Filmowa odtrutka dla ckliwych świątecznych klisz. To podróż do prawdziwych emocji, które siedzą głęboko w nas
Nie każdy film, w którym pojawia się choinka zasługuje na zaszczytne miano "filmu świątecznego". Czasami zwykłe historie pasują lepiej do Bożego Narodzenia niż taśmowe produkcje z kategorii "świąteczne". "Mała miss" należy do tej pierwszej opcji.
Święta Bożego Narodzenia to dobry moment na inteligentne kino rodzinne, a taki właśnie jest film "Mała miss" z 2006 roku. Doskonale sprawdzi się podczas świątecznego seansu, mimo że nie znajdziemy w nim typowych motywów takich jak choinka czy śnieg. Produkcja zachwyca autentycznością relacji rodzinnych i subtelnym poczuciem humoru. Opowiada historię Hooverów, których wspólna podróż na konkurs piękności dla dzieci staje się pretekstem do odkrywania prawdziwych wartości – wsparcia, akceptacji i rodzinnego ciepła. "Mała miss" - dlaczego to idealny film na święta? Akcja filmu "Mała miss" koncentruje się wokół rodziny Hooverów, którzy wspólnie wyruszają w podróż starym, żółtym vanem przez Kalifornię. Celem jest udział najmłodszej członkini rodziny, Olive, w konkursie piękności dla dzieci. Droga okazuje się nie tylko geograficzną trasą, ale też metaforyczną podróżą przez wyzwania, lęki i marzenia każdego z bohaterów. Twórcy filmu podkreślają, że prawdziwe zwycięstwo nie polega na wygranej w konkursie, ale na pozostaniu wiernym sobie i wspieraniu się nawzajem. Przesłanie "Małej miss" doskonale wpisuje się w świąteczną atmosferę, przypominając, że rodzina i bliscy są ważniejsi niż zewnętrzne sukcesy. Hooverowie, mimo konfliktów i porażek, potrafią być razem, co koresponduje z duchem świąt. Zamiast świątecznych dekoracji film oferuje humor – często czarny, wynikający z codziennych sytuacji – oraz autentyczność, które zbliżają widza do bohaterów i tworzą ciepły, szczery klimat. Dzięki temu „Mała miss” staje się znakomitą propozycją na świąteczny film dla tych, którzy zamiast ozdób szukają prawdziwych emocji. Aktorzy, którzy stworzyli wyjątkowe postaci Wysoki poziom emocjonalny i wiarygodność postaci w "Małej miss" to zasługa nie tylko scenariusza, lecz przede wszystkim znakomitej obsady. W roli Olive wystąpiła Abigail Breslin, która za tę kreację była nominowana do Oscara jako jedna z najmłodszych aktorek w historii. Jej ojca, Richarda, zagrał Greg Kinnear, nadając postaci mieszankę idealizmu i bezradności. Ogromne uznanie zyskał Steve Carell jako wujek Frank – jego dramatyczna, ale niepozbawiona ironii rola to jedno z najbardziej zaskakujących wcieleń w karierze aktora znanego dotąd głównie z komedii. Równie wyrazisty jest Paul Dano, wcielający się w Dwayne’a. Jego milczenie przez większą część filmu buduje wyjątkową głębię psychologiczną postaci, a scena wybuchu emocji należy do najbardziej poruszających momentów całego filmu. W roli ekscentrycznego dziadka wystąpił Alan Arkin, który za swój występ zdobył Oscara dla najlepszego aktora drugoplanowego. Toni Collette, odgrywająca matkę, z wielką wrażliwością portretuje kobietę zmęczoną, ale gotową dla bliskich na każde poświęcenie. Film "Mała miss" można obejrzeć na platformie streamingowej Disney Plus.
Kiedy na randkę umówi cię... mama. Ten świąteczny film Netflixa przełamuje wszystkie utarte schematy
Boże Narodzenie to idealny moment na miłość - przynajmniej według filmów i rodzin przy świątecznym stole. „Wieczny singiel” pokazuje, co dzieje się wtedy, gdy dobre intencje matek zamieniają się w presję, a wszyscy dookoła wiedzą lepiej, z kim powinniśmy być.
Świąteczne filmy mają swoje żelazne reguły: powrót do rodzinnego domu, zasypane śniegiem miasteczko, zapach pierników i pytania, przed którymi nie da się uciec. „Kiedy sobie kogoś znajdziesz?”. „A może już czas?”. „My wiemy lepiej”. „Wieczny singiel” (czyli Single All the Way) idealnie wpisuje się w ten schemat - ale jednocześnie próbuje go lekko przesunąć, dopasować do współczesnych realiów i queerowej perspektywy. To nie jest pierwsza taka próba. Trudno nie wrócić myślami do „The Christmas Setup” - produkcji Lifetime z 2020 roku, która przeszła do historii jako pierwszy świąteczny film stacji z głównym wątkiem LGBT. Tam również mieliśmy powrót do domu, matkę-swatkę (w tej roli Fran Drescher, czyli ikoniczna Niania) i miłość z przeszłości. Oglądając „Wiecznego singla”, trudno oprzeć się wrażeniu, że twórcy - świadomie lub nie - idą bardzo podobną ścieżką. „Wieczny singiel” świąteczna queerowa komedia na Netflix To pierwszy gejowski "Christmas movie" Netflixa, który regularnie - od dobrych kilku lat - w swoich produkcjach przemyca queerowe wątki. Peter (Michael Urie) mieszka w dużym mieście, pracuje w mediach społecznościowych i - jak sugeruje tytuł - od dłuższego czasu jest singlem. Na święta wraca do rodzinnego domu w małej, zaśnieżonej miejscowości. Już sam ten punkt wyjścia wystarczy, by uruchomić lawinę zdarzeń, które każdy widz komedii romantycznych zna aż za dobrze. Matka Petera, Carol , nie tylko martwi się szczęściem syna, ale też postanawia wziąć sprawy w swoje ręce. Efekt? Randka w ciemno z Jamesem - przystojnym, serdecznym instruktorem narciarstwa (Luke Macfarlane), który wydaje się chodzącą definicją „dobrego wyboru”. Na uwagę zasługuje także ciotka Sandy - w którą wciela się Jennifer Coolidge znana wszystkim z kultowego serialu „Biały Lotos” - która nad wyraz stara się wesprzeć we wszystkim swojego siostrzeńca - geja. Jest jeszcze Nick (Philemon Chambers) - wieloletni współlokator i najlepszy przyjaciel Petera, cichy bohater drugiego planu, który - jak to zwykle w komediach romantycznych bywa - stopniowo uświadamia sobie, że jego uczucia wykraczają daleko poza przyjaźń. Brzmi znajomo? Oczywiście. I dokładnie tak ma być. „Wieczny singiel” nie udaje, że wymyśla kino na nowo. Gra znanymi kartami, oferując widzom komfort, przewidywalność i poczucie bezpieczeństwa - coś, czego w świątecznym kinie często szukamy najbardziej. View oEmbed on the source website Święta to festiwal „niewygodnych” pytań Największą siłą filmu jest obsada. Michael Urie ma w sobie naturalny urok i lekkość, dzięki którym nawet najbardziej schematyczne dialogi nie rażą sztucznością. Philemon Chambers jako Nick jest ciepły, nieprzerysowany i bardzo ludzki - nic dziwnego, że w filmie kochają go wszyscy: rodzina, sąsiedzi a także - pies. Luke Macfarlane sprawia natomiast, że „ten trzeci” nie staje się czarnym charakterem. James jest sympatyczny, uroczy i naprawdę łatwo go polubić - co tylko komplikuje emocjonalny trójkąt. Problem pojawia się gdzie indziej. Rodzina Petera - choć przedstawiana jako wspierająca i otwarta – bardzo szybko przekracza granicę. Z troski robi się ingerencja, z ciekawości presja, a z dobrych intencji manipulacja. Wszyscy „wiedzą lepiej”, z kim Peter powinien być, i nie wahają się popychać bohaterów w stronę „właściwego” rozwiązania. To motyw aż nazbyt znajomy, niezależnie od orientacji. Święta potrafią zamienić dorosłych ludzi w dzieci wiercące się przy rodzinnym stole - takie, które wciąż muszą tłumaczyć się ze swoich wyborów. „Wieczny singiel” dotyka tego tematu celnie, choć nie zawsze ma odwagę go naprawdę pogłębić. Kiedy świąteczna przesada męczy Oczywiście, nie wszystko w tym filmie działa równie dobrze. Część postaci jest zbyt przerysowana, a niektóre pomysły - jak wyjątkowo karykaturalna rola Jennifer Coolidge - sprawiają wrażenie, jakby pochodziły z zupełnie innej produkcji. Momentami „Wieczny singiel” cierpi na nadmiar wątków i backstory, które niewiele wnoszą do głównej historii, a tylko ją rozpraszają. A jednak, mimo tych potknięć, film ogląda się z przyjemnością. Być może dlatego, że wciąż jest w nim coś ważnego: próba normalizacji historii miłosnych osób queerowych w przestrzeni, która do tej pory była niemal zarezerwowana dla heteronormatywnych opowieści. Świąteczna bajka - wciąż do dopisania „Wieczny singiel” nie jest filmem idealnym i nie zmieni historii kina. Jest jednak krokiem w stronę większej różnorodności - nawet jeśli wciąż ubranym w bardzo klasyczny, momentami wręcz archaiczny kostium. To ciepła, momentami irytująca, ale jednak potrzebna opowieść o miłości, wyborach i presji bycia „na czas”. Pozostaje tylko jedno pytanie: kiedy w końcu doczekamy się świątecznej komedii romantycznej, w której queerowi bohaterowie po prostu się zakochują - bez swatania, bez rodzinnych intryg i bez konieczności udowadniania czegokolwiek komukolwiek? Na razie „Wieczny singiel” musi nam wystarczyć. I być może właśnie w te święta - z kubkiem herbaty i kocem - to naprawdę nie jest zły wybór.
Świąteczny klasyk, który każdy zna i kocha. W tym roku nie ma go na żadnej dużej platformie
Nie mogę uwierzyć, że mojego ulubionego świątecznego filmu nie ma w podstawowych katalogach Netflixa, HBO Max, Canal+ czy Disney+. Trzeba go wypożyczyć na Amazon Prime Video, i to tylko na 48 godzin. To smutne, bo to właśnie ten film od lat wprowadza mnie w grudniowy nastrój jak żaden inny.
Od lat „To właśnie miłość” pojawia się na liście obowiązkowych seansów przy świątecznym stole - obok „Kevina samego w domu” czy „The Holiday”. Gwiazdorska obsada, świetna muzyka i humor, który nie traci mocy mimo upływu lat, sprawiają, że film Richarda Curtisa to klasyk, który niemal w każdym domu w grudniu musi się pojawić. W tym roku jednak klasyka brakuje na głównych platformach streamingowych, co wydaje się niewiarygodne dla wszystkich, którzy kochają tę komedię romantyczną. „To właśnie miłość” to najlepsza komedia świąteczna. Wzrusza widzów od ponad 20 lat „To właśnie miłość” opowiada dziesięć pozornie niezwiązanych ze sobą historii, których bohaterów łączy jedno słowo - miłość. Jedni rozpaczliwie jej poszukują, inni przeżywają kryzys lub ukrywają uczucia w tajemnicy przed najbliższymi. Każda historia wnosi coś wyjątkowego, a bohaterowie uczą nas, że miłość spotkać nas może w najmniej oczekiwanym momencie - nawet w biurowym romansie czy podczas kręcenia scen do filmu porno. Od premiera Wielkiej Brytanii i jego asystentkę po Jamiego i Aurelię - każda para jest inna, każda relacja ma swoje tempo i emocje, które pozostają z widzem długo po napisach końcowych. View oEmbed on the source website Humor, wzruszenie i gwiazdorska obsada Film to prawdziwy festiwal talentów - Hugh Grant jako niezdarny premier, Bill Nighy w roli Billy’ego Macka, Emma Thompson i Alan Rickman (znany większości widzom z roli Snape'a w „Harrym Potterze”) jako para przeżywająca zdradę i rozpad wieloletniego małżeństwa. Curtis z równą lekkością balansuje między komedią a bolesną prawdą o życiu, dając widzowi powody do śmiechu i wzruszeń w każdym ujęciu. Najbardziej rozczulającym widzów wątkiem jest historia Jamiego (granego przez Colina Firtha) i Aurelii, którzy pokazują, że miłość nie zna granic - kultury, języka czy odległości. A cały film mimo upływu ponad 20 lat pozostaje ciepły, zabawny i autentyczny. Świąteczny klasyk, którego w tym roku nie znajdziesz w streamingu Po tym, jak duży sukces na całym świecie odniósł ten świąteczny hit - trudno uwierzyć, że w 2025 roku film „To właśnie miłość” nie jest dostępny w podstawowych wersjach platform streamingowych. Netflix, HBO Max, Disney, Canal+, VOD TVP czy SkyShowtime - brak. Tę świąteczną komedię można jedynie wypożyczyć na Amazon Prime Video za dodatkową opłatą i to tylko 48 godzin. To smutne dla tych, którzy chcieliby w tym grudniu poczuć magię świąt z jednym z największych klasyków komedii romantycznej. A przecież jego uniwersalny przekaz, humor i magia świąt sprawiają, że wciąż powinien być obowiązkowym punktem grudniowego repertuaru.
Już nie „Listy do M.”. Na szczęście, ten ciepły, polski film wypełnia świąteczną lukę w kinach (i w sercach widzów)
Od kilku lat grudzień w kinach miał swój rytuał - tuż przed świętami pojawiały się kolejne „Listy do M.”. Nowe historie, powroty bohaterów i mieszanka humoru z emocjami co roku wyciskały łzy i wprowadzały w świąteczny nastrój. Teraz zniknęły, ale na szczęście pojawiła się nowa polska komedia, która w tym samym ciepłym klimacie idealnie wypełnia grudniową lukę.
Sześć części później „Listy do M.” stały się pełnoprawnym bożonarodzeniowym klasykiem. Filmem, który ogląda się rodzinnie, z przyjaciółkami albo „tak po prostu”, żeby poczuć święta. Dlatego w tym roku ich brak na dużym ekranie jest zaskakująco dotkliwy. W repertuarze kinowym zostaje luka - i potrzeba czegoś, co wypełni ją choć trochę tym samym ciepłem. I właśnie w to miejsce bardzo niepozornie wchodzi nowa polska świąteczna komedia „Piernikowe serce”. „Piernikowe serce” - ciepła alternatywa dla świątecznego klasyka Ten film nie krzyczy do widza plakatami ani agresywną promocją. Wręcz przeciwnie - łatwo go przeoczyć, przeglądając repertuar. A szkoda, bo „Piernikowe serce” to dokładnie ten typ produkcji, który idealnie wpisuje się w grudniowy nastrój. Bez ambicji bycia „drugimi Listami do M”, ale z sercem na właściwym miejscu. To lekka, świąteczna komedia romantyczna, której akcja rozgrywa się w zimowym Toruniu - mieście pokazanym jak z pocztówki. Ośnieżona starówka, świąteczne światełka, zapach pierników niemal wychodzący z ekranu. Już sam klimat wizualny sprawia, że łatwo się w tej historii zanurzyć. W centrum opowieści jest Dagmara (w tej roli dawno nie widziana na dużym ekranie Małgorzata Socha), która po śmierci ojca próbuje spełnić daną mu obietnicę i uruchomić kawiarnię. Równolegle do miasta wraca para z przeszłości - Justyna i Cezary z synem - a ten powrót wymusza konfrontację z emocjami, które od dawna czekały na uporządkowanie. Jest też bardzo udany wątek młodzieżowy: 16-letni Janek i Zuza, których relacja opowiada o pierwszym zauroczeniu w sposób zaskakująco naturalny i świeży. Całość dopełnia duet influencerów - Samanta i Paweł - którzy wprowadzają współczesny humor i energię, momentami balansując na granicy świątecznej przesady, ale skutecznie ożywiają narrację. View oEmbed on the source website Znane twarze i emocje, które działają Obsada to jeden z największych atutów filmu. Małgorzata Socha i Katarzyna Żak tworzą bardzo ciepły, wiarygodny duet, oparty bardziej na spojrzeniach niż wielkich deklaracjach. Barbara Kurdej-Szatan, Olga Bołądź, Mikołaj Roznerski i Piotr Głowacki świetnie odnajdują się w komediowym rytmie, a młodzi aktorzy - Jakub Strach i Weronika Mania - wnoszą do historii autentyczność i lekkość, której często brakuje w podobnych produkcjach. „Piernikowe serce” nie próbuje udawać kina wybitnego. To film, który dokładnie wie, czym jest i po co jest: świąteczną opowieścią o rodzinie, drugich szansach i bliskości. Są momenty wzruszenia, są sceny, które wywołują uśmiech, jest też kilka zgrzytów (nachalne lokowanie produktów potrafi na chwilę wybić z rytmu), ale ogólny bilans pozostaje bardzo na plus. Czy „Piernikowe serce” zastąpi „Listy do M.”? Nie. I wcale nie musi. Ale jeśli w tym roku brakuje ci w kinie tego jednego świątecznego seansu, po którym wychodzi się z lekkim sercem i poczuciem, że „to już święta” - „Piernikowe serce” sprawdzi się idealnie. To film, który najlepiej ogląda się bez wielkich oczekiwań. Z kubkiem herbaty po seansie, z myślą, że czasem świąteczne kino nie musi być głośne, żeby działało. W tym roku - zamiast „Listów do M.” - to właśnie on ma szansę ogrzać widzów w kinowych salach.
3 świąteczne filmy, które świąteczne... nie są. To propozycje dla prawdziwych Grinch'ów
Świąteczne kino zwykle ocieka brokatem, szczęściem i pojednaniami przy choince. Ale co, jeśli zamiast tego masz ochotę na melancholię, mrok albo rodzinne napięcia, które są aż nazbyt znajome? Dla wszystkich Grinchów - mamy alternatywę.
Grudzień w kinie i na platformach streamingowych rządzi się swoimi prawami. Co roku wracają te same tytuły: wielkie miłości odnajdywane w śniegu, cudowne przemiany i święta, które zawsze kończą się idealnie. I jasne - to bywa przyjemne. Ale są też filmy, które rozgrywają się zimą, zahaczają o Boże Narodzenie albo tylko muskają je klimatem, a jednak zostają z nami na dłużej. Bez kolęd w tle, bez lukru, za to z emocjami, które trafiają celniej. To propozycje dla tych, którzy nie czują świątecznej euforii - albo potrzebują od niej chwili przerwy. Małe kobietki (1994) Ten film zaczyna się w święta, ale absolutnie nie daje się zamknąć w ramce „typowej gwiazdkowej historii”. „Małe kobietki” w reżyserii Gillian Armstrong to opowieść o rodzinie, dorastaniu i tęsknocie - bardziej nostalgiczna niż radosna, bardziej miękka niż cukierkowa. Jest zimowa sceneria, jest XIX-wieczny dom pełen emocji i drobnych dramatów, które w grudniu rezonują podwójnie. Wersja z 1994 roku to dla wielu emocjonalny powrót do dzieciństwa - Winona Ryder, Susan Sarandon, Christian Bale i Kirsten Dunst tworzą obsadę, która działa jak ciepły, ale nieco sprany sweter. Idealny seans na moment, kiedy święta zamiast ekscytować, wywołują w nas lekką melancholię i potrzebę bycia „u siebie”. View oEmbed on the source website Spencer (2021) Jeśli świąteczne spotkania rodzinne przyprawiają cię raczej o duszność niż o wzruszenie, „Spencer” będzie strzałem w dziesiątkę. Pablo Larraín pokazuje trzy bożonarodzeniowe dni z życia księżnej Diany spędzone w Sandringham - i zamienia je w psychologiczny thriller o samotności, kontroli i próbie ucieczki. To jeden z tych filmów, które ogląda się z niepokojem, ale nie można od nich oderwać wzroku. Kristen Stewart (znana z sagi „Zmierzch”) w roli Diany jest krucha i zbuntowana jednocześnie, a świąteczna scenografia zamiast dawać poczucie ciepła, przytłacza jak gotycki pałac pełen duchów. Idealny film na grudniowy wieczór, kiedy potrzebujesz czegoś intensywnego, nieoczywistego i dalekiego od świątecznego szczęścia na pokaz. View oEmbed on the source website Powrót Batmana (1992) To jeden z moich ulubionych, a zarazem najbardziej mrocznych „świątecznych” filmów w historii kina - choć oficjalnie nikt go takim nie nazywa. Tim Burton w „Powrocie Batmana” zamienia Gotham w zimową, gotycką baśń, w której choinki wybuchają, a śnieg osiada na czarnej pelerynie Mrocznego Rycerza. Ten film ma wszystko, czego Grinch może chcieć od grudniowego seansu: groteskę, anarchię, ikonicznych złoczyńców i Michelle Pfeiffer jako Kobietę-Kot, która kradnie każdą scenę. To święta bez sentymentów - za to z klimatem, który zostaje w głowie na długo. Idealne guilty pleasure dla tych, którzy wolą mrok od migających lampek. View oEmbed on the source website Jeśli więc w tym roku omijasz „Kevina” szerokim łukiem i nie masz ochoty na kolejną idealną miłość pod jemiołą - te trzy filmy mogą uratować twój grudzień. Bez brokatu. Za to z charakterem.
Ten skandynawski film sprawił, że znów poczułam magię Świąt. Idealny na rodzinny seans na Netflixie
Jeśli w grudniu szukasz filmu, który można obejrzeć razem - bez zerkania w telefon, bez przewijania, za to z kubkiem herbaty i kocem, norweska Śnieżna siostra może okazać się cichą perełką sezonu. To fantasy rodzinne w najlepszym, nordyckim wydaniu - subtelne, melancholijne i pełne emocji, które zostają na dłużej.
Nowość Netflixa przenosi nas do zaśnieżonej Norwegii, gdzie świąteczna magia miesza się z żałobą, a dziecięca wyobraźnia staje się sposobem na oswajanie straty. To film, który nie krzyczy - raczej szepcze. I właśnie dlatego tak bardzo porusza. O czym jest norweski film świąteczny „Śnieżna siostra”? Julian ma prawie jedenaście lat i… nie czeka już na Święta. Po śmierci starszej siostry wszystko, co kiedyś było radosne, nagle straciło kolor. Choinka przestała cieszyć, kolędy drażnią, a Wigilia - zamiast magii - przynosi pustkę. Wszystko zmienia się, gdy chłopiec poznaje Hedwig. Dziewczynka jest pełna energii, mówi szybko, śmieje się głośno i wydaje się żyć jakby obok czasu. Jej dom wygląda jak z bożonarodzeniowej kartki, ale im częściej Julian ją odwiedza, tym bardziej czuje, że coś tu nie gra. W tle pojawia się tajemniczy staruszek, a cała historia zaczyna balansować między realizmem a baśnią. To opowieść o żałobie widzianej oczami dziecka, o nadziei, która wraca niepostrzeżenie, i o tym, że magia Świąt czasem przychodzi w najmniej oczywistej formie. View oEmbed on the source website Skandynawski klimat, który robi różnicę Norweska produkcja zachwyca atmosferą: śnieg skrzypiący pod butami, przygaszone światło, cisza, w której emocje wybrzmiewają mocniej. To nie jest hollywoodzkie fantasy, ale raczej nordic fairytale - oszczędne w środkach, za to bardzo intensywne emocjonalnie. Mudit Gupta jako Julian jest autentyczny i poruszający, a Celina Meyer Hovland w roli Hedwig wnosi do filmu coś nieuchwytnego - dziecięcą radość podszytą tajemnicą. Drugoplanowe role, w tym te grane przez Ole Steinkjera Øyena i Jana Sælida, dodają historii głębi i lekkiego niepokoju, który trzyma widza w skupieniu. Film Netflixa powstał na podstawie wybitnej książki - idealnej na święta (i nie tylko) Warto wiedzieć, że „Śnieżna siostra” nie wzięła się znikąd. To ekranizacja jednej z najbardziej poruszających książek świątecznych ostatnich lat, autorstwa Mai Lunde, z ilustracjami Lisy Aisato - duetu, który potrafi opowiadać o trudnych emocjach z niezwykłą czułością. Książka, wydana w Polsce przez Wydawnictwo Literackie, składa się z 24 rozdziałów - jak adwentowy kalendarz - ale jej emocjonalny ciężar sprawia, że trudno dawkować ją po kawałku. To opowieść o rodzinie, która się zmienia, o pożegnaniach, na które nigdy nie jesteśmy gotowi, i o nowych relacjach, które potrafią przywrócić światło tam, gdzie wcześniej był tylko mrok. Relacja Juliana i Hedwig ma w sobie coś z poezji i baśniowości. Jest niewinna, rozczulająca i pełna dziecięcej wiary w to, że nawet największy smutek można choć na chwilę oswoić wspólnym śmiechem. Ilustracje Lisy Aisato - pełne detali i emocji wypisanych na twarzach bohaterów - sprawiają, że tę historię się nie tylko czyta, ale wręcz przeżywa. To idealna książka na świąteczny prezent - do wspólnego czytania - szczególnie dla dzieci powyżej 10. roku życia - i piękne uzupełnienie filmowego seansu. Dlaczego warto włączyć „Śnieżną siostrę” właśnie teraz? Bo to film, który nie infantylizuje emocji, a jednocześnie jest bezpieczny dla całej rodziny. Porusza temat straty, ale robi to z ogromną delikatnością. Zostawia widza z ciepłem, a nie ciężarem. I przypomina, że Święta nie zawsze muszą być idealne, żeby były prawdziwe. „Śnieżna siostra” jest dostępna na Netflixie. To jeden z tych tytułów, po których długo nie mogłam przestać o nim myśleć. Idealny na spokojny, grudniowy wieczór - i na wspólne przeżywanie historii, która zostaje w sercu na dłużej.
To nie jest typowy film świąteczny, ale ma w sobie coś, co sprawia, że oglądam go co roku. Przewrotna fabuła „kupiła” mnie od razu
Na dostępny jest film „Święta jak zwykle”, który porusza temat miłości, rodziny i zderzenia dwóch światów. Hinduskie tradycje zderzają się z norweską wigilijną surowością – a wszystko to w komediowym, świątecznym wydaniu.
Wśród natłoku świątecznych filmów dostępnych na Netflix, „Święta jak zwykle” to tytuł, na który trafiłam przypadkiem. Zaintrygował mnie opis i już po kilku minutach wiedziałam, że mam do czynienia z czymś więcej niż kolejną świąteczną komedią romantyczną. Nietypowa fabuła zaskakuje swoją autentycznością i emocjonalną głębią. Ukryta perełka w gąszczu nowości – wciąga, bawi i wzrusza. W tym artykule: Fabuła filmu „Święta jak zwykle” – emocje i świąteczny chaos Kto zagrał w „Świętach jak zwykle”? Obsada i twórcy Opinie o komedii „Święta jak zwykle” – czy warto ją obejrzeć? Fabuła filmu „Święta jak zwykle” – emocje i świąteczny chaos Główną bohaterką jest Thea – Norweżka, która jak co roku wraca do swojego rodzinnego miasteczka w Norwegii, by spędzić święta Bożego Narodzenia z bliskimi. Tym razem nie jedzie sama – towarzyszy jej hinduski narzeczony Jashan. Para planuje ogłosić zaręczyny i w ten sposób uczcić wyjątkowy czas. Sytuacja jednak szybko się komplikuje. Tradycyjne norweskie święta zostają wystawione na próbę, gdy Jashan – pełen bollywoodzkiego temperamentu – próbuje odnaleźć się w zimowej, surowej aurze i lokalnych zwyczajach. Matka Thei jest sceptyczna wobec nowego partnera córki, co prowadzi do napięć i komicznych sytuacji. Konflikty potęgują różnice kulturowe, które stają się źródłem zarówno nieporozumień, jak i wzruszających momentów. Na domiar złego, na horyzoncie pojawia się były chłopak Thei – Jorgen, co jeszcze bardziej komplikuje sytuację. Thea musi znaleźć balans między lojalnością wobec rodziny, miłością do Jashana i własnym szczęściem. View oEmbed on the source website Kto zagrał w „Świętach jak zwykle”? Obsada i twórcy W roli Thei wystąpiła Ida Ursin-Holm, znana m.in. z filmu „Kobieta Lew”. Jashana zagrał popularny hinduski komik Kanan Gill. Tę pełną uroku komedię romantyczną wyreżyserował i napisał Petter Holmsen, który tym samym stworzył kompletną, autorską wizję świąt w multikulturowym wydaniu. W pozostałych rolach wystąpili: Marit Andreassen Mads Sjøgård Pettersen Jonas Strand Gravli Veslemøy Mørkrid Erik Follestad Matilde Hovdegard Każda z postaci otrzymała swój fragment historii. Dzięki temu widz jeszcze bardziej angażuje się w losy tej nieco zwariowanej, ale bardzo... realistycznej rodziny. Opinie o komedii „Święta jak zwykle” – czy warto ją obejrzeć? „Święta jak zwykle” spotkały się z ciepłym przyjęciem zarówno wśród krytyków, jak i widzów. Recenzje podkreślają jego autentyczność, humor i umiejętne pokazanie różnic kulturowych bez popadania w stereotypy. Produkcja chwalona jest za emocjonalną głębię, dobrze napisane dialogi i świetne aktorstwo. W szczególności podkreślana jest rola Thei – kobiety rozdartej między miłością a lojalnością wobec rodziny, co nadaje fabule dodatkowy wymiar dramatyczny. Recenzenci zauważają, że film stawia ważne pytania o tolerancję, akceptację i znaczenie tradycji w świecie pełnym różnorodności. To nie tylko świąteczna komedia romantyczna Netflix, ale też film z przesłaniem, który przypomina, że święta to czas bliskości, zrozumienia i otwartości – niezależnie od tego, skąd pochodzimy i jakie zwyczaje pielęgnujemy.
„Opowieść wigilijna” to świąteczna powieść, która doczekała się aż trzech pełnometrażowych ekranizacji. Każda z nich wzrusza mnie równie mocno
Są takie historie, które wracają do nas co roku - nie dlatego, że wypada, ale dlatego, że w ich słowach zapisany jest rytm świąt. „Opowieść wigilijna” Charlesa Dickensa to właśnie taki przypadek. Klasyk z 1843 roku, który przetrwał dekady, wojny, zmieniające się mody i kolejne pokolenia widzów, wciąż pozostaje jednym z najbardziej wzruszających dzieł literatury zimowej. I nic dziwnego, że tak chętnie przenoszono go na ekran.
Charles Dickens napisał „Opowieść wigilijną” w czasach, gdy Londyn spowijała rewolta przemysłowa, a ludzie - mimo tłumu - żyli obok siebie, a nie ze sobą. Brzmi znajomo? Dzisiejsza zima, pełna pośpiechu, skrolowania i codziennego biegu, jest zaskakująco podobna do tej z 1843 roku. Może właśnie dlatego ta opowieść działa dziś, tak jak działała wtedy: bo przypomina, że nawet najzimniejsze serca mogą zacząć bić mocniej. W tym artykule: Ebenezer Scrooge: bohater, którego cząstkę każdy z nas ma w sobie Magia świątecznej nocy - trzy duchy Dickensa i jedna prawda „Opowieść Wigilijna” na ekranie Ekranizacja „Opowieści wigilijnej” z 1999 roku Ekranizacja z 2009 roku: „Opowieść wigilijna”, która naprawdę potrafi przestraszyć 1999 roku „Opowieść wigilijna Myszki Miki” - animacja, bez której moje święta nie istnieją Ebenezer Scrooge: bohater, którego cząstkę każdy z nas ma w sobie Głównym bohaterem powieści jest Scrooge, który w książce jest symbolem chłodu - nie tylko zimowego. Chłodu emocjonalnego, wynikającego z lęku, samotności, utraty wiary w ludzi. Jednak Dickens pokazuje, że nawet najbardziej zamarznięta część nas może odtajać, jeśli dopuścimy do niej światło. To właśnie dlatego każda ekranizacja historii potrafi poruszyć - bo mówi o przemianie, której wszyscy pragniemy, a czasem po prostu nie wiemy, jak zacząć. Magia świątecznej nocy - trzy duchy Dickensa i jedna prawda Nie bez powodu najważniejsza przemiana w literaturze rozgrywa się właśnie w noc poprzedzającą Boże Narodzenie. To moment, gdy świat jakby spowalnia, cisza staje się gęstsza, a świąteczne światła potrafią oświetlić więcej niż tylko ulicę. Duch Przeszłych, Teraźniejszych i Przyszłych Świąt to nie fantastyczne postaci - to lustra. Każde z nich pokazuje coś innego: rany, które nie zostały zagojone; chwile, które umknęły; konsekwencje wyborów, których jeszcze można uniknąć. I właśnie to sprawia, że ta opowieść mimo upływu tylu lat - jest tak mocna. „Opowieść Wigilijna” na ekranie W ciągu ponad 180 lat powstało kilkadziesiąt adaptacji - zarówno teatralnych jak i tych ekranowych - trwających maksymalnie kilkanaście minut - ale ja mam swoje trzy ukochane - pełnometrażowe - zupełnie różne, a jednak każda z nich potrafi wycisnąć mi łzy, kiedy na zewnątrz prószy śnieg, a w domu pachnie cynamonem. Każda filmowa wersja tej niepokonanej powieści niesie ze sobą wrażliwość twórców - jedne są mroczne i gotyckie, inne lżejsze i pełne humoru, jeszcze inne grają na emocjach subtelniej niż śnieg osiadający na płaszczu. A jednak wszystkie mówią to samo: dobro jest jak światło świecy - wystarczy jedna, by rozproszyć mrok. Ekranizacja „Opowieści wigilijnej” z 1999 roku Wśród adaptacji „Opowieści wigilijnej” ta z 1999 roku - wyreżyserowana przez Davida Hugh Jonesa, ze scenariuszem Petera Barnesa - wciąż zajmuje wyjątkowe miejsce na listach świątecznych propozycji. To film, który łączy klasyczny, niemal teatralny klimat z intymnym realizmem. A jego największą siłą jest Patrick Stewart, wcielający się w Ebenezera Scrooge’a tak przekonująco, jakby został stworzony do tej roli. Stewart od pierwszej sceny pokazuje Scrooge’a takiego, jak opisywał go Dickens: skąpego, chłodnego, wycofanego, pozbawionego ciepła - wobec innych, ale też wobec samego siebie. To człowiek, który latami pielęgnował zgorzknienie, pozwalając, by materializm odebrał mu radość, bliskość i sens życia. Aktor gra tę postać z chirurgiczną precyzją: każde spojrzenie, każdy skrzywiony grymas, każdy chłodny ton głosu tworzy portret człowieka, który zatrzasnął drzwi przed światem. View oEmbed on the source website A jednak ta adaptacja nie jest tylko kolejną filmową lekcją o moralności. Jest w niej magia, ale nie ta baśniowa, przesłodzona. Magia bardziej dorosła - refleksyjna, gęsta, czasem mroczna. Przenoszą nas w nią kolejni duchowi towarzysze Scrooge’a: Joel Grey jako Duch Minionych Świąt, delikatny i niemal eteryczny, Desmond Barrit jako Duch Obecnych Świąt, wnoszący ciepło i barwy Tim Potter, wcielający się w najstraszniejszą wizję - Ducha Przyszłych Świąt. Właśnie ta ostatnia część wstrząsa Scrooge’em najmocniej. Wizja samotnej śmierci, pusty grób, brak choćby jednego człowieka, który zapłakałby nad jego odejściem - to obraz tak niepokojący, że nawet widz czuje chłód na plecach. I to właśnie ta groza otwiera drogę do przemiany. Stewart pokazuje ją z niezwykłą subtelnością: nie jako nagłe olśnienie, ale powolne, bolesne kruszenie lodu. Warto też dodać, że ta ekranizacja dba o baśniowy klimat Dickensa bez popadania w przesadę. Duchy nie są „papierowe”, nie są przerysowaną fantazją - każda z postaci wywołuje emocje, dokładnie tak, jak chciał Dickens. To film, który sprawdza się szczególnie zimą, gdy za oknem cicho pada śnieg, a my chcemy zatrzymać się na chwilę i pomyśleć o tym, jak traktujemy innych. Ekranizacja z 2009 roku: „Opowieść wigilijna”, która naprawdę potrafi przestraszyć Jeśli klasyczna opowieść Dickensa kojarzy ci się z ciepłem kominka, zapachem mandarynek i delikatnym morałem podanym w aksamitnej formie - wersja z 2009 roku może cię zaskoczyć. A właściwie zszokować. Robert Zemeckis, mistrz filmowej technologii i twórca „Forresta Gumpa” oraz „Polar Expressu”, postanowił odświeżyć historię Ebenezera Scrooge’a w sposób, którego nikt się nie spodziewał: tworząc najbardziej mroczną i dosłownie straszną wersję „Opowieści wigilijnej” w historii kina. Choć film wiernie trzyma się fabuły Dickensa - zgorzkniały, skąpy Scrooge, noc wigilijna, trzy duchy, bolesna konfrontacja z własnym życiem - ton tej opowieści jest kompletnie inny. Zemeckis zanurza historię w mroku, ostrej dramaturgii i bezkompromisowej grozie. To nadal klasyk o przemianie, ale obudowany w estetykę, która momentami przypomina film grozy. Już sama decyzja, by zapraszać na seanse tylko dzieci powyżej 10. roku życia, wiele mówi o tym, jak intensywny jest to film. I - jak często podkreślano - to i tak granica ustawiona odważnie. Bo to, co Zemeckis pokazuje na ekranie, naprawdę potrafi zmrozić krew w żyłach: Duch Jakuba Marleya z odpadającą szczęką i pustym, przerażającym spojrzeniem. Grób, który otwiera się jak piekielna brama, wciągając Scrooge’a w ciemność. Upiorne rumaki, czarne, dzikie, z krwistymi oczami pełnymi furii. Pościgi tak gwałtowne, że w technologii 3D przypominają szaloną jazdę kolejką górską. To nie są jedynie efekciarskie scenki - Zemeckis naprawdę nie przebiera w środkach. Widz o słabszych nerwach może nie raz odwrócić wzrok. Film nie straszy wyłącznie fabułą - straszy formą, realizacją, intensywnością. View oEmbed on the source website Dla fanów technologii jest to jednak prawdziwa gratka. Połączenie trójwymiaru z techniką motion-capture (czyli nakładaniem animacji na grę aktorów) robi ogromne wrażenie, a film - mimo animowanej formy - często wydaje się niepokojąco realistyczny. Warto też zaznaczyć, że Jim Carrey tworzy tu jeden z najbardziej imponujących dubbingowych popisów w karierze, podkładając głos aż ośmiu postaciom: gra m.in. Scrooge’a, jak i wszystkie trzy duchy. To aktorska akrobatyka, która naprawdę robi różnicę. W polskiej wersji głos Scrooge'a podkłada Piotr Fronczewski i jest genialny... Obok Carreya w obsadzie pojawiają się też: Gary Oldman jako Bob Cratchit (w polskiej wersji: Jan Peszek), Colin Firth jako Fred (w polskiej wersji: Grzegorz Damięcki), Bob Hoskins jako Pan Fezziwig (w polskiej wersji: Marian Opania) Robin Wright jako Belle (W polskiej wersji: Anna Dereszowska) To film świąteczny, który łamie zasady świątecznych filmów: jest piękny, ale przerażający; klasyczny, ale nowatorski; wzruszający, ale jednocześnie naprawdę niepokojący. I choć tradycjonaliści Dickensa mogą czuć się tą wersją przytłoczeni, jedna rzecz jest pewna - Zemeckis miał odwagę pokazać jak bardzo straszna potrafi być prawda o samym sobie. „Opowieść wigilijna Myszki Miki” - animacja, bez której moje święta nie istnieją Są takie świąteczne rytuały, które nie potrzebują przypomnienia w kalendarzu. W moim domu jednym z nich jest „Opowieść wigilijna Myszki Miki”, animacja Disneya z 1983 roku, która towarzyszy mi właściwie odkąd pamiętam. To jeden z tych tytułów, które - choć mają zaledwie 25 minut - potrafią rozświetlić cały grudzień bardziej niż wszystkie lampki na choince. Pierwszy raz zobaczyłam ją w połowie lat 90., na wysłużonej kasetce VHS, którą wypożyczyłam razem z siostrą z wypożyczalni. Kopia była słaba, dialogi ledwo słyszalne, ale magia? Absolutnie nienaruszona. Sknerus McKwacz jako Ebenezer Scrooge, Myszka Miki jako Bob Cratchit, Kaczor Donald jako wiecznie pogodny siostrzeniec i cała plejada disneyowskich bohaterów, którzy z wdziękiem i żartobliwą lekkością unieśli na swoich barkach klasykę Dickensa. View oEmbed on the source website Do dziś kocham tę animację tak samo mocno, choć oglądam ją już bardziej świadomie - wsłuchując się w głosy Piotra Grabowskiego, Jarosława Boberka i Eugeniusza Robaczewskiego - prawdziwych mistrzów dubbingu, dzięki którym magia Disneya wciąż unosi się nad niejednym polskim salonem. To adaptacja skrócona, pełna drobnych gagów i easter eggów, ale właśnie dzięki temu idealna na pierwsze spotkanie z literacką klasyką. Duch Przeszłych Świąt przemawia głosem Świerszcza Jiminy’ego z „Pinokia”, Goofy w roli Jacoba Marleya zalicza chyba najzabawniejszy upadek ze schodów w historii animacji, a mroczna sekwencja na cmentarzu… cóż, do dziś potrafi ścisnąć mi serce. Bo choć Disney dodał tej opowieści pastelowej lekkości, sens pozostał ten sam - dobro zawsze wraca, a przemiana Scrooge’a może wzruszyć nawet największego twardziela. Każdego roku - od mojego dzieciństwa, kiedy oglądałam ją na maratony z wypożyczonej kasety, po dorosłe życie, kiedy puszczamy ją całą rodziną wciąż z tym samym wzruszeniem - „Opowieść wigilijna” przypomina mi, że święta to nie dekoracje ani prezenty, lecz ludzie, których mamy obok siebie.
Świąteczno-norweska perełka na Netflix. „Święta jak zwykle” to film, który udowadnia, że tradycje mogą łączyć - nie dzielić
Odpuśćcie sobie w tym roku „Kevina” i pozwólcie sobie na coś świeższego, bardziej autentycznego, a jednocześnie niezwykle „cosy”, pełnego rodzinnego chaosu i czułych emocji. Norwegowie znów udowadniają, że potrafią stworzyć kino, które nie tylko bawi, ale też dotyka najczulszych strun.
Święta mają swoje własne, niepodważalne zasady - i choć przez cały rok lubimy eksperymentować w kuchni, testować nowe smaki i dać się zaskakiwać kuchennym „fusion”, to w grudniu… absolutnie nie ma na to przestrzeni. W każdym domu istnieje ta jedna potrawa, która musi znaleźć się na stole, inaczej Boże Narodzenie po prostu „się nie liczy”. Sałatka jarzynowa z groszkiem zamiast kukurydzy? Nigdy w życiu. Barszcz w miejsce zupy grzybowej? Brzmi jak herezja. A jeśli ktoś odważyłby się zasugerować, że może w tym roku zrezygnujemy z makowca albo - o zgrozo - że sernik mamy bez rodzynek i skórki pomarańczowej nie jest must have… no cóż, emocje mogłyby sięgnąć poziomu skandynawskiego thrilleru. Problem zaczyna się wtedy, gdy na te nasze ukochane, oswojone od lat rytuały trafia ktoś nowy - druga połówka, której kuchenne tradycje mówią coś zupełnie innego. Ona proponuje, by na stole wigilijnym pojawiło się danie z jej domu. On chciałby przygotować święta „jak u siebie”. I nagle okazuje się, że zderzają się nie tylko smaki, ale całe światy. Dokładnie tak jak w tej norweskiej komedii, w której świąteczne menu staje się polem najczulszych, ale i najzabawniejszych starć. „Święta jak zwykle” to jedna z najpiękniejszych świątecznych produkcji Netfliksa ostatnich sezonów - pełna humoru, kulturowych zderzeń i tej skandynawskiej wrażliwości, która działa jak antydepresant w grudniowe wieczory. To idealna propozycja na „holiday mood boosting”, a przy okazji film, który udowadnia, że tradycja to nie muzeum - to przestrzeń, która powinna ewoluować i dawać miejsce na nowe historie. „Święta jak zwykle” film świąteczny na Netflix o... norweskich tradycjach W lawinie świątecznych filmów pojawiających się na platformach streamingowych ta produkcja wyróżnia się od pierwszych minut. „Święta jak zwykle” szturmem zdobyła ranking najpopularniejszych filmów Netflixa i wcale się temu nie dziwimy. To opowieść o Thei - Norweżce z południa kraju, i jej narzeczonym Jashanie, który ma indyjskie korzenie. Para właśnie się zaręczyła i chce podzielić się radosną nowiną z rodziną Thei. Wybierają Telemark - region, gdzie święta mają bardzo klarowny kształt, a zwyczaje są jak święta księga: niepodważalne. W teorii brzmi to jak „family reunion vibes”, ale szybko okazuje się, że w praktyce będzie to raczej… survival. View oEmbed on the source website Zderzenie kultur, czyli co dzieje się, kiedy pinnekjott spotyka indyjskie przyprawy Święta u rodziny Thei nie są najlepszym momentem na eksperymenty. Pinnekjott, lutefisk, svineribbe - to nie tylko potrawy, to fundamenty, których nie wolno naruszać. Norwegowie mogą być otwarci i postępowi w wielu kwestiach, ale świąteczny stół - trochę jak w polskich domach - rządzi się własnymi prawami. Dlatego próba wprowadzenia przez Jashana odrobiny indyjskiego twistu do wigilii wywołuje nie tyle kulinarne zaskoczenie, co mały rodzinny armagedon. Dodatkowo w tle przewija się niechęć mamy Thei, która wyobrażała sobie „idealnego, wymarzonego zięcia” zupełnie inaczej. Jashan staje się więc bohaterem serii komicznych, ale też krępujących sytuacji, które - paradoksalnie - czynią go najbardziej sympatyczną postacią filmu. Autentyczność, której nie da się udawać. Skandynawskie kino znów wygrywa szczerością Petter Holmsen, reżyser filmu, stawia na autentyczność - i to właśnie ona jest największą siłą tej opowieści. Skandynawskie kino od lat słynie z tego, że zamiast koloryzować, pokazuje rzeczywistość taką, jaka jest. Tu nie ma sztucznej dramaturgii ani „Hallmarkowych” rozwiązań. Są realne konflikty, różnice kulturowe, drobne napięcia i pytania, które każda para mieszana kulturowo zadaje sobie prędzej czy później. A jednocześnie jest tu mnóstwo humoru, ciepła i rodzinnej energii. Każda z postaci dostaje swoje „five minutes”, swoją mikrohistorię, swój charakter - nikt nie jest dodatkiem. Nawet jeśli ktoś wkurza, to robi to w sposób, który znamy z własnych domów. Rom-com z ważnym przesłaniem: tradycje mogą nas różnić, ale nie muszą nas rozdzielać To film, który wyłamuje się ze schematu „świątecznej komedii romantycznej” w stylu „feel-good-only”. Jest tu oczywiście miłość, są nieporozumienia, jest nawet ex pojawiający się w najmniej odpowiednim momencie (trochę jak z klasycznego „holiday rom-com chaos”). Ale sedno jest zupełnie inne. „Święta jak zwykle” przypomina, że tradycje pełnią rolę, ale nie są po to, by tworzyć granice. Mogą być mostem - o ile pozwolimy sobie na ciekawość i otwartość. I to jest najpiękniejsze w tym filmie. Bo w gruncie rzeczy nie ma znaczenia, czy na świątecznym stole pojawi się barszcz, zupa grzybowa, curry czy lutefisk. Liczy się to, czy potrafimy usiąść obok siebie i naprawdę się słuchać.
Ta włoska komedia świąteczna z 2004 roku to majstersztyk. Jest jak odtrutka na banalne kino około świąteczne
Lawina przewidywalnych świątecznych komedii na streamingach nie oszczędza nikogo, ale jest jeden film, który wciąż zachwyca: włoski film „Christmas in Love” z 2004 roku. Kurort narciarski, para po rozwodzie, absurdalne romanse i uwielbiany przez widzów Danny DeVito sprawiają, że nie sposób nie wrócić do tej pozycji.
Włoskie kino ma swoich wiernych fanów na całym świecie, a jego specyficzny styl natychmiast wpada w oko. To filmy, w których każdy kadr ma znaczenie - od malowniczych krajobrazów, przez zatłoczone ulice, po wnętrza pełne ciepła i detali. Nie brakuje w nich sarkastycznego, ironicznego humoru, który potrafi śmiać się zarówno z ludzkich przywar, jak i z samych siebie. A kiedy splatają się losy bohaterów, widzowie wyciskają łzy ze śmiechu i wzruszenia jednocześnie. Miłość, zabawne pomyłki, nieoczekiwane zbiegi okoliczności - wszystko to sprawia, że włoskie komedie mają niepowtarzalny urok, który zostaje w pamięci na długo po zakończeniu seansu. „Christmas in Love” przenosi widza w świat pełen świątecznych zawirowań, gdzie miłość miesza się z dawnymi urazami, a humor wynika zarówno z absurdów, jak i z gorzkiej prawdy o ludzkiej naturze. „Christmas in Love” - świąteczna, włoska komedia do której warto wrócić Gstaad w Szwajcarii, śnieg skrzypiący pod butami, alpejskie widoki i… lawina romansu. Aktor Christian De Sica wciela się w postać profesora - Fabrizio Barbetti'ego - chirurga plastycznego, który po pięciu latach od rozwodu wciąż nie może przeboleć odejścia swojej byłej żony Lisy (Sabrina Ferilli). Ich przypadkowe spotkanie w zimowym kurorcie prowadzi do serii komicznych i romantycznych komplikacji. W tym samym czasie Massimo Boldi jako Guido Baldi wplątuje się w romans z młodą modelką Sofią, a jego córka zakochuje się w dużo starszym biznesmenie Bradzie, którego gra… Danny DeVito. Aktor, którego uwielbiam z fenomenalnej roli Pingwina z „Batmana” 1992 roku prezentuje tu ekranową charyzmę, której nie sposób nie zauważyć - od jego obecności w filmie trudno oderwać wzrok, a każda scena z nim staje się małym komediowym majstersztykiem. Nie brakuje też Concetty (Anna Maria Barbera), gorliwej fanki opery mydlanej pt. „Moda na sukces”, która spędza tydzień z swoim idolem Ronnem Mossem - najpiękniejszym z rodziny Forresterów - co prowadzi do kolejnych, nieoczekiwanych zwrotów akcji i absurdalnych sytuacji. View oEmbed on the source website Humor, romantyzm i włoski klimat „Christmas in Love” to klasyczna włoska komedia ,świąteczna nakręcona ponad 20 lat temu. Ma wszystko, co w filmach z tamtych lat nas rozczula - romantyczne zawirowania, śnieżny kurort, urok scenografii, długie zimowe płaszcze w karmelowym kolorze, puchowe szaliki i przede wszystkim błyskotliwe dialogi. Humor jest tu lekki, ale momentami gorzki, co nadaje filmowi autentyczności. Widzowie śmieją się, wzruszają i przez chwilę zapominają o zimowej szarówce za oknem. Świetna obsada, włoski temperament i sceny, w których Danny DeVito próbuje poradzić sobie z absurdalnymi pomysłami o trzydzieści lat młodszej partnerki, sprawiają, że film wciąż jest jedną z najbardziej uroczych komedii świątecznych ostatnich dwóch dekad.