5 Oscarów i tytuł najlepszego historycznego dramatu lat 90. Mało kto wie, że historia Williama Wallace’a doczekała się kontynuacji
„Braveheart” Mela Gibsona to 5 Oscarów i legenda lat 90., którą zna każdy. Mało kto wie, że historia Williama Wallace’a dzięki Netflixowi ma swój dalszy, filmowy rozdział.
„Braveheart” to jeden z najbardziej rozpoznawalnych filmów lat 90. i jednocześnie jeden z największych triumfów w historii kina. Epicki dramat Mela Gibsona zdobył 5 statuetek Akademii, w tym za najlepszy film i reżyserię, na stałe zapisując się w kanonie kina historycznego. Opowieść o Williamie Wallace’ie stała się symbolem walki o wolność, a jej emocjonalna siła do dziś przyciąga kolejne pokolenia widzów. To film, który nie tylko opowiada historię - on ją przeżywa. Brutalność bitew, romantyczny mit bohatera i podniosła muzyka Jamesa Hornera zbudowały kult, który w latach 90. działał jak kinowe objawienie. Mel Gibson stworzył tu zarówno ikoniczną rolę, jak i reżyserską wizję, która na długo ukształtowała wyobrażenie o historycznym widowisku w Hollywood - pełnym emocji, patosu i nieustępliwej wiary w wolność. Mało kto jednak wie, że historia zapoczątkowana w „Braveheart” nie kończy się wraz z losem Williama Wallace’a. Film doczekał się swojego rodzaju duchowej kontynuacji, która wraca do tego samego konfliktu o szkocką niepodległość, ale pokazuje go już z innej perspektywy i w innym momencie historii. To opowieść, która domyka pewien rozdział tej rebelii - i pozwala spojrzeć na nią dalej, poza legendę Wallace’a. „Król wyjęty spod prawa” - dalszy ciąg „Bravehearta” „Król wyjęty spod prawa” przenosi widza do Szkocji po śmierci Williama Wallace’a. To kino, które nie zaczyna się od fanfary, tylko od chłodnego poczucia przegranej. Jest 1304 rok. Szkoccy możnowładcy kolejno uznają zwierzchność Anglii, a Robert Bruce wpisuje się w ten układ: podpisuje pokój i poślubia angielską szlachciankę wybraną przez Edwarda I. Ten gest ma w sobie coś z politycznej stylizacji, jak strój skrojony pod cudze oczekiwania. Ale historia w filmie błyskawicznie rozcina tę tkaninę. W 1306 roku Bruce wychodzi z komnat, zabija rywala do tronu i koronuje się na króla Szkocji. Reakcja Edwarda I jest natychmiastowa i bezwzględna: władca wysyła przeciwko niemu najsilniejszą armię świata. W tym momencie film zamienia dworską grę w nerwowy, brudny marsz przez krajobraz wojny, w którym cena ambicji ma ciężar metalu i błota. View oEmbed on the source website Surowość zamiast blichtru: film, który celowo unika hollywoodzkiego glamu „Król wyjęty spod prawa” (Outlaw King) to dramat historyczny z 2018 roku, trwający 121 minut, wyreżyserowany przez Davida Mackenziego, twórcę nominowanego do Oscara za „Aż do piekła” (2016). Tu nie ma rozbuchanego romantyzmu, jest za to kameralność: opowieść o człowieku, który przez większość czasu ucieka, ukrywa się i próbuje przetrwać, a mimo to nie rezygnuje z oporu. Film obejmuje wczesny etap tej historii, lata 1304–1307. Bruce, zamiast rosnąć w siłę w rytmie klasycznego mitu o bohaterze, często działa z garstką wiernych, organizując opór krok po kroku. Bitwy są krwawe i pozbawione ozdobników, jakby reżyser celowo zdjął z nich wszelką warstwę upiększenia. To propozycja dla tych, którzy w kinie historycznym szukają faktury, a nie pocztówkowej elegancji. Obsada, która nadaje historii nerw i klasę Na pierwszym planie stoi Chris Pine jako Robert I Bruce. To rola oparta na determinacji i fizycznej wiarygodności, bez efekciarskich skrótów. Partneruje mu Florence Pugh jako Elizabeth de Burgh, żona Bruce’a, której ekranowa obecność jest wyczuwalna nawet wtedy, gdy scenariusz nie daje jej wielu przestrzeni. obsadzie są też Aaron Taylor-Johnson jako James Douglas oraz Stephen Dillane jako Edward I, do tego Billy Howle, Sam Spruell, Tony Curran, James Cosmo i Callan Mulvey. Otwarcie jak długie ujęcie oddechu, a potem emocje bez domknięcia Jednym z najmocniej wyróżnionych elementów filmu jest otwierająca sekwencja: długie, nieprzerwane ujęcie trwające kilkanaście minut, w którym Robert Bruce negocjuje z Edwardem I. Ten początek działa jak precyzyjnie skomponowana scena w teatrze: skupiona na napięciu, spojrzeniach i układach sił. „Król wyjęty spod prawa” miał premierę na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Toronto we wrześniu 2018 roku, a na Netflix trafił 9 listopada 2018. Odbiór był mieszany: na Filmwebie film ma ocenę 6,5/10. Doceniano zdjęcia, otwarcie i intensywność bitew, a jednocześnie wskazywano, że finał nie domyka historii w satysfakcjonujący sposób. Po pokazie na TIFF David Mackenzie miał skrócić film o 20 minut i przerobić kilka scen przed premierą na Netflix. Mimo tych zabiegów to nadal seans, który potrafi wciągnąć właśnie dlatego, że nie udaje legendy. Zamiast spiżowego pomnika dostajemy opowieść o decyzjach podejmowanych w cieniu, o konsekwencjach, które nie mieszczą się w jednym triumfalnym kadrze, i o Szkocji, której losy na chwilę zawisły na odwadze jednego człowieka.
Ta historia najpierw zachwyciła czytelników, potem oczarowała Hollywood. Ekranizacja zdobyła aż 9 Oscarów
Nie każda ekranizacja potrafi dorównać książkowemu pierwowzorowi. W przypadku „Angielskiego pacjenta” stało się jednak coś wyjątkowego. Powieść Michaela Ondaatje najpierw zachwyciła czytelników, a kilka lat później jej filmowa wersja podbiła świat kina
W tym artykule: „Angielski pacjent” najpierw był bestsellerową powieścią Film „Angielski pacjent” zdobył 9 Oscarów i przeszedł do historii kina Dlaczego warto obejrzeć „Angielskiego pacjenta” po latach? „Angielski pacjent” najpierw był bestsellerową powieścią Zanim „Angielski pacjent” stał się jednym z najważniejszych filmów lat 90., był powieścią, która zdobyła uznanie krytyków i czytelników na całym świecie. Książka Michaela Ondaatje ukazała się w 1992 roku i szybko została uznana za literackie wydarzenie. Autor stworzył historię pełną niedopowiedzeń, wojennego napięcia, emocjonalnych pęknięć i pamięci, która bardziej przypomina labirynt niż prostą opowieść o przeszłości. Akcja rozgrywa się u schyłku II wojny światowej, we Włoszech. W opuszczonej willi, przekształconej w prowizoryczny szpital, spotykają się osoby, które wojna pozbawiła dawnego życia. Jest Hana, pielęgniarka opiekująca się ciężko rannym pacjentem. Jest Caravaggio, złodziej współpracujący z aliantami. Jest Kirpal Singh, saper, którego obecność wnosi do historii kolejny wymiar napięcia. I wreszcie on, tytułowy angielski pacjent, poparzony mężczyzna bez wyraźnej tożsamości, którego wspomnienia stopniowo odsłaniają dramatyczną historię miłości, zdrady i straty. Film „Angielski pacjent” zdobył 9 Oscarów i przeszedł do historii kina Ekranizacja „Angielskiego pacjenta” trafiła do kin w 1996 roku. Za reżyserię i scenariusz odpowiadał Anthony Minghella, który stworzył film o rzadko spotykanym rozmachu, ale jednocześnie pełen intymności. W głównych rolach wystąpili Ralph Fiennes i Kristin Scott Thomas, a na ekranie partnerowali im m.in. Juliette Binoche, Willem Dafoe, Naveen Andrews i Colin Firth. Film od początku wyróżniał się tym, że łączył cechy wielkiego kina wojennego z kameralnym dramatem psychologicznym. Z jednej strony mamy pustynne pejzaże, retrospekcje, monumentalne zdjęcia i historię rozgrywającą się na tle wojennej Europy. Z drugiej, opowieść o pamięci, tęsknocie i uczuciu, które wymyka się prostym ocenom. „Angielski pacjent” nie jest typowym romansem. To raczej film o tym, jak miłość może stać się obsesją, jak wojna niszczy tożsamość i jak przeszłość wraca nawet wtedy, gdy ciało nie ma już siły jej unieść. Krytycy szybko docenili skalę tego przedsięwzięcia. Podczas 69. ceremonii wręczenia Oscarów „Angielski pacjent” otrzymał 12 nominacji i zdobył aż 9 statuetek. Wśród nich znalazły się najważniejsze wyróżnienia, w tym Oscar za najlepszy film oraz za najlepszą reżyserię dla Anthony’ego Minghelli. Nagrodzona została również Juliette Binoche, która otrzymała statuetkę za najlepszą rolę drugoplanową. To nie był jedyny sukces produkcji. Film zdobył także nagrody BAFTA i Złote Globy, a z czasem został uznany za jedno z najważniejszych osiągnięć brytyjskiej kinematografii końca XX wieku. Dziś często wraca w zestawieniach najpiękniejszych historii miłosnych w historii kina. Dlaczego warto obejrzeć „Angielskiego pacjenta” po latach? Choć od premiery filmu minęło już wiele lat, „Angielski pacjent” wciąż działa z niezwykłą siłą. To kino, które nie próbuje przyspieszać emocji ani tłumaczyć wszystkiego wprost. Zamiast tego buduje napięcie powoli, obrazami, spojrzeniami, niedopowiedzeniami i wspomnieniami, które układają się w coraz bardziej bolesną całość. Dla jednych będzie to przede wszystkim historia wielkiej, tragicznej miłości. Dla innych, opowieść o tym, jak wojna odbiera ludziom nie tylko domy i bezpieczeństwo, ale też poczucie własnej tożsamości. Właśnie dlatego „Angielski pacjent” nie starzeje się jak wiele filmów z lat 90. Jego siła nie tkwi w efektach ani tempie akcji, lecz w atmosferze, aktorstwie i emocjonalnej głębi. Warto wrócić do niego również ze względu na obsadę. Ralph Fiennes tworzy jedną z najbardziej przejmujących ról w swojej karierze, Kristin Scott Thomas nadaje swojej bohaterce chłodną elegancję i tragiczny wymiar, a Juliette Binoche wnosi do filmu delikatność, która równoważy jego ciężar. To produkcja, którą ogląda się nie tylko dla fabuły, ale dla nastroju, zdjęć, muzyki i poczucia obcowania z kinem w klasycznym, najlepszym wydaniu. Jeśli „Angielski pacjent” do tej pory umknął twojej uwadze, warto go nadrobić. To jeden z tych filmów, które przypominają, że ekranizacja bestsellerowej książki może być czymś więcej niż tylko wiernym przeniesieniem historii na ekran. Może stać się osobnym dziełem, które po latach wciąż porusza tak samo mocno.
„Trzyma w napięciu ,myli trop i zaskakuje końcówką”. Ten mroczny thriller sprzed lat znów zatrzymuje widzów przed ekranami
Wśród głośnych nowości i serialowych premier coraz częściej wracają filmy, które kiedyś przeszły bez większego echa. Teraz jedna z takich produkcji - francuski, mroczny thriller „Czarna rzeka” - niespodziewanie trafiła do TOP 10 Canal+ i przyciągnęła widzów swoim dusznym klimatem.
Choć „Czarna rzeka” (oryg. „Fleuve noir”) jest francuska, jej atmosfera mocno flirtuje z estetyką nordic noir. Jest tu ten sam ciężar emocjonalny, powolne tempo i poczucie, że prawda nigdy nie jest oczywista. To kino, które nie buduje napięcia poprzez akcję, ale przez milczenie, spojrzenia i stopniowe osuwanie się bohaterów w obsesję. Każda scena wygląda jak kolejny krok w głąb czegoś, z czego nie da się łatwo wrócić. O czym jest „Czarna rzeka”? W małym francuskim miasteczku znika nastolatek. Sprawa szybko zaczyna wymykać się schematom klasycznego śledztwa. Prowadzący ją policjant - zmęczony, emocjonalnie wypalony - zaczyna współpracować z tajemniczym pisarzem, który oferuje pomoc w analizie psychologicznej sprawy. Z czasem jednak granice między śledztwem, manipulacją i osobistymi obsesjami zaczynają się zacierać. Im dalej bohaterowie wchodzą w sprawę, tym mniej jest ona kryminalna, a bardziej psychologiczna - i coraz bardziej niebezpieczna. View oEmbed on the source website Vincent Cassel i Romain Duris w dusznym duecie W roli policjanta występuje Vincent Cassel („Nienawiść”, „Czarny łabędź”), który wnosi do filmu charakterystyczną intensywność i nerwową energię. Partneruje mu Romain Duris („Heartbreaker. Licencja na uwodzenie”), tworząc postać równie niejednoznaczną - spokojną na powierzchni, ale wyraźnie podszytą czymś niepokojącym. To właśnie ich relacja staje się osią filmu - coraz mniej wiadomo, kto tu naprawdę prowadzi grę. Krytyka chłodna, widzowie odkrywają na nowo Po premierze „Czarna rzeka” nie zdobyła szerokiego rozgłosu i spotkała się z raczej chłodnym przyjęciem krytyków. Zarzucano jej nierówne tempo i zbyt dużą powściągliwość narracyjną. Dziś jednak film wraca w streamingu i zyskuje drugie życie. W komentarzach widzów „Czarna rzeka” często określana jest jako „klimatyczne, stylowe i surowe kino”, które wyróżnia się mocnym aktorstwem - szczególnie w roli Vincent Cassel. Pojawiają się opinie o „intrygującej fabule” i „mocnym zakończeniu”, a część widzów podkreśla, że to „film niedoceniany, który warto zobaczyć”. W recenzjach powraca też określenie „francuski naturalizm” oraz pochwały dla atmosfery i psychologicznej głębi historii - opartej na obsesji, demonach i zniekształconej rzeczywistości. Widzowie zwracają uwagę, że produkcja „trzyma w napięciu, myli tropy i zaskakuje końcówką”, a duet Cassela i Romain Duris buduje wyjątkowo niepokojącą dynamikę. Pod względem ocen film utrzymuje się na solidnym poziomie: około 7/10 w serwisach IMDb i Filmweb, przy czym widzowie oceniają go wyraźnie wyżej niż krytycy, którzy w momencie premiery byli bardziej powściągliwi wobec jego tempa i narracji. Dla fanów nordic noir i mrocznych thrillerów psychologicznych. „Czarna rzeka” dostępna na Canal+ „Czarna rzeka” to propozycja dla widzów, którzy cenią kino budujące napięcie powoli, niemal niezauważalnie, ale konsekwentnie. Zamiast klasycznego śledztwa dostajemy tu opowieść o obsesji i psychologicznym rozpadzie, gdzie każdy kolejny krok bohaterów bardziej komplikuje sprawę, niż ją wyjaśnia. To ten typ thrillera, który bardziej niepokoi atmosferą niż fabularnymi zwrotami. Jeśli lubisz nordic noir w stylu skandynawskich produkcji, gdzie chłód, cisza i niedopowiedzenia są równie ważne jak dialogi, ten francuski film podbijający TOP 10 na Canal+ może być naturalnym wyborem. „Czarna rzeka” działa właśnie na tym poziomie - jest powolna, duszna i pozostawia widza z uczuciem niepokoju, które nie kończy się wraz z napisami końcowymi.
To najzabawniejsza komedia lat 2000 według AI. Ten ikoniczny film do dziś zachwyca i ma rosnące grono fanów
To nie tylko błyskotliwa komedia z 2006 roku, ale także film, który na stałe wpisał się w popkulturę. Według sztucznej inteligencji to najzabawniejsza komedia lat 2000 – trudno się dziwić, skoro produkcja od lat zachwyca kolejne pokolenia widzów, a jej popularność wciąż rośnie.
Spis treści: Ikona kina i mody - „Diabeł ubiera się u Prady” wciąż na topie Fikcyjna Anna Wintour i kreacja, która przeszła do historii Ikona kina i mody - „Diabeł ubiera się u Prady” wciąż na topie Gdy w 2006 roku na ekrany kin wszedł film „Diabeł ubiera się u Prady”, nikt nie spodziewał się, że stanie się on jednym z najbardziej rozpoznawalnych obrazów dekady. Opowieść o młodej dziennikarce, która trafia do prestiżowego magazynu mody i musi zmierzyć się z wymagającą szefową, szybko podbiła serca widzów na całym świecie. Dziś, 20 lat później, produkcja nie traci na aktualności – wręcz przeciwnie, jej popularność stale rośnie, a kolejne pokolenia odkrywają ją na nowo. „Diabeł ubiera się u Prady” to nie tylko zabawna komedia. To również fascynujące spojrzenie za kulisy branży modowej, która na co dzień jest niedostępna dla większości z nas. Dzięki filmowi widzowie mogą zobaczyć, jak naprawdę wygląda praca w prestiżowym magazynie – od szalonych deadlinów, przez pokazy mody, aż po codzienne wyzwania młodych pracowników. To insiderska perspektywa, która fascynuje i inspiruje zarówno miłośników mody, jak i tych, którzy po prostu lubią dobre kino. Fikcyjna Anna Wintour i kreacja, która przeszła do historii Nie byłoby tego filmu bez roli Meryl Streep. Aktorka, nominowana za swoją kreację do Oscara, stworzyła postać Mirandy Priestly - redaktor naczelnej magazynu „Runway”, wzorowanej na legendarnej Annie Wintour. Jej chłodne spojrzenie, perfekcyjnie dobrane stylizacje i cięty język przeszły do historii kina. Miranda to nie tylko symbol władzy w świecie mody, ale także postać, która stała się synonimem perfekcjonizmu i profesjonalizmu. To właśnie dzięki niej film zyskał status kultowego. Nie tylko widzowie na całym świecie pokochali „Diabeł ubiera się u Prady”. W rozmowie z ELLE Mery Spolsky przyznała, że ten film jest dla niej wyjątkowy. Trudno się dziwić - produkcja łączy w sobie wszystko, czego oczekujemy od dobrej komedii: błyskotliwy humor, styl i szczyptę wzruszenia. Choć od premiery „Diabeł ubiera się u Prady” minęły już dwie dekady, film wciąż zachwyca i inspiruje. Jego popularność nie słabnie - wręcz przeciwnie, zyskuje coraz więcej fanów, którzy doceniają zarówno jego humor, jak i doskonałe aktorstwo. To dowód na to, że niektóre historie są po prostu ponadczasowe.
Ten brytyjski thriller psychologiczny na Netflixie to chłodna opowieść o kontroli. Powstał na podstawie bestsellerowej powieści
Brytyjska posiadłość, niewidomy pisarz i asystentka, której nie sposób do końca zaufać. W „Zamkniętej księdze” dostępnej na Netflixie największy niepokój rodzi się z ciszy, detali i drobnych przesunięć.
„Zamknięta księga” na Netflix to thriller psychologiczny w starym, eleganckim stylu – stawia bardziej niepokojący szept niż głośny krzyk. Reżyserem jest Raúl Ruiz, a scenariusz napisał Gilbert Adair na podstawie własnej powieści z 2000 roku. Film przenosi widzki i widzów do Wielkiej Brytanii, do odizolowanej posiadłości, gdzie czas jakby zwalnia, a każdy dźwięk ma znaczenie. To właśnie tam mieszka Sir Paul – niewidomy od kilku lat pisarz. Postanawia podyktować autobiografię, a do pomocy wybiera Jane Ryder. Gdy kobieta wprowadza się pod jego dach, w domu zaczyna dziać się coś, czego nie da się łatwo nazwać. Co dokładnie? Warto sięgnąć po tę pozycję w katalogu Netflix, by się o tym przekonać. W tym artykule: O czym opowiada thriller „Zamknięta księga”? Imponująca obsada i złożone role w „Zamkniętej księdze” Dlaczego warto obejrzeć thriller „Zamknięta księga” na Netflix? O czym opowiada thriller „Zamknięta księga”? Sir Paul żyje w świecie, gdzie porządek wyznaczają dotyk, dźwięk, pamięć i rutyna. Każde krzesło, każdy krok, każdy przedmiot ma swoje miejsce. Dlatego to, co zaczyna się po pojawieniu się Jane, działa na niego z taką siłą. Nie chodzi o spektakularne zwroty akcji, ale o ledwie uchwytne przesunięcia – rzeczy jeszcze wczoraj były oczywiste, dziś nagle przestają się zgadzać. Szczególnie niepokojący staje się wątek pani Kilbride, gospodyni granej przez Miriam Margolyes. Jej obecność była w posiadłości czymś więcej niż pomocą domową – była częścią porządku, cichym rytuałem codzienności. Kiedy ten zaczyna się rozmywać, fabuła nabiera nerwowego pulsu. „Zamknięta księga” gra detalem z precyzją dobrze skrojonego thrillera. Skoro bohater nie widzi, nie może sprawdzić rzeczywistości tak, jak zrobilibyśmy to my. Nie ma szybkiego spojrzenia przez ramię, nie ma potwierdzenia w lustrze, nie ma prostego „widzę, więc wiem”. Każda nieścisłość urasta tu do rangi sygnału ostrzegawczego. Autobiografia, która miała być projektem odzyskiwania kontroli nad własną opowieścią, zaczyna wyglądać jak pretekst do gry, gdzie reguły ustala ktoś inny. View oEmbed on the source website Imponująca obsada i złożone role w „Zamkniętej księdze” Najciekawsze w tej historii jest to, jak Jane porusza się po domu i po psychice Sir Paula. Spokojnie, metodycznie, bez teatralnych gestów. Daryl Hannah buduje tę postać z chłodną dyscypliną – tak, że do końca nie mamy pewności, czy patrzymy na oddaną asystentkę, czy na kogoś, kto od początku wie znacznie więcej, niż mówi. Tom Conti jako Sir Paul gra mężczyznę przyzwyczajonego do kontrolowania wszystkiego i wszystkich. Wypadek odebrał mu wzrok, ale nie odebrał temperamentu, dumy i przekonania, że nadal może dyktować warunki. Właśnie dlatego napięcie między nim a Jane ma tak wyraźny ciężar psychologiczny. Im bardziej bohater próbuje uporządkować codzienność, tym mocniej czuje, że ktoś zaczyna układać ją za niego. „Zamknięta księga” trwa 88 minut – i czas trwania jest jedną z zalet. Film nie rozprasza się pobocznymi wątkami, nie szuka efektownych ozdobników, nie próbuje przyspieszać tam, gdzie bardziej działa cisza. To nie jest historia oparta na faktach, a literacka konstrukcja przeniesiona na ekran – z wyraźnym wyczuciem formy i atmosfery. Ogromne znaczenie ma też miejsce zdjęć: Knebworth House w hrabstwie Hertfordshire. Wiktoriańska rezydencja nie jest tu wyłącznie elegancką dekoracją. Raczej ustawia ton całej opowieści – chłodny, dystyngowany, lekko zdystansowany. To przestrzeń piękna, ale nieprzytulna; imponująca, ale pełna cieni. Dlaczego warto obejrzeć thriller „Zamknięta księga” na Netflix? „Zamknięta księga” nie próbuje za wszelką cenę imponować widzowi. Działa inaczej – atmosferą, zależnością, napięciem wpisanym w codzienne gesty. To opowieść o kontroli: nad przestrzenią, nad pamięcią, nad własną wersją wydarzeń. O tym, jak łatwo świat może się przesunąć, kiedy nie możemy już ufać temu, co dotąd wydawało się pewne. Jeśli lubisz thrillery psychologiczne w brytyjskim stylu – powściągliwe i podszyte chłodnym dyskomfortem – ten tytuł warto odszukać w katalogu Netflixa. „Zamknięta księga” nie krzyczy. Ona szepcze. I właśnie dlatego nie pozwala na oderwanie się od ekranu ani na moment, co podkreślają opinie widzów: „Minimalistyczny, o stężonej atmosferze. Wspaniały. Obawiałem się sztampowej produkcji telewizyjnej, ale się pomyliłem”; „Intrygujący thriller. Świetny i niedoceniony” – to tylko niektóre z komentarzy zachęcających do sięgnięcia po ten tytuł.
To nie romans, a i tak łamie serce. Zapomniany film z Seanem Connerym, który od 25 lat zachwyca widzów właśnie trafił na Netflix
26 lat temu Sean Connery stworzył jedną z najbardziej poruszających kreacji swojej kariery. „Szukając siebie” to ciepła i pełna emocji opowieść o przyjaźni, literaturze oraz odnajdywaniu własnej drogi. Po latach ten niedoceniany dramat właśnie trafił na Netflixa.
Powraca zainteresowanie dramatem obyczajowym Gusa Van Santa z 2000 roku: w 136 minutach „Szukając siebie” prowadzi widzów przez Nowy Jork, od Bronxu po Manhattan, śledząc nieoczywistą relację między sławnym, od lat odciętym od świata pisarzem Williamem Forresterem (Sean Connery) a 16-letnim Jamalem Wallace’em (Rob Brown). Przypadek uruchamia serię decyzji, które zmieniają ich codzienność: od szkolnych ambicji i sportu po literaturę, która nagle staje się stawką większą niż ocena czy medal. „Szukając siebie” - fabuła Jamal jest nastolatkiem z Bronxu, którego łatwo zaszufladkować: utalentowany koszykarz, pewny siebie na boisku, w szkolnym korytarzu raczej niewidoczny. Film robi jednak coś znacznie ciekawszego niż prostą opowieść o „chłopaku z talentem” – od początku pokazuje, że jego ambicje są podwójne i równie poważne: sportowe oraz literackie. To właśnie pisanie, skryte i konsekwentne, staje się biletem do świata, do którego nie tak łatwo wejść. William Forrester to z kolei przeciwieństwo medialnego twórcy. Uznany za wybitnego, przez lata wybiera samotność i ciszę, a jego mieszkanie staje się zamkniętą przestrzenią, do której docierają tylko najbardziej konieczne sprawy. Kiedy Jamal wchodzi do jego lokum, zostaje przyłapany i ucieka, gubiąc plecak z własnymi tekstami. Ten detal jest kluczowy: nie ma tu efektownych deklaracji, są kartki, zdania i czytanie, które uruchamia ciekawość. Forrester poznaje talent chłopaka i zaczyna go uczyć – chwali postępy, wyłapuje błędy, buduje w nim rzemiosło. W tej relacji jest coś z dobrze skrojonej klasyki: surowość, dyscyplina i troska, która nie potrzebuje czułych słów. View oEmbed on the source website Manhattan obiecuje prestiż, ale szybko pokazuje rachunek do zapłacenia Za radą mentora Jamal stara się o stypendium do prestiżowego liceum na Manhattanie – i zostaje przyjęty. To moment, w którym film zmienia tempo: z kameralnej opowieści o zaufaniu przechodzi do historii o presji, oczekiwaniach i testowaniu granic. Nowe środowisko, nowe reguły i to znajome uczucie, że każdy ruch jest oceniany, bo nie wszyscy wierzą, że chłopak z Bronxu może być równocześnie sportowcem i pisarzem. Najmocniejszy wstrząs przychodzi, gdy Jamal bierze udział w szkolnym konkursie literackim. Po nim profesor Robert Crawford (F. Murray Abraham) oskarża go o plagiat. Stawką przestaje być szkolna duma, a zaczyna się walka o przyszłość i o imię, które dopiero miało wybrzmieć. Relacja mistrz–uczeń zostaje wystawiona na próbę, bo tu nie chodzi już o technikę pisania, lecz o odpowiedzialność, lojalność i odwagę w momencie, gdy najłatwiej się wycofać. Sean Connery i Rob Brown, czyli duet, który niesie cały film Obsada działa jak precyzyjnie dobrana garderoba: Sean Connery jako Forrester jest oszczędny, skupiony, wyrazisty w detalach, a Rob Brown wnosi naturalność i nerw młodości. Na drugim planie pojawiają się m.in. Anna Paquin jako Claire Spence oraz Busta Rhymes jako Terrell Wallace, co dodaje opowieści oddechu i społecznego tła. „Szukając siebie” ma też wyczuwalny rys realizacyjny: jazzowa ścieżka dźwiękowa i charakterystyczne zdjęcia budują nowojorską atmosferę bez nadmiaru ozdobników. To film, który nie udaje sensacji, a i tak trzyma w napięciu – bo zamiast pościgów są konsekwencje, zamiast fajerwerków jest rozmowa o talencie, samotności i zaufaniu. „Szukając siebie” - dramat z lat 2000 wrócił na Netflix „Szukając siebie” (Finding Forrester) od lat utrzymuje status jednego z bardziej niedocenianych dramatów początku lat 2000. Film zebrał bardzo solidne oceny od widzów - na IMDb ma średnią około 7,4/10, a na Rotten Tomatoes utrzymuje się w okolicach 70–75% pozytywnych recenzji, co potwierdza, że mimo upływu czasu wciąż dobrze broni się emocjonalnie i fabularnie. Krytycy doceniali przede wszystkim relację między bohaterami oraz rolę Seana Connery’ego, uznawaną za jedną z jego najbardziej subtelnych i ciepłych kreacji. Wielu widzów określa film mianem duchowego kuzyna „Buntownika z wyboru” - i trudno się z tym nie zgodzić. Oba tytuły łączy motyw mentora i młodego talentu szukającego własnego głosu, a także podobna wrażliwość na temat dorastania i przełamywania społecznych barier. „Szukając siebie” właśnie od dziś ponownie jest dostępny na Netfliksie, co daje idealną okazję, by wrócić do tej spokojnej, emocjonalnej historii o literaturze, przyjaźni i odwadze bycia sobą.
Powstaje nowy „Władca Pierścieni”. Ten spin-off pokaże historię, której zabrakło w ekranowej trylogii
Po ponad dwudziestu latach od premiery „Drużyny Pierścienia” twórcy wracają do Śródziemia. Nowy film opowie o wydarzeniach rozgrywających się przed wyprawą Froda i odsłoni jeden z najmniej znanych rozdziałów świata Tolkiena.
Ponad dwie dekady po premierze kinowej oryginalnej trylogii „Władca Pierścieni” Petera Jacksona , Warner Bros. przygotowuje się do powrotu do świata JRR Tolkiena w filmie „Władca Pierścieni: Polowanie na Golluma” . Nadchodzący film, wyreżyserowany i zagrany przez Andy'ego Serkisa (ekranowego Golluma), ma na celu zgłębienie rozdziału historii rozgrywającego się przed wydarzeniami z „Drużyny Pierścienia” . Od czasu pierwszej zapowiedzi w 2024 roku , projekt systematycznie powiększał obsadę o nowych członków . Ostatnio Anya Taylor-Joy dołączyła do obsady w nowej roli, u boku innych gwiazd: Kate Winslet, Jamiego Dornana i Leo Woodalla . Oto wszystko, co wiemy do tej pory. O czym jest film „Władca Pierścieni: Polowanie na Golluma”? Film skupi się na Gollumie w latach poprzedzających wydarzenia z „Drużyny Pierścienia”. Philippa Boyens, współautorka scenariusza, która wcześniej pracowała nad trylogiami Władca Pierścieni i Hobbit , opisała projekt w rozmowie z Empire jako „bardzo intensywną historię” skupioną na dotychczas niezbadanym fragmencie mitologii Tolkiena. Kto reżyseruje ten film? Serkis wyreżyseruje film i powtórzy rolę Golluma, postaci, którą po raz pierwszy zagrał dzięki technologii przechwytywania ruchu w filmie Władca Pierścieni: Dwie wieże z 2002 roku. W projekcie ponownie spotyka się kilku kluczowych twórców, którzy stali za wcześniejszymi filmami z serii. Peter Jackson, Fran Walsh, Philippa Boyens i Zane Weiner są producentami, a Walsh i Boyens współtworzyli scenariusz wraz z Phoebe Gittins i Artym Papageorgiou. Kto jest w obsadzie? Powraca kilka znanych twarzy ze Śródziemia. Wśród potwierdzonych powracających członków obsady znajdują się: Andy Serkis jako Gollum Ian McKellen jako Gandalf Elijah Wood jako Frodo Baggins Lee Pace jako Król Thranduil W filmie pojawia się także kilka nowych postaci i wykonawców: Anya Taylor-Joy jako Seren, elfka Sindar z Krainy Leśnej, która jest jedną z zaufanych agentek Thranduila Jamie Dornan jako Wędrowiec, później znany jako Aragorn Kate Winslet jako Marigol Leo Woodall jako Halvard Woodall niedawno w wywiadzie dla magazynu People wspominał o dołączeniu do franczyzy , nazywając tę ​​szansę „marzycielskim marzeniem” i dodając: „Oglądałem ten film jako dziecko i widziałem go milion razy, więc to, że teraz mogę być jego częścią, jest niesamowite”. Taylor-Joy również podzieliła się swoim entuzjazmem związanym z wejściem do świata Tolkiena. W niedawnym wywiadzie dla „The Hollywood Reporter” powiedziała: „Bycie elfem w tym świecie to spełnienie marzeń”. Czy zdjęcia się rozpoczęły? Produkcja ma być realizowana w Nowej Zelandii, co stanowi kontynuację długoletniej tradycji tej serii. Serkis potwierdził wcześniej , że zdjęcia rozpoczną się w 2026 roku. Nie ogłoszono jeszcze żadnych dodatkowych informacji o produkcji. Kiedy będzie miała miejsce premiera „Władca Pierścieni: Polowanie na Golluma”? Warner Bros. zaplanował premierę kinową filmu na 17 grudnia 2027 roku. Data ta wpisuje się w tradycję premier świątecznych w serii, gdyż wiele poprzednich filmów z serii Śródziemie miało premierę w grudniu. Czy powstaną kolejne filmy z serii „Władca Pierścieni”? Tak. Polowanie na Golluma ma być pierwszym z kilku nadchodzących projektów w Śródziemiu. Kolejny film, obecnie zatytułowany „Władca Pierścieni: Cień przeszłości” , jest już w fazie produkcji. Scenariusz pisze Philippa Boyens wraz ze Stephenem Colbertem i Peterem McGee. Colbert ujawnił wcześniej, że projekt czerpie inspirację z fragmentów Drużyny Pierścienia , które nie znalazły się w oryginalnej adaptacji filmowej Jacksona. Nie ogłoszono jeszcze daty premiery. Artykuł oryginalnie pojawił się na ELLE.com
Ten film kipi namiętnością i udowadnia, że pożądanie może mieć smak. Nie mogłam się oderwać od pierwszej sceny
Wyobraź sobie film, który rozgrzewa zmysły jak najlepszy bulion, a każda scena pulsuje od emocji i smaku. „Bulion i inne namiętności” to nie tylko opowieść o kuchni – to prawdziwy hołd dla pasji, miłości i sztuki gotowania.
Spis treści: Gotowanie jako akt miłości Pasja, która łączy ludzi Gotowanie jako akt miłości Już od pierwszych sekund filmu czuć, że kuchnia to nie tylko miejsce przygotowywania posiłków – to przestrzeń, w której rodzą się najgłębsze emocje. Ten tytuł polecił mi Mariusz Mac podczas ELLE About Fashion i muszę przyznać: od pierwszych minut nie mogłam oderwać wzroku. Bohaterowie filmu traktują gotowanie jak prawdziwy rytuał, a każda potrawa staje się wyrazem ich uczuć. Aromaty unoszące się nad garnkami, dźwięk bulgoczącego bulionu i subtelne spojrzenia wymieniane nad stołem sprawiają, że widz czuje się jak gość na najbardziej intymnej kolacji świata. Akcja filmu rozgrywa się w drugiej połowie XIX wieku, a jego bohaterami są Eugénie (w tej roli hipnotyzująca Juliette Binoche) oraz Dodin (Benoît Magimel) – wybitna kucharka i znany smakosz, których łączy nie tylko wspólna pasja do gotowania, ale i niezwykła, głęboka relacja. Od dwóch dekad wspólnie tworzą przepisy, gotują i organizują wystawne przyjęcia, celebrując każdy posiłek niczym najważniejsze wydarzenie dnia. „Bulion i inne namiętności” udowadnia, że jedzenie to coś więcej niż zaspokajanie głodu. To przyjemność, która angażuje wszystkie zmysły. Kamera z czułością śledzi każdy ruch dłoni, każdy gest krojenia, mieszania, próbowania. Widz niemal czuje na języku smak świeżych ziół i wyrazistych przypraw. Pożądanie w tym filmie ma smak – intensywny, głęboki, nieoczywisty. Pasja, która łączy ludzi To, co najbardziej urzeka w „Bulionie i innych namiętnościach”, to sposób, w jaki kuchnia staje się miejscem spotkań i rodzących się więzi. Bohaterowie, choć różni, odnajdują wspólny język właśnie przy stole. To tutaj rozkwitają uczucia, rodzą się konflikty i następują pojednania. Gotowanie staje się sposobem na wyrażenie siebie, a także na zbliżenie się do drugiego człowieka. Nieczęsto zdarza się, by film tak mocno oddziaływał na zmysły i emocje. „Bulion i inne namiętności” to prawdziwa uczta – nie tylko dla miłośników dobrego kina, ale także dla tych, którzy wierzą, że pasja i pożądanie mogą mieć smak. To opowieść, która rozgrzewa serce i inspiruje do odkrywania przyjemności w codziennych rytuałach. Jeśli szukasz filmu, który przeniesie cię w świat namiętności, zapachów i smaków – ten tytuł musisz zobaczyć.
Oscarowe arcydzieło to najpiękniejszy film o miłości wszech czasów. Bije na głowę "Pamiętnik" i inne klasyki
Miłość, namiętność, wolność – „Fortepian” to film, który od lat porusza widzów na całym świecie. Dla wielu to najpiękniejsza opowieść o uczuciu, jaka kiedykolwiek pojawiła się na wielkim ekranie. W rozmowie z ELLE siostry Przybysz zdradziły, że to właśnie ten oscarowy obraz niezmiennie je wzrusza. Dlaczego „Fortepian” bije na głowę „Pamiętnik” i inne klasyki kina romantycznego?
Spis treści: Poetycka opowieść o miłości i wolności Dlaczego „Fortepian” bije na głowę inne klasyki? Poetycka opowieść o miłości i wolności „Fortepian” to dzieło, które zachwyca nie tylko warstwą wizualną, ale przede wszystkim głębią emocji. Reżyserka Jane Campion stworzyła film, który wymyka się schematom melodramatu. Główna bohaterka, Ada, milcząca pianistka, trafia do dzikiej Nowej Zelandii, by zacząć nowe życie. Jej jedyną formą wyrażania siebie jest muzyka – fortepian staje się symbolem jej duszy, tęsknot i pragnień. To właśnie za jego pośrednictwem rodzi się niezwykła więź między Adą a tajemniczym Bainesem. Nie ma tu łatwych odpowiedzi ani prostych rozwiązań. Miłość w „Fortepianie” jest nieoczywista, pełna sprzeczności i napięcia. Każda scena pulsuje namiętnością, a cisza mówi więcej niż tysiąc słów. To film, który zostaje z widzem na długo po seansie, zmusza do refleksji i porusza najczulsze struny duszy. W rozmowie z ELLE Natalia i Paulina Przybysz przyznały, że „Fortepian” to dla nich film wyjątkowy. Jest w nim coś niezwykle prawdziwego, co dotyka do głębi . To film, do którego chce się wracać, bo za każdym razem odkrywa się w nim coś nowego. Dlaczego „Fortepian” bije na głowę inne klasyki? Choć takie filmy jak „Pamiętnik”, „Angielski pacjent” czy „Przeminęło z wiatrem” na stałe wpisały się w kanon romansów, to jednak „Fortepian” wyróżnia się na ich tle autentycznością i artystyczną odwagą. Nie ma tu przesłodzonych dialogów ani przewidywalnych zwrotów akcji. Jest za to prawdziwe życie – z jego bólem, pożądaniem i nadzieją. „Fortepian” zdobył trzy Oscary, w tym za najlepszy scenariusz oryginalny i dla najlepszej aktorki (Holly Hunter). Jednak to nie nagrody czynią go wyjątkowym, lecz uniwersalność przekazu i niezwykła siła oddziaływania. To film, który inspiruje, porusza i na zawsze pozostaje w pamięci. Jeśli jeszcze go nie widziałaś – koniecznie nadrób zaległości. To najpiękniejszy film o miłości wszechczasów.
Zapomniany gangsterski dramat na nowo podbija streaming. Krytycy chwalą go za surowy klimat amerykańskiej prowincji
Jeszcze niedawno pozostawał w cieniu większych gangsterskich tytułów. Dziś wraca do łask widzów i wspina się w TOP 10 Canal+, przypominając o sobie jako jednym z najbardziej surowych i stylowych filmów o amerykańskiej przestępczości.
To nie jest świat eleganckich garniturów i klubów pełnych jazzowej muzyki. „Lawless” (pol. tyt. „Gangster”) pokazuje inną stronę gangsterskiej Ameryki - prowincjonalną, brutalną i zanurzoną w błocie prohibicji. Reżyser John Hillcoat buduje opowieść opartą na ciszy, napięciu i przemocy, która wybucha nagle, bez ostrzeżenia. To kino chłodne, pozbawione sentymentów, ale jednocześnie niezwykle stylowe wizualnie. O czym jest film „Gangster”? Akcja filmu rozgrywa się w czasach prohibicji w hrabstwie Franklin w stanie Wirginia. Trzech braci Bondurant prowadzi nielegalny biznes alkoholowy, który staje się źródłem ich siły, ale też przyciąga uwagę skorumpowanych władz i bezwzględnych gangsterów. Na czele lokalnych sił stoi szeryf, który chce przejąć kontrolę nad regionem i wyeliminować konkurencję. W świecie, gdzie prawo jest jedynie sugestią, bracia muszą zdecydować, jak daleko są w stanie się posunąć, by przetrwać. To historia o lojalności, rodzinie i przemocy, która staje się codziennością. View oEmbed on the source website Gwiazdorska obsada, która nadaje filmowi ciężar W rolach głównych występują Tom Hardy („Incepcja”, „Mad Max: Na drodze gniewu”), Shia LaBeouf („Transformers”, „Furia”) i Jason Clarke („Wróg numer jeden”) jako bracia Bondurant. W obsadzie pojawiają się także Jessica Chastain („Interstellar”, „Służące”), Gary Oldman („Czas mroku”, „Hannibal”) oraz Guy Pearce („Memento”, „Królestwo zwierząt”). Każda z postaci wnosi do filmu inny rodzaj napięcia - od milczącej siły po całkowitą bezwzględność. Szczególnie Guy Pearce jako bezwzględny funkcjonariusz prawa budzi niepokój już w pierwszych scenach. Krytycy docenili surowość. Widzowie odkrywają film na nowo Po premierze w 2012 roku „Gangster” spotkał się z ciepłym, choć niejednoznacznym odbiorem. Krytycy chwalili przede wszystkim atmosferę, zdjęcia i aktorstwo, zwłaszcza Toma Hardy’ego, który stworzył jedną z najbardziej wyrazistych ról w swojej karierze. Znacznie lepiej oceniła go publiczność - na IMDb ma ok. 7,2/10, a na Filmwebie 7,4/10 przy ponad 90 tysiącach ocen. Dziś film wraca w streamingu i ponownie przyciąga uwagę widzów, trafiając do TOP 10 Canal+. To przykład kina, które nie potrzebowało głośnego sukcesu, by z czasem zyskać status kultowej produkcji. Dlaczego „Gangster” wraca do łask? Widzowie coraz częściej sięgają po kino, które nie spieszy się z narracją i stawia na atmosferę. „Gangster” idealnie wpisuje się w ten trend - oferuje surowy klimat, mocną obsadę i historię opartą na emocjach, a nie efektach. To film, który działa dziś być może nawet lepiej niż w momencie premiery - jako kontrapunkt dla szybkiego, streamingowego tempa współczesnych produkcji.