Elle.pl
type: channel
link: https://www.elle.pl
date: 2024-12-09T15:08:59.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Ani najlepszy szef, ani podwyżka czy awans nie jest w stanie zmotywować w pracy tak, jak te 4 zasady
items: Co kradnie twoją życiową energię? Zobacz jak rozpoznać podstępnych złodziei twoich chęci do działania
items: Czy naprawdę uczymy się na błędach? Tani slogan czy droga do sukcesu?
items: 6 sposobów na kompleksy, czyli jak wzmacniać samoakceptację
items: Nawyki, które nas osłabiają. Sen krótszy niż 6 godzin, praca powyżej 9 godzin
items: Nie spotkałaś jeszcze bratniej duszy? Możesz odnaleźć ją w sobie. Zacznij traktowania siebie z miłością i szacunkiem
items: Jak częściej czuć radość? Jest na to przepis. Składa się z trzech kroków
items: Oswojona zazdrość pomaga rozwijać i umacniać związek
items: Niewyrażona złość nie znika. Ona zostaje z nami, zostaje w naszych ciałach. Jak się jej pozbyć?
items: Razem, ale osobno: Spotykają się raz w miesiącu. Razem jeżdżą na wakacje, zabierają dzieci z poprzednich związków

Ani najlepszy szef, ani podwyżka czy awans nie jest w stanie zmotywować w pracy tak, jak te 4 zasady
type: item
date: 2024-05-14T15:32:54.000Z
subject: Kariera
subject: Lifestyle
subject: elle being coaching
subject: motywacja
subject: praca
description: W Polsce jedynymi powszechnie uznanymi formami docenienia podwładnego są awans i podwyżka. Tymczasem okazuje się, że wcale nie są najskuteczniejsze.
encoded: W tym artykule: Wyobrażenia szefów, a rzeczywistość Co motywuje pracowników? 4 zasady motywacji: 1. Poczucie sensu 2. Chwal, byle mądrze 3. Zadbaj o pracownika 4. Inwestuj w ludzi Awans bez awansu Wyobrażenia szefów, a rzeczywistość W 1949 roku amerykański psycholog społeczny Lawrence Lindahl przeprowadził ciekawy eksperyment. Poprosił robotników, by na kartce wypisali to, co ich najbardziej motywowało do pracy. Następnie zwrócił się do menedżerów: mieli odpowiedzieć na pytanie, co – ich zdaniem – najskuteczniej zmotywowałoby podległych im pracowników. Okazało się, że wyobrażenia szefów kompletnie rozmijały się z rzeczywistością. Menedżerowie postrzegali ludzi jako spragnionych podwyżki, ewentualnie awansu. Tymczasem robotnicy pragnęli głównie uznania i docenienia, chcieli też mieć więcej informacji na temat tego, co się dzieje w ich firmie. Marzyli, by ich zdanie było wysłuchane i brane pod uwagę. Pieniądze i stanowiska wymieniali na zaskakująco odległych miejscach. Co motywuje pracowników? Kilka lat temu podobną próbę zbadania wyobrażeń szefów na temat tego, co motywuje ich pracowników, podjęła polska firma szkoleniowa ODiTK. Okazało się, że od 1949 r. niewiele się zmieniło. Typowy szef nad Wisłą ciągle uważa, że ludziom zależy tylko na pieniądzach. Tyle że to nieprawda. „Wielu polskich menedżerów ulega pod tym względem prawdziwej indoktrynacji. Tłumaczy się im, że jedyny działający system motywacyjny to nagrody pieniężne, ewentualnie rzeczowe” – mówi prof. Andrzej Blikle, cukiernik, przedsiębiorca, ale też specjalista od zarządzania. „Kiedy rozmawiam z kadrą zarządzającą, zwłaszcza w korporacjach, często słyszę: »moich ludzi bierze tylko kasa«. Zawsze odpowiadam im wtedy pytaniem: »a próbowałeś czegoś innego?«. Zwykle okazuje się, że nie” – dodaje profesor. Tyle że dzisiaj taki sposób myślenia jest już archaiczny. „Świat od niego na szczęście odchodzi”. Elżbieta Sawczyn, trenerka Instytutu Rozwoju Biznesu, przyznaje, że ludzie są różni. Inne czynniki motywują mło…

ani-najlepszy-szef-ani-podwyzka-czy-awans-nie-jest-w-stanie-zmotywowac-tak-jak-te-4-zasady-motywacji1-231f3ca.jpg
width: 2500
height: 1667

Co kradnie twoją życiową energię? Zobacz jak rozpoznać podstępnych złodziei twoich chęci do działania
type: item
date: 2024-04-30T08:41:43.000Z
subject: Lifestyle
subject: Psychologia
subject: elle being coaching
subject: energia
subject: Społeczeństwo
description: Bez życiowej energii nie masz siły na codzienne zadania, opuszcza cię pozytywne myślenie, a czas przecieka między palcami. Gdy jej brakuje, wszystko zaczyna nas przerastać. Zobacz jak uchronić się przed tym, co okrada twój wewnętrzny akumulator.
encoded: W tym artykule: Po co nam energia życiowa? 4 filary motywacji do życia Energia fizyczna Energia umysłowa Energia emocjonalna Energia duchowa Po co nam energia życiowa? Jest cenniejsza niż czas, bo dzięki wysokiemu poziomowi energii życiowej możemy czas rozciągać. Potrafi sprawić, że w ciągu 24 godzin jesteśmy w stanie zrobić więcej, niż to się wydaje fizycznie możliwe, i jeszcze zachować przy tym doskonały humor. Ta zależność działa też w drugą stronę. Kiedy mamy jej mało, nawet bardzo dużo czasu na wykonanie zadań okazuje się niewystarczające, a my mamy poczucie, że wszystko nas przerasta. 4 filary motywacji do życia Całość naszej życiowej energii tworzą cztery filary: energia fizyczna, umysłowa, emocjonalna i duchowa. Każdą z nich buduje co innego. Ten cenny zasób jest nierozerwalnie związany z tym, co robimy w ciągu dnia, jakimi ludźmi jesteśmy otoczeni oraz jakich myśli i uczuć doświadczamy. Jeśli często czujesz, że twoje akumulatory energetyczne są naładowane, to znak, że żyjesz w zgodzie ze sobą i większość czasu poświęcasz ludziom i aktywnościom, które lubisz. Jeśli twój poziom energii jest niski, trudno zmotywować ci się do działania, warto przyjrzeć się swojemu codziennemu życiu. Być może poprzez nawyki sam ograniczasz sobie dostęp do swoich źródeł energii albo nie zauważasz, że kradną ci ją inni ludzie. Wykorzystaj ten warsztat na rozpoznanie swoich złodziei energii i wprowadzenie zmian. Energia fizyczna Najbardziej podstawowa, związana z naszym codziennym funkcjonowaniem: tym, ile czasu poświęcamy na pracę, odpoczynek i sen, jak się odżywiamy, i jedna z tych, której często nadużywamy. Kto z nas nigdy nie urwał na korzyść pracy kilku godzin z czasu, który powinniśmy przeznaczyć na sen czy odpoczynek? Kto nie poratował się fast foodem zjedzonym w biegu, zamiast przysiąść na kwadrans i zjeść wartościowy posiłek? Zawsze nam się wydaje, że damy radę wycisnąć z siebie jeszcze więcej, a kiedy zmęczony organizm odpowiada coraz niższym poziomem energii, dajemy mu …

co-kradnie-twoja-zyciowa-energie-zobacz-jak-rozpoznac-podstepnych-zlodziei-twoich-checi-do-dzialania-b555234.jpg
width: 2500
height: 1863

Czy naprawdę uczymy się na błędach? Tani slogan czy droga do sukcesu?
type: item
date: 2024-04-02T14:53:01.000Z
subject: Lifestyle
subject: Psychologia
subject: Edukacja
subject: elle being
subject: elle being coaching
subject: emocje
subject: nauka
description: Jak sprawić, by błędy stały się drogą do sukcesu? Czy popełniając błędy uczymy się o sobie czegoś nowego czy podkopujemy tylko swoją pewność siebie? Zobacz jak przekuć porażkę w okazję do rozwoju.
encoded: W tym artykule: Błędy mogą być cennym źródłem informacji Zarządzanie emocjami Model uczenia się przez doświadczenie Davida Kolba Nauka to proces Jedną z uniwersalnych prawd w życiu jest to, że każdemu z nas zdarza się popełnić jakieś błędy. Różnie je nazywamy: porażka, niepowodzenie, wpadka, przegrana, klęska, katastrofa czy po prostu błąd. Rzadko o nich rozmawiamy, ponieważ pozbawiają nas idealnego wizerunku nas samych. A osób doskonałych nie ma. Każdy z nas popełnia błędy. To stały element życia, tak samo jak oddychanie czy spanie. Choć często powtarza się slogan: „Człowiek uczy się na błędach”, to jednak kiedy popełnimy już jakiś błąd, nie zawsze wyciągamy wnioski. Dlaczego? Zależy to od postawy, jaką przyjmujemy wobec niepowodzenia. - w wersji pesymistycznej interpretujemy błąd jako stan zagrożenia, niepożądany efekt, którego należy za wszelką cenę unikać. - w wersji optymistycznej traktujemy błąd jako okazję do rozwoju i nauki, jak lekcję. To zasadnicza różnica. Błędy mogą być cennym źródłem informacji Jeśli się na nich uczymy, zwiększają naszą szansę na sukces. Dziecko, które doświadcza nowych rzeczy, nie ocenia siebie i swojego postępowania. Po prostu odkrywa świat, brudząc się przy tym trochę. Nie nazywa swoich potknięć porażkami ani błędami. Traktuje je jako naturalną część procesu poznawania. To my, dorośli, doświadczamy procesu uczenia się poprzez stałą analizę, etykietowanie i sprawdzanie, na jakim etapie się znajdujemy. Nadajemy aspektom tego procesu nazwy i wskazujemy elementy, które należy naprawić. Ilustruje to model Davida Kolba, przedstawiony w książce „Experiential Learning”. Jest on też nazywany modelem Lewina, z uwagi na ogromny wpływ Kurta Lewina na pracę Kolba. David Kolb badał procesy związane z rozumieniem konkretnych doświadczeń i z różnymi stylami uczenia się, które mogą być w to zaangażowane. Zarządzanie emocjami Warto pamiętać, że w procesie nauki zarządzanie swoimi emocjami ma duże znaczenie. Wiele osób poddaje się na tym etapie, nie ra…

czy-naprawde-uczymy-sie-na-bledach-tani-slogan-czy-droga-do-sukcesu-bcfa020.jpg
width: 2500
height: 1313

6 sposobów na kompleksy, czyli jak wzmacniać samoakceptację
type: item
date: 2024-03-28T15:27:01.000Z
subject: Lifestyle
subject: Psychologia
subject: Edukacja
subject: elle being
subject: elle being coaching
subject: samoocena
subject: Zdrowie
description: Chyba wszyscy mamy jakieś kompleksy, które potrafią namieszać w relacjach lub stanąć na drodze do wymarzonego celu. Jak sobie z nimi poradzić? Brać się z nimi za bary, odpuścić sobie czy próbować się z nimi zaprzyjaźnić? Masz już metodę na to, jak wzmacniać samoakceptację? Jeśli nie, odpowiedz sobie na te 5 pytań.
encoded: W tym artykule: Jak wzmacniać samoakceptację? Odpowiedz na te 5 ważnych pytań Jak radzić sobie z kompleksami - stawić czoła czy unikać? 6 filarów poczucia własnej wartości Jak wzmacniać samoakceptację? Odpowiedz na te 5 ważnych pytań Kiedy czytam wywiady z aktorami, zaskakuje mnie, jak wielu z nich w młodości było nieśmiałych. Być nieśmiałym i zdawać do szkoły aktorskiej – to się wydaje szaleństwem. Niektórzy mówią jednak, że zrobili to, by pokonać nieśmiałość, inni, że gdy zaczynali grać, zapominali o nieśmiałości. To pokazuje, że wobec swoich ograniczeń można przyjąć różne postawy: unikać sytuacji, które przypominają o kompleksach, podejść do nich z przekorą i robić to, czego się boimy, albo nie zwracać na nie uwagi i skupić się na tym, co kochamy robić. Paradoksalnie najwięcej kosztuje nas unikanie i wypieranie się tego, że jesteśmy jacyś, np. niezbyt pewni siebie. Dlaczego? Bo wymaga nieustającej czujności, by nie wplątać się w sytuacje, które pokażą, jak jest naprawdę, i nas zawstydzą. Unikanie stresujących sytuacji na dłuższą metę obróci się przeciwko tobie, nie pozwalając na realizację ambicji i dobre czucie się z samym sobą. Jak pisał psycholog Kenneth W. Christian: „Żadna forma samoograniczania nie uchodzi nam bezkarnie, jeżeli wziąć pod uwagę nasze samopoczucie. Wszystkie zaś formy samorealizacji płynące z ciekawości świata, ze zdolności czy z prawdziwych zainteresowań głęboko nas zaspokajają”. Do zyskania jest więc naprawdę wiele. Gdy z czegoś rezygnujesz, zazwyczaj czujesz ulgę. Ale tak z ręką na sercu – czy pod tą ulgą nie ma jednak trochę smutku i żalu, że coś cię omija? A jeśli tak, to czy myślałeś o tym, jakie będą konsekwencje tego unikania? Czy nie odbierzesz sobie szansy, by dowiedzieć się, na co cię tak naprawdę stać? Na początek mam dobrą wiadomość – część kompleksów po prostu mija. Dobrym przykładem są te, których doświadczamy w okresie dojrzewania, związane zwłaszcza z wyglądem. Może to było również twoim doświadczeniem i dziś zupełnie nie roz…

jak-wzmacniac-samoakceptacje-sposob-na-kompleksy-10e98ab.jpg
width: 2500
height: 1614

Nawyki, które nas osłabiają. Sen krótszy niż 6 godzin, praca powyżej 9 godzin
type: item
date: 2024-03-06T13:23:07.000Z
subject: Psychologia
subject: coaching
subject: elle being coaching
subject: Lifestyle
description: Pod pojęciem neurowspółpracy kryje się wiedza naukowa oraz umiejętność zarządzania sobą i swoimi reakcjami. To także sposób, w jaki się komunikujemy, podejmujemy decyzje i nawiązujemy relacje. A za tym wszystkim stoi nasze centrum dowodzenia, czyli mózg. Trenując go w odpowiedni sposób, możemy zmieniać nawykowe reakcje i zachowania, a tym samym podnosić komfort naszego życia i budować zdrowe relacje.
encoded: Nasz mózg, ten fenomenalny organ, jest wyposażony w około 100 miliardów neuronów, dzięki czemu przetwarza informacje z szybkością 100 megabajtów na sekundę. Natomiast prędkość impulsu nerwowego wynosi 400 km/godz. Mózg tworzy około 70 tysięcy myśli dziennie, a z większości z nich nie zdajemy sobie sprawy. I choć w 80 proc. złożony jest z wody, kontroluje i zarządza całym organizmem, przy czym jedna trzecia tego organu zajmuje się przetwarzaniem bodźców wzrokowych. Do tego ludzki mózg jest niesamowicie plastyczny. Jeśli jakiś jego obszar zostanie uszkodzony, inny potrafi przejąć jego funkcje. A to wszystko po to, żebyśmy jako jednostka przetrwali z chwili na chwilę. To jest najważniejsze zadanie dla mózgu. Dlatego ten nasz osobisty komputer, żeby siebie nie przeciążyć, „lubi” ułatwiać sobie zadanie i działa na skróty. Oznacza to tyle, że jeżeli jakaś reakcja na bodziec, który pojawił się po raz pierwszy, sprawdziła się, to przy kolejnym podobnym lub takim samym bodźcu mózg powieli wcześniejszy wzorzec. To z jednej strony pożyteczna funkcja, bo kiedy włączają się sprawdzone mechanizmy, oszczędzamy sporo energii każdego dnia. Z drugiej jednak, działając odruchowo, wciąż powielamy stare rozwiązania. A do tego mamy jeszcze zapisane w naszym systemie operacyjnym reakcje wyuczone przez naszych praprzodków 10 tys. lat temu. Na widok dzikiego zwierzęcia nasz antenat musiał błyskawicznie podjąć decyzję o stanięciu do walki albo ucieczce. Nadal tak reagujemy na poziomie fizycznym i mentalnym. Dlatego tak ważne jest, aby z automatycznych odruchów przejść na neurowspółpracę. Polega ona na umiejętności obserwowania siebie, wychwytywaniu automatycznych reakcji i zarządzaniu nimi. Jest to szczególnie istotne w pracy umysłowej, która bazuje na współtworzeniu z innymi złożonych projektów, a niebezpieczeństwa, jakie się pojawiają, to np. krytyka szefa czy atak partnera biznesowego. Atak może też być podniesieniem głosu, a ucieczka nieobronieniem własnych interesów podczas konfliktu. M…

nawyki-ktore-nas-oslabiaja-14a6e6b.jpg
width: 1677
height: 1787

Nie spotkałaś jeszcze bratniej duszy? Możesz odnaleźć ją w sobie. Zacznij traktowania siebie z miłością i szacunkiem
type: item
date: 2023-10-17T07:26:57.000Z
subject: Psychologia
subject: coaching
subject: elle being coaching
subject: psychologia
subject: Społeczeństwo
description: Być może pewnego dnia spotkasz osobę, która będzie twoją bratnią duszą, zaspokoi twoje najskrytsze potrzeby i będzie doskonale cię rozumiała. Brzmi jak bajka? Niekoniecznie. Bratnią duszę możesz odnaleźć w sobie
encoded: Budujemy w życiu trzy główne rodzaje relacji: z zewnętrznym światem, z naszymi bliskimi oraz sami ze sobą. Relacja z samym sobą to najdłuższa i najgłębsza relacja w naszym życiu. Warto, żeby była bliska i satysfakcjonująca. Dzięki zaopiekowaniu się sobą rozkwitamy. Mądra troska o siebie to umiejętność, której można i warto się uczyć. Jej podstawą jest kontakt z sobą na poziomie ciała, umysłu, emocji i duszy, czyli zauważanie i rozumienie tego, co w nas się dzieje z chwili na chwilę i reagowanie na swoje potrzeby z miłością, akceptacją i szacunkiem. Mądry wewnętrzny rodzic Chcąc naprawdę dobrze o siebie zadbać, musimy przede wszystkim zobaczyć siebie w taki sposób, jak mądra matka widzi swoje dziecko: bez oceniania, z pełną miłości i zrozumienia uważnością. Musimy poczuć, w jakim jesteśmy w danej chwili nastroju, co się z nami dzieje, jakie emocje przeżywamy, czego potrzebujemy i adekwatnie odpowiadać na te potrzeby. Wydaje się to banalnie proste, jednak wcale takie nie jest. Wielu z nas zostało poddanych w dzieciństwie treningowi zaprzeczania swoim prawdziwym potrzebom i uczuciom. I niekoniecznie w traumatycznej postaci takiej jak wtedy, gdy dziecko rozpacza po stracie ukochanego zwierzaka, a matka w poczuciu bezradności mówi mu, żeby przestało się mazać, bo to tylko chomik. I żeby poszło się już wreszcie pobawić. Często stępianie naszej wrażliwości na własne potrzeby i uczucia przyjmowało formy subtelniejsze: ironii wobec naszych autentycznych lęków; zawstydzania, gdy nie zachowywaliśmy się zgodnie z oczekiwaniami naszych bliskich. Po pewnym czasie ten oceniający nas surowo i krytycznie rodzic zamieszkuje w naszej własnej głowie, wartościując to, co przeżywamy, jako akceptowalne lub wręcz przeciwnie, nie do przyjęcia. W efekcie odrzucamy prawdziwe części siebie, co bywa bardzo bolesne. Więc żeby nie czuć tego bólu, wolimy czegoś nie widzieć. Dopiero gdy jak kochający i czuły rodzic damy sobie przyzwolenie na przeżywanie swoich autentycznych uczuć i zaspokajanie pra…

odnajdz-bratnia-dusze-w-sobie-5df590f.jpg
width: 2121
height: 1414

Jak częściej czuć radość? Jest na to przepis. Składa się z trzech kroków
type: item
date: 2023-08-09T12:20:20.000Z
subject: Psychologia
subject: coaching
subject: elle being coaching
subject: magazyn elle
subject: Społeczeństwo
description: Kreatywna księgowość zgubiła już niejedną osobę, ale w tym wypadku można ją polecić z czystym sumieniem. Kiedy bilans zadowolenia jest ujemny, są sposoby, by wyprowadzić go na plus.
encoded: Zacznę od wyznania: chciałabym częściej czuć radość i nadzieję. W ogóle wszelkie pozytywne emocje. Agnieszka mościcka-teske: Jest na to przepis. Składa się z trzech kroków. To mnie Pani zaskoczyła. Dlaczego? Chyba pierwszy raz robię wywiad z psychologiem, który obiecuje dać przepis. Prosty, jak rozumiem? Niby prosty, ale trochę wysiłku jednak wymaga. Jego autorami są Fred Bryant, znany badacz psychologii pozytywnej, i jej praktyk Rick Hanson. Punktem wyjścia do stworzenia ich przepisu były wyniki badań, które pokazują, że na co dzień spotyka nas więcej zdarzeń pozytywnych niż negatywnych, tylko nasze mózgi tak funkcjonują, że zauważają więcej tych ostatnich. Silniej je odczuwamy i lepiej pamiętamy. To tzw. asymetria pozytywno-negatywna. Dlatego musimy świadomie przenieść punkt ciężkości na pozytywne emocje.I temu służy m.in. ów przepis. Od czego się zaczyna? Od nauki dostrzegania tych pozytywnych emocji, bo one często nam umykają. Ktoś wyświadczył nam przysługę czy pochwalił, ale przechodzimy nad tym do porządku dziennego. Natura zadbała o to, byśmy byli uważni przede wszystkim na negatywne sygnały, zdarzenia i emocje. Bo od tego, czy w porę zostaną wyłapane, może zależeć, czy przeżyjemy. Pozytywne emocje też pomagają przetrwać, ale w inny sposób. One podtrzymują zachowania, które służą przetrwaniu gatunku, jak np. jedzenie i uprawianie seksu. Najnowsze badania pokazują, że pozytywne emocje rozbudowują różne części mózgu, m.in. te, które są wyjątkowo dobrze rozwinięte u osób rezylientnych. Czyli jakich? Bardziej odpornych psychicznie. Z elastycznym podejściem do problemów, co pomaga im lepiej sobie z nimi radzić. Dodatkowo amerykańska badaczka Barbara Fredrickson udowodniła, że gdy człowiek jest w pozytywnym stanie emocjonalnym, to po prostu lepiej mu się myśli. Poprawiają się funkcje poznawcze. Poszerza się perspektywa, polepsza pamięć. Dostrzegamy więcej szczegółów i jesteśmy bardziej twórczy. To się pośrednio przyczynia do rozwoju różnych zasobów, np. poczucia wł…

radosc-96503f0.jpg
width: 2120
height: 1414

Oswojona zazdrość pomaga rozwijać i umacniać związek
type: item
date: 2023-08-06T08:35:26.000Z
creator: ELLE
subject: Psychologia
subject: coaching
subject: elle being coaching
subject: Społeczeństwo
description: Zazdrość może okazać się konstruktywna i zbliżyć cię do partnera. Pod warunkiem, że oprzesz się chęci rzucania talerzami.
encoded: Katie nigdy nie uważała się za szczególnie zazdrosną. Jakie miałaby mieć powody? Ona, dziennikarka pisząca dla „New York Timesa”, kobieta inteligentna i atrakcyjna, spotykająca się z mężczyzną starszym o 23 lata? „Widział we mnie tę młodą i ładną – mówi. – Dobrze czuliśmy się w swoich rolach”. Ale w miarę jak się do siebie zbliżali, niepokój Katie narastał. Nie mogła zrozumieć, dlaczego Sandy przechowywał na dysku komputera zdjęcia byłej dziewczyny. Martwiła się, kiedy wychodził sam na spotkania z przyjaciółmi. Po wielu kłótniach para zdecydowała się na otwarty związek. To jednak tylko przyspieszyło katastrofę: oboje regularnie dawali upust zazdrości i nie potrafili poradzić sobie z emocjami. Pewnego dnia, gdy Katie wyszła na randkę, Sandy włamał się do jej mieszkania i zabrał jej laptop. Ona odwzajemniła mu się tym samym: zakradła się do niego, a kiedy zobaczyła na ekranie komputera stronę portalu randkowego i wiadomości od kobiet, rozbiła kilka misek. Nagle jednak coś sobie uświadomiła: zazdrość zmieniła ją w kogoś, kogo nie znała. „Oboje sięgnęliśmy dna: dzięki temu zrozumieliśmy, że pora coś zmienić” – tłumaczy. Zazdrość to bolesne, nieprzyjemne uczucie i większość z nas wstydzi się do niej przyznawać. Zdajemy sobie sprawę, że naszego partnera może pociągać ktoś inny, że może on dać się porwać temu impulsowi, a my nie mamy na to żadnego wpływu. Ta myśl uruchamia koktajl emocji tak szkodliwych i toksycznych – od wściekłości przez niepewność aż po zwątpienie w siebie i wstyd – że wielu ludzi woli zaprzeczać jej istnieniu. „W naszej kulturze nie toleruje się tej emocji – mówi Esther Perel, terapeutka i autorka książki „Inteligencja erotyczna”. – Większość ludzi nie rozmawia o zazdrości, bo samo to uczucie objęte jest tabu”. Perel uważa to zjawisko za szkodliwe, bo choć zazdrość w skrajnych postaciach może być niebezpieczna, zazwyczaj jest normalnym, powszechnym uczuciem. „To uniwersalna ludzka emocja, jedna z wielu, które składają się na wielowarstwowe i wielopłasz…

zazdrosc-moze-umacniac-zwiazek-168ad1b.jpg
width: 2121
height: 1414

Niewyrażona złość nie znika. Ona zostaje z nami, zostaje w naszych ciałach. Jak się jej pozbyć?
type: item
date: 2023-08-01T11:17:45.000Z
subject: Psychologia
subject: coaching
subject: elle being coaching
subject: Społeczeństwo
description: Obserwujemy ją często i w różnych odsłonach. Nie ma przypisanej sobie pory dnia, a nawet może być z nami nieustannie. Często o złości mówi się źle. A co by było, gdyby okazało się, że jest naszym sprzymierzeńcem?
encoded: Może do nas przyjść w dowolnej porze dnia i roku. Może być z nami rzadko lub w każdym momencie. Przez to, że jest nieuchwytna i ma różne odmiany, intensywność oraz kolorystykę, mówi się o niej źle. Twierdzi się, że niszczy, że rani, że oddala nas od ludzi, a nawet że jest groźna. Tyle tylko, że złość sama w sobie zupełnie taka nie jest. Jest neutralna i tylko od nas zależy, jak z niej skorzystamy. Zacznijmy od początku. W toku wychowania złość jest jednym z ważniejszych i wyraźniejszych sygnałów, że coś nam nie odpowiada, nie pasuje i chcemy inaczej. Dziecięce sygnalizowanie płaczem, ruchem albo słowami: nie chcę/nie mogę/nie teraz albo właśnie chcę/mogę/teraz to jeden z pierwszych sposobów komunikowania swojego niezadowolenia. Innymi słowy to sygnał o niezaspokojeniu potrzeb. Na początku zazwyczaj działa bez zarzutu. Jako rodzice czy opiekunowie stajemy wręcz na baczność i dziękujemy za taki sygnał porozumienia z małym człowiekiem. Ale potem dzieje się coś fascynującego. W większości historii moich klientów słyszę, że złość i złoszczenie się stopniowo zostały wyjałowione ze swej siły. Jednym z powodów, dla którego tak się dzieje, jest fakt, że ci nasi dorośli nie wiedzieli, co robić z okazywaną przez dzieci złością. A nie wiedzieli dlatego, że sami ze swoją złością nie potrafili nic zrobić. Nie mieli świadomości albo odpowiednich narzędzi, albo jednego i drugiego. Co więcej, sami mogli być wychowani w podobnym stosunku do złości, czyli że jest to coś, czego należy unikać. Bo to nie wypada… Na dodatek społeczeństwo wtóruje uciszaniu złości, bo ona nie jest wygodna ani społecznie, ani politycznie, ani nawet kulturowo. Wymaga reakcji, a my bardziej od działania często wolimy święty spokój. Dlatego też słyszymy: „bądź grzeczny”, „czemu się złościsz”, „złość piękności szkodzi”, „tu nie ma się co złościć” albo „złoszczenie się tutaj nic nie poradzi”. Nasze otoczenie nie lubi złości, bo ona ma w sobie siłę, która (jeśli się nią dobrze nie zaopiekujemy) może wyglądać jak a…

zlosc-627b0eb.jpg
width: 2121
height: 1414

Razem, ale osobno: Spotykają się raz w miesiącu. Razem jeżdżą na wakacje, zabierają dzieci z poprzednich związków
type: item
date: 2023-07-11T08:11:29.000Z
subject: Psychologia
subject: coaching
subject: elle being coaching
subject: Lifestyle
description: Czy Living Apart Together jest najdoskonalszą formą związku? Zwolennicy mówią: „tak”, przeciwnicy twierdzą: LAT jest dla tych, którzy wybierają wolność zamiast więzi.
encoded: Janina i Władysław Broniewscy, Woody Allen i Mia Farrow mieszkający po przeciwległych stronach Central Parku, Helena Bonham Carter i Tim Burton żyjący drzwi w drzwi, ale jednak w osobnych domach, Fryderyk Chopin i George Sand czy Jean-Paul Sartre i Simone de Beauvoir – wszyscy oni pozostawali w związkach typu Living Apart Together. Na barwnej mapie europejskich związków tego typu relacje zarysowują się coraz wyraźniej. Dla wielu osób to idealne rozwiązanie: być w związku, ale jednocześnie zachować niezależność. Możliwość bycia sobą Termin LAT został po raz pierwszy użyty w 1978 r. przez holenderskiego dziennikarza Michela Berkiela. Określił tak w pewnym artykule swoją relację z ukochaną. Już w latach międzywojennych takie związki, przede wszystkim wśród artystycznej bohemy, nie były rzadkością. Obecnie najpopularniejsze są w Skandynawii i Europie Zachodniej, przybywa ich też w Polsce. Jak tłumaczy prof. Tomasz Szlendak, socjolog z Uniwersytetu Toruńskiego, w książce „Socjologia rodziny”, ewolucja współczesnych relacji społecznych idzie w poprzek wobec wypełniania standardowych ról społecznych. Czyli – w związkach szukamy dzisiaj nie nagrody za ugotowanie wspaniałego obiadu i posprzątanie mieszkania, tylko możliwości bycia sobą, komunikacji, dobrowolnego zaangażowania emocjonalnego i samorealizacji. Jednym słowem – „jeżeli kogoś kochasz – daj mu wolność” – jak śpiewał przed laty zespół Police. Czy rzeczywiście czysta relacja – pozbawiona wpływu czynników zewnętrznych, takich jak mieszkanie, pieniądze, oparta wyłącznie na dobrowolnej decyzji obu stron – jest najlepiej realizowana w związkach typu Living Apart Together? Psychologowie nie ukrywają, że stając wobec kryzysu obecnych trwałych relacji, właśnie w tego typu niekonwencjonalnych związkach szukają „świętego Graala” – przepisu na szczęśliwy i długotrwały związek. W związkach typu lat jest mało rutyny. A Satysfakcja seksualna jest ogromna. Brakuje za to emocjonalnego bezpieczeństwa W obronie intymności Prof. Anna …

lat-2f069b1.jpg
width: 2064
height: 1453