Millennium Docs Against Gravity 2026 startuje już za chwilę - ponad 170 filmów i wydarzenia, których nie możesz przegapić
Już za chwilę startuje jedno z najważniejszych wydarzeń filmowych w Europie. 23. edycja Millennium Docs Against Gravity ponownie zamieni polskie miasta w przestrzeń rozmów o świecie, emocjach i tym, co naprawdę nas porusza. W programie znalazło się ponad 170 filmów dokumentalnych, a także wydarzenia specjalne, koncerty i spotkania z twórcami. Sprawdzamy, co warto zobaczyć.
Do startu 23. edycji Millennium Docs Against Gravity zostało już tylko 10 dni. Festiwal odbędzie się od 8 do 17 maja 2026 roku w kinach w siedmiu miastach: Warszawie, Wrocławiu, Gdyni, Poznaniu, Katowicach, Łodzi i Bydgoszczy. Następnie, od 19 maja do 1 czerwca, wydarzenie przeniesie się także do przestrzeni online. MDAG to dziś największy festiwal filmowy w Polsce i drugi co do wielkości festiwal dokumentalny w Europie. W 2025 roku zgromadził ponad 181 tysięcy widzów i widzek — i wszystko wskazuje na to, że tegoroczna edycja przyciągnie jeszcze większą publiczność. Na stronie festiwalu dostępny jest już pełny harmonogram projekcji, a sprzedaż biletów na seanse właśnie ruszyła. Kończy się także sprzedaż karnetów i akredytacji — na stronie zostały już ostatnie sztuki. To właśnie one zapewniają dostęp do pełnego programu, czyli ponad 170 filmów dokumentalnych z całego świata. Jak co roku MDAG proponuje kino, które nie tylko opowiada historie, ale też zmusza do refleksji — o świecie, relacjach, technologii czy przyszłości planety. Wydarzenia specjalne: kino wszystkimi zmysłami Festiwal to jednak nie tylko seanse. W programie znalazły się także wydarzenia specjalne, które poszerzają doświadczenie kina o kolejne zmysły i konteksty. Jednym z nich jest autorski format PURO Film to Table, łączący projekcję filmową z doświadczeniem kulinarnym. Po seansie filmu „Piąta pora roku” w reżyserii Giuseppe Carrieriego widzowie wezmą udział w kolacji degustacyjnej inspirowanej historią pięciu włoskich szefowych kuchni. To opowieść o jedzeniu jako nośniku pamięci, emocji i tożsamości — kontynuowana przy stole, już poza salą kinową. Pokazy specjalne W programie znalazły się także wyjątkowe pokazy specjalne. Jednym z nich jest projekcja filmu „Przesuwając granice” w Planetarium Centrum Nauki Kopernik, połączona ze spotkaniem z reżyserem Julienem Elie. Film przenosi widzów do Boca Chica — miejsca, gdzie rozwój technologiczny ściera się z delikatnym ekosystemem. To opowieść o ambicjach związanych z podbojem kosmosu i pytanie o ich realną cenę. Koncerty, które dopełniają filmowe doświadczenie MDAG od lat łączy kino z muzyką — i nie inaczej będzie w tym roku. W programie znalazły się m.in.: występ Andriego Snæra Magnasona i Bartka Wąsika w Iluzjonie, poświęcony relacji między pamięcią a naturą koncert Joshua Eustisa i Kelly Moran z Orkiestrą Polskiego Radia w Studiu im. Lutosławskiego występ EABS inspirowany twórczością Sun Ra To wydarzenia, które rozwijają filmowe narracje i pozwalają doświadczyć ich w zupełnie inny sposób. Nowa nagroda: Dokumentalne Grand Prix FIPRESCI Tegoroczna edycja przynosi także ważną nowość. MDAG staje się domem prestiżowej nagrody Dokumentalnego Grand Prix FIPRESCI, przyznawanej przez międzynarodowe grono krytyków filmowych. Pokaz nagrodzonego filmu odbędzie się 9 maja w warszawskiej Kinotece. Co warto zobaczyć: polecenia dyrektora festiwalu Jak co roku, dyrektor festiwalu Artur Liebhart przygotował swoje autorskie TOP 10 filmów, które szczególnie warto zobaczyć. Wśród nich znalazły się m.in.: „Bugboy”, reż. Lucas Paleocrassas Pasja pomaga przeżyć najtrudniejszy czas. Yorgos, główny bohater filmu „Bugboy”, to nieśmiały nastolatek z wadą wzroku. Odnajduje odwagę dzięki więzi ze świerszczem o imieniu Isabella. Film łączy realizm z metaforyczną baśnią, pokazując lekcję przyjaźni, zaufania i dorastania. „Yo (Miłość jest zbuntowanym ptakiem)”, reż. Anna Fitch, Banker White Jak w tytule. Po śmierci przyjaciółki Anna przez dekadę odtwarza jej dom w skali 1:3 dla marionetki o tym samym imieniu. Film łączy ostatni rok życia Yo z twórczą interpretacją jej historii, pokazując siłę pamięci, miłości i artystycznej kreacji. „Bez końca”, reż. Michał Marczak Najdłużej szukamy tego, co zgubiliśmy w sobie Daniel nie słyszał, jak jego syn Krzysiek wychodzi z domu i idzie na most, gdzie widziano go po raz ostatni. Kamera uchwyciła go, a potem zniknął: skoczył do rzeki albo zszedł z mostu. Odtąd Daniel i jego żona żyją w zawieszeniu między nadzieją a strachem. „Moje wszystkie głosy”, reż. Maasja Ooms Terapia może być fascynująca Jedna na dziesięć osób słyszy głosy. Film przedstawia pięć osób i ich głosy – chroniące lub zagrażające. Rewolucyjna terapia pozwala im zyskać akceptację siebie i zmierzyć się z traumą, rysując fascynujący portret niezwykłego świata ludzkiego umysłu. „Love-22-Love”, reż. Jeroen Kooijmans Sztuka + miłość = piękno Jeroen Kooijmans dokumentuje 30 lat pełnych miłości, tworzenia i kryzysów psychicznych. To poetycki hołd dla żony i filmowy pamiętnik – list miłosny pełen sztuki. „Był sobie śnieg”, reż. Nikolaus Geyrhalter Tam, gdzie śnieg i lód nadal rządzą, tam żyją szczęśliwi ludzie Nikolaus Geyrhalter zabiera widza w podróż przez śnieżne i lodowe krajobrazy Japonii, Kanady, Islandii, Alp i Antarktydy. Film balansuje między zachwytem nad tym światem a melancholią jego utraty, pokazując zmiany w środowisku oraz tysiące form śniegu i lodu. „Sny o słoniach”, reż. Werner Herzog Herzog znów na tropie. Ale tym razem... Szaleni naukowcy i podróżnicy – to bohaterowie filmów Wernera Herzoga. Tym razem reżyser skupia się na postaci dra Steve’a Boyesa, który tropi słonie-olbrzymy w Angoli, na niezamieszkałych terenach, przez lokalnych mieszkańców nazywanych „końcem świata”. „Wax & Gold”, reż. Ruth Beckermann Jeden hotel, siła młodzieńczej fascynacji i Kapuściński Pobyt w legendarnym Hiltonie w Addis Abebie i „Cesarz” Kapuścińskiego stają się punktem wyjścia dla wielowarstwowej opowieści o imperialnej przeszłości Etiopii, teraźniejszości i ukrytych poetyckich znaczeniach, które je łączą. „Mariinka”, reż. Pieter-Jan de Pue Epicka historia kręcona przez 11 lat. Wybitne „Mariinka” zaczyna się na długo przed tym, nim zaczęła się pełnowymiarowa inwazja Rosji. Na wschodzie Ukrainy śledzimy losy kilku młodych Ukraińców, których życie na zawsze zostało ukształtowane przez ponad dziesięć lat wojny i konfliktu w Donbasie. „U źródła światła - 11 pieśni dla Fidżi”, reż. Cynthia Beatt Powrót do swojego wewnętrznego źródła Po latach spędzonych w Szkocji Iona wraca do rodzinnego domu na Fidżi, szukając odpowiedzi na pytania dotyczące jej poczucia wyobcowania w Europie. Czy odnajdzie ją jej alter ego, w które wciela się Tilda Swinton? W tym roku Artur Liebhart wybrał także swoim zdaniem najciekawsze tytuły z sekcji THE BEST OF MDAG, czyli filmów dokumentalnych prezentowanych na MDAG w ubiegłych latach, które podbiły serca publiczności. „List do redakcji”, reż. Alan Berliner Hymn żałobny dla prasy drukowanej poprzez 7076 zdjęć Film zbudowany ze zdjęć z „The New York Times” to osobista refleksja Alana Berlinera i elegia dla drukowanej gazety. Kolaż łączy powagę z wizualną fantazją, rozważając upływ czasu, starzenia się i zmiany w erze cyfrowej. „Życie Jane”, reż. Lorenz Knauer Jane Goodall – wspaniała postać, gościni naszego festiwalu w 2011 roku Jane Goodall – słynna badaczka szympansów i działaczka ekologiczna – przez ponad 20 lat podróżowała po świecie, szerząc nadzieję na ochronę planety. Film śledzi jej misję, pokazując archiwalia z jej życia i przełomowych badań w Park Narodowy Gombe. „Nadprodukcja: Terror konsumpcji”, reż. Erik Gandini Dlaczego przestaliśmy kontestować system? Spytaj reżysera po projekcji Film o konsumpcjonizmie, który poruszył widownię na całym świecie. Wykorzystując język teledysków, propagandy i reklamy, stawia pytania o szczęście, pustkę i alternatywy wobec globalnego kapitalizmu. W centrum – kontrowersyjny filozof John Zerzan. To tylko część programu, który — jak co roku — łączy intymne historie z tematami globalnymi. MDAG: festiwal dla wszystkich Organizatorzy mocno podkreślają także dostępność festiwalu. Dzięki wsparciu partnerów filmy z Konkursu Głównego będą dostępne z audiodeskrypcją, a wybrane pokazy także z napisami dla osób niesłyszących oraz tłumaczeniem na język migowy. Festiwal oferuje również wsparcie w organizacji udziału w wydarzeniach, co czyni go jednym z bardziej inkluzywnych wydarzeń filmowych w Europie. Bilety na seanse oraz wydarzenia towarzyszące są już dostępne — zarówno online, jak i w kasach kin. Mecenasem tytularnym wydarzenia jest Bank Millenium. Patronem medialnym Festiwalu jest ELLE.
Polski dokument na festiwalu filmowym w USA. To właśnie tam odbyła się premiera kultowego „Blue Velvet”
Polska animacja „Czy Ty mnie słyszysz?” w reżyserii Anastazji Naumenko znalazła się w prestiżowej sekcji Filmmakers of Tomorrow Telluride Film Festival 2025. To poruszający dokument o relacji matki i córki na tle technologii, emigracji i wojny w Ukrainie.
Polska kinematografia znów ma powody do dumy. Animowany dokument „Czy Ty mnie słyszysz?” w reżyserii Anastazji Naumenko znalazł się w oficjalnej selekcji jednego z najbardziej prestiżowych festiwali filmowych na świecie – Telluride Film Festival w USA. Film został wyróżniony przez zdobywcę Oscara Barry’ego Jenkinsa, który osobiście wybrał go do programu sekcji Filmmakers of Tomorrow. To pierwsza polska obecność na tym wydarzeniu od 2020 roku. Telluride Film Festival 2025 – elitarna selekcja filmowa Telluride Film Festival to wydarzenie, które od 1974 roku odbywa się w malowniczym Telluride w stanie Kolorado w USA. Uznawany za nieoficjalny początek sezonu Oscarowego, festiwal znany jest ze swojej selektywności, artystycznego poziomu oraz unikalnej atmosfery – bez czerwonych dywanów i nagród. To właśnie tutaj miały swoje premiery takie filmy jak „Blue Velvet” i „Mulholland Drive” Davida Lyncha, „Tajemnica Brokeback Mountain” Anga Lee czy „Moonlight” Barry’ego Jenkinsa. W 2025 roku do programu dołączył polski akcent – animowany dokument „Czy Ty mnie słyszysz?”. View oEmbed on the source website „Czy Ty mnie słyszysz?” – emocje zaklęte w animacji Film „Czy Ty mnie słyszysz?” to krótkometrażowy dokument animowany, którego reżyserką jest Anastazja Naumenko. Opowiada historię Nasti – emigrantki, która stara się nauczyć swoją matkę obsługi internetowych narzędzi komunikacyjnych. Z pozoru proste zadanie zamienia się w emocjonalną podróż przez zapomniane rodzinne konflikty, niewypowiedziane uczucia i pokoleniowe bariery. Na ekranie widzowie śledzą, jak technologia staje się punktem wyjścia do refleksji nad bliskością, tęsknotą i próbą odnalezienia wspólnego języka. Sekcja Filmmakers of Tomorrow, do której zaproszono film Naumenko, tworzona jest pod kuratelą Barry’ego Jenkinsa – zdobywcy Oscara za film „Moonlight”. To właśnie on wybrał „Czy Ty mnie słyszysz?” do oficjalnej selekcji. Polski zespół twórców za sukcesem filmu Za sukcesem „Czy Ty mnie słyszysz?” stoi zespół utalentowanych polskich twórców. Film został wyprodukowany przez Maksymiliana Piłasiewicza, Piotra Szczepanowicza i Grzegorza Wacławka ze studia Animoon. Animacją zajmował się Michał Kowalczyk, natomiast za montaż współodpowiedzialna była Aleksandra Rosset-Żak. Produkcja została współfinansowana przez Polski Instytut Sztuki Filmowej, a za międzynarodową dystrybucję odpowiada Square Eyes. Oprócz relacji rodzinnych, w tle dokumentu pojawia się również kontekst wojny w Ukrainie, emigracji i poszukiwania tożsamości. Sama reżyserka, Anastazja Naumenko, przyjechała do Polski jako szesnastolatka i studiowała na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Jej osobista historia oraz doświadczenie asymilacji kulturowej wyraźnie przenikają do produkcji, nadając jej głębię i autentyczność. Film był już wcześniej prezentowany m.in. na festiwalu Millenium Docs Against Gravity, gdzie również spotkał się z uznaniem.
6 nowych festiwali (nie tylko muzycznych), które warto znać w 2025 roku
Festiwale są doskonałą szansą na poszerzenie horyzontów, spojrzenia z innej perspektywy na muzykę, filmy i sztukę. Przedstawiamy nowe zjawiska kulturowe na festiwalowej mapie Polski.
W tym artykule: Bittersweet Timeless Film Festival BIGGA Fest Festiwal Dawida Podsiadły BNP Paribas Warsaw SerialCon Bittersweet 14-16 sierpnia, Park Cytadela Poznań Powrót Nelly Furtado, absolutnej ikony nostalgicznego R&B to już wystarczający powód, żeby w połowie sierpnia zawitać do Poznania na nowy festiwal BitterSweet. Ale organizatorzy zadbali, aby motywacji było więcej: Taco Hemingway na jedynym koncercie w 2025 roku czy występ uwielbianego duetu HURT. “BitterSweet to coś więcej niż festiwal – to miejsce, gdzie nostalgia spotyka się z nowoczesnością Timeless Film Festival 7-14 kwietnia, Kino Muranów, Kino Iluzjon, KINOMUZEUM (MSN), Syrena (Muzeum Warszawy), Warszawa To już druga edycja festiwalu Timeless Film Festival, poświęconego klasyce filmowej. Podczas kilku dni na nowo odkryjesz nie tylko starsze dzieła, ale również poznasz mniej znane produkcje z historii kina. Starannie wybrana kuratorska selekcja pozwoli ci lepiej zrozumieć kontekst i spojrzeć w zupełnie nowy sposób na niektóre tytuły, które na stałe zapisały się na kartach popkultury. W programie festiwalu znajduje się około 70 filmów pełnometrażowych i krótkometrażowych. Timeless Film Festival brzmi jak idealny plan na kwiecień. BIGGA Fest 23 lutego, Klub Niebo Warszawa Muzyczne festiwale kojarzą się głównie z latem, ale ten zimowy przystanek na warszawskiej mapie festiwalowej idzie pod prąd nie tylko w tej kwestii. Jeżeli alternatywa, łącząca jazz, punk i soul to twój klimat, BIGGA Fest zdecydowanie przypadnie ci do gustu. Zamiast skupiać się na mainstreamowej muzyce, stawia w pierwszym rzędzie undergroundowe formacje, które hipnotyzują brzmieniem i są powiewem świeżości. P.Unity, Klawo i Tropical Soldiers in Paradise w line-upie to gwarancja niezapomnianych muzycznych doznań. “To formacje, które perfekcyjnie łączą wyrazisty styl z wybornym kunsztem muzycznym. To nie tylko koncerty, to styl życia, manifestacja miejskiego ducha”, wyznają organizatorzy. Festiwal Dawida Podsiadły 6-7 czerwca Poznań, 27-28 czerwca Wrocław, 11-12 lipca Warszawa, 25-26 lipca Kraków, 15-16 sierpnia Gdańsk, 29-30 sierpnia Katowice Kiedy jeden z najpopularniejszych artystów w kraju ogłasza swój autorski festiwal, wywołuje tym niemałe poruszenie. Tak było pod koniec roku, gdy Dawid Podsiadło zdradził, że jedyne koncerty, na których wystąpi w 2025 roku, odbędą się na jego własnym festiwalu muzycznym. “(...) wszystkimi szczegółami podzielę się ze światem dopiero na początku przyszłego roku. Wam, ponieważ się kumplujemy, zdradzę, że zaproszenie do udziału przyjęły fantastyczne Artystki oraz Artyści i wszyscy zaprezentujemy Wam totalnie unikalne koncerty. Będzie mnóstwo fantastycznej, nowej muzyki podanej w bardzo wyjątkowych okolicznościach i przestrzeniach”, napisał na Instagramie. To może być jedna z najciekawszych muzycznych imprez tego roku. BNP Paribas Warsaw SerialCon Grudzień, Warszawa To pierwszy międzynarodowy festiwal seriali w Polsce, skierowany do widzów, nadawców i twórców produkcji odcinkowych, który ma na celu wspieranie rodzimej branży serialowej oraz popularyzowanie najbardziej wartościowych i oryginalnych produkcji z Polski i świata. Pierwsza edycja odbyła się pod koniec 2024 roku i przyciągnęła rzesze widzów oraz ekspertów. W ramach wydarzenia zaplanowano premiery, nocne maratony, panele dyskusyjne, spotkania z gwiazdami, warsztaty edukacyjne oraz pierwsze w kraju nagrody dla polskich seriali, przyznawane przez międzynarodowe jury. SerialCon to unikalne miejsce spotkań widzów, twórców i przedstawicieli branży, a my z niecierpliwością czekamy na nową datę tegorocznej edycji. Law of the Desert 5-6 lipca, Pustynia Błędowska Weekend pełen muzyki, sztuki i kreatywnych warsztatów na największej pustyni w Europie, z dala od codziennych bodźców i nieustannie pędzącej technologii. Law of the Desert to unikatowy festiwal, pozwalający odkrywać pustynny krajobraz jako miejsce twórcze, kreujące zieloną przyszłość pełną równowagi. Naturalne piękno Pustynii Błędowskiej wzbogacą instalacje, między innymi Izy Koczanowskiej, Dagny Jakubowskiej czy studentów SWPS'u, natomiast pod okiem Karoliny Sulej uczestnicy będą mieli okazję ponieść się własnej, artystycznej fantazji. Nie zabraknie także przestrzeni na dyskusję i wiele refleksji, pod okiem gości: Wojciecha Kolędy, Szymona Bujalskiego i Mariusza Truszkowskiego. Przy zachodzie słońca oddamy się w pełni muzyce Dobrawy Czocher, Natalii Czekały, tenora Dionizego Wincentego Płaczkowskiego oraz Panta du Prince, wznoszącego edycję 2025 na międzynarodowy poziom. Przełączenie się na prawdziwy „Desert Mode”, gwarantuje niezapomniane rozpoczęcie wakacji, pełne relaksu i balansu pomiędzy światem rzeczywistym, a cyfrowym.
Znamy już Najlepszy Polski Serial Roku 2024 w ramach BNP Paribas Warsaw SerialCon
Międzynarodowe jury w składzie: David Caffrey, Gaïa Weiss, Danna Stern oraz Pam Roberts orzekło, że Najlepszym Polskim Serialem Roku 2024 została „Infamia” (Netflix) w reżyserii Anny Maliszewskiej i Kuby Czekaja. Wręczono także nagrody w siedmiu pozostałych kategoriach a Nagrodę Publiczności zdobył serial „1670” w reżyserii Macieja Buchwalda i Kordiana Kądzieli (Netflix).
BNP Paribas Warsaw SerialCon jest pierwszym międzynarodowym festiwalem seriali w Polsce. Wychodząc naprzeciw potrzebom branży kreatywnej, wprowadziliśmy na rynek nowe, prestiżowe Nagrody dla rodzimej branży serialowej, by pokazać, że seriale stały się dzisiaj jednym z najważniejszych symboli współczesnej kultury. Międzynarodowe jury orzekło, że Najlepszym Polskim Serialem Roku 2024 została Infamia (Netflix) w reżyserii Anny Maliszewskiej i Kuby Czekaja, produkcji Netflix za wgląd w niezwykły i wyrazisty świat. Ten serial jest współczesną baśnią, celebrującą kobiecą niezależność i kulturową różnorodność. Jednak na tym nagrody dla tego serialu się nie skończyły, bowiem Nagrodę dla Najlepszej Aktorki za odważną i zniuansowaną kreację, która jednocześnie ukazuje kruchość i siłę otrzymała Zofia Jastrzębska, wcielająca się w serialową Gitę Burano. Nagrodzeni zostali także Anna Maliszewska i Kuba Czekaj za odważne decyzje kreatywne, które w piękny sposób nakreśliły wyrazisty obraz osobliwego świata, odbierając statuetkę za Najlepszą Reżyserię. Zaś nagrodę za złożoną opowieść, pięknie zdefiniowane postaci i różnorodne narzędzia narracyjne otrzymali Dana Łukasińska, Anna Maliszewska, Julita Olszewska, którzy napisali scenariusz Infamii (Netflix). Nagroda dla Najlepszego Aktora trafiła w ręce Borysa Szyca za rolę w serialu Warszawianka, (SkyShowtime) za wykreowanie niezwykle złożonego i udręczonego bohatera oraz zabranie nas w niekomfortową podróż. Zaś wyróżniony za zdjęcia do tego serialu został Piotr Uznański za klimatyczne obraz współczesnej Warszawy, ukazujące zarówno jej piękną jak i mroczną stronę, wygrywając Nagrodę za Najlepsze Zdjęcia. Za złożenie angażującej i wyrazistej obsady nagrodę za Najlepszą Reżyserię Obsady otrzymała Katarzyna Gryciuk Krzywda za serial 1670, produkcji Netflix. Za niezwykłą wrażliwość i odwagę w opowiadaniu o trudnych rzeczach w bezkompromisowy sposób, otrzymując Nagrodę BNP Paribas Tomorrow’s Icon dla młodej kreatywnej osoby, która w danym roku zaproponowała nowe i oryginalne, przełomowe spojrzenie na polski serial – przykuwając uwagę branży i widzów swoimi świeżymi, twórczymi pomysłami, otrzymała Kamila Tarabura, współtwórczyni, reżyserka i scenarzystka Absolutnych debiutantów (Netflix). Wręczono także nagrodę najbardziej surowego jury – Nagrodę Publiczności, o której zadecydowali wszyscy widzowie biorący udział w pokazach konkursowych. Statuetka trafiła w ręce twórców serialu 1670 w reżyserii Macieja Buchwalda i Kordiana Kądzieli (Netflix). To koniec pierwszego międzynarodowego festiwalu seriali w Polsce – BNP Paribas Warsaw SerialCon, ale to dopiero początek jego historii. Razem byliśmy częścią pięknego pilota, jednak czeka nas przecież jeszcze cały serial. Festiwal jest dowodem na to, że polskie seriale mają się naprawdę dobrze i są przepełnione młodymi talentami, a widzowie naprawdę chcą je oglądać. W ciągu dnia dyskutowano nad zjawiskami związanymi z produkcją i odbiorem seriali, a noce spędzano wspólnie na maratonach i premierach najgorętszych produkcji. Warszawa udowodniła raz jeszcze, że jest prawdziwym domem dla seriali. Do zobaczenia za rok! Najlepszy Polski Serial Roku 2024 (25.000,00 zł): „Infamia”, reż. Anna Maliszewska, Kuba Czekaj (Netflix) Najlepsza rola żeńska (10.000,00 zł): Zofia Jastrzębska - „Infamia”, reż. Anna Maliszewska, Kuba Czekaj (Netflix) Najlepsza rola męska (10.000,00 zł): Borys Szyc - „Warszawianka”, reż. Jacek Borcuch (SkyShowtime) Najlepsza reżyseria (10.000,00 zł): Anna Maliszewska, Kuba Czekaj - „Infamia” (Netflix) Najlepsze zdjęcia (10.000,00 zł): Piotr Uznański - „Warszawianka”, reż. Jacek Borcuch (SkyShowtime) Najlepsza reżyseria obsady (10.000,00 zł): Katarzyna Gryciuk Krzywda „1670”, reż. Maciej Buchwald, Kordian Kądziela (Netflix) Najlepszy scenariusz (10.000,00 zł): Dana Łukasińska, Anna Maliszewska, Julita Olszewska - „Infamia”, reż. Anna Maliszewska, Kuba Czekaj (Netflix) Nagroda BNP Paribas Tomorrow’s Icon (10.000,00 zł): Kamila Tarabura - współtwórczyni, reżyserka i scenarzystka „Absolutnych debiutantów” (Netflix) Nagroda Publiczności (10.000,00 zł): „1670”, reż. Maciej Buchwald, Kordian Kądziela Partner tytularny: Bank BNP Paribas Partner: Miasto Stołeczne Warszawa Organizator: Fundacja OFF CAMERA Współorganizator: Stołeczna Estrada Partnerzy programowi: MAX, SkyShowtime, Netflix, TVP, Canal+ Partnerzy wspierający: BYTOM, RITUALS, Kinoteka, Pałac Kultury i Nauki Patroni medialni: RMF FM, RMF Classic, RMF MAXX, Gazeta Wyborcza, Wyborcza.pl, ELLE, VIVA!, GLAMOUR, PARTY, Rzeczpospolita, rp.pl, INTERIA, FILMWEB, TVN
Rusza 64. Krakowski Festiwal Filmowy. W programie aż 180 dokumentów i filmów, w tym "Walka o nadzieję" z Danielem Olbrychskim
64. Krakowski Festiwal Filmowy zacznie się już 26 maja i potrwa do 2 czerwca. Od 31 maja natomiast (do 16 czerwca) wszyscy, którzy nie dotrą do stolicy Małopolski, będą mieli okazję zobaczyć festiwalowe filmy online na KFF VOD. A jest na co czekać – aż 180 dokumentów i krótkich metraży z całego świata.
W tym artykule: Ponad 180 produkcji na Krakowskim Festiwalu Filmowym Premiera filmu Szumowskiej i Englerta "All Inclusive" Aż 180 filmów dokumentalnych i krótkometrażowych z całego świata i ponad 100 polskich i światowych premier. Program tegorocznego Krakowskiego Festiwalu Filmowego robi wrażenie. Ponad 180 produkcji na Krakowskim Festiwalu Filmowym Festiwal zainauguruje film „Jestem Postacią Fikcyjną” w reżyserii Arkadiusza Bartosiaka. To wielowymiarowy portret Andrzeja Seweryna, legendarnego artysty francuskiego i polskiego kina oraz teatru. Człowieka, który przez życie pędzi na piątym biegu, stale szukając nowych wyzwań. Obraz przeprowadzi swojego widza przez dynamiczną podróż życia codziennego Seweryna, jak i jego kolejnych wyzwań zawodowych, których podejmuje się z niezmienną młodzieńczą werwą. Kamera towarzyszy aktorowi w różnych sytuacjach – na scenie w trakcie prób, wystąpień publicznych i politycznych, ukazuje jego artystyczną czułość, wrażliwość i zaangażowanie. Zobaczymy go też w roli męża, dziadka, pacjenta czy pedagoga. To intymny portret człowieka: jego historii, sposobu postrzegania świata, trudności i wielkich emocji. „Jak prawdziwie sportretować artystę, który się nie zatrzymuje? Który pędzi przez życie i przez swoją sztukę z siłą tornada? Uznałem, że jest tylko jedna skuteczna metoda – dać się tej sile porwać. Rzucić się w wir. Mam nadzieję, że właśnie taki jest nasz film”, mówi reżyser Arkadiusz Bartosiak. Równie interesująco zapowiada się cykl skupiony wokół kinematografii rumuńskiej. W ramach „Fokusu na Rumunię” zostaną zaprezentowane najnowsze filmy dokumentalne regionu. Pięć filmowych spojrzeń na współczesną Rumunię ukazuje kraj pełen kontrastów, gdzie nowoczesność zderza się z tradycją, sacrum z profanum, a przeszłość bezustannie wpływa na teraźniejszość. „Między ciszą a grzechem” w reżyserii Diany Nicolae przedstawia historie twórczości poetki Otilii Valerii Coman, znanej jako Ana Blandiana, której działalność była cenzurowana i zakazywana przez komunistyczny reżim. Mimo prześladowań, Blandiana pozostała w kraju, gdzie po upadku dyktatury wciąż krytycznie postrzegała władzę, pozostając wierna swoim wartościom i ujawnianiu prawdy. W trakcie festiwalu wyświetlone zostaną wybitne filmy dokumentalne, jak wzruszający pełnometrażowy debiut Johanny Bernhardson, „Bracia Andersson”. To opowieść o rozłące i rodzinie. Bracia Andersson dorastali w robotniczej rodzinie w Göteborgu. Roy to międzynarodowo uznany reżyser, podczas gdy Ronny skończył jako bezdomny. Kjell został twórcą filmów dokumentalnych, a Leif żyje na rencie inwalidzkiej. Film snuje historię o tym, jak różnie może potoczyć się życie, mimo pozornie podobnych okoliczności dorastania, dojrzewania, startu. Jeśli popkultura uwiodła was w ostatnim czasie kowbojsko-westernowymi obrazami, na co niewątpliwy wpływ miały takie produkcje, jak serial „Yellowstone” czy album „Cowboy Carter” Beyonce, warto zarezerwować seans fabularnego krótkiego metrażu „Abel” w reżyserii Dekela Berensona. To wielokrotnie nagradzany reżyser, scenarzysta i producent, który czerpie inspiracje z podróży, a w swoim kinie uwagę skupia na problemach społecznych i humanitarnych. O czym Berenson opowie tym razem? O spokojnej górskiej, ranczerskiej przestrzeni i rozterkach emocjonalnych 17-letniego Abla w związku z dziewczyną, jak i własnym ojcem. Ale Krakowski Festiwal Filmowy to również plenerowa sekcja Dźwięki Muzyki – pod Wawelem zobaczymy Trylogię Quatsi („Koyaanisqatsi”, „Powaqqatsi”, „Naqoyqatsi”) autorstwa Godfreya Reggio. Muzykę do filmów napisał jeden z najwybitniejszych współczesnych kompozytorów Philip Glass (znany m.in. z opraw muzycznych do filmów „Godziny”, „The Truman Show”, czy „Candyman”). Natomiast muzykę filmową na żywo w wykonaniu Piotra Orzechowskiego „Pianohooligan” i Kuby Więcka usłyszymy podczas specjalnego wydarzenia w Muzeum Sztuki i Techniki Japońskiej MANGGHA. Projekcji filmu „Mocny człowiek” w reż. Henryka Szaro wyświetlanego z taśmy 35 mm będzie towarzyszył terkot zabytkowych projektorów. W tym samym miejscu odbędzie się też premiera książki „Andrzej Wajda. Notesy”, tuż przed publicznym – pierwszym – pokazem filmu „Wałęsa według Wałęsy”. W ramach festiwalu odbędą się też debaty na temat ingerencji sztucznej inteligencji i dezinformacji w nasze życie. To wszystko w Pałacu Potockich 26 i 28 maja w ramach KKF Talks. Premiera filmu Szumowskiej i Englerta "All Inclusive" Filmem zamknięcia – a jednocześnie światową premierą – będzie film hybrydowy „All Inclusive” Małgorzaty Szumowskiej i Michała Englerta. „25 lat temu zaczynałam swoją karierę filmową na festiwalu krakowskim. To były moje pierwsze kroki jako filmowca… w moim rodzinnym mieście, ale i na świecie, bo festiwal ma rangę międzynarodową. Teraz po latach wracam na ten wspaniały festiwal wraz Michałem Englertem, z którym tworzymy duet reżyserski i artystyczny. »All Inclusive« długo czekał na premierę. Jesteśmy szczęśliwi, że będzie filmem zamknięcia. To zdecydowanie nasz najmniej oczywisty tytuł, myślę że zaskoczymy wiele osób! Nie mogę się doczekać kiedy podzielimy się nim z Państwem!”, opowiada współreżyserka filmu, Małgorzata Szumowska. Pełen program Krakowskiego Festiwalu Filmowego dostępny jest na stronie.
Klasyka kina z muzyką na żywo. Karnety na Timeless Film Festival Warsaw już w sprzedaży
Festiwali filmowych nigdy nie dość. Jeśli podobnie jak my zgadzacie się z tym stwierdzeniem, z otwartymi rękami powitacie w kulturalnym kalendarzu stolicy nowe wydarzenie. Dlaczego nie może was zabraknąć na Timeless Film Festival Warsaw?
Nowy festiwal filmowy odkryje przed widzami klasykę kina Roman Gutek to nazwisko znane wszystkim polskim miłośnikom dziesiątej muzy. Zwykle widzimy je przed pokazami nowych dzieł Jima Jarmuscha, Pedro Almodóvara czy Park Chan-wooka. Tym razem jeden z najpopularniejszych pasjonatów kina i dystrybutorów znad Wisły na afisz posyła filmową klasykę, bez której nie byłoby współczesnych frekwencyjnych przebojów. Tak jak druga część „Diuny” w IMAX-ie to punkt obowiązkowy dla wielbicieli twórczości Hansa Zimmera i precyzyjnych kadrów Denisa Villeneuve'a, tak repertuar Timeless Film Festival Warsaw jest gratką dla wszystkich tych, którzy chcą zobaczyć, jaką drogę przeszło kino – od Germaine Dulac po Davida Lyncha, od „Fausta” do dzisiejszych horrorów. Twórcy nowego festiwalu filmowego wybrali ponadczasowe historie, które wciąż mają wiele do zaoferowania spragnionym zachwytów widzom. Publiczność będzie miała okazję zapoznać się z artystami zarówno cieszącymi się w naszym kraju powszechnym uznaniem, jak i tymi, którzy w Polsce przeszli bez echa, a na światowym gruncie są ważnymi postaciami rozmowy o kinie. Selekcjonerzy nie ograniczali się do utartych kanonów i najpopularniejszych gatunków. W programie nie pominęli awangardy czy animacji. Kiedy i gdzie odbędzie się Timeless Film Festival Warsaw? Pierwsza edycja wydarzenia zaplanowano na dni 8-15 kwietnia. Projekcje ponad 130 pełnometrażowych i kilkudziesięciu krótkometrażowych filmów w odnowionych cyfrowo kopiach odbędą się w warszawskich kinach Muranów, Iluzjon i Atlantic, a także w sali w Muzeum Warszawy. Przygotowano również specjalne plenerowe seanse w nietypowych lokacjach. Sprzedaż karnetów już wystartowała i potrwa do 27 marca. Z kolei 13 marca ruszy sprzedaż pojedynczych biletów. Karnety dostępne są na stronie Festiwalu. Program Timeless Film Festival Warsaw – retrospektywy mistrzów i koncerty filmowe Program Timeless Film Festival Warsaw to między innymi przegląd dzieł Michaela Powella i Emerica Pressburgera, dziś docenianych przez Martina Scorsesego czy Gretę Gerwig, hołd złożony zapomnianej „geniuszce komedii” Elaine May oraz strojnym kostiumom Luchino Viscontiego. Zadowoleni będą miłośnicy musicali, którzy obejrzą zarówno „Panów w cylindrach” z lat 30., jak i zeszłoroczne „Dicks: The Musical” od studia A24. Organizatorzy zapraszają też na wyjątkowe koncerty filmowe w przestrzeniach Teatru Wielkiego – Opery Narodowej, Filharmonii Narodowej oraz Muzeum POLIN. Na początek festiwalu orkiestra i chór wykonają muzykę Stefana Wesołowskiego skomponowaną do filmu „Męczeństwo Joanny d'Arc”. Pod batutą Dawida Runtza orkiestra wykona też muzykę do „Amadeusza” Miloša Formana, a Josef Van Wissem zagra do „Upadku domu Usherów” Jeana Epsteina z 1928 roku. Cały harmonogram koncertów znajdziecie na stronie wydarzenia: www.timelessfilmfestival.pl Filmy 2024, na które czekamy. Co pojawi się w tym roku w polskich kinach?
Adam Driver chce wstrzymać Słońce i ruszyć Ziemię. Aktor przyjechał do Polski i zamarzył o roli Kopernika
Adam Driver przebywa w Toruniu na zaproszenie organizatorów festiwalu EnergaCAMERIMAGE. W napiętym grafiku hollywoodzkiego gwiazdora znalazło się miejsce na rozmowy o prezentowanym w konkursie głównym „Ferrarim” i kontemplację dzieła Jana Matejki „Astronom Kopernik, czyli rozmowa z Bogiem”.
W tym artykule: Adam Driver stanowczo odpiera krytykę „Ferrari” na polskim festiwalu Adam Driver przyjechał do Polski i zamarzył o roli Mikołaja Kopernika Adam Driver stanowczo odpiera krytykę „Ferrari” na polskim festiwalu Według relacji festiwalowiczów Adam Driver dobrze bawi się nad Wisłą i nie unika kontaktu z fanami. Humor aktora zepsuć mogły jedynie drobne przytyki pod adresem jego nowego filmu. Co prawda mieszane recenzje biograficznego dramatu „Ferrari” nie były dla odtwórcy tytułowej roli niespodzianką. Obraz miał premierę już we wrześniu w Wenecji. O ile krytycy nie mają nic do zarzucenia wzorowo wywiązującej się ze swoich obowiązków obsadzie, o tyle scenariusz i reżyseria wywołują skrajne emocje. Podobnie było w Polsce, gdzie jeden z widzów z niesmakiem patrzył na popisowe sekwencje samochodowych wyścigów. Swoimi obserwacjami postanowił podzielić się z obecnym na sali Driverem. „Co sądzisz o scenach wypadków? Wyglądały dla mnie dość surowo, drastycznie i, muszę przyznać, tandetnie. Co myślisz na ten temat?” – usłyszał aktor z widowni. Postanowił szybko uciąć zmierzającą w nieprzyjemnym kierunku dyskusję. „Pieprz się, nie wiem? Następne pytanie” – rzucił do mikrofonu, co uwieczniły kamery. View oEmbed on the source website Zac Effron jako Matthew Perry? Aktor skomentował plotki o filmowej biografii zmarłego kolegi >> Internauci stanęli w obronie filmowego Enza Ferrariego, podkreślając, że jako aktor nie musi tłumaczyć się z niedociągnięć CGI. Niezadowolonemu widzowi wytknęli umyślną uszczypliwość i zwrócili uwagę na reakcję pozostałych uczestników spotkania, którzy wybuchnęli śmiechem. Adam Driver przyjechał do Polski i zamarzył o roli Mikołaja Kopernika Choć to właśnie krótka riposta odbiła się najszerszym echem w sieci, fani zwrócili uwagę na jeszcze jedną wypowiedź. Wydaje się, że po „Domu Gucci” i „Ferrarim” aktor z wyróżnieniem ukończył już specjalizację z udawania Włocha. Nie ulega jednak wątpliwości, że przywracanie do życia autentycznych postaci wpisało się w emploi 39-latka. Z tym że tym razem filmowy dorobek zamierza poszerzyć o rolę polskiego astronoma niemieckiego pochodzenia. Amerykanin znalazł czas na wizytę w toruńskim ratuszu, gdzie do 24 listopada podziwiać można obraz „Astronom Kopernik rozmowa z Bogiem” pędzla Jana Matejki. Szybko zauważył, że po warunkach mógłby być obsadzony w biografii naukowca. Małgorzata Matuszewska, specjalistka PR od lat związana ze światem kina, zrelacjonowała sesję Q&A z Driverem i wspomniała o przemyśleniach, do jakich słynny obraz skłonił gwiazdora. „Przyznał, że zaskoczyło go, jak bardzo jest podobny do Kopernika i że chętnie by go zagrał. Kiedy prowadzący zapytał na koniec, jakie są jego plany aktorskie, Adam trzykrotnie powtórzył: »Copernicus«” – czytamy. Post został opatrzony plakatami autorstwa Pawła Fiłonowicza, aby każdy mógł ocenić, czy Adam Driver rzeczywiście jest skórą zdjętą z Mikołaja Kopernika. Jeżeli też dostrzegacie tu potencjał na doskonałą aktorską kreację, pozostaje trzymać gwiazdora za słowo. Jamie Lee Curtis i Lindsay Lohan spotkały się po 20 latach od premiery „Zakręconego piątku”. Tak wyglądają dziś aktorki
"Kos": historyczny, ale bardzo nowoczesny [recenzja film]
Filmy historyczne na Festiwalu Filmowym w Gdyni to nic nowego. Przynajmniej jeden tytuł w Konkursie Głównym nawiązuje do wydarzeń sprzed kilku wieków. W tym roku to "Kos" czy "Raport Pileckiego". Ten drugi warto zobaczyć, bo choć osadzony w XVIII wieku ma bardzo dzisiejsze przesłanie.
Były filmy o Piłsudskim, teraz przyszedł czas na Kościuszkę. Czyżby to była kolejna produkcja, na którą tłumnie będą chodzić wycieczki szkolne? Możliwe, że tak. Druga myśl: jak w dwie godziny można upchnąć tak bujną biografię? Naczelnik Siły Zbrojnej Narodowej w czasie insurekcji kościuszkowskiej, generał wojska Rzeczypospolitej Obojga Narodów. Kościuszko brał również udział w wojnie o niepodległość Stanów Zjednoczonych - dostał odznaczenie generała brygady armii amerykańskiej. Zdobył liczne oznaczenia, spotykał się z Napoleonem, zaprzyjaźnił z Thomasem Jeffersonem. Jednak reżyser Paweł Maślona nie starał się zrobić filmu czysto biograficznego. Pokazuje widzom tylko niewielki fragment z życia tego niezwykłego Polaka. Tadeusz "kos" Kościuszko (w tej roli świetny Jacek Braciak) przebywa w Polsce i planuje wzniecić powstanie przeciwko Rosjanom. Sprawdza na ile zapita szlachta jest chętna do walki o kraj oraz czy zbierze chłopów. Towarzyszem w tej podróży jest były niewolnik Domingo (Jason Mitchell). Niestety Kos musi się ukrywacć, bo szuka go listem gończym niebezpieczny rotmistrz Dunin (ucharakteryzowany prawie nie do poznania Robert Więckiewicz). Z drugiej strony mamy historię szlacheckiego bękarta, Ignaca (Bartosz Bielenia), który walczy o swoją przyszłość. Bo choć ojciec na łożu śmierci obiecał, że dostanie co mu się należy, to jego przyrodni brat Stanisław (Piotr Pacek) nie zamierza iść na żadne ustępstwa. W trakcie ucieczki blondyn spotyka na swojej drodze Domingo oraz generała. Wszyscy trafiają do dworku Pułkownikowej (Agnieszka Grochowska). Kobiety silnej, choć to przecież jest świat mężczyzn wymachujących szabelką w imię Ojczyzny. W tej niewielkiej posiadłości dochodzi do spotkania wszystkich bohaterów. Kościuszko czeka na informacje magnatów, gdy do dworku trafia Dunin. Wspólny wieczór, pełen kłamstw, pozorów i niebezpiecznej gry (nie tylko w karty) ma w sobie coś magnetyzującego. Trzyma w napięciu przez cały czas i nie odpuszcza. Wystarczy słowo, chwilowe zrzucenie maski, żeby rozpętało się przysłowiowe piekło. Trochę jak u Tarantino, ale to polska szlachta. To jednak nie koniec tej ciekawej fabuły, bo sporym wątkiem są też chłopi, traktowani jak niewolnicy przez swoich panów. Czy kiedyś to się zmieni? Tego chciałby Kos, który przecież walczył o wyzwolenie niewolników w Stanach Zjednoczonych. Prawdą jest, że Kościuszko jak na tamte czasy miał poglądy niezwykłe. Uważał, że wszyscy są równi i tylko majątek nas od siebie odróżnia. Nawet w jego testamencie widniał zapis dotyczący wyzwolenia chłopów należących do rodowego majątku, a majątek, który zdobył w Ameryce przeznaczono na edukację i wyzwolenie ciemnoskórych niewolników. Filmowy Kos traktuje swojego kompana po bratersku, choć rola Domingo momentami jest zbyt komiczna. Chwilami mocno spłycona narracja na szczęście nie wpływa diametralnie na odbiór tej postaci. Relacja Domingo i Ignaca (choć obaj nie mówią w tych samych językach) pokazuje, że można znaleźć zrozumienie bez względu na to skąd jesteśmy i jaką mamy przeszłość. Co ważne, oprócz samych bohaterów warto też spojrzeć na scenografię, (często brudne) kostiumy oraz plastykę zdjęć i bardzo nowoczesne ujęcia, a przecież nadal oglądamy film historyczny. Temat "Kosa" jest trudny i w pewnym momencie pada nawet pytanie o słynną dewizę "Bóg, Honor, Ojczyzna", to nie zabrakło tu też humoru. Ale to tylko pokazuje, że nie potrzeba nam kolejnych nadmuchanych bohaterów. A to o co walczył Kościuszko nadal jest ważne. Bez zbędnego dopisywania ideologii i przeznaczone tylko dla jednej grupy społecznej. Bo każdy ma prawo do wolności. View oEmbed on the source website
"Święty": Kod da Vinci made in Poland [recenzja filmu]
„Bezcenne zabytki w rękach przestępców” czytam w archiwum „Dziennika Bałtyckiego” w krótkim artykule z 1986 roku. Inny lokalny dziennik z tego okresu tytułował notatkę: „Złodzieje piękna”. Ładnie, prawda?
O zuchwałej i chyba najgłośniejszej kradzieży lat 80. media rozpisywały się nie tylko w tym czasie, ale i przez kolejne dekady. Jeszcze w 2016 roku przypominano o „katedrze w Gnieźnie, która padła ofiarą świętokradztwa”. W tym roku napomknięto o „kradzieży, którą żyła cała Polska”. Co dokładnie stało się w Gnieźnie w nocy z 19 na 20 marca 1986? Przestępcy odpiłowali z XVII-wiecznego relikwiarza srebrną figurę św. Wojciecha i spoczywające na jego rogach rzeźby aniołów. Dla milicji była to wtedy sprawa priorytetowa – stosunki między Kościołem a władzą od niemal dwóch lat (w 1984 operacyjni Departamentu IV SB zamordowali ks. Popiełuszkę) były, delikatnie mówiąc, napięte. Władza nie mogła sobie zatem pozwolić na kolejne potknięcie, tym bardziej, że w społeczeństwie wrzało, a stopienie Żelaznej Kurtyny nadchodziło nieuchronnie. Prasa podsycała nastroje. Jak pisano 21 marca w „Expressie Poznańskim”: „barbarzyństwo włamywaczy przypomina okrucieństwo zabójców św. Wojciecha”. Do rozwiązania sprawy zaangażowano więc niemal cały aparat – od komendy wojewódzkiej i najlepszych kryminalnych po służbę bezpieczeństwa – a konkretnie pion inwigilujący księży, by sprawdzić czy nie ma tu do czynienia z „polityczną prowokacją”. W tym miejscu zaczyna się opowieść Sebastiana Buttnego – „Święty”. Andrzej Baran (Mateusz Kościukiewicz) jest znerwicowanym, bardzo ambitnym milicjantem, zajmującym się dotąd sprawami, za które zabrać się nie chciał nikt inny. Tak medialne śledztwo oznacza poważną nobilitację dla funkcjonariusza, choć już po chwili poznajemy prawdziwe przesłanki stojące za jego przyznaniem. Ale prawda jest taka, że Baran się po prostu do tej roboty nadaje – o sztuce wie sporo. Skąd? Od żony, Joli (Lena Góra), dziennikarki i historyczki sztuki. Samo śledztwo i jego ekspresowe rozwiązanie (złodzieje ukradli rzeźbę, by ją przetopić, nieporadnie pozostawiając po sobie masę śladów, przez co szybko „wpadli”) to nie wszystko, co Buttny chce pokazać. Wprowadza więc do filmu historię, opartą na przekazach, tajemnicach skrywanych przez dzieła sztuki i ludzi, którzy nie chcą, by ktoś je rozwiązał. Baran rozpoczyna więc swoje prywatne śledztwo, by znaleźć przyczynę grabieży. Niemożliwe przecież, żeby chodziło wyłącznie o pieniądze. To dobry kierunek, choć już znany z „Kodu Leonarda da Vinci” Dana Browna i jego ekranizacji w reż. Rona Howarda. Albo z książki „Mistrz z Prado” Javiera Sierry. Tak Brown, jak i Sierra (choć ten drugi ciekawiej i sprytniej) prowadzą historię tkając coraz bardziej skomplikowaną pajęczynę powiązań, intryg i sekretów. Na każdym kroku ich bohaterowie interpretują sztukę. To ona kryje wskazówki. W „Świętym” też mamy dzieło, które trzeba zinterpretować – Drzwi Gnieźnieńskie wykute w drugiej połowie XII wieku. Ich znaczenie objaśnia mężowi Jola Baran. I robi się naprawdę ciekawie – ukradzionej rzeźbie odrąbano siekierą głowę, zupełnie jak św. Wojciechowi w 997 roku (został stracony przez pogan, których starał się nawracać). A 997 to numer alarmowy na milicję – przecież w jej szeregach oficjalnie najwięcej było ateistów. I nagle, gdy przygotowany jest już solidny grunt, wkracza reżyser (a zarazem scenarzysta), by brutalnie i z nieznośną regularnością ciąć każdy napoczęty wątek. A w zasadzie go, jak tę rzeźbioną głowę, odrąbać. Dostajemy poszarpany scenariusz, którego nie da się obronić. Jakby Buttny bał się magii w realizmie. Ale dlaczego? Na fantazję i zjawiska niesamowite przyszykował już siebie, aktorów, a finalnie widzów. Tylko po to, by wszystkich ostatecznie rozczarować. Podobne rozczarowanie to też mdłe, bezbarwne postaci – w zasadzie wszystkie, oprócz Joli. Lena Góra jako dziennikarka podróżująca po świecie pokazała emocjami koloryt nieosiągalnego jeszcze wówczas dla zdecydowanej większości Polaków Zachodu. Kościukiewicz, Lichota czy Dymecki nie mieli w zasadzie czego zagrać. Elementem godnym pochwały są natomiast zdjęcia Łukasza Gutta, scenografia Elwiry Pluty i bardzo dobre kostiumy autorstwa Mai Skrzypek i Agaty Dziurgot. Zawiodła niestety warstwa muzyczna, którą zajął się węgierski kompozytor i aktor Péter Pejtsik. Wielokrotnie rozjeżdżała się z obrazem, tworząc drugą opowieść i wprowadzając chaos. I tylko Świętego żal… View oEmbed on the source website
"Chłopi": jak z obrazka [recenzja filmu]
Prawie 80 tysięcy klatek, 100 malarzy i 200 tysięcy godzin pracy. Ta tytaniczna praca opłaciła się, bo "Chłopi" zachwycają, czego dowodem są też pozytywne recenzje zza granicy.
Choć dziś ten tytuł kojarzy się głównie z lekturą szkolną, to warto przypomnieć, że Władysław Reymont za "Chłopów" otrzymał literacką nagrodę Nobla w 1924 roku. Niestety pisarz nie odebrał wyróżnienia, bo przebywał wtedy w Nicei na leczeniu. Co ważne, ówcześni polscy krytycy nie byli zachwyceni tym dziełem. Czy tak jest i tym razem? Gdy o "Chłopach" mówimy prawie sto lat później? Animacja twórców "Twojego Vincenta" zdobywa same świetne recenzje. Zarówno w Gdyni, jak i w Toronto. My dołączamy się do tego chóru, bo film zachwyca, a ogrom pracy widać na każdej klatce. Cztery pory roku, duża obsada, a wszystko to zrealizowane w technice animacji malarskiej. Samo malowanie trwało ponad trzy lata. Jak to możliwe? Także my przytoczymy liczby, które cytują tutaj wszyscy. Prawie 80 tysięcy klatek, 100 malarzy w 4 studiach (w Polsce, Serbii, Ukrainie oraz na Litwie), 1300 litrów farby i 200 tysięcy godzin pracy - to robi wrażenie. Ale było warto, bo ta malarskość dodaje głębi całej opowieści. Jeszcze bardziej wciąga widza w tę historię, choć z początku oko musi się przyzwyczaić do tego wykreowanego na nowo świata. Jednak oprócz klatek inspirowanych malarstwem Chełmońskiego, Wyczółkowskiego, Ruszczyca, Wyspiańskiego czy Malczewskiego warto zwrócić uwagę również na przedstawienie historii i grę aktorską. Całość jest pokazana z perspektywy Jagny. Młodej i pięknej kobiety, w którą wciela się Kamila Urzędowska. Oczywiście nie da się nie wspomnieć o produkcji Jana Rybkowskiego, gdzie w Jagnę wcieliła się wówczas Emilia Krakowska. Serialowa bohaterka sprzed lat oprócz urody miała w sobie siłę, ale tę fizyczną. Natomiast ta dzisiejsza Jagna jest przede wszystkim wrażliwa. Ma w sobie zmysł artystyczny, który widać w jej wycinankach. W jej oczach (moglibyśmy w nie patrzeć przez cały czas!) często widać smutek i lęk. Czujemy jak opresyjna społeczność ją łamie, bo nie pasuje do reszty. I nie chodzi tylko o jej urodę. Jak wygląda też jej walka między uczuciem a obowiązkiem. Mamy również szansę zaobserwować, jak tłum się podburza i w pewnym momencie przekracza granicę. To historia uniwersalna, mimo że osadzona w czasach zamierzchłych dla dzisiejszego widza. Pozostałe role również zostały bardzo dobrze obsadzone. Robert Gulaczyk jako Antek, Mirosław Baka, czyli Boryna, Sonia Mietielica (Hanka), Dominikowa Ewy Kasprzyk czy Sonia Bohosiewicz w roli Wójtowej. Każdy z nich jest charakterny i ma wiele do powiedzenia, choć część z nich pojawia się na 3- i 4-planie. A muzyka? Ścieżka dźwiękowa autorstwa L.U.C., czyli Łukasza Rostkowskiego dopełnia tę artystyczną całość i aż nie chce się wychodzić z kina, zwłaszcza po obejrzeniu scen tańca. "Po spędzeniu 10 lat swojego życia z Vincentem van Goghiem i Armandem Roulin miałam wielką potrzebę, by opowiedzieć o kobietach, ich zmaganiach, pasji i sile. Podczas malowania „Twojego Vincenta” zaczęłam słuchać audiobooka „Chłopi”, powieść mnie zachwyciła. Jest niesamowicie malarska i ma ciekawe postacie kobiece − Jagnę i Hankę." - ujawniła DK Welchman. Dzięki DK i Hugh Welchmanom ponad 1000-stronnicowa powieść, po którą uczniowie liceum często niechętnie sięgali, stała się znów polskim towarem eksportowym. Możemy się tym teraz chwalić, i na nowo doceniać, ale to też powinno zwrócić naszą uwagę na to, ile mamy świetnych historii w rodzimej literaturze. View oEmbed on the source website