Elle.pl
type: channel
link: https://www.elle.pl
date: 2026-06-14T06:17:08.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: 10 nominacji do Orłów i genialna rola Grochowskiej. To jedna z najmocniejszych historii rodzinnych ostatnich lat
items: Festiwal Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni 2025: Złote Lwy rozdane. Oto pełna lista laureatów
items: Festiwal Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni 2025: najpiękniejsze kreacje gwiazd z czerwonego dywanu
items: „Ministranci” wymierzają sprawiedliwość i rapują o Bogu. Recenzja filmu Piotra Domalewskiego w ramach 50. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych
items: Eryk Kulm laureatem Kryształowej Gwiazdy ELLE. „Kino w jego wykonaniu nie jest obrazem, jest zmysłem”
items: „Dom dobry”, w którym nikt nie powinien zamieszkać. Recenzja filmu Wojciecha Smarzowskiego w ramach 50. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych
items: „LARP. Miłość, trolle i inne questy”, czyli jazda bez trzymanki, która może się nie kończyć [RECENZJA]
items: „Trzymać się nadziei warto, by w strugach wciąż padającego deszczu nie utonąć”. Recenzja filmu „Brat” w ramach 50. FPFF
items: Chopin. Chopin! Cały pachnie fiołkami. Recenzja filmu w ramach 50. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych
items: Gdynia – port polskiego kina. 50 lat Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych

10 nominacji do Orłów i genialna rola Grochowskiej. To jedna z najmocniejszych historii rodzinnych ostatnich lat
type: item
date: 2026-06-14T06:16:42.000Z
creator: Julia Lubecka
subject: Kultura
subject: agnieszka grochowska
subject: breakingnews
subject: festiwal filmowy w gdyni
subject: orły
description: Są filmy, które zostają w głowie na długo, choć nie potrzebują wielkich efektów. Ten polski dramat z 2025 roku opowiada o rodzinie, przemocy, ubóstwie i dzieciach, które zbyt wcześnie muszą dorosnąć.
encoded: W tym artykule: Polski film, który mówi o rodzinie bez lukru Agnieszka Grochowska i Tomasz Schuchardt w obsadzie. Największe odkrycie jest jednak gdzie indziej Gdzie obejrzeć „Brata” online? Polski film, który mówi o rodzinie bez lukru „Brat” opowiada historię 14-letniego Dawida, chłopaka zmuszonego dorosnąć szybciej, niż powinien. Ojciec odsiaduje wyrok w więzieniu, matka próbuje odciąć się od toksycznej przeszłości, a młodszy brat wymaga opieki, której nikt inny nie potrafi mu dać. Dawid sam jest jeszcze dzieckiem, ale codzienność stawia przed nim zadania, z którymi nie zawsze radzą sobie dorośli. Maciej Sobieszczański nie robi z tej historii łatwego melodramatu. Interesuje go raczej cichy dramat rodziny, w której przemoc nie zawsze wybucha wprost, ale stale unosi się w powietrzu. W tym świecie dom nie jest bezpieczną przystanią, tylko miejscem napięcia, niedopowiedzeń i lęku. Chłopak próbuje utrzymać wszystko w całości, choć sam coraz częściej traci kontrolę nad emocjami. To kino społeczne, ale bez publicystycznej nachalności. „Brat” pokazuje, jak bieda, przemoc i brak stabilności wpływają na dzieci, które zbyt wcześnie uczą się odpowiedzialności. Właśnie dlatego film działa tak mocno. Nie moralizuje, tylko pozwala patrzeć na bohaterów z bliska. Agnieszka Grochowska i Tomasz Schuchardt w obsadzie. Największe odkrycie jest jednak gdzie indziej W obsadzie filmu pojawiają się znane nazwiska polskiego kina: Agnieszka Grochowska, Tomasz Schuchardt, Jacek Braciak i Julian Świeżewski. Grochowska gra matkę, która chce rozpocząć życie od nowa i ochronić synów przed przeszłością, ale sama nie zawsze potrafi znaleźć język dla własnych emocji. Schuchardt wnosi do historii niepokój, a Świeżewski, jako trener Dawida, staje się dla chłopaka jednym z niewielu dorosłych, którym można zaufać. Najmocniej wybrzmiewają jednak role dziecięce. Filip Wiłkomirski, który wciela się w Dawida, został wyróżniony za profesjonalny debiut aktorski podczas 50. Festiwalu Filmów Fabularnych w Gdyn…

brat-49f7ed7.png
width: 1600
height: 1066

Festiwal Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni 2025: Złote Lwy rozdane. Oto pełna lista laureatów
type: item
date: 2025-09-27T20:22:08.000Z
creator: Aleksandra Jóźwiak
subject: Lifestyle
subject: agnieszka holland
subject: festiwal filmowy w gdyni
subject: polskie filmy
subject: wojciech smarzowski
description: 50. Festiwal Filmów Fabularnych w Gdyni dobiegł końca, a my poznaliśmy zwycięzców Konkursu Głównego. Sprawdźcie, których twórców i jakie produkcje wyróżniło jury pod przewodnictwem Magnusa Von Horna.
encoded: To jedno z najważniejszych wydarzeń kulturalnych w kraju – prawdziwe święto kina, które od lat gromadzi twórców, aktorów i miłośników sztuki filmowej. Na kilka dni Gdynia staje się stolicą polskiego kina: na czerwonym dywanie pojawiają się największe gwiazdy, w salach kinowych premierowo prezentowane są najgłośniejsze produkcje, a w kuluarach toczą się inspirujące rozmowy o sztuce i przyszłości rodzimej kinematografii. Konkurs Główny 50. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni Festiwal Polskich Filmów Fabularnych jak zawsze dostarczył wiele emocji. Po raz 50. w Gdyni odbyło się wręczenie najważniejszych nagród w polskiej kinematografii. W Konkursie Głównym znalazło się 16 filmów, w tym 6 debiutów pełnometrażowych oraz 2 drugie filmy reżyserów. Ikony kina na czele z Agnieszką Holland, Wojciechem Smarzowskim czy Władysławem Pasikowskim zmierzyły się z debiutantami, m.in. Kordianem Kądzielą i Emi Buchwald. Kto wygrał w Konkursie Głównym? Poniżej znajdziecie pełną listę zwycięzców. WIELKA NAGRODA FPFF „ZŁOTE LWY” „Ministranci”, reż. Piotr Domalewski NAGRODA FPFF „SREBRNE LWY” reżyserka Agnieszka Holland, producenci: Marcin Wierzchosławski, Sarka Cimbalova, Agnieszka Holland, Alicja Jagodzińska-Kałkus, „Franz Kafka” KATEGORIA PERSPEKTYWY: „SZAFIROWE LWY” „Glorious Summer”, reż. Helena Ganjalyan, Bartosz Szpak „PLATYNOWE LWY” Ewa Braun (za całokształt twórczości) NAGRODY INDYWIDUALNE: REŻYSERIA Emi Buchwald, „Nie ma duchów w mieszkaniu w Dobrej” SCENARIUSZ „Ministranci”, reż. Piotr Domalewski ROLA KOBIECA Matylda Giegżno, „Światłoczuła” ROLA MĘSKA Idan Weiss, „Franz Kafka” PROFESJONALNY DEBIUT AKTORSKI Filip Wiłkomirski, „Brat” ZDJĘCIA Tomasz Naumiuk, „Franz Kafka” MUZYKA Piotr Szulc, „Trzy miłości” SCENOGRAFIA „Chopin, Chopin!”, Katarzyna Sobańska, Marcel Sławiński DRUGOPLANOWA ROLA KOBIECA Karolina Rzepa, „Nie ma duchów w mieszkaniu w Dobrej” DRUGOPLANOWA ROLA MĘSKA Andrzej Konopka, „LARP. Miłość, trolle i inne questy” DŹWIĘK Teresa Bagińska, Michał Bagiński, Miło…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/64/2025/09/akpa20250927fpffzamknieciemg24754-3d5c981.jpg
width: 1500
height: 999

Festiwal Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni 2025: najpiękniejsze kreacje gwiazd z czerwonego dywanu
type: item
date: 2025-09-27T19:00:51.000Z
creator: Aleksandra Michalik
subject: Moda
subject: festiwal filmowy w gdyni
subject: Gwiazdy
subject: stylizacje gwiazd
description: Podczas gali zamknięcia 50. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni, czerwony dywan ponownie stał się miejscem największych modowych i artystycznych deklaracji. Jakimi kreacjami zachwyciły nas gwiazdy kina i telewizji?
encoded: Od stylizacji z wyraźnym ukłonem w stronę klasyki, po nieoczywiste połączenia kolorów i faktur – tegoroczna edycja potwierdziła, że festiwal w Gdyni to nie tylko kino, ale również moda w najlepszym wydaniu. Gala finałowa 50. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych Gdynia na jeden wieczór zamieniła się w centrum polskiego filmu i elegancji. Finałowa gala jubileuszowej edycji Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych przyciągnęła twórców, aktorów i osobowości medialne. Czerwony dywan, rozciągnięty pomiędzy hotelem Mercure a Teatrem Muzycznym im. Danuty Baduszkowej, stał się sceną, na której główną rolę odegrały stylizacje i obecność ikon polskiej kultury. W wydarzeniu udział wzięli między innymi Małgorzata Kożuchowska, Joanna Kulig, Katarzyna Figura, Grażyna Szapołowska, Monika Olejnik, Sandra Drzymalska oraz Agata Załęcka. To ich kreacje przyciągały uwagę naszej redakcji. Najlepsze kreacje z festiwalu filmowego w Gdyni Małgorzata Kożuchowska bezdyskusyjnie wzbudziła największe zainteresowanie na czerwonym dywanie. Gwiazda naszej październikowej okładki wybrała na tę okazję lodowoszarą, srebrzystą suknię projektu Macieja Zienia z opadającymi ramiączkami. Stylizacja, podkreślona lekką biżuterią i subtelną fryzurą, doskonale wpisała się w festiwalowy klimat elegancji i klasy. Prosta forma i staranny dobór detali uczyniły ten look jednym z najbardziej zapamiętanych tego wieczoru. Joanna Kulig zdecydowała się na intensywną czerwień w formie sukni midi typu off shoulder projektu Magdy Butrym. Stylizacja była utrzymana w minimalistycznym stylu, ale dzięci oryginalnemu krojowi i intensywnemu kolorowi była bardzo wyrazista. Całość uzupełniły czerwone szpilki i geometryczne kolczyki. Podobnie postąpiła Katarzyna Herman i postawiła na kolorystyczną głębię oraz prostotę formy. Jej suknia w odcieniu burgundu, z satynowym połyskiem i dekoltem typu woda, doskonale podkreślała sylwetkę, a gładka fryzura fryzura i oszczędny makijaż wzmacniały efekt naturalnej, świadomej elegancji. Nieco in…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/64/2025/09/akpa20250927fpffzamknieciemg15205-449b780.jpg
width: 999
height: 689

„Ministranci” wymierzają sprawiedliwość i rapują o Bogu. Recenzja filmu Piotra Domalewskiego w ramach 50. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych
type: item
date: 2025-09-27T09:42:21.000Z
creator: Aleksandra Jóźwiak
subject: Kultura
subject: festiwal filmowy w gdyni
subject: polskie filmy
description: Co się stanie, gdy „Ministranci” z prowincji wezmą sprawy w swoje ręce i spróbują samodzielnie wymierzyć sprawiedliwość w swoim miasteczku? Historia stworzona przez jednego z najciekawszych obserwatorów polskiej codzienności, Piotra Domalewskiego, porusza czułe struny.
encoded: „Cicha noc” Piotra Domalewskiego zdeklasowała konkurencję w 2017 roku na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni, zdobywając wówczas 9 nagród, w tym dla najlepszego filmu i reżysera. Chociaż nie znamy jeszcze wyników tegorocznego konkursu, w kuluarach pojawiają się głosy, że nowy film Domalewskiego jest jednym z najlepszych w tym roku. A konkurencja jest przecież na najwyższym poziomie. „Ministranci” urzekają od pierwszych scen, a im dalej w las, tym narastające spektrum emocji: od śmiechu po płacz i śmiech przez łzy. Małomiasteczkowe blokowiska, echa przemocy domowej, alkoholizm, nierówności klasowe i Kościół jako schron, który jednoczy – niezależnie od statusu i sytuacji życiowej. 4 nastoletnich chłopców: Filip (Tobiasz Wajda), Gucci (Bruno Błach-Baar), Kurczak (Mikołaj Juszczyk) i Mały Kurczak (Filip Juszczyk) udzielają się w kościele jako ministranci. Każdy z nich ma inną sytuację życiową, ale łączy ich miłość do rapu i wspólne wartości. Nie chcąc pogodzić się z obojętnością instytucji kościoła, postanawiają wziąć sprawy w swoje ręce. Najpierw rozdają pieniądze potrzebującym, zabierając je z sejfu plebanii, a potem granice ich misji zaczynają się zacierać — podsłuch w konfesjonale ujawnia sekrety mieszkańców, a pozornie niewinna misja pomocy zamienia się w psychologiczną pułapkę. Każda decyzja odbija się echem, a chłopcy muszą zmierzyć się z konsekwencjami swoich działań, które okazują się trudniejsze, niż przypuszczali. Kościół jest przedstawiony w „Ministrantach” z jednej strony jako wadliwa, pełna hipokryzji instytucja (zarówno ze strony kleryków, jak i wiernych), ale Piotr Domalewski zwraca również uwagę na to, że wiara pełni rolę azylu. Tytułowi ministranci wychowują się w katolickich wartościach, a reżyser umiejętnie pokazuje, jak cienka jest granica między odwagą a fanatyzmem, między sacrum a profanum. W kulminacyjnych scenach film traci niewinność, odsłaniając ciemne strony idealistycznej rewolty i stawiając pytanie: czy naprawdę możemy być sędziam…

Zrzut-ekranu-690-8fba357.png
width: 768
height: 512

Eryk Kulm laureatem Kryształowej Gwiazdy ELLE. „Kino w jego wykonaniu nie jest obrazem, jest zmysłem”
type: item
date: 2025-09-26T20:29:04.000Z
creator: Aleksandra Jóźwiak
subject: Kultura
subject: Eryk Kulm
subject: festiwal filmowy w gdyni
subject: filmy
description: Zgodnie z tradycją podczas Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni odbyła się Młoda Gala, na której przyznaliśmy Kryształową Gwiazdę ELLE.
encoded: Młoda Gala 50. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni: Kryształowa Gwiazda ELLE przyznana Festiwal Polskich Filmów Fabularnych to święto kina, które co roku celebrujemy z ogromnymi emocjami. Wydarzenie nie mogłoby się odbyć bez Młodej Gali, która zgodnie z tradycją poprzedza finałową Główną Galę. Wyjątkowa, bo jubileuszowa edycja, doceniła twórców filmowych. To wyróżnienia patronów wydarzenia, nagrody pozaregulaminowe oraz statuetki dla twórców filmów krótkometrażowych. Dzisiejszego wieczoru przyznana została również nagroda ELLE. W poprzednich latach laureatami statuetki byli m.in. Tomasz Włosok, Tomasz Kot, Dawid Ogrodnik, Bartosz Bielenia, Magdalena Koleśnik, czy Kamila Urzędowska. W tym roku Kryształowa Gwiazda trafiła w ręce Eryka Kulma, który wcielił się w rolę Fryderyka Chopina w filmie „Chopin, Chopin!” Michała Kwiecińskiego. Nagrodę wręczyła szefowa działu kultury ELLE Maja Chitro: „Kino w jego wykonaniu nie jest obrazem, lecz zmysłem. Nie tylko widzimy, lecz czujemy. A dziś w Gdyni czuć wyraźnie fiołki. Za tę niezwykłą zdolność sprawiania, że kino oddycha i pachnie, wręczamy dziś Kryształową Gwiazdę ELLE Erykowi Kulmowi”. View oEmbed on the source website

2025-09-26-222125-Chopin-Chopin-2025-Zdjecia-Galeria--Filmweb-19d8366.png
width: 970
height: 506

„Dom dobry”, w którym nikt nie powinien zamieszkać. Recenzja filmu Wojciecha Smarzowskiego w ramach 50. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych
type: item
date: 2025-09-26T07:47:54.000Z
creator: Maja Chitro
subject: Kultura
subject: festiwal filmowy w gdyni
subject: filmy
subject: polskie filmy
subject: wojciech smarzowski
description: „Dom dobry” Wojciecha Smarzowskiego jest autopsją przemocy. Tak dosłowną, że fizycznie bolesną dla widza.
encoded: Mamy problem. Nie istnieją w naszym kraju dane mówiące o konkretnych liczbach dotyczących kobiet zamordowanych przez partnerów. Kilka tygodni temu zastępca Rzecznika Praw Obywatelskich Adam Krzywoń zwrócił się z prośbą o wyjaśnienie i przekazanie opracowania sprawozdania z realizacji Krajowego Programu Przeciwdziałania Przemocy w Rodzinie za 2023 rok. Jak do tego doszło, że mogło zabraknąć danych za ostatnie dwa lata? Statystyki z wcześniejszych – te policyjne i te organizacji pozarządowych – mocno się różnią. Policja informuje o ok. 90 tys. ofiar przemocy domowej rocznie. Organizacje mówią nawet o 800 tys. Ile z nich traci życie? Tego nie wiemy, choć nieoficjalnie mówi się, że ok. 100 kobiet rocznie zostaje zamordowanych przez partnerów. Oznacza to, że co 3-4 dni jedna kobieta w kraju nad Wisłą traci życie z rąk bliskiej osoby. Podobnie jak we Włoszech i dwa razy więcej niż w Hiszpanii. Lecz w tych krajach rządy zajmują się problemem. W Polsce pomocy brak. „Lecz tę, którąś w życiu znienawidził w śmierci ukochasz”, pisał w „Opowieściach miłosnych, śmiertelnych i tajemniczych” Edgar Allan Poe. Zresztą jeden z innych jego cytatów pojawia się w filmie „Dom dobry” Wojciecha Smarzowskiego, będącego autopsją przemocy. Tak dosłowną, że fizycznie bolesną dla widza. Oto Gosia (Agata Turkot), młoda dziewczyna, całkiem zaradna nauczycielka angielskiego, aktualnie mieszka z nieszczęśliwą matką (Agata Kulesza), hipochondryczką i alkoholiczką, która wyrzuca córce, że przez zajście w ciążę z córką zrujnowała sobie życie. Jest jeszcze siostra Gosi, Magda (Maria Sobocińska), niezadowolona z męża, zawsze popadająca w jakieś kłopoty. Oto on – Grzesiek (Tomasz Schuchardt) – wybawiciel Gosi. Jest starszy, politycznie umocowany w regionalnych władzach w jednym z mniejszych miast. Poznają się w internecie, rozmowa się klei, rozwija, intelektualnie i emocjonalnie. Wkrótce się spotykają. Iskrzy. Grzesiek jest starszy, dojrzały, po przejściach. A Gosia? Zakochana. Smarzowski prowadzi pierwsz…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/64/2025/09/2025-09-26-094608-mediacachearticle-cover202509dom-dobry-plakat68d108dd2fda8.webp-800396-dec13ad.png
width: 1173
height: 584

„LARP. Miłość, trolle i inne questy”, czyli jazda bez trzymanki, która może się nie kończyć [RECENZJA]
type: item
date: 2025-09-25T18:36:45.000Z
creator: Maja Chitro
subject: Kultura
subject: festiwal filmowy w gdyni
subject: filmy
subject: polskie filmy
description: Dziwny tytuł, pomyślałam. Niekoniecznie intrygujący, gdyż nie jestem szczególną fanką gamingu ani LARPA. Ten ostatni to skrót od live action role-playing, a więc gry fabularnej, ale na żywo. Uczestnicy wcielają się w postacie i odgrywają opowieść, której autorami są albo sami, albo konkretny scenarzysta. Inspiracją może być chociażby literatura fantastyczna. Dałam jednak szansę trollom i questom, a tak szczerze? Prawdopodobnie przekonała mnie tytułowa miłość.
encoded: Kordian Kądziela to reżyser tzw. młodego pokolenia, ale już z sukcesami. W ubiegłym roku, razem z Jakubem Rużyłło i Maciejem Buchwaldem odebrał Orła za najlepszy filmowy serial fabularny – „1670”. Nic więc dziwnego, że część jego obsady widzimy w „LARP-pie”. W roli głównej Filip Zaręba (znany z roli Stanisława Adamczewskiego, syna Jana Pawła) czy Martyna Byczkowska. Jest i Bartłomiej Topa. Oprócz nich Andrzej Konopka i Edyta Olszówka. I ten dobór postaci okazuje się być strzałem w dziesiątkę. Kądziela zabiera widza w świat 17-latków i ich problemów. Kiedy? Trochę poza czasem, a jednak gdzieś obecnie. W szkole, jak to bywa, tworzą się grupki. Są normalsi, są miłośnicy LARP-ów, ale i „fajne” dzieciaki skupione wokół syna lokalnego biznesmena, który kręci najprawdopodobniej ciemne interesy. Mogłyby to być więc lata 90. Ale nie wiadomo. Czy to ważne? W obliczu pasji, przemocy, ale i pierwszej miłości, ta kwestia jest najmniej istotna. Z drugiej strony to też świat dorosłych – nie za bardzo rozumiejących dzieciaki, żyjących jak umieją, jak mogą, próbując radzić sobie z trudną rzeczywistością. Sergiusz Raban (fantastyczny na ekranie Filip Zaręba) jest fajnym chłopakiem, ale i ofiarą Gonza. Każdego dnia w szkole i po niej, obrywa żarciem – a to burgerem, a to hot dogiem skutecznie rozbryzgującym się na jego twarzy. Czy coś z tym robi? Niekoniecznie. Jest zbyt miły. Ma swój świat, którego nie rozumie ani ojciec policjant (fenomenalny Andrzej Konopka), ani brat, też policjant (Michał Balicki). Sergiusz, na którego wszyscy wołają Serek, przegrywem jednak nie jest, a na pewno nie donosicielem, a więc wszystkie występki bierze na siebie. Szczególnie wtedy, gdy w szkole pojawia się nowa dziewczyna, Helena (Martyna Byczkowska), w której się zakochuje. View oEmbed on the source website I niby dostajemy prostą historię o dojrzewaniu i młodzieńczych wyborach, niezrozumieniu przez najbliższych i świat, zagubieniu w rzeczywistości i wśród dorosłych, to jednak Kądziela funduje nam pełn…

2025-09-26-093248-larpfilm.jpg-1100587-0e581fe.jpg
width: 1441
height: 805

„Trzymać się nadziei warto, by w strugach wciąż padającego deszczu nie utonąć”. Recenzja filmu „Brat” w ramach 50. FPFF
type: item
date: 2025-09-25T11:28:59.000Z
creator: Maja Chitro
subject: Kultura
subject: agnieszka grochowska
subject: festiwal filmowy w gdyni
subject: polskie filmy
description: Być może chodziło o niespodziewanie bolesne zderzenie z kapitalistycznym Zachodem? Lata 90., gdy wiatr zmian nie dla wszystkich okazał się pomyślny. Tym samym do polskiego kina, wraz z początkiem XXI wieku, wkradły się mrok, smutek i szarość. Film stał się zwierciadłem tej codzienności, niepokoju. Również moralnego, lecz mniej dostojnego niż nauczyła nas tego formacja artystyczna polskiej kinematografii z przełomu lat 70. i 80.
encoded: Szarości i zobojętnieniu szczególny wyraz dał wielokrotnie nagradzany „Plac Zbawiciela” Joanny Kos-Krauze i Krzysztofa Krauzego. Wkrótce miał stać się abecadłem rodzimego kina i należało przygotować się na falę podobnych obrazów. Do tego stopnia, że niedługo dobry film polski zaczęto utożsamiać z nieszczęściem. Wrześniowa Gdynia jest jasna. Słońce jeszcze udaje lato. Wchodzę do festiwalowej sali kinowej i pierwsze, co widzę to marazm, cień i ulewa. „Polskie kino” – krąży mi po głowie, choć od dawna przecież tak nie myślę. Karcę więc siebie. Choć „Brat” w reżyserii Macieja Sobieszczańskiego rzeczywiście wraca do abecadła, wciągając widza w świetnie skonstruowany scenariusz i bardzo sprawne poprowadzenie opowieści. Blok z wielkiej płyty, niewielkie mieszkanie, a w nim matka i dwóch synów – nastolatek i kilkulatek. Ojciec w więzieniu. Przewinień nazbierało mu się wystarczająco, by nie skracano wyroku. Figura nieobecnego ojca jest tu bardzo silna i zaznaczona od pierwszych minut. Starszy z braci – Dawid (fenomenalny w tej roli Filip Wiłkomirski) – znalazł sposób na kontakt z tatą, ustawiając się na klatce schodowej jednego z bloków stojących nieopodal zakładu. Jeśli głośniej krzyknie, do jednego z okien dotrze jego donośny głos. Poza tym trenuje judo, leje rówieśników, którzy zajdą mu za skórę, ale niekontrolowaną, nastoletnią agresję zdarza mu się kierować też w stronę matki. Choć potrafi być wobec niej również opiekuńczy. Młodszy – Michał (równie fantastyczny Tytus Szymczuk) – sprawia same problemy. Przede wszystkim kradnie, za co obrywa mu się srogo od matki. Ale też tęskni i trudno mu wyrazić to dziecięcymi emocjami. Na szczęście zawsze stoi przy nim Dawid, a jego chwilowy brak prowadzi do tragedii. Chłopcy – de facto amatorzy – są w swoich rolach zaskakujący, dobrzy! Prawdziwi i uczciwi. Podobnie jak matka grana przez Agnieszkę Grochowską, umęczona pielęgniarka. Kocha swoje dzieci, ale próbując znaleźć właściwą ścieżkę w labiryncie życia, gubi się w uczuciach i rea…

Zrzut-ekranu-2025-09-25-132544-4cea974.png
width: 839
height: 561

Chopin. Chopin! Cały pachnie fiołkami. Recenzja filmu w ramach 50. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych
type: item
date: 2025-09-23T14:24:17.000Z
creator: Maja Chitro
subject: Kultura
subject: festiwal filmowy w gdyni
subject: fryderyk chopin
subject: polskie filmy
description: Artysta, którego, zdawałoby się, znamy wszyscy. A jednak... Nowy film poświęcony Chopinowi nie tylko obnaża narosły wokół kompozytora mit, ale w dynamiczny sposób tłumaczy jego fenomen z zaskakującej strony.
encoded: Chopin taki podobno był. Świadczą o tym zapiski najbliższych, zachowane listy. Fircyk, kawalarz, niezły aktor. Rozrabiaka. Suchotnik, a i owszem, ale z tym utrwalonym obrazem dojrzałego mężczyzny zasłuchanego we wspomnieniu szelestu witek wierzb z okolic Żelazowej Woli niewiele miał wspólnego. W powszechnej świadomości pozostał jednak jako wiecznie zasmucony kompozytor, a w rzeczywistości z życia czerpał, ile mógł. Ale skąd moglibyśmy o tym wiedzieć? Wychodzę z założenia, że do konsumowania kultury trzeba się przygotować. Idąc do galerii sztuki współczesnej warto zapoznać się wcześniej z wystawianym autorem i filozofią jego pracy, by poczuć kontekst, mieć osobistą satysfakcję z łączenia kropek. Podobnie jest z muzyką klasyczną – kunszt i ikoniczność kontrowersyjnego pianisty Ivo Pogorelića poczujemy na koncercie słuchając jego interpretacji różniących się zupełnie od pierwotnych zapisów nutowych. Ale żeby to dostrzec, musimy przejść przez lekturę. Żeby zatopić się w mandze, dobrze wiedzieć, że jej korzenie tkwią w japońskiej tradycji emaki-mono – średniowiecznych zwojów, które łączyły obraz i tekst w opowieść rozwijaną wzdłuż papieru i drzeworytach ukiyo-e Hokusaia – tego od słynnej „Wielkiej fali w Kanagawie”. Podobnie jest z filmem Michała Kwiecińskiego „Chopin, Chopin!”. Warto zobaczyć go zaopatrując się w choć podstawowe informacje o kompozytorze – wówczas posmakuje się wszystkich emocji zamkniętych w ponad dwugodzinnym obrazie. I w pełni doceni dynamiczny, unowocześniający historię montaż. Bo ten nie jest przypadkowy. By móc zbudować psychologiczny portret Chopina, reżyser studiował monografię autorstwa Ferdynanda Hoesicka, czytał listy uczennicy muzyka – Friederike Müller, która z najdrobniejszymi szczegółami opisywała swoim ciotkom każde jedno spotkanie z pianistą. Tym samym we współpracy ze scenarzystą Bartoszem Janiszewskim zbudowali wielowarstwową podstawę, wchodząc głębiej w postać muzyka niż ktokolwiek inny dotąd w kinie. A obrazów chopinowskich przecież…

Zrzut-ekranu-2025-09-23-162334-296614a.png
width: 1376
height: 798

Gdynia – port polskiego kina. 50 lat Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych
type: item
date: 2025-09-22T09:29:39.000Z
creator: Maja Chitro
subject: Kultura
subject: festiwal filmowy w gdyni
description: Gdynia. Miasto młode, modernistyczne, jedno z najszczęśliwszych do życia. Raz w roku, we wrześniu, zamienia się w stolicę polskiego filmu. Pachnie tu wtedy przyjemną mieszanką słonego morza i artystycznej ekscytacji. I tak od 50 lat.
encoded: Żeby tylko nie padało. Czerwony dywan rozkładany tuż przed galą rozdania Złotych Lwów jest sprowadzany z Belgii, ma 60 metrów i rozwija się go wyłącznie raz w roku. A bywa na nim naprawdę tłoczno. To w końcu święto polskiego kina. Ale nie od początku rozkładano go w Gdyni. Był wrzesień 1974 roku, gdy w pierwszym numerze „Wiadomości Festiwalowych”, jak wspomina portal Culture.pl, wydrukowano: „Trójmiasto. Fenomen połowy lat 50., kiedy ruch studencki tego ośrodka pozbawionego uniwersytetu wysunął się przed wielkie, renomowane centra humanistyczne, jak Warszawa, Kraków czy Lublin. Wtedy to właśnie błysnęli fantazją i zadziwili głębią refleksji członkowie klubu Żak, teatrzyku satyrycznego Bim-Bom (…) na próżno szukać przyczyn owego fenomenu w układach, związkach, lekturach. One tkwią po prostu w klimacie tego miasta, które właściwie składa się z trzech miast i funkcjonuje w ogólnej świadomości jako Trójmiasto”. Teatrzyk Bim-Bom zresztą był prawdziwym objawieniem, z zachwycającym wówczas tłumy Zbyszkiem Cybulskim na czele, który objął go opieką artystyczną. Były trudne, powojenne lata 50., lecz w powietrzu można już było wyczuć, że kolejne dekady mogą przynieść rozkwit nadmorskiego życia kulturalnego. To tu wyrosła kultowa trójmiejska muzyczna scena alternatywna, do której zresztą czule odnosi się film Olgi Chajdas „Imago”, opowiadający historię rodzinną aktorki Leny Góry. Tu kształtowała się sztuka miejska i neoawangardowa. W końcu stąd smakowicie doprawiony tygiel aktorski, skupiony wokół Teatru Wybrzeże z Janem Kobuszewskim na czele, rozlewał się na cały kraj. W Polsce w tym czasie istniał już festiwal poświęcony kinu – Lubuskie Lato Filmowe w Łagowie, na zachodzie kraju. Bywały na nim gwiazdy rodzimego i europejskiego show biznesu. Nic nie stało więc na przeszkodzie, by nowe wydarzenie. poświęcić produkcjom polskim. Wszystko temu sprzyjało. Świetni twórcy, jeszcze lepsze pomysły. Były lata 70., okres dynamicznego rozwoju pod rządami Edwarda Gierka, co wkrótce miało z…

50na50poziom-0079a19.jpg
width: 2844
height: 1600