Thriller na podstawie bestsellera z Emily Blunt rozbił box office i znów można go obejrzeć. Zarobił 173 miliony dolarów
Nieoczywista historia, która zmienia spojrzenie na zaufanie, pamięć i samotność. „Dziewczyna z pociągu” to thriller psychologiczny, który wciąga i nie pozwala zapomnieć. Film z Emily Blunt spodoba się fanom Davida Finchera.
„Dziewczyna z pociągu” to film dla widzów, którzy lubią thrillery psychologiczne i historie oparte bardziej na napięciu niż akcji. Spodoba się osobom, które cenią niejednoznacznych bohaterów, powolne odkrywanie tajemnic i fabułę, w której do końca nie wiadomo, komu można ufać. Film spodoba się fanom „Zaginionej dziewczyny” w reżyserii Davida Finchera. To również gratka dla miłośników mrocznych opowieści o związkach, kłamstwach i sekretach skrywanych za drzwiami zwykłych domów. Film można aktualnie obejrzeć na platformie Prime Video. W tym artykule: „Dziewczyna z pociągu” - fabuła Wnikliwe studium ludzkiej psychiki z Emily Blunt Rekomendacja Stephena Kinga „Dziewczyna z pociągu” - fabuła Rachel każdego dnia jeździ tym samym pociągiem. Zna każdy zakręt, każde drzewo, każdy przystanek. I każdy dom, który mija. Gdy jej wzrok pada na pewne domostwo, wyobraża sobie idealne życie pary, którą widuje przez okno. Ale pewnego dnia widzi coś, co burzy tę iluzję. Coś dziwnego. Coś, co może być zbrodnią. Nie jest jednak pewna, czy może ufać własnym oczom ani własnej pamięci. Rachel to alkoholiczka z przeszłością. Czy ktoś jej uwierzy? Czy powinna milczeć, czy działać? Rachel to nie jest typowa główna postać thrillera. Nie błyszczy inteligencją, nie jest detektywem. Ma problem z alkoholem, zawaliła swoje życie, a jej wspomnienia bywają niejasne. I właśnie dlatego działa tak mocno na wyobraźnię czytelnika. Opinie są podzielone - jedni widzą w niej tragiczną postać, inni nie mogą jej znieść. Ale nikt nie pozostaje obojętny. Wnikliwe studium ludzkiej psychiki z Emily Blunt W 2016 roku powieść została zekranizowana. W głównej roli wystąpiła Emily Blunt, a film momentalnie stał się kinowym hitem. Blunt otrzymała za swoją rolę nominację do nagrody BAFTA, a cała produkcja – choć osadzona w USA – oddała klimat książki pełnej niepewności, lęku i obsesji. Film w przejmujący sposób pokazuje, jak przeszłość potrafi zniekształcić teraźniejszość, a emocjonalne rany wpływają na sposób, w jaki postrzegamy rzeczywistość. Film „Dziewczyna z pociągu” to przede wszystkim wnikliwe studium ludzkiej psychiki. Rachel, będąca centralną postacią, poznajemy nie tylko jako osobę walczącą z uzależnieniem, ale również jako kogoś, kto jest uwięziony w swoich lękach i frustracjach. To postać, która stawia trudne pytania o to, czym jest prawda i czy można jej w ogóle zaufać. Twórcy filmu wyraźnie podkreślają, że granica między rzeczywistością a wyobraźnią może się zacierać, zwłaszcza gdy umysł jest prowadzony przez ból i niepewność. Rekomendacja Stephena Kinga To właśnie ten psychologiczny wymiar historii docenił Stephen King, chwaląc jej gęstą atmosferę i złożone portrety bohaterów. „Dziewczyna z pociągu” to nie tylko trzymający w napięciu thriller. To opowieść o pamięci, winie i granicy między iluzją a prawdą. Adaptacja bestsellerowej powieści Pauli Hawkins wyróżnia się niejednoznacznością. Nie ma tu prostego podziału na winnych i niewinnych – każda postać niesie ze sobą ciężar przeszłości i własne sekrety.
„Diabeł ubiera się u Prady 2” miał być skokiem na nostalgię. Okazał się filmem, którego naprawdę potrzebowaliśmy [RECENZJA]
Bałam się tego seansu. Jak wielu fanów kultowego hitu sprzed lat podejrzewałam, że druga część będzie próbą odcinania kuponów od legendy. Tymczasem wyszłam z kina wzruszona, rozbawiona i z poczuciem, że ten sequel mówi o naszym świecie więcej, niż można było się spodziewać.
Byłam na przedpremierze z zaproszenia marki Reserved. Pokaz odbył się 23 kwietnia w warszawskiej Kinotece, więc chwilę temu, a to, co zobaczyłam, musiałam przez kilka dni zachować dla siebie. W przypadku tego filmu było to wyjątkowo trudne. Bo są premiery, o których zapomina się jeszcze w drodze do domu. I są takie, po których człowiek wychodzi z kina, siada na chwilę w ciszy i myśli: muszę o tym komuś opowiedzieć. „Diabeł ubiera się u Prady 2” jest właśnie takim filmem. Film od 1 maja będzie dostępny dla wszystkich widzów we wszystkich kinach w całej Polsce. Szykujcie się więc na długie rozmowy po seansie. Jestem pewna, że ten tytuł zawładnie polskimi kinami. I całe szczęście. Ta recenzja nie zawiera spoilerów. „Diabeł ubiera się u Prady 2”. Powrót do historii, która była czymś więcej niż filmem Pierwsza część, która trafiła do kin dwadzieścia lat temu, była dla wielu z nas czymś więcej niż komedią o modzie. „Diabeł ubiera się u Prady” to był film o marzeniach. O tym, że można wejść do świata, który wydaje się zamknięty. O tym, że dziewczyna po studiach, trochę zagubiona, trochę niepewna siebie, może znaleźć się nagle w samym centrum wielkiego świata. Niemal wszyscy identyfikowaliśmy się z Andy. Miliony kobiet na całym świecie dałyby się pokroić za choćby ułamek jej szczęścia. To była ta dziewczyna, która trafia na staż do najbardziej prestiżowego magazynu mody i nie do końca zdaje sobie sprawę, w jak wielką paszczę lwa właśnie weszła. Towarzyszyliśmy jej w każdej scenie. Trzymaliśmy za nią kciuki. Patrzyliśmy, jak się zmienia, jak zaczyna rozumieć ten świat, jak zaczyna czerpać z niego przyjemność. Ale patrzyliśmy też, jak zaczyna rozumieć cenę sukcesu. Pierwszy film mówił nam coś bardzo ważnego: warto sięgać po marzenia, ale nie każde marzenie, które błyszczy na początku, będzie tym samym marzeniem na końcu. To była też historia o szukaniu własnej drogi. I właśnie dlatego wydawało się, że ten film zakończył się idealnie. Że niczego więcej nie trzeba dopowiadać. Dopóki nie zobaczyłam drugiej części. Dziś wiem jedno: ta historia bardzo potrzebowała powrotu. View oEmbed on the source website „Diabeł ubiera się u Prady 2” w kinach. Od pierwszej sceny czuć tę samą przyjemność Największy strach przed sequelem był prosty: czy da się wrócić do tego samego klimatu po dwudziestu latach? Odpowiedź brzmi: tak. Od pierwszej sceny poczułam dokładnie tę samą przyjemność, którą czuje się podczas oglądania pierwszej części. Ten sam rodzaj lekkości, elegancji, humoru i ekranowego uroku, który sprawia, że człowiek po prostu dobrze się czuje, siedząc w kinowym fotelu. Oczywiście kadry są inne. Kino przez dwie dekady ogromnie się zmieniło. Zmienił się rytm montażu, tempo opowieści, sposób filmowania miasta. Ale przyjemność z oglądania tego filmu ma dokładnie ten sam vibe. Znów dostajemy obłędne ujęcia Nowego Jorku. Szklane wieżowce, ruchliwe ulice, żółte taksówki, ikoniczne kamieniczki, które znamy z „Seksu w wielkim mieście” czy „Jak stracić chłopaka w 10 dni”. To jest ten Nowy Jork, który nie wygląda jak miasto. Wygląda jak obietnica. I tak, po seansie znów miałam ochotę spakować walizkę i przenieść się do miasta marzeń. „Diabeł ubiera się u Prady 2” to nie tylko film o modzie Druga część robi jednak coś znacznie ciekawszego niż odtwarzanie znanego klimatu. To nie jest wyłącznie film o modzie. To film o tym, co stało się ze światem mediów. O tym, jak łatwo sprowadzić ludzi pióra do roli producentów ruchu w sieci. Jak często ważniejsze staje się to, co się niesie, niż to, co naprawdę coś znaczy. O tym, że liczą się kliki, zasięgi, wyświetlenia i tempo, a nie treść, warsztat czy czas włożony w przygotowanie dobrego materiału. To bardzo odważny temat jak na produkcję, po której wiele osób spodziewało się jedynie błyskotek i drogich płaszczy i... pazura Miranda Priestly. Andy wraca po dwudziestu latach jako spełniona dziennikarka. Odbiera prestiżową nagrodę, ale przede wszystkim pisze o sprawach społecznych, ważnych dla ludzi. Próbuje w ten sposób coś zmieniać. I nagle dzieje się coś (nie mogę zdradzić co, bo nie chce wam psuć zabawy z seansu), co sprawia, że znów trafia do świata mody. I to w momencie, w którym Miranda Priestly ma kłopoty. Bo w życiu niczego nie można być pewnym. Bo świat mediów, to dziś jeden wielki rollercoster. Miranda Priestly kontra... Zetki To jeden z najmocniejszych elementów filmu. Świat, który znała Andy, już nie istnieje. To nie jest ten sam „Runway”. To nie jest ten sam układ sił. To nie są te same media. A Miranda, kobieta, która przez lata była uosobieniem wpływu, gustu i władzy, musi zmierzyć się z faktem, że dziś światem rządzą Zetki, algorytmy, viralowe trendy i uwaga trwająca kilka sekund. Miranda nadal pozostaje ikoną. Nadal wystarczy jedno spojrzenie, by uciszyć pokój. Nadal jest magnetyczna. Ale po raz pierwszy widzimy ją nie w konflikcie z podwładnymi, lecz z epoką, która nie uznaje dawnych zasad. To już nie świat, którym można sterować wyłącznie gustem i pozycją. To bardzo ciekawe, bo film nie ośmiesza Mirandy. Nie robi z niej „starszej pani, która nie nadąża”. Nie odbiera jej klasy. Nie odbiera jej pozycji. Pokazuje po prostu, że nawet ikony muszą nauczyć się żyć w nowej epoce. I Miranda Priestly robi to zaskakująco mądrze i w swoim „that's all” stylu. „Diabeł ubiera się u Prady 2” - bohaterowie wrócili jakby minęła tylko chwila, a nie 20 lat Nie wiem, jak oni to zrobili, ale to się naprawdę udało. Andy znów jest tą samą dziewczyną, która jest bliska każdemu z nas. Nadal jej kibicujemy. Nadal chcemy, żeby znalazła swoją drogę. Nadal widzimy tę samą dziewczynę, która mimo przeciwności losu wierzy, że jednym gestem, tekstem, zdarzeniem można zmienić świat. Która wciąż wierzy, że warto to robić. Miranda pozostaje ikoną. Jedno wejście do pomieszczenia i wszyscy wiedzą, kto tu rządzi. Choć może wydawać się, że straciła pazur - bo... i to jedyny spoiler, który ode mnie otrzymacie w tej recenzji - sama odwiesza swój płaszcz po przyjściu do pracy - to naprawdę wciąż jest tą samą Mirandą, która rozgrywa wszystkich - ku ich zaskoczeniu. A Nigel, grany przez Stanley'a Tucci, znów jest dokładnie tym Nigelem, którego kochaliśmy. Błyskotliwy, ciepły, bystry, ironiczny i wciąż gdzieś czekający na docenienie przez Mirandę... Największym zaskoczeniem jest jednak Emily. Druga część pokazuje jej prawdziwe oblicze, które można było dostrzec w pierwszej części. Ambicję. Głód prestiżu. Chęć bycia numerem jeden. Wydaje się, że ma wszystko, że osiągnęła to co chciała... ale apetyt rośnie w miarę jedzenia. I muszę przyznać, to jeden z większych twistów tego filmu, który mocno was zaskoczy. Ja, nie mogłam uwierzyć... „Diabeł ubiera się u Prady 2”. Moda wraca w wielkim stylu Oczywiście nie byłoby tego filmu bez mody. Reżyser pierwszej części, który ponownie stanął za kamerą, doskonale wie, po co widzowie kupili bilety. Dostajemy szybkie, przepiękne kadry. Blichtr. Splendor. Sławę. Pieniądze. Znów jesteśmy na fashion weeku w Mediolanie. Znów oglądamy projektantów, modelki i pokazy, od których trudno oderwać wzrok. I znów dzieje się coś irracjonalnego. Ja, mając 162 centymetry wzrostu i zdecydowanie za krótkie nogi, przez chwilę naprawdę pomyślałam, że chciałabym znaleźć się na wybiegu. Tylko ten film potrafi zrobić coś takiego. Ale moda nie jest tu dekoracją. Jest komunikatem. Zbroją. Narzędziem władzy. Sposobem opowiadania o tym, kim jesteśmy, zanim cokolwiek powiemy. Co o „Diabeł ubiera się u Prady 2” mówią krytycy? Zagraniczni krytycy zgodnie podkreślali, że „Diabeł ubiera się u Prady 2” okazał się znacznie lepszy, niż ktokolwiek zakładał. W recenzjach powtarzały się słowa o filmie „uroczym”, „błyskotliwym”, „zabawnym”, ale też zaskakująco aktualnym. Wielu komentatorów zwracało uwagę, że sequel nie próbuje kopiować pierwszej części scena po scenie, lecz rozwija jej bohaterów i pokazuje ich w nowej rzeczywistości. Chwalono scenariusz za lekkość dialogów, humor i inteligentne podejście do tematu mediów, mody oraz przemian kulturowych. Pojawiały się opinie, że to produkcja, którą będzie się cytować przez lata - tak jak cytowano pierwszą część. Dużo ciepłych słów zebrała również obsada. Recenzenci podkreślali, że Meryl Streep, Anne Hathaway, Emily Blunt i Stanley Tucci wracają do swoich ról tak naturalnie, jakby od premiery pierwszego filmu minęło kilka miesięcy, a nie dwadzieścia lat. Chemia między nimi nadal działa, a ekranowa energia znów staje się jednym z największych atutów filmu. Nie brakowało też najmocniejszych reakcji. Pojawiały się głosy, że sequel „nie ma prawa być tak dobry, jak jest”, a inni pisali wprost, że „zdecydowanie warto było czekać”. Ja od siebie dodam, że rzadko zdarza się, by film oparty na nostalgii zbierał podobne reakcje. Jeszcze rzadziej - by na nie zasługiwał. A zasłużył. Końcówka trafia prosto w serce. Czy warto pójść do kina na „Diabeł ubiera się u Prady 2”? Druga część daje również sporo humoru. Są sceny, przy których sala śmieje się głośno. Są też takie momenty, kiedy po prostu uśmiechamy się pod nosem. Pojawia się też wątek miłosny, bo czym byłaby dobra komedia bez miłości. Ale najważniejsze są emocje, które znamy z własnego życia. Potrzeba bycia zauważoną. Chęć udowodnienia swojej wartości. Strach przed zmianą. Tęsknota za dawną wersją siebie. I pytanie, czy da się zacząć od nowa, kiedy świat widzi nas już w konkretnej roli. Bez zdradzania szczegółów powiem tylko tyle: finał trafia prosto w serce. Wyszłam z kina ze wzruszeniem, z nostalgią i z poczuciem, że właśnie zobaczyłam sequel, który nie niszczy wspomnień, tylko je pięknie dopisuje. Bo uważam, że każda kobieta choć raz w życiu powinna usłyszeć od drugiej kobiety słowa: „Jesteś ikoną”. I właśnie tym zdaniem podpisałabym cały ten film.
Polsat puści jutro hit wszechczasów. To jeden z tych filmów, które oglądasz „tylko na chwilę” a kończysz, siedząc na napisach końcowych
To absolutny klasyk popkultury, który niby jest lekką historią o świecie mody, ale tak naprawdę mówi o ambicji, cenie sukcesu i… o tym, jak łatwo zatracić siebie.
Są takie filmy, do których wraca się bez względu na nastrój, porę roku czy ilość obowiązków na głowie. Comfort movies - znane na pamięć, a jednak za każdym razem działające tak samo mocno. Włączasz „na chwilę”, żeby poprawić sobie humor albo po prostu mieć coś w tle, a kończy się na tym, że znów przeżywasz wszystko od początku. Śmiejesz się w tych samych momentach, wzruszasz przy tych samych scenach i łapiesz się na tym, że mimo upływu lat ta historia wciąż ma w sobie coś świeżego. To właśnie magia prawdziwych klasyków - nie starzeją się, tylko zmieniają razem z nami. „Diabeł ubiera się u Prady” - transmisja w TV „Diabeł ubiera się u Prady” wydaje się być filmem, którego fabuły nie trzeba nikomu przedstawiać. Dla tych jednak, którzy nie widzieli tego popkulturowego klasyka podpowiadamy, że opowiada historię Andy Sachs - ambitnej absolwentki dziennikarstwa, która trafia do pracy w prestiżowym magazynie modowym „Runway”. Problem? Kompletnie nie interesuje się modą i nie pasuje do świata, w którym liczą się nazwiska projektantów, trendy i perfekcyjny wygląd. Jej szefową zostaje legendarna Miranda Priestly - kobieta, której boi się absolutnie każdy. Wymagająca, chłodna i bezkompromisowa, szybko wystawia Andy na próbę. Dziewczyna musi zdecydować, jak wiele jest w stanie poświęcić dla kariery. To historia o przemianie - nie tylko wizualnej, ale przede wszystkim wewnętrznej. I o tym, że sukces zawsze ma swoją cenę. View oEmbed on the source website Obsada, która przeszła do historii Ten film nie byłby tym samym bez swojej obsady. Na ekranie spotykają się nazwiska, które dziś są absolutną czołówką Hollywood: Meryl Streep jako Miranda Priestly - rola, która przyniosła jej nominację do Oscara i status ikony Anne Hathaway jako Andy Sachs - naturalna, autentyczna i bardzo „nasza” Emily Blunt jako Emily - ostra, zabawna i absolutnie niezapomniana Chemia między bohaterkami i dialogi, które do dziś krążą w popkulturze, sprawiają, że do tego filmu chce się wracać. Ale siła tego filmu tkwi też w drugim planie, który absolutnie nie pozostaje w cieniu. Stanley Tucci jako Nigel wnosi do historii ciepło i ironię, stając się dla Andy kimś więcej niż tylko współpracownikiem. Adrian Grenier w roli Nate’a pokazuje mniej efektowną, ale bardzo potrzebną perspektywę świata poza modowym blichtrem, a Simon Baker jako Christian Thompson dodaje historii nuty niejednoznacznego uroku. 20 lat później. „Diabeł ubiera się u Prady 2” już za chwilę w kinach To idealny moment, żeby wrócić do tej historii - zwłaszcza że już w maju do kin trafi kontynuacja, czyli „Diabeł ubiera się u Prady 2”. Już sama zapowiedź filmu wywołuje wśród widzów ogromne emocje - zwiastuny i pierwsze zdjęcia z planu błyskawicznie obiegły Internet, a powrót kultowej obsady sprawił, że wielu fanów mówi wprost: to będzie jedno z największych kinowych wydarzeń roku. Trudno się dziwić - pierwsza część to nie był tylko „ładny film o modzie”, ale prawdziwy fenomen. „Diabeł ubiera się u Prady” zarobił na całym świecie aż 326,6 miliona dolarów przy budżecie wynoszącym około 35 milionów - czyli ponad dziewięciokrotnie więcej, niż kosztowała produkcja. Jak na film osadzony w świecie mody i skupiony na kobiecych bohaterkach - to wynik wręcz spektakularny. Do tego dochodzą świetne opinie: produkcja utrzymuje około 75% pozytywnych recenzji od krytyków i podobny wynik wśród widzów, którzy wystawili jej setki tysięcy ocen. Krytycy podkreślali przede wszystkim błyskotliwe dialogi i magnetyczną rolę Meryl Streep, która dla wielu stała się sercem całego filmu. Film zdobył też nominacje do Oscarów i Złotych Globów, a sama Meryl Streep została nagrodzona za swoją rolę - co tylko potwierdziło, że mamy do czynienia z czymś więcej niż lekką rozrywką. Dziś, niemal 20 lat później, jego popularność wcale nie słabnie - wręcz przeciwnie. Nowe pokolenia odkrywają go na nowo, a starsi widzowie wracają do niego z jeszcze większym sentymentem. I właśnie dlatego sequel budzi takie emocje - bo to nie tylko kontynuacja historii, ale powrót do świata, który dla wielu stał się kultowy. View oEmbed on the source website „Diabeł ubiera się u Prady” kiedy transmisja w TV? Film „Diabeł ubiera się u Prady” zostanie wyemitowany już jutro, 31 marca, o godzinie 21:40 na Polsat. Jeśli jeszcze go nie widziałaś - to idealna okazja. A jeśli znasz go na pamięć… tym bardziej. Bo to jeden z tych tytułów, które za każdym razem smakują trochę inaczej.
Tęsknisz za „Narcos”? Ten film o kartelach jest inny, ale wbija w fotel od pierwszej sceny i nie pozwala odetchnąć
To nie jest naiwna produkcja o meksykańskich narkotykowych bossach. "Sicario" w reżyserii Denisa Villeneuve'a to mroczne, hipnotyczne kino, które balansuje między brutalną rzeczywistością a niemal poetyckim obrazem przemocy.
„Sicario” to film, który zdecydowanie nie jest tym, czego można się spodziewać po typowym amerykańskim thrillerze. Choć początkowo można pomyśleć, że będzie to kolejna produkcja o meksykańskich krajobrazach i narkotykowych bossach, już od pierwszych minut twórcy udowadniają, że mamy do czynienia z czymś znacznie głębszym. Reżyser Denis Villeneuve, znany z takich dzieł jak „Labirynt” czy „Pogorzelisko”, skutecznie buduje ciężką, gęstą atmosferę, która utrzymuje się przez cały film. Emily Blunt na straży moralności kontra mroczny Benicio Del Toro Film opowiada historię młodej agentki FBI, Kate Macer (Emily Blunt), która w trakcie jednej z akcji odkrywa masowy grób, co staje się impulsem do włączenia jej do jednostki zajmującej się rozbiciem narkotykowego kartelu. Kate, pełna zdezorientowania w świecie mężczyzn i układów, które trudno zrozumieć, szybko odkrywa, że nie wszystko, co robi jej jednostka, jest zgodne z prawem. Oddział dowodzony przez tajemniczego Alejandro (Benicio Del Toro) podejmuje decyzje, które wykraczają poza moralne granice, a granica amerykańsko-meksykańska staje się miejscem, gdzie sumienie jest luksusem. Co więcej, film zachwyca również grą aktorską. Benicio Del Toro i Josh Brolin w swoich rolach zimnokrwistych profesjonalistów, którzy nie zatrzymają się przed niczym, wciągają widza w swoją bezwzględną rzeczywistość. Del Toro kreuje postać tajemniczego i nieprzewidywalnego Alejandro, który, choć działa poza prawem, ma własne motywy, które powoli odkrywamy. Josh Brolin z kolei wciela się w postać chłodnego, ale pełnego determinacji agenta, który dla celu jest gotów zrobić wszystko. Emily Blunt zaś, jako agentka, która nie potrafi pogodzić się z nielegalnymi praktykami współpracowników, idealnie odzwierciedla wewnętrzną walkę i bezradność w obliczu korupcji. Jej rola jest nie tylko emocjonalnie intensywna, ale także dodaje filmowi głębi, wprowadzając do mrocznej opowieści poczucie moralnego niepokoju. Refleksje po seansie: Napięcie, które można kroić nożem Villeneuve nie daje widzowi ani chwili, by rozsiadł się wygodnie. Pierwsze sceny to eksplozja adrenaliny, a później napięcie tylko rośnie. Reżyser prowadzi fabułę z chirurgiczną precyzją — nie przyspiesza, nie zwalnia, wszystko dzieje się dokładnie wtedy, gdy powinno. „Sicario” fascynuje tym, że nie szuka łatwych wyjaśnień. Villeneuve nie ocenia, nie moralizuje, nie narzuca interpretacji. Pokazuje system, który działa jak labirynt: pełen ukrytych korytarzy, zmowy milczenia i decyzji, które nigdy nie są czarno-białe. Zdecydowanie warto sięgnąć po ten film, jeśli szukacie czegoś intrygującego i pełnego emocji. Produkcja jest dostępna na platformie Prime Video.
Najnowszy film Safdie trzyma w napięciu i nie daje o sobie zapomnieć. Dwayne Johnson stworzył rolę, która wymyka się schematom
W swoim najnowszym filmie, specjalizujący się w bezbłędnych thrillerach psychologicznych, Benny Safdie rekonstruuje gatunek kina sportowego. „Smashing Machine” to nie opowieść o słynnym herosie, a człowieku w kryzysie. To też najlepsza rola Dwayna Johnsona w jego karierze, ale czy przyniesie mu Oscara?
Spis treści: Kulisy produkcji filmu „Smashing Machine” Maszyna do miażdżenia – o czym opowiada film „Smashing Machine”? Estetyka filmu „Smashing Machine” Gdzie oglądać film „Smashing Machine”? Dwayne Johnson w roli zapaśnika? Brzmi jak kino akcji z obowiązkowym nokautem w trzecim akcie. Ale „Smashing Machine” idzie pod prąd i zamiast siłowej narracji serwuje opowieść o kruchej męskości, samotności i cenie sukcesu. Benny Safdie w swoim solowym reżyserskim debiucie nie tworzy sportowego widowiska, lecz intymny portret człowieka, który nie potrafi znieść przegranej, ani na ringu, ani w życiu. Kulisy produkcji filmu „Smashing Machine” Benny Safdie, do tej pory kojarzony był z wizualnym chaosem i neurotyczną intensywnością tym razem obiera zupełnie inny kierunek. W swoim pierwszym samodzielnym projekcie fabularnym zatytułowanym „Smashing Machine”, reżyser proponuje portret zawodnika mieszanych sztuk walki, Marka Kerra, który daleki jest od hollywoodzkich schematów. Nie celebruje tryumfu, nie gloryfikuje upadku, a zamiast wielkich momentów, mamy tu ciszę szatni, drżenie dłoni po walce i powolne oddalanie się od bliskich. Kerr to postać autentyczna, zapaśnik, dwukrotny mistrz UFC, który w drugiej połowie lat 90. był uważany za jednego z najbardziej niepokonanych zawodników w historii MMA. Safdie nie sięga jednak po biograficzny przegląd całej kariery. Jego obraz obejmuje zaledwie trzy lata z jego życia, od momentu szczytu w 1997 roku do bolesnego upadku na początku nowego milenium. Główne akcenty nie padają na kolejne zwycięstwa na ringu, ale na złożone relacje rodzinne, kryzys psychiczny, uzależnienie od opioidów i walkę z własnym ego. Kamera Maceo Bishopa unika celebracji walk, zamiast tego często filmuje je zza lin, z dystansu dalekich planów, które odbierają brutalnym scenom dynamikę, zamieniając je w statyczne obrazy fizycznego trudu. Maszyna do miażdżenia – o czym opowiada film „Smashing Machine”? Tytułowa „maszyna do miażdżenia” to nie tylko sportowe alter ego Kerra, ale również ironiczny komentarz do mechanizmu autodestrukcji, w który wpada główny bohater. Na ekranie wciela się w niego Dwayne Johnson, który sam w sobie jest prowokacją. Johnson, ikona kina akcji i były wrestler, musi zagrać człowieka całkowicie pozbawionego ekranowego heroizmu. Jego Mark Kerr to mężczyzna ogromny, ale emocjonalnie zablokowany. Momentami mówi niemal szeptem, wycofany i niepewny, dopiero w konfrontacjach z partnerką, albo w wyniku załamań emocjonalnych, pęka na oczach widza. Relacja Kerra z Dawn Staples, graną przez Emily Blunt, stanowi jeden z najważniejszych wątków. To związek pełen napięć i niedopowiedzeń, będący emocjonalnym tańcem dwojga ludzi, którzy się kochają, ale nie potrafią ze sobą rozmawiać. Safdie nie rozwija psychologii żadnej ze stron, wobec czego na próżno szukać tu diagnoz czy też rozwiązań. Kamera zagląda do ich wspólnego mieszkania, rejestruje kłótnie, grymasy i spojrzenia. Postać Blunt to nie pełnokrwista bohaterka dramatyczna, ale odbicie emocji Kerra, ich katalizator i zarazem ofiara. Jej historia, choć obecna, pozostaje niewybrzmiana i być może to zabieg zamierzony, bo jednak ten film nie jest o niej, a o braku jej osoby w życiu Kerra. Estetyka filmu „Smashing Machine” „Smashing Machine” nie jest klasycznym biopikiem ani widowiskiem dla fanów MMA. To film zawieszony między dokumentalną obserwacją a stylizowanym dramatem, który jawi się jako opowieść rozgrywana w rejestrach niemal naturalistycznych, lecz ujęta w ramy surowej, elegancko ascetycznej formy. W warstwie wizualnej dominuje paleta przygaszonych barw, błękity fluorescencyjnych szatni, szarości industrialnych hal, brunatne tonacje domowych wnętrz. Kamera niemal nigdy nie trzyma się postaci frontalnie, a raczej zagląda zza framug drzwi, ślizga się po krawędziach kadru, pozostaje o krok z tyłu. Tworzy to wrażenie ciągłej obserwacji, jakbyśmy byli świadkami czegoś zbyt intymnego, by można było patrzeć wprost. To samo dotyczy ścieżki dźwiękowej Nala Sinephro, opartej na miękkim jazzie i ambientowych pulsacjach, co nie prowadzi emocji, ale raczej je rozrzedza. Nie ma tu monumentalnych wejść orkiestry ani motywów, które pchają fabułę do przodu. Zamiast tego, powolne przesunięcia tonacji, synkopowane rytmy, dźwięki zawieszone na granicy ciszy. Estetyka jest więc zarazem wycofana i bezpośrednia, a obrazy i dźwięki nie podbijają emocji, tylko je kontemplują. Taki wybór formalny stawia widza w pozycji nie uczestnika, lecz świadka, nie bohatera na ringu, lecz osoby siedzącej w cieniu trybun, obserwującej zmagania z bólem, z ciałem i z własnym cieniem. Gdzie oglądać film „Smashing Machine”? View oEmbed on the source website Film miał swoją premierę na Festiwalu Filmowym w Wenecji 2025, gdzie zdobył Srebrnego Lwa za reżyserię. Choć nie jest klasycznym biopikiem ani też widowiskiem dla fanów MMA, to propozycja intrygująca, opowiadająca o męskości pozbawionej zbroi, o tym, jak trudno nauczyć się przegrywać i że nie każda walka kończy się gongiem. Polską premierę „Smashing machine” miało 17 października i od tamtej pory dostępne jest w kinach w całym kraju.
Emily Blunt mówi, że „absolutnie” chciała zwymiotować po całowaniu niektórych aktorów na planie: „Zdecydowanie nie było to dla mnie przyjemne”
Podczas niedawnego wywiadu w programie „The Howard Stern Show” Emily Blunt zdobyła się na zaskakującą szczerość. Aktorka opowiedziała o swoich doświadczeniach z pracy u boku różnych filmowych amantów.
Całowanie ekranowych partnerów czasem wywołuje mdłości Emily Blunt, która dzieliła ekran z takimi gwiazdami Hollywood jak Matt Damon, Tom Cruise, Dwayne Johnson, Ryan Gosling i Cillian Murphy, ujawniła, że pomimo jej profesjonalizmu, generowanie chemii z niektórymi aktorami nie zawsze było łatwe. „Czasami to dziwna sprawa. Czasami możesz mieć porozumienie, które przychodzi naprawdę bez wysiłku, ale nie przekłada się to na ekran” - wyznała Blunt. „Chemia to dziwna rzecz. To eteryczna rzecz, której tak naprawdę nie da się zamknąć w butelce i kupić lub sprzedać. Albo jest, albo jej nie ma... Jest po prostu łatwiej, gdy masz z kimś naturalny kontakt”. Chociaż Blunt powstrzymała się od wymienienia konkretnych współgwiazd, z którymi miała trudności, przyznała: „Miałam chemię z ludźmi, z którymi... nie było mi dobrze pracować”. Rozmowa przybrała humorystyczny obrót, gdy Stern zapytał o intymne sceny, skłaniając Blunt do przyznania, że całowanie niektórych z jej męskich współpracowników czasami wywoływało u niej mdłości. „Absolutnie. Absolutnie” - odpowiedziała Blunt zapytana, czy kiedykolwiek chciała zwymiotować podczas takich scen. „Nie powiedziałabym, że to coś w rodzaju skrajnego wstrętu, ale zdecydowanie nie czerpałam z tego przyjemności”. Sposób na stworzenie chemii Blunt podkreśliła jednak, że pomimo pojawiających się wyzwań, opracowała metodę zwiększania ekranowej chemii. „Muszę znaleźć coś, co kocham w każdej osobie. Muszę znaleźć coś... Nawet jeśli jest to jedna rzecz", powiedziała Blunt. „Może to być to, że mają miły śmiech lub podoba mi się sposób, w jaki rozmawiają z ludźmi. Są uprzejmi. To może być coś przypadkowego. Ale znajdź coś, co kochasz w tej osobie lub coś, co kochasz w niej jako w postaci, a potem skup się na tym”. Na początku tego roku Blunt zdobyła nominację do Oscara za drugoplanową rolę w filmie Christophera Nolana „Oppenheimer”, który otrzymał Oscara za najlepszy film. Aktualnie można ją oglądać na kinowym ekranie w romansie akcji „The Fall Guy” z Ryanem Goslingiem w roli głównej.
Oscary 2024: Emily Blunt i John Krasinski ubrali się pod kolor zeszłorocznego dywanu
Większość gwiazd pozuje na ściance w pojedynkę, ale Emily Blunt zabrała na Oscary 2024 swoje „plus jeden”. John Krasinski w każdym calu dopasował swoją stylizację do looku nominowanej za „Oppenheimera” żony.
W tym artykule: Emily Blunt i John Krasinski na 96. ceremonii wręczenia Oscarów Oscary 2024 będą pomyślne dla gwiazdy „Oppenheimera”? Emily Blunt i John Krasinski na 96. ceremonii wręczenia Oscarów Jeśli podzielacie opinię Helen Mirren, że oscarowe gale szybko wypadają ze zbiorowej pamięci, zapewne zdążyliście już zapomnieć o szampańskim dywanie z 2023 roku. Amerykańska Akademia Filmowa postanowiła niespodziewanie zerwać z sięgającą lat 60. tradycją i poeksperymentować z wizualną oprawą ceremonii. Wybryk był jednak jednorazowy. Burgundowy odcień szybko powrócił na swoje miejsce, ale nastroje pozostały szampańskie. Oscary 2024 lada moment oficjalnie się rozpoczną, więc do Dolby Theatre przybywają już pierwsi zaproszeni goście. Z wysokiego C zaczęła Vanessa Hudgens, która niespodziewanie zaprezentowała fotoreporterom ciążowe krągłości. W blasku fleszy stanęli też Emily Blunt i John Krasinski. Aktorka wybrała kreację Schiaparelli wysadzaną w talii i przy dekolcie połyskującymi kryształkami. Rolę dodatków grała diamentowa biżuteria Tiffany & Co. Wspierający mąż włożył kremowy smoking i klasyczną białą koszulę. Widać więc, że styliści jednej z ulubionych hollywoodzkich par ściśle ze sobą współpracowali. Czy sądzicie, że zainspirowały ich dekoracje z zeszłego roku? Zobacz też: Historia miłości Emily Blunt i Johna Krasinskiego. „Nie zdawała sobie sprawy, że poślubiła swojego stalkera” Oscary 2024 będą pomyślne dla gwiazdy „Oppenheimera”? Emily Blunt ma w tym roku szansę na złotą statuetkę dzięki występowi w „Oppenheimerze”. Oscarowa nominacja dla najlepszej aktorki drugoplanowej jest pierwszą w jej karierze. W tej samej kategorii wyróżniono też Danielle Brooks za „Kolor purpury”, Americę Ferrerę za „Barbie”, Da'Vine Joy Randolph za „Przesilenia zimowego” i Jodie Foster za „Nyad”. Łącznie film Christopher Nolan może zabrać do domu aż 13 nagród i tym samym pobić rekord należący do „Titanica”, „Ben Hura” i „Władcy pierścieni: Powrotu króla”. „Oppenheimer” pojawia się również w kategoriach: najlepszy film, najlepszy reżyser (Christopher Nolan), najlepszy aktor pierwszoplanowy (Cillian Murphy), najlepszy aktor drugoplanowy (Robert Downey Jr.), najlepszy scenariusz adaptowany, najlepsze kostiumy, najlepsza scenografia, najlepsza charakteryzacja, najlepsze zdjęcia, najlepszy dźwięk, najlepszy montaż i najlepsza muzyka. Oscary 2024: 6 rzeczy, które warto wiedzieć o 96. gali wręczenia Nagród Akademii Filmowej
Emily Blunt usłyszała od reżysera, że nie jest wystarczająco stylowa, żeby zagrać w "Diabeł ubiera się u Prady"
Podczas niedawnego wywiadu w cyklu Variety's Know Their Lines, Blunt opowiedziała o swoim spojrzeniu na modę przed filmem "Diabeł ubiera się u Prady". "Nie wiedziałam wystarczająco dużo o branży modowej przed tym filmem" - przyznała. "Myślę, że do tego czasu ubierałam się jak nastoletni chłopiec i wiele się nauczyłam".
Dla tych, którzy nie znają filmu "Diabeł ubiera się u Prady", Blunt wcieliła się w postać Emily Charlton, zorientowanej w modzie asystentki potężnej Mirandy Priestly, granej przez niezrównaną Meryl Streep. Zanim dostała rolę, która katapultowała ją do stratosfery świata mody, Blunt przyznała, że była raczej nowicjuszką w tej dziedzinie. Przemawiając w Academy Museum of Motion Pictures w Los Angeles podczas wydarzenia "An Evening With ... Emily Blunt", aktorka podzieliła się swoimi wspomnieniami z procesu zabiegania o rolę. Reżyser David Frankel odbył z nią szczerą rozmowę, mówiąc: "Słuchaj, obsadziłbym cię, ale studio zastanawiało się, czy mogłabyś założyć coś bardziej stylowego". Blunt żartobliwie przyznała: "Mówiąc szczerze, miałam na sobie bluzę z kapturem i dżinsy, kiedy brałam udział w przesłuchaniu". Aktorka przyznała, że w tamtym czasie film był postrzegany jako "po prostu ta błahostka z Meryl Streep". Nie wiedziała jednak, że stanie się on kulturowym fenomenem. Blunt podkreśliła, że jej przygoda z filmem "Diabeł ubiera się u Prady" była transformującym doświadczeniem. "Nie do końca zdawałam sobie sprawę, jak intensywne to było, a moi przyjaciele, którzy pracowali w branży modowej, mówią, że ten film zdołał to uchwycić" - powiedziała. Praca nad filmem stała się, według jej słów, "odkrywczą podróżą pod każdym względem. Nie tylko na temat samej branży, ale także na temat stylu i związanej z nim sztuki oraz tego, jak bardzo jest ważny".
Emily Blunt oskarżona o fatfobię. Aktorka przeprasza za „bezduszne i krzywdzące” słowa
Emily Blunt rzadko musi gasić wizerunkowe pożary. Razem z Johnem Krasinskim zapracowali sobie na miano jednej z najbardziej lubianych par show-biznesu. Mało kto spodziewał się, że gwieździe zaszkodzi fatfobiczne nagranie sprzed wielu lat. I wcale nie chodzi o film „Diabeł ubiera się u Prady”, któremu dziś zarzuca się wiele więcej niż normalizowanie toksycznych relacji z przełożoną.
Kiedy Andy Sachs dostaje propozycje wyjazdu do Paryża, słyszy od bardziej doświadczonej koleżanki: „Nie zasługujesz na to, na litość boską, jesz węglowodany”. Przy każdym seansie przymykamy oko na wybryki Emily Charlton. W końcu opowieść o siejącej grozę naczelnej Runaway weszła na ekrany kin w 2006 roku, gdy komedie nie oszczędzały nikogo, a niezdrowe podejście świata mody do kwestii jedzenia i wyglądu dopiero wychodziło na jaw. Dziś temat zaburzeń odżywiania, nierealnych oczekiwań wobec własnego ciała i dyskryminującego języka zawitał w masowej świadomości. I nawet jeśli kultowa ekranizacja książki Lauren Weisberger wytyka branży największe grzechy, to nazywanie „grubą” noszącej (w teorii) rozmiar 40 Anne Hathaway nie działa na korzyść bohaterów. Mimo to fikcyjnym postaciom wybacza się więcej niż ludziom z krwi i kości. Przekonała się o tym Emily Blunt. Historia miłości Emily Blunt i Johna Krasinskiego. „Nie zdawała sobie sprawy, że poślubiła swojego stalkera” Emily Blunt oskarżona o fatfobię. Aktorka przeprasza za „bezduszne i krzywdzące” słowa Internauci dotarli do archiwalnego wywiadu aktorki zarejestrowanego we wrześniu 2012 roku. Emily Blunt promowała wówczas film „Looper – Pętla czasu” i w ramach marketingowego tournée zawitała do talk show brytyjskiego dziennikarza Jonathana Rossa. Przed kamerą podzieliła się anegdotą zza kulis. Wyjaśniła, że w przerwie od zdjęć udała się na obiad do lokalu Chili’s, gdzie została rozpoznana przez obsługę. Uwagę widzów przykuł jednak jeden szczegół. Gościni wraz z prowadzącym zaczęli żartować ze stołujących się tam Amerykanów. „Kiedy wpadasz do Chili's, zaczynasz rozumieć, dlaczego tylu naszych amerykańskich przyjaciół jest ogromnych” – powiedział Ross. „Dziewczyna, która podawała mi do stolika, była ogromna. Myślę, że dostawała tam darmowe posiłki” – dodała Blunt. Według użytkowników mediów społecznościowych krótka wymiana zdań jest dowodem na to, że aktorka ma wiele wspólnego ze starszą asystentką Mirandy Priestly. Gwieździe przypisano skrywaną niechęć do osób otyłych. „Naprawdę była jedną z moich ulubionych aktorek, a okazuje się, że jest uprzedzoną, nieśmieszną i wredną dziewczyną, według której zabawnie jest wytykać pracownikom lokalu rozmiar ich ubrań, chociaż ta informacja nic nie wnosi do historii” – piszą oburzeni fani na portalu X. „Wykreślam ją z listy crushy. Dlaczego tak opisała tę kobietę? Ten przymiotnik był zupełnie niepotrzebny”. 40-latka natychmiast skomentowała sprawę. Za pośrednictwem magazynu People przekazała, że jest zniesmaczona językiem, jakiego używała ponad dziesięć lat temu. „Muszę odnieść się do tego bezpośrednio, bo po obejrzeniu klipu sprzed 12 lat opadła mi szczęka. Jestem przerażona, że mogłam powiedzieć coś tak bezdusznego, krzywdzącego i niezwiązanego z historią, którą starałam się przekazać w programie. Zawsze uważałam się za osobę, która nigdy nie chciałaby kogokolwiek urazić, więc cokolwiek mnie opętało, aby wyrazić się tak w tamtej chwili, nie ma to nic wspólnego z wartościami, które chcę sobą reprezentować. A jednak doszło do tego. Te słowa padły z moich ust i jest mi bardzo przykro z powodu krzywd, jakie mogłam wyrządzić. Byłam już na tyle dorosła, że powinnam była wiedzieć lepiej”. Czy tłumaczenie zadowoli rozczarowanych fanów? Pozostaje obserwować nastroje w social mediach. Justin Timberlake zerwał z Britney Spears przez SMS. W wiadomości były tylko dwa słowa
Emily Blunt zdradziła swoje zasady odnośnie całowania się na planie zdjęciowym. Jakie wytyczne dostali aktorzy na planie "Oppenheimera"?
Pocałunki i sceny erotyczne w filmach to bardzo intymne momenty, które nie zawsze bywają łatwe. Aktorzy bez względu na swoje osobiste sympatie muszą wejść w rolę i zrealizować przygotowany dla nich scenariusz. Jest to jednak nieodłączna część pracy w serialach i filmach, która nie budzi kontrowersji. By nagrania tych scen przebiegały gładko aktorzy mają jednak własną etykietę, ułatwiającą pracę w tych sytuacjach. Swoimi zasadami przy okazji premiery filmu "Oppenheimer" podzieliła się Emily Blunt.
Te rejestrowane na kamerze pocałunki i romantyczne uniesienia, które budzą u widza najgłębsze emocje, to tak naprawdę ciężka praca i talent aktorów, którzy potrafią stworzyć iluzję przenoszącą nas w świat wykreowany przez reżysera. Wśród wspomnień największych gwiazd ekranu możemy usłyszeć pochwały wobec kolegów z planu, ale również przykre i bardzo niezręczne opisy granych przez nich miłosnych uniesień. Przykładowo Sharon Stone uznała Roberta De Niro za mistrza całowania: "Bob wyprzeda o milę wszystkich innych aktorów, z którymi musiałam się całować na potrzeby różnych filmów". Zupełnie inne doświadczenia miała Reese Witherspoon, która w filmie "Woda dla słoni" musiała pocałować Roberta Pattisona. Według jej relacji aktor był przeziębiony, miał mocny katar, przez co pocałunek zdecydowanie nie należał do udanych. Podobnie niezręczna sytuacja miała miejsce na planie "Harry'ego Pottera" , pomiędzy Emmą Watson i Rupertem Grintem. Brytyjska aktorka tak podsumowała tę scenę: "Zastanawiałam się: "czy powinnam użyć języka? Czy go nie używać? Zakryć zęby? Co robić? Czy ja powinnam zainicjować pocałunek?" Marzyłam, aby już było po wszystkim". Emily Blunt o całowaniu na ekranie W związku z promocją jednego z najgłośniejszych filmów tego roku, mowa oczywiście o "Openheimerze", Emily Blunt zdradziła jakich żelaznych zasad się trzyma, by nie być czyimś pocałunkowym koszmarem na planie. W wywiadzie dla LADbible, Matt Damon i Emily zostali poddani serii pytań, a pierwsze z nich dotyczyło właśnie brzydkiego zapachu z ust. Obydwoje jednogłośnie odpowiedzieli, że w takiej sytuacji należy dać znać danej osobie lub subtelnie zaproponować gumę do żucia. Blunt dodała, że w pracy na planie trzyma się trzech zasad, by ułatwić nagrywanie scen intymnych. „Kiedy grasz intymne sceny, obowiązuje cię etykieta. Musisz umyć zęby, użyć płynu do płukania ust i przykleić gumę do podniebienia. A potem możemy się pocałować" – powiedziała. View oEmbed on the source website „Barbie” zainspirowała challenge na TikToku. Internauci naśladują Margot Robbie, specjaliści przestrzegają Czego style przywiązania uczą nas o naszych związkach? Sprawdź swój