Anita Włodarczyk bez stadionowego blasku. Ten dokument pokazuje mistrzynię, jakiej jeszcze nie znaliśmy
Trzy złota olimpijskie, rekordy świata i status legendy. Dokument „Anita” nie opowiada jednak o medalach. To intymny portret kobiety, która przez lata nauczyła się wygrywać także z własną głową.
Są sportowcy, których sukcesy trudno objąć jednym zdaniem. Anita Włodarczyk należy właśnie do tej grupy. Trzykrotna mistrzyni olimpijska, wielokrotna rekordzistka świata (rekord 82,98 m. ustanowiony w 2016 roku i dotąd niepobity), zawodniczka, która przez lata właściwie zdefiniowała rzut młotem na nowo. Jej dorobkiem można byłoby obdzielić kilka sportowych karier. A jednak dokument „Anita” nie jest historią o medalach, podium i rekordach. To film o człowieku. O dziewczynie z Rawicza, która była rozrabiaką. Z którą brat - jak sama przyznaje - nie miał lekko. O kobiecie, która nauczyła się żyć w rytmie treningów, bólu, wyrzeczeń i samotności. O sportowczyni, którą kibice od lat widzą jako symbol siły, perfekcjonizmu i żelaznej dyscypliny, choć pod tym wszystkim kryje się ktoś znacznie bardziej kruchy, emocjonalny i zwyczajny, niż mogłoby się wydawać. To nie jest film o sukcesie. To film o cenie, jaką płaci się za marzenia Dokument wyreżyserowany przez Kasię Grabek bardzo szybko zdejmuje z Anity Włodarczyk pomnikowy ciężar. Kamera zagląda tam, gdzie zazwyczaj nie mają wstępu ani media, ani kibice. Widzimy treningi, badania, kontrolę organizmu, zmęczenie, przeciążenia i godziny spędzane na powtarzalnej pracy, która z perspektywy trybun pozostaje kompletnie niewidoczna. Film opowiada też szczerze o cenie, jaką niesie ze sobą życie zawodowego sportowca: ponad trzysta dni w roku poza domem. Z kilkunastu lat kariery - niespełna pięć spędzonych faktycznie we własnym mieszkaniu. Świadoma rezygnacja z rodziny i związku, bo - jak mówi Anita wprost - z nimi wyników by nie było, bo priorytety byłby inne. Ekipa filmowa towarzyszy Anicie podczas żmudnych, wielogodzinnych bloków treningowych - jedenaście sesji w tygodniu, ponad trzydzieści godzin pracy. I właśnie to robi największe wrażenie. Film pokazuje brutalną prawdę o sporcie zawodowym. O tym, że mistrzowie nie rodzą się na wielkich stadionach. Rodzą się na podwórkach, w małych miejscowościach, w pierwszych zdartych kolanach, pierwszych siniakach i pierwszych lekcjach WF-u. Rodzą się z uporu i dopingu ze strony autorytetu - który w odpowiednich momentach mówi: „wstań, podnieść się, spróbuj jeszcze raz, teraz Ci się uda”. W dokumencie pojawia się też bardzo ważny motyw wieku. Anita ma dziś 40 lat - dla wielu sportowców to moment końca. Nie tyle przez metrykę, ile przez zdrowie i przeciążony organizm. Nasza mistrzyni sama doskonale rozumie, że jej ciało wymaga dziś innego rodzaju treningu, większej kontroli i uważności. Obok niej są fizjolodzy, fizjoterapeuci, trenerzy i specjaliści, którzy próbują utrzymać balans między ambicją a rozsądkiem. Nie jest to łatwe, bo Anita - co film pokazuje bardzo wyraźnie - ma niezwykle silny charakter i często najchętniej zrobiłaby wszystko po swojemu. - Moje życie prywatne w mediach nie istniało - za dużo się o tym nie mówiło. Kibice słyszeli głównie informacje ze sportu więc tutaj trochę tej swojej prywatności odkryłam. Zależało mi na tym, aby po prostu być sobą, aby nie było sztuczności i żeby nie grać w tym filmie aktorki, tylko pokazać siebie - to co mam w środku, żeby pokazać na zewnątrz - i to się udało - opowiedziała po premierze filmu w wywiadzie dla ELLE.pl Anita Włodarczyk. View oEmbed on the source website Japonia, Daruma i pytanie, które zostaje po seansie Ogromną rolę w filmie odgrywa Japonia - miejsce szczególnie ważne dla Włodarczyk. To właśnie tam w Takasaki powstały jedne z najpiękniejszych i najbardziej intymnych kadrów dokumentu. Przed igrzyskami w 2021 roku, Anita również odbywała aklimatyzację i treningi w tym japońskim mieście. To tu powstało hasło - słynny hasztag „daj spokój”, który towarzyszy Anicie od paru lat na zawodach. Podczas treningu jeden z japońskich kibiców chciał wesprzeć naszą mistrzynię banerem z ciepłym słowem napisanym po polsku - i tak zamiast „do boju” napisał „daj spokój”. Jednak orientalna estetyka nie jest tu jedynie tłem. Staje się znaczącą częścią opowieści o wytrwałości, samotności i ciągłym zaczynaniu od nowa. Bardzo mocno wybrzmiewa motyw japońskich lalek Daruma - symbolicznych tzw. „bańek-wstańek”, które przypominają, że można upaść, ale trzeba się podnieść. Ta metafora idealnie pasuje do historii Anity. Do kontuzji, kryzysów, presji i kolejnych powrotów. W filmie pada też pytanie, które zostaje z widzem długo po seansie: co zostaje, kiedy wygrało się już wszystko? I okazuje się, że dla Anity odpowiedź wcale nie brzmi: „koniec”. Bo sufit możliwości dla Włodarczyk mam wrażenie jeszcze się nie narodził. - Mam marzenia jeszcze sportowe, nadal jeszcze trenuje, są jeszcze cele i mam nadzieję, że uda mi się te marzenia zrealizować. Nadal trening sprawia mi przyjemność. Tutaj pozostaje tylko i wyłącznie kwestia mojego zdrowia. Chciałabym bardzo wystartować na tych Igrzyskach Olimpijskich (Los Angeles 2028) - a to duże wyzwanie. I nadal być szczęśliwą. Piękne jest to, że mogę wciąż robić to co kocham, mimo że to jest ogromny wysiłek, mnóstwo wyrzeczeń, mnóstwo pracy, ale zawsze z uśmiechem idę na trening - zdradziła w rozmowie ze mną Anita Włodarczyk. Najbardziej poruszający fragment filmu Dokument został poświęcony ojcu Anity. Wziął udział w nagraniach, ale niestety nie doczekał premiery filmu, co nadaje całej historii dodatkowego emocjonalnego ciężaru. Tata Anity Włodarczyk zmarł 25 marca 2026 roku. W wielu scenach czuć, że pamięć o nim jest dla sportsmenki czymś niezwykle ważnym i osobistym. Padają słowa, które wyraźnie nosi w sercu do dziś. To właśnie wtedy film „Anita” przestaje być filmem sportowym. Staje się opowieścią o relacjach, pamięci i życiu podporządkowanym jednej pasji. Poruszająca jest także relacja z trenerem, który pieszczotliwie nazywa ją „Babcią”. Nie ma w tym ironii. Jest czułość, ogromne zaufanie i partnerstwo budowane przez lata wspólnej pracy. Film subtelnie rozprawia się też z mitami, które przez lata zdążyły urosnąć wokół Anity Włodarczyk do rangi niemal sportowych potworów. Pojawiają się tematy poróżnień z trenerami, napięć w środowisku, konflikt z Fundacją Kamili Skolimowskiej czy trudnych emocji związanych z publicznym ocenianiem jej charakteru. Anita nie ucieka od tych historii, ale też nie próbuje budować sensacji. Opowiada o nich spokojnie, z dystansem i świadomością ceny, jaką płaci się za życie spędzone pod nieustanną obserwacją. W pewnym momencie padają słowa jej taty: „Anita już zrobiła swoje. I pokazała. A ludzie mówili, mówią i mówić będą, bo taki jest świat”. I trudno o lepsze podsumowanie tego, z czym przez lata musiała mierzyć się mistrzyni. Bardzo poruszający jest również wątek Kamili Skolimowskiej - pierwszej polskiej mistrzyni olimpijskiej w rzucie młotem, która była dla Anity nie tylko sportowym wzorem, ale też ważną osobą w życiu. W filmie wraca symboliczna historia rękawicy Kamili, w której Anita rzucała aż do 2018 roku. To piękny, bardzo emocjonalny detal. Potem przyszło jednak coś, co sprawiło, że musiała ruszyć dalej i zacząć budować własną historię już nie jako „następczyni”, ale jako osobna legenda polskiego sportu. Reżyserka Kasia Grabek pokazuje Anitę, której niemal nikt nie znał Największą siłą filmu jest jednak sposób, w jaki opowiada o bohaterce sama reżyserka. Papaya Films po raz kolejny udowadnia, że potrafi tworzyć sportowe dokumenty, które wychodzą daleko poza schemat „od zera do bohatera”. Kasia Grabek nie buduje pomnika. Jej Anita jest momentami zabawna, zadziorna, zmęczona, uparta i bardzo ludzka. Kamera prowadzi widza tak blisko bohaterki, że chwilami ma się wrażenie, jakby mistrzyni olimpijska siedziała obok nas i po prostu opowiadała o swoim życiu. - Czuję się bardzo wzruszona reakcją publiczności, było dużo śmiechu, kilka westchnień i myślę, że to jest najważniejszy cel, żeby wywołać jakieś emocje. Czuję się też bardzo szczęśliwa, że miałam szansę współpracować z taką osobą jak Anita, bo jest ikoną, ale też przede wszystkim ona jest bardzo szczerą, prawdziwą osobą i to właśnie staraliśmy się ująć w tym filmie - opowiedziała na przedpremierze w rozmowie ze mną dla ELLE.pl reżyserka Kasia Grabek. To zasługa nie tylko rozmów, ale też przepięknych zdjęć, ujęć, kadrów i spokojnej, bardzo czułej narracji. Reżyserka pokazuje wysiłek, codzienność i emocje także poprzez ludzi ważnych dla Anity - tych, którzy znają ją poza stadionem. I właśnie dlatego ten dokument działa tak mocno. Nie dlatego, że opowiada o rekordach świata. Ale dlatego, że przypomina, iż nawet największe mistrzynie bywają zmęczone, zagubione i pełne wątpliwości. Film „Anita” został wyprodukowany przez Papaya Films (największe i najczęściej nagradzane studio filmowe w Polsce. Na koncie ma filmy dokumentalne „Lewandowski. Nieznany", „KUBA" o Jakubie Błaszczykowskim, produkcje o Wojciechu Szczęsnym, „Mistrzynie", „Zagrajmy to po swojemu" z Ewą Pajor, dwa sezony serialu „Wilk" oraz film fabularny „Embers") i jeszcze w tym roku trafi do telewizji. Premierowy pokaz odbędzie się 14 maja w warszawskim Kinie Luna w ramach festiwalu Millennium Docs Against Gravity.
Sprawą tego tajemniczego zaginięcia żyła cała Polska. Teraz historia Krzysztofa Dymińskiego trafi na ekrany, by nieść ważne przesłanie
Krzysztof Dymiński zaginął 27 maja 2023, a trop urwał się na Moście Gdańskim w Warszawie. Teraz historia jego rodziny i poszukiwań prowadzonych przez ojca wraca w dokumencie „Bez końca” Michała Marczaka. Film otworzy Millennium Docs Against Gravity.
To jedna z tych historii, o których trudno przestać myśleć. 27 maja 2023 roku Krzysztof Dymiński wyszedł z domu i zniknął. Ostatni znany trop prowadził na Most Gdański w Warszawie, nad Wisłę – to miejsce dla jego rodziny stało się granicą między dawnym życiem a codziennością bez odpowiedzi. O tej ciszy, oczekiwaniu i uporczywej nadziei opowiada dokument „Bez końca” Michała Marczaka, który 7 maja otworzy Millennium Docs Against Gravity. Historia zaginięcia Krzysztofa Dymińskiego poruszyła całą Polskę Gdy media nagłośniły sprawę zaginięcia Krzysztofa Dymińskiego, trudno było jej nie śledzić. W mediach społecznościowych natychmiast rozpoczęła się szeroko zakrojona akcja, a internauci angażowali się w poszukiwania nastolatka. W Warszawie i całej Polsce pojawiły się plakaty, a rodzice nastolatka co rusz otrzymywali kolejne informacje o potencjalnym miejscu przebywania syna. Pomóc chciał niemal każdy. Niestety, w ciągu trzech kolejnych lat w sprawie nie pojawił się znaczący przełom, a Agnieszka i Daniel Dymińscy wciąż zadają sobie najważniejsze pytanie. To, co ważne, to jednak fakt, że rozpacz i niewiadomą sukcesywnie przekuwają w działanie: pomagają innym rodzinom poszukującym swoich bliskich, nagłaśniają temat zaginięć w mediach, a teraz stworzyli film dokumentalny. W sprawie zaginięcia Krzysztofa Dymińskiego na wyobraźnię działa pewien moment graniczny: poranek w Warszawie i sylwetka chłopaka uchwycona przez kamerę na moście nad Wisłą. Potem obraz już niczego nie dopowiada. Nie wiadomo, czy Krzysztof skoczył do rzeki, czy zszedł z Mostu Gdańskiego i zniknął w mieście. Dla rodziny oznacza to życie w napięciu, które nie ma klasycznego finału ani nawet bezpiecznego „pomiędzy” – jest tylko codzienność, gdzie nadzieja i lęk potrafią istnieć obok siebie. W tle pozostaje także brutalna „papierologia” codzienności. Rodzina Dymińskich otrzymała wezwanie na komisję wojskową – formalny sygnał, że jeśli Krzysztof żyje, jest już pełnoletni. Ten rodzaj korespondencji, w sytuacji osoby zaginionej, dokłada kolejny ciężar: przypomina, że nawet bez odpowiedzi świat potrafi działać tak, jakby wszystko dało się łatwo domknąć w rubrykach. A przecież ta historia opowiada dokładnie o tym, że nie wszystko da się zamknąć. View oEmbed on the source website Dokument „Bez końca” nie daje łatwych odpowiedzi, ale ma istotne przesłanie Dokument „Bez końca” koncentruje się właśnie na tej codzienności: na tym, co dzieje się z domem, kiedy nagle brakuje jednego głosu przy stole. Zamiast układać historię w wygodny dla widza porządek – z archiwami, albumami i serią rozmów do kamery – film ma być opowieścią prowadzoną inaczej, bliżej obserwacji niż reporterskiej rekonstrukcji. Wobec braku przełomu w śledztwie Daniel Dymiński nie ogranicza się do czekania: poszukiwania przesuwają się w stronę Wisły. Ojciec spędza na niej długie godziny, a skala zaangażowania staje się osobnym, przejmującym rozdziałem: w relacjach pojawia się informacja o budowie łodzi wyposażonej w kamery i drony, by samodzielnie badać rzekę. To właśnie nad Wisłą doszło do przypadkowego spotkania Daniela Dymińskiego z Michałem Marczakiem – i od tego momentu poszukiwania zyskały jeszcze jeden wymiar: filmowy zapis. W tej opowieści jest coś głęboko współczesnego, ale dalekiego od sensacji: samotna praca, techniczne rozwiązania budowane z potrzeby serca, a do tego ciężar opinii z zewnątrz. Wątek hejtu wobec rodziny pojawia się jako jeden z najbardziej bolesnych elementów tej historii – tym bardziej że dotyka ludzi funkcjonujących w sytuacji granicznej. Dokument „Bez końca” miał premierę na Sundance Film Festival pod koniec stycznia, a jego droga prowadzi teraz do Polski. 7 maja film otworzy Millennium Docs Against Gravity. Tegoroczna, 23. edycja MDAG potrwa od 8 do 17 maja w kinach w Warszawie, Wrocławiu, Gdyni, Poznaniu, Katowicach, Bydgoszczy i Łodzi, a następnie od 19 maja do 1 czerwca będzie dostępna online. W tym kalendarzu „Bez końca” staje się punktem do rozmowy, do której widownia przychodzi z własnymi lękami i pytaniami o bezpieczeństwo młodych ludzi. Jednocześnie rodzice zaginionego Krzysztofa zainicjowali kampanię społeczną „Gdzie jesteś?”. Agnieszka i Daniel Dymińscy postanowili wykorzystać własne doświadczenia, by wspierać inne rodziny dotknięte zaginięciem dziecka. Inicjatywa ma na celu nie tylko pomoc w poszukiwaniach zaginionych dzieci, ale także zapewnienie praktycznego wsparcia rodzicom, którzy mierzą się z dramatem niepewności i straty. W ramach kampanii uruchomiono stronę internetową zawierającą wskazówki dotyczące działań poszukiwawczych oraz zaplanowano działania społeczne i artystyczne, w tym premierę utworu „Zaginione dzieci”. Jeśli doświadczasz trudności, pamiętaj, że nie musisz mierzyć się z nimi sam/-a. W sytuacji kryzysu warto skorzystać z bezpłatnej i całodobowej pomocy, m.in. Kryzysowego Telefonu Zaufania (116 123) lub linii wsparcia (800 70 2222).
David Attenborough kończy 100 lat. Nowy film o kulisach pracy największej legendy BBC pochłonie widzów bez reszty
100. urodziny Davida Attenborough przypadają 8 maja, a BBC Earth robi z tego wielkie telewizyjne święto. W dniu jubileuszu zobaczymy dwie premiery: „Londyn Davida Attenborough” i „Początek wielkiej przygody”.
Sir David Attenborough kończy 8 maja 100 lat, a BBC Earth zamienia ten jubileusz w pełnowymiarowe wydarzenie: od 8 do 10 maja stacja zaprasza na urodzinowe pasmo, a przez cały maj dokłada kolejne tytuły z jego udziałem. Najmocniejszy punkt programu wypada dokładnie w dniu rocznicy, gdy na antenie pojawią się dwie premiery – najpierw film o Londynie, potem opowieść o kulisach powstania przełomowej serii. W tym artykule: Sir David Attenborough kończy 100 lat. BBC Earth pokaże wyjątkowe produkcje Urodzinowe pasmo BBC Earth: maj wypełniony naturą w najlepszym wydaniu Attenborough jako instytucja: od BBC w 1952 roku po liczne nagrody Polska też świętuje: pokazy i miejskie wystawy Sir David Attenborough kończy 100 lat. BBC Earth pokaże wyjątkowe produkcje W urodzinowy piątek BBC Earth stawia na duet nowości, precyzyjnie ustawiony w ramówce. O 19:45 zadebiutuje „Londyn Davida Attenborough” – dokument prowadzi widzów po metropolii widzianej nie jak pocztówka, lecz jak działający ekosystem. Attenborough wraca tu do miejsca, które od ponad siedmiu dekad nazywa domem, i pokazuje mniej oczywistą stronę miasta: zwierzęta, które potrafią żyć tuż obok rytmu ulic. View oEmbed on the source website O 20:55 przychodzi pora na „David Attenborough: początek wielkiej przygody”. To film o narodzinach „Life on Earth” („Życie na Ziemi”) – przedsięwzięcia, które dziś brzmi jak standard wielkiej telewizji, a wtedy wymagało odwagi i organizacyjnej dyscypliny. W ramach projektu Attenborough odwiedził 40 państw i sfilmował 600 gatunków, pracując w realiach, gdzie kolorowa telewizja dopiero nabierała rozpędu, a podróże transkontynentalne nie były jeszcze codziennością. Urodzinowe pasmo BBC Earth: maj wypełniony naturą w najlepszym wydaniu Weekend 8–10 maja to jednak nie tylko premiery. BBC Earth układa pasmo tak, by pokazać różne oblicza opowieści, które od dekad działają jak kulturowy punkt odniesienia – eleganckie, dopracowane, oparte na cierpliwej obserwacji. Na liście znalazły się m.in. „David Attenborough: życie w kolorze”, „Jajko: cud natury”, „Attenborough i śpiew natury”, „Rajskie ptaki”, „Attenborough i jurajski potwór morski” oraz wybrane odcinki „Błękitnej planety II”. A to dopiero początek, bo kolejne programy z jego udziałem mają wracać na antenę przez cały maj. Attenborough jako instytucja: od BBC w 1952 roku po liczne nagrody Jubileusz uruchamia też wspomnienia o karierze rozpiętej na niemal całą historię nowoczesnej telewizji. Attenborough dołączył do BBC w 1952 roku. W realizowanym później cyklu „Zoo Quest” niektóre gatunki po raz pierwszy sfilmowano w naturalnym środowisku, co na tamte czasy miało rangę przełomu. W 1965 roku przeszedł do BBC Two i pełnił funkcję zarządczą; przypisuje mu się udział w uruchomieniu kolorowej transmisji, a w okresie pracy w kierownictwie stacji miał też udział we wprowadzeniu na ekrany „Latającego cyrku Monty’ego Pythona”. W 1973 roku zrezygnował z roli kierowniczej i wrócił do produkcji programów przyrodniczych. Jego dorobek zbierał nagrody Emmy i BAFTA, a w 1985 roku otrzymał tytuł szlachecki oraz Order Zasługi. Wyróżnia go także fakt, że jest jedyną osobą nagrodzoną BAFTA za produkcje zrealizowane w technologiach: czarno-białej, kolorowej, HD, 3D oraz 4K. Jego imieniem nazwano co najmniej 15 gatunków roślin i zwierząt. Polska też świętuje: pokazy i miejskie wystawy Urodzinowy rozmach nie kończy się na antenie. Na uwagę zasługują m.in. darmowe pokazy filmu „Londyn Davida Attenborough”: jeden odbył się 6 maja w Poznaniu, drugi zaplanowany jest 8 maja w Warszawie. W warszawskim FINA mają odbywać się także seanse „Błękitnej planety II”. Do tego dołączą wystawy zdjęć z programów Attenborough — na Agrykoli oraz na Żoliborzu.
Millennium Docs Against Gravity 2026 startuje już za chwilę - ponad 170 filmów i wydarzenia, których nie możesz przegapić
Już za chwilę startuje jedno z najważniejszych wydarzeń filmowych w Europie. 23. edycja Millennium Docs Against Gravity ponownie zamieni polskie miasta w przestrzeń rozmów o świecie, emocjach i tym, co naprawdę nas porusza. W programie znalazło się ponad 170 filmów dokumentalnych, a także wydarzenia specjalne, koncerty i spotkania z twórcami. Sprawdzamy, co warto zobaczyć.
Do startu 23. edycji Millennium Docs Against Gravity zostało już tylko 10 dni. Festiwal odbędzie się od 8 do 17 maja 2026 roku w kinach w siedmiu miastach: Warszawie, Wrocławiu, Gdyni, Poznaniu, Katowicach, Łodzi i Bydgoszczy. Następnie, od 19 maja do 1 czerwca, wydarzenie przeniesie się także do przestrzeni online. MDAG to dziś największy festiwal filmowy w Polsce i drugi co do wielkości festiwal dokumentalny w Europie. W 2025 roku zgromadził ponad 181 tysięcy widzów i widzek — i wszystko wskazuje na to, że tegoroczna edycja przyciągnie jeszcze większą publiczność. Na stronie festiwalu dostępny jest już pełny harmonogram projekcji, a sprzedaż biletów na seanse właśnie ruszyła. Kończy się także sprzedaż karnetów i akredytacji — na stronie zostały już ostatnie sztuki. To właśnie one zapewniają dostęp do pełnego programu, czyli ponad 170 filmów dokumentalnych z całego świata. Jak co roku MDAG proponuje kino, które nie tylko opowiada historie, ale też zmusza do refleksji — o świecie, relacjach, technologii czy przyszłości planety. Wydarzenia specjalne: kino wszystkimi zmysłami Festiwal to jednak nie tylko seanse. W programie znalazły się także wydarzenia specjalne, które poszerzają doświadczenie kina o kolejne zmysły i konteksty. Jednym z nich jest autorski format PURO Film to Table, łączący projekcję filmową z doświadczeniem kulinarnym. Po seansie filmu „Piąta pora roku” w reżyserii Giuseppe Carrieriego widzowie wezmą udział w kolacji degustacyjnej inspirowanej historią pięciu włoskich szefowych kuchni. To opowieść o jedzeniu jako nośniku pamięci, emocji i tożsamości — kontynuowana przy stole, już poza salą kinową. Pokazy specjalne W programie znalazły się także wyjątkowe pokazy specjalne. Jednym z nich jest projekcja filmu „Przesuwając granice” w Planetarium Centrum Nauki Kopernik, połączona ze spotkaniem z reżyserem Julienem Elie. Film przenosi widzów do Boca Chica — miejsca, gdzie rozwój technologiczny ściera się z delikatnym ekosystemem. To opowieść o ambicjach związanych z podbojem kosmosu i pytanie o ich realną cenę. Koncerty, które dopełniają filmowe doświadczenie MDAG od lat łączy kino z muzyką — i nie inaczej będzie w tym roku. W programie znalazły się m.in.: występ Andriego Snæra Magnasona i Bartka Wąsika w Iluzjonie, poświęcony relacji między pamięcią a naturą koncert Joshua Eustisa i Kelly Moran z Orkiestrą Polskiego Radia w Studiu im. Lutosławskiego występ EABS inspirowany twórczością Sun Ra To wydarzenia, które rozwijają filmowe narracje i pozwalają doświadczyć ich w zupełnie inny sposób. Nowa nagroda: Dokumentalne Grand Prix FIPRESCI Tegoroczna edycja przynosi także ważną nowość. MDAG staje się domem prestiżowej nagrody Dokumentalnego Grand Prix FIPRESCI, przyznawanej przez międzynarodowe grono krytyków filmowych. Pokaz nagrodzonego filmu odbędzie się 9 maja w warszawskiej Kinotece. Co warto zobaczyć: polecenia dyrektora festiwalu Jak co roku, dyrektor festiwalu Artur Liebhart przygotował swoje autorskie TOP 10 filmów, które szczególnie warto zobaczyć. Wśród nich znalazły się m.in.: „Bugboy”, reż. Lucas Paleocrassas Pasja pomaga przeżyć najtrudniejszy czas. Yorgos, główny bohater filmu „Bugboy”, to nieśmiały nastolatek z wadą wzroku. Odnajduje odwagę dzięki więzi ze świerszczem o imieniu Isabella. Film łączy realizm z metaforyczną baśnią, pokazując lekcję przyjaźni, zaufania i dorastania. „Yo (Miłość jest zbuntowanym ptakiem)”, reż. Anna Fitch, Banker White Jak w tytule. Po śmierci przyjaciółki Anna przez dekadę odtwarza jej dom w skali 1:3 dla marionetki o tym samym imieniu. Film łączy ostatni rok życia Yo z twórczą interpretacją jej historii, pokazując siłę pamięci, miłości i artystycznej kreacji. „Bez końca”, reż. Michał Marczak Najdłużej szukamy tego, co zgubiliśmy w sobie Daniel nie słyszał, jak jego syn Krzysiek wychodzi z domu i idzie na most, gdzie widziano go po raz ostatni. Kamera uchwyciła go, a potem zniknął: skoczył do rzeki albo zszedł z mostu. Odtąd Daniel i jego żona żyją w zawieszeniu między nadzieją a strachem. „Moje wszystkie głosy”, reż. Maasja Ooms Terapia może być fascynująca Jedna na dziesięć osób słyszy głosy. Film przedstawia pięć osób i ich głosy – chroniące lub zagrażające. Rewolucyjna terapia pozwala im zyskać akceptację siebie i zmierzyć się z traumą, rysując fascynujący portret niezwykłego świata ludzkiego umysłu. „Love-22-Love”, reż. Jeroen Kooijmans Sztuka + miłość = piękno Jeroen Kooijmans dokumentuje 30 lat pełnych miłości, tworzenia i kryzysów psychicznych. To poetycki hołd dla żony i filmowy pamiętnik – list miłosny pełen sztuki. „Był sobie śnieg”, reż. Nikolaus Geyrhalter Tam, gdzie śnieg i lód nadal rządzą, tam żyją szczęśliwi ludzie Nikolaus Geyrhalter zabiera widza w podróż przez śnieżne i lodowe krajobrazy Japonii, Kanady, Islandii, Alp i Antarktydy. Film balansuje między zachwytem nad tym światem a melancholią jego utraty, pokazując zmiany w środowisku oraz tysiące form śniegu i lodu. „Sny o słoniach”, reż. Werner Herzog Herzog znów na tropie. Ale tym razem... Szaleni naukowcy i podróżnicy – to bohaterowie filmów Wernera Herzoga. Tym razem reżyser skupia się na postaci dra Steve’a Boyesa, który tropi słonie-olbrzymy w Angoli, na niezamieszkałych terenach, przez lokalnych mieszkańców nazywanych „końcem świata”. „Wax & Gold”, reż. Ruth Beckermann Jeden hotel, siła młodzieńczej fascynacji i Kapuściński Pobyt w legendarnym Hiltonie w Addis Abebie i „Cesarz” Kapuścińskiego stają się punktem wyjścia dla wielowarstwowej opowieści o imperialnej przeszłości Etiopii, teraźniejszości i ukrytych poetyckich znaczeniach, które je łączą. „Mariinka”, reż. Pieter-Jan de Pue Epicka historia kręcona przez 11 lat. Wybitne „Mariinka” zaczyna się na długo przed tym, nim zaczęła się pełnowymiarowa inwazja Rosji. Na wschodzie Ukrainy śledzimy losy kilku młodych Ukraińców, których życie na zawsze zostało ukształtowane przez ponad dziesięć lat wojny i konfliktu w Donbasie. „U źródła światła - 11 pieśni dla Fidżi”, reż. Cynthia Beatt Powrót do swojego wewnętrznego źródła Po latach spędzonych w Szkocji Iona wraca do rodzinnego domu na Fidżi, szukając odpowiedzi na pytania dotyczące jej poczucia wyobcowania w Europie. Czy odnajdzie ją jej alter ego, w które wciela się Tilda Swinton? W tym roku Artur Liebhart wybrał także swoim zdaniem najciekawsze tytuły z sekcji THE BEST OF MDAG, czyli filmów dokumentalnych prezentowanych na MDAG w ubiegłych latach, które podbiły serca publiczności. „List do redakcji”, reż. Alan Berliner Hymn żałobny dla prasy drukowanej poprzez 7076 zdjęć Film zbudowany ze zdjęć z „The New York Times” to osobista refleksja Alana Berlinera i elegia dla drukowanej gazety. Kolaż łączy powagę z wizualną fantazją, rozważając upływ czasu, starzenia się i zmiany w erze cyfrowej. „Życie Jane”, reż. Lorenz Knauer Jane Goodall – wspaniała postać, gościni naszego festiwalu w 2011 roku Jane Goodall – słynna badaczka szympansów i działaczka ekologiczna – przez ponad 20 lat podróżowała po świecie, szerząc nadzieję na ochronę planety. Film śledzi jej misję, pokazując archiwalia z jej życia i przełomowych badań w Park Narodowy Gombe. „Nadprodukcja: Terror konsumpcji”, reż. Erik Gandini Dlaczego przestaliśmy kontestować system? Spytaj reżysera po projekcji Film o konsumpcjonizmie, który poruszył widownię na całym świecie. Wykorzystując język teledysków, propagandy i reklamy, stawia pytania o szczęście, pustkę i alternatywy wobec globalnego kapitalizmu. W centrum – kontrowersyjny filozof John Zerzan. To tylko część programu, który — jak co roku — łączy intymne historie z tematami globalnymi. MDAG: festiwal dla wszystkich Organizatorzy mocno podkreślają także dostępność festiwalu. Dzięki wsparciu partnerów filmy z Konkursu Głównego będą dostępne z audiodeskrypcją, a wybrane pokazy także z napisami dla osób niesłyszących oraz tłumaczeniem na język migowy. Festiwal oferuje również wsparcie w organizacji udziału w wydarzeniach, co czyni go jednym z bardziej inkluzywnych wydarzeń filmowych w Europie. Bilety na seanse oraz wydarzenia towarzyszące są już dostępne — zarówno online, jak i w kasach kin. Mecenasem tytularnym wydarzenia jest Bank Millenium. Patronem medialnym Festiwalu jest ELLE.
„Nie uwierzycie własnym oczom”. 3 nowe dokumenty true crime Netflixa, które skutecznie mrożą krew w żyłach
Netflix od lat jest jednym z najważniejszych adresów dla fanów dokumentów kryminalnych. To właśnie tam widzowie znajdowali takie głośne produkcje jak „The Keepers” czy „Sweet Bobby: Koszmarne oszustwo”. Oto 3 kolejne tytuły, które warto nadrobić jeszcze w tym miesiącu.
Od historii przywódcy religijnego, który wykorzystał swoją pozycję, po sprawę próby morderstwa opowiedzianą z dwóch stron - oto trzy nowe produkcje od Netfliksa, które mogą zainteresować miłośników gatunku true crime. W tym artykule: „Zaufaj mi: Fałszywy prorok” „Sportowe opowieści: Strzały w stadninie Hawthorne Hill” „Czy powinnam wyjść za mordercę?” „Zaufaj mi: Fałszywy prorok” Produkcja opowiada o Samuelu Batemanie - samozwańczym następcy Warrena Jeffsa, przywódcy Fundamentalistycznego Kościoła Jezusa Chrystusa Świętych w Dniach Ostatnich (FLDS). Po aresztowaniu i skazaniu Jeffsa za przestępstwa seksualne wobec nieletnich powstała prawna luka, którą Bateman szybko wykorzystał. Na jego trop wpadli jednak ekspertka ds. sekt Christine Marie oraz jej mąż, operator Tolga Katas. Pod pretekstem realizacji filmu o nowym liderze zgromadzili setki godzin materiałów dokumentujących jego działania. Jak podaje Netflix, to poruszająca opowieść o oddaniu, manipulacji i przemocy w jednej z najbardziej zamkniętych społeczności w USA. Największe wrażenie robi jednak siła kobiet, których odwaga pozwoliła przerwać ten mechanizm. „Sportowe opowieści: Strzały w stadninie Hawthorne Hill” Ten dokument opowiada o szokującym incydencie z użyciem broni, który wstrząsnął światem jeździectwa. Najnowsza produkcja z serii „Sportowych opowieści” to historia, o której trudno przestać myśleć i którą chce się polecać dalej. Emerytowany olimpijski jeździec przyjmuje nową uczennicę w swojej spokojnej stadninie w New Jersey. Z czasem napięcie między nimi narasta. Pojawiają się zgłoszenia na numer alarmowy, tajemnicze wpisy w mediach społecznościowych i wzajemne oskarżenia o szpiegowanie. Konflikt kończy się aktem przemocy i procesem, który wstrząsa elitarnym światem jeździectwa. „Czy powinnam wyjść za mordercę?” To jedna z tych produkcji, które już od pierwszych zapowiedzi budzą ogromne zainteresowanie. Nowy serial dokumentalny ma wszystkie elementy, które widzowie pokochali w poprzednich hitach Netflixa. Historia zaczyna się trzy lata po brutalnym przestępstwie, które zostało starannie zatuszowane. Młoda patolog sądowa, Caroline Muirhead, poznaje mężczyznę na Tinderze i szybko się w nim zakochuje. Ich relacja rozwija się błyskawicznie – pojawiają się zaręczyny i wizja wspólnej przyszłości. Problem w tym, że jej narzeczony skrywa mroczną tajemnicę. Kiedy w końcu wyznaje jej prawdę o brutalnym zabójstwie i ciele, którego nigdy nie odnaleziono, Caroline staje przed dramatycznym wyborem: pozostać lojalną wobec ukochanego czy zaryzykować wszystko, by ujawnić prawdę? Premiera serialu „Czy powinnam wyjść za mordercę?” już 29 kwietnia na Netfliksie. Artykuł oryginalnie pojawił się na ELLE.com/uk
Poruszyło was „Dojrzewanie”? Przy nowym dokumencie Netflixa to bułka z masłem
Jeśli „Dojrzewanie” wydawało się mocne, to „W głębi manosfery” idzie o krok dalej. Ten dokument Netflixa nie tylko szokuje, ale zostawia z niewygodnym poczuciem, że to nie jest odległy świat z Internetu - tylko rzeczywistość, która dzieje się tu i teraz.
Są takie filmy, które ogląda się z rosnącym niepokojem - nie dlatego, że są brutalne czy przerysowane, ale dlatego, że z każdą kolejną minutą coraz trudniej odsunąć od siebie myśl: „to naprawdę się dzieje”. „W głębi manosfery” Louisa Therouxa właśnie do takich należy. Nie ma tu dramatycznej muzyki ani prób szokowania na siłę. Jest za to spokojna obserwacja świata, który - choć istnieje teoretycznie gdzieś „obok”, w Internecie, za oceanem - w rzeczywistości przenika do naszej codzienności szybciej, niż chcielibyśmy przyznać. Bo manosfera nie jest już niszą. To język, który słyszymy w social mediach, w komentarzach, w rozmowach. To narracje, które oglądają nie tylko „czyjeś dzieci”, ale też nasi znajomi, partnerzy, bracia siedząc obok nas na kanapie. Co to jest manosfera? Zanim jednak wejdziemy głębiej w świat pokazany przez „W głębi manosfery”, warto na chwilę zatrzymać się przy samym pojęciu. Manosfera nie jest jedną organizacją ani spójnym ruchem - to raczej rozproszona sieć internetowych twórców, forów i społeczności, które łączy wspólna narracja o „kryzysie męskości”. W jej centrum znajduje się przekonanie, że współczesny świat działa na niekorzyść mężczyzn, a jedyną drogą do odzyskania kontroli jest siła, status i pieniądze. „Ładna kobieta zostanie zaproszona na jacht i może wieść luksusowe życie. My musimy na ten jacht zarobić i pokazać swoją męskość.” To jedno z najbardziej wymownych ujęć filozofii manosfery - pokazuje, że w ich świecie kobieta staje się nagrodą, a mężczyzna musi udowodnić swoją wartość przez status i pieniądze. Manosferta to także przestrzeń, w której młodzi chłopcy trafiają na proste odpowiedzi na trudne pytania - o relacje, odrzucenie czy własną wartość. Problem w tym, że te odpowiedzi bardzo często opierają się na lęku, frustracji i potrzebie dominacji, a nie na realnym zrozumieniu rzeczywistości. „W głębi manosfery” - nowy dokument Netflixa, który powinien każdy zobaczyć „W głębi manosfery” to dokument, w którym Louis Theroux robi coś, co wychodzi mu najlepiej - zamiast oceniać, wchodzi do środka i słucha. Spotyka się z influencerami, którzy dla milionów młodych mężczyzn są dziś autorytetami. Rozmawia z nimi, obserwuje ich codzienność, pozwala im mówić. I właśnie to jest najbardziej niepokojące. Bo za drogimi zegarkami, idealnie wyrzeźbionymi sylwetkami i opowieściami o „sukcesie” kryje się bardzo prosty przekaz: mężczyzna musi dominować, zarabiać i kontrolować. Kobieta? W tej narracji często przestaje być partnerką, a zaczyna funkcjonować jako nagroda. W jednej ze scen pada zdanie, które brzmi jak manifest: „Gdybym robił tylko dobre rzeczy, nie byłbym tu, gdzie jestem”. I trudno nie odnieść wrażenia, że to zdanie mówi więcej o współczesnym Internecie niż niejeden raport. View oEmbed on the source website To nie tylko mizoginia. To też samotność Najłatwiej byłoby odrzucić ten świat jako skrajny, przerysowany, oderwany od rzeczywistości. Problem w tym, że dokument Therouxa pokazuje coś znacznie bardziej złożonego. Bo choć kobiety są oczywistymi ofiarami tej narracji, to młodzi mężczyźni również bywają jej zakładnikami. Szukają odpowiedzi, poczucia sensu, wskazówek - i trafiają do świata, który oferuje im proste rozwiązania: pieniądze, siłę, dominację. Jak mówi sam Theroux: „Mężczyźni są także wykorzystywani. Trzeba widzieć ich jednocześnie jako sprawców i ofiary tej kultury”. I to jest moment, w którym ten dokument przestaje być tylko opowieścią o kontrowersyjnych influencerach. Zaczyna być opowieścią o potrzebach, które ktoś nauczył się perfekcyjnie monetyzować. Algorytmy wiedzą, co robią „W głębi manosfery” pokazuje też coś jeszcze - mechanizm, który napędza cały ten świat. To nie jest przypadek, że te treści trafiają do młodych ludzi. Algorytmy kochają emocje: gniew, kontrowersję, skrajności. A manosfera dostarcza ich w idealnych proporcjach. Krótki, prowokacyjny filmik → viral → podcast → zamknięta społeczność → płatne kursy. Theroux rozmawia z influencerami, którzy uczą młodych mężczyzn „jak być mężczyzną” i zarabiają na tym ogromne pieniądze. To już nie jest internetowa subkultura, która niewinnie wspiera chłopaków w potrzebie. To dobrze działający model biznesowy. Dlaczego ten dokument tak bardzo uwiera? Bo nie daje prostych odpowiedzi. Theroux nie próbuje naprawiać świata, nie moralizuje, nie wskazuje winnych palcem. Zostawia nas z pytaniem, które wybrzmiewa długo po seansie: co się dzieje z chłopcami, którzy uczą się o relacjach z TikToka i podcastów? I może jeszcze ważniejsze - dlaczego właśnie tam szukają odpowiedzi? To nie jest „ich problem”. To jest nasza rzeczywistość Najbardziej niepokojące w „W głębi manosfery” nie jest to, co mówią jego bohaterowie. Tylko to, jak bardzo ten świat przestał być odległy. To nie są już anonimowi twórcy z drugiego końca świata. To treści, które - dzięki algorytmom - trafiają do naszych telefonów, naszych domów, naszej codzienności. I właśnie dlatego ten dokument zostaje w głowie. Bo trudno już udawać, że to nas nie dotyczy. „W głębi manosfery” dostępne jest na Netflixie. Czy to dobry seans na Wielkanoc? Trudny - ale im szybciej się z nim zmierzymy tym jest nadzieja, że szybciej zrozumiemy. To jeden z tych tytułów, po których: trochę się wkurzasz, trochę nie dowierzasz, a potem zaczynasz się zastanawiać, co się właściwie dzieje - i jak to zatrzymać.
HBO szykuje dla widzów emocjonalną bombę. Udostępni serial o „polskim Hannibalu Lecterze”
„Morderca szyty na miarę” to nowy serial HBO Max, który wraca do jednej z najbardziej wstrząsających spraw kryminalnych w Polsce. Twórcy odkrywają kulisy śledztwa sprzed lat i przypominają, że sprawca do dziś nie został złapany...
Początek 1999 roku. Kraków i cała Polska są w szoku, gdy z Wisły zostaje wyłowiony gorset wykonany z ludzkiej skóry. Makabryczne znalezisko wzbudza grozę i rozpoczyna lawinę wydarzeń, które do dziś pozostają niewyjaśnione. Śledztwo, prowadzone na szeroką skalę, po raz pierwszy w historii polskiej kryminalistyki sięga po badania DNA. Wykazują one, że ofiarą jest młoda studentka z Krakowa - Katarzyna Zowada. To właśnie wtedy rusza jedno z najdłuższych, najtrudniejszych i najdroższych śledztw w Polsce. Lista podejrzanych stale się wydłuża, pojawiają się kolejne tropy, które szybko okazują się ślepymi zaułkami. W centrum sprawy pozostaje jednak pytanie: kto i dlaczego dopuścił się tak bestialskiego czynu? Niewinny za kratami, zbrodnia nierozwiązana - historia Roberta Janczewskiego W śledztwie przełomowym momentem staje się wytypowanie Roberta Janczewskiego - samotnika mieszkającego na krakowskim Kazimierzu. Według policyjnego profilu psychologicznego idealnie pasuje do sprawcy tej brutalnej zbrodni. Po 18 latach od zabójstwa prokuratura wnosi akt oskarżenia. Janczewski trafia do aresztu śledczego, gdzie spędza pięć lat. Ostatecznie zostaje skazany na dożywocie, mimo że materiał dowodowy od początku budził wątpliwości. Z biegiem lat sprawa nabiera nowych rumieńców. Na światło dzienne wychodzą kolejne niejasności dotyczące prowadzenia śledztwa. Czy organy ścigania działały pod presją mediów i opinii publicznej? Czy założenia śledczych nie stały się pułapką, z której nie było odwrotu? Wątpliwości narastały, aż w końcu sprawa trafia do Sądu Apelacyjnego. Sąd Apelacyjny uniewinnia Janczewskiego - pytania pozostają bez odpowiedzi View oEmbed on the source website W 2024 roku, niemal trzy dekady po odnalezieniu szczątków Katarzyny Zowady, Sąd Apelacyjny uniewinnia Roberta Janczewskiego, który okrzyknięty został przez media „polskim Hannibalem Lecterem”. Po siedmiu latach spędzonych w areszcie i latach napiętej atmosfery, mężczyzna opuszcza mury więzienia jako wolny człowiek. Sprawa, która przez lata budziła emocje, wciąż nie znajduje finału - prawdziwy morderca Katarzyny Zowady nie został odnaleziony. Kraków ponownie staje się sceną jednej z największych zagadek kryminalnych w historii Polski. „Morderca szyty na miarę” na HBO Max - serial, który nie da widzom spać spokojnie Wobec braku rozstrzygnięcia sprawy, HBO Max przedstawi trzyodcinkowy serial dokumentalny „Morderca szyty na miarę”. Produkcja zagląda za kulisy śledztwa, oddaje głos śledczym, ekspertom i osobom, które przez lata szukały prawdy. Serial stawia ważne pytania o to, jak cienka jest granica między faktami a interpretacją, jak łatwo niesłuszne oskarżenie może złamać życie i jakie są skutki nieodwracalnych decyzji organów ścigania. Twórcy: Rafał Skalski (scenarzysta i reżyser), Marta Fujak (producentka) i Tomasz Karpiński (producent kreatywny) nie tylko zrekonstruowali wydarzenia, ale też próbują odpowiedzieć na kluczowe pytania: czy po latach jest jeszcze szansa na sprawiedliwość? Czy możliwe jest oczyszczenie dobrego imienia osoby niesłusznie oskarżonej? Czy krakowska zbrodnia z Wisły kiedykolwiek zostanie wyjaśniona? Pierwszy odcinek serialu „Morderca szyty na miarę” pojawi się na platformie już 20 lutego. Produkcja liczy trzy odcinki, które będą publikowane co tydzień. To obowiązkowa pozycja dla każdego, kto śledzi najgłośniejsze sprawy kryminalne i nie boi się konfrontacji z niewygodną prawdą.
Edyta Górniak bez filtrów. Znamy datę premiery najbardziej osobistego dokumentu o ikonie polskiej muzyki
SkyShowtime zapowiada mocny dokument o Edycie Górniak. Dwuczęściowy film odsłoni nieznane fakty z życia ikony polskiej sceny muzycznej. To historia pełna bólu, triumfu i nadziei. Premiera już za kilka tygodni!
SkyShowtime ogłosiło powstanie nowego, dwuczęściowego filmu dokumentalnego poświęconego Edycie Górniak. Produkcja nosząca tytuł „Edyta Górniak” skupi się na życiu i karierze jednej z najważniejszych postaci polskiej sceny muzycznej. Artystka, której kariera zaczęła się na deskach teatrów muzycznych, już w wieku 19 lat wystąpiła na Broadwayu, a w 1994 roku zyskała międzynarodową sławę dzięki udziałowi w Konkursie Piosenki Eurowizji. Edyta Górniak bohaterką wstrząsającego filmu dokumentalnego – co już wiadomo? Na polskiej scenie muzycznej nie brakuje wyrazistych osobowości, ale to Edyta Górniak stała się bohaterką, której życie i kariera już wkrótce trafią pod lupę twórców głośnej, dwuczęściowej produkcji. Platforma y SkyShowtime ogłosiła realizację oryginalnego filmu dokumentalnego, który ukaże pełne emocji kulisy drogi artystki – od dzieciństwa w Ziębicach po światowe sceny. Premiera wyczekiwanej produkcji została zaplanowana wyłącznie na rok 2026, a atmosfera wokół projektu staje się coraz bardziej napięta. Ziębice, Broadway i światowe sceny - droga do sławy Edyty Górniak Edyta Górniak pochodzi z Ziębic (małe miasteczko w woj. dolnośląskim) - to właśnie tam rozpoczęła się jej droga do sławy. Jej talent sceniczny i wokalny szybko zauważono. Już jako nastolatka rozpoczęła karierę teatralną, a mając zaledwie 19 lat wystąpiła na nowojorskim Broadwayu. Występ w Konkursie Piosenki Eurowizji w 1994 roku z piosenką „To nie ja” zapoczątkował jej międzynarodową karierę. Film dokumentalny przypomni te przełomowe momenty w karierze Edyty Górniak, ukazując je z osobistej perspektywy artystki. Produkcja pokaże również mniej znane epizody z jej życia - zarówno te zawodowe, jak i prywatne. View oEmbed on the source website Kulisy życia prywatnego piosenkarki Produkcja SkyShowtime „Edyta Górniak” ma przedstawić nie tylko publiczne życie artystki, ale także jej codzienność jako kobiety i matki. Twórcy dokumentu zapowiadają subtelną i inspirującą opowieść o sile, nadziei, wybaczaniu oraz odnajdywaniu spokoju. Film ukaże kontrasty między blaskiem reflektorów a zwykłą codziennością, pokazując Edytę Górniak jako osobę zmagającą się z wyzwaniami życia prywatnego. Narracja dokumentu ma przybliżyć widzom prawdziwe oblicze artystki - dziewczyny, która ze skromnych Ziębic dotarła na szczyty światowej sceny. Materiały archiwalne i osobiste relacje mają stworzyć pełen obraz jej życia i kariery. Kiedy premiera filmu o Edycie Górniak? Premiera filmu dokumentalnego o Edycie Górniak budzi ogromne emocje. Widzowie liczą na mocne sceny, poruszające wyznania i nowe spojrzenie na losy artystki, która z małego miasteczka dotarła na szczyt światowej sławy. Czy produkcja wstrząśnie polską branżą muzyczną i odkryje sekrety, o których nie mówiło się nigdy wcześniej? Dowiemy się tego już wkrótce. Premiera zaplanowana jest na 5 marca 2026 roku na SkyShowtime i może być jednym z najgłośniejszych wydarzeń medialnych nadchodzących lat.
To jedna z najbardziej wstrząsających spraw kryminalnych XXI wieku. Netflix opublikował o niej dokument
Netflix wraca do historii Lucy Letby - pielęgniarki skazanej za zabójstwa noworodków. Dokument pokazuje kulisy śledztwa i pytanie, które wciąż nie daje spokoju: czy system zawiódł?
Niektóre historie brzmią jak scenariusz thrillera, ale wydarzyły się naprawdę. Sprawa Lucy Letby - brytyjskiej pielęgniarki neonatologicznej skazanej za zabójstwa niemowląt - od lat budzi grozę, niedowierzanie i emocje, które w Wielkiej Brytanii nie opadły do dziś. Netflix właśnie dodał pełnometrażowy dokument „Śledztwo w sprawie Lucy Letby” (oryg. Investigating Lucy Letby), który wraca do wydarzeń z lat 2015–2016 i pokazuje kulisy jednej z najbardziej kontrowersyjnych spraw sądowych ostatnich lat. Twórcy nie idą w tanią sensację - zamiast tego budują chłodną, dziennikarską opowieść o faktach, dowodach, błędach i pytaniach, które wciąż pozostają bez odpowiedzi. To nie jest true crime „do kotleta”. To dokument, po którym trudno wrócić do codzienności. A mimo to w pierwszej dobie od premiery wskoczył na 2. pozycję najchętniej oglądanych w rankingu Netflixa. „Śledztwo w sprawie Lucy Letby” - o czym jest nowy dokument Netflixa? Film skupia się na sprawie Lucy Letby, pielęgniarki pracującej na oddziale noworodkowym szpitala Countess of Chester w Anglii. To właśnie tam - między czerwcem 2015 a czerwcem 2016 roku - doszło do serii dramatycznych zdarzeń medycznych, które przez długi czas wydawały się „niewytłumaczalnym pechem”. Dopiero później pojawiły się podejrzenia, że niektóre zgony i nagłe pogorszenia stanu zdrowia niemowląt mogły być celowe. Dokument analizuje przebieg śledztwa, sposób działania policji i medyków, a także atmosferę, w której przez długi czas ignorowano sygnały ostrzegawcze. Twórcy pokazują również systemowy chaos i szpitalną biurokrację, która - według wielu - zbyt długo nie pozwalała nazwać spraw po imieniu. View oEmbed on the source website Kim była Lucy Letby i dlaczego ta sprawa wstrząsnęła światem? Lucy Letby została skazana w sierpniu 2023 roku za zamordowanie siedmiorga niemowląt oraz usiłowanie zabójstwa siedmiorga kolejnych. Łącznie otrzymała 15 wyroków dożywocia i dziś pozostaje jedną z najbardziej znienawidzonych postaci współczesnej brytyjskiej kryminalistyki. To, co szczególnie szokuje, to fakt, że Letby przez długi czas funkcjonowała w oczach otoczenia jako „zwyczajna pielęgniarka” - osoba cicha, spokojna, niewyróżniająca się. Właśnie ta pozorna normalność stała się jednym z najbardziej przerażających elementów całej historii. Netflix pokazuje to z wyjątkową brutalnością - nie przez sceny zbrodni, ale przez kontrast: codzienność szpitala i fakt, że dramat mógł rozgrywać się tuż obok, niemal niezauważony. Nowe nagrania, przesłuchania i aresztowanie. Netflix pokazuje „niewidziane” dotąd materiały Jednym z najmocniejszych elementów dokumentu jest wykorzystanie materiałów, które wcześniej nie były publicznie dostępne. W filmie pojawiają się m.in.: nagrania z momentu aresztowania Letby w lipcu 2018 roku, ujęcia z jej domu, fragmenty przesłuchań, analiza dowodów użytych w procesie, wypowiedzi ekspertów medycznych i śledczych. To nie są rekonstrukcje, tylko realne materiały, które nadają dokumentowi wrażenie chłodnej, dusznej autentyczności. Jedna ze scen - zatrzymanie pielęgniarki w szlafroku, w domu rodzinnym - robi szczególne wrażenie, bo pokazuje to, co w true crime zawsze działa najmocniej: zło nie wygląda jak potwór. Wygląda jak sąsiadka z ulicy, której od zawsze mówisz dzień dobry i pomagasz nosić zakupy. Dlaczego dokument budzi kontrowersje? Pojawiają się wątpliwości wokół wyroku Choć Letby została skazana, temat nie jest zamknięty. Dokument Netflixa trafia w wyjątkowo drażliwy moment - gdy w Wielkiej Brytanii coraz częściej pojawiają się głosy, że sprawa może wymagać ponownej analizy. Twórcy przywołują argumenty, które od miesięcy przewijają się w publicznej debacie: brak jednoznacznego motywu, spory wokół interpretacji danych statystycznych, podważanie niektórych dowodów medycznych, pytania o warunki funkcjonowania oddziału. Film nie ogłasza sensacyjnie, że doszło do pomyłki sądowej, ale pokazuje rosnące napięcie: część opinii publicznej uznaje sprawę za oczywistą, inni zaczynają dostrzegać pęknięcia w narracji. To dokument, który zostawia widza z niepokojem, a nie z prostą odpowiedzią. Gdzie obejrzeć „Śledztwo w sprawie Lucy Letby”? Dokument „Śledztwo w sprawie Lucy Letby” (Investigating Lucy Letby) jest dostępny na Netflixie. To pełnometrażowa produkcja z Wielkiej Brytanii, zrealizowana we współpracy Netflixa z ITN Studios. Tytuł wyróżnia się tym, że jest bardziej analityczny niż rozrywkowy. Nie ma tu klasycznej narracji pt. „polowanie na potwora” - znanej z wielu dostępnych na platformie true crime. Jest za to chłodne śledztwo, pytania o system i o to, jak łatwo instytucje mogą zignorować sygnały ostrzegawcze. Jeśli oglądaliście dokumenty takie jak „Pielęgniarka”, to „Śledztwo w sprawie Lucy Letby” uderza w podobny ton - tylko mocniej, brutalniej i bardziej realistycznie.
Fani „Gambitu królowej” odliczają dni do tej premiery na Netflix. Film o legendzie szachów odsłoni fakty, o których niemal się nie mówi
Judit Polgár, nazywana królową szachów, doczekała się poruszającego dokumentu. „Królowa szachów” zadebiutuje na Netflix 6 lutego i odkryje kulisy jej genialnej kariery i walki z bezlitosnym światem pełnym stereotypów.
W 2020 roku serial „Gambit królowej” zdobył serca widzów na całym świecie – w ciągu zaledwie 28 dni od premiery obejrzało go aż 62 miliony osób. Sukces tej fikcyjnej historii kobiety-szachistki zwrócił uwagę na fascynujący świat szachów i otworzył przestrzeń do mówienia o prawdziwych bohaterkach tej dyscypliny. Już 6 lutego Netflix pokaże kolejną poruszającą produkcję i tym razem przedstawi historię autentycznej legendy – Judit Polgár. W tym artykule: Judit Polgár – szachistka, która zburzyła mury podziałów O czym opowiada film dokumentalny „Królowa szachów”? Czy warto obejrzeć „Królową szachów” na Netflix? Judit Polgár – szachistka, która zburzyła mury podziałów Judit Polgár (ur. 1976), uważana za najwybitniejszą szachistkę w historii, przez lata udowadniała, że kobieta może rywalizować jak równy z równym w świecie zdominowanym przez mężczyzn. Już od najmłodszych lat brała udział wyłącznie w turniejach otwartych, odrzucając podziały na szachy kobiece i męskie. Jej konsekwencja, talent i nieugiętość uczyniły z niej legendę. Mimo zakończenia kariery turniejowej, Polgár wciąż aktywnie działa w świecie szachowym – prowadzi edukacyjne inicjatywy i organizuje Judit Polgár's Global Chess Festival, gdzie łączy miłośników gry z całego świata. Nie dziwi więc wybór Judit jako bohaterki nowego dokumentu na Netflix. View oEmbed on the source website O czym opowiada film dokumentalny „Królowa szachów”? „Królowa szachów” to pełnometrażowy dokument wyreżyserowany przez Rory Kennedy. Fbuła przybliża widzom drogę pochodzącej z Węgier Judit Polgár na szczyt światowych szachów, jej nieustanne przełamywanie stereotypów oraz konsekwencje życiowych wyborów. Tytuł zawiera liczne materiały archiwalne oraz wywiady z samą Polgár, członkami jej rodziny i legendami szachowymi, w tym z Garrim Kasparowem. „Królowa szachów” nie tylko ukazuje pasję i determinację Polgár, ale także skupia się na psychologicznej presji, z jaką musiała się mierzyć, oraz na wpływie, jaki wywarła na postrzeganie kobiet w świecie sportów umysłowych. Jednym z najbardziej poruszających wątków jest przedstawienie tzw. rodzinnego eksperymentu. Rodzina Polgárów postawiła sobie za cel wychowanie dzieci na szachowych geniuszy. Judit i jej siostry były wychowywane w duchu intensywnej edukacji i systematycznego treningu. To świadome i konsekwentne podejście przyniosło spektakularne efekty – Judit pobiła rekord Bobby’ego Fischera, zostając najmłodszą arcymistrzynią w historii. Eksperyment Polgárów do dziś budzi emocje i inspiruje do dyskusji na temat edukacji, talentu i rodzicielskich ambicji. Nowa produkcja szczegółowo ukazuje, jak wyglądało codzienne życie młodej Judit i jaką rolę odegrali w nim jej rodzice. Czy warto obejrzeć „Królową szachów” na Netflix? Choć „Królowa szachów” opowiada o szachistce, nie jest to jedynie relacja z kariery sportowej. Tytuł stawia pytania o granice możliwości, rolę kobiet w sporcie, znaczenie odwagi w przełamywaniu schematów i cenę sukcesu. Historia Judit Polgár ukazana została jako uniwersalna opowieść o determinacji i poświęceniu. Nowość Netflixa podkreśla, jak Polgár zmieniła sposób postrzegania kobiet w szachach i udowodniła, że płeć nie decyduje o intelektualnym potencjale. To film, który może być inspiracją nie tylko dla miłośników „Gambitu królowej”, ale dla wszystkich, którym tematy równości kobiet i mężczyzn nie są obojętne.