia Sert, i domniemany kochanek Chanel – rosyjski kompozytor i pianista Igor Strawiński. Wybrzeże tajemnic i romansów Nie tylko Chanel mogła się ze swoimi romansami czuć na Lazurowym Wybrzeżu bezpiecznie. Region oferował większą dyskrecję niż Paryż. Korzystała z niej m.in. kontrowersyjna para – książę Walii (później król Edward VIII) i Wallis Simpson – „ta kobieta, Amerykanka”, dla której abdykował. Oderwana od rzeczywistych problemów śmietanka towarzyska riwiery pod koniec lat 30., zamiast rozmawiać o rosnącym ze strony nazistów zagrożeniu, miała ważniejszy temat. Czy należy się Wallis Simpson kłaniać? Zgodnie z protokołem – nie. Zgodnie z życzeniem byłego króla – w pas. W 1939 roku Marlene Dietrich na południu Francji spędzała lato z mężem, jego kochanką i swoim kochankiem. Ten – mocno zazdrosny – przypisywał jej romans z Ernestem Hemingwayem (bransoletkę z grawerem „my croud” – z niemieckiego „Kraut”, czyli „kapusta” – którą pisarz jej podarował, można zobaczyć w Deutsche Kinemathek w Berlinie), ale w rzeczywistości czas spędzała z Josephem Kennedym. Nie przeszkadzało jej to flirtować (a możliwe, że nie tylko) z jego 22-letnim synem, Johnem Fitzgeraldem Kennedym. W międzyczasie miała spotykać się z Joe Carstairs, żeglarką nazywaną „najszybszą kobietą na wodzie”. W 1933 roku Dietrich sfotografowano na riwierze w męskim, białym smokingu. Odważna decyzja, ponieważ mogła zostać za to aresztowana pod zarzutem podszywania się pod mężczyznę (prawo to działało do lat 50.) Po II wojnie światowej stały bywalec salonów i playboy, książę Aly Khan, poznał tu Ritę Hayworth. Podobno dostrzegł ją siedzącą znudzoną w hotelu Cap-Eden-Roc po tym, jak dała kosza szachowi Iranu. Dla niej Khan rzucił Pamelę Harriman, synową Winstona Churchilla. Lazurowe Wybrzeże było też świadkiem spotkania żonatego Pabla Picassa z 40 lat młodszą malarką Françoise Gilot, z którą miał dwoje dzieci, i romansu słynnej tancerki Isadory Duncan i hrabiego Williama de Wendta de Kerlora, męża włoskiej projektantki mody, Elsy Schiaparelli. Życie Duncan tragicznie zakończyło się w 1927 roku w Nicei, kiedy jej szal wkręcił się w koło kabrioletu, którym podróżowała. Apokalipsa o smaku kawioru i szampana Szalone lata 20., a później 30. był zakrapiane dekadenckimi nastrojami. A te aż prosiły się o przesadę, rozmach i teatralność. Latem 1938 roku, gdy Mars był widoczny na niebie i emanował dziwną poświatą, fataliści stwierdzili, że planeta zmierza kursem kolizyjnym w kierunku Ziemi. Hotel Cap-Eden-Roc miał stać się scenerią ostatniej nocy ludzkości. Apokalipsa miała smak kawioru i Dom Pérignon. Z tej okazji amerykańska dziedziczka gigantycznej fortuny, Evalyn Walsh McLean, wyjęła z sejfu 45-karatowy diament Hope (Nadzieja). Na głośne (często przebierane) bale kostiumy chętnie szyła Coco Chanel. Wyspecjalizowała się też w piżamach, które mieszkańcy i mieszkanki Lazurowego Wybrzeża pokochali i namiętnie nosili na plażach. Najbogatsze partnerki możnych panów, jak Florence Gould, żona miliardera Franka Jaya Goulda, prosiły projektantkę o takie z powiększonymi kieszeniami, by pomieściły pieniądze, które później będą przepuszczać w kasynach. Tych, gdzie niektórzy potracili majątki życia. Chociażby paryska kurtyzana Caroline Otero, zwana La Belle Otero, towarzyszka wpływowych mężczyzn, w tym Alberta I, księcia Monako, Edwarda VII, króla Wielkiej Brytanii, czy rosyjskich wielkich książąt – Piotra i Mikołaja. Spektakularnie otwarto też pierwszy festiwal filmowy w Cannes. W 1946 roku mieszkańcy południa Francji mogli obserwować, jak na wodzie lądują samoloty, z których na łodzie wychodzą największe nazwiska branży filmowej. Lazurowe Wybrzeże wkrótce stanie się ich drugim domem. Stałymi bywalcami będą tu m.in. Clark Gable, Ingrid Bergman, Audrey Hepburn, Elizabeth Taylor, Sophia Loren, Cary Grant, Jean-Paul Belmondo czy Brigitte Bardot, której willę w Saint-Tropez – La Madrague – oblegali paparazzi. Za zdjęcia Bardotki można było zarobić krocie. Mistrz marionetek z biznesem na wodzie Lazurowe wody Riwiery Francuskiej nie były jedynie tłem romansów i przyjęć. Prowadzono też na nich biznesy. Do tego służyły m.in. jachty bogaczy. Jednym z najbardziej spektakularnych był ten greckiego przedsiębiorcy, magnata transportu morskiego, jednego z najbogatszych ludzi swoich czasów, przyszłego męża Jackie Kennedy – Aristotelisa Onasisa. Na swoją łódź zapraszał tych, na których chciał zrobić wrażenie. Szczególną uwagę zwracał na krzesła barowe ze skóry z napletka wieloryba, żartując przy tym, że jego goście siedzą na największym penisie świata. Jacht Onasisa pływający po lazurowych wodach stał się neutralnym gruntem, na którym spotykali się politycy, a także – na zasadzie mistrza marionetek – kreowano świat. To tu miała zapaść decyzja, że Grace Kelly (nie Marilyn Monroe) zostanie żoną księcia Rainiera III. Onasisowi zależało na popularności regionu, w który zainwestował dziesiątki milionów dolarów. Koronowanie najpiękniejszej i najsłynniejszej kobiety na świecie zapewniło odpowiedni rozgłos, ponieważ ślub książęcej pary w 1956 roku relacjonowała prasa z całego świata. Riwiera Francuska nie przestaje fascynować artystów, twórców, projektantów mody. A ci czerpią z jej kolorów i historii. Tylko w sezonie wiosna–lato 2025 Lazurowym Wybrzeżem inspirują się takie marki, jak Rochas (kolekcja „Parure Pour Le Sable” odcieniami piasku, rdzy, turkusu i żółci składa hołd elegancji znad turkusowych wód), Chloé (kolekcja „Chloé à la Plage” czerpie inspiracje z idyllicznej wizji lata na południu Francji z filmów Érica Rohmera) czy Brunello Cucinelli (łączy elementy lat 20.XX wieku ze śródziemnomorskim luzem). To także sezon noszonych – zgodnie z przykazaniem Coco Chanel – na co dzień piżam. Te proponują m.in. Moschino, Coach czy Louis Vuitton. Podobnie sprawa wygląda na polskim rynku mody. Styl południa Francji można odnaleźć w kolekcjach The Odder Side „Wanderlust” czy MMC Resort 2025 „Le Madame”. „Kiedy zrozumiałem, że każde poranne światło w Nicei jest inne niż poprzedniego dnia – wiedziałem, że zostanę tutaj na zawsze” – podkreślał malarz Henri Matisse w książce „Écrits et propos sur l’art”. Jean Cocteau twierdził, że Riwiera Francuska to nie zwyczajne miejsce, ale niezwykła dekoracja sceniczna dla życia. I to tego namalowanego pędzlem Moneta, i napisanego piórem Fitzgeralda. Niezapomnianego.
Najlepsze francuskie filmy: Wybieramy 15 tytułów wszechczasów
Francuzi potrafią łączyć dramat z humorem, a codzienność z niezwykłością. Oto subiektywny przegląd najlepszych francuskich filmów, które warto zobaczyć – zarówno tych współczesnych, jak i bardziej klasycznych.
W tym artykule: "Basen" / "La piscine" (1969 r.) "Amelia" / "Le fabuleux destin d'Amélie Poulain" (2001 r.) "Szalony Piotruś" / "Pierrot le Fou" (1965 r.) "Dalida. Skazana na miłość" / "Dalida" (2016 r.) "Parasolki z Cherbourga” (1964 r.) "I Bóg stworzył kobietę” (1956 r.) "Jutro będziemy szczęśliwi" / "Demain tout commence" (2016 r.) "Wspaniała" / "Populaire" (2012 r.) "Pogarda" / "Le mépris" (1963 r.) "Do utraty tchu" / "À bout de souffle" (1960 r.) "Piękność dnia" / "Belle de jour" (1967 r.) "Nietykalni” / "Intouchables” (2011) "Pan od muzyki" / "Les choristes" (2004) "Basen" / "La piscine" (1969 r.) Czy wakacje w pięknej willi w Saint-Tropez może cokolwiek zepsuć? Jean-Paul i Marianne szybko przekonują się, że tak. Wystarczy, że w tym samym miejscu pojawi się Harry, były chłopak głównej bohaterki, który nagle... ginie. Wspaniała obsada: Romy Schneider, Alain Delon, których w życiu prywatnym również łączył gorący romans oraz młodziutka Jane Birkin. View oEmbed on the source website "Amelia" / "Le fabuleux destin d'Amélie Poulain" (2001 r.) Główna bohaterka, Amelia (grana przez Audrey Tautou) postanawia naprawić życia spotykanych na swojej drodze ludzi. Podrzuca list, wysyła krasnala swojego ojca w świat, szuka właściciela wypełnionej pamiątkami szkatułki. Film ma bajkowy klimat, który doskonale podkreśla muzyka Yanna Tiersena. View oEmbed on the source website Namiętny romans z dużą różnicą wieku, który się nie starzeje. Klasyk filmowy o bolesnym sekrecie z Kate Winslet obejrzysz z wypiekami na twarzy "Szalony Piotruś" / "Pierrot le Fou" (1965 r.) Ona i on spotykają się po kilku latach i nagle postanawiają uciec przed całym światem. Ruszają w podróż krętymi drogami południowej Francji, rozmawiając po drodze o życiu i okradając ludzi. Jakie jeszcze przygody spotkają Marianne i Ferdynanda, zwanego Pierrotem? W rolach głównych duet Anna Karina i Jean-Paul Belmondo. View oEmbed on the source website "Dalida. Skazana na miłość" / "Dalida" (2016 r.) Chociaż urodziła się w Kairze oraz ma włoskie korzenie, Dalida była jedną z najważniejszych francuskich wokalistek. To ona odpowiada za popularność disco we Francji, a jej liczne przeboje wywarły ogromny wpływ na współczesną kulturę. Jak wyglądała historia uwielbianej na całym świecie artystki? Obejrzyjcie ten film, a poznacie wszystko: tak samo życie sceniczne, jak i osobiste dramaty. Dalidę zagrała włoska aktorka Sveva Alviti. View oEmbed on the source website "Parasolki z Cherbourga” (1964 r.) Najlepsze francuskie filmy o miłości? Jednym z najbardziej uznanych przez krytyków pozostają „Parasolki z Cherbourga”. Jeden z najsłynniejszych produkcji Jacquesa Demy na zawsze zapisała się w historii kina. Wszystko za sprawą słynnego kadru z ikoniczną Catherine Deneuve. Francuski melodramat opowiada historię siedemnastoletniej Genevieve. Dziewczyna, która dni spędza pracując w rodzinnym sklepie z tytułowymi parasolkami, jest zakochana w mechaniku samochodowym. Młodzi pragną wziąć ślub, jednak matka nastolatki się nie zgadza. Mężczyzna wyjeżdża na dwa lata do służby w armi, a Genevieve musi podjąć decyzję, czy pozostać mu wierną, czy poślubić innego. View oEmbed on the source website Ten film z 2007 roku do dziś pozostaje jedną z najpiękniejszych historii o zdradzie i zakazanej miłości. Łamie serce i wyciska morze łez "I Bóg stworzył kobietę” (1956 r.) Film, który z Brigitte Bardot uczynił wielką gwiazdę. Osiemnastoletnia Juliete Hardy jest sierotą i mieszka u swych opiekunów w Saint-Tropez. Piękną dziewczynę na wychowanie przyjęło starzejące się bezdzietne małżeństwo. Interesuje się nią 40-letni Eric Carradine, bogaty właściciel jachtu. Dziewczyna niewiele sobie robi z jego propozycji luksusowego życia. Podkochuje się natomiast w silnym Antoine Tardieu, który wraz z rodziną prowadzi warsztaty okrętowe. Wkrótce Juliete przekonuje się, że mężczyzna nie traktuje jej poważnie. "Jutro będziemy szczęśliwi" / "Demain tout commence" (2016 r.) Samuel (Omar Sy) to lekkoduch, który pływa po Riwierze i romansuje z modelkami. W jednej chwili zupełnie zmienia się jego beztroskie życie - wystarczy, że odwiedza go Kristin i wręcza mu niespodziewanie ich wspólne dziecko, po czym... znika. Bohater rusza w podróż za dawną dziewczyną, jednak nie udaje mu się jej odnaleźć. Od tej pory niedojrzały mężczyzna musi szybko dorosnąć i wziąć odpowiedzialność nie tylko za siebie, ale też za drugą osobę. Między nim a jego córką rodzi się niesamowita więź, jednak rodzinna sielanka zostaje przerwana, gdy matka małej Glorii znów pojawia się w drzwiach Samuela. View oEmbed on the source website "Wspaniała" / "Populaire" (2012 r.) Marzeniem Rose (Déborah François) jest praca sekretarki w dużej firmie. Nie sprawdza się jednak w tym zupełnie, ale mimo to przyszły szef jest skłonny ją zatrudnić, jeśli tylko ta zgłosi swój udział w zawodach maszynistek. Dziewczyna się zgadza, więc wspólnie rozpoczynają treningi pisania na maszynie. Osadzony w latach 50. film to estetyczna gratka dla fanów retro i oryginalnych kostiumów. View oEmbed on the source website "Pogarda" / "Le mépris" (1963 r.) Znany scenarzysta Paul dostaje zlecenie poprawienia kilku scen w kręconym przez amerykańskiego producenta filmie. Niechętnie podejmuje się zadania, ale dodatkowy zysk w końcu go przekonuje. Towarzysząca mu w pracy żona Camille (w tej roli Brigitte Bardot) jest w tym czasie rozdarta, aż w końcu uświadamia sobie, że gardzi mężem i przestaje go kochać. W "Pogardzie" pojawia się też sam reżyser Jean-Luc Godard, który gra... asystenta filmowego reżysera. View oEmbed on the source website "Do utraty tchu" / "À bout de souffle" (1960 r.) Michael kradnie auto i zabija policjanta, a czym uświadamia sobie, że za chwilę będzie poszukiwany, postanawia wrócić na do Paryża. Ma tam odebrać pieniądze, które pomogą mu w ucieczce z kraju. Okazuje się jednak, że jego dłużnik zaginął. Jeden z najważniejszych filmów francuskiej Nowej Fali, z niesamowitymi rolami Jean Seberg i Jeana-Paula Belmondo. View oEmbed on the source website "Piękność dnia" / "Belle de jour" (1967 r.) Piękna Severine jest żoną lekarza. Kocha go, ale mimo to nie jest z nim szczęśliwa w związku i nie czuje do niego pożądania. W końcu postanawia zostać prostytutką. Kontrowersyjny film z Catherine Deneuve został nakręcony na podstawie książki Josepha Kessela. View oEmbed on the source website "Nietykalni" / "Intouchables" (2011) "Nietykalni" to prawdziwy fenomen – nie tylko we Francji, ale i na całym świecie. Na serwisie Filmweb jest nr 1 w rankingu najwyżej ocenianych francuskich filmów. Opowiada opartą na faktach historię przyjaźni między sparaliżowanym arystokratą Philippe’em (granym przez François Cluzeta), a jego opiekunem Drissem (Omar Sy), młodym mężczyzną z przedmieść. Produkcja łączy humor, wzruszenie i życiowy realizm w sposób absolutnie wyjątkowy. To opowieść o zderzeniu dwóch światów, która zamiast konfliktu przynosi wzajemne zrozumienie i autentyczne emocje. "Pan od muzyki" / "Les choristes" (2004) Akcja rozgrywa się w latach 40. XX wieku w poprawczaku dla chłopców. Do placówki przybywa nauczyciel muzyki, Clément Mathieu (w tej roli Gérard Jugnot), który poprzez muzykę zaczyna zmieniać życie swoich uczniów. Film opowiada o sile edukacji, pasji i empatii – a także o tym, jak sztuka może odmienić człowieka. Niezapomniana ścieżka dźwiękowa i poetycka atmosfera czynią z tego filmu prawdziwą perełkę.
Ten sztyft to sposób francuskich wizażystów na cienie i opuchliznę pod oczami. Spojrzenie jest świetliste nawet po nieprzespanej nocy
Ten pochodzący z francuskiej apteki sztyft pod oczy to produkt, który w krótkim czasie „wymazuje” oznaki zmęczenia na dolnej i górnej powiece oraz długotrwale nawilża skórę. Nic dziwnego, że zagościł na stałe w kosmetyczkach dziewczyn znad Sekwany, a teraz podbija także Polskę.
W tym artykule: Francuski sztyft na cienie i opuchliznę Embryolisse – działanie i właściwości Francuski sztyft na cienie i opuchliznę Embryolisse – skład Francuski sztyft Świetliste Oczy Embryolisse – opinie Ekspresowa, odświeżająca kuracja przeciwzmęczeniowa Świetliste Oczy – bo tak oficjalnie nazywa się ten produkt – pochodzi z asortymentu marki Embryolisse. Przyznajemy, że mamy słabość do tego francuskiego brandu i już kilkakrotnie pisałyśmy m.in. o ich kremach nawilżających do twarzy. Jednak to po okolicach oczu najbardziej widać zmęczenie, dlatego postanowiłyśmy zobaczyć, czy ten polecany przez wizażystów sztyft faktycznie może zdziałać takie cuda. Francuski sztyft na cienie i opuchliznę Embryolisse – działanie i właściwości Sztyft dostajemy w niewielkim i poręcznym opakowaniu, które bez problemu mieści się w wakacyjnej kosmetyczce. Na co dzień warto go jednak trzymać w lodówce, ponieważ wtedy pokazuje swój prawdziwy potencjał i daje niemal natychmiastowy efekt chłodzący, który jest niezwykle przyjemny (zwłaszcza w lecie). Najlepiej nakładać go okrągłym ruchem zaczynając od wewnętrznego kącika oka, ciągnąc aż po górną powiekę. Sztyft z łatwością sunie po skórze i momentalnie koi okolicę oka. Opuchlizna, która może pojawić się po nocy, jest zdecydowanie zredukowana, a cienie rozjaśnione i mniej widoczne. Osobiście czuję także, że powieki stają się „lżejsze”, a skóra wygląda na uspokojoną. Co więcej, kosmetyk przepięknie rozświetla spojrzenie, działając przy tym odmładzająco. Jeśli chodzi o właściwości czysto pielęgnacyjne, możemy tu liczyć na porządną dawkę nawilżenia oraz zmiękczenia i wygładzenia skóry. Przy regularnym stosowaniu można też zauważyć poprawę w jędrności oraz elastyczności okolicy oka. Silne działanie nawadniające i ochronne sprawia także, że tzw. suche zmarszczki są mniej widoczne. View Burdaffi on the source website Francuski sztyft na cienie i opuchliznę Embryolisse – skład A co skrywa formuła sztyftu? Przede wszystkim warto zaznaczyć, że jest to kosmetyk wegański, bezzapachowy i przebadany pod kontrolą dermatologiczną i okulistyczną. Dzięki temu może być stosowany nawet przez osoby o wrażliwych oczach. Wśród składników aktywnych znajdziemy kompleks botaniczny o działaniu silnie nawilżającym i rewitalizującym oraz bogate w polisacharydy i witaminę PP (niacynamid) metabiotyki. Dodatkowo całość została uzupełniona o aloes (aloe vera), który łagodzi podrażnienia i redukuje stany zapalne oraz spowalnia procesy starzenia się skóry. Francuski sztyft Świetliste Oczy Embryolisse – opinie Przejrzałyśmy także opinie wystawione przez francuskie internautki, które tylko potwierdzają, że ten sztyft to kosmetyczny must have. Jak czytamy w recenzjach, produkt faktycznie usuwa oznaki zmęczenia skóry wokół oczu, przyjemnie ją chłodzi i zapewnia wielogodzinne nawilżenie. Lekka konsystencja sztyftu wtapia się w skórę i natychmiast odświeża. Rano nakładam kurację od wewnątrz na zewnątrz oka, wklepuję opuszkami palców przed nałożeniem wieloochronnego mlecznego kremu Embryolisse. Moje poranne cienie pod oczami są odległym wspomnieniem. Natychmiast moje oczy są mniej zmęczone, a zmarszczki wokół oczu wygładzone. Dzięki ultraczystemu składowi moja wrażliwa skóra wokół oczu nie jest podrażniona Zabieg ten redukuje oznaki zmęczenia, jednocześnie nawilżając skórę. Jest mały, łatwo go wsunąć w dowolne miejsce i w razie potrzeby zastosować o dowolnej porze dnia. Nakładam go głównie rano przed makijażem, aby dodać oczom trochę więcej blasku. Aby uzyskać jeszcze większą świeżość, możesz umieścić go w lodówce! Chociaż sztyft jest genialny, wieczorem mimo wszystko stawiam na bardziej odżywcze kremy pod oczy, które dogłębnie regenerują, nawilżają i natłuszczają skórę. Osobiście bardzo lubię krem pod oczy marki Sensum Mare. W jego składzie znajdziemy m.in. rozjaśniającą cienie kofeinę dogłębnie nawilżający niskocząsteczkowy kwas hialuronowy oraz kompleks polisacharydów z alg. Krem bardzo ładnie wchłania się w skórę i pozostawia ją miękką i sprężystą. View Burdaffi on the source website
Ten francuski krem to "pochłaniacz zmarszczek w słoiczku". Modeluje kontur twarzy. Redaktorki beauty go uwielbiają
Wczesną wiosną skóra potrzebuje więcej odżywienia i otulenia, właśnie dlatego warto postawić na kremy o nieco gęstszej konsystencji. Nie oznacza to jednak, że jesteśmy skazane na ciężkie mazidła. Jeśli szukacie porządnej dawki odżywienia i regeneracji połączonej z działaniem przeciwstarzeniowym, mamy dla was propozycję prosto z francuskiego laboratorium.
W tym artykule: Jak działa francuski krem liftingujący Embryolisse? Skład ujędrniająco-liftingującego kremu Embryolisse Opinie na temat kremu ujędrniająco-liftingującego Embryolisse Mowa o kremie ujędrniająco-liftingującym z serii Anti-aging kultowej paryskiej marki Embryolisse. Francuski brand ma w swojej ofercie kosmetyki, które stały się bestsellerem zarówno we Francji, jak i poza nią. Jednym z największych hitów (przetestowała go już chyba każda redaktorka urody) jest lekki krem nawilżający Lait-Creme Concentre. Okazuje się jednak, że nie tylko ten produkt jest wart uwagi. Jak działa francuski krem liftingujący Embryolisse? Kosmetyki tej marki kojarzą nam się z produktami w tubie, jednak krem anti-aging przychodzi do nas w szklanym słoiczku i kartonie. Obie te części nadają się do recyklingu, co zawsze cieszy. Sam krem ma dość gęstą, choć aksamitnie gładką, konsystencję, a jego niewielka ilość wystarczy na pokrycie całej twarzy. Według mnie będzie idealny jako domknięcie całej pielęgnacji wieczornej, chociaż w przypadku cer bardzo suchych i wrażliwych sprawdzi się także w porannej rutynie i nie będzie powodował obciążenia. Krem ma za zadanie przede wszystkim odżywić i odmłodzić cerę. I faktycznie to robi. Już po pierwszej aplikacji można odczuć, że skóra jest miękka, gładka i wypoczęta. Bije od niej młodzieńczy blask. Zauważalne jest także jej zregenerowanie i ukojenie, co jest szczególnie istotne w okresie wiosenno-zimowym, gdy na zewnątrz czeka nas mróz, a w pomieszczeniach suche powietrze kaloryferów. Przy regularnym stosowaniu cera stopniowo staje się coraz bardziej jędrna, uniesiona i sprężysta, a kontur twarzy wymodelowany. Z tygodnia na tydzień widać też redukcję zmarszczek mimicznych i lekkie wypełnienie większych bruzd. View Burdaffi on the source website Skład ujędrniająco-liftingującego kremu Embryolisse Formuła kremu w 95% opiera się na składnikach pochodzenia naturalnego. Jednym z najważniejszych z nich jest kwas hialuronowy, który wykazuje silne właściwości higroskopijne. Oznacza to, że przyciąga i trwale wiąże cząsteczki wody w tkance. Jedna cząstka kwasu hialuronowego może przyciągnąć nawet 250 cząstek wody z otoczenia. To wszystko sprawia, że skóra jest odpowiednio i długotrwale nawilżona. Warto też dodać, że kwas hialuronowy wchodzi w reakcję z kolagenem i elastyną, wypełniając przestrzeń między tymi białkami. Dzięki temu skóra staje się wygładzona, gęstsza i mocniejsza. Formuła kremu zawiera także bogaty w witaminę C ekstrakt z liczi. To naturalny przeciwutleniacz, który ujędrnia, liftinguje i wygładza cerę. Olejek z wiesiołka dostarcza skórze niezwykle istotnych tłuszczy nienasyconych i przyjemnie koi cerę. Co więcej, ten niepozorny składnik działa przeciwzmarszczkowo i napinająco. Ekstrakt z kwiatu Anigozanthos (nazywanym też czasami kangurzą łapą) pozytywnie wpływa na strukturę skóry i intensywnie ją odżywia. Ponadto przywraca cerze sprężystość i elastyczność oraz redukuje zmarszczki mimiczne. Co ważne, produkt był testowany dermatologicznie i jest w pełni bezpieczny do stosowania nawet przy cerach wrażliwych. Opinie na temat kremu ujędrniająco-liftingującego Embryolisse O ile w polskim internecie trudno znaleźć wiarygodne recenzje na temat tego produktu, tak zagraniczne recenzentki mówią o nim naprawdę sporo. Produkt został już oceniony setki razy i w zdecydowanej większości są to opinie pozytywne. Najczęściej czytamy w nich o działaniu nawilżającym, liftingującym i ujędrniającym kremu. Odkąd zacząłem używać tego kremu, zauważyłam, że moja skóra jest bardziej nawilżona, moje pory się zmniejszają, drobne linie zaczynają się wyrównywać, a moja skóra jest jędrniejsza i absolutnie niesamowita! Muszę powiedzieć, że jestem pod wrażeniem – pisała użytkowniczka ze Stanów Zjednoczonych. Ten krem redukuje zmarszczki przy pierwszym użyciu. Byłam zaskoczona, bo ubyło mi 10 lat. Nigdy nie widziałam, by krem działał w taki sposób. Oczywiście nie pozbędzie się WSZYSTKICH zmarszczek, ale moja 50-letnia twarz wyglądała na 40-letnią – pisała Suzanne R. Arnholt
Brigitte Bardot – historia, kariera i styl ikony francuskiego kina. Tak ubierała się najsłynniejsza paryżanka świata
Brigitte Bardot to utalentowana aktorka i modelka, a także prawdziwa ikona, która miała ogromny wpływ na świat mody. Do dziś jej niepowtarzalny styl jest inspiracją dla wielu kobiet. Najlepsi projektanci wciąż bardzo często nawiązują do Bardot w swoich projektach. Oto najważniejsze informacje na temat jednej z największych gwiazd kina lat 50. i 60.
Styl Brigitte Bardot był ponadczasowy, oryginalny, niezwykle kobiecy, zmysłowy i uwodzicielski. Poza ogromnym talentem, aktorka zachwycała wszystkich wokół swoją naturalnością, zjawiskową urodą i urokiem osobistym. Oto, jak wyglądało życie ikony francuskiego kina. Poniżej znajdziesz również inne, najważniejsze informacje na temat tej wyjątkowej artystki i jej głośnych stylizacji. Historia życia Brigitte Bardot Brigitte przyszła na świat 28 września 1934 roku. Urodziła się w Paryżu. Jej ojciec prowadził rodzinny interes i był dyplomowanym inżynierem. Początkowo Bardot, z inicjatywy matki, rozwijała się tanecznie (trenowała balet), zdobywając swoje pierwsze doświadczenia sceniczne. Niewiele osób pomyślałoby wtedy, że ta skromna baletnica w przyszłości będzie jedną z najbardziej pożądanych aktorek w historii. W 1947 roku przyjęto ją do Konserwatorium Paryskiego, gdzie przez kilka lat trenowała balet pod okiem rosyjskiego choreografa, Borisa Kniaziewa. Brigitte Bardot i jej suknia ślubna "z ceraty". Aktorka wywołała w niej skandal na całą Francję [One dress show]>> We wczesnej młodości Bardot nie była oczywistą pięknością i nie podobała się sobie. Wymagająca matka (która sama pragnęła być aktorką i stylistką) za sprawą rozmaitych ćwiczeń uczyła córkę, jak chodzić z wysoko podniesioną głową (np. obciążając głowę dziewczynki dzbanem z wodą). Zajęcia baletowe pomogły wyrzeźbić ciało artystki. Z kolei aparat ortodontyczny pozwolił gwieździe uporać się z wadą zgryzu. Co ciekawe, Bardot ze względu na abliopię nie dowidziała na jedno oko. Coś, co początkowo uznawano za defekt, finalnie stało się jej atutem (zalotne spojrzenie Brigitte zyskiwało dzięki temu na tajemniczości). W 1950 roku dziennikarka Hélène Lazareff, przyjaciółka matki Bardotki, zaprosiła Brigitte do sesji dla „Jardin des Modes”. Kilka miesięcy później modelka wzięła udział w sesji dla marcowego wydania francuskiego ELLE. Wtedy właśnie Bardot została dostrzeżona przez swojego przyszłego męża, Rogera Vadima. Młody reżyser stał się nie tylko partnerem początkującej gwiazdy, ale również jej mentorem (to on namówił ją m.in. do rozjaśnienia włosów). Julia Roberts w kreacji z "Pretty Woman". To najważniejsza czerwona sukienka w filmowej historii [One dress show]>> Kariera Brigitte Bardot Pierwszy mąż Bardot, Vadim, z początkiem lat 50. wprowadził ją w celebrycki świat. Umożliwił aktorce wizualną (choć nie tylko) przemianę. Właśnie tak narodziła się gwiazda kina francuskiego, którą znamy – o uwodzicielskich i kokieteryjnych gestach, w charakterystycznych uniesionych blond włosach. W 1952 roku Bardot zagrała w swoim pierwszym filmie „Wioska w Normandii". Ilość zawodowych propozycji, które spadły na nią po tym wydarzeniu, była ogromna – przez kolejne 4 lata zagrała bowiem aż w 17 filmach (głównie w komediach romantycznych). Przełomem w karierze Bardot był udział w filmie „I bóg stworzył kobietę”, który okazał się hitem. To właśnie ta rola i słynna scena tańca, która przesycona była erotyzmem, przyczyniły się do tego, że artystka stała się jedną z najpopularniejszych francuskich aktorek wszech czasów. Styl Brigitte Bardot Styl Brigitte Bardot, choć niezwykle prosty, do dziś ma swoje wierne naśladowczynie. Wybory modowe artystki cechowały przede wszystkim zmysłowe i kobiece projekty. Bardot doskonale wiedziała, jak się ubrać, żeby podkreślić swoje wdzięki (ultrazgrabne nogi, wąską talię i piękny biust). Dostojne i szerokie suknie, które były wówczas popularne, zdecydowanie nie były w stylu Brigitte. Uwielbiała nosić spódniczki w wersji mini, ołówkowe sukienki, spodnie. Zakładała je chwilę po tym, jak w 1966 roku to nowatorskie rozwiązanie – w wersji dla kobiet – wprowadził Yves Saint Laurent. Do tego bluzki z dekoltem w łódkę, rozkloszowane sukienki, męskie koszule z pagonami, szmizjerki i kardigany. Powiedzieć, że miała naturę rewolucjonistki, to powiedzieć o niej naprawdę niewiele. Gwiazda bez problemu eksponowała swoje piękne ciało. Jej stylizacje nierzadko wzbudzały zgorszenie. To ona sprawiła, że dwuczęściowe bikini stało się popularnym elementem plażowych stylizacji. Przy okazji nie mogłybyśmy nie wspomnieć o bardotce, którą rozsławiła właśnie Brigitte. Ten uwydatniający piersi biustonosz z usztywnianymi miseczkami został nazwany w ten sposób właśnie na cześć Bardot. Aktorkę kojarzymy także z niezwykle kobiecych wakacyjnych stylizacji i niewymuszonej zmysłowości. Słomkowe kapelusze, wzorzyste chusty czy opaski, oryginalne okulary przeciwsłoneczne, wyraziste, kocie oko namalowane na powiekach za pomocą eyelinera, usta w kolorze nude, ułożone nonszalancko i podniesione u nasady blond pasma (uwielbiamy charakterystyczne upięcie włosow Brigitte, tzw. „kapustę") – trzeba przyznać, że nikt nigdy nie prezentował się w tak luźnych zestawieniach równie zjawiskowo, co ona. Dzięki artystce popularne stały się również beżowe trencze, marynarskie pasy i kwiatowe wzory czy sukienki w kratka Vichy (które rozsławiła w 1959 roku, podczas swojego ślubu). Kolejnym wylansowanym przez nią elementem, który dziś gości w garderobie niemal każdej z nas, są balerinki. Kojarzycie czerwony model „Cendrillion” z niewielką kokardką na nosku? Został stworzony specjalnie dla Bardot przez Rosę Repetto. Aktorka wystąpiła w tych butach w słynnym filmie pt. „I Bóg stworzył kobietę”. Można śmiało pokusić się o stwierdzenie, że Bardotka miała wiele wspólnego z Coco Chanel. Była wolna i niezależna, nie bała się tego, co pomyślą o niej inni i stawiała na ponadczasowość oraz wygodę. Chyba nie musimy nikogo przekonywać, że Bardotka (jak nikt inny) zasłużyła sobie na miano ikony stylu, miała bowiem niemały wpływ na historię mody. Sam Charles de Gaulle stwierdził, że Brigitte Bardot jest „francuskim artykułem eksportowym równie ważnym, jak samochody Renault”. John Lennon z kolei, podobno, poprosił swoją ówczesną partnerkę, aby ta ubierała się podobnie do aktorki. Stylem artystki inspirowały się także późniejsze gwiazdy, takie jak m.in. Amy Winehouse, Kate Moss czy Claudia Shiffer. Życie prywatne Brigitte Bardot Bardot po raz pierwszy wyszła za mąż w wieku osiemnastu lat, za – wspomnianego wcześniej – Rogera Vadima. Mężczyzna, który wcześniej był wyznania prawosławnego, przeszedł nawet dla niej na katolicyzm. I choć rozwiedli się zaledwie 5 lat później (w 1957 roku), dalej zdarzało im się ze sobą współpracować. To był jednak dopiero początek jej miłosnych historii. Aktorka podczas kręcenia scen do filmu „I bóg stworzył kobietę” miała romans z, żonatym wówczas, Jeanem-Louisem Trintignantem oraz piosenkarzem, Gilbertem Bécaud. W roku 1959 artystka po raz drugi wyszła za mąż, poślubiając aktora, Jacques’a Charriera. To właśnie z nim doczekała się swojego jedynego dziecka – Nicolasa-Jacques’a (z którym podobno nie utrzymywała bliskiego kontaktu aż do pełnoletności chłopca). W 1962 roku wzięła z aktorem rozwód i to on, wraz z rodziną, opiekował się ich dzieckiem. Trzecim mężem Bardot był niemiecki milioner, Gunter Sachs (1966 –1969). Aktorka miała na swoim koncie liczne romanse, m.in. z Samim Freyem, Sergem Gainsbourgiem, Sachą Distelem. W latach 70. związała się też z rzeźbiarzem, Miroslavem Brozkiem. Od 1992 roku jest żoną Bernarda d'Ormale'a. Brigitte Bardot obecnie W wieku 40. lat Bardot usunęła się w cień i zakończyła swoją karierę (rozwijała się aktorsko do 1973 roku). Zaangażowała się wówczas w działalność charytatywną, skupiając się na obronie zwierząt. Założyła także fundację „The Brigitte Bardot Foundation for the Welfare and Protection of Animals". Przez lata przekazywała ogromne sumy na ratunek zwierzętom. I choć gwiazda zbliża się powoli do swoich 90. urodzin, wciąż zachwyca urodą i świetną kondycją. Dziś Bardot, niezmiennie, unika mediów, żyjąc w otoczeniu swoich ukochanych zwierząt w Saint-Tropez. W 2021 roku swoją premierę miał film biograficzny o Bardot, „Brigitte Bardot cudowna". Ciekawostką jest fakt, że główną rolę odegrała polska aktorka, Joanna Opozda (podobno sama Brigitte zaakceptowała jej udział w produkcji).
Stylizacje ciążowe Francuzek. 5 najbardziej stylowych paryżanek i ich modne looki, które podkreślają brzuszek
Francuzki uwielbiają celebrować moment, kiedy są w ciąży i nie chcą ukrywać swojego brzuszka pod warstwami luźnych ubrań. Wszystkie influencerki, z Sabiną Socol i Leią Sfez na czele, umiejętnie go eksponują i wybierają stylizacje podkreślające ich figurę. Przy tym często są maksymalnie modne i zawsze odpowiadają słynnemu paryskiemu "je ne sais quoi". Oto 5 stylowych francuskich it-girls i ich najlepsze stylizacje ciążowe, które zachwycają.
Stylizacje ciążowe Francuzek: Sabina Socol Miękkie sweterki na guziki w pastelowych kolorach, wygodne czarne legginsy lub dżinsowe spodnie z dodatkiem elastanu, sweterkowe topy, sportowe komplety w barwach czekolady, obcisłe sukienki i te na cienkich ramiączkach (obowiązkowo noszone bez stanika), ukochane marynarki w kratkę. Sabina Socol w ciąży nie zrezygnowała ze swojego charakterystycznego stylu - co więcej, jeszcze chętniej zakładała podkreślające figurę kroje i jasne kolory oraz bawi się modą. Jeden ze swoich looków, złożonych z czarnych spodni i różowego kardiganu z futrzanymi mankietami, podpisała: "Gdyby Cher Horowitz była mamą". Stylizacje ciążowe Francuzek: Leia Sfez Współczesna Jane Birkin - tak często mówi się o Lei Sfez. Influencerka także i stylizacje ciążowe traktuje z nonszalancją, dodając klasykom (takim jak słynne blue jeans, męskie koszule, swetry w paski bretońskie i trencze) akcesoria vintage. Spodziewając się dziecka chętnie wybierała też stylizacje rodem z ostatnich pokazów Celine, to znaczy dresowa bluza oraz legginsy, plus trencz i czapka z daszkiem, a także zmysłowe sukienki z dekoltem w kształcie serca. Takich butów nie założyłyby Francuzki. Za to Amerykanki je kochają>> Stylizacje ciążowe Francuzek: Anne-Laure Mais Anne-Laure Mais, znana na Instagramie jako Adenorah, uwielbia modowe kontrasty. Męskie koszule, dresowe komplety i garniturowe spodnie, a z drugiej strony - sukienki mini w kwietną łączkę, minimalistyczne slip dresses i romantyczne prochowce to jej znaki rozpoznawcze. Francuzka nieustannie wierna jest swojemu charakterystycznemu stylowi, a stylizacje ciążowe śmiało uzupełniała inspiracjami sprzed dekad (na przykład odtworzyła kultowy look księżnej Diany z kolarkami i sneakersami na grubej podeszwie). Stylizacje ciążowe Francuzek: Jeanne Damas Naczelna romantyczka Francji, Jeanne Damas, swoje stylizacje ciążowe skupiła na sukienkach własnego projektu (czyli z metką Rouje), zmieniając je czasem na jednoczęściowe kostiumy kąpielowe i wełniane swetry w połączeniu z czarnymi legginsami. Zdecydowała się jednak na jedno odstępstwo od stylu, któremu jest wierna od lat: ciążą zdecydowała się wymienić klasyczne czółenka i klapki na śmietankowe sneakersy, które nosiła tak samo do dżinsów, jak i spódnicy. 7 sprawdzonych trików Francuzek, dzięki którym zawsze wyglądają stylowo>> Stylizacje ciążowe Francuzek: Gabrielle Caunesil Pozzoli Gabrielle Caunesil Pozzoli w swoich stylizacjach łączy rodzimą francuskość z włoskimi wpływami (influencerka jest żoną Włocha, przedsiębiorcy Riccarda Pozzoliego). Jej ciążowe stylizacje były pełne kolorowych garniturów, dziewczęcych sukienek mini noszonych do kowbojek i tych bardzo eleganckich z wycięciami w stylu cut-out, a z drugiej strony takich ponadczasowych połączeń, jak biały T-shirt i jasne dżinsy z prostą nogawką. Pozzoli śmiało testowała wybiegowe trendy i najnowsze propozycje francuskich marek, podkradając duże marynarki z szafy własnego męża. Więcej nonszalanckich stylizacji ciążowych Francuzek możecie zobaczyć w naszej galerii. Te rzeczy będą modne w 2022 roku. Oto najważniejsze nowe trendy według Pinteresta>> ___ W ELLE.pl na co dzień informujemy Was o trendach, stylu życia, rozrywce. Jednak w tym ciężkim czasie część redakcji pracuje nad treściami skupionymi wokół sytuacji w Ukrainie. Tutaj dowiecie się jak pomagać, sprawdzicie gdzie trwają zbiórki i przeczytacie co zrobić, aby zachować równowagę psychiczną w tych trudnych okolicznościach: pomoc dla Ukrainy.
Uwielbiacie francuską modę Jacquemusa? Ukochany projektant instagramerek pracuje nad własnymi kosmetykami
Kochamy go za nonszalanckie ubrania, przemycony w pokazach klimat Prowansji i najpiękniejsze kampanie w całej branży mody. Teraz utalentowany Jacquemus spełni nasze skryte marzenia i zajmie się także projektowaniem... kosmetyków.
Kosmetyki Jacquemus już niedługo? Pokazy Jacquemusa zachwycają regularnie: krytycy mody, influencerki, redaktorki i stylistki rozpływają się nad estetyką, którą francuski projektant wprowadził na salony. To dzięki niemu pokochano torebki z wersji mikro, które nie mieszczą nawet telefonu, przeskalowane amarantowe marynarki, sukienki z wiązaniami w kolorach kawy z mlekiem i króciutkie kardigany zapinane na jeden guzik. Równolegle Francuz przekonał nas do swojego autorskiego podejścia do designu i kuchni - otworzył knajpy, do których regularnie zaglądają tłumy, a ich wystrój rozlał się na pół Instagrama. Teraz Jacquemus planuje podbić rynek beauty. Jacquemus otworzył własną kwiaciarnię w Paryżu. Projektant sprzedaje kwiaty owinięte w materiały poprzednich kolekcji>> Fanki jego projektów nie kryją radości: w końcu Jacquemus girls przyciągają na pokazach nie tylko genialnym ubiorem, ale też bardzo subtelnym i dziewczęcych makijażem rodem z wakacji na Prowansji. A w naszej wyobraźni pachną polną lawendą. Co konkretnie szykuje projektant? Póki co o planach wiadomo niewiele, ale pierwsze informacje pojawiły się już na branżowym serwisie WWD.com. Okazuje się, że podjął on współpracę z hiszpańską marką kosmetyczną PUIG (@puig_official), która specjalizuje się w perfumach. Projektant póki co nie odniósł się do tych doniesień, chociaż branżowe media już się z nim kontaktowały pytając o bardziej szczegółowe informacje. Cóż, pozostaje nam tylko czekać na dalszy rozwój sytuacji i pierwsze zapowiedzi produktów beauty pod szyldem Jacquemus. Projekt ma prawdopodobnie wejść na rynek już w 2022 roku. Zapiszcie w kalendarzu! Jacquemus "powiedział tak". Projektant podzielił się prywatnymi zdjęciami na Instagramie. Kim jest wybranek Francuza?>>
Jak rzeczywiście noszą się paryżanki? Ten Instagram pokazuje prawdziwą modę z ulic Paryża (będziecie zaskoczeni)
Rozpinane kardigany, spódnice z rozcięciem w kwietną łączkę, bluzki w bretońskie paski, berety, plecione koszyki i czerwona szminka? Chociaż ten opis brzmi jak idealny przepis na paryżankę, często jest to wersja bazująca na kliszy. Żeby zobaczyć, jak naprawdę ubierają się mieszkanki francuskiej stolicy, trzeba albo wybrać się do Paryża, albo... dobrze zanurkować na Instagramie, by wyłowić konto @parisiensinparis.
Galeria stylizacji z Paris Fashion Week zachwyca co sezon. Podobnie jak konta Francuzek, które z zapałem komponują swoje stylizacje jednocześnie utrzymując efekt "je ne sais quoi". Liczba artykułów, analiz, książek, programów, fanpage'y, filmów i piosenek poświęconych fenomenowi paryżanek to tylko potwierdzenie tego, że styl mieszkanek francuskiej stolicy nieustannie fascynuje. Co nas do niego tak przyciąga? Chyba po prostu to, że paryżanki mają w sobie luz i akceptują same siebie w pełni, w modzie czerpią z klasyki, a w urodzie - z rozwiązań własnych matek. Nie robią nic na siłę, a trendy (bez względu na obszar) traktują bardzo swobodnie. Wokół ich wyglądu obrosło wiele mitów i legend, stąd niełatwo o klisze - beret, top w paski, wiklinowy koszyk... Czy są bliskie prawdy? Nie zawsze, chociaż część paryskich kobiet rzeczywiście się tak nosi i nosiło, co tylko potwierdzają popkulturowe produkcje filmowe czy stare zdjęcia. Ta jedna rzecz łączy wszystkie stylizacje francuskich influencerek. Założymy się, że od lat masz podobną w swojej szkatułce na biżuterię>> Rzeczywistość jest jednak o wiele ciekawsza niż tylko przykłady kilku modowych trików, które stosują paryżanki czy wybrane francuskie elementy garderoby, które najczęściej pojawiają się w nadsekwańskich szafach. Przy okazji wszyscy mamy coraz większą świadomość tego, że Instagram to tylko wycinek rzeczywistości, a zdjęcia street style z największych tygodni mody przedstawiają w większości stylizacje, które powstały po to, by zwrócić na siebie uwagę fotografów. Poznanie prawdziwego stylu i sposobu, w jaki ubierają się kobiety w Paryżu, kiedy nikt nie celuje w nie obiektywem aparatu, jest więc intrygujące i pożądane. Stąd właśnie zamysł instagramowego konta Parisiens in Paris @parisiensinparis, które spontanicznie i anonimowo wyłapuje na ulicy autentyczny styl mieszkanek francuskiej stolicy. A ten jest... niedoskonały, intrygujący, bez oznaczania marek i tagowania profili osób na Instagramie. Często są to zdjęcia "od tyłu", bez twarzy, nawet odrobinę rozmazane i zwykle publikowane w czasie rzeczywistym. Każdy z postów, publikowanych na @parisiensinparis, budzi ogromne emocje i zalewany jest komentarzami pełnymi zachwytu. Nic dziwnego - dziś pragniemy autentyczności jak nigdy dotąd. Zgadza się z tym ponad 555 tysięcy osób, które obserwują już popularne konto (a ta liczba stale rośnie). Bluzka w paski – francuski klasyk, który musisz mieć w szafie. Jak ją nosić? Inspiracje z paryskich ulic>> PS Trendy, które są rzeczywiście w użyciu? Błękitne dżinsy vintage, luźne trencze w kolorze kawy z mlekiem, jasne sneakersy i trampki, apaszki oraz minimalistyczne pojemne torebki na ramię. Zresztą zobaczcie sami. Kilka kadrów z Parisiens in Paris dodałyśmy do naszej galerii. Francuska influencerka skomentowała stereotypy z "Emily in Paris". "Sąsiedzi się ze sobą nie przyjaźnią i bardzo rzadko jednym z nich jest taki Gabriel">>
Ten styl króluje właśnie na ulicach Paryża. Najlepsze stylizacje z haute couture fashion week jesień-zima 2021/2022 [street fashion]
Marynarki w stylu vintage, streetwearowe bucket hats, kraciaste komplety rodem ze "Słodkich zmartwień", tiulowe spódnice, których pozazdrościłaby sama Carrie Bradshaw, romantyczne sukienki z bufkami, skórzane płaszcze i spódnice, sneakersy versus szpilki. Street fashion wróciło, a goście trwającego właśnie tygodnia mody haute couture w Paryżu z entuzjazmem podeszli do komponowania swoich stylizacji. Tęskniliście? Nie będziecie rozczarowani - oto najciekawsze z nich.
5 stylowych torebek, na punkcie których oszalał Paryż. Podobne z łatwością upolujecie podczas letnich wyprzedaży>>