Włączyłam ten film „tylko na chwilę”. Skończyło się seansem do późnej nocy. Netflix tą komedią trafił w punkt
Nie każda komedia musi być ambitna, żeby działała terapeutycznie. „MILF” to lekki, wakacyjny i pełen energii film o kobietach, które po czterdziestce przestają przepraszać za swoje pragnienia. Francuska produkcja przypomina, że najlepsze przygody często zaczynają się wtedy, gdy wreszcie robimy coś dla siebie.
Ta francuska komedia z przymrużeniem oka opowiada o trzech przyjaciółkach, które podczas letniego wypadu na nowo odkrywają swoją atrakcyjność, wolność i radość życia — niezależnie od metryki. Lekka, bezpretensjonalna i momentami zaskakująco szczera, „MILF” to propozycja na wieczór, który ma poprawić humor. Film dostępny jest na Netflix. O czym jest komedia wyreżyserowana przez Axelle Laffont Cécile, Sonia i Élise podczas wakacyjnego wyjazdu niespodziewanie przyciągają uwagę trzech znacznie młodszych mężczyzn, którzy widzą w nich coś, czego nie dostrzegają u swoich rówieśniczek. Początkowe zaskoczenie szybko zamienia się w flirt i serię zabawnych, czasem niezręcznych sytuacji. „MILF” to komedia wyreżyserowana przez Axelle Laffont, która miała swoją premierę w 2018 roku. W rolach głównych wystapiły Marie-Josée Croze, Virginie Ledoyen oraz sama reżyserka, Axelle Laffont, znana również jako aktorka i komiczka. Film bawi widza wakacyjną atmosferą, młodzieńczą pewnością siebie bohaterów i dojrzałością kobiet, stawiając na lekki humor, klubowe noce, spontaniczne romanse i letni luz. To niezobowiązująca komedia, która ma przede wszystkim poprawić nastrój — nawet jeśli momentami balansuje na granicy przerysowania. „MILF” - dla kogo i gdzie obejrzeć? Film jest dostępny jest na Netflix. To odświeżająco zabawna komedia, która rozbawi i wzruszy widzów, pokazując, jak miłość i pożądanie mogą mieć swój urok także w dojrzałym wieku. Axelle Laffont z powodzeniem łączy w swoim debiucie reżyserskim humor i lekkość z głębokim spojrzeniem na międzypokoleniowe relacje oraz odkrywanie siebie na nowo. Dlaczego „MILF” działa lepiej niż typowa romantyczna komedia? (OPINIA) Choć film nie aspiruje do kina artystycznego, ma w sobie coś wyjątkowo odświeżającego. Bohaterki nie próbują udawać młodszych wersji siebie ani wpisywać się w oczekiwania otoczenia. Zamiast tego pozwalają sobie na spontaniczność, flirt i zabawę bez poczucia winy. Właśnie dlatego „MILF” ogląda się bardziej jak wakacyjną fantazję o wolności niż klasyczną komedię romantyczną. Produkcja pokazuje też zmianę, jaka zachodzi we współczesnym kinie. Coraz więcej filmów oddaje głos kobietom 40+, które nie są już jedynie „dojrzałymi bohaterkami drugiego planu”, ale stają się centrum historii — z własnymi pragnieniami, humorem i emocjami. To właśnie ten element sprawia, że francuska komedia może być dla wielu widzek zaskakująco pokrzepiająca. Romanse z dużą różnicą wieku Związki, w których kobieta jest starsza od mężczyzny, coraz częściej pojawiają się w filmach i przestają być traktowane jak "sensacja". W lekkich, romantycznych historiach, takich jak "Bridget Jones: Szalejąc za facetem" czy wakacyjna komedia „MILF”, różnica wieku jest jedynie tłem dla flirtu i zabawy. Z kolei w bardziej emocjonalnych tytułach — „Na samą myśl o tobie” czy „Babygirl” — relacja starszej kobiety z młodszym mężczyzną staje się pretekstem do opowieści o potrzebie bliskości, przełamywaniu stereotypów i odwadze, by żyć na własnych zasadach.
Oscar, Grand Prix w Cannes i ponad 300 nominacji. Jeden z najczęściej nagradzanych filmów ostatnich miesięcy trafił do streamingu
„Wartość sentymentalna” jest dostępna do obejrzenia online. To kolejny powód, by nadrobić film Joachima Triera, który przyciągnął do polskich kin ponad 200 tys. widzów. Poruszająca historia sióstr Nory i Agnes oraz ich ojca, reżysera Gustava to must-watch.
Są filmy, które najlepiej ogląda się bez pośpiechu – z uważnością na każde spojrzenie, pauzę i zdanie, które pada jakby mimochodem, a zostaje na długo. „Wartość sentymentalna” Joachima Triera należy właśnie do tej kategorii. To kino intymne, eleganckie i emocjonalnie precyzyjne: po świetnym przyjęciu w kinach oraz na festiwalach trafia teraz do widzów w domowym wydaniu. Od 7 maja film jest dostępny na VOD, więc można nadrobić go wtedy, kiedy naprawdę ma się przestrzeń na opowieść o rodzinie, pamięci i trudnych powrotach. W tym artykule: „Wartość sentymentalna” trafiła na VOD O czym jest „Wartość sentymentalna”? Fabuła i obsada Odbiór i nagrody. Film Joachma Triera zachwycił widzów i krytyków „Wartość sentymentalna” trafiła na VOD „Wartość sentymentalna” jest już dostępna w streamingu. Film Joachima Triera trafił na VOD 7 maja 2026 roku, dając widzom kolejny powód, by nadrobić jeden z najgłośniejszych tytułów ostatnich miesięcy. Produkcja, która przyciągnęła do polskich kin ponad 200 tys. widzów, jest teraz dostępna na popularnych platformach streamingowych w Polsce. Trafiła na platformy: Rakuten, Player, Canal+ oraz Play Now. Dla tych, którzy widzieli tytuł w kinie, to również dobra okazja, by do niego wrócić i spojrzeć na fabułę z nieco innej perspektywy. W Polsce za dystrybucję odpowiada M2 Films, a wynik frekwencyjny pokazuje, że historia Nory, Agnes i Gustava mocno rezonowała z widzami. View oEmbed on the source website O czym jest „Wartość sentymentalna”? Fabuła i obsada Joachim Trier wraca do tego, co w kinie najbardziej hipnotyzujące: do emocji wypowiadanych półgłosem, do rodzinnych historii, które zamiast efektownych zwrotów akcji wybierają precyzję spojrzeń i niepokój ukryty w codziennych gestach. „Wartość sentymentalna” to słodko-gorzka opowieść o pamięci, wspomnieniach i pojednaniu po latach – film zbudowany na relacjach, które bywają równocześnie czułe i trudne. W centrum tej historii stoją dwie siostry: Nora i Agnes. Po latach do ich życia wraca ojciec, Gustav – uznany reżyser, którego obecność natychmiast podnosi temperaturę rozmów i przywraca to, co miało już nie wracać. Gustav proponuje jednej z córek udział w swoim nowym filmie, a ta zawodowo-osobista oferta uruchamia konfrontację z przeszłością i niewypowiedzianymi emocjami. Towarzyszy mu także hollywoodzka gwiazda: chce poznać historię rodziny i staje się cichym katalizatorem napięć. Obsada działa tu perfekcyjnie: każda rola ma własną fakturę i temperament, a razem tworzą wyrazistą całość. Norę gra Renate Reinsve, Agnes – Inga Ibsdotter Lilleaas, a w roli Gustava pojawia się Stellan Skarsgård. Na ekranie jest też Elle Fanning, a obok nich: Lena Endre, Jesper Christensen i Anders Danielsen Lie. Trier współtworzył scenariusz z Eskilem Vogtem, dzięki czemu historia – intymna i rodzinna – ma jednocześnie rytm i uważność, które nie pozwalają odwrócić wzroku. Odbiór i nagrody. Film Joachma Triera zachwycił widzów i krytyków „Wartość sentymentalna” od premiery funkcjonuje jako jeden z tych tytułów, które nie proszą o uwagę, tylko ją bezkompromisowo zabierają. Po pokazie w Cannes produkcja otrzymała Grand Prix, a seansowi towarzyszyła 19-minutowa owacja na stojąco. To był jeden z pierwszych sygnałów, że nowe dzieło Joachima Triera będzie żyło nie tylko w festiwalowych podsumowaniach, ale też w rozmowach widzów. Film zgromadził ponad 70 nagród i przeszło 300 nominacji. Produkcja była też wymieniana w kontekście oscarowej rywalizacji, uzyskując dziewięć nominacji, w tym w kluczowych kategoriach: najlepszy film, reżyseria, scenariusz oraz role i statuetkę dla Najlepszego Filmu Międzynarodowego. Zachwyty widać także w recenzjach. W recenzji dla ELLE.pl wydawczyni Aleksandra Jóźwiak opisuje „Wartość sentymentalną” jako tytuł, który „zostaje pod skórą”, a Joachima Triera – jako „najczulszego narratora emocji”. Recenzentka zwraca uwagę, że to kino nie kończy się wraz z napisami, ale „dopiero wtedy zaczyna naprawdę pracować w naszej głowie”. To idealnie oddaje siłę obrazu Triera: nie opiera się on na spektakularności, ale na emocjonalnej precyzji, ciszy i napięciach między bohaterami. Aleksandra Jóźwiak podkreśla również subtelność aktorstwa, pisząc, że role „nie opierają się na wielkich gestach”, a emocje „narastają powoli, często w ciszy, w niedopowiedzianych momentach”. Dzięki temu rodzinne relacje pokazane na ekranie wydają się boleśnie prawdziwe – czułe, skomplikowane i pełne napięć, które widz może rozpoznać także we własnych doświadczeniach. Warto zwrócić uwagę także na muzykę skomponowaną przez Hanię Rani. Jej praca została uhonorowana Europejską Nagrodą Filmową dla najlepszego kompozytora, co w tej historii o pamięci i powrotach brzmi jak dopięcie całości ostatnim, idealnie dobranym detalem. Wydawczyni ELLE.pl opisuje muzykę jako „integralną część historii” – coś więcej niż tło dla wydarzeń. Jeśli ten seans ma zostać z widzem na długo, to właśnie w takich elementach – precyzyjnych, eleganckich, emocjonalnych – tkwi jego siła.
Adaptacja bestsellera „The New York Times” trafiła na Netflix. To mieszanka poruszającego dramatu z nutą zaskakującej fantastyki
„Niezwykle szlachetne stworzenia” to ekranizacja bestsellera Shelby Van Pelt. Opowiada o Tovie Sullivan, wdowie pracującej w akwarium, która nawiązuje niezwykłą więź z... olbrzymią i wyjątkowo inteligentną ośmiornicą.
8 maja Netflix dołożył do swojej biblioteki tytuł, który celuje prosto w najbardziej wrażliwe miejsce: film „Niezwykle szlachetne stworzenia”. To ekranizacja bestsellerowej powieści Shelby Van Pelt o Tovie Sullivan, wdowie pracującej na nocnej zmianie w lokalnym akwarium, która wśród szumu filtrów i cichego światła neonów znajduje nieoczywistego sprzymierzeńca. Marcellus, olbrzymia i wyjątkowo inteligentna ośmiornica, nie jest tu tylko fascynującą atrakcją oceanarium, ale początkiem relacji zmieniającej wszystko. W tym artykule: Fabuła „Niezwykle szlachetnych stworzeń” porusza do cna Obsada „Niezwykle szlachetnych stworzeń” i twórcy, którzy stawiają na emocje Co jeszcze warto zobaczyć na Netflix? Ważne premiery w maju 2026 Fabuła „Niezwykle szlachetnych stworzeń” porusza do cna Punktem wyjścia dla filmu „Niezwykle szlachetne stworzenia” jest powieść Shelby Van Pelt z 2022 roku o tym samym tytule, w Polsce wydana rok później. Tytuł stał się bestsellerem, a przez 64 tygodnie utrzymywał się na liście bestsellerów „New York Timesa”. Teraz, już w wersji filmowej, Tova Sullivan wchodzi w tę historię jako kobieta po stracie, która układa codzienność od nowa w rytmie pracy wykonywanej wtedy, kiedy inni śpią. Akwarium staje się dla niej miejscem porządku i dyscypliny, a zarazem sceną, gdzie emocje wracają bez zapowiedzi. Właśnie tam pojawia się Marcellus: zrzędliwy, czujny, obdarzony inteligencją, której nie da się zbyć uśmiechem ani protekcjonalnym spojrzeniem. Ta więź nie jest jednak tanią sztuczką fabularną. Zamiast tego działa jak delikatny mechanizm: z każdym kolejnym spotkaniem uruchamia w Tovie gotowość do patrzenia na własną przeszłość bez unikania trudnych pytań. Marcellus pełni też rolę narratora i to on, obserwując ludzi z dystansu właściwego stworzeniu z innego świata, pomaga zbliżyć się do rozwiązania zagadki. View oEmbed on the source website Do miasta przybywa młody mężczyzna, niesforny i zdeterminowany, by odnaleźć rodzinę. Z Tovą łączy go więcej, niż oboje chcieliby przyznać na starcie: podobna samotność, pragnienie zaczepienia się o coś stabilnego, a także intuicja, że w cudzych historiach da się odnaleźć brakujące fragmenty własnej. Ich znajomość staje się kolejną osią opowieści, bo to właśnie we dwoje próbują rozwikłać tajemnicę. Fabuła ma w sobie energię dramatu, ale dopuszcza też oddech lekkiej fantastyki. To ton, który nie ucieka od ciężaru straty i pustki, a jednocześnie pozwala, by w najmniej spodziewanym momencie pojawił się błysk sensu. Jak dobrze skrojony płaszcz z perfekcyjną podszewką: widz może skupić się na emocjach, a konstrukcja historii i tak trzyma całość w ryzach. Obsada „Niezwykle szlachetnych stworzeń” i twórcy, którzy stawiają na emocje W roli Tovy występuje Sally Field, a na ekranie towarzyszy jej Lewis Pullman. Głosu Marcellusowi użycza Alfred Molina, co podkreśla szczególny charakter tej postaci: nie tylko zwierzęcia, ale pełnoprawnego bohatera, który rozumie więcej, niż powinien. W obsadzie znajdują się także Colm Meaney, Joan Chen, Kathy Baker, Beth Grant oraz Sofia Black-D’Elia. Za reżyserię odpowiada Olivia Newman, a scenariusz współtworzyła wraz z Johnem Whittingtonem. Film był kręcony w Vancouver w Kanadzie, co w tego typu historii ma znaczenie większe, niż mogłoby się wydawać: przestrzeń i światło są tu jak drugi plan emocji, dyskretnie prowadzący widza od chłodu żałoby do momentów, gdy znów można oddychać. „Niezwykle szlachetne stworzenia” wracają jako propozycja dla tych, którzy w kinie i serialach szukają czegoś więcej niż fabuły: intymnej opowieści o tym, że bliskość potrafi przyjść z najmniej oczekiwanej strony. Co jeszcze warto zobaczyć na Netflix? Ważne premiery w maju 2026 Maj 2026 na Netflix układa się jak gęsty, świetnie skomponowany kalendarz: od 1 maja dostępna jest „Moja kochana panienka”, 6 maja wracają „Koszmarne Eks”, a 7 maja debiutują „Legendy” i pojawia się drugi sezon „Kasztanowego ludzika”. 12 maja dołącza „Gladiator II”, 15 maja wchodzi „The WONDERfools” oraz kolejny sezon „Berlin i Dama z Gronostajem”, a 21 maja obok polskich „Ministrantów” pojawia się także „The Boroughs”. Dalej będzie równie intensywnie: 22 maja „Panie przodem”, 27 maja „Przewodnik po zbrodni według grzecznej dziewczynki”, 28 maja drugie sezony „Czterech pór roku” i „Zabijaj uważnie”, a 29 maja „Ekipa z Calabasas”. W takim towarzystwie „Niezwykle szlachetne stworzenia” dostają wyjątkowo filmowy kontekst: to premiera, którą łatwo wpleść między wielkie widowiska i serialowe powroty, kiedy akurat ma się ochotę na historię bardziej intymną, ale równie intensywną emocjonalnie.
David Attenborough kończy 100 lat. Nowy film o kulisach pracy największej legendy BBC pochłonie widzów bez reszty
100. urodziny Davida Attenborough przypadają 8 maja, a BBC Earth robi z tego wielkie telewizyjne święto. W dniu jubileuszu zobaczymy dwie premiery: „Londyn Davida Attenborough” i „Początek wielkiej przygody”.
Sir David Attenborough kończy 8 maja 100 lat, a BBC Earth zamienia ten jubileusz w pełnowymiarowe wydarzenie: od 8 do 10 maja stacja zaprasza na urodzinowe pasmo, a przez cały maj dokłada kolejne tytuły z jego udziałem. Najmocniejszy punkt programu wypada dokładnie w dniu rocznicy, gdy na antenie pojawią się dwie premiery – najpierw film o Londynie, potem opowieść o kulisach powstania przełomowej serii. W tym artykule: Sir David Attenborough kończy 100 lat. BBC Earth pokaże wyjątkowe produkcje Urodzinowe pasmo BBC Earth: maj wypełniony naturą w najlepszym wydaniu Attenborough jako instytucja: od BBC w 1952 roku po liczne nagrody Polska też świętuje: pokazy i miejskie wystawy Sir David Attenborough kończy 100 lat. BBC Earth pokaże wyjątkowe produkcje W urodzinowy piątek BBC Earth stawia na duet nowości, precyzyjnie ustawiony w ramówce. O 19:45 zadebiutuje „Londyn Davida Attenborough” – dokument prowadzi widzów po metropolii widzianej nie jak pocztówka, lecz jak działający ekosystem. Attenborough wraca tu do miejsca, które od ponad siedmiu dekad nazywa domem, i pokazuje mniej oczywistą stronę miasta: zwierzęta, które potrafią żyć tuż obok rytmu ulic. View oEmbed on the source website O 20:55 przychodzi pora na „David Attenborough: początek wielkiej przygody”. To film o narodzinach „Life on Earth” („Życie na Ziemi”) – przedsięwzięcia, które dziś brzmi jak standard wielkiej telewizji, a wtedy wymagało odwagi i organizacyjnej dyscypliny. W ramach projektu Attenborough odwiedził 40 państw i sfilmował 600 gatunków, pracując w realiach, gdzie kolorowa telewizja dopiero nabierała rozpędu, a podróże transkontynentalne nie były jeszcze codziennością. Urodzinowe pasmo BBC Earth: maj wypełniony naturą w najlepszym wydaniu Weekend 8–10 maja to jednak nie tylko premiery. BBC Earth układa pasmo tak, by pokazać różne oblicza opowieści, które od dekad działają jak kulturowy punkt odniesienia – eleganckie, dopracowane, oparte na cierpliwej obserwacji. Na liście znalazły się m.in. „David Attenborough: życie w kolorze”, „Jajko: cud natury”, „Attenborough i śpiew natury”, „Rajskie ptaki”, „Attenborough i jurajski potwór morski” oraz wybrane odcinki „Błękitnej planety II”. A to dopiero początek, bo kolejne programy z jego udziałem mają wracać na antenę przez cały maj. Attenborough jako instytucja: od BBC w 1952 roku po liczne nagrody Jubileusz uruchamia też wspomnienia o karierze rozpiętej na niemal całą historię nowoczesnej telewizji. Attenborough dołączył do BBC w 1952 roku. W realizowanym później cyklu „Zoo Quest” niektóre gatunki po raz pierwszy sfilmowano w naturalnym środowisku, co na tamte czasy miało rangę przełomu. W 1965 roku przeszedł do BBC Two i pełnił funkcję zarządczą; przypisuje mu się udział w uruchomieniu kolorowej transmisji, a w okresie pracy w kierownictwie stacji miał też udział we wprowadzeniu na ekrany „Latającego cyrku Monty’ego Pythona”. W 1973 roku zrezygnował z roli kierowniczej i wrócił do produkcji programów przyrodniczych. Jego dorobek zbierał nagrody Emmy i BAFTA, a w 1985 roku otrzymał tytuł szlachecki oraz Order Zasługi. Wyróżnia go także fakt, że jest jedyną osobą nagrodzoną BAFTA za produkcje zrealizowane w technologiach: czarno-białej, kolorowej, HD, 3D oraz 4K. Jego imieniem nazwano co najmniej 15 gatunków roślin i zwierząt. Polska też świętuje: pokazy i miejskie wystawy Urodzinowy rozmach nie kończy się na antenie. Na uwagę zasługują m.in. darmowe pokazy filmu „Londyn Davida Attenborough”: jeden odbył się 6 maja w Poznaniu, drugi zaplanowany jest 8 maja w Warszawie. W warszawskim FINA mają odbywać się także seanse „Błękitnej planety II”. Do tego dołączą wystawy zdjęć z programów Attenborough — na Agrykoli oraz na Żoliborzu.
106 minut „wodzenia widza za nos”. Ten hiszpański thriller ma tyle zwrotów akcji, że nie da się przewidzieć zakończenia
„Contratiempo” to thriller, który od pierwszych minut bawi się perspektywą i konsekwentnie podważa wszystko, co widz uznaje za pewnik. Każda nowa wersja wydarzeń zmienia układ sił, a finał sprawia, że cały seans trzeba ułożyć sobie w głowie od nowa.
Hiszpańskie kino od lat ma swój własny język napięcia. Zamiast chłodnej precyzji i dystansu często wybiera emocje, niepokój i historie, które stopniowo zaczynają wymykać się spod kontroli. W takich filmach nic nie jest oczywiste - prawda rzadko bywa jedna, a widz do samego końca musi liczyć się z tym, że został poprowadzony w zupełnie innym kierunku, niż zakładał na początku. To kino, które lubi grać z percepcją, myli tropy i buduje atmosferę gęstą od niedopowiedzeń. Właśnie w tym nurcie mieści się „Contratiempo” - historia, która pokazuje, jak łatwo można opowiedzieć tę samą noc na kilka różnych sposobów. Hiszpański thriller to ukryta perełka. „Niewidzialny gość” trzyma w napięciu do samego końca „Contratiempo. Niewidzialny gość” (oryginalny tytuł: „Contratiempo”) to hiszpański thriller z 2016 roku w reżyserii Oriola Paula. Chociaż produkcja zdobyła uznanie zarówno wśród krytyków, jak i widzów, wciąż pozostaje „ukrytą perełką” gatunku, którą zdecydowanie warto wpisać na listę propozycji do obejrzenia tego lata. Film opowiada historię Adriana Dorii (w tej roli znany z „Trzy metry nad niebem” Mario Casas), młodego, odnoszącego sukcesy przedsiębiorcy, który zostaje oskarżony o zamordowanie swojej kochanki, Laury Vidal (Bárbara Lennie). Aby przygotować się do obrony w sądzie, zatrudnia prestiżową prawniczkę Virginie Goodman (Ana Wagener), specjalizującą się w wygrywaniu spraw beznadziejnych. Spotkanie Adriana i Virginie toczy się w jednym pokoju, w którym bohater relacjonuje wydarzenia prowadzące do zbrodni. Z biegiem czasu na jaw wychodzą nowe fakty i detale, które rzucają zupełnie inne światło na pozornie jasną sytuację. Widzowie są stopniowo wciągani w intrygę pełną niedopowiedzeń i kłamstw, a film zaskakuje kolejnymi zwrotami akcji (co potwierdzają opinie widzów). Głównymi motywami w filmie są: kłamstwo, manipulacja i moralność – historia ukazuje, jak złożona i subiektywna może być prawda, a wypożyczyć go można na platformie TVP VOD. View oEmbed on the source website Podzielone opinie krytyków i widzów Film został bardzo dobrze przyjęty, szczególnie za nieprzewidywalną fabułę i doskonale napisane dialogi. Na portalu Filmweb opinie są jednak podzielone – różnice w ocenach widać zwłaszcza między krytykami a zwykłymi widzami. W sekcji komentarzy można znaleźć recenzje takie jak: „Nudny i ultra przewidywalny film z idiotycznym angielskim tytułem i ujemnym suspensem” – krytyk Marcin Prymas: ocena 4/10 (Filmweb) „Dawno już nie widziałem tak klasycznego w formie kryminału. Nie jest ani wybitnie zagrany, ani wyreżyserowany ale tyle twistów (nawet z sensem) wynagradza” – krytyk Dawid Adamek: ocena 6/10 (Filmweb) „Twistometr poza skalą” – krytyk Igor Kierkosz: ocena 7/10 (Filmweb) Natomiast wśród widzów opinia jest zgodna: ten film zdecydowanie wart jest obejrzenia. „Świetne kino! Nieśpiesznie budowana fabuła, pełna tajemniczości, cały czas trzymająca w napięciu. Nie sposób się oderwać od ekranu” – użytkownik Filmwebu: ocena 8/10 „Bardzo mi się spodobało to kino. Film oparty nie na efektach a na świetnie zorganizowanej fabule. Historia wciąga , ma świetne zwroty akcji i zwyczajnie potrafi zaskakiwać. 8/10 warto obejrzeć” - użytkownik Filmwebu: ocena 8/10 „Kiedy myślisz że już wiesz kto zabił, a na końcu filmu dzieją się takie rzeczy które przewracają ci mózg do góry nogami”. - użytkownik Filmwebu: ocena 9/10 Dlaczego warto obejrzeć ten hiszpański thriller? „Contratiempo. Niewidzialny gość” to idealny wybór dla miłośników thrillerów i kryminałów. Film jest pełen intryg, tajemnic oraz zagadek, które na każdym kroku zaskakują i trzymają w niepewności. Warto go obejrzeć, ponieważ doskonale łączy elementy psychologiczne z intensywnym napięciem, co sprawia, że jest to produkcja wciągająca i pełna emocji. Poza fabułą, warto także docenić reżyserię, która konsekwentnie buduje atmosferę niepokoju. „Contratiempo. Niewidzialny gość” to thriller, który przyciąga swoją złożonością i nieoczywistością. Każdy element w tym filmie jest starannie dopracowany, od dialogów po szczegóły w zdjęciach, które potęgują wrażenie napięcia. Gdzie obejrzeć hiszpański thriller „Contratiempo. Niewidzialny gość”? Film „Contratiempo. Niewidzialny gość” dostępny jest na platformach streamingowych: Player, CDA Premium oraz Canal+ online.
„Przepiękny w swej prostocie!” Ten film z gwiazdorską obsadą udowadnia, że doświadczenie nigdy się nie zestarzeje
„Praktykant” to ciepła, inteligentna opowieść o tym, że wiek w pracy nie musi oznaczać końca, ale może być początkiem czegoś zupełnie nowego. Film z Robertem De Niro i Anne Hathaway w rolach głównych pokazuje, że doświadczenie potrafi zmieniać nie tylko ludzi, ale i relacje między nimi.
Choć Anne Hathaway znów pojawia się na ekranie jako kultowa Andy Sachs w „Diabeł ubiera się u Prady 2” (gdzie jest absolutnie zachwycająca), to właśnie jej rola w „Praktykancie” jest tą, do której wracam najchętniej. Nie ma tu ikonowego blichtru ani wielkiego modowego świata, który definiuje jej najbardziej rozpoznawalne ekranowe wcielenie. Jest za to coś bardziej codziennego - zmęczenie, odpowiedzialność i próba utrzymania wszystkiego w równowadze. I właśnie w tej zwyczajności Hathaway jest najbardziej wiarygodna. Emerytura, która wcale nie jest końcem, tylko nowym początkiem Przejście na emeryturę to moment, który z jednej strony wyczekujemy przez lata pracy, a z drugiej - rzadko naprawdę jesteśmy na niego gotowi. Nagle znikają rytm dnia, obowiązki i struktura, która przez dekady porządkowała codzienność. Człowiek, który całe życie funkcjonował w narzuconym schemacie, musi nauczyć się tworzyć go od nowa - samodzielnie, bez zewnętrznych ram. W tym etapie często pojawia się cisza, samotność i niepokojące pytanie o własną potrzebę bycia „jeszcze komuś potrzebnym”. Właśnie ten moment interesuje Nancy Meyers najbardziej. W „Praktykancie” reżyserka pokazuje emeryturę nie jako kres, ale jako przestrzeń, w której można na nowo zdefiniować siebie - i znaleźć sposób, by życie znów zaczęło mieć swój rytm. „Praktykant” - film, który powinien zobaczyć każdy szef Nancy Meyers stworzyła ciepłą, mądrą i pełną humoru historię o pracy, relacjach i tym, że różnice pokoleniowe wcale nie muszą dzielić – mogą łączyć. Akcja filmu przenosi nas do tętniącego życiem Nowego Jorku i modowego start-upu About the Fit. To właśnie tam trafia Ben – 70-letni wdowiec (Robert De Niro), który po przejściu na emeryturę szuka nowego sensu w życiu. Zgłasza się więc na... staż dla seniorów! Na miejscu poznaje Jules (Anne Hathaway) – ambitną, błyskotliwą szefową firmy, która codziennie zmaga się z presją sukcesu i próbą pogodzenia życia prywatnego z zawodowym. I choć początkowo ich spotkanie wydaje się kompletnie nie z tej bajki, szybko okazuje się, że oboje mogą się od siebie sporo nauczyć. Właśnie w tym tkwi urok „Praktykanta” – to nie tylko komedia o pracy, ale też piękna historia o empatii, zaufaniu i sile ludzkich relacji. Robert De Niro jako stażysta, którego każdy chciałby mieć w zespole Ben to nie stereotypowy starszy pan, który gubi się w świecie technologii. To były dyrektor z klasą, humorem i ogromnym sercem. Od pierwszego dnia w biurze zdobywa sympatię młodszych współpracowników – pokazując im, że szacunek i dobre maniery nigdy nie wychodzą z mody. De Niro gra tę rolę z takim ciepłem i wdziękiem, że trudno go nie polubić. Jules to uosobienie nowoczesnej liderki: ambitna, skupiona, pełna pasji – ale też zwyczajnie zmęczona. Prowadzi firmę, która rozwija się w zawrotnym tempie, i próbuje jednocześnie nie zgubić siebie po drodze. Ben staje się dla niej lustrem – przypomina jej, że szef nie musi wiedzieć wszystkiego i że czasem warto zwolnić. Ich relacja to kwintesencja mentoringu i prawdziwego partnerstwa w pracy. Generation gap? Raczej generation team W „Praktykancie” różnica pokoleniowa nie jest problemem – to punkt wyjścia do rozmowy i współpracy. Nancy Meyers świetnie pokazuje, jak starsze pokolenie może wnieść do firmy spokój, doświadczenie i kulturę pracy, a młodsze – świeżą energię i odwagę do zmian. Ben uczy młodych dystansu i klasy, a oni pokazują mu, że nowoczesność nie gryzie. W efekcie powstaje coś, co w prawdziwym życiu chcielibyśmy widzieć częściej – prawdziwy międzypokoleniowy zespół, w którym każdy ma swoje miejsce. Gdzie obejrzeć film „Praktykant”? „Praktykant” nie próbuje szokować ani moralizować. To film, który po prostu dobrze się ogląda – jest ciepły, zabawny i mądry. Przypomina, że za każdym liderem stoi człowiek – ze swoimi emocjami, wątpliwościami i potrzebą wsparcia. A czasem wystarczy tylko ktoś taki jak Ben, żeby wszystko wróciło na właściwe tory. Film, który mimo upływu 11 lat wciąż ma u widzów ocenę 7,5/10 dostępny jest na platformach Apple TV oraz Player.pl
Dziś w TV hollywoodzki hit z niemal perfekcyjnymi ocenami. Jeśli kochacie nosić sneakersy, musicie go zobaczyć
Ten film to nie tylko historia sportu, ale też moment, który na zawsze zmienił modę uliczną. „Air” opowiada o kulisach powstania kultowych butów, które dziś nosi cały świat. Tytuł, który zdobył aż 97% pozytywnych opinii widzów zobaczysz dziś wieczorem w telewizji.
Dzisiejszy wieczór, 5 maja, ma w ramówce Polsatu jeden mocny punkt dla tych, którzy wolą kino od stadionowych emocji (które zawładną telewizyjną jedynką). Stacja pokaże film „Air” (2023). Ben Affleck sięga tu po historię, która pachnie archiwalnym papierem z działu marketingu, a jednocześnie ma tempo rozmowy prowadzonej na ostatniej prostej przed wielkim dealem. Polsat dziś z megahitem. Umowa, która zamieniła sport w styl „Air” jest biograficzną komedią sportową, ale w praktyce działa jak elegancko skrojony film o ambicji i ryzyku. Oś fabuły jest konkretna: Sonny Vaccaro, pracownik Nike, stawia sobie cel pozornie niemożliwy - przekonać młodego Michaela Jordana do współpracy i zbudować wokół niego linię, która z czasem stanie się synonimem prestiżu. Najciekawsze w tej opowieści jest to, jak reżyser prowadzi napięcie tam, gdzie teoretycznie rządzą tabelki i prognozy sprzedaży. W świecie, w którym decyzje ważą więcej niż głośne hasła, każda rozmowa staje się próbą charakteru. To właśnie dlatego film o produkcie - o butach, które przeszły drogę od sportowego sprzętu do popkulturowej ikony - potrafi wywołać autentyczne emocje. View oEmbed on the source website Sneakersy, które zmieniły wszystko Na początku były tylko jednym z wielu modeli - dziś są symbolem stylu, statusu i całej kultury ulicznej. Air Jordan, stworzone dla Michael Jordan we współpracy z Nike, wywróciły modę do góry nogami: wprowadziły kolor, odwagę i sportowy luz do codziennego ubioru. To właśnie od nich zaczęła się historia sneakersów jako elementu stylizacji, a nie tylko sprzętu sportowego. Dziś noszą je wszyscy - od fanów koszykówki po największe gwiazdy mody - a ich kolejne odsłony wciąż wyprzedają się w kilka minut. „Air” pokazuje moment, w którym to wszystko dopiero się zaczynało - i trudno oderwać od tego wzrok. Gwiazdorska obsada i Ben Affleck za kamerą Za sterami stoi Ben Affleck, a scenariusz napisał Alex Convery. W obsadzie pojawiają się m.in. Matt Damon, Jason Bateman oraz sam Affleck, a także Chris Messina, Chris Tucker, Viola Davis i Marlon Wayans. Ten zestaw nazwisk nie jest tylko ozdobą plakatu: film korzysta z energii aktorów, którzy potrafią zagrać dialogi tak, by brzmiały jak błyskawiczne szachy – ruch, riposta, kontrruch. Affleck jako reżyser prowadzi opowieść w stylu wyrafinowanym i przystępnym zarazem. To kino gładkie jak dobrze wypolerowana skóra, ale z wyczuwalnym nerwem. I nawet jeśli ktoś zwykle omija biografie sportowe szerokim łukiem, tutaj dostaje historię o odwadze w biznesie i o determinacji, która w popkulturze działa niemal jak dom mody: tworzy legendę, zanim jeszcze pojawi się gotowy produkt. Liczby robią wrażenie, choć kino nie nagrodziło go frekwencją „Air” ma bardzo mocny odbiór krytyków i widzów. Na Rotten Tomatoes film zebrał 93% pozytywnych opinii krytyków oraz 97% widzów. Produkcja została także zauważona w sezonie nagród: ma łącznie 5 nagród i 49 nominacji, w tym dwie nominacje do Złotych Globów – dla najlepszego musicalu lub komedii oraz dla najlepszego aktora w musicalu lub komedii. Jednocześnie historia jego wyników finansowych jest bardziej niejednoznaczna: budżet wyniósł około 90 mln dolarów, a wpływy kinowe były niemal na podobnym poziomie, co oceniano jako rozczarowujące względem potencjału. To ciekawy paradoks naszych czasów: tytuł, który świetnie funkcjonuje jako rozmowa o marce i micie, w kinach nie wywołał takiego efektu „must-see”, jakiego można by się spodziewać. Dla widzów w Polsce dziś liczy się jednak przede wszystkim jedno: telewizyjna emisja. Jeśli wieczorem masz ochotę na kino, które jest jednocześnie lekkie w tonie i precyzyjne w opowiadaniu o stawce, Polsat o 21:35 ma propozycję skrojoną na jeden intensywny seans. A jeśli seans w ramówce nie pasuje do planów, film pozostaje dostępny online na Prime Video.
Najlepsze filmy kryminalne na Netflix, które mogliście przegapić. Te 18 historii trzyma w napięciu do ostatniej minuty
Najlepsze filmy kryminalne na Netflix to nie tylko nowe produkcje platformy, ale też kultowe klasyki, które do dziś robią wrażenie. Zebraliśmy 18 historii, które wciągają od pierwszej sceny i nie odpuszczają aż do finału. To tytuły, które trzeba znać albo warto sobie przypomnieć.
Netflix to dziś jedno z pierwszych miejsc, do których trafiamy, kiedy mamy ochotę na dobry kryminał. I trudno się dziwić - obok głośnych premier znajdziemy tu też filmy, które od lat definiują gatunek. Od mafijnych opowieści, przez duszne thrillery psychologiczne, po historie inspirowane prawdziwymi wydarzeniami. To kino, które nie daje prostych odpowiedzi - i właśnie dlatego wciąga najmocniej. A jednak obok tych wszystkich tytułów są też takie, które… znamy na pamięć, choć nigdy nie obejrzeliśmy ich od początku do końca. Kojarzymy kultowe sceny, rozpoznajemy muzykę, cytaty krążą w rozmowach i rolkach na Instagramie, a mimo to wciąż odkładamy je „na kiedyś”. Dobra wiadomość jest taka, że wiele z nich znajdziemy dziś na Netflix - i naprawdę warto po nie sięgnąć. To właśnie te filmy regularnie wracają w zestawieniach najlepszych kryminałów i najczęściej polecanych tytułów, które po latach wciąż robią największe wrażenie. „Chłopcy z ferajny” (1990), reż. Martin Scorsese „Od zawsze chciałem być gangsterem” - to zdanie otwiera jedną z najbardziej ikonicznych historii o mafii. Opowieść o Henrym Hillu prowadzi widza przez świat, który jednocześnie fascynuje i przeraża, pokazując, jak cienka jest granica między marzeniem a upadkiem. Na ekranie błyszczą Robert De Niro, Ray Liotta i Joe Pesci - trio, które tworzy jeden z najbardziej ikonicznych zestawów w historii kina gangsterskiego. Każdy z nich wnosi zupełnie inną energię, dzięki czemu świat mafii jest tu jednocześnie magnetyczny i niepokojący. To kino, które nie moralizuje, tylko obserwuje. Brutalne, dynamiczne i pełne energii. Film Martina Scorsese do dziś pozostaje jednym z najmocniejszych portretów przestępczego świata. View oEmbed on the source website „Nieoszlifowane diamenty” (2019), reż. Benny i Josh Safdie Nowojorski jubiler i hazardzista, który nie potrafi przestać ryzykować - nawet wtedy, gdy wszystko zaczyna się sypać. Historia Howarda Ratnera to spirala decyzji, które prowadzą coraz głębiej w chaos. Film działa tempem i napięciem, które właściwie nie opada ani na chwilę.To jeden z tych kryminałów, które ogląda się z poczuciem, że wszystko może wydarzyć się w każdej sekundzie. W roli głównej oglądamy Adama Sandlera, który zaskakuje jedną z najmocniejszych dramatycznych kreacji w swojej karierze. Partnerują mu m.in. Julia Fox i Lakeith Stanfield, budując napięcie niemal w każdej scenie. View oEmbed on the source website „Ojciec chrzestny” (1972), reż. Francis Ford Coppola Arcydzieło przedstawiające losy rodziny Corleone, jednej z najpotężniejszych mafijnych dynastii w Ameryce. Monumentalna saga mafijna, która opowiada o transformacji Michaela Corleone z niechętnego następcy w bezwzględnego przywódcę rodzinnej organizacji. Historia miłości, lojalności i zdrady osadzona w brutalnym świecie zbrodni. Marlon Brando i Al Pacino w rolach, które przeszły do legendy, a sam film to definicja gatunku gangsterskiego. View oEmbed on the source website „Nagi instynkt” (1992), reż. Paul Verhoeven Thriller, który przeszedł do historii kina dzięki niezapomnianym scenom i wyjątkowej grze Sharon Stone. Detektyw prowadzący śledztwo w sprawie brutalnego morderstwa wikła się w niebezpieczną relację z podejrzaną - uwodzicielską pisarką kryminałów. Film balansuje na granicy kryminału i erotyki, zapewniając widzom niezapomniane emocje. View oEmbed on the source website „Kolory zła: Czerwień” (2024), reż. Adrian Panek Zabójstwo młodej dziewczyny uruchamia śledztwo, które szybko zaczyna sięgać głębiej, niż ktokolwiek się spodziewał. Trop prowadzi do zamkniętego świata zależności, w którym nic nie jest przypadkowe. To jeden z nowszych polskich kryminałów na Netflixie, który stawia na mrok, napięcie i stopniowe odkrywanie prawdy. Historia rozwija się spokojnie, ale konsekwentnie, zostawiając widza z poczuciem, że każdy szczegół ma znaczenie. W rolach głównych występują Maja Ostaszewska, Jakub Gierszał i Zofia Jastrzębska. To właśnie ich ekranowe relacje budują napięcie tej historii - od chłodnej analizy po emocje, które trudno kontrolować. View oEmbed on the source website „Pulp Fiction” (1994), reż. Quentin Tarantino Kilka historii, które pozornie nie mają ze sobą wiele wspólnego, splata się w jedną z najbardziej oryginalnych opowieści o przestępczym świecie. Tarantino bawi się formą i konwencją, tworząc coś, co trudno jednoznacznie sklasyfikować. To film, który ogląda się dla dialogów, rytmu i atmosfery. Brutalność przeplata się tu z humorem, a całość działa nawet po latach. Pozycja obowiązkowa dla każdego miłośnika kina gangsterskiego. Obsada to prawdziwa plejada gwiazd: John Travolta, Samuel L. Jackson, Uma Thurman i Bruce Willis. Każda z tych postaci wnosi do filmu swój unikalny styl i energię. View oEmbed on the source website „Siedem” (1995), reż. David Fincher Odchodzący na emeryturę stary policyjny wyga William Somerset ma przekazać swoje obowiązki młodemu detektywowi Davidovi Millsowi. Różni ich wszystko: spokój, rozsądek, zmęczenie życiem i zawodem Somerseta kontrastuje z energią, porywczością i młodzieńczym optymizmem Millsa. Współpraca nie układa się więc najlepiej, ale niestety jest konieczna. Miastem wstrząsa seria okrutnych zabójstw. Pierwsza ofiara to otyły mężczyzna, który zmarł z przejedzenia. Następnego dnia ginie znany z chciwości prawnik. Wygląda na to, że morderca wybiera sobie na ofiary ludzi, którzy popełnili jeden z siedmiu grzechów głównych i w wyrafinowany, perfekcyjnie przygotowany sposób przeprowadza ich egzekucję. W rolach głównych występują Brad Pitt i Morgan Freeman, których duet idealnie oddaje kontrast charakterów. Towarzyszy im Kevin Spacey w jednej z najbardziej niepokojących ról w swojej karierze. View oEmbed on the source website „Zodiac” (2007), reż. David Fincher Lata 70. Seryjny zabójca terroryzuje okolice zatoki San Francisco. Pewnego dnia San Francisco Police Department otrzymuje listy od "Zodiaka", w których przyznaje się on do popełnienia 37 zabójstw. Podobne wiadomości otrzymuje redakcja dziennika "San Francisco Chronicle" oraz adwokat Melvin Belli. Nie są to jednak zwykłe listy - ich autor zwodzi policję i media wymyślnymi szyframi i łamigłówkami. Poszukiwaniami mordercy zajmują się funkcjonariusze śledczy z czterech okręgów sądowych oraz dociekliwy pracownik lokalnej gazety. Wkrótce sprawa ta staje się ich wspólną obsesją. Film opiera się na świetnych rolach Jake Gyllenhaal, Mark Ruffalo i Robert Downey Jr.. Każdy z nich pokazuje inną twarz obsesji, która napędza śledztwo. View oEmbed on the source website „Pokot” (2017), reż. Agnieszka Holland/Kasia Adamik Kiedyś budowała mosty w Syrii, teraz uczy angielskiego w wiejskiej szkole, czyta w gwiazdach i rozmawia ze zwierzętami. Pewnej śnieżnej nocy Janina Duszejko odnajduje ciało sąsiada-kłusownika. Jedyne ślady wokół jego domu to tropy saren. W niewyjaśnionych okolicznościach giną kolejne lokalne osobistości. Wszystkich łączyła ta sama pasja - polowanie. Policja szuka sprawcy. Duszejko rozpoczyna swoje własne śledztwo, które prowadzi ją do zaskakujących wniosków. Czy to możliwe, że myśliwi stali się zwierzyną? W centrum historii jest wyrazista rola Agnieszki Mandat, która buduje całą atmosferę filmu. Towarzyszą jej m.in. Wiktor Zborowski i Jakub Gierszał. View oEmbed on the source website „Ziarno prawdy” (2015), reż. Borys Lankosz W Sandomierzu zostaje popełniona straszliwa zbrodnia. Ciało zamordowanej kobiety, powszechnie lubianej działaczki społecznej, zostaje podrzucone nagie w miejscu publicznym. Sposób w jaki pozbawiono ją życia przywodzi na myśl mord rytualny. Lokalni stróże prawa pod wodzą niedawnego gwiazdora stołecznej prokuratury, Teodora Szackiego, będą musieli nie tylko rozwiązać zagadkę kryminalną, ale także stawić czoło rozhisteryzowanej opinii publicznej. W głównej roli oglądamy Roberta Więckiewicza, który świetnie odnajduje się w klimacie dusznego śledztwa. Partnerują mu m.in. Jerzy Trela i Magdalena Walach. View oEmbed on the source website „The Highwaymen” (2019), reż. John Lee Hancock To oparta na faktach opowieść o legendarnych detektywach, którzy dopadli Bonnie i Clyde’a. Gdy okazuje się, że funkcjonariusze FBI dysponujący najnowszą technologią kryminalistyczną nie są w stanie schwytać tej sławnej pary złodziei i morderców, do akcji wkracza dwóch byłych strażników Teksasu, którzy może są dość staroświeccy w swoich metodach, ale nigdy nie zawodzą. Film opiera się na duecie Kevin Costner i Woody Harrelson. Ich spokojna, wyważona gra dobrze kontrastuje z historią legendarnych przestępców. View oEmbed on the source website „I don't feel at home in this world anymore” (2017), reż. Macon Blair Ruth trawi kryzys egzystencjalny. Włamanie do jej domu sprawia, że kobieta odnajduje utracony sens życia i postanawia dopaść złodziei. W tej misji towarzyszy jej odrażający sąsiad Tony, który wprost uwielbia sztuki walki. Konieczność konfrontacji ze zdegenerowanymi przestępcami sprawia, że ta para wypływa na naprawdę niebezpieczne wody. W rolach głównych występują Melanie Lynskey i Elijah Wood. Ich duet nadaje historii specyficzny balans między absurdem a napięciem. View oEmbed on the source website „Jestem mordercą” (2016), reż. Maciej Pieprzyca Nazwano go „Wampirem z Zagłębia”. Przypisuje mu się zamordowanie na Śląsku, w latach 1964-1970, czternastu kobiet i usiłowanie zabójstwa kolejnych siedmiu. Jednak wątpliwości co do tego, czy to on był sprawcą tych potwornych zbrodni, istnieją do dzisiaj. Bohaterem filmu jest milicyjny śledczy, "rozgrywany" przez przełożonych, którym z powodów politycznych zależy na szybkim osądzeniu i skazaniu domniemanego przestępcy. Główną rolę gra Mirosław Haniszewski, tworząc bardzo niejednoznaczną postać. Na ekranie towarzyszą mu m.in. Arkadiusz Jakubik i Agata Kulesza. View oEmbed on the source website „Incepcja” (2010), reż. Christopher Nolan Dom Cobb jest niezwykle sprawnym złodziejem, mistrzem w wydobywaniu wartościowych sekretów ukrytych głęboko w świadomości podczas fazy snu, kiedy umysł jest najbardziej wrażliwy. Wyjątkowe umiejętności Cobba uczyniły z niego ważnego gracza w świecie szpiegostwa przemysłowego, ale i najbardziej poszukiwanego zbiega, a za swoją pozycję zapłacił utratą wszystkiego, co kocha. Teraz Cobb otrzymuje szansę na odkupienie. Za sprawą jednego, ostatniego zadania może odzyskać stracone życie. Musi tylko wraz ze swym zespołem dokonać rzeczy niemożliwej: zamiast skraść myśl, zaszczepić ją w śpiącym umyśle. Jeśli im się to uda, dokonają zbrodni doskonałej. Jednak nawet najbardziej precyzyjne planowanie nie jest w stanie przygotować ich na spotkanie z niezwykłym przeciwnikiem, który potrafi przewidzieć każdy ich ruch. Wróg, którego tylko Cobb mógł się spodziewać. Na ekranie pojawiają się Leonardo DiCaprio, Joseph Gordon-Levitt, Cillian Murphy i Marion Cotillard. To obsada, która świetnie odnajduje się w skomplikowanej, wielowarstwowej historii. View oEmbed on the source website „Zaginiona dziewczyna” (2014), reż. David Fincher W dniu piątej rocznicy ślubu Nick Dunne zawiadamia, że jego piękna żona Amy zaginęła. Pod presją policji i stale rosnącego zainteresowania mediów ukazywany przez Nicka obraz błogiej jedności i beztroskiej rodziny zaczyna pękać. Wkrótce jego kłamstwa, matactwa i dziwne zachowanie powodują, że każdy zadaje sobie to samo mroczne pytanie: czy Nick Dunne zabił swoją żonę? W centrum historii są Ben Affleck i Rosamund Pike. Ich relacja napędza napięcie i sprawia, że widz do końca nie jest pewien, komu wierzyć. View oEmbed on the source website „Powstrzymać mrok” (2018), reż. Jeremy Saulnier Zaginął synek Medory Slone, młodej kobiety żyjącej w małej indiańskiej wiosce na Alasce. Zdesperowana prosi o pomoc Russella Core, starego naukowca znanego z napisania książki o życiu wilków. Jest przekonana, że za zaginięciem stoi wataha drapieżników. Mężczyzna zastaje na miejscu społeczność mocno zaangażowaną w tradycyjne wierzenia, kobietę zachowującą się w dwuznaczny sposób oraz tajemnicę, której rozwiązanie może doprowadzić do katastrofy. Tymczasem z wojny wraca właśnie ojciec chłopca, Vernon Slone. W filmie występują Jeffrey Wright i Alexander Skarsgård. Ich oszczędna, chłodna gra idealnie wpisuje się w surowy klimat opowieści. View oEmbed on the source website „The Good Nurse” (2022), reż. Tobias Lindholm Historia pielęgniarza podejrzanego o serię zbrodni to jeden z tych kryminałów, które najbardziej przerażają swoją realnością. To spokojna, ale bardzo intensywna opowieść o zaufaniu, które okazuje się złudne. Na ekranie oglądamy Jessicę Chastain i Eddiego Redmayne. To duet, który buduje napięcie bardziej emocjami niż spektakularnymi scenami. View oEmbed on the source website „Rebel Ridge” (2024), reż. Jeremy Saulnier Były żołnierz przyjeżdża do małego miasteczka, żeby załatwić jedną sprawę, ale szybko okazuje się, że lokalny system działa według własnych zasad. A sprawiedliwość nie zawsze oznacza to samo dla wszystkich. To jeden z tych nowszych kryminałów, które budują napięcie powoli, ale konsekwentnie. Z każdą sceną rośnie poczucie, że coś tu jest bardzo nie tak - i że finał nie będzie łatwy. W roli głównej występuje Aaron Pierre, który wnosi do filmu intensywność i spokój jednocześnie. Towarzyszy mu m.in. Don Johnson, tworząc wyraźny kontrast pokoleń i metod działania. View oEmbed on the source website
Twórca „Dojrzewania” bierze się za kolejną historię. Tym razem widzowie wejdą w świat mrocznych zagadek
Po sukcesie „Dojrzewania” Philip Barantini sięga po zupełnie inny świat - pełen zagadek, rodzinnych napięć i tajemnic, które od lat żyją własnym życiem. Tym razem na ekran wraca historia, która łączy klasykę literatury z nowoczesnym, serialowym tempem.
Zanim na ekranach pojawiła się jego siostra, Sherlock Holmes zdążył już dawno przekroczyć granice literatury. Postać stworzył Arthur Conan Doyle pod koniec XIX wieku, a pierwsze opowiadania o genialnym detektywie ukazywały się od 1887 roku. Holmes szybko stał się symbolem logicznego myślenia, analizy i chłodnego umysłu - kimś, kto rozwiązuje zagadki tam, gdzie inni widzą chaos. Z czasem przestał być tylko bohaterem książek. Sherlock Holmes zaczął żyć własnym życiem w kulturze - pojawiał się w filmach, serialach, adaptacjach BBC, hollywoodzkich superprodukcjach, a nawet współczesnych reinterpretacjach, które przenosiły go do XXI wieku. W różnych wersjach grali go m.in. Benedict Cumberbatch czy Robert Downey Jr., a każda epoka dopisywała mu własną twarz i temperament. To jedna z tych postaci, które nie starzeją się nigdy - tylko zmieniają kostium. I wtedy pojawiła się Enola W tym dobrze znanym świecie zagadek i logiki pojawił się ktoś, kto wywrócił go do góry nogami. Enola Holmes - młodsza siostra Sherlocka - to bohaterka, której nie stworzył Conan Doyle, lecz Nancy Springer w serii powieści, które zaczęły ukazywać się w 2006 roku. I to właśnie te książki stały się podstawą filmowej serii Netflixa, którą pokochali widzowie. „Enola Holmes” na Netflix. Co już wiemy? W ekranowej wersji Enolę gra Millie Bobby Brown, a Sherlocka - Henry Cavill. Już samo to zestawienie mówi dużo o tonie tej historii: klasyka spotyka nowoczesność. Trzeba jednak podkreślić, że Enola nie jest „żeńską wersją Sherlocka”. To zupełnie inny typ bohaterki - młodsza, bardziej impulsywna, wychowana w świecie, który nie daje jej miejsca, ale też nie zamierza się mu podporządkować. Pierwszy film zaczyna się od zniknięcia jej matki i szybko przeradza się w przygodę, która prowadzi Enolę przez Londyn pełen tajemnic, politycznych napięć i społecznych ograniczeń. Druga część pogłębia ten świat - Enola zakłada własną agencję detektywistyczną i trafia w śledztwo inspirowane prawdziwymi wydarzeniami. Netflix znalazł swoją nową serię „Enola Holmes” bardzo szybko stała się jednym z największych sukcesów Netflixa w kategorii filmów przygodowych. Obie części trafiały do globalnych top 10 platformy, łącząc klasyczną zagadkę kryminalną z lekkim, nowoczesnym tonem i wyraźnym feministycznym podtekstem - o niezależności, wolności i szukaniu własnego głosu. Ważnym elementem jest też narracja: Enola często zwraca się bezpośrednio do widza, przełamując czwartą ścianę i nadając historii ironiczny, lekki rytm. „Enola Holmes 3” i nowy reżyser Trzecia odsłona serii wprowadza istotną zmianę za kulisami. Reżyserię przejmuje Philip Barantini, twórca głośnego serialu „Dojrzewanie”. Tym razem Enola wychodzi poza Londyn - jej śledztwo prowadzi aż na Maltę, gdzie trafia w znacznie bardziej złożoną i niebezpieczną intrygę niż dotychczas. To już nie tylko przygoda. To historia, w której dojrzewa sama bohaterka. Enola staje się bardziej świadoma, a jej relacja z Tewkesburym oraz Sherlockiem nabiera nowej głębi. Serial przesuwa akcent z młodzieńczej energii w stronę emocjonalnej odpowiedzialności - bez utraty przygodowego rytmu, który zbudował jego popularność. Obsada i powrót znanych twarzy. Kiedy premiera „Enola Holmes” sezon 3 na Netflix? W trzecim filmie wracają: – Millie Bobby Brown jako Enola Holmes – Henry Cavill jako Sherlock Holmes – Helena Bonham Carter jako Eudoria Holmes – Louis Partridge jako Tewkesbury – Himesh Patel jako dr Watson – Sharon Duncan-Brewster jako Moriarty To zestaw, który utrzymuje spójność świata i jednocześnie pozwala mu się rozwijać. „Enola Holmes 3” trafi na Netflix globalnie (w tym również w Polsce) już 1 lipca 2026 roku. Idealnie na wakacyjne popołudnia.
Czesko-słowacki film coming-of-age, w którym lato smakuje jak koniec dzieciństwa. Emocje narastają tu bez krzyku
Słowackie kino rzadko mówi o dorastaniu z taką czułością i szorstkością naraz. „Promise, I’ll Be Fine”, od 2 maja dostępny na HBO Max, to historia chłopaka, który w jedno lato traci niewinność, ale zyskuje bolesną świadomość własnych granic.
Są filmy o dorastaniu, które opowiadają o pierwszej miłości, wakacyjnej wolności i tym szczególnym momencie, kiedy dzieciństwo jeszcze trwa, ale dorosłość już puka do drzwi. „Promise, I’ll Be Fine” Kataríny Gramatovej wybiera inną drogę. To coming-of-age bez sentymentalnych filtrów: surowe, przybrudzone, zanurzone w realiach wiejskiej Słowacji, gdzie dorastanie nie jest przygodą, lecz koniecznością. Lato, motor i dorastanie bez znieczulenia W centrum historii znajduje się 15-letni Enrique, nazywany Eno. Mieszka z babcią w małej miejscowości w tzw. „Hungry Valley”, a lato spędza tak, jak potrafi: jeżdżąc z kolegami na motorze, włócząc się po okolicy, szukając emocji w świecie, który niewiele mu obiecuje. Jego matka, Martina, pojawia się i znika. Wyjeżdża do pracy, wraca na chwilę, zostawia po sobie obietnice i niedopowiedzenia. Eno trzyma się jej kurczowo, bo wiara w matkę jest jednym z ostatnich elementów porządku, który jeszcze nie zdążył się rozpaść. Gramatová nie opowiada tej historii wielkimi gestami. Nie potrzebuje dramatycznych wybuchów ani łzawych scen, by pokazać emocjonalną pustkę. Najmocniej działają tu pauzy, spojrzenia i zwykłe sytuacje, w których pod powierzchnią codzienności zaczyna zbierać się napięcie. Enrique wykonuje dla matki drobne zadania, początkowo traktując je jak naturalny obowiązek. Dopiero z czasem odkrywa, że rzeczywistość jest bardziej skomplikowana, a lojalność wobec najbliższej osoby może stać się pułapką. Miłość do matki, która zaczyna ciążyć To właśnie w tym pęknięciu film Gramatovej jest najciekawszy. „Nade mną niebo, w dolinie ja” nie pyta tylko o to, kiedy dziecko przestaje wierzyć dorosłym. Pyta raczej, ile rozczarowania musi się wydarzyć, zanim miłość zacznie przypominać ciężar. Relacja Eno i Martiny jest zbudowana na tęsknocie, niedosycie i emocjonalnym głodzie. Matka nie jest tu jednowymiarową winowajczynią, ale kimś niepokojąco charyzmatycznym — osobą, którą łatwo usprawiedliwiać, nawet kiedy coraz trudniej jej wierzyć. Zagraniczne recenzje podkreślają przede wszystkim autentyczność filmu. Cineuropa pisała o debiucie Gramatovej jako o historii dojrzewania „pełnej trudnych prawd”, osadzonej w sercu słowackiej wsi, zwracając uwagę na kontrast między nastoletnim niepokojem bohatera a statycznością miejsca, w którym utknął. Recenzenci chwalą autentyczność i surowy realizm Cineccentric zwracało uwagę na znaczenie samej przestrzeni: wieś nie jest tu tłem, ale jednym z głównych bohaterów. Naturalne piękno krajobrazu zderza się z ekonomicznym wykluczeniem, a świat Eno zostaje opisany jako miejsce rezygnacji, frustracji i powolnej utraty złudzeń. Recenzent docenił spokojne, obserwacyjne oko reżyserki oraz jej niechęć do melodramatu, choć również wskazał, że poszczególne nitki narracji nie zawsze splatają się idealnie. Największą siłą filmu pozostaje jednak obsada. Michal Záchenský jako Eno gra tak, jakby kamera złapała go w pół drogi między buntem a bezradnością. Nie ma w tej roli efekciarstwa. Jest napięcie w spojrzeniu, zamknięcie w ciele, zawstydzona potrzeba bliskości. IndieHoy pisało, że Záchenský daje bohaterowi wewnętrzną siłę przykrytą warstwą kruchości, która najmocniej ujawnia się w jego oczach. To bardzo trafne rozpoznanie — Eno jest chłopakiem, który jeszcze nie umie nazwać tego, co czuje, ale już wie, że coś zostało mu zabrane. Eva Mores i Michal Záchenský grają bez fałszu Eva Mores jako Martina ma mniej ekranowego czasu, ale zostawia wyraźny ślad. W jej postaci jest coś magnetycznego i niepokojącego zarazem. The Hollywood Reporter, którego recenzję przedrukował News Pub, zwracał uwagę, że Mores potrafi w krótkich scenach zbudować złożony portret matki — osoby pełnej uroku, ale też emocjonalnie nieuchwytnej. Ten sam tekst chwalił „przeżytą”, naturalistyczną autentyczność filmu, która nadaje nawet znajomej historii coming-of-age prawdziwą pilność. „Promise, I’ll Be Fine” – czy warto obejrzeć? „Promise, I’ll Be Fine” jest filmem skromnym, ale nie małym. Jego siła nie leży w zaskakującej fabule, lecz w sposobie patrzenia na bohatera i jego świat. Gramatová pokazuje dorastanie jako proces bolesnego odklejania się od iluzji. Dzieciństwo nie kończy się tu jedną sceną, jednym odkryciem, jednym dramatycznym wyborem. Ono osuwa się powoli — wraz z kolejną wymówką matki, kolejnym plotkarskim spojrzeniem, kolejną prawdą, której nie da się już odsunąć. To kino ciche, obserwacyjne i chwilami nierówne, ale pełne emocjonalnej prawdy. Najlepsze wtedy, gdy nie tłumaczy za dużo. Gdy pozwala, by wiejska droga, motor, spojrzenie babci albo milczenie matki powiedziały więcej niż dialog. „Promise, I’ll Be Fine” zostaje w pamięci nie jako film o wielkim buncie, ale o tym pierwszym, najtrudniejszym geście dorosłości: przyznaniu przed samym sobą, że ktoś, kogo kochamy, może nas zawieść.