Elle.pl
type: channel
link: https://www.elle.pl
date: 2024-11-29T15:58:23.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Zadbaj o swój dobrostan. Ale co to tak naprawdę znaczy i jak to zrobić? Poznaj 4 proste metody, które pozwolą ci na lepsze życie
items: Olga Kwiecińska z Fundacji Cześć Ciało: "Rodzic powinien potrafić przepraszać dziecko" [WYWIAD]
items: Bruce Hood i jego siedem lekcji szczęścia [Wywiad]
items: ELLE About Fashion. Jaka przyszłość czeka branżę? Sprawdźcie, co działo się na najważniejszej konferencji modowej w Polsce
items: Iga Majewska i Ewelina Protasewicz: „Balans na fali” - pierwsza polska książka o pilatesie dla dzieci [WYWIAD]
items: Czy naprawdę uczymy się na błędach? Tani slogan czy droga do sukcesu?
items: 6 sposobów na kompleksy, czyli jak wzmacniać samoakceptację
items: Nominacja ELLE KLASYKA GATUNKU: wiolonczelista Michał Balas
items: Wojciech Faruga: "Udało nam się przywrócić do historii kobiety, które były dotąd bezimienne, wymazane"
items: Bartek Kloch i Anna Dzieduszycka wraz z 12 niewidzialnymi osobami w kampanii Fundacji Avalon

Zadbaj o swój dobrostan. Ale co to tak naprawdę znaczy i jak to zrobić? Poznaj 4 proste metody, które pozwolą ci na lepsze życie
type: item
date: 2024-07-31T07:25:51.000Z
subject: Kariera
subject: Lifestyle
subject: afirmacje
subject: coaching
subject: Edukacja
subject: elle being
subject: Wolny czas
subject: Zdrowie
description: Zmiana percepcji, koncentracja na obszarach na jakie masz wpływ i poczucie wdzięczności, które (co potwierdzają naukowcy!) podnosi poziom hormonów szczęścia. Poznaj kilka sposobów, które pozwolą ci zadbać o Twój dobrostan.
encoded: W tym artykule: Jak zadbać o swój dobrostan? Zapełnij swój słoik miodu odporności 1. Wyczyść umysł z klisz i gotowców 2. Koncentracja, na tym nad czym masz kontrolę 3. Zmień stresory w sprzymierzeńców 4. Niezwykłe bonusy wdzięczności Jak zadbać o swój dobrostan? Ryby żyjące w lodowatych wodach Arktyki w odróżnieniu od polujących na nie ssaków są zimnokrwiste. Cały ich metabolizm jest, wydawałoby się, zależny od temperatury wody. Jak każdy żywy organizm w kontakcie z ekstremalnymi temperaturami codziennie ryzykują, że w ich krwi uformują się kryształki lodu, uszkadzając organy wewnętrzne lub doprowadzając do śmierci. Jednak tak się nie dzieje, ponieważ arktyczne ryby dwudyszne wykształciły ewolucyjnie mechanizm produkowania białek, które działają jak zimowy płyn do spryskiwaczy, nie pozwalając na formowanie się drobinek lodu. Ten mechanizm jest równie skuteczny jak inne ewolucyjne formy obrony przed chłodem: futra, nieprzemakalne pióra czy społeczne mechanizmy dzielenia się ciepłem w stadzie. Dla człowieka ochrona przed ekstremalnymi warunkami pogodowymi stała się czymś naturalnym, np. zakładamy ciepłe ubrania. Ale czy mamy podobne umiejętności, gdy przychodzi do obrony przed zagrożeniami czyhającymi na nasze zdrowie psychiczne czy dobrostan? Zapełnij swój słoik miodu odporności Tu raczej nie ma co liczyć na cudowną interwencję ze strony ewolucji. Budowanie odporności jest naszym obowiązkiem i powinno łączyć się wręcz z przyjemnością formowania nowych nawyków. Tak jak założenie swetra może być ekspresją naszego stylu, a nie tylko ochroną przed chłodem, tak samo droga do odporności może być częścią naszego stylu życia. Wyobraźmy sobie odporność jako wielki słoik miodu. Codziennie świadomie napełniamy go kolejnymi łyżeczkami, a kiedy przychodzi czas próby, możemy z niego czerpać. Kiedy słój jest pełny, nasza odporność nas chroni. Nie ma jednej receptury, jak i ile tego miodu musimy zebrać: każdy ma inne potrzeby, genetyczne i kulturowe progi odporności, ale zaproponowa…

zadbaj-o-swoj-dobrostan-ale-co-to-tak-naprawde-znaczy-i-jak-to-zrobic-poznaj-4-proste-metody-ktore-pozwola-ci-na-lepsze-zycie-04080c7.jpg
width: 2121
height: 1414

Olga Kwiecińska z Fundacji Cześć Ciało: "Rodzic powinien potrafić przepraszać dziecko" [WYWIAD]
type: item
date: 2024-07-30T06:00:56.000Z
creator: Katarzyna Mizera
subject: Lifestyle
subject: Psychologia
subject: dzieci
subject: Edukacja
subject: elle being
subject: macierzyństwo
subject: Parenting
description: Dojrzewanie to dla nastolatków trudny czas, ale nie jest na pewno łatwiejszy dla rodziców. Jak poradzić sobie z fazą dorastania dzieci? Jak rozmawiać z nastolatkiem, by znaleźć porozumienie? Na te pytanie szukamy odpowiedzi z Olgą Kwiecińską, pomysłodawczynią i założycielką Fundacji Cześć Ciało, przestrzeni w sieci stworzonej specjalnie po to, by rozmawiać o dojrzewaniu, dla której misją jest wspieranie nastolatków poprzez edukację i promowanie pozytywnego podejścia do siebie, swojego ciała i własnych emocji.
encoded: „Dojrzewanie to musi być hard core… dla rodziców”, pomyślałam po letnim weekendzie nad morzem ze znajomymi, którzy przyjechali z nastoletnimi dziećmi. Wieczorem opadali na campingowych krzesłach i oddychali z ulgą z myślą o chwili spokoju, żartobliwie utyskując nad dojrzewającymi nastolatkami: ich zmiennymi nastrojami, obrażaniem się, trzaskaniem drzwiami, zapachem w pokoju, włoskami pod nosem. Przed chwilą ich pociecha pachniała skondensowanym mleczkiem i chętnie się przytulała – teraz każdy tekst matki czy ojca jest dla nich żenującym powodem do wstydu. Zaczęłam się zastanawiać czy etap dorastania dziecka nie jest też przełomowym momentem w życiu rodzica. Niektórzy reflektują się, że coś się nieodwołalnie kończy – nie tylko etap dzieciństwa ich potomstwa, ale też ich „młodość” (nie zawsze ta w głowie, oczywiście). Inni reflektują się, że nie nadążają za nowym pokoleniem, może frustrować ich to, że zostają w tyle, a w line-upie ich ulubionego festiwalu nie znajdują już nic dla siebie. O to jak poradzić sobie z tym stanem zapytałam Olgę Kwiecińską - mamę czworga dzieci i założycielkę Fundacji Cześć Ciało. Czy podzielasz podobne rodzicielskie doświadczenia? Olga Kwiecińska: Przyznam, że to nie mój przypadek, ale wynikać to może z dwóch powodów. Po pierwsze ogólnie mam bardzo mocne, niezmienne poczucie wewnętrznej młodości. To jest recepta na to, by dotrzymywać kroku naszym dzieciom – ale zdecydowanie „nie na siłę”. Bo dzieci są wyczulone na każdy fałsz. Po drugie, mam czwórkę dzieci w różnym wieku. Nawet jeśli jedne wchodziły w okres dorastania, ja z powrotem byłam też na bieżąco z nowinkami dotyczącymi wychowywania maluchów. U mnie wszystkie tematy rodzicielskie są cały czas aktualne, dlatego nigdy nie czułam się w tyle. To, co mogę poradzić rodzicom dojrzewających dzieci, to starać się od nich uczyć, a nie tylko stawiać siebie w pozycji mentora. Masz czwórkę dzieci, w tym dwójkę na przełomie okresu dojrzewania - nie boisz się trochę tej epoki buntu i gniewu? O. K.:…

olga-kwiecinska-z-fundacji-czesc-cialo-rodzic-powinien-potrafic-przepraszac-dziecko1-d73d823.jpg
width: 1319
height: 1319

Bruce Hood i jego siedem lekcji szczęścia [Wywiad]
type: item
date: 2024-06-25T08:46:30.000Z
subject: Lifestyle
subject: Ludzie
subject: Współpraca reklamowa
subject: Edukacja
subject: książki
subject: nauka
subject: szczęście
description: Czy nasze ego ma wpływ na osiągnięcie szczęścia? Dlaczego warto kontrolować swoją uważność? Jak unikać negatywnych porównań i zacząć patrzeć na życie optymistycznie? Na te i inne pytania znajdziemy odpowiedź w siedmiu prostych lekcjach, które mogą zmienić życie.
encoded: Paradoks szczęścia polega na tym, że najtrudniej je osiągnąć, kiedy go szukamy. Pojawia się nieoczekiwanie, gdy robimy rzeczy, które mają sens. Profesor Bruce Hood przyjrzał się temu problemowi z perspektywy nauki i doszedł do wniosków, które przeczą treści większości popularnych poradników. Swoją wiedzę przekazuje na kursie Nauka o szczęściu zorganizowanym przez Uniwersytet w Bristolu. Badacz podkreśla również, że dbając tylko o siebie, nie uda nam się osiągnąć szczęścia. W swej książce „Nauka o szczęściu. 7 lekcji dobrego życia” wyjaśnia, czemu służy egocentryzm i jak rozwijać przeciwną postawę – allocentryczną. Uważa pan, że szczęśliwe dzieci wyrastają na szczęśliwych dorosłych. A czy mimo trudnego dzieciństwa można nauczyć się bycia szczęśliwym? Tak, i ja mogę być tego przykładem. Miałem trudne dzieciństwo, a uważam się za szczęśliwego dorosłego. Uważam, że szczęście jest swego rodzaju mieszanką biologii, minionych doświadczeń i obecnej sytuacji życiowej. Niektórzy z nas są bardziej podatni na bycie nieszczęśliwymi ze względu na usposobienie. Jeszcze innych po prostu doświadcza los. Jak mimo trudnych sytuacji utrzymać upragniony stan szczęścia? Czasem musimy zmierzyć się z szeregiem życiowych niepowodzeń, które na nas spadają. W takich momentach czujemy się nieszczęśliwi. Pamiętajmy jednak, że szczęście nie jest stałe. Przychodzi i odchodzi, ale to my możemy dbać o nasze pozytywne nastawienie. Nie chodzi o to, żeby to szczęście zwiększać, a raczej, żeby zmniejszać nieszczęście i nauczyć się radzić sobie z przeciwnościami. Z jednej strony musimy wspierać dzieci. Z drugiej jednak nadmierne chwalenie prowadzi do egocentryzmu. Jak znaleźć złoty środek? Sztuczka polega na tym, żeby połączyć to wsparcie z uważnością. Nie koncentrujmy się wyłącznie na chwaleniu dziecka. Zamiast tego zwracajmy uwagę na to, czy działania naszego dziecka mają pozytywną wartość. Jakie pozytywne zmiany wnoszą do otoczenia. Celebrujmy to. W przeciwnym razie możemy wzbudzić w dziecku nadmiern…

bruce-hood-c70250b.jpg
width: 2500
height: 1667

ELLE About Fashion. Jaka przyszłość czeka branżę? Sprawdźcie, co działo się na najważniejszej konferencji modowej w Polsce
type: item
date: 2024-06-18T08:45:05.000Z
creator: Natalia Stachacz
subject: Moda
subject: Edukacja
subject: elle about fashion
description: Niemal 30 prelegentów, 3 bloki tematyczne, 8 godzin inspirujących rozmów, wykładów i debat. 4. edycja konferencji ELLE About Fashion po raz kolejny udowodniła, że moda to niezwykle złożony temat, który nieustannie balansuje między emocjami a twardą ekonomią.
encoded: View Ediplayer on the source website 8 czerwca w warszawskim hotelu Verte zgromadziło się kilkaset miłośników i miłośniczek mody. Czekały na nich inspirujące rozmowy, ale przede wszystkim mnóstwo wiedzy i porad. Podczas tej edycji ELLE About Fashion sporo czasu poświęciliśmy sztucznej inteligencji, zrównoważonemu rozwojowi, ale też różnym generacjom, które modę tworzą – od popularnych „zetek” zaczynając, a na silversach kończąc. Całość podzieliliśmy na trzy bloki tematyczne, bo moda to przecież wypadkowa emocji, edukacji i doświadczeń. Czym jeszcze zaskoczyła 4. edycja ELLE About Fashion? W świat emocji wprowadziła nas Magda Mołek – ikona, która nie boi się żyć i wyglądać w swoim stylu. Dziennikarka zauważyła, że to, co w modzie porusza najbardziej, to często nie finalny produkt, a historia jego powstania. O emocjach w kontekście AI opowiedziały Dominika Szot, dyrektor marketingu GRID Esports, Ada Sokół, artystka 3D i projektantka, oraz Agata Serge, uznana fotografka, odpowiedzialna za okładkę marcowego wydania ELLE. Jedną z jej digitalowych wersji Agata wygenerowała właśnie przez AI. Podczas panelu zdradziła, jakie polecenia wydawała sztucznej inteligencji, aby stworzyć coś innowacyjnego, a przy okazji zachować styl i klimat pierwotnego zdjęcia. Przy okazji rozmowy Michała Zaczyńskiego z Kasia Sokołowską sporo dowiedzieliśmy się o kulisach produkcji i reżyserii pokazów mody. „Bez spokojnego zarządzania i umiejętności dedykowania zadań, kierowania tym procesem, trudno reżyserować. Z chaosu nic nie powstaje. […] Z jednej strony jest to więc świat artystyczny, spontaniczny i wrażliwy, a z drugiej bardzo poukładany” – tłumaczyła Kasia Sokołowska. O koncepcji yin i yang w biznesie opowiedziała za to Monika Kapłan – wybitna specjalistka marketingu mody. Podsumowaniem pierwszego bloku tematycznego była inspirująca rozmowa z twórczyniami polskich marek modowych, które przygodę z biznesem zaczynały 10 lat temu (z tej okazji, tuż po zakończeniu rozmowy, na sali pojawił się p…

eaf-d75d2ef.jpg
width: 2500
height: 1666

Iga Majewska i Ewelina Protasewicz: „Balans na fali” - pierwsza polska książka o pilatesie dla dzieci [WYWIAD]
type: item
date: 2024-05-14T05:30:43.000Z
creator: Katarzyna Mizera
subject: Kultura
subject: Lifestyle
subject: Edukacja
subject: elle being
subject: pilates
subject: wywiady
description: Iga Majewska, pomysłodawczyni inicjatywy Warsaw Pilates i Ewelina Protasewicz, autorka i ilustratorka, stworzyły razem książkę, która łączy ich pasje – pilates i opowiadanie historii dla najmłodszych. „Balans na fali” ma zachęcać dzieci do ćwiczeń, ale przede wszystkim – bawić. Historia surfera Julka i syrenki Heli ma premierę 15 maja.
encoded: Dla Igi Majewskiej nie ma rzeczy niemożliwych – zaczynając od prowadzenia zajęć pilatesu w najbardziej zaskakujących miejscach, po stworzenie książki o pilatesie dla najmłodszych. Zwłaszcza jeśli może liczyć na siostrzane wsparcie. Ewelina Protasewicz, autorka i ilustratorka, a prywatnie mama dwóch chłopców, wie o tworzeniu książek dla dzieci wszystko. Z połączenia ich kreatywnych sił powstał „Balans na fali” (premiera: 15 maja). Z autorkami rozmawiamy m.in. o ich ulubionych książkach z dzieciństwa oraz o tym, ile wspólnego ma pilates z morskim światem. Która książka była Waszą ulubioną z dzieciństwa? Iga Majewska: Pierwsze, co przychodzi mi do głowy, to „Lotta z ulicy Awanturników”. Jednak bardziej niż konkretny tytuł wspominam cały rytuał wypożyczania książek w szkole podstawowej. Prowadziłam zeszyt, w którym po każdej przeczytanej książce, robiłam do niej ilustrację, żeby lepiej zapamiętać treść i mieć własny ilustrowany ranking przeczytanych tytułów. Dziś na pewno są od tego aplikacje. Ewelina Protasiewicz: Ja z kolei najbardziej lubiłam te z ilustracjami Disneya, które później kreska po kresce próbowałyśmy odtwarzać. Miałyśmy „Dumbo”, „Bambi” i „Króla Lwa”. Klasyka lat 90.! Skąd pomysł na książkę, w której łączycie bajkę dla dzieci z nauką o pilatesie? I.M.: Dziś kocham ruch i uczę go innych, ale jako dziecko wcale nie byłam fanką wychowania fizycznego. Pilates poznałam dopiero na studiach i chcę, żeby kolejne pokolenie odkryło tę spokojną metodę pracy z ciałem dużo wcześniej. Tym bardziej, że na moich zajęciach ćwiczy wiele rodziców, których pociechy chcą je naśladować w absolutnie wszystkim. „Balans na fali” ma dać opiekunom miłe i przyjemne narzędzie do podzielenia się z dziećmi pasją do pilatesu. E.P.: I to jest bardzo ważne, bo coraz więcej mówi się o tym, że dzisiejsze maluchy mają problemy z podstawowymi ćwiczeniami gimnastycznymi. Nie spędzają czasu na trzepakach, tak jak robiło to nasze pokolenie, a jakie są negatywne efekty siedzącego trybu życia – wi…

iga-majewska-i-ewelina-protasewicz-o-ksiazce-dla-dzieci-balans-na-fali-nie-chcialysmy-powielac-stereotypow-o-tym-ze-pilates-jest-tylko-dla-dziewczyn-wywiad1-9a45039.jpg
width: 1669
height: 2500

Czy naprawdę uczymy się na błędach? Tani slogan czy droga do sukcesu?
type: item
date: 2024-04-02T14:53:01.000Z
subject: Lifestyle
subject: Psychologia
subject: Edukacja
subject: elle being
subject: elle being coaching
subject: emocje
subject: nauka
description: Jak sprawić, by błędy stały się drogą do sukcesu? Czy popełniając błędy uczymy się o sobie czegoś nowego czy podkopujemy tylko swoją pewność siebie? Zobacz jak przekuć porażkę w okazję do rozwoju.
encoded: W tym artykule: Błędy mogą być cennym źródłem informacji Zarządzanie emocjami Model uczenia się przez doświadczenie Davida Kolba Nauka to proces Jedną z uniwersalnych prawd w życiu jest to, że każdemu z nas zdarza się popełnić jakieś błędy. Różnie je nazywamy: porażka, niepowodzenie, wpadka, przegrana, klęska, katastrofa czy po prostu błąd. Rzadko o nich rozmawiamy, ponieważ pozbawiają nas idealnego wizerunku nas samych. A osób doskonałych nie ma. Każdy z nas popełnia błędy. To stały element życia, tak samo jak oddychanie czy spanie. Choć często powtarza się slogan: „Człowiek uczy się na błędach”, to jednak kiedy popełnimy już jakiś błąd, nie zawsze wyciągamy wnioski. Dlaczego? Zależy to od postawy, jaką przyjmujemy wobec niepowodzenia. - w wersji pesymistycznej interpretujemy błąd jako stan zagrożenia, niepożądany efekt, którego należy za wszelką cenę unikać. - w wersji optymistycznej traktujemy błąd jako okazję do rozwoju i nauki, jak lekcję. To zasadnicza różnica. Błędy mogą być cennym źródłem informacji Jeśli się na nich uczymy, zwiększają naszą szansę na sukces. Dziecko, które doświadcza nowych rzeczy, nie ocenia siebie i swojego postępowania. Po prostu odkrywa świat, brudząc się przy tym trochę. Nie nazywa swoich potknięć porażkami ani błędami. Traktuje je jako naturalną część procesu poznawania. To my, dorośli, doświadczamy procesu uczenia się poprzez stałą analizę, etykietowanie i sprawdzanie, na jakim etapie się znajdujemy. Nadajemy aspektom tego procesu nazwy i wskazujemy elementy, które należy naprawić. Ilustruje to model Davida Kolba, przedstawiony w książce „Experiential Learning”. Jest on też nazywany modelem Lewina, z uwagi na ogromny wpływ Kurta Lewina na pracę Kolba. David Kolb badał procesy związane z rozumieniem konkretnych doświadczeń i z różnymi stylami uczenia się, które mogą być w to zaangażowane. Zarządzanie emocjami Warto pamiętać, że w procesie nauki zarządzanie swoimi emocjami ma duże znaczenie. Wiele osób poddaje się na tym etapie, nie ra…

czy-naprawde-uczymy-sie-na-bledach-tani-slogan-czy-droga-do-sukcesu-bcfa020.jpg
width: 2500
height: 1313

6 sposobów na kompleksy, czyli jak wzmacniać samoakceptację
type: item
date: 2024-03-28T15:27:01.000Z
subject: Lifestyle
subject: Psychologia
subject: Edukacja
subject: elle being
subject: elle being coaching
subject: samoocena
subject: Zdrowie
description: Chyba wszyscy mamy jakieś kompleksy, które potrafią namieszać w relacjach lub stanąć na drodze do wymarzonego celu. Jak sobie z nimi poradzić? Brać się z nimi za bary, odpuścić sobie czy próbować się z nimi zaprzyjaźnić? Masz już metodę na to, jak wzmacniać samoakceptację? Jeśli nie, odpowiedz sobie na te 5 pytań.
encoded: W tym artykule: Jak wzmacniać samoakceptację? Odpowiedz na te 5 ważnych pytań Jak radzić sobie z kompleksami - stawić czoła czy unikać? 6 filarów poczucia własnej wartości Jak wzmacniać samoakceptację? Odpowiedz na te 5 ważnych pytań Kiedy czytam wywiady z aktorami, zaskakuje mnie, jak wielu z nich w młodości było nieśmiałych. Być nieśmiałym i zdawać do szkoły aktorskiej – to się wydaje szaleństwem. Niektórzy mówią jednak, że zrobili to, by pokonać nieśmiałość, inni, że gdy zaczynali grać, zapominali o nieśmiałości. To pokazuje, że wobec swoich ograniczeń można przyjąć różne postawy: unikać sytuacji, które przypominają o kompleksach, podejść do nich z przekorą i robić to, czego się boimy, albo nie zwracać na nie uwagi i skupić się na tym, co kochamy robić. Paradoksalnie najwięcej kosztuje nas unikanie i wypieranie się tego, że jesteśmy jacyś, np. niezbyt pewni siebie. Dlaczego? Bo wymaga nieustającej czujności, by nie wplątać się w sytuacje, które pokażą, jak jest naprawdę, i nas zawstydzą. Unikanie stresujących sytuacji na dłuższą metę obróci się przeciwko tobie, nie pozwalając na realizację ambicji i dobre czucie się z samym sobą. Jak pisał psycholog Kenneth W. Christian: „Żadna forma samoograniczania nie uchodzi nam bezkarnie, jeżeli wziąć pod uwagę nasze samopoczucie. Wszystkie zaś formy samorealizacji płynące z ciekawości świata, ze zdolności czy z prawdziwych zainteresowań głęboko nas zaspokajają”. Do zyskania jest więc naprawdę wiele. Gdy z czegoś rezygnujesz, zazwyczaj czujesz ulgę. Ale tak z ręką na sercu – czy pod tą ulgą nie ma jednak trochę smutku i żalu, że coś cię omija? A jeśli tak, to czy myślałeś o tym, jakie będą konsekwencje tego unikania? Czy nie odbierzesz sobie szansy, by dowiedzieć się, na co cię tak naprawdę stać? Na początek mam dobrą wiadomość – część kompleksów po prostu mija. Dobrym przykładem są te, których doświadczamy w okresie dojrzewania, związane zwłaszcza z wyglądem. Może to było również twoim doświadczeniem i dziś zupełnie nie roz…

jak-wzmacniac-samoakceptacje-sposob-na-kompleksy-10e98ab.jpg
width: 2500
height: 1614

Nominacja ELLE KLASYKA GATUNKU: wiolonczelista Michał Balas
type: item
date: 2024-03-12T13:50:06.000Z
subject: Kultura
subject: Edukacja
subject: młodzi muzycy klasyczni
subject: muzyka
description: Balas to buntownik, który kocha muzykę klasyczną, ale zatraca się też w rapie czy techno. „Coraz częściej spotykam się z opinią, że robię wszystko po swojemu, nagrywam dziwne rzeczy, mam radykalne pomysły. Po prostu robię to, co mi się podoba, co mnie ciekawi. A to, czy ktoś mnie potem nazwie rebelem… Śmiesznie to brzmi”, mówi w naszej rozmowie.
encoded: „Muzyka klasyczna jest cool, ponieważ łączy bardzo precyzyjne intencje kompozytora z oddaniem pola interpretacji artystom. To powoduje zróżnicowanie w każdym wykonaniu, co mnie osobiście ekscytuje”, mówi 23-letni wybitny wiolonczelista pochodzący z Krakowa. I dodaje: „Klasyka jest również najbardziej ludzka, ponieważ tak jak ludzie jest niezwykle skomplikowana i nie każdy może w pełni ją pojąć”. Michał studiuje w Akademii Muzycznej w Bazylei. Rok temu trafił na listę 30 najzdolniejszych muzyków klasycznych poniżej 30. roku życia brytyjskiej rozgłośni radiowej Classic FM. Rozmawiamy o samotności, buncie, wykańczających konkursach i sensualnej stronie wiolonczeli. Pamiętasz swoje pierwsze marzenie związane z muzyką? Szczerze? Nie. Wielu znajomych, z którymi rozmawiam na temat muzyki od dziecka miało do niej klarowne podejście: jako pasji, chęci zgłębiania tematu, nowości. U mnie było inaczej. Pochodzę z muzycznej rodziny, zarówno rodzice, jak i siostra, wujostwo, dziadek – wszyscy są w ten świat uwikłani. Można więc powiedzieć, że od początku byłem do tego predestynowany, bo wychowywano mnie w muzyce. Była od zawsze, stąd trudno mówić mi o jakichś pierwszych marzeniach. Nikt mnie nie zmuszał, żebym kontynuował tę rodzinną tradycję, więc z własnej woli zacząłem naukę gry na wiolonczeli. Ile miałeś lat? Siedem. Wcześniej chodziłem na koncerty w Krakowie, również te moich rodziców. Póki co jestem w rodzinie jedynym wiolonczelistą. Mama zaczynała od tego instrumentu, ale szybko zamieniła go na skrzypce. Trudno podejmować decyzje określające naszą przyszłość w dorosłym życiu, a co dopiero w wieku sześciu, siedmiu lat. W moim przypadku nie było napięcia. Rodzice mieli nastawienie, z którym się zgadzam, że obcowanie z muzyką w młodym wieku jest niezwykle korzystne dla rozwoju, dla mózgu. Potem obserwowali, jakie robię postępy. I okazały się być zadowalające. Skąd więc pomysł na wiolonczelę, skoro, jak sam mówisz, nikt w domu na niej nie grał? Naprawdę nie mam pojęcia. Skądś …

michal-balas-wiolonczelista-83821ed.jpg
width: 1667
height: 2500

Wojciech Faruga: "Udało nam się przywrócić do historii kobiety, które były dotąd bezimienne, wymazane"
type: item
date: 2024-03-11T08:10:37.000Z
subject: Kultura
subject: Edukacja
subject: klasyka gatunku
description: Już 15 marca w Teatrze Wielkim Operze Narodowej premiera słynnej i kontrowersyjnej opery Mozarta „Così fan tutte” w reżyserii jednego z najwybitniejszych polskich reżyserów, Wojciecha Farugi. Rozmawiamy o kobiecych bohaterkach w jego sztukach, empatii, ruchu #MeToo i wszystkim, co jeszcze trzeba w życiu przepracować.
encoded: Wojciech Faruga jest dyrektorem Teatru Polskiego w Bydgoszczy. W ubiegłym roku został laureatem prestiżowej Nagrody im. Konrada Swinarskiego dla najlepszego reżysera sezonu. Nic więc dziwnego, że w wielkim stylu wraca na scenę Teatru Wielkiego Opery Narodowej (po świetnie przyjętej „Marii de Buenos Aires” Piazzoli) z nowym spektaklem – „Così fan tutte”. Od początku, a więc końca XVIII wieku, opera Mozarta wzbudzała kontrowersje. Również dziś – wszystko zależy bowiem od interpretacji reżysera. Faruga postanowił przenieść opowieść o zabawnych perypetiach kochanków do Ameryki przełomu lat 60. i 70. – czasu burzy i naporu, gdy dzieci kwiaty pokojowo buntowały się przeciwko wojnie w Wietnamie, Afroamerykanie walczyli o równe prawa, a kobiety wzmagały drugą falę feminizmu. To nadal czas Zimnej Wojny, zderzenia mocarstw Zachodu i Wschodu. Faruga koncentruje się wokół wysoko postawionej mieszczańskiej rodziny. I choć na pierwszym planie nadal dyskutuje się o miłostkach i miłości, pod kołdrą rzeczywistości buzuje wojna – przestrzeń rozpadu, zanegowania porządków innych niż ten oparty na sile. Niewinna gra wkrótce zmienia się w niebezpieczną rozgrywkę, a lata 60. zdają się być wcale nie tak odległe od tego, co przeżywamy dziś. Faruga pyta: „Czy po tej podróży możliwy jest powrót do świata tradycji i reguł? Czy rzeczywiście potrzebujemy widma katastrofy, by podjąć wysiłek wyobrażania sobie oraz stwarzania innej rzeczywistości i innych miłości?”. Jakie znaczenie ma dzisiaj teatr? Teatr jest ważną dziedziną sztuki, która może szybko reagować na to, co dzieje się obok. W porównaniu z filmem, proces produkcji spektaklu jest w miarę szybki – od pomysłu do realizacji. Podczas prób zajmujemy się współczesnym lub klasycznym tekstem, albo operą. Ale tak naprawdę nasza praca przesiąka tym, co dzieje się obecnie. Nigdy nie przychodzisz na próby z założeniami, jakie zrobiłeś rok wcześniej, z konceptem spektaklu, który teraz będziesz realizował. Teatr zawsze jest osadzony w bardzo konkretn…

wojciech-faruga-625a8e2.jpg
width: 1200
height: 1799

Bartek Kloch i Anna Dzieduszycka wraz z 12 niewidzialnymi osobami w kampanii Fundacji Avalon
type: item
date: 2024-03-08T11:15:03.000Z
subject: Artykuły sponsorowane
subject: Lifestyle
subject: Edukacja
subject: niepełnosprawność
description: W Polsce żyje ponad 5 milionów osób z różnymi rodzajami niepełnosprawności. To jedna ósma całej populacji naszego kraju, w którym OzN, często nie czują się doceniane czy ważne. Zazwyczaj w ogóle nie zdajemy sobie z tego sprawy, a nawet myślimy, że problem jest marginalny i nas nie dotyczy. Nie zauważamy potrzeb osób z niepełnosprawnościami, bo sami nie wiemy, co zrobić z taką wiedzą, boimy się zapytać, pomóc. Najpewniej czujemy się w sytuacji, gdy odwracamy wzrok i po prostu nie widzimy „problemu”. Fundacja Avalon, swoją kampanią „Teraz mnie widzisz?” oddała głos 5 milionom OzN i skupiła się na ich perspektywie.
encoded: W kampanii „Teraz mnie widzisz?” głośno przemówiły osoby z niepełnosprawnościami, by pokazać, że niepełnosprawność to nie wszystko. Ponadto kampania daje unikatową możliwość głośnego mówienia we własnym imieniu, samorzecznictwa w sprawie swoich potrzeb i uczuć. Pokazuje, jak naprawdę widzimy niepełnosprawność i daje proste rozwiązania, czy i jak powinniśmy ją widzieć. Nie mając na co dzień kontaktu z osobami doświadczającymi niepełnosprawności, często nie wiemy, jak się zachować, unikamy więc kontaktu. Co więcej, w pierwszej kolejności widzimy oznaki niepełnosprawności i kierujemy nasze myśli ku niej. „Często większym problemem osób z niepełnosprawnościami nie jest ich niepełnosprawność, a ich niewidzialność!" - mówi Sebastian Luty, Prezes Fundacji Avalon i dodaje: „Zależy nam na zmianie postrzegania niepełnosprawności przez społeczeństwo, ale także przez same osoby z niepełnosprawnościami. Ten manifest kierujemy do całego społeczeństwa, dlatego, że chcemy świata bez barier!”. Kampania Fundacji Avalon ukazuje wiele problemów, ale także pokazuje, co możemy zrobić, by wszystkim nam w tym świecie żyło się lepiej. Zwróćmy uwagę, ale nie oceniajmy po wyglądzie, zapytajmy, czy pomóc, ale nie bądźmy wścibscy i natarczywi. Okażmy serce i naszą uwagę. Pomysł na kampanię wyrósł z doświadczeń samych osób z niepełnosprawnościami. Bo kto najlepiej będzie mówił w ich imieniu, jak nie oni sami. A ich doświadczenia są bardzo różne, choć mają kilka wspólnych mianowników między innymi to, że ludzie w pierwszej kolejności zazwyczaj skupiają się na ich niepełnosprawności, zaś człowiek jej doświadczający, usuwa się w cień, stając się niewidzialnym. Kampania promuje ideę inkluzywnego, swobodnego społeczeństwa, w którym zauważony powinien być każdy i gdzie każdy może realizować swoje ambicje i plany na równych zasadach – w przestrzeni publicznej, zawodowej i społecznej. Bohaterowie - samorzecznicy kampanii Tak naprawdę, tylko wsłuchując się w głosy osób z niepełnospraw…

fundacja-avalon-kampania-teraz-mnie-widzisz-78c3364.jpg
width: 2048
height: 1363