Ten szwedzki dramat kostiumowy na Netflixie to perełka dla romantyczek. Jeśli kochasz „Dumę i uprzedzenie”, przepadniesz
A Serious Game, znany w Polsce jako „Poważna gra”, to szwedzki dramat kostiumowy dostępny na Netflixie. Pełen tęsknoty, niespełnionej miłości i skandynawskiej melancholii zachwyci fanów klasycznych romansów.
Są filmy, które nie potrzebują wielkich zwrotów akcji ani głośnych deklaracji, by trafić prosto w serce. Wystarczy jedno spojrzenie, niedopowiedziana rozmowa i uczucie, które pojawia się w złym momencie. „Poważna gra” należy właśnie do tej kategorii. To jeden z tych tytułów ukrytych w katalogu Netflixa, które łatwo przegapić między nowymi serialami i kolejnymi thrillerami. A szkoda, bo szwedzka produkcja potrafi dać dokładnie to, czego czasem najbardziej brakuje współczesnemu kinu: emocje podszyte ciszą, elegancję i historię, która dojrzewa powoli. To taka „Anna Karenina” tylko napisana ze skandynawskim chłodem. O czym jest „Poważna gra”? Akcja filmu przenosi widza do Szwecji z początku XX wieku. Lydia, córka malarza, i Arvid, ambitny młody dziennikarz, zakochują się w sobie niemal od pierwszego spotkania. Problem w tym, że uczucie pojawia się w świecie, w którym miłość rzadko wystarcza. Różnice społeczne, oczekiwania rodziny i finansowa rzeczywistość sprawiają, że ich drogi się rozchodzą. Oboje układają sobie życie osobno, podejmują decyzje, które wydają się rozsądne. Los jednak po latach ponownie stawia ich naprzeciw siebie. I wtedy zaczyna się historia jeszcze ciekawsza niż pierwsza młodzieńcza miłość - opowieść o tym, co dzieje się z uczuciem, które nigdy naprawdę nie wygasło. View oEmbed on the source website Netflixowa perełka dla fanów kostiumowych romansów Jeśli kochasz „Dumę i uprzedzenie”, „Pokutę”, „Portret kobiety w ogniu” albo filmy, po których zostaje lekki smutek, „Poważna gra” ma w sobie podobną emocjonalną temperaturę. To kino, w którym ważniejsze od słów są gesty, spojrzenia i chwile, kiedy bohaterowie milczą, bo powiedzenie prawdy kosztowałoby zbyt wiele. Jednocześnie szwedzka produkcja ma własny charakter. Jest chłodniejsza, bardziej powściągliwa, zanurzona w nordyckiej melancholii. Tam, gdzie brytyjskie kostiumowe romanse bywają pełne salonowego blasku, tutaj dominuje subtelność, naturalne światło i emocje ukryte pod powierzchnią. Miłość, która przyszła za wcześnie i wróciła za późno Największą siłą filmu jest pytanie, które zostaje z widzem jeszcze długo po seansie: czy można spotkać właściwą osobę w niewłaściwym czasie? Lydia i Arvid nie są bohaterami idealnymi. Popełniają błędy, bywają egoistyczni, rozdarte między obowiązkiem a pragnieniem. Dzięki temu ich historia wydaje się tak prawdziwa. To nie baśń o wielkiej miłości, lecz opowieść o cenie decyzji i o tym, że niektóre uczucia dojrzewają latami. Dlaczego warto obejrzeć „Poważną grę”? W czasach, gdy katalogi streamingów pełne są głośnych premier, „Poważna gra” działa jak spokojny oddech. Nie krzyczy, nie próbuje szokować, nie bombarduje widza twistami. Zamiast tego daje piękne kadry, świetne aktorstwo i emocje, które wchodzą pod skórę powoli. To idealny wybór na wieczór dla tych, którzy tęsknią za kinem w stylu slow burn romance - historią, która rozwija się niespiesznie, ale zostaje na długo. Czy warto? Zdecydowanie tak. „Poważna gra” to film dla romantyczek, marzycieli i wszystkich, którzy wiedzą, że największe historie miłosne nie zawsze kończą się happy endem. Czasem kończą się ciszą, wspomnieniem i pytaniem „co by było, gdyby?”. I właśnie dlatego smakują najmocniej. Tytuł znajdziecie na Netflix.
Kolejna powieść Jane Austen nakręcona przez BBC. Ten serial to spin off „Dumy i Uprzedzenia”, który sprawi, że przepadniecie przed ekranem
„Ta inna siostra Bennet” to nowy serial BBC, który przenosi świat „Dumy i uprzedzenia” na zupełnie inną bohaterkę: Mary Bennet. Zamiast stać w cieniu sióstr i znosić presję matki, dostaje szansę wyjazdu do Londynu i życia u Gardinerów. W Polsce odcinki trafiają na HBO Max.
Powieści Jane Austen od ponad dwóch wieków nie schodzą z ekranów i nie tracą na popularności - a wszystko zaczęło się od „Dumy i uprzedzenia”, jednej z najbardziej kultowych historii w literaturze romantycznej. Ta opowieść o miłości, która rodzi się mimo społecznych barier, doczekała się niezliczonych adaptacji: od klasycznych ekranizacji BBC po współczesne interpretacje, które przenoszą ją w zupełnie nowe realia. Każde pokolenie odkrywa ją na nowo - czy to w wersji wiernej epokowym kostiumom, czy w bardziej swobodnych wariacjach - ale emocje pozostają te same: napięcie, flirt, ironia i ta nieuchwytna chemia między bohaterami. Austen stworzyła świat, do którego chce się wracać, zanurzać w nim bez reszty i pozwolić, by romantyczne intrygi na chwilę przejęły kontrolę nad rzeczywistością. Nic dziwnego, że BBC regularnie sięga po jej twórczość, rozwijając znane historie i dopowiadając to, co wcześniej zostało jedynie zasugerowane. Kostiumowe dramaty oparte na jej powieściach to dziś osobny gatunek przyjemności - elegancki, emocjonalny i uzależniający, idealny na wieczory, kiedy chce się po prostu przepaść w innym świecie. A kiedy raz wejdzie się do świata „Dumy i uprzedzenia”, bardzo trudno go opuścić. To właśnie dlatego spin-off „Ta inna siostra Bennet” wciąga od pierwszych scen - wraca do bohaterów i relacji, które zawsze budziły ciekawość, a niektóre wątki wręcz prosiły się o osobną opowieść. Serial daje widzom to, na co od lat czekali miłośnicy Austen: możliwość pozostania w ukochanym uniwersum trochę dłużej, spojrzenia na znane wydarzenia z innej perspektywy i zanurzenia się w historii, która znów potrafi pochłonąć bez reszty. „Ta inna siostra Bennet” nowy serial ze świata Jane Austen W tej historii Mary nie jest już „tą trzecią” w tle rodzinnego zgiełku, ale bohaterką, której decyzje naprawdę coś znaczą. Serial jest ekranizacją powieści Janice Hadlow i świadomie przesuwa ciężar opowieści: z wielkiej, dobrze znanej romantycznej osi świata Austen na bardziej intymną, nerwową codzienność kobiety, która latami słyszała, że powinna być inna. Na ekranie Mary Bennet gra Ella Bruccoleri i to właśnie jej obecność nadaje tej wersji energię: jednocześnie czujną, nieco spiętą, a przy tym pełną uważności na szczegóły. To serial, który potrafi być lekki i komediowy, ale nie buduje śmiechu kosztem Mary. Jej niedopasowanie nie jest pretekstem do drwiny, tylko punktem wyjścia do opowieści o szukaniu własnego języka, własnego tempa i własnej pewności. View oEmbed on the source website Londyn otwiera drzwi, których Meryton nigdy nie chciało uchylić Punkt zwrotny przychodzi w chwili, gdy Mary dostaje szansę zamieszkania u wujostwa Gardinerów w Londynie. To zmiana nie tylko adresu, ale też reguł gry: nowe środowisko, nowe rozmowy, inne spojrzenie na to, co „wypada” i co wolno powiedzieć głośno. Gardinerów grają Indira Varma i Richard Coyle, a ich dom staje się dla Mary przestrzenią, w której wsparcie nie jest luksusem, tylko codziennym standardem. W tym londyńskim rozdziale Mary zaczyna się zmieniać pod wpływem ludzi i doświadczeń, a nie przez nagłą, efektowną metamorfozę. Serial trzyma się realiów początku XIX wieku i pokazuje presję, jaką nakładają normy społeczne, zwłaszcza na kobiety. Jednocześnie prowadzi ten wątek w sposób współczesny w sensie emocji: w tle wybrzmiewają tematy samooceny, uwalniania się od toksycznych przekonań i relacji oraz mozolnego budowania wiary w siebie. „Ta inna siostra Bennet” gdzie oglądać? Format jest idealnie skrojony pod dzisiejszy rytm oglądania: 10 odcinków po ok. 30 minut każdy. W Polsce kolejne epizody trafiają na platformę HBO Max w każdą środę, a tempo historii sprawia, że myśl o „jeszcze jednym odcinku” pojawia się szybciej, niż planowałyśmy. W tle pojawiają się znajome nazwiska i twarze tego uniwersum, ale ułożone na nowo: panią Bennet gra Ruth Jones, a panem Bennetem jest Richard E. Grant. Ten rodzinny portret ma ostrzejsze krawędzie, szczególnie w relacji matki z Mary, gdzie okrucieństwo i presja są pokazane bez wygładzania. To podbija emocjonalną stawkę i sprawia, że walka Mary o własne granice nie jest błahą fanaberią, tylko koniecznością. Są też adoratorzy, bo w świecie Austen serce zawsze ma coś do powiedzenia: Tom Hayward (Dónal Finn) oraz William Ryder (Laurie Davidson). Ich obecność dodaje lekkości i napięcia, ale serial pilnuje, by to Mary pozostała w centrum. W obsadzie pojawiają się także Ryan Sampson jako pan Collins, Tanya Reynolds jako Caroline Bingley oraz Poppy Gilbert jako Lizzie. W tym układzie nawet dobrze znane figury mogą wybrzmieć inaczej, bo perspektywa Mary zmienia proporcje. „Ta inna siostra Bennet” działa jak dopracowana wariacja: ma ducha klasyki, a jednocześnie mówi językiem emocji zrozumiałym tu i teraz. Jeśli w „Dumie i uprzedzeniu” Mary była tylko przypisem, teraz dostaje cały rozdział, który trudno odłożyć na później.
Na tę premierę czekali wszyscy fani kostiumowych seriali. Żal mi, że to już koniec
Po piętnastu latach obserwowania losów rodziny Crawleyów nadszedł czas, by zamknąć drzwi posiadłości na dobre. „Downton Abbey: Wielki finał”, który w 2025 roku podbił serca kinowej publiczności, od dziś jest dostępny online.
„Downton Abbey: Wielki finał” (ang. The Grand Finale) który 21 kwietnia zagościł na platformie SkyShowtime domyka jedną z najbardziej rozpoznawalnych historii kostiumowych ostatnich lat. To moment, w którym widzowie ponownie wracają do świata, gdzie etykieta, tradycja i emocje splatają się w opowieść o przemijaniu epoki. Serialowa saga Downton Abbey od początku była czymś więcej niż tylko kostiumowym dramatem. To popkulturowy fenomen, który przeniósł widzów do początku XX wieku - do rezydencji Highclere Castle, gdzie życie arystokratycznej rodziny Crawleyów i ich służby toczyło się równolegle, ale nigdy bez wpływu na siebie. Serial „Downton Abbey” zachwycił miliony widzów na całym świecie Serial Juliana Fellowesa („Pozłacany wiek”) zadebiutował w 2010 roku i niemal natychmiast stał się fenomenem popkultury. Przez sześć sezonów śledziliśmy, jak Crawleyowie radzą sobie z wyzwaniami od 1912 do 1926 roku - od katastrofy Titanica, przez I wojnę światową i epidemię grypy hiszpanki, aż po walkę o prawa kobiet i powolny upadek arystokratycznego stylu życia. Produkcja zdobyła łącznie 15 nagród Emmy i 3 Złote Globy, a w 2011 roku trafiła do Księgi Rekordów Guinnessa jako najwyżej oceniany anglojęzyczny serial według krytyków. Nie sposób nie wspomnieć o ikonicznej postaci lady Violet, w której Maggie Smith (znana młodszym widzom z roli McGonagall z serii o „Harrym Potterze”) stworzyła jedną z najbardziej zapadających w pamięć kreacji telewizyjnych - jej cięty humor stał się symbolem całej serii. „Downton Abbey: Wielki finał” - już dostępny na SkyShowtime. To ostateczne pożegnanie z Crawleyami Choć serial zakończył się w 2015 roku, fani nie potrafili pożegnać się z Downton. Po dwóch pełnometrażowych filmach - „Downton Abbey” (2019) i „Downton Abbey: Nowa epoka” (2022) - Julian Fellowes postanowił postawić kropkę nad „i”. „Wielki finał” z budżetem 50 milionów dolarów, który trafił do kin w 2025 roku zamyka wszystkie wątki i oferuje widzom pełną gamę emocji: od skandalu w życiu Mary, przez problemy finansowe rodziny, po przygotowania kolejnego pokolenia do przejęcia posiadłości. Na ekran powróciła niemal cała oryginalna obsada: Hugh Bonneville (Robert Crawley), Michelle Dockery (Mary), Elizabeth McGovern (Cora). Nie zabrakło też nowych twarzy: Joely Richardson i Alessandro Nivola wprowadzają świeżą energię, a powroty Paul Giamattiego i Dominica Westa to prawdziwa gratka dla fanów. Film zarobił ponad 100 milionów dolarów w kinach i zebrał 91% pozytywnych recenzji na Rotten Tomatoes. Krytycy podkreślają, że „Wielki finał” działa niczym kojąca filiżanka herbaty - wzrusza, ale i satysfakcjonująco zamyka sagę. Teraz ku uciesze fanów tej niepowtarzalnej historii „Downton Abbey: Wielki finał” dziś trafił na platformę SkyShowtime. View oEmbed on the source website Jak oglądać „Downton Abbey” w kolejności Dla tych, którzy chcą urządzić sobie maraton z mieszkańcami Yorkshire, kolejność jest kluczowa: Serial „Downton Abbey” (6 sezonów) - fundament całej historii. Dostępne na Disney+ oraz Amazon Prime Video. „Downton Abbey” (2019) - film o królewskiej wizycie w posiadłości. Dostępny na Amazon Prime Video oraz Apple TV. „Downton Abbey: Nowa epoka” (2022) - podróż na południe Francji i odkrywanie tajemnic lady Violet. Historię znajdziecie na Netflixie oraz Amazon Prime Video. „Downton Abbey: Wielki finał” (2025) - ostateczne pożegnanie z rodziną Crawleyów i ich wierną służbą. Od 21 kwietnia na platformie SkyShowtime. Ciekawostki o „Downton Abbey: Wielki finał” Film kręcono w autentycznych lokalizacjach, w tym w słynnym Highclere Castle, które stało się niemal „piątą postacią” w historii. Maggie Smith w ostatnim filmie, mimo pogarszającego się zdrowia, ponownie zachwyca swoim ciętym dowcipem, który stał się wizytówką serialu. Hugh Bonneville i Michelle Dockery w prywatnym życiu pozostają bliskimi przyjaciółmi, co widać w chemii ekranowej. Film oferuje też więcej humoru sytuacyjnego i lekko nowoczesnego niż wcześniejsze produkcje, co sprawia, że finał nie jest tylko melancholijnym pożegnaniem, ale również świętem całej rodziny Crawleyów. „Downton Abbey: Wielki finał” to pozycja obowiązkowa dla wszystkich, którzy kochali serial - pięknie zrealizowana, wzruszająca i pełna elegancji historia o przemijaniu, rodzinie i zmianach, które są nieuniknione, ale i fascynujące.
To nie jest kolejna grzeczna adaptacja w stylu „Dumy i uprzedzenie”. Kostiumowe dzieło podzieliło widzów Netflixa
Jane Austen, ale z ironią, spojrzeniami do kamery i energią współczesnego rom-comu? „Perswazje” na Netflixie łamią wszystkie zasady klasycznej adaptacji. Ten film jednych uwiódł, innych zirytował.
Nie każda ekranizacja Jane Austen chce być muzealnie wierna. Niektóre wolą flirtować ze współczesnością, igrać z konwencją i sprawdzać, czy klasyczny romans można opowiedzieć językiem dzisiejszych widzów. „Perswazje” z 2022 roku, dostępne na Netflixie, robią to od pierwszych minut. To kostiumowy film, który zamiast subtelnej nostalgii proponuje ironię, spojrzenia prosto do kamery i energię bardziej rom-com niż tradycyjny period drama. Nic dziwnego, że produkcja mimo upływu lat wciąż mocno dzieli publiczność. Dakota Johnson w świecie Jane Austen W roli Anne Elliot oglądamy Dakotę Johnson, którą widzowie znają przede wszystkim z trylogii „50 twarzy Grey'a”, ale też znacznie lepiej ocenianych projektów, takich jak „The Lost Daughter” czy „Cha Cha Real Smooth”. Aktorka wnosi do postaci Anne chłód, autoironię i charakterystyczny deadpan humour, dzięki czemu bohaterka staje się bardziej współczesna niż w wielu wcześniejszych interpretacjach. Partneruje jej Cosmo Jarvis jako Frederick Wentworth - dawny ukochany Anne, który po latach wraca jako człowiek sukcesu. W obsadzie pojawia się także Henry Golding, znany z „Crazy Rich Asians”, oraz Richard E. Grant, którego kinomani pamiętają choćby z „Can You Ever Forgive Me?”. O czym opowiada film kostiumowy na Netflix „Perswazje”? Historia skupia się na kobiecie, która przed laty dała się przekonać, by porzucić miłość swojego życia. Gdy Frederick Wentworth ponownie pojawia się w jej otoczeniu, dawne uczucia wracają ze zdwojoną siłą. To opowieść o drugich szansach, niespełnionych wyborach i emocjach, które potrafią przeczekać lata. Brzmi klasycznie? I słusznie. Problem - albo zaleta, zależnie od punktu widzenia - polega na tym, że film opowiada tę historię w bardzo nieklasyczny sposób. View oEmbed on the source website Jane Austen spotyka Fleabag? Twórcy postawili na zabieg, który jednych zachwycił, a innych całkowicie wybił z seansu. Anne Elliot regularnie zwraca się do widza, komentuje sytuacje i łamie czwartą ścianę. Ten patent wielu osobom skojarzył się z serialem „Fleabag”, gdzie podobny styl narracji był jednym z największych atutów. Tutaj efekt jest bardziej dyskusyjny, ale trudno odmówić filmowi odwagi. To nie jest kolejna zachowawcza adaptacja ustawiona wyłącznie pod fanów koronek, herbaty i długich spojrzeń przez okno. Netflix próbował zrobić z klasyki coś świeższego, bardziej playfull i bliższego widzom wychowanym na „Bridgertonach”. Dlaczego film podzielił widzów? Najwięcej emocji wzbudził ton produkcji. Część publiczności pokochała lekkość, humor i nowoczesne podejście do materiału źródłowego. Inni uznali, że w tej wersji zniknęła melancholia i subtelność, za które czytelnicy kochają powieść Jane Austen. I rzeczywiście - jeśli ktoś oczekuje atmosfery jak z „Dumy i uprzedzenie” z Keira Knightley, może poczuć zaskoczenie. „Perswazje” idą raczej w stronę stylowego eksperymentu niż klasycznej, romantycznej tęsknoty. Czy warto obejrzeć? Jeśli kochasz tradycyjne ekranizacje Austen, ten seans może cię zaskoczyć. Jeśli jednak lubisz, gdy kostiumowe historie dostają nowy twist, a romans miesza się z ironią i współczesnym tempem narracji - warto dać mu szansę. To film, który nie próbuje zadowolić wszystkich. I może właśnie dlatego wciąż tak dużo się o nim mówi. A jeśli spodobał ci się ten klimat, sięgnij po „Emma.” z Anya Taylor-Joy, serial „Bridgerton” albo wróć do „Dumy i uprzedzenie” - dla wielu wciąż niedoścignionego wzoru kostiumowego romansu.
Ten serial wypełni pustkę po ostatnim rozdziale „Downton Abbey”. Zakazana miłość znów wystawi konwenanse na próbę
To propozycja dla tych, którzy po pożegnaniu z „Downton Abbey” nadal szukają kostiumowego serialu, w którym uczucia, ambicje i społeczne zasady nieustannie ścierają się ze sobą.
Po finale „Downton Abbey” wielu widzów zostało z poczuciem, że zakończył się nie tylko serial, ale cały ekranowy świat - pełen angielskich posiadłości, salonowych napięć i emocji ukrytych pod warstwą dobrych manier. Właśnie dlatego „Doktor Thorne” tak szybko zaczął być postrzegany jako idealna propozycja dla tych, którzy tęsknią za podobnym klimatem. Kostiumowy serial Juliana Fellowesa znów zabiera widzów na angielską prowincję i do świata, w którym uczucia nieustannie ścierają się z pozycją społeczną, pieniędzmi i reputacją. „Doktor Thorne” naturalnie trafia do fanów „Downton Abbey” Choć serial „Doktor Thorne” powstał wcześniej niż finałowy sezon „Downton Abbey”, bo w 2016 roku, bardzo szybko zaczął funkcjonować jako tytuł dla tych, którym brakowało podobnych emocji. To zresztą nie przypadek. Za serialem stoi Julian Fellowes, twórca „Downton Abbey”, który i tutaj sięgnął po świat brytyjskich konwenansów, klasowych napięć i relacji budowanych w cieniu społecznych oczekiwań. Jednym z największych atutów „Doktora Thorne’a” jest jego klimat. To produkcja, która od pierwszych scen stawia na wszystko to, co fani brytyjskich kostiumowych seriali lubią najbardziej - epokowe wnętrza, elegancką scenografię, subtelne napięcia i historie, w których więcej mówi się spojrzeniem niż deklaracją. Kostiumowy dramat oparty na powieści Anthony’ego Trollope’a „Doktor Thorne” to trzyczęściowy dramat kostiumowy oparty na powieści Anthony’ego Trollope’a. Akcja rozgrywa się w XIX wieku, a sama historia przenosi widzów na dawną angielską wieś - dokładnie do tego rodzaju świata, z którym Julian Fellowes jest najmocniej kojarzony. To opowieść zakorzeniona w realiach epoki, gdzie o przyszłości często decydują nie tylko uczucia, ale też nazwisko, majątek i odpowiednie pochodzenie. W centrum serialu znajduje się doktor Thorne, grany przez Toma Hollandera. To postać zanurzona w rozbudowanej historii, w której znaczenie mają nie tylko jednostkowe emocje, ale też całe społeczne tło - rodzinne zależności, presja otoczenia i reguły rządzące światem klasy wyższej. View oEmbed on the source website W obsadzie znalazła się także Stefanie Martini, a sam serial został pomyślany jako opowieść z dużą liczbą bohaterów i wielowątkową konstrukcją. To nie jest kameralny romans prowadzony jednym torem, ale pełnokrwisty kostiumowy dramat, w którym osobiste wybory zderzają się z oczekiwaniami społecznymi. Gdzie obejrzeć „Doktora Thorne”? „Doktor Thorne” najpierw zadebiutował na brytyjskim ITV, a później został przygotowany również dla widzów w Ameryce Północnej. Tam funkcjonował pod tytułem „Julian Fellowes Presents Doctor Thorne”, a sam Fellowes miał wprowadzać każdy odcinek, jeszcze mocniej podkreślając swoje autorstwo. Serial trafił do Amazon Prime w USA 20 maja 2016 roku. Już wtedy był przedstawiany jako produkcja, która może zainteresować wszystkich tych, którzy po sukcesie i zakończeniu „Downton Abbey” szukali kolejnej kostiumowej opowieści osadzonej na angielskiej prowincji.
Ten kostiumowy serial telewizyjny pokochały miliony. Przenosi widzów w sam środek szpiegowskiej gry podczas I Wojny Światowej
To fascynująca opowieść inspirowana prawdziwymi wydarzeniami o kobiecej determinacji w patriarchalnym świecie, gdzie lojalność jest ulotna, a każda decyzja może zmienić bieg historii.
Seriale kostiumowe z szpiegowską intrygą mają w sobie coś, co przyciąga widzów na całym świecie - i Polacy nie są wyjątkiem. Połączenie historycznego klimatu, dopracowanych kostiumów i napięcia, które powoduje, że każda decyzja bohaterów może mieć dramatyczne konsekwencje, sprawia, że trudno oderwać się od ekranu. W świecie VOD, gdzie wybór jest ogromny, łatwo przegapić prawdziwe perełki, a jednak w ofercie TVP znajduje się kolejna taka produkcja - Davos. Wojna szpiegów. Kostiumowa, inteligentna, wciągająca, z bohaterką, której losy splatają się z politycznymi machinacjami i szpiegowskimi tajemnicami. To serial, który pokazuje, że historia, intryga i dramat mogą iść w parze z wciągającą opowieścią o ludziach stawiających czoła zdradzie, lojalności i własnym wyborom. „Davos. Wojna szpiegów”. Kostiumowy serial telewizyjny, który pokochały miliony widzów TVP „Davos. Wojna szpiegów” przenosi widzów do 1917 roku (rok przed odzyskaniem przez Polskę Niepodległości), gdy Europa jest w środku I wojny światowej, a neutralna Szwajcaria z daleka wygląda na bezpieczną. Właśnie ta pozorna cisza sprawia jednak, że Davos staje się idealnym tłem dla walki wywiadów największych mocarstw. Pod eleganckimi fasadami uzdrowiska i wśród wpływowych gości z całej Europy krążą informacje, sekrety i ryzykowne układy. W centrum wydarzeń jest Johanna Gabathuler, szwajcarska pielęgniarka, w którą wciela się Dominique Devenport. Po służbie na froncie wraca do rodzinnego Davos, gdzie jej bliscy prowadzą sanatorium, a właściwie dom uzdrowiskowy Cronwald. Dla Johanny najważniejsza jest córka Elli, odebrana jej tuż po porodzie. Zamiast spokojnego powrotu do domu dostaje jednak serię decyzji podejmowanych za nią i coraz ciaśniejszą sieć zależności. View oEmbed on the source website Cronwald przyciąga elitę, a z nią ludzi od brudnej roboty Dom uzdrowiskowy Cronwald, prowadzony przez rodzinę Johanny, nie jest zwykłym miejscem leczenia i odpoczynku. To punkt, w którym krzyżują się ścieżki wpływowych kuracjuszy, polityków i osób, które umieją wykorzystywać chaos wojny do własnych celów. W takiej atmosferze łatwo o pozornie niewinne rozmowy, które w jednej chwili zamieniają się w element większej gry. Johanna, choć skupiona na rodzinnej sprawie, trafia prosto w środek rozgrywki. Gdy pojawia się obietnica prowadząca do Elli, Johanna decyduje się na krok, którego konsekwencji nie da się już cofnąć: wchodzi w niebezpieczny sojusz z niemieckim wywiadem. Zamiast jednorazowej przysługi szybko robi się z tego rola, od której zależy znacznie więcej niż jej prywatne życie. W neutralnej Szwajcarii działa siatka agentów, a każda zdobyta informacja może przesunąć granice lojalności i wciągnąć Johannę w kolejne zadania. Kto stoi za serialem i kto pojawia się na ekranie Za „Davos. Wojna szpiegów” odpowiadają reżyserzy Anca Miruna Lazarescu, Christian Theede i Jan-Eric Mack, a scenariusz napisał Adrian Illien. W obsadzie, obok Dominique Devenport, są m.in.: David Kross, Hanspeter Müller, Jeanette Hain, Max Herbrechter, Ruben Brinkman, Stipe Erceg, Sunnyi Melles i Welket Bungué. To historia inspirowana prawdziwymi wydarzeniami, opowiedziana w formie kostiumowego serialu szpiegowskiego. Gdzie obejrzeć serial szpiegowski „Davos. Wojna szpiegów”? Ten kostiumowy serial szpiegowski dostępny jest całkowicie za darmo na platformie VOD TVP. Produkcja została pomyślana jako zamknięta opowieść w 6 odcinkach, które prowadzą od powrotu Johanny do Davos, przez kolejne misje i napięcia między rywalizującymi wywiadami, aż po finał, w którym stawka staje się jeszcze bardziej osobista. Jeśli szukasz serialu z tempem, tajemnicą i silną bohaterką osadzonego w realiach 1917 roku, to tytuł, który warto włączyć w wolny wieczór.
Filmu kostiumowego z takim rozmachem nie było na ekranach od lat. Prace nad nim trwały ponad 6 lat
Spektakularne scenografie, tysiące kostiumów i produkcja rozwijana przez sześć lat. „Desert Warrior” zapowiada się na jedno z najbardziej widowiskowych historycznych przedsięwzięć ostatnich lat.
Wielkie widowiska historyczne od lat kojarzą się przede wszystkim z Hollywood. To właśnie tam powstają filmy, które zachwycają rozmachem - z monumentalnymi scenografiami, setkami statystów, kostiumami tworzonymi miesiącami i budżetami liczonymi w setkach milionów dolarów. Kino kostiumowe należy przecież do najbardziej wymagających gatunków: wymaga nie tylko spektakularnej wizji, ale też ogromnych nakładów finansowych i logistycznych, by przekonująco odtworzyć dawne epoki. Dlatego „Desert Warrior” budzi tak duże zainteresowanie. Film ma wszystko to, co kojarzymy z hollywoodzkimi superprodukcjami - epicką skalę, gwiazdorską obsadę i widowiskową historię - a jednocześnie powstał całkowicie poza najważniejszym centrum światowej kinematografii. Produkcja realizowana na Bliskim Wschodzie pokazuje, że kino z rozmachem nie musi rodzić się wyłącznie w Hollywood. I właśnie dlatego wielu widzów z ciekawością przygląda się temu projektowi – bo zapowiada się na widowisko, które może przesunąć granice tego, gdzie powstają największe filmowe spektakle. „Desert Warrior” - fabuła Historia rozgrywa się w VII-wiecznej Arabii, kiedy region był podzielony między liczne, rywalizujące ze sobą plemiona. Zapowiedź od razu ustawia emocje wysoko: widać świat na krawędzi konfliktu i bohaterów, którzy mają do wyboru uległość albo otwartą walkę. W centrum fabuły jest młoda księżniczka grana przez Aiyshę Hart. Na jej drodze staje bezwzględny cesarz (Ben Kingsley), który próbuje uczynić ją swoją konkubiną. Bohaterka buntuje się przeciwko jego woli i ucieka na pustynię, a po piętach depczą jej najemnicy. Zwiastun sugeruje wyścig z czasem i polowanie, w którym zagrożenie nie kończy się na jednym rozkazie władcy. Od wygnania do wojowniczki i sojuszu z legendarnym bandytą Ucieczka nie jest końcem historii, tylko początkiem zmiany. Na wygnaniu księżniczka przechodzi przemianę w wojowniczkę i buduje plan, który ma odwrócić układ sił. W tym kluczową rolę odgrywa legendarny bandyta grany przez Anthony’ego Mackiego. Razem zaczynają jednoczyć skłócone plemiona, przygotowując się do ostatecznego starcia, które może odmienić losy regionu. Film stawia na dynamikę, efekty i wciągającą historię oraz na fakt, że każdy sojusz ma swoją cenę. Obsada jest szeroka, a projekt ma wyjątkową skalę Poza główną trójką w obsadzie są także: Sharlto Copley, Ghassan Massoud, Sami Bouajila, Lamis Ammar, Géza Röhrig oraz Numan Acar. Produkcja została opisana jako największy projekt filmowy realizowany w Arabii Saudyjskiej. To jeden z tych tytułów, które budują zainteresowanie nie tylko historią i akcją, ale też rozmiarem przedsięwzięcia. Vertical Entertainment pokazało pierwszy zwiastun filmu „Desert Warrior”. To historyczne widowisko akcji w reżyserii Ruperta Wyatta, z Anthonym Mackiem i Benem Kingsleyem w rolach głównych. Dodatkowo w materiałach o filmie pojawia się informacja, że prace nad nim trwały ponad 6 lat. View oEmbed on the source website Kiedy premiera „Desert Warrior”? Zdjęcia do filmu zakończono pod koniec 2021 roku, jednak długi okres postprodukcji oraz problemy produkcyjne za kulisami spowodowały wielokrotne opóźnienia premiery. Teraz podano konkretny termin: Vertical Entertainment planuje wprowadzić „Desert Warrior” do kin 24 kwietnia. Zwiastun jest więc sygnałem, że tytuł po długiej drodze wreszcie zmierza do widzów.
10 filmów z najlepszymi kostiumami w historii Oscarów. To „must-watch” dla każdego miłośnika mody
Od ekstrawaganckich sukien balowych inspirowanych osiemnastowieczną garderobą Marii Antoniny po szmaragdową maksi Keiry Knightley – przed ceremonią wręczenia Oscarów 2026 przypominamy najważniejsze produkcje nagrodzone w kategorii najlepsze kostiumy.
Czy to pokaz kolekcji inspirowany kultową produkcją czy też dyrektor kreatywny projektujący kostiumy do nowego filmu – moda i kino to dwa światy, które są nierozlączne i od dekad wzajemnie się przenikają. W końcu czym byłaby Dorotka bez swoich czerwonych pantofelków albo Regina Lampert bez kostiumów Huberta de Givenchy? W poszukiwaniu najlepszych kostiumów przyglądamy się laureatom Amerykańskiej Akademii Sztuki i Wiedzy Filmowej. W tym artykule: „Kleopatra” (1963) „West Side Story” (1961) „Ostatni cesarz” (1987) „Maria Antonina” (2006) „Wielki Gatsby” (2013) „Anna Karenina” (2012) „Elizabeth” (1998) „Nić widmo” (2017) „Moulin Rouge!” (2001) „Czarna pantera” (2018) „Kleopatra” (1963) „Kleopatra” z Elizabeth Taylor w roli głównej to jeden z najbardziej spektakularnych projektów w historii Hollywood, także pod względem kostiumów. Projektantka Irene Sharaff stworzyła do filmu ponad 60 stylizacji dla samej Taylor, a każda z nich była małym dziełem sztuki inspirowanym ikonografią starożytnego Egiptu. Złote suknie, monumentalne nakrycia głowy, bogata biżuteria oraz dramatyczny makijaż sprawiły, że wizerunek Kleopatry na stałe zapisał się w popkulturze. Jedna z najbardziej pamiętnych scen, triumfalny wjazd królowej do Rzymu w spektakularnym złotym kostiumie, stała się ikoną filmowego przepychu. Produkcja zdobyła Oscara za kostiumy, a styl Elizabeth Taylor w tej roli do dziś inspiruje projektantów i stylistów. „West Side Story” (1961) Musical Roberta Wise’a i Jerome’a Robbinsa przenosi historię Romea i Julii do Nowego Jorku lat 50., a kostiumy odgrywają tu ogromną rolę w budowaniu dynamiki między bohaterami. Ponownie odpowiedzialna była za nie Irene Sharaff, która stworzyła stylizacje doskonale oddające energię młodzieżowych gangów i klimat powojennej Ameryki. Kolorowa sukienka Marii z szeroką spódnicą, dopasowane koszule i spodnie bohaterów czy pastelowe stylizacje kobiet przywołują modę przełomu lat 50. i 60. Film zdobył Oscara za kostiumy i do dziś pozostaje jednym z najbardziej stylowych musicali w historii kina. „Ostatni cesarz” (1987) Film Bernardo Bertolucciego opowiada historię ostatniego cesarza Chin i do dziś zachwyca monumentalną scenografią oraz niezwykle dopracowanymi kostiumami. Projektant James Acheson stworzył setki stylizacji inspirowanych tradycyjnymi strojami dynastii Qing. Jedwabne szaty w intensywnych odcieniach czerwieni, złota i żółci, misternie haftowane symbole oraz ceremonialne nakrycia głowy oddają splendor cesarskiego dworu. Kostiumy pełnią tu ważną funkcję narracyjną, pokazując hierarchię społeczną oraz przemianę bohatera, który z boskiego władcy staje się zwykłym obywatelem. „Maria Antonina” (2006) Sofia Coppola stworzyła wizualną interpretację historii Marii Antoniny, która przypomina modowy editorial osadzony w XVIII-wiecznym Wersalu. Kostiumy zaprojektowane przez Milenę Canonero zachwycają pastelowymi kolorami, bogatymi zdobieniami i ogromnymi, teatralnymi sylwetkami. Suknie inspirowane modą rokokową, jedwabne gorsety, kokardy, koronki i charakterystyczne fryzury tworzą niezwykle stylizowany świat francuskiego dworu. Jednocześnie Coppola wprowadza współczesny twist, a scena, w której wśród historycznych butów stworzonych przez Manolo Blahnika pojawiają się sneakersy, do dziś uchodzi za kultową. „Wielki Gatsby” (2013) Ekranizacja powieści F. Scotta Fitzgeralda w reżyserii Baza Luhrmanna to prawdziwa uczta wizualna dla miłośników mody. Kostiumy zaprojektowane przez Catherine Martin powstały we współpracy z domem mody Prada oraz Miu Miu, dzięki czemu film zyskał wyjątkowy modowy charakter. Suknie Daisy Buchanan pełne kryształów, frędzli i cekinów idealnie oddają estetykę epoki jazzu i styl art déco. „Anna Karenina” (2012) Ekranizacja powieści Lwa Tołstoja z Keirą Knightley w roli głównej wyróżnia się niezwykłą teatralną formą, a kostiumy Jacqueline Durran doskonale wpisują się w tę koncepcję. Projektantka połączyła historyczną modę rosyjskiej arystokracji XIX wieku z bardziej nowoczesną sylwetką inspirowaną latami 50. Czarne suknie Anny Kareniny, bogate futra i dramatyczne dodatki podkreślają tragizm bohaterki oraz jej społeczną izolację. Kostiumy zdobyły Oscara i są uznawane za jeden z najbardziej stylowych elementów filmu. „Elizabeth” (1998) Cate Blanchett w roli Elżbiety I stworzyła jedną z najbardziej pamiętnych postaci w kinie historycznym. Kostiumy zaprojektowane przez Alexandrę Byrne pokazują niezwykłą transformację bohaterki - od młodej, niepewnej siebie kobiety do potężnej monarchini. Bogate tkaniny, ogromne kołnierze typu ruff, perły i hafty odzwierciedlają przepych renesansowego dworu. Jednocześnie kostiumy stopniowo stają się coraz bardziej monumentalne, symbolizując rosnącą władzę królowej. To jeden z najlepszych przykładów tego, jak moda w filmie może opowiadać historię bohatera. „Nić widmo” (2017) Film Paula Thomasa Andersona to prawdziwy list miłosny do świata haute couture. Daniel Day-Lewis wciela się w Reynoldsa Woodcocka - projektanta mody działającego w Londynie lat 50. Kostiumy zaprojektowane przez Marka Bridgesa oddają perfekcjonizm bohatera. Eleganckie suknie wieczorowe, dopracowane w najmniejszym detalu płaszcze i subtelne hafty przypominają projekty z archiwów wielkich domów mody. Film zdobył Oscara za kostiumy i jest jedną z najbardziej stylowych opowieści o modzie, jakie powstały w kinie. „Moulin Rouge!” (2001) Baz Luhrmann znany jest z maksymalistycznej estetyki i „Moulin Rouge!” jest tego najlepszym przykładem. Catherine Martin zaprojektowała ponad 300 kostiumów inspirowanych modą Belle Époque oraz kabaretową estetyką Paryża przełomu XIX i XX wieku. Korsety, pióra, jedwabie i dramatyczne suknie sceniczne tworzą spektakularny wizualny świat paryskiego kabaretu. Kostiumy Nicole Kidman jako Satine są jednymi z najbardziej zapamiętanych stylizacji w historii musicalu. „Czarna pantera” (2018) Kostiumy stworzone przez Ruth E. Carter były prawdziwym przełomem w kinie superbohaterskim. Projektantka połączyła futurystyczną wizję fikcyjnego państwa Wakanda z dodatkami haute couture i inspiracjami tradycyjnymi strojami wielu afrykańskich kultur. Co ciekawe, w 2023 roku Carter zdobyła tę samą nagrodę za sequel filmu, „Czarny Pantera: Wakanda Forever” i tym samym przeszła do historii jako pierwsza czarnoskóra kobieta, która zdobyła dwie nagrody Amerykańskiej Akademii Filmowej.
Ten film kostiumowy nie ma nic wspólnego z lukrowaną rzeczywistością „Bridgertonów”. Powinna go obejrzeć każda kobieta
Film „W gorsecie” odsłania dramatyczną codzienność cesarzowej Sisi – kobiety uwięzionej między obsesją doskonałości a walką o niezależność. Jej historia szokuje i wciąga do dziś.
Zapomnij o romantycznej legendzie w tiulowej sukni. W „W gorsecie” Marie Kreutzer zdejmuje z cesarzowej Elżbiety warstwę pałacowego lukru i pokazuje kobietę uwięzioną w ciele, konwenansach i własnych obsesjach. Szokująca codzienność cesarzowej Sisi w filmie „W gorsecie” Film „W gorsecie” w reżyserii Marie Kreutzer to dzieło, które rozbija dotychczasowe wyobrażenia o legendarnej cesarzowej Elżbiecie Bawarskiej, znanej szerzej jako Sisi. Kreutzer prezentuje ją jako kobietę stojącą na krawędzi kryzysu wieku średniego, nękaną depresją i obsesją na punkcie własnej sylwetki. Jej życie na austriackim dworze przepełnione jest dramatyczną walką – nie tylko z wymaganiami społecznymi, ale także z samą sobą. View oEmbed on the source website Sisi, zagrana hipnotyzująco przez Vicky Krieps, z jednej strony toczy bój o własną wolność, z drugiej zaś poddaje się nieubłaganej presji idealnego wyglądu. Niezwykle przejmujące są sceny jej desperackich prób zachowania młodości i piękna – codzienne zaciskanie gorsetu do granic możliwości, obsesyjne dbanie o talię i włosy, ucieczki od oficjalnych spotkań, samotne podróże oraz ryzykowne jazdy konne. Każda decyzja bohaterki zdaje się być dramatyczną walką o urwanie kawałka niezależności z okowów narzuconych jej przez dwór i społeczeństwo. Kontrowersje, bunt i konwenanse w filmie „W gorsecie” W filmie „W gorsecie” Sisi nie jest bajkową monarchinią z romantycznych legend, ale osobą głęboko rozdwojoną kobietą. Buntuje się przeciwko sztywnym zasadom i roli, do której została zmuszona. Przekracza wszelkie granice – pali papierosy, pije, a nawet pozwala sobie na tatuaż. Jej codzienność naznaczona jest wizytami w szpitalach psychiatrycznych, nierzadko również egoizmem i nieprzejednanym dążeniem do życia na własnych zasadach, nawet kosztem bliskich. Reżyserka nie przedstawia Sisi jako feministycznej rewolucjonistki walczącej o prawa innych kobiet. Bohaterka walczy przede wszystkim o siebie, o swoje komfort i poczucie wolności. Jej bunt nie jest gestem przeciwko światu, lecz desperacką próbą uratowania własnej tożsamości. Zderzenie tej walki z oczekiwaniami konserwatywnego dworu i opinii publicznej skutkuje nie tylko społecznym ostracyzmem, lecz także głębokim wewnętrznym rozdarciem. Filmowa gra konwencją i wizualna uczta – współczesność w świecie cesarskiego dworu Marie Kreutzer nadaje „W gorsecie” niezwykle nowoczesny i świeży charakter. W filmie nie brakuje śmiałych zabiegów formalnych: wśród dziewiętnastowiecznej scenografii pojawiają się współczesne elementy, takie jak telefony, traktory, czy nowoczesna muzyka. Takie rozwiązania podkreślają ponadczasowy charakter dramatów Sisi i uderzają w widza z siłą, jakiej nie sposób się spodziewać po kinie historycznym. Niecodzienny portret Sisi dopełniają kostiumy, które – choć historyczne – w zestawieniu z awangardową ścieżką dźwiękową budują wyjątkowe napięcie. Każda scena może zaskoczyć widza ahistorycznym detalem lub rozwiązaniem, które wytrąca z utartych schematów. Kreutzer nie opowiada historii dosłownie – prowadzi emocjonalną grę, w której każda scena ma wywołać silne, niekiedy szokujące wrażenie. Gdzie obejrzeć film „W gorsecie”? „W gorsecie” to film wielokrotnie nagradzany – zdobył uznanie na Festiwalu Filmowym w Cannes, MFF w San Sebastián i został doceniony przez Europejską Akademię Filmową. Jest to obraz, który nie tylko odsłania mroczne kulisy życia Sisi, ale także pozwala zobaczyć ją w zupełnie nowym świetle. Reżyserka rzuca wyzwanie wyobrażeniom o idealnej monarchini i pokazuje, że za fasadą pałacowych murów toczyła się bezlitosna walka o samą siebie. Film można obejrzeć na platformach Player i Polsat Box Go. To opowieść, która pozostawia widza z pytaniami, niepokojem i podziwem dla odwagi kobiety, która mimo wszystko próbowała poluzować swój własny gorset.
Ten mini-serial przed dekadą był hitem w hiszpańskich domach. Od wczoraj polska platforma ma wszystkie odcinki
Zakazana miłość w cieniu dyktatury, polityczne intrygi i sekret, który wraca po latach. Hiszpański hit sprzed dekady wreszcie dostępny w całości w polskim streamingu.
Miniserial „Lo que escondían sus ojos” to ekranizacja bestsellerowej powieści Nieves Herrero. Produkcja zadebiutowała w Hiszpanii w 2016 roku i była jednym z głośniejszych tytułów sezonu. Akcja serialu rozgrywa się w Hiszpanii lat 40., tuż po zakończeniu wojny domowej. Kraj znajduje się pod rządami dyktatury, a elity polityczne toczą bezwzględną walkę o wpływy. W tym napiętym momencie dochodzi do spotkania, które wstrząśnie hiszpańską socjetą. „Miłość ukryta w spojrzeniu” - o czym jest serial? Centralnym wątkiem serialu jest relacja między Ramonem Serrano Suñerem, wpływowym ministrem spraw zagranicznych, a Sonsoles de Icaza, markizą Llanzol. Ich spojrzenie na wystawnym przyjęciu rozpoczyna historię namiętności, która nie powinna się wydarzyć. To romans pełen napięcia - nie tylko emocjonalnego, ale i politycznego. W świecie, w którym każdy skandal może zachwiać równowagą władzy, uczucie staje się zagrożeniem. Nad stabilnością reżimu czuwa m.in. Carmen Polo, żona dyktatora, która nie zamierza tolerować żadnych kompromitujących sytuacji. W fabule pojawia się także legendarny projektant Cristóbal Balenciaga, przyjaciel Sonsoles, który ostrzega ją przed konsekwencjami romansu. View oEmbed on the source website Miłość, która wraca po latach Serial nie kończy się na burzliwej relacji z lat 40. Siedemnaście lat później przeszłość powraca, a dawni kochankowie próbują udawać, że nic ich nie łączyło. Sonsoles codziennie patrzy jednak w oczy swojej córki i widzi w nich echo dawnej miłości. To właśnie ten wątek - sekret przekazywany z pokolenia na pokolenie - nadaje historii dodatkowej głębi i emocjonalnego ciężaru. Obsada serialu „Miłość ukryta w spojrzeniu” W głównych rolach występują: Blanca Suárez Rubén Cortada Towarzyszą im m.in. Emilio Gutiérrez Caba, Charlotte Vega, Javier Rey i Pepa Aniorte. Za reżyserię odpowiada Salvador Calvo, a scenariusz napisała Helena Medina na podstawie powieści Herrero. Gdzie oglądać wszystkie odcinki? Od 3 marca wszystkie cztery odcinki serialu są dostępne na platformie VOD TVP. To dobra okazja, by nadrobić hiszpański hit sprzed dekady - zwłaszcza jeśli lubicie historyczne melodramaty z politycznym tłem, kostiumową estetyką i zakazaną miłością, która nie mieści się w ramach epoki.