„Moje włosy na nogach są kobiece, bo wyrastają ze mnie, z kobiety”. Katarzyna Zillmann o łamaniu stereotypów kobiecości i kanonach piękna
Katarzyna Zillmann w najnowszym odcinku Sport ELLEments opowiada o kobiecości bez filtrów, o świecie, który nadal z trudem przyjmuje kobiety inne niż "idealne", i o wolności, która zaczyna się wtedy, gdy przestajesz przepraszać za to, kim jesteś.
Spis treści: Zillmann: „Kto ma definiować kobiecość, jak nie kobieta” Zillmann: „Ubrania nie mają płci” Zillmann: „Kto ma definiować kobiecość, jak nie kobieta” Dla Katarzyny Zillmann kobiecość to nie zestaw obowiązkowych akcesoriów – nie zaczyna się na tuszu do rzęs, ani nie kończy na wysokich obcasach. To przestrzeń, w której najważniejsze jest poczucie autentyczności. W świecie, gdzie kobiety wciąż są oceniane przez pryzmat wyglądu i dostosowania do oczekiwań, jej postawa jest aktem oporu. Zillmann nie buntuje się dla samego buntu. Ona po prostu żyje w zgodzie ze sobą i nie widzi powodu, by tłumaczyć się z braku makijażu czy włosów na nogach. To nie manifest – to codzienność, której nikt nie powinien kwestionować. Zillmann: „Ubrania nie mają płci” Zillmann odrzuca nie tylko stereotypy związane z kobiecością, ale i całą ideę "jedynie słusznego piękna". W świecie zdominowanym przez filtry i powielane wzorce, jej podejście wydaje się wręcz rewolucyjne. Kopiowanie wyznaczonych wzorców to pułapka, a pogoń za akceptacją przez pryzmat wyglądu to droga donikąd. Ubrania, które wybiera nie świadczą o androgeniczności. Jak sama podkreśla, nie lubi siebie w ten sposób określać, ponieważ ubrania nie mają płci. Wizja kobiecości według Kasi Zillmann to wolność – wolność wyboru, ekspresji, wyglądu i tożsamości. Bo najpiękniejsze jest to, co prawdziwe. Nawet jeśli nie ma pudru i różu.
Tradycyjna żona w nowoczesnym świecie, czyli co oznacza bycie „tradwife”?
Kim są tradwives? Trend powrotu do roli tradycyjnej żony zyskuje popularność, także na TikToku. Sprawdźmy, co kryje się za hasłem „tradwife”.
Spis treści: Tradwife - definicja trendu Popularność tradwives na TikToku Skąd popularność tradwife w XXI wieku? Tradwife a feminizm - wolność czy presja? Czy tradwife to nowy styl życia Polek? Tradwife - wybór czy kulturowy konstrukt? Tradwife – definicja trendu Słowo „tradwife” pochodzi z języka angielskiego i jest skrótem od „traditional wife”, czyli „tradycyjna żona”. Kobiety określające się tym mianem wybierają konserwatywny styl życia, w którym zajmują się domem, wychowywaniem dzieci i wspieraniem męża – często rezygnując z kariery zawodowej. Ich codzienność to gotowanie, sprzątanie, pielęgnowanie ogniska domowego i budowanie relacji opartych na klasycznym podziale ról. Ale bycie tradwife to coś więcej niż styl życia – to także ideologia, która zakłada powrót do wartości rodzinnych sprzed epoki emancypacji. Dla niektórych to świadomy wybór i wyraz kobiecej mocy. Dla innych – niepokojący regres społeczny. Popularność tradwives na TikToku Jedną z najbardziej rozpoznawalnych twarzy ruchu tradwife w mediach społecznościowych jest Nara Smith – południowoafrykańsko-niemiecka modelka i influencerka. Jej konto na TikToku obserwuje ponad 11 milionów użytkowników, a filmy zdobyły setki milionów polubień. W jej materiałach widać perfekcyjnie przygotowane posiłki „od zera”, domową atmosferę, stylizacje inspirowane latami 50. i spokojną narrację. Choć Nara nie identyfikuje się bezpośrednio z ruchem tradwife, wiele osób postrzega ją jako jego ikonę. Smith przekonuje, że jej wybory są osobiste, a nie ideologiczne. Mimo to, jej estetyka i sposób życia inspirują rzesze kobiet na całym świecie, jednocześnie wywołując dyskusje o konserwatywnych rolach płciowych i nierealistycznych oczekiwaniach wobec kobiet. Skąd popularność tradwife w XXI wieku? Zjawisko tradwife nie narodziło się w próżni. To reakcja na szybkie tempo życia, presję sukcesu i wypalenie, jakie odczuwają zarówno mężczyźni, jak i kobiety. Na TikToku i Instagramie pojawia się coraz więcej kont ukazujących życie w duchu „slow life” i domowego ciepła. Niektóre kobiety przyciąga estetyka retro, inne – potrzeba klarownego podziału ról. Część tradwives odwołuje się do wartości religijnych, podkreślając rolę mężczyzny jako głowy rodziny i kobiety jako opiekunki domowego ogniska. Tradwife a feminizm – wolność czy presja? Zwolenniczki tradwife uważają swój wybór za przejaw kobiecej autonomii – wybierają dom, rodzinę i macierzyństwo, bo chcą, a nie dlatego, że muszą. Twierdzą, że feminizm dał im wybór, a one go wykorzystują na własnych zasadach. Z drugiej strony, krytycy ostrzegają, że trend promuje niebezpieczne stereotypy i romantyzację epok, w których kobiety były pozbawione praw i niezależności. Podnoszą także, że przedstawiany w mediach obraz tradwife bywa nieautentyczny i może wywierać presję na kobiety, które nie odnajdują się w tym modelu. Czy tradwife to nowy styl życia Polek? Trend nie omija Polski. Coraz częściej widzimy profile, blogi i kanały, które promują życie w stylu tradwife – gotowanie, rękodzieło, naturalne rodzicielstwo. W polskim kontekście to zjawisko nabiera dodatkowych znaczeń, ponieważ wartości rodzinne są mocno zakorzenione kulturowo, ale kobiety coraz częściej chcą łączyć życie domowe z samorealizacją. W efekcie pojawia się hybrydowa wersja tradwife – tradycyjna żona, która jednocześnie tworzy własne treści online, doradza innym kobietom i zarabia na swojej obecności w sieci. Tradwife – wybór czy kulturowy konstrukt? Tradwife – co to oznacza dziś? Dla jednych to świadomy powrót do wartości rodzinnych. Dla innych – manifest kulturowej regresji. Pewne jest, że tradwife wywołuje debatę o tym, czym jest wolność wyboru, kobieca tożsamość i rola w nowoczesnym związku.
"To doświadczenie było drugim najważniejszym w moim życiu po narodzinach córki". Katy Perry wróciła z kosmosu
Katy Perry zapisała się na kartach historii, biorąc udział w pierwszym komercyjnym locie kosmicznym z wyłącznie żeńską załogą. Rakieta New Shepard wystartowała z Zachodniego Teksasu, a na jej pokładzie oprócz gwiazdy muzyki pop znalazło się jeszcze pięć innych wyjątkowych kobiet.
14 kwietnia 2025 roku do historii przeszedł pierwszy komercyjny lot kosmiczny z wyłącznie żeńską załogą. Rakieta New Shepard, należąca do firmy Blue Origin, założonej przez Jeffa Bezosa, wystartowała z Zachodniego Teksasu z siedmioosobową załogą, z czego wszystkie osoby na pokładzie były kobietami. Misja, nazwana "New Shepard Mission NS-31", była przełomowa nie tylko z powodu udziału Katy Perry, ale także dlatego, że to pierwsza od 60 lat misja kosmiczna składająca się wyłącznie z kobiet. Kosmiczna podróż na wysokość 100 km W skład załogi weszły: Katy Perry, amerykańska gwiazda muzyki pop, Lauren Sánchez – dziennikarka i partnerka Jeffa Bezosa, która pełniła funkcję dowódcy misji, Aisha Bowe – była specjalistka NASA, Amanda Nguyen – badaczka bioastronautyki, Gayle King – dziennikarka, oraz Kerianne Flynn – producentka filmowa. To wydarzenie odbiło się szerokim echem w mediach, stanowiąc symbol postępu kobiet w nauce i technologii. Rakieta New Shepard wyniosła kapsułę załogową na wysokość ponad 100 kilometrów, przekraczając granicę Kármána – umowną linię oddzielającą ziemską atmosferę od przestrzeni kosmicznej. Cały lot trwał około 11 minut, z czego kilka minut załoga mogła doświadczyć stanu nieważkości, podziwiając jednocześnie piękno Ziemi z kosmicznej perspektywy. Kapsuła wróciła na Ziemię za pomocą spadochronu i systemu miękkiego lądowania, podczas gdy rakieta nośna bezpiecznie wylądowała w pobliżu miejsca startu. Po wylądowaniu, Lauren Sánchez, która pełniła funkcję dowódcy misji, uściskała swojego partnera Jeffa Bezosa. Katy Perry natomiast zabrała ze sobą na pokład kwiat stokrotki, który wznosiła ku niebu, by po lądowaniu pocałować ziemię. Całe wydarzenie miało symboliczne znaczenie i było hołdem dla nie tylko dla technologii, ale również dla odważnych kobiet, które zdobyły kosmos. "Nie wiesz nawet, ile masz w sobie miłości. (...) Zaśpiewałam tę piosenkę... nigdy nie pomyślałam, że będę miała taką okazję. To nie była chwila o mnie, o moich piosenkach. Zrobiłyśmy to dla kobiet na całym świecie. (...) To doświadczenie było dla mnie drugim najważniejszym w moim życiu po narodzinach córki" — powiedziała piosenkarka w krótkim wywiadzie po lądowaniu. Zofia Tierieszkowa – 60 lat później Ostatni wyłącznie kobiecy lot kosmiczny odbył się ponad 60 lat temu, kiedy to w czerwcu 1963 roku radziecka kosmonautka Walentina Tierieszkowa stała się pierwszą kobietą, która poleciała w kosmos. Historia kobiet w przestrzeni kosmicznej przeszła długą drogę, a misja "New Shepard Mission NS-31" stanowi nie tylko kamień milowy w tej dziedzinie, ale również inspirację dla przyszłych pokoleń. Katy Perry – Gwiazda w Kosmosie Katy Perry, znana na całym świecie dzięki takim hitom jak "Firework", "California Girls", czy "Roar", zrobiła kolejny krok ku niezwykłym osiągnięciom. Jej udział w tej historycznej misji wzbudził ogromne zainteresowanie na całym świecie. To pierwsze, ale z pewnością nie ostatnie, przygoda Katy Perry w przestrzeni kosmicznej. Jej najnowszy album, "143", ukazał się w październiku 2024 roku, a liczba sprzedanych egzemplarzy przekroczyła 20 milionów. Mimo że Katy Perry jest znana przede wszystkim jako artystka, jej zaangażowanie w tę kosmiczną misję pokazuje, jak ambitna jest i jak bardzo dąży do realizacji swoich marzeń. Jej udział w tej misji był nie tylko wyrazem odwagi, ale także wsparciem dla innych kobiet w technologii i nauce. Przypominamy, że już w październiku artystka w ramach trasy "The Lifetimes Tour" odwiedzi Kraków
„Mit Darcy’ego”. Czyli dlaczego wciąż zakochujemy się w tych samych, niedostępnych facetach?
Historie typu slow burn wciąż rozpalają naszą wyobraźnię (i nie tylko). Książka Rachel Feder, amerykańskiej literaturoznawczyni, dekonstruuje „Mit Darcy’ego” i zdradza, co kryje się za naszą niezdrową fascynacją gburami.
W tym artykule: „Mit Darcy’ego” – zepsujemy wam zabawę „Mit Darcy’ego” – dlaczego kochamy buców? Poczet Darcych Szalałaś za Darcym? A może marzyłaś o miłości rodem z „Wichrowych wzgórz”? Wciąż czekasz na księcia jak z „Bridgertonów” i wierzysz, że twoja miłość uzdrowi poharatanego życiowo crusha? No cóż, nie jesteś sama, ale warto się tym fascynacjom przyjrzeć. Rachel Feder pomaga uwolnić się ze zinternalizowanych przekonań. „Mit Darcy’ego” – zepsujemy wam zabawę Autorka, która zajmuje się wykładaniem brytyjskiej literatury na uniwersytecie w Denver, nie przepada za Austen, a swoją niechęć przelewa na studentów. Uważa, że literatura ta tresuje kobiety, aby poświęcały czas na próby przemiany gburów we wrażliwców. Bo tak naprawdę Darcy jest gburem, wprawdzie człowiekiem swoich, niezwykle patriarchalnych czasów, ale doskonale się w tym systemie odnajdującym. Przypomnijmy dla porządku: główna bohaterka, Elizabeth, zwana Lizzy, jest drugą z pięciu córek Bennetów, angielskiej, zubożałej rodziny ziemiańskiej. Rodzinny majątek Longbourn, z powodu majoratu, po śmierci ojca przejdzie w ręce kuzyna, ponieważ brakuje męskiego spadkobiercy. Jedynym sposobem na zapewnienie córkom stabilnej przyszłości jest znalezienie im odpowiednich mężów, którzy nie zrażaliby się skromnym posagiem. I wtedy, w sąsiednim majątku, pojawia się sympatyczny pan Bingley, a wraz z nim jego przyjaciel Fitzwilliam Darcy – jeszcze bogatszy i również samotny, ale okropny w obyciu. Jest wywyższający się i mrukliwy. Podczas pierwszego balu odmawia tańca z Lizzy, gdyż: nie jest dość ładna, by zmuszać się do choćby lakonicznego small talku. Jak to się dzieje, że Lizzy zakochuje się w Darcym (choć już początek znajomości to same czerwone flagi)? Oczywiście ostatecznie zakochany Darcy przechodzi przemianę, a nawet ratuje rodzinę Lizzy przed ruiną, używając majątku, by zmusić swojego przyjaciela do ślubu z jej siostrą, którą zbałamucił. I choć doskonale od początku wiemy, jak to się skończy, nie możemy nie popłynąć z tą historią o wzajemnym przyciąganiu i odpychaniu. A przede wszystkim uwielbiamy wierzyć, że miłość jest w stanie przemienić nawet najgorszego drania w szlachetnego partnera. No tak, tylko to właśnie mit. I to bardzo szkodliwy. „Klasyczna powieść Austen i niekończące się wariacje na temat fabuły romansowej typu slow burn – od nienawiści do miłości, którą ta autorka wyszlifowała do perfekcji – wprowadzają nas w pewną narrację. Opowieść brzmi tak: poznasz kogoś nieznośnego. Będą cię ostrzegać, że to zły człowiek. Pierwsze wrażenie potwierdzi pogłoski. Tak się zacznie twoja wielka miłość”. Ze współczesnej perspektywy wydaje się, że Austen była po prostu klasyczną strażniczką patriarchatu, czyli kobietą, która za pomocą pióra wyznaczała kobietom miejsce w szeregu i pilnowała istniejącego społecznego ładu. „Mit Darcy’ego” – dlaczego kochamy buców? Bo nie możemy się oprzeć, by takiego biednego, zagubionego mężczyzny nie zaopiekować i nie naprawić. Ileż to razy nabieramy się na to, wchodząc w kolejne situationshipy, w których dostajemy ochłapy miłości, za to napędzamy się wciąż toksycznym, literackim i popkulturowym paliwem. „Opowieści, na których się nas wychowuje, stają się czymś więcej. Zostają naszymi osobistymi mitologiami. Przenikają nas do szpiku kości.” – pisze Feder. Warto zastanowić się, jaki cel – świadomy czy podświadomy – mają zatem twórcy replikujący ten mit. Cytowana przez Feder Janice Radway w „Reading the Romance: Women, Patriarchy and Popular Culture” (1984) dochodzi do wniosku, że taki typ fabuły w powieści romantycznej stanowi racjonalizację złego traktowania kobiet w patriarchacie. Pokazuje on, że mężczyzna, który cię źle traktuje, po prostu jest zraniony i czeka na to, aż ktoś go zrozumie i pokocha. Oczywiście nie możemy tutaj pominąć psychologii. Jeśli kuszą nas związki ze współczesnymi Darcymi, prawdopodobnie mamy zaburzony obraz zdrowego związku, być może nie wyniosłyśmy pozytywnych wzorców z domu. Może mamy lękowy styl przywiązania albo wychowywałyśmy się w przemocowej atmosferze – i wtedy takie powieści wchodzą nam jak złoto. „Do kobiet należy opatrywanie emocjonalnych, uczuciowych i psychicznych ran partnerów, troska o ich ego, dążenie do szczęścia i harmonii w związku, co jest oczywiście korzystne dla mężczyzn. [...] Ten prymat emocji wszystkich mężczyzn, nie tylko agresywnych, odruch, żeby utożsamić się z nimi, podzielać ich zainteresowania, myśl, że rola kobiety to wszystko rozumieć i wszystko wybaczyć – to wszystko zdołałyśmy w pełni przyswoić. Filozofka Kate Mann ukuła termin na określenie tego zjawiska: „himpathy” (od „him” i „sympathy”, czyli współczucie)” – pisze Mona Chollet w „Wymyślić miłość na nowo”. Poczet Darcych Niestety, na Austen się nie kończy. Nie musimy daleko szukać – wystarczy przejrzeć bibliotekę Netflixa, by znaleźć co najmniej kilka mocnych przykładów. Kochacie „Bridgertonów”? Ja też, ale nie sposób nie przyznać, że związek Daphne z księciem Hastings jest co najmniej toksyczny. Przynajmniej na początku, bo potem seksowny diuk zmienia się pod wpływem miłości (która oczywiście leczy także jego emocjonalne rany – tak, klasyczne daddy issues). Co zatem zrobić, jeśli wciąż pociągają nas poblokowani na wszelkie uczucia dranie? Ja radzę wziąć kilka oddechów i rozejrzeć się wokół. Może za rogiem czeka normalny, sympatyczny chłopak, który będzie cię wspierał i słuchał. I takich protagonistów życzyłabym sobie w książkach i filmach. Książka "Mit Darcy'ego" Rachel Feder została wydana nakładem wydawnictwa Krytyki Politycznej.
Nie „Taka twoja uroda”. Dziennikarki Magda Łucyan i Katarzyna Górniak napisały książę, która obala mity. Nie tylko o endometriozie
Gdy zaczynały pracę nad reportażem dla TVN24 o endometriozie, choroba praktycznie nie istniała w społecznej świadomości. Co więcej, nie funkcjonowała w świadomości wielu lekarzy. Kobiety, które przez lata walczyły o diagnozę, przeszły przez piekło. Magda Łucyan doskonale zna tę drogę, bo sama choruje.
Na endometriozę w Polsce cierpi milion Polek. To życie w bólu i lęku, w permanentnym lekceważeniu przez lekarzy. Magda Łucyan i Katarzyna Górniak napisały książkę, ponieważ nie zgadzają się, by kobiety musiały cierpieć, bo „taka ich uroda”. Przytaczają druzgocące historie i diagnozują prawdziwy problem: niewidzialność kobiet w androcentrycznej medycynie. „Chcemy, żeby w środowisku narastało przekonanie, że na pewne zachowania – chamstwo, mizoginię, komentarze niezgodne ze współczesną wiedzą medyczną – nie ma już naszej zgody”. Marta Kutkowska, ELLE.PL: Magda, zdecydowałaś się odsłonić w swojej książce, choć mogłaś pozostać schowana za reporterskim pancerzem. Dlaczego podjęłaś tę decyzję? Magda Łucyan: To prawda. Gdy pracowałyśmy nad telewizyjnym reportażem „Taka twoja uroda”, temat był dla mnie bardzo osobisty, ale nikomu tego nie zdradzałam. Wiedziała o tym tylko Kasia. Nawet niektóre bohaterki naszego telewizyjnego reportażu nie zdawały sobie sprawy, że sama choruję. Bywały momenty podczas nagrywania, kiedy dawałam Kasi znać wzrokiem, że emocje biorą górę. Odchodziłam wtedy na bok, żeby się wypłakać, bo wszystko, co słyszałam, było dla mnie bardzo aktualne i stresujące. Momenty wyzwalające to dla mnie zajście w ciążę i narodziny córki. Wtedy poczułam, że największy lęk mojego życia o to, czy kiedykolwiek uda mi się zajść w ciążę, przestał być aktualny. Dzięki temu przełamałam się i otworzyłam na mówienie o chorobie – najpierw w życiu prywatnym, a później także publicznie. Propozycja napisania książki o endometriozie pojawiła się już dawno, ale początkowo byłam na nią zupełnie zamknięta. Jednak gdy skończyłam macierzyński, zadzwoniłam do Kasi i powiedziałam, że jestem gotowa się z tym zmierzyć i opisać w książce także swoją historię. Takie odsłonięcie się z bardzo intymną historią to duży akt odwagi. Magda: Bohaterki naszej książki z wielką szczerością opowiedziały swoją prywatną, intymną historię. Odsłoniły się, choć wygodniej byłoby zakopać te wszystkie doświadczenia bardzo głęboko. Po spotkaniach z nimi poczułam, że wręcz nie mogłabym nie stanąć z nimi w jednym szeregu. Było to dla mnie jednocześnie bardzo trudne i uwalniające. Nawet ta rozmowa nie przychodzi mi łatwo, bo jako dziennikarka zawsze stałam w cieniu swoich rozmówców, nigdy nie chodziło o mnie. W mediach społecznościowych nie dzielę się prywatnymi momentami, a jednak historia choroby jest bardzo osobista i wiąże się z wieloma emocjami do dzisiaj. Katarzyna Górniak: Gdy zaczynałyśmy pracować nad reportażem dla TVN24, endometrioza praktycznie nie istniała w społecznej świadomości. Ludzie często nie potrafili poprawnie wymówić tego słowa. Pytano nas, dlaczego w ogóle tym się zajęłyśmy. Wtedy odpowiadałyśmy, że „znajoma choruje”, bo byłyśmy umówione, że nie zdradzamy historii Magdy. Dziennikarstwo to praca na cudzych zwierzeniach. W przypadku tej książki stanęłyśmy po drugiej stronie i zobaczyłyśmy, jak trudno jest opowiadać o sobie. Ta książka jest poniekąd próbą spłacenia długu wobec tych kobiet, które przez lata powierzały nam najskrytsze tajemnice. Dużo dzięki nim udało nam się zmienić, więc teraz im się odwdzięczymy. Magda, wspomniałaś wcześniej, że nie dzieliłaś się swoją historią z nikim, poza mężem i mamą. Dlaczego? Magda: Lęk przed tym, że nie uda mi się zajść w ciążę był tak ogromny, że nie byłam w stanie się nim podzielić. Walka z niepłodnością, która trwała bardzo długo, wiązała się ze strachem, smutkiem, nieziemską frustracją i poczuciem porażki. Zadawałam sobie pytanie: „Dlaczego innym się udaje, nawet przez przypadek, a my robimy wszystko i nie przynosi to rezultatu?”. Przez wiele miesięcy nie znałam odpowiedzi. Słyszałam, że jestem zdrowa, że wszystko jest w porządku. Moja endometrioza, która została zdiagnozowana na początku walki o ciążę, była przez długi czas bagatelizowana. Nawet gdy usłyszałam diagnozę, nie wiedziałam, co ona tak naprawdę oznacza, nie zdawałam sobie sprawy, że to może być przyczyna niepłodności, i przede wszystkim, że jestem poważnie chora. Lekarze nie wytłumaczyli mi, że to może być przyczyną wszystkich dolegliwości, jakie miałam od nastoletnich lat. Przez cały czas starań o ciążę byłam w trybie walki, nie potrafiłam ujawnić się przed nikim, bo nie widziałam, jak to wszystko w sobie pomieścić, przepracować. Nie byli mi potrzebni „widzowie” i „kibice”. Nie chciałam słyszeć pytań „I co? Udało się?”. Mi lepiej było walczyć w ciszy, bez gapiów i bez presji. Z drugiej strony, fakt, że ten temat jest tak wielkim tabu, sprawia, że kobiety zostają z tym same. Ta tajemnica staje się wielkim ciężarem. Kasia: To, o czym mówi Magda, potwierdzają także eksperci w naszej książce: niepłodność jest tak trudna w leczeniu dla kobiety, jak walka z nowotworem. Bardzo dużą rolę odgrywa w tym poczucie porażki, chociaż racjonalnie rzecz biorąc, to nie jest nasza wina. Wiem, o czym mówię, bo sama, choć nie z powodu endometriozy, zmagałam się z niepłodnością. Wspólnym mianownikiem historii opisanych w książce jest późna diagnoza. Kobiety dopiero po wielu latach cierpień, badań i wizyt dowiadują się, co im dolega. Dlaczego zdiagnozowanie endometriozy w Polsce wymaga prywatnego śledztwa? Kasia: Problemów jest wiele. Po pierwsze, do dziś nie wiemy, co dokładnie powoduje endometriozę – istnieje wiele teorii, ale żadna nie została ostatecznie potwierdzona. Po drugie, przez lata ta choroba była ignorowana, mimo że dotyczy miliona kobiet. Dopiero w 2016 roku wprowadzono pierwsze międzynarodowe kryteria diagnostyczne dla USG w endometriozie. Po trzecie, lekarze wciąż mają bardzo małą wiedzę na ten temat. Zamiast to przyznać, często mówią pacjentkom, że „wymyślają” albo że „wszystko jest w porządku”. System ochrony zdrowia też nie sprzyja leczeniu – NFZ źle wycenia operacje, więc szpitalom i lekarzom zwyczajnie nie opłaca się zajmować pacjentkami z endometriozą. Magda: Ewentualnie dostanie leki uspokajające. Kasia: Od stuleci wmawia się nam, że kobietę ma boleć, że tak jest stworzona, że musi wytrzymać, że musi cierpieć w milczeniu, a jak zaczynamy się skarżyć, to słyszymy, że jesteśmy histeryczkami. Kolejną bzdurą jest to, że jesteśmy bardziej odporne na ból. W rzeczywistości jest odwrotnie — odczuwamy go szerzej, mocniej, bardziej rozlegle. Ten sam bodziec bólowy wywołuje u kobiet i u mężczyzn zupełnie inne doznania, ale w androcentrycznej medycynie zakłada się, że to, co jest normalne, jest męskie, a nienormalne — kobiece. Lądujesz w gabinecie, a pan ginekolog mówi, że „na pewno cię tak nie boli”. Albo, jak w przypadku endometriozy, że „jak urodzisz dziecko, to przestanie cię boleć”. Magda: Wokół endometriozy jest mnóstwo mitów, a ten jest jednym z najbardziej niebezpiecznych. Rzeczywiście, w trakcie ciąży nie ma miesiączki i endometrioza nie daje objawów, ale po urodzeniu dziecka może wrócić nawet z silniejszymi objawami. Jedna z bohaterek naszego telewizyjnego reportażu, Amelia, po porodzie przeżyła prawdziwy dramat, ponieważ endometrioza zaatakowała nerwy. Żyła w niewyobrażalnym bólu, który praktycznie wyłączył ją z życia. Ten mit jest krzywdzący i niebezpieczny, bo odkłada leczenie choroby w czasie. A w tym wypadku czas ma kluczowe znaczenie. Ja objawy endometriozy miałam od pierwszej miesiączki, a diagnozę usłyszałam 16 lat później. Moje miesiączki były bardzo bolesne i obfite, zdarzało się, że zwijałam się z bólu na ziemi i nie mogłam się podnieść. Szukałam odpowiedzi od wczesnych lat i pamiętam, że jedna z lekarek po informacji, że ból jest tak silny, że nie jestem w stanie się załatwić, zasugerowała, żebym może przez dwa pierwsze dni okresu po prostu sobie poleżała. Kasia: To wszystko jest naznaczone takim paskudnym seksizmem, bo za kobiety zawsze wie się lepiej. Endometrioza powoduje także ból przy współżyciu. Liczba obrzydliwych rad, które dostawały nasze bohaterki u lekarzy, jest porażająca – np. żeby zmieniły partnera albo wypiły lampkę wina na rozluźnienie. Magda: Albo — żeby zmienić pozycję, skoro tak boli. Z waszej książki wynika także, że to, czy pacjentka zostanie prawidłowo zdiagnozowana, to nie tylko kwestia jej determinacji, ale także problem klasowy: czy ma dostęp do wyedukowanych lekarzy i zasoby finansowe, żeby np. zapłacić za procedury, które nie są refundowane, np. specjalistyczne operacje. Widzicie szansę na zmianę? Magda: Dostępność do lekarzy specjalistów na wsiach i w małych miejscowościach jest rzeczywiście problemem. Najlepsi lekarze leczący endometriozę przyjmują prywatnie, a system jest skonstruowany tak, że wielu szpitalom leczenie tej choroby się nie opłaca. Sama miałam problem ze znalezieniem właściwego specjalisty, choć mieszkam w Warszawie. Najpierw zaufałam niekompetentnym w tym temacie lekarzom i to był wielki błąd. Później razem z mężem ruszyliśmy w Polskę, by znaleźć tego właściwego. Odwiedziliśmy naprawdę wielu i nie ukrywajmy - to było kosztowne. Jestem przekonana, że dużo kobiet nie mogłoby sobie na to pozwolić. Podróże, wizyty, badania, leki i w końcu operacja w prywatnej placówce. Kasia: Leczenie endometriozy wymaga dużych nakładów finansowych i dużego samozaparcia. Musisz być bardzo pewna siebie i tego, jak rozumiesz swoje ciało, żeby bezwzględnie stać przy tym, że coś ci dolega, kiedy cały świat ci wmawia, że jest w porządku. I mówiąc wprost: tak, szansę na prawidłowe leczenie mają te kobiety, które mają więcej pieniędzy. Przede wszystkim endometrioza powinna być inaczej wyceniana przez NFZ. Przykrą regułą jest to, że choroby kobiece są „niedobadane” i niedofinansowane, więc tu znowu wracamy do androcentrycznego klucza. Dla porównania, choroby kardiologiczne, powszechnie uważane za „męskie”, w Polsce są wyceniane fantastycznie. Z punktu widzenia specjalistów operacje kardiologiczne się opłacają, a ginekologiczne nie. Magda: Trzeba podkreślić, że operacja endometriozy jest bardzo skomplikowana. Potrafi trwać kilka, a nawet kilkanaście godzin. Ta choroba wprowadza permanentny stan zapalny, przez co często zmienia się kobieca anatomia. Organy się ze sobą sklejają i nie funkcjonują tak jak powinny. Zdarza się, że pęcherz jest przyklejony do jelit, jelita do otrzewnej, jajowód i jajnik do macicy i tak dalej. Endometrioza potrafi zdemolować życie, pozbawić marzeń, jak w przypadku bohaterki, u której po utracie dwóch ciąż usunięto macicę. To efekt medycznego gaslightingu, który może mieć też inne konsekwencje. Kasia: Tak, kobietom wmawia się wręcz, że są chore psychicznie, bo przecież lekarz nie widzi endometriozy, jeśli nieprawidłowo wykonuje badanie. Magda: Dotarłyśmy do kobiety, która została zamknięta w szpitalu psychiatrycznym, w którym nie powinna się znaleźć, bo nie wierzono w jej chorobę! My, pisząc tę książkę, nieustannie byłyśmy w szoku. Co może zrobić młoda dziewczyna z małej miejscowości, która cierpi z powodu bólu, przeczuwa, że coś jest nie tak, i dostaje od lekarza w twarz frazesem „taka twoja uroda” ? Magda: Na szczęście coraz więcej się zmienia. Pojawiły się organizacje pozarządowe, np. fundacja „Pokonać endometriozę”, które tworzą listę lekarzy specjalizujących się w leczeniu endometriozy. W momencie, kiedy odczuwasz u siebie objawy, które kojarzą ci się z tą chorobą, kluczowe jest, by trafić do wykwalifikowanego specjalisty. Druga ważna rzecz to zaufać swojej intuicji i nie dać sobie wmówić, że nic ci nie dolega. Kasia: Dobrą informacją jest to, że można umówić się z dobrym specjalistą także na NFZ. Na szczęście kobiety są coraz bardziej świadome. Od jednego ze znajomych lekarzy usłyszałyśmy, że nastawienie kobiet zmieniło się po emisji naszego reportażu telewizyjnego. Teraz są bardziej pewne swego. Wcześniej najwięcej wiedzy na ten temat było na forach internetowych. Kobiety, na zasadzie siostrzeństwa, wymieniały się informacjami i kontaktami do lekarzy. Pierwszy krok do zmiany systemu wykonały kobiety oddolnie. Magda: Po pierwszej nieudanej operacji doświadczałam potwornego bólu. Nie wiedziałam, co się dzieje w moim brzuchu i, co ciekawe, nie wiedział tego także mój lekarz. Spędzałam wtedy godziny na tych forach, szukając odpowiedzi. Ostatecznie znaleźli ją lekarze, ale właśnie z Internetu wyciągnęłam ogrom wiedzy na temat swojej choroby. Nie chcemy, żeby ktoś miał wrażenie, że zależy nam na nagonce na lekarzy. Podkreślamy, że w naszej książce wypowiada się dwudziestu wspaniałych specjalistów, a z biegiem lat to grono się powiększa.
„Zaniżałam wiek w aplikacji, bo zauważyłam, że faceci nie chcą się umawiać z czterdziestką”. Czy istnieje randkowy termin ważności?
Nie mam problemu z tym, że niedawno skończyłam 40 lat. Co innego faceci w aplikacji. Zauważyłam, że jedni zaczynają mnie traktować jak MILF-a (choć nie mam dzieci), inni jak desperatkę. Wszystko zmieniało się magicznie, gdy usuwałam wiek z bio. Ale pytanie „Ile masz lat?” i tak wraca jak bumerang.
Kobiety nie mają łatwo. Są przez społeczeństwo non stop oceniane – a to przez pryzmat wagi, a to metryki. Choć coraz więcej kobiet po czterdziestce odrzuca stereotypowe role społeczne, to faceci w aplikacjach i tak chcą je wepchnąć do ciasnej szuflady: „Czterdziestka, czyli zdesperowana i szukająca faceta na cito”. Czy kobieta ma termin ważności? Dla niektórych na pewno tak. Kilka lat temu głośno było o mizoginistycznym ruchu „zero trzydziestek” – tak, właśnie „trzydziestek”. Faceci z góry zakładali, że relacja z kobietą w tym wieku się nie uda, bo na aplikacjach logują się tylko panie, którym „zegar tyka”. – Spotkałem się kilkukrotnie z dziewczynami po trzydziestce, które z grubej rury rzucały teksty, że chcą stabilizacji, a ich celem jest założenie rodziny. Gdzie tu romantyzm? – pyta mężczyzna i dodaje, że od dziś w aplikacjach randkowych zawsze patrzy na wiek i odrzuca te, których metryka przekroczyła „magiczną liczbę” – czytamy na portalu WP. Inny bohater reportażu dodaje: Choć żyjemy w czasach, gdy czterdziesto- i pięćdziesięcioletnie kobiety coraz mocniej się emancypują, są i takie, dla których przekroczenie czterdziestki jest mocno stresujące. — Miałam taki moment w życiu, tuż przed czterdziestką, kiedy panicznie bałam się, że zostanę już na zawsze sama — wspomina Marta. — Można powiedzieć, że wtedy intensywnie i za wszelką cenę chciałam kogoś poznać. Ciągle wychodziłam z młodszymi koleżankami do klubów, szalałam, flirtowałam i chyba trochę sama przed sobą udawałam, że jeszcze wszystko mi się chce i wszystko mogę. Po jakimś czasie bardzo mnie to jednak zmęczyło. Wtedy mocniej skupiłam się na samej sobie, na swojej pracy, która jest moją pasją, i po prostu odpuściłam. To nie znaczy, że nie szukam nikogo, bo szukam. Zrzuciłam jednak z siebie ciężar presji, odetchnęłam i może dzięki temu nie popełnię jakiegoś głupstwa — czytamy na portalu Sympatia. Czterdziestoletnie „księżniczki” A może problem leży gdzie indziej? Może kobiety, które mają czterdzieści lat, są wykształcone i zadbane, a często też po prostu majętne, mają wyższe wymagania i nie patrzą na facetów jak w obraz? pisze na portalu Sympatia 39-letnia Karina. Na pewno dojrzałym kobietom trudniej chodzić na kompromisy, nie dadzą się podporządkować i z pewnością nie będą nie będą zapatrzone w mężczyznę jak w obraz. I tu mam mały apel do Panów: nie ulegajcie stereotypom: gwarantuję, że są czterdziestki, z którymi życie będzie równie interesujące i pełne przygód, jak z dwudziestolatką.
„Mam 50 lat, przeszłam długą drogę i nie ma mojej zgody na ocenianie mnie przez pryzmat wyglądu”. Martyna Wojciechowska powiedziała dość
Choć jesteśmy lepiej wykształcone i coraz częściej sprawujemy funkcje publiczne, patriarchat wciąż chciałby nas oceniać tylko przez pryzmat wyglądu. Martyna Wojciechowska powiedziała dość i wyraziła swój (nasz) gniew w poruszającym wpisie.
W tym artykule: Martyna Wojciechowska ostro o ocenianiu jej za wygląd — „To przemoc” Martyna Wojciechowska chce szacunku dla siebie i innych kobiet Martyna Wojciechowska jest ikoną. Cała jej droga zawodowa była poświęcona poprawie sytuacji kobiet. Jest autorką serii reportaży „Kobieta na krańcu świata”, zdobywczynią Korony Ziemi, założycielką dwóch fundacji („Unaweza” i „Młode Głowy”), matką dwóch dziewczynek, w tym jednej adoptowanej. Mało? Dla mediów widocznie mało, powinna przecież jeszcze zawsze wyglądać jak milion dolarów. Po publikacji zdjęć paparazzi wylał się na nią hejt. Ale dziennikarka zauważyła w tej sytuacji szerszy problem. I rozprawiła się z nim w emocjonalnym wpisie. Martyna Wojciechowska ostro o ocenianiu jej za wygląd — „To przemoc” Wczoraj media plotkarskie obiegły zdjęcia aktywistki podczas porannego spaceru. Powód publikacji tych zdjęć był jeden: sprowokować do hejterskich komentarzy. Gwiazda postanowiła nie zostawiać tego bez komentarza. Na jej oficjalnym profilu pojawił się wpis: „ALE BRZYDKA, STARA, ALE ZROBIONA, ALE ZANIEDBANA… KTO BY JĄ CHCIAŁ? NIC DZIWNEGO, ŻE SAMOTNA, KIJEM OD SZCZOTKI BYM JEJ NIE POPCHNĄŁ. Tym razem jestem ‘Wychudzona i zapuchnięta sfotografowana na ulicy. Co się z nią dzieje?!’ Serio? Naprawdę wciąż będziemy to robić? Uprzedmiotawiać i seksualizować kobiety? Oceniać i wciąż komentować?” – napisała. Reporterka dodała też kilka zdjęć w relacji na różnych etapach życia i w różnych rozmiarach. Pokazała, jak bardzo bezlitosne potrafią być media i jak bardzo wygląd zależy od okoliczności. „Wrzucam kilka zdjęć w relacji — to ta sama osoba na różnych etapach życia. Waga? Nie tak dawno temu 84 kg, teraz ponad 15 kg mniej. Najwięcej komplementów w życiu dostawałam w 2016 roku, kiedy ważyłam niewiele ponad 60 kg przy wzroście prawie 180 cm. Słyszałam, że świetnie wyglądam, a ja wtedy byłam przerażona, bo walczyłam z ciężką chorobą i przechodziłam żałobę po śmierci Marysi Taty. Nie wiedziałam, jak przeżyć, ale byłam szczupła… A kiedy faktycznie byłam najszczęśliwsza w moim życiu, to słyszałam, że się ‘zapuściłam’ i że mam grubą d***. Łatwo można wpaść w pułapkę oglądania siebie w oczach innych i próbowania dostosowywania swojego wyglądu do oczekiwań”. Martyna Wojciechowska: "Fakt, że ktoś postrzega mnie jako superbohaterkę, wiąże się z wielkim poczuciem odpowiedzialności" Martyna Wojciechowska chce szacunku dla siebie i innych kobiet Patriarchat i presja idealnego wyglądu wciąż trzyma nas mocno. Mamy zinternalizowany pogląd, że to, jak wyglądamy, nas definiuje. Tyle że to nieprawda. Oburzające jest, że kobieta, która tyle osiągnęła i tyle daje z siebie innym, musi się tłumaczyć, dlaczego była „opuchnięta”. Dotyczy to wszystkich kobiet z przestrzeni publicznej, także naukowczyń, prawniczek i polityczek. Martyna Wojciechowska wsadziła kij w mrowisko, a jej wpis zebrał tysiące komentarzy. „Dlaczego dziewczynki, córki są tak rzadko chwalone za to, że są dzielne, rezolutne i ambitne? Bo przecież powinny być ładne! Jak lalki do postawienia na półce i niech nie ważą się pyskować. Bardzo Panią cenię za odwagę, wytrwałość i życiową mądrość” - możemy przeczytać pod postem. „Mam 50 lat, przeszłam długą drogę i nie ma mojej zgody na ocenianie mnie przez pryzmat wyglądu. To, że jestem osobą publiczną, nie daje nikomu prawa, żeby tak o mnie (i o innych kobietach!!!) pisać”. I naszej zgody też na to nie ma. Jak według Martyny Wojciechowskiej zmieniły się kobiety w ciągu ostatnich 30 lat? [wywiad wideo]
Ten obsypany nagrodami kryminał z wątkiem zemsty pokochają fanki „Wielkich kłamstewek” i „Gotowych na wszystko”. To hołd dla kobiecej siły i solidarności
Jeśli twoja siostra lub przyjaciółka była kiedyś w toksycznym związku, zapewne nieraz fantazjowałaś, by zamordować delikwenta. Siostry Garvey na fantazjowaniu nie poprzestają i dyskretnie pozbywają się znienawidzonego szwagra. W „Siostrach na zabój” kochamy wszystko: konwencję balansującą między komedią a kryminałem, małomiasteczkowe sekrety i zdesperowanych agentów ubezpieczeniowych, którzy zrobią wszystko, by przyskrzynić siostrzyczki.
W tym artykule: „Siostry na zabój” – fabuła „Siostry na zabój” – opinie widzów John Paul Williams to naprawdę okropny typ. Szowinista w pracy, toksyk w domu. „Rasista, homofob, sadysta i dewot” – określa go żona jednej z sióstr, Nora. Trzyma swoją żonę na krótkiej smyczy, odbiera jej radość życia, zdradza i poniża. A ona, jak typowa ofiara przemocy, wiernie przy nim trwa. Na szczęście jej cztery siostry postanawiają wziąć sprawę we własne ręce. „Siostry na zabój” – fabuła Siostry Garvey są ze sobą bardzo blisko. Wcześnie tracą rodziców, więc rolę opiekunki przejmuje najstarsza z nich, Eva (Sharon Horgan). Pozornie każda wiedzie uporządkowane, małomiasteczkowe życie, ale – jak to zwykle w takich serialach bywa (i za co je kochamy) – pod warstwą lukru skrywa się sporo brudu. Katalizatorem fabuły jest intryga, którą wymyślają siostry, by pozbyć się trutnia, jakim bez dwóch zdań jest mąż jednej z nich. I pewnie morderstwo uszłoby im na sucho, gdyby nie para zdeterminowanych agentów ubezpieczeniowych, dla których wypłacenie gigantycznej polisy wiązałoby się z bankructwem. W obliczu nadciągającego kataklizmu siostry muszą zewrzeć szyki, ogarnąć własne demony i ze wzorowych matek, żon i obywatelek stać się przestępczyniami pełną gębą. Na przestrzeni dziewięciu odcinków widzimy akcję rozwijającą się na dwóch planach czasowych. Pierwsza zaczyna się tuż po pogrzebie szwagra, druga to retrospekcja, w której bliżej poznajemy motywacje sióstr oraz ich grzechy i grzeszki. Każda ma swoje własne powody, żeby pozbyć się szwagra. Czy chodzi jedynie o dobro poniżanej żony? Pewnie się już domyślacie, że nie... "The Stranger" i "Safe" mogą się schować. Polski kryminał na podstawie światowego hitu Cobena zmiata je planszy. Boczarska i Lichota zagrali jak z nut „Siostry na zabój” – opinie widzów Serial jest kochany zarówno przez krytyków, jak i publiczność. Widzowie (a właściwie głównie widzki) widzą podobieństwa do „Big Little Lies” i „Gotowych na wszystko”. Serial zdobył wiele prestiżowych nagród, w tym trzy nagrody BAFTA i ponad dwadzieścia nominacji. „Wyjątkowe doświadczenie aktorsko-fabularne, które zręcznie zazębia wątki i wciąga jak skurczybyk (sezon w dwa dni). Jedynie finał nie jest do końca efektywny” – napisał Jan Tracz na platformie Filmweb. Redakcja Elle kocha „Siostry na zabój” za niepoprawny humor (tak, nazywają „złego szwagra” k*****) i ciepłą, ale niepozbawioną wzajemnych żali siostrzaną relację. Która z nas nie chciałaby mieć własnej, prywatnej armii, która stanie za nami na dobre i na złe? Wciąga niczym "Chyłka" i "Szadź". Mało znany, a genialny serial na podstawie bestselleru królowej polskiego kryminału przekleja do ekranu. W roli głównej Boczarska
Wielki stres i jeszcze większe wzruszenie. Polskie piłkarki z awansem na Euro 2025. "To najszczęśliwszy dzień w mojej karierze" - komentuje Pajor
Najpierw Polki zaskoczyły wygraną w Gdańsku 1:0, a wczoraj powtórzyły ten wynik na stadionie w Wiedniu. Decydującego gola strzeliła gwiazda reprezentacji, Ewa Pajor, która tego dnia obchodziła urodziny.
W tym artykule: Awans kobiecej drużyny na Euro — nerwy do ostatnich minut Kim jest Ewa Pajor? Polska kobieca piłka nożna dotąd była traktowana po macoszemu. PZPN wykazywał się ignorancją, brakowało pieniędzy, a wyjazdy były organizowane niechlujnie. Jednak dziewczyny grające „w nogę” mają wielkie serce do walki i misję: przetrzeć szlaki wszystkim dziewczynkom, które marzą o zagraniu na Camp Nou. Awans kobiecej drużyny na Euro — nerwy do ostatnich minut Mecz w Wiedniu od początku był wojną nerwów. Obie drużyny grały bardzo ofensywnie, ale przewaga była zdecydowanie po stronie Austriaczek. W drugiej połowie polski pole karne płonęło, ale faworytkom nie udało zdobyć się gola. Gdy wydawało się, że mecz skończy się bezbramkowym remisem, gwiazda polskiej drużyny, Ewa Pajor, dokonała cudu, i w ostatnich sekundach zdobyła bramkę. Polska napastniczka tego dnia odchodziła urodziny. — Moim marzeniem i celem zawsze był awans na duży turniej z reprezentacją Polski. To najszczęśliwszy dzień w mojej karierze — powiedziała wzruszona Pajor w wywiadzie po zakończonym meczu. Na Polki spadły gratulacje z całego kraju. Sukcesu pogratulował im między innymi premier donald Tusk. — Polska reprezentacja kobiet wywalczyła historyczny, pierwszy awans na Euro. Nasza gwiazda Ewa Pajor, dzisiejsza jubilatka (sto lat!) zdobyła w meczu z Austrią decydującą bramkę. Mamy to! Brawo, dziewczyny! - napisał na portalu X. Ten film powinna obejrzeć każda kobieta, niezależnie od wieku. Revange thriller z 2020 roku z Carey Mulligan to zdobywca Oscara Kim jest Ewa Pajor? Polską piłkarkę często porównuje się do Roberta Lewandowskiego, bo tak jak on, jest wysoko notowana w rankingach najlepszych napastników świata. Swoją przygodę z futbolem zaczynała w klubie Orlęta Wielenin, a następnie trafiła do Medyk Konin, gdzie szybko zwróciła na siebie uwagę. W wieku 17 lat przeniosła się do jednego z najlepszych klubów Europy – VfL Wolfsburg w Niemczech, z którym zdobyła wiele trofeów, w tym kilkukrotnie mistrzostwo Bundesligi oraz Puchar Niemiec. Od sezonu 2024/25 gra w FC Barcelonie Femeni. Piłkarka jest dumna, że przeciera szlaki dziewczynkom, które marzą o graniu w piłkę nożną: —. Daję z siebie wszystko na boisku i mam nadzieję, że one to obserwują. Na pewno będę robiła wszystko, żeby ich nie zawieść. Zawsze radzę dziewczynkom, które interesują się piłką, żeby nie przejmowały się krytyką, tylko robiły swoje. I przede wszystkim, żeby cieszyły się tym wspaniałym sportem i podążały za marzeniami. Oczywiście, potem do tego dochodzi ciężka praca, ale najważniejsza na początku jest ta wielka radość z piłki, jaką ja też odczuwałam — mówiła w wywiadzie dla WP. Boks – szlachetny sport dla intelektualistów. Rozmowa o sztuce walki ze swoimi słabościami z Kamilem Paczuskim, trenerem Uniq Fight Club
Kontrowersje wokół nieogolonych pach Emmy Corrin. Dlaczego włosy pod pachami u kobiet wciąż szokują (a nie powinny)?
Emma Corrin pojawiło się na okładce międzynarodowego magazynu z nieogolonymi pachami, co wzbudziło szeroką dyskusję na temat włosów pod pachami.
W tym artykule: Emma Corrin wzbudza kontrowersje nieogolonymi pachami na okładce magazynu Emma Corrin definiuje się jako osoba niebinarna, to znaczy nie identyfikuje się z żadną płcią. Osoba aktorska zasłynęła rolą księżnej Diany w serialu “The Crown”, skradając serca widzów na całym świecie. Na okładce brytyjskiego wydania magazynu “Harper’s Bazaar” pozuje z nieogolonymi pachami, co wzbudziło wiele kontrowersji. “ Lubimy myśleć, że żyjemy w społeczeństwie postępowym, ale z tego, co widzę i doświadczam, zrobiliśmy wielki krok w tył”, mogliśmy przeczytać jakiś czas temu w mediach społecznościowych Corrin. Mimo tego, że nie utożsamia się z żadną płcią, fani wciąż postrzegają Emmę jako kobietę, co udowadnia awantura (oparta na stereotypie), wywołana najnowszą okładką. Sesja zdjęciowa, na której pozuje w ubraniach neutralnych płciowo, spotkała się z wieloma negatywnymi komentarzami. Emma Corrin wzbudza kontrowersje nieogolonymi pachami na okładce magazynu Tematem przewodnim najnowszego brytyjskiego wydania “Harper’s Bazaar” jest wolność, dlatego Emma Corrin jest idealnym wyborem – od lat zmaga się z transfobicznymi i homofobicznymi komentarzami, o czym opowiada publicznie, apelując tym samym o równość, tolerancję i wolność wyboru. “Powinniśmy celebrować różnorodność”, mówi w 2024 roku na łamach magazynu . Osoba aktorska pozuje w komplecie bieliźnianym od Miu Miu, eksponując włosy pod pachami. Pod postem z okładką wylała się fala hejtu i negatywnych, awanturniczych komentarzy, które w większości są dalekie od konstruktywnej krytyki. Bliżej im za to do tych homofobicznych i seksistowskich. “Ogól się, proszę... Tu nie chodzi o prawa człowieka, lecz o higienę osobistą”, “Owłosiona czy nie – to zdjęcie nie jest ani sexy, ani tym bardziej nie nadaje się jako okładka gazety”, “Nie ma w tym nic ładnego”, czytamy w sekcji komentarzy na instagramowym profilu gazety. Nie wspominając o opiniach głoszących, że Corrin robi to dla przyciągnięcia uwagi, a włosy pod pachami to “coś obrzydliwego”. Cóż, ostatni raz, kiedy sprawdzaliśmy, owłosienie w różnych miejscach występowało naturalnie u każdego człowieka. Niestety w XXI wieku dyskusja na temat kanonów piękna i dyskryminacji mniejszości seksualnych oraz osób niebinarnych i kobiet wciąż jest dużym problemem (podobnie jak bezkarny hejt w mediach społecznościowych). Awantura, którą wywołały włosy pod pachami oraz to, że wiele osób nie szanuje tego, że Emma Corrin zdecydowało o byciu neutralną płciowo potwierdza jedynie, że słowa wypowiedziane przez serialową księżną Dianę wciąż są aktualne. Mamy wiele do zrobienia w temacie tolerancji i szanowania wyborów innych, w szczególności, gdy dotyczą decyzji związanych z ciałem oraz wyglądem.