Elle.pl
type: channel
link: https://www.elle.pl
date: 2025-08-17T10:07:28.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Zofia Kierner: „Młode Polki według badań Światowej Organizacji Zdrowia są praktycznie na ostatnim miejscu w Europie, jeśli chodzi o pewność siebie” [WYWIAD]
items: Związek z młodszym mężczyzną: tak czy nie? Psycholog mówi wprost o stereotypach i krzywdzących opiniach
items: Spanie osobno, by być bliżej. Dlaczego coraz więcej par wybiera bliskość bez wspólnej sypialni?
items: Kiedy jedno chce, a drugie nie. Czy po tym, jak mężczyzna powie kobiecie: „Nie jesteś już dla mnie atrakcyjna”, da się jeszcze związek uratować?
items: Generacja maminsynków i mamincórek. Czy silna więź z matką daje oparcie, czy odbiera dorosłość?
items: Związek z Włochem? „Z nim wszystko jest jak z filmu”. Historie kobiet, które miłość znalazły pod słońcem Italii
items: „Samotność boli jak fizyczna rana”. Ta jedna zasada sprawi, że poczujesz się spokojniejsza, zdrowsza i bezpieczniejsza
items: Nowy model męskości? Raczej stary problem w nowym opakowaniu. Kim jest „samiec sigma”?
items: „Nie sądzisz, że w tym wieku to trochę już nie wypada?" Jak wiedzieć, że jesteśmy ofiarami ageizmu?
items: 10 pytań do Karoliny Kuklińskiej, założycielki Yope: „Karmię się dobrym designem, emocjami i ludźmi”

Zofia Kierner: „Młode Polki według badań Światowej Organizacji Zdrowia są praktycznie na ostatnim miejscu w Europie, jeśli chodzi o pewność siebie” [WYWIAD]
type: item
date: 2025-08-17T10:07:28.000Z
creator: Agata Jankowska
subject: Psychologia
subject: elle being
subject: kobiety
subject: psychologia
subject: wywiady
description: Wśród dziewczynek nie kształci się woli walki. Kobiety mają dziś trochę więcej odwagi, żeby mówić głośno, czego chcą, ale nadal brakuje im pewności siebie. Tak uważają Wiktoria Nowak i Zofia Kierner, aktywistki, ekspertki i liderki, które swoje działania społeczne oparły na wsparciu młodych kobiet.
encoded: Czy to prawda, że dziewczyny z pokolenia Z są roszczeniowe i bezczelne? ZOFIA KIERNER: Łatwo i wygodnie wrzucić nas do jednego worka stereotypów. A młode Polki według badań Światowej Organizacji Zdrowia są praktycznie na ostatnim miejscu w Europie, jeśli chodzi o pewność siebie. Jesteśmy świetnie wyedukowane, co pokazuje np. raport Eurostatu, według którego w naszym kraju 56 proc. kobiet ma wykształcenie wyższe, a mężczyzn – 37, ale niestety brakuje nam pewności, by opowiadać dużymi literami o sobie i swoich sukcesach. WIKTORIA NOWAK: Może i mamy trochę więcej odwagi, żeby mówić głośno, czego chcemy, ale to prawda – nadal brakuje nam pewności siebie. Młode kobiety coraz częściej szukają odpowiedzi na pytania, jak, gdzie i kiedy zacząć budować swoją niezależność finansową i zawodową, ale jednocześnie często są pozostawiane same sobie i odczuwają ogromną presję. Cieszy mnie, że nabieramy sił i zaczynamy głośno zabierać głos. To świadczy o tym, że jako społeczność obywatelska kobiet radzimy sobie coraz lepiej, jednak przed nami nadal długa droga. Z czego ta niepewność wynika? WIKTORIA: My Polki ciągle jesteśmy wychowywane w patriarchalnym systemie. Wszystkie badania pokazują, że czas dziewczynek jest mniej cenny niż chłopców, co potem przekłada się na rynek pracy. Raport Oxfamu donosi, że kobiety na całym świecie wykonują ponad 12,5 miliarda godzin nieodpłatnej pracy dziennie. To przy minimalnym wynagrodzeniu oznaczałoby 10,8 biliona dolarów „darmowego” wkładu w gospodarkę. A to powoduje, że już w młodości nie rozwijamy marzeń. Nie zapomnę SMS-a od dziewczyny z Kętrzyna, która napisała do mnie, że dopóki nie posłuchała, o czym mówimy w fundacji, była pewna, że czeka ją jeden scenariusz życia: zostanie w rodzinnym miasteczku, znajdzie męża, urodzi dzieci i będzie prowadzić dom. Dzięki temu, że na nas trafiła, zaczęła myśleć o tym, że istnieją alternatywne perspektywy przyszłości. Jedno przypadkowe spotkanie sprawiło, że zaczęła marzyć i wierzyć, że ma wpływ na swoje życ…

2025-08-17-120622-ELLE-16be129.jpg-24803306-52c929e.png
width: 613
height: 510

Związek z młodszym mężczyzną: tak czy nie? Psycholog mówi wprost o stereotypach i krzywdzących opiniach
type: item
date: 2025-08-06T14:20:17.000Z
creator: ELLE
subject: Psychologia
subject: elle being
subject: historie miłosne
subject: Lifestyle
subject: miłość
subject: relacje
subject: związki
description: Duża różnica wieku w relacji wciąż budzi kontrowersje, zwłaszcza w wypadku, gdy to kobieta jest starsza. Co na ten temat uważają eksperci i co warto mieć na uwadze, decydując się na taki związek?
encoded: W tym artykule: Ona starsza, on młodszy: historie z życia wzięte Związek z młodszym mężczyzną: krzywdzące opinie Psycholodzy o związkach z dużą różnicą wieku Stereotypy nt. związków z młodszym mężczyzną Ona starsza, on młodszy: historie z życia wzięte Poznali się w Nowym Jorku podczas tygodnia mody – podobno zauroczyły ją jego ciemne oczy. Od tamtej pory są nierozłączni. Związek z młodszym mężczyzną i romans jak wiele innych? Niezupełnie. Jego bohaterką jest bowiem Candace Bushnell, która jako 20-latka szalała w słynnym Studiu 54, jako 36-latka zaczęła pisać do „New York Observera” felietony, na podstawie których powstał serial „Seks w wielkim mieście”, a jako 63-latka odkryła sekret na udany związek i po rozwodzie z (o 10 lat młodszym) baletmistrzem, dyrektorem New York City Ballet, spotyka się z 21-letnim modelem. O ile można dyskutować na temat tego, czy serial przetrwał próbę czasu, o tyle sama autorka z czasem radzi sobie świetnie (na Instagramie zobaczycie ją m.in. w kampanii kostiumów kąpielowych). Nie bez powodu to ona nauczyła miliony czytelniczek, jak czerpać radość z życia. I z seksu (przyznaję, jestem jedną z nich). Dziś z kolei udowadnia, że epoka, w której musiałyśmy się tłumaczyć, dlaczego obejmujemy młodszego mężczyznę, dobiega końca, co zresztą przewidziała już Carrie Bradshaw, stwierdzając w jednym z odcinków: „Precz z zasadami, ja kieruję się emocjami”. Związek z młodszym mężczyzną: krzywdzące opinie Uwagi w stylu: „Mógłby być jej synem”, „Kuguarzyca na łowach” albo „Pewnie jest utrzymankiem”, brzmią nie tylko nietaktownie, ale i archaicznie. Dlatego darujcie nam, że nie opublikujemy listy znanych Polek, które zdecydowały się związać z młodszymi mężczyznami. To ich sprawa, choć wciąż nie wszyscy to rozumieją. – Zachciało ci się seksu na kuchennym blacie? – usłyszała od przyjaciółek 39-letnia Anka, weterynarka, gdy podczas przyjęcia baby shower plotkowały o facetach, jedząc upiornie słodki tort z lukrową figurką bobasa. – Już miałam zacząć tłumaczy…

Psycholog-o-zwiazkach-z-mlodszym-mezczyzna-7677bfe.jpg
width: 1200
height: 900

Spanie osobno, by być bliżej. Dlaczego coraz więcej par wybiera bliskość bez wspólnej sypialni?
type: item
date: 2025-07-06T08:00:28.000Z
creator: ELLE
subject: Lifestyle
subject: elle being
subject: relacje
subject: Zdrowie
subject: związki
description: Osobne sypialnie w związku to temat, który ciągle jest napiętnowany. Ale czy jest to uzasadnione? Brytyjska dziennikarka Katie Withington bada wzrost popularności tego zjawiska wśród par.
encoded: To był długi dzień. O tym, żeby jak najszybciej znaleźć się w łóżku, myślałaś już w porze lunchu. Teraz masz je przed sobą: miękkie, jedwabiste poduszki, ciepły blask lampy imitujący zachód słońca, relaksujący zapach lawendy rozpylony na świeżej pościeli. I osoba, którą kochasz najbardziej na świecie, właśnie układa się pod twoją puchową kołdrą, a do ciebie dociera ta myśl: znowu będzie chrapanie, przegrzewanie albo jeszcze gorzej… Problemy zaczynają się w łóżku. Czym tak naprawdę jest rozwód senny? Obwinianie partnera za nieprzespaną noc może być kwestią sporną w zdrowym związku. Dlatego coraz więcej par decyduje się spędzać noc oddzielnie, odwracając powiedzenie, że ci, którzy śpią razem, nie rozstają się. W rzeczywistości, według National Bed Federation, prawie jedna na sześć par w Wielkiej Brytanii spała osobno (przy czym 89 proc. w oddzielnych sypialniach) w 2020 roku. Liczba ta wzrosła dwukrotnie w stosunku do tej z 2009 roku. Najprościej mówiąc, rozwód senny oznacza, że para śpi w oddzielnych łóżkach lub oddzielnych sypialniach. – Choć może to brzmieć negatywnie, przyczyny takiej sytuacji są uzasadnione – mówi Joshua Piper, specjalista ds. snu w ResMed Marylebone. – Sen jest sprawą indywidualną, a jednak zakładamy, że partnerzy muszą iść na niewygodny kompromis przez całe życie, co zwykle im nie służy – stwierdza. Przyczyny sennego rozwodu Konflikt zegarów biologicznych jest doskonałym tego przykładem. Nasz rytm dobowy jest kontrolowany przez część mózgu zwaną jądrem nadskrzyżowaniowym, która pomaga nam odróżnić dzień od nocy. – Jeśli twój naturalny rytm dobowy różni się od tego, jaki ma twój partner, może prowadzić to do poważnych problemów – mówi dr Maja Schaedel, współzałożycielka The Good Sleep Clinic w Tunbridge Wells. – Często widuję pacjentów, którzy nie mieli problemów ze snem, dopóki nie zaczęli mieszkać z partnerem i chodzić spać o innej porze – dodaje. Według niej takie kłopoty zwykle mają źródło w próbach dopasowania się jednej osoby do rytmu dnia…

GettyImages-78292579-2d46306.jpg
width: 5315
height: 3855

Kiedy jedno chce, a drugie nie. Czy po tym, jak mężczyzna powie kobiecie: „Nie jesteś już dla mnie atrakcyjna”, da się jeszcze związek uratować?
type: item
date: 2025-05-23T09:24:52.000Z
subject: Psychologia
subject: elle being
subject: Lifestyle
subject: magazyn elle
subject: związki
description: Jedno libido buzuje, drugie drzemie — czy to automatycznie oznacza katastrofę? Seksualne niedopasowanie nie musi przekreślać relacji. Ważniejsze od częstotliwości są rozmowy bez wstydu, presji i mitów o „normalności”.
encoded: Wydawałoby się, że kiedy w związku pojawia się różnica w poziomie libido, naturalnym odruchem będzie spotkanie się gdzieś w połowie drogi – kompromis, negocjacje, wspólna praca nad bliskością. A jednak seksuolog David Schnarch, twórca popularnego w USA programu „wspólnej ewolucji potrzeb seksualnych”, uważa, że to osoba z niższym libido powinna się zmieniać jako pierwsza. Dlaczego? Bo „blokuje” intymność. Choć ta logika może wydawać się zdroworozsądkowa, w praktyce okazuje się często opresyjna i upraszczająca złożone mechanizmy, które stoją za pożądaniem (lub jego brakiem). W rozmowie z psychoterapeutą i terapeutą par Danielem Cysarzem przyglądamy się nie tylko temu, dlaczego nie zawsze „więcej znaczy lepiej”, ale też co tak naprawdę kryje się pod hasłem „ogromne libido”, czym różni się potrzeba seksu od potrzeby rozładowania emocjonalnego napięcia oraz dlaczego odpowiedzialność za własne potrzeby to nie to samo co obowiązek ich zaspokajania. Ta rozmowa nie jest tylko o seksie – to opowieść o granicach, emocjonalnej samoświadomości i o tym, jak bardzo mit „dopasowania seksualnego” potrafi zafałszować rzeczywisty obraz relacji. Przeczytałam w „Czy to normalne. Seks, związki i statystyka” Chrisanny Northrup, że amerykański seksuolog i terapeuta par David Schnarch opracował program „wspólnej ewolucji potrzeb seksualnych” dla związków, w których partnerzy różnią się poziomem libido. Opiera się on na założeniu, że zmiana powinna się zacząć od osoby, która ma mniejszy apetyt na seks. Trochę mnie to zaskoczyło. DANIEL CYSARZ: Faktycznie, to dość zaskakujące, ponieważ zamiast traktować informację dotyczącą życia seksualnego pary jako punkt wyjścia, od razu zakłada się, że coś trzeba naprawić. Czynników, które mogą wpływać na różnicę w poziomie libido, jest naprawdę dużo. To m.in. stan zdrowia somatycznego i psychicznego partnerów, poziom stresu, wiek i kondycja danej relacji. Dlaczego więc mielibyśmy się koncentrować tylko na osobie, która ma mniejsze libido? Podejście, o k…

7843381.10-59a4476.jpeg
width: 900
height: 600

Generacja maminsynków i mamincórek. Czy silna więź z matką daje oparcie, czy odbiera dorosłość?
type: item
date: 2025-05-22T13:30:42.000Z
creator: Katarzyna Mizera
subject: Lifestyle
subject: Psychologia
subject: dorosłość
subject: dziecko
subject: elle being
subject: macierzyństwo
subject: magazyn elle
subject: Parenting
description: Relacja między matką a dorosłym dzieckiem bywa pełna wyzwań i emocji, które często nie mieszczą się w tradycyjnych schematach rodzinnych. Jak zmienia się rola matki, gdy dziecko staje się dorosłe? Czy bliskość może być zbyt silna?
encoded: W tym artykule: Wakacje z mamą - czy jest w tym coś dziwnego? Freudowski kompleks czy święta więź matki z dzieckiem? Uzależniony od mamy: emocjonalnie czy finansowo? Ustalenie granic między pomocą, a nadopiekuńczością Jak powinien przebiegać proces separacji, opuszczania rodzinnego gniazda? Koniec Matki-Polki. Początek Matki-Przyjaciółki Wakacje z mamą - czy jest w tym coś dziwnego? Na pierwszym planie przystojny trzydziestolatek i atrakcyjna kobieta po pięćdziesiątce. Oboje pozują uśmiechnięci, w ciemnych okularach. W tle włoskie knajpki. Para jest na Sycylii, o czym informuje podpis pod zdjęciem na Facebooku. No, ale dla mnie najciekawsze jest drugie zdanie tego posta: „Nie ma jak wakacje z mamą!”. Tomek, czyli chłopak z fotografii, jest specjalistą od marketingu i reklamy. Poznałam go na gruncie zawodowym, ale szybko przeszliśmy na ten towarzyski, m.in. „polubiliśmy się” w mediach społecznościowych. – Wakacje z mamą? – wyrażam w pracy na głos zdziwienie. Przeglądam kolejne wpisy i wygląda na to, że Tomek – choć ma swoje mieszkanie, pracę, przyjaciół – najwięcej wolnego czasu spędza właśnie z matką. – Co w tym dziwnego? Ja też spędzam wolny czas ze swoimi dziećmi. I robimy to nie z poczucia obowiązku, ale z przyjemności przebywania z sobą – odpowiada mi koleżanka zza biurka, której jedno dziecko jest nastolatkiem, a drugie właśnie zaczęło studiować. Faktycznie, często opowiada o bliskiej, niemal przyjacielskiej więzi, która ich łączy. Zwierzają jej się z problemów sercowych, radzą w sprawach edukacyjnych, konsultują się co do przyszłej kariery. Przykład? Gdy starsze zapisało się do organizacji studenckiej, moja koleżanka wymyślała tematy debat i szukała namiarów na prelegentów. Ja ostatni raz pojechałam z rodzicami na wakacje, gdy miałam 14 lat i – z tego co pamiętam – strasznie się nudziłam. Choć bardzo kocham mamę (a może właśnie dlatego), nie chcę dzielić się z nią intymnymi historiami czy zawodowymi zawirowaniami. Do naszej rozmowy dołączają inne osoby, a że z…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/64/2024/06/TCDGIGIEC063-1ca3a526d88c44ab8cdaccf4fafd59e9-a6f6280.jpg
width: 1500
height: 1000

Związek z Włochem? „Z nim wszystko jest jak z filmu”. Historie kobiet, które miłość znalazły pod słońcem Italii
type: item
date: 2025-05-21T15:30:43.000Z
subject: Lifestyle
subject: Ludzie
subject: Podróże
subject: elle being
subject: magazyn elle
subject: miłość
subject: relacje
subject: włochy
subject: związki
description: Polsko-włoskie pary po włosku mówią i żyją – także w Polsce. A przy okazji obalają stereotypy, które wciąż trzymają się mocno. Czy mit o włoskim kochanku ma coś wspólnego z prawdą i kto ma większy temperament?
encoded: W tym artykule: Rozmowy: po włosku Dlaczego Włosi kochali Berlusconiego? „Cena” na mieście Różnice i kody kulturowe Włoch gestykuluje, Polka się opiekuje Podsumowanie Kiedy w 2003 roku do kin trafił bijący rekordy popularności film Audrey Wells „Pod słońcem Toskanii”, a wkrótce w wielu biblioteczkach znalazły się książki Tessy Capponi-Borawskiej czy Marleny de Blasi, te produkty popkultury nie tylko nawiązywały do zainteresowania, którym od lat cieszy się Italia jako cel wakacyjnych podróży, lecz także adresowały tęsknotę za odrobiną oswojonego nieznanego. Ta polsko-włoska sympatia od dawna utrzymuje się na stałym poziomie, a efektem wzajemnych fascynacji jest wiele mieszanych związków, stworzonych głównie przez Polki i Włochów. Ile jest ich w naszym kraju? Nie wiadomo. To dlatego, że część par żyje za granicą. Ze statystyk wynika, że rocznie zostaje zawieranych 3–4 tysiące takich małżeństw. Rozmowy: po włosku – Większość par, które znam, rozmawia wyłącznie po włosku, bo polski jest zbyt trudny, a skoro partnerka czy żona mówi w dwóch językach, to po co się wysilać? – opowiada dr Dorota Kozakiewicz-Kłosowska, italianistka z UW, związana z wydawaną w Polsce od ponad dekady „Gazzetta Italia”. Podkreśla, że to, jak związek funkcjonuje, zależy i od tego, z którego regionu Włoch pochodzi jedna z osób, bo te między sobą bardzo się różnią, i od tego, gdzie mieszka na stałe. – Oczywiście Polce będzie łatwiej w jej rodzinnym kraju, a Włochowi w jego. Wtedy zawsze druga strona stara się dopasować, wtopić. Kiedyś większość takich par zostawała we Włoszech. Ten trend teraz się odwrócił i często mieszkają w Polsce, bo tu jest praca, podczas gdy tam coraz trudniej o zatrudnienie. Jak w każdej relacji jej powodzenie zależy od umiejętności zawierania kompromisów, dogadania się i dostosowania do sposobu funkcjonowania drugiej strony. A te wynikają bardzo często z odmiennego wychowania, tradycji, kodów kulturowych. To nieuświadomione – dodaje. Dlaczego Włosi kochali Berlusconiego? Do…

zwiazek-z-wlochem-7900b89.png
width: 916
height: 610

„Samotność boli jak fizyczna rana”. Ta jedna zasada sprawi, że poczujesz się spokojniejsza, zdrowsza i bezpieczniejsza
type: item
date: 2025-05-20T14:40:33.000Z
creator: ELLE
subject: Lifestyle
subject: Ludzie
subject: Psychologia
subject: elle being
subject: elle being relacje
description: Przytulane dzieci rzadziej chorują, lepiej się uczą i łatwiej zdobywają sympatię oraz sukcesy. U dorosłych bliskość wzmacnia odporność, przyspiesza gojenie ran i zmniejsza ryzyko zawału czy próchnicy. Dlaczego dziś wybieramy dystans zamiast dotyku?
encoded: W tym artykule: Dotyk - zmysł niezbędny do życia jak powietrze Zalety fizycznej bliskości: dotyku, uwagi, rozmowy Bliskość - lek na współczesne choroby cywilizacyjne Przymus bycia szczęśliwym zabiera możliwość czucia i bycia "tu i teraz" Dotyk – zmysł niezbędny do życia jak powietrze Paradoksalnie, to inne zmysły zawsze ceniono: wzrokowcy i słuchowcy mogli zostać utalentowanymi twórcami, a wyniesienie na piedestał jedzenia uczyniło artystów także z osób obdarzonych dobrym węchem i poczuciem smaku. Tymczasem kinestetycy – ludzie poznający świat za pomocą dotyku – to w powszechnej opinii „fizole” i źródło kłopotów: męczące dzieci z ADHD, kandydaci na seksoholików i wyczynowych sportowców, z których większość szybciej dorobi się kontuzji niż olimpijskich medali i milionów. Dotyk jest jak powietrze – tak niezbędny do życia, że zainteresowaliśmy się nim dopiero wtedy, gdy zaczęły się problemy. A raczej gdy dotarło do nas, że – tak jak w przypadku zmian klimatycznych, zanieczyszczenia wody, ziemi i powietrza – nie bardzo wiemy, jak sobie z tymi problemami radzić. Zalety fizycznej bliskości: dotyku, uwagi, rozmowy Większość dyskusji o międzyludzkich relacjach czy społecznych bolączkach XXI wieku – dojmującym poczuciu samotności i dwóch jej skrajnościach: nieśmiałości albo agresji – jest rodzajem pojedynku „tradycja kontra internet”. Spór o tyle bez sensu, że nikt w nim nie jest konsekwentny. Tradycjonaliści nie odżegnują się od używania telefonów komórkowych i ułatwiających im życie aplikacji, cybermaniacy zaś zasypują sieć swoimi zdjęciami ze wspólnych wędrówek, wiosłowania w jednym rytmie czy wieczorów przy ognisku z przyjaciółmi, dziećmi, psami i rowerami (tak, można mieć relację z rowerem… Susan Pinker, kanadyjska psycholożka i autorka bestselleru „Efekt wioski” (wyd. Charaktery), uważa, że obecnie jesteśmy bardziej w fazie obserwowania konsekwencji i wyciągania wniosków niż prób regulowania ludzkich kontaktów. Owszem, wiadomo, że bezpośrednie więzi, poparte wspólnymi …

2025-05-20-163724-Zakochany-bez-pamieci-2004-586421e.png
width: 1332
height: 763

Nowy model męskości? Raczej stary problem w nowym opakowaniu. Kim jest „samiec sigma”?
type: item
date: 2025-05-20T10:05:20.000Z
subject: Lifestyle
subject: elle being
subject: relacje
subject: związki
description: Samotnik, który gardzi społecznymi układami, ale wciąż chce być podziwiany. Samiec sigma to z pozoru alternatywa dla Alfy i Bety, a w praktyce – nowy kostium dla tej samej toksycznej postawy.
encoded: Sigma udaje indywidualistę, ale tak naprawdę chodzi o kontrolę Termin ten spopularyzował Theodore Robert Beale – amerykański pisarz science fiction, dumny chrześcijański nacjonalista, mizogin i rasista, który publicznie głosi, że czarni mężczyźni są genetycznie bardziej skłonni do przemocy, a kobiety nie powinny mieć prawa głosu. W swoich wpisach na blogu twierdzi nawet, że feminizm to destrukcyjna "żydowska ideologia", gorsza nawet od nazizmu. To właśnie Beale, w 2010 roku, zaproponował swoją „hierarchię socjoseksualną”, w której, oprócz znanych nam już Alf i Bet, pojawił się samiec Sigma – outsider, który niby nie gra według społecznych zasad, ale i tak wygrywa. Czyli, de facto, nie unika rywalizacji, tylko manipuluje nią na swoich zasadach. Sigma często "lubi kobiety", ale jednocześnie gardzi nimi – jest równie seksistowski co klasyczny Alfa, tylko w bardziej subtelny sposób. Sigmy często kreują się na bardziej świadomych, odłączonych od społeczeństwa indywidualistów, którzy gardzą "płytkością" świata wokół nich. Jednak ich krytyczne podejście do rzeczywistości, zamiast być formą konstruktywnego dystansu, bardzo często przeradza się w wywyższanie siebie i pogardzanie innymi. Sigma nie domaga się publicznej uwagi, ale paradoksalnie – oczekuje podziwu za swoją postawę outsidera. To nic innego jak nowa wersja starego problemu: toksycznej męskości, która ubiera się w bardziej współczesne, indywidualistyczne szaty, ale nadal opiera się na dominacji, wyższości i braku szacunku do innych. Jak rozpoznać (i unikać) samca Sigma? Na pierwszy rzut oka: pociągająca mieszanka chłodu, intelektu i nieprzystępności. Sigma wydaje się niezależny, jakby żył poza systemem. Unika głębszych więzi, bo uważa emocje za słabość. Kobiety często łapią się na ten pozór głębi, ale szybko okazuje się, że Sigma oferuje tylko frustrację – bo w jego świecie wszystko kręci się wokół jego zasad i jego potrzeb. Na co uważać? Brak inicjatywy i unikanie zobowiązań. Sigma nie pisze pierwszy, nie proponu…

The-Wolf-of-Wall-Street-210f6fa.jpg
width: 2000
height: 1000

„Nie sądzisz, że w tym wieku to trochę już nie wypada?" Jak wiedzieć, że jesteśmy ofiarami ageizmu?
type: item
date: 2025-04-11T12:35:54.000Z
subject: Lifestyle
subject: Psychologia
subject: elle being
subject: Gwiazdy
subject: magazyn elle
subject: psychologia
description: Tropiąc różne objawy nietolerancji, chętnie widzimy źdźbło w cudzym oku, ale rzadko belkę w swoim: dyskryminację ze względu na wiek. Stosujemy ją zaskakująco często, niezależnie od daty urodzenia. Dlaczego tak trudno nam to dostrzec?
encoded: Dyskusjabyła gorąca, a temperatura z każdym kolejnym komentarzem rosła. W internecie o to łatwo, wiadomo! Tym razem wymiana ciosów odbywała się na Facebooku wśród ludzi otwartych, czytających pisma o kulturze lub wręcz w nich publikujących. Było więc nie tylko żywiołowo, lecz także ładną polszczyzną. Zaczęło się od niewinnego pytania o „ono”, czyli zaimek stosowany wobec osób niebinarnych, by gładko przejść do tematu transfobii, homofobii, lekko zahaczając o feminizm i klasizm. Kibicowałam jednej ze stron, tej bardziej – w moim odczuciu – światłej i tolerancyjnej. Do czasu. W pewnym momencie „moja zawodniczka” napisała do swojej oponentki: „Nic dziwnego, że tak uważasz. Jesteś po czterdziestce”. Auć! Jak to? Dziewczyna broniąca osób, których dotyka transfobia, stosująca język jak z podręcznika inkluzywności użyła prostego niczym cep argumentu dotyczącego wieku? W jednej chwili straciłam do niej sympatię, za to nabrałam chęci na zgłębienie tematu ageizmu (z ang. dyskryminacja ze względu na wiek). Czyżbym w czasach, gdy rasizm, antysemityzm i mizoginizm odchodzą do lamusa namierzyła najbardziej trwały z „izmów”? Od dzisiaj już nie wypada Zapytałam znajome – zarówno te starsze, jak i młodsze ode mnie – o to, czy doświadczyły tego typu dyskryminacji, stereotypów, uprzedzeń. Po pierwszym „raczej nie”, zazwyczaj przypominały sobie: „A, poczekaj!”. Niektóre przykłady były przezabawne, inne niekoniecznie. Paulina (lat 54) straciła stanowisko redaktorki w miesięczniku dla kobiet („nie, nie ageizm, redukcja etatów”). Znalezienie nowej pracy zajęło jej dobrych kilka miesięcy, ale w końcu udało się w wydawnictwie książkowym. – Znów zaczynałam właściwie od zera, znowu byłam stażystką. Bo inny tryb pracy nad tekstem, bo inne programy do edycji, a inne do rozliczeń z autorami. Moje nowe, o 20 lat młodsze koleżanki byłe przemiłe, ale nagle odkryłam, że mówią do mnie trochę jak do babci. Wolno, głośno, protekcjonalnie… – przyznaje ze śmiechem. Poradziła sobie. Tym bardziej że jest o…

sarah-jessica-parker1-09afadf.jpg
width: 1024
height: 964

10 pytań do Karoliny Kuklińskiej, założycielki Yope: „Karmię się dobrym designem, emocjami i ludźmi”
type: item
date: 2025-03-24T09:13:05.000Z
creator: Maja Mendraszek-Goser
subject: Uroda
subject: elle being
description: Karolina Kuklińska – dziewczyna, która bez wahania zrewolucjonizowała polski rynek kosmetyczny tworząc najbardziej komfortowe i dostępne dla każdego produkty do codziennej pielęgnacji Yope.
encoded: 1) Relaks po naprawdę ciężkim dniu to dla mnie… Czas spędzony z rodziną - najlepiej odcina mnie od obowiązków, pozwala przenieść głowę w inny świat i daje dobrą energię. Relaks to dla mnie przede wszystkim odpoczynek dla głowy, ukojenie myśli. Daje mi to długi spacer z muzyką w tle, medytacja albo wysiłek fizyczny. Ćwiczę dla relaksu systematycznie. 2) Lubię zacząć dzień… Kiedyś startowałam od kawy, ale przez lata świadomie wypracowałam dużo lepszy nawyk – zaczynam dzień od szklanki gorącej wody z imbirem. Polecam to wszystkim – taka prosta zmiana, a dla samopoczucia i zdrowia to game changer. Ważne jest otwarcie dnia czymś miłym i pozytywnym. Dla mnie to budzenie córek. To nasza chwila – wstaje słońce, daje im buziaka i mamy czas na dla siebie. 3) Karmię się… Dobrym designem, emocjami i ludźmi. I bliskością natury. Wszystkim, co wzbudza we mnie radość i wzmacnia relacje. Regularnie odwiedzam galerie, chodzę na wystawy w Polsce i za granicą. To dla mnie porcja inspiracji, ale też po prostu przyjemność. Uwielbiam spędzać czas w biurze YOPE. To przestrzeń bardzo praktyczna a jednocześnie pobudzająca kreatywność. Całe biuro wymyśliłam sobie tak, żeby było opowieścią o tym, czym jest YOPE - mieszanką kolorów, materiałów, struktur i świetnego designu. Dobrze się tu kreuje nowe produkty i kampanie. Karmię się też dobrym, jakościowym jedzeniem. To ważna część dbania o siebie. 4) Wygoda to dla mnie… Czas. Dla siebie i dla rodziny. To prawdziwy luksus, który nauczyłam się doceniać. 5) Ulubiony zabieg… Ajurwedyjski masaż Abhyanga i Shirodhara. Niesamowicie relaksują głowę i uwalniają od natłoku myśli. 6) Moje miejsce na ziemi to… Dom z moją rodzina, gdziekolwiek ten dom jest. Bo moje miejsce na ziemi jest tam, gdzie jest moja rodzina. 7) Pielęgnacja, która sprawia, że się uśmiecham… Ajurweda z „moimi” kobietami, przyjaciółkami. Uwielbiam wyjazdy zdrowotne w takim gronie. Momenty, gdzie pielęgnacja ciała łączy się z dbaniem o duszę. Babski czas pełen śmiechu, selfcare i blisko…

Kuklakolaz3-4fe40d0.jpg
width: 800
height: 450