Żeby powstała rodzina patchworkowa potrzebne jest rozstanie. Jednak dla dzieci, to nie rozwód rodziców jest największym problemem
Rodzin patchworkowych w Polsce jest już ponad milion i będzie ich coraz więcej. Czy nową rodzinę naprawdę da się poukładać tak, by dzieci czuły się bezpiecznie? – „Dzieci potrafią poradzić sobie z rozwodem rodziców. Tym, czego nie są w stanie unieść, jest ich silny konflikt” – mówi ekspertka, mediatorka sądowa Małgorzata Bohosiewicz-Suchoń.
Dziś coraz więcej rodzin powstaje „od nowa”. Po rozwodzie, po rozstaniu, po życiowych zakrętach. Dwoje dorosłych ludzi wchodzi w nową relację, ale razem z nimi wchodzą w nią także dzieci z poprzednich związków, byli partnerzy, dziadkowie i całe historie, które trudno zostawić za sobą. Rodzina patchworkowa przestaje być wyjątkiem. Dla wielu osób staje się po prostu kolejnym etapem życia. Jednocześnie to jeden z najbardziej złożonych modeli relacji – pełen emocji, pytań o granice i odpowiedzialność za dzieci. Jak budować taką rodzinę, żeby była bezpieczna dla najmłodszych? Czy rozwód naprawdę niszczy dzieciństwo? I dlaczego w patchworku ważni są nie tylko rodzice, ale też dziadkowie? O tym rozmawiam z Małgorzatą Bohosiewicz-Suchoń, prawniczką, mediatorką i interwentką kryzysową, prezeską oraz założycielką Instytutu Wsparcia i Rozwoju Rodziny w Warszawie. Patchwork nie powstaje w jeden dzień Zanim pojawi się nowa rodzina, najpierw wydarza się coś znacznie trudniejszego – rozstanie. W przypadku par z dziećmi to zawsze moment bardzo emocjonalny i skomplikowany. – Mówi się o tym, że rozwód jest po śmierci drugim najbardziej traumatycznym przeżyciem dla człowieka. I to jest prawda. I tak samo będzie to traumatyczne przeżycie dla dziecka, bardzo trudne doświadczenie życiowe – tłumaczy Małgorzata Bohosiewicz-Suchoń. Jednocześnie podkreśla, że samo rozstanie rodziców nie musi być dla dziecka największym dramatem. – Dzieci z samym rozwodem rodziców są w stanie sobie poradzić. To, z czym dzieci sobie zupełnie nie radzą i co faktycznie potrafi być dramatem dla nich, to jest silny, emocjonalny konflikt pomiędzy rodzicami – podkreśla moja rozmówczyni. To właśnie konflikty, wzajemne oskarżenia czy walka między dorosłymi stają się dla dzieci największym ciężarem. – Kończy się pewna relacja partnerska, małżeńska, ale nie skończy się relacja rodzicielska. I ona będzie relacją do końca życia – powtarza zawsze swoim klientom ekspertka. Dzieci widzą więcej niż nam się wydaje Rodzice często próbują chronić dzieci przed prawdą o kryzysie w związku. Unikają rozmów, udają, że wszystko jest w porządku, próbują stworzyć w domu pozory normalności. Jak podkreśla mediatorka, dzieci bardzo szybko wyczuwają, kiedy coś się między dorosłymi psuje. – Dzieci doskonale wiedzą, co się w domu dzieje i co się dzieje między rodzicami. I jak nie próbowalibyśmy tego zamazywać, budować jakiejś fikcyjnej sytuacji, to dzieci to świetnie rozpoznają, widzą i czują. Dlatego – jej zdaniem – uczciwość wobec dziecka jest kluczowa. – Dzieci są podmiotem. Są częścią tej rodziny. I mają prawo wiedzieć, że coś się dzieje z nami. Zamazywanie czy koloryzowanie sytuacji jest wobec nich nieuczciwe. Nie oznacza to oczywiście, że dzieci powinny uczestniczyć w konflikcie dorosłych. – Dzieci nie są naszym partnerem do rozmowy przy stole jak dorośli. Ale muszą wiedzieć, co się dzieje i co będzie dalej – zaznacza Małgorzata Bohosiewicz-Suchoń. Czy lepiej zostać razem „dla dobra dziecka”? To jedno z najczęstszych pytań, które pojawia się w rozmowach o rozwodach. Wielu rodziców decyduje się trwać w relacji, w której nie ma już bliskości, tylko dlatego, że boją się konsekwencji wynikających z rozstania i ich wpływu na dzieci. Małgorzata Bohosiewicz-Suchoń nie ma w tej kwestii wątpliwości. – Dzieci są naszymi kserokopiarkami. One kopiują wszystko, co robimy. Uczą się przez pierwsze lata życia dokładnie tego, co widzą u nas. Jeśli więc w domu dominuje chłód i milczenie, dzieci uczą się właśnie takiego modelu relacji. – Wyobraźmy sobie życie w domu, gdzie ludzie są dla siebie chłodni, gdzie jest milczenie, gdzie tak naprawdę dom jest pusty i zimny. Jakiej relacji nauczy się wtedy dziecko? – pyta Pani Małgorzata. Ekspertka przywołuje przy tym bardzo prostą scenę ze swojego życia. – Siedzieliśmy wszyscy w kuchni i mój mąż wstał, przytulił mnie i pocałował w policzek. A nasza wnuczka przyciągnęła swojego tatę za głowę i zaczęła go całować. To jest kopiowanie. Dlatego – jak mówi – życie w domu pozbawionym emocji i bliskości może być dla dziecka trudniejsze niż rozstanie rodziców. – Nie chcę powiedzieć, że rozwód jest szczęściem dla dziecka, ale większym nieszczęściem jest życie w domu, w którym nie ma życia, nie ma miłości. Rozwód bez traum – jak rozmawiać z dzieckiem o rozstaniu? Skoro rozstanie rodziców to dla dziecka jedno z najtrudniejszych doświadczeń – tuż po śmierci bliskiej osoby – to czy da się to zrobić dobrze? Wiele zależy od tego, jak dorośli prowadzą rozmowy i jakie dają poczucie bezpieczeństwa. Otwarta rozmowa, szczerość i wspólny język dorosłych wobec dziecka pomagają złagodzić ciężar rozwodu. – Niepewność zabija – lepiej powiedzieć: ‘Dzisiaj nie wiemy, jak będzie, ale będziemy rozmawiać, gdy ustalimy’ – podkreśla ekspertka. Dziecko, które widzi współpracę i szacunek między rodzicami, łatwiej przechodzi przez rozwód i nie nosi jego ciężaru w dorosłe życie. Patchwork zaczyna się od rozmowy Kiedy po rozstaniu pojawia się nowy związek, wiele osób chce jak najszybciej zbudować nową codzienność. Jednak w przypadku rodzin patchworkowych pośpiech bywa najgorszym doradcą. – Po pierwsze się nie spieszyć. Najważniejsza jest bardzo długa rozmowa między dwojgiem ludzi, którzy chcą ten patchwork tworzyć – odpowiada mi Pani Małgorzata, gdy pytam co zrobić, aby zbudować dobry patchwork. Ta rozmowa powinna dotyczyć nie tylko relacji między partnerami, ale także dzieci i ich miejsca w nowej rodzinie. – Warto powiedzieć sobie, jak wyobrażamy sobie ten patchwork. Co do niego wnosimy z naszego wcześniejszego życia. Na co pozwalamy naszym dzieciom. Bo patchwork w praktyce nigdy nie jest relacją tylko dwóch osób. – To nie jest tak, że ja buduję patchwork tylko z nowym partnerem i naszymi dziećmi. Wchodzą w niego dziadkowie, byli partnerzy i wiele innych osób – podkreśla ekspertka, która również kilkanaście lat temu – gdy patchworki nie były jeszcze modne – założyła taki model rodziny. Miłość nie wystarczy – patchwork wymaga pracy Budowanie rodziny patchworkowej to nie kwestia kilku miesięcy ani samej miłości. To proces, który wymaga cierpliwości, rozmów i uważności na wszystkich uczestników nowej rodziny. – Dwadzieścia parę lat temu wydawało mi się, że miłość pokona wszystko. Ona będzie plastrem. To mit. Miłość nie jest lekarstwem na wszystko – przyznaje Małgorzata Bohosiewicz-Suchoń. Każdy patchwork wnosi swój bagaż – dzieci z poprzednich związków, doświadczenia byłych partnerów, różne oczekiwania i emocje. – Czasem idziemy dwa kroki do przodu, czasem trzeba się cofnąć. To wieloletnia praca, cierpliwość i pokora – tłumaczy ekspertka. Patchwork może dawać radość, ale bywa też źródłem cierpienia, jeśli nie szanujemy wszystkich osób w nim uczestniczących. W jednym domu: moje dzieci, twoje dzieci i nasze Jednym z największych wyzwań w rodzinach patchworkowych są granice. Pojawiają się pytania o wychowanie, zasady i rolę nowego partnera w życiu dzieci. – Z granicami mamy w ogóle problem jako rodzice wobec swoich własnych dzieci. A co dopiero wtedy, kiedy mamy w domu także dzieci partnera – tłumaczy Małgorzata Bohosiewicz-Suchoń. Dlatego kluczowa jest wspólna rozmowa o zasadach. – To jest rozmowa z partnerem: jakie zasady będą obowiązywały w naszym domu, na co pozwalamy, jaką rolę przyjmuje nowy partner w stosunku do dzieci. Ekspertka podkreśla, że warto rozmawiać o tym także z dziećmi. – Ważne jest, żeby usiąść przy stole i powiedzieć: budujemy teraz nasz wspólny dom. Każdy ma tu swoje miejsce i każdy jest dla nas ważny. Kobiety często biorą na siebie zbyt wiele W rozmowach o rozwodach i nowych rodzinach często pojawia się jeszcze jeden wątek – ogromna odpowiedzialność, którą wiele kobiet bierze na siebie po rozstaniu. To one częściej pozostają z dziećmi na co dzień, organizują życie rodzinne i próbują pogodzić emocje wszystkich stron. Jednocześnie – jak podkreśla mediatorka – w procesie rozstania bardzo ważne jest, aby rodzice zadbali także o siebie. – Ja wyznaję zasadę: szczęśliwy rodzic to szczęśliwe dziecko. Dlatego rodzice nie powinni zostawać sami ze swoimi emocjami. – Rozwód jest procesem, w którym człowiek rzadko radzi sobie sam. Jeśli potrzebuje wsparcia, powinien o nie poprosić. Dziadkowie w patchworku – mogą pomóc albo wszystko skomplikować W rodzinach patchworkowych często zapomina się o jeszcze jednej ważnej grupie – dziadkach. Tymczasem ich rola bywa ogromna. – Dziadkowie odgrywają bardzo ważną rolę w takim procesie, bo są naturalnym źródłem wsparcia dla rodziców, którzy się rozwodzą – podkreśla ekspertka. Ale to wsparcie wymaga ogromnej odpowiedzialności. – Umiejętność dziadków polega też na tym, żeby czasem powiedzieć własnemu dorosłemu dziecku: źle robisz. Tak nie możesz postępować, to jest złe dla waszych dzieci. Najważniejsze jest jednak jedno: nie stawać po żadnej stronie konfliktu. – Trzeba umieć powiedzieć: jesteście dorośli, to jest wasza rodzina. Ja pomogę i wesprę, ale nie będę stawała po niczyjej stronie – mówi Pani Małgorzata. Bo – jak podkreśla ekspertka – dziadkowie mogą patchwork wzmocnić, ale mogą też go nieświadomi rozbić. – Albo wesprą patchwork i pomogą mu się ukorzenić, albo będą z niego wyciągać cegiełki i on się rozpadnie. Najtrudniejsze sprawy – kiedy dzieci stają się polem walki Niektóre sytuacje przy rozwodach oraz patchworkach testują cierpliwość i odporność nawet doświadczonych mediatorów. Gdy dzieci stają się narzędziem konfliktu, ich bezpieczeństwo i emocje są zagrożone. – Najgorsze są porwania rodzicielskie, odbieranie dzieci – dramaty, które zostają w pamięci dzieci na całe życie – tłumaczy Małgorzata Bohosiewicz-Suchoń. Bywa też, że dzieci traktowane są instrumentalnie, jak karta przetargowa – to jeden z najbardziej traumatycznych scenariuszy. W takich momentach kluczowe jest wsparcie z zewnątrz: superwizja, współpraca z psychologiem czy innym prawnikiem, by nie wpaść w pułapkę emocji i działać w najlepszym interesie dziecka. Czy istnieje zatem idealny przepis na patchwork? Nowa rodzina nie powstaje z dnia na dzień. Wymaga rozmowy, cierpliwości i szacunku dla wszystkich historii, które wnoszą dzieci, rodzice i dziadkowie. Jak podkreśla Małgorzata Bohosiewicz-Suchoń: – Patchwork to codzienne wybory – by szanować siebie nawzajem, pamiętać o granicach i wciąż starać się, żeby każdy czuł się bezpieczny. Nie ma idealnego patchworku. Jest tylko odwaga, by każdego dnia wybierać siebie nawzajem, mimo różnic i trudnych historii. I właśnie ta odwaga decyduje o tym, czy nowa rodzina przetrwa – bo nie chodzi o perfekcję, lecz o codzienne wybory, szacunek i serce, które pozwala każdemu czuć się ważnym i bezpiecznym w tym nowym wspólnym domu.
Nie spieszy im się do rodzicielstwa. Oto 3 znaki zodiaku, które nie chcą mieć dzieci
W astrologii istnieją znaki zodiaku, które czują, że rodzicielstwo jest ich powołaniem. Przeraża ich perspektywa obowiązków, ograniczenie wolności i rezygnacja z wygodnego życia.
Dlaczego nie chcemy mieć dzieci? Odpowiedź na to pytanie to kwestia bardzo indywidualna - powody mogą być różne - od kwestii medycznych po światopoglądowe. Niemal zawsze taka decyzja wiąże się z presją społeczeństwa, które oczekuje od kobiet wydania na świat potomstwa. Coraz więcej osób decyduje się jednak na życie bez potomstwa, co często wynika z przemyślanych wyborów związanych z ich wartościami, stylami życia czy sytuacją na świecie. Dzieci wymagają dużej uwagi, zaangażowania i czasu. Wiele osób woli skupić się na rozwoju kariery zawodowej. Niektórzy obawiają się, jak będzie wyglądał świat za kilkadziesiąt lat — zmiany klimatyczne, kryzysy gospodarcze czy polityczne wywołują lęk o przyszłość dzieci. Wychowanie dziecka wiąże się również z dużymi kosztami, począwszy od opieki medycznej i edukacji, aż po codzienne wydatki. Wreszcie powodem decyzji o nieposiadaniu dzieci mogą być zdrowotne komplikacje — przewlekłe choroby, problemy psychiczne lub obawy o przekazanie dzieciom dziedzicznych schorzeń. Znaki zodiaku, które najrzadziej myślą o rodzicielstwie, są znane ze swojego przygodowego życia i żądnego wrażeń młodego ducha. Jeśli znajdujesz się na poniższej liście, nie pozwól, by zjadły Cię wyrzuty sumienia. Cenisz sobie swoją wolność. Zamiast planować, zdajesz się na spontaniczność. Owszem, możesz lubić dzieci, ale wolisz być ich przyjacielem niż rodzicem. Życie może zadecydować inaczej, jednak dopóki masz nad tym kontrolę, nie będzie Ci się spieszyć do założenia rodziny. Weź pod uwagę swój znak zodiaku słońca i znak wschodzący. BLIŹNIĘTA Bliźnięta mają ciekawe oraz pracowite życie. Harmonogram tego znaku powietrza pęka w szwach od spotkań, przyjęć i rozrywek w dużych dawkach. Planowanie rodziny nie jest czymś, czemu Bliźnięta poświęcą dużo czasu. Prowadzenie bujnego życia towarzyskiego to dla nich praca na pełny etat. Spędzanie wolnych chwil z przyjaciółmi dla Bliźniąt brzmi bardziej atrakcyjnie niż opieka nad dziećmi w domowym zaciszu. LEW Lew pragnie przeżyć swoje życie spontanicznie. Przerażają go dorosłe obowiązki i wizja, że każdy dzień wyglądałby tak samo. Kiedy ma dzieci, jest świetnym rodzicem, ale początki są dla niego trudno. Myśł o zmienianiu pieluch i nocnym karmieniu niemowlęcia zamiast snu wprowadza go w zakłopotanie. Ten znak zodiaku ognia samego siebie uważa za dorosłe dziecko. Będzie odwlekać założenie rodziny tak długo, jak to możliwe. STRZELEC Nikt nie kocha przygód bardziej niż Strzelec. Żądny niecodziennych doświadczeń znak ognia pragnie zjeździć cały świat. Niestety, nie jest to takie proste, gdy w podróż trzeba zabrać ze sobą małe dziecko. Jako poszukiwacz mocnych wrażeń, Strzelec będzie uciekać od rodzinnych spraw i tematów związanych z rodzicielstwem. Choć sam nie chce mieć dzieci, jego energia Piotrusia Pana przyciąga do niego najmłodsze pociechy. Ma im wiele do opowiedzenia - będzie wspaniałą ciocią lub wujkiem.
Sen o dziecku zapowiada zmiany. Czy będą pozytywne?
Sen o dziecku najczęściej wzbudza pozytywne skojarzenia. Nie można jednak zapomnieć, że senne symbole bywają niejednoznaczne, a ich znaczenie wcale nie jest oczywiste. Podobnie jest w tym przypadku – dziecko we śnie może być dobrą wróżbą, ale może też zapowiadać nieszczęście i problemy. To jeden z najbardziej popularnych motywów sennych, a jednocześnie jeden z najtrudniejszych do zinterpretowania.
W tym artykule: Co oznacza sen o własnym dziecku? Interpretacja snu z uwagi na wiek dziecka – od noworodka do kilkulatka Sen o płaczącym dziecku – jak radzić sobie z kryzysem? Czy płeć dziecka ma znaczenie? Urodzenie dziecka – symbol nowych projektów Sen o karmieniu dziecka – czy to tylko oznaka troski? Czy chore dziecko to zły omen? Sen o śmierci dziecka – jak przygotować się na kłopoty? Co oznacza motyw porwania lub zgubienia dziecka? Dziecko na rękach czy dziecko w wózku? Co oznacza sen o własnym dziecku? Księga snów wskazuje, że taka projekcja stanowi pozytywną wróżbę. Zapowiada nowe możliwości i wskazuje na świetlaną przyszłość. Nie należy jednak interpretować tego symbolu w sposób dosłowny. Sen o dziecku nie musi przepowiadać ciąży. Maluch często jest metaforą rozwoju osobistego. Skup się na wyznaczonych celach. Bądź zaangażowana, ale zachowaj otwarty umysł. Wbrew pozorom, nowe ścieżki wcale nie muszą prowadzić cię na manowce. Nieco inaczej należy interpretować sen, w którym wcale nie jest zadowolona z faktu bycia rodzicem. W takiej sytuacji podświadomość daje ci do zrozumienia, że to najwyższy czas, by zatroszczyć się o kontakty z bliskimi i przyjaciółmi. Odrobina życzliwości i zrozumienia dla potrzeb innych osób może zdziałać cuda. Interpretacja snu z uwagi na wiek dziecka – od noworodka do kilkulatka Aby prawidłowo zrozumieć znaczenie snu, należy uwzględnić przybliżony wiek malca. Co innego znaczy sen o niemowlęciu, a co innego – marzenie o starszym dziecku. Gdy śnisz o noworodku lub niemowlęciu, należy uwzględnić każdy, nawet najdrobniejszy detal sennej wizji. Widok płaczącego noworodka daje ci do zrozumienia, że za czymś tęsknisz. Natomiast śpiący noworodek zapowiada życiową pomyślność. Sen o małym dziecku to zdecydowanie dobry omen. W najbardziej ogólnym tłumaczeniu, taki motyw wróży dobre i szczęśliwe życie w gronie wspierających cię osób. Jeżeli we śnie karmisz dziecko piersią, spodziewaj się, że najbliższe dni, tygodnie, a może miesiące, przyniosą ci coś dobrego. Będzie to czas przepełniony szczęściem i pomyślnością. Znaczenie snu o kilkulatku ma dwa oblicza. Z jednej strony przepowiada, że wkrótce zyskasz spory majątek. Z drugiej strony wskazuje na brak rozsądku w gospodarowaniu zasobami finansowymi. Sen o płaczącym dziecku – jak radzić sobie z kryzysem? Płaczące dziecko we śnie może symbolizować twoje wewnętrzne niepokoje. Często jest oznaką długotrwałego stresu, którego nie jesteś w stanie rozładować. Być może przeżywasz obecnie problemy w pracy, a może zmagasz się z chorobą kogoś bliskiego? W tym wszystkim zadbaj o siebie i swoje zdrowie. Znajdź chwilę na małe przyjemności – może to być dobra książka, spacer w lesie lub spotkanie z przyjaciółką. Sen, w którym pojawia się motyw płaczu, jest także wyrazem bezradności. Jeśli zmagasz się z jakimś problemem i nie widzisz dobrego wyjścia z sytuacji, porozmawiaj o tym z kimś zaufanym. Może warto rozważyć konsultację psychologiczną? Czy płeć dziecka ma znaczenie? Dla poprawnego zrozumienia przesłania snu, określenie płci dziecka ma tak samo duże znaczenie, co wskazanie jego wieku. Córka we śnie to pomyślna wróżba – zapowiada spokój i życiową harmonię. Wreszcie będziesz mogła skupić się na własnych potrzebach i przyjemnościach. Jako senny symbol, dziewczynka zapowiada też ponowne odkrycie dawnych pasji. Wszystko to przełoży się na sukces na płaszczyźnie zawodowej i osobistej. Mały chłopiec przepowiada poprawę samopoczucia. To znak, że niebawem spotka cię coś dobrego, co korzystnie wpłynie na twój nastrój i pozwoli dostrzec nowe możliwości. Być może spotkasz na swojej drodze kogoś, kto udzieli ci wielu cennych rad, a być może w twoje ręce wpadnie książka, która całkowicie odmieni twoje nastawienie do świata. Urodzenie dziecka – symbol nowych projektów Sen o porodzie jest wyjątkowo niejednoznaczny. Może być dobrą wróżbą, ale może też przepowiadać przykrą sytuację. Jeżeli śniąc o narodzinach dziecka, w rzeczywistości jesteś w ciąży, może to oznaczać, że w twoim życiu wydarzy się coś dobrego. Nowe ścieżki rozwoju staną przed tobą otworem, a każdy rozpoczęty projekt uda ci się doprowadzić do szczęśliwego finału. Wszystko to przełoży się na ogromne korzyści finansowe, ale nie tylko. Nowe szanse przełożą się też na pomyślność na gruncie relacji towarzyskich. Jeżeli sen o porodzie dotyczy mężczyzny, a w nocnej wizji pojawia się przy narodzinach dziecka obcej kobiety, symbol ten nabiera negatywnego znaczenia. Stanowi bowiem zapowiedź rychłego rozpadu związku. Jednak gdy we śnie dziecko rodzi życiowa partnerka tego mężczyzny, jest to pomyślna wróżba, będąca zapowiedzią znaczącej poprawy sytuacji finansowej. Sen o karmieniu dziecka – czy to tylko oznaka troski? Motyw karmienia dziecka nasuwa skojarzenia z troską, opiekuńczością, macierzyństwem. Ale w świecie marzeń onirycznych może symbolizować także potrzebę zadbania o swoje wewnętrzne dziecko. Podobne znaczenie ma sen o zabawie z maluchem. Jeśli dziecko siedzi ci na kolanach i jest radosne, może to odzwierciedlać twoje poczucie szczęścia. Jeśli próbujesz się z nim bawić, a ono grymasi i jest niespokojne, może to być sygnał, że czegoś ci brakuje. Zadbaj przede wszystkim o swoje potrzeby, a to sprawi, że będzie miała więcej energii na spełnianie oczekiwań innych. Czy chore dziecko to zły omen? Sen o chorym dziecku z całą pewnością nie zapewni spokojnie przespanej nocy. Mało tego, symbol ten sprawia, że pojawiające się w nocy poczucie niepokoju często towarzyszy nam jeszcze przez długi czas na jawie. W tym przypadku obawy są uzasadnione, bo chore dziecko we śnie to niestety zły znak. Taki motyw przepowiada dotkliwą stratę. Musisz liczyć się z tym, że twoja sytuacja finansowa ulegnie pogorszeniu. Ale to nie wszystko – sen o chorobie dziecka odnosi się też do poważnej choroby członka najbliższej rodziny. Nie należy od razu wpadać w panikę, ale warto nieco baczniej pilnować finansów i otoczyć swoich bliskich szczególnie troskliwą opieką. Nocne marzenia nie są wyrocznią, więc zawarto w nich przepowiednia wcale nie musi się spełnić. Sen o śmierci dziecka – jak przygotować się na kłopoty? Jeszcze większy niepokój wywołuje sen o martwym dziecku lub o jego śmierci. To jeden z najgorszych koszmarów – bez względu na to, czy w nocnej projekcji pojawia się twoje, czy cudze dziecko. Jak interpretować taki motyw? Sen o śmierci dziecka przepowiada kłopoty w życiu osobistym i zawodowym. W najpopularniejszej interpretacji, stanowi zapowiedź utraty pracy. Jeżeli w nocnej projekcji przyczyniasz się do śmierci malucha, podświadomość daje ci do zrozumienia, że na jawie robisz coś, z czego nie powinnaś być dumna. Co więcej, twoje czyny wkrótce zostaną dostrzeżone przez otaczających cię ludzi, a to przełoży się na spore problemy. Co oznacza motyw porwania lub zgubienia dziecka? Porwanie lub zagubienie dziecka to w oczach każdego rodzica jedna z największych życiowych tragedii. Naturalne jest więc, że sen, w którym rozgrywają się takie wydarzenia, napełnia lękiem i przerażeniem. Na całe szczęście taki motyw nie musi zwiastować rzeczywistych problemów. Sen, w którym ktoś porywa ci dziecko, zawiera przekaz, że jesteś nadopiekuńczą matką. Nieustannie się martwisz o swojego malucha, co często przekłada się na podejmowanie nieracjonalnych decyzji. Czas nieco przystopować z zakazami i niezdrową troską. Inaczej należy spoglądać na sen, w którym porywaczem dziecka jest sam rodzic. Taki motyw zapowiada problemy na gruncie zawodowym. Być może ominie cię długo wyczekiwany awans, a może nawet utracisz pracę. Jeżeli natomiast we śnie jesteś świadkiem próby uprowadzenia dziecka, która nie doszła do skutku, możesz spodziewać się pogorszenia relacji z kimś bliskim. Wkrótce sprowokujesz kłótnię, która znacząco osłabi łączące was więzy, a być może doprowadzi nawet do ich trwałego zerwania. Dziecko na rękach czy dziecko w wózku? Sen, w którym trzymasz dziecko na rękach, niesie pozytywne przesłanie. To zapowiedź poprawy sytuacji materialnej, więc możesz spodziewać się nagłego przypływu gotówki. Skąd mają pochodzić pieniądze? Tego sennik nie precyzuje. Być może dostaniesz podwyżkę, a może wygrasz na loterii? W innej interpretacji, sen o dziecku na rękach przepowiada daleką podróż. Nieco bardziej złożona jest interpretacja snu o dziecku w wózku. Jeżeli dotyczy twojego dziecka, podświadomość podpowiada ci, że niebawem uda ci się rozwiązać trapiący cię od dawna problem. Jeżeli w wózku leży obcy maluch, spodziewaj się dobrej passy w pracy.
Olga Kwiecińska z Fundacji Cześć Ciało: "Rodzic powinien potrafić przepraszać dziecko" [WYWIAD]
Dojrzewanie to dla nastolatków trudny czas, ale nie jest na pewno łatwiejszy dla rodziców. Jak poradzić sobie z fazą dorastania dzieci? Jak rozmawiać z nastolatkiem, by znaleźć porozumienie? Na te pytanie szukamy odpowiedzi z Olgą Kwiecińską, pomysłodawczynią i założycielką Fundacji Cześć Ciało, przestrzeni w sieci stworzonej specjalnie po to, by rozmawiać o dojrzewaniu, dla której misją jest wspieranie nastolatków poprzez edukację i promowanie pozytywnego podejścia do siebie, swojego ciała i własnych emocji.
„Dojrzewanie to musi być hard core… dla rodziców”, pomyślałam po letnim weekendzie nad morzem ze znajomymi, którzy przyjechali z nastoletnimi dziećmi. Wieczorem opadali na campingowych krzesłach i oddychali z ulgą z myślą o chwili spokoju, żartobliwie utyskując nad dojrzewającymi nastolatkami: ich zmiennymi nastrojami, obrażaniem się, trzaskaniem drzwiami, zapachem w pokoju, włoskami pod nosem. Przed chwilą ich pociecha pachniała skondensowanym mleczkiem i chętnie się przytulała – teraz każdy tekst matki czy ojca jest dla nich żenującym powodem do wstydu. Zaczęłam się zastanawiać czy etap dorastania dziecka nie jest też przełomowym momentem w życiu rodzica. Niektórzy reflektują się, że coś się nieodwołalnie kończy – nie tylko etap dzieciństwa ich potomstwa, ale też ich „młodość” (nie zawsze ta w głowie, oczywiście). Inni reflektują się, że nie nadążają za nowym pokoleniem, może frustrować ich to, że zostają w tyle, a w line-upie ich ulubionego festiwalu nie znajdują już nic dla siebie. O to jak poradzić sobie z tym stanem zapytałam Olgę Kwiecińską - mamę czworga dzieci i założycielkę Fundacji Cześć Ciało. Czy podzielasz podobne rodzicielskie doświadczenia? Olga Kwiecińska: Przyznam, że to nie mój przypadek, ale wynikać to może z dwóch powodów. Po pierwsze ogólnie mam bardzo mocne, niezmienne poczucie wewnętrznej młodości. To jest recepta na to, by dotrzymywać kroku naszym dzieciom – ale zdecydowanie „nie na siłę”. Bo dzieci są wyczulone na każdy fałsz. Po drugie, mam czwórkę dzieci w różnym wieku. Nawet jeśli jedne wchodziły w okres dorastania, ja z powrotem byłam też na bieżąco z nowinkami dotyczącymi wychowywania maluchów. U mnie wszystkie tematy rodzicielskie są cały czas aktualne, dlatego nigdy nie czułam się w tyle. To, co mogę poradzić rodzicom dojrzewających dzieci, to starać się od nich uczyć, a nie tylko stawiać siebie w pozycji mentora. Masz czwórkę dzieci, w tym dwójkę na przełomie okresu dojrzewania - nie boisz się trochę tej epoki buntu i gniewu? O. K.: Mam teraz dwie dziewczynki, które powoli będą wkraczać w ten okres. I tak, boję się. Ogólnie dla obecnego pokolenia ważna jest rozmowa o uczuciach, co może wynikać z tego, że od małego młodzi nauczani są nazywania emocji. To dla mnie fascynujące, ale też się trochę martwię, bo muszę się jeszcze wiele nauczyć, nadrobić to, czego sama nie miałam. Widzę teraz na przykład, że wcześniej byłam mniej świadoma, jak ważną rolę w wychowaniu odgrywa rozmowa. Wydaje mi się, że do chłopców mniej mówiłam i staram się to teraz nadrabiać. Szczególnie, gdy widzę, że córki mają tak bardzo podkręconą emocjonalność. To jak rozmawiać z nastolatkiem, żeby się dogadać? O.K.: Na pewno nie robić z siebie wyroczni – nie dawać z góry narzuconego najlepszego rozwiązania na każdy problem z pozycji autorytetu. Jeśli sytuacja tego wymaga, potrafić przepraszać. Zawsze znaleźć czas na słuchanie ze zrozumieniem, bez nakładania filtrów z domysłami. Dawać jednocześnie poczucie, że się ich wysłuchało, co można zrobić poprzez zatrzymanie się, odłożenie na później wykonywanych akurat czynności, złapanie kontaktu wzrokowego. Z mojego doświadczenia wiem, że to jest kluczowe, i tak, wiem też, że nie zawsze jest to łatwe. Pomocne wydaje mi się też szczere dzielenie się swoimi doświadczeniami. Czy dostrzegasz jakieś różnice pokoleniowe lub wspólne punkty w tym jak dojrzewamy? O.K.: Cały aspekt przemian fizycznych był i jest taki sam. Niezmiennie też jest on dużym wyzwaniem dla młodego człowieka. Zmieniło się natomiast wiele elementów w obrębie tego, co się dzieje w głowie. My jesteśmy pokoleniem spędzającym godziny na psychoterapiach, co moim zdaniem jest skutkiem tego, że z nami się nie rozmawiało. Teraz dzieci wiedzą dużo więcej o emocjach, potrafią je nazywać, aktywnie szukają pretekstów do rozmowy. I częściej niż my napotykają na swojej drodze dorosłych, którzy na tę rozmowę są otwarci. Mimo tego tempa, liczby obowiązków, bodźców, aktywności, wzrostu cen życia, rat kredytu? O.K.: Tak, na pewno rodzice są bardziej na to otwarci niż kiedyś. Mówi się nam, że powinniśmy z dziećmi otwarcie rozmawiać. Jednocześnie zdaję sobie sprawę z tego, że ta zmiana wymaga czasu. Czym innym jest uświadomienie sobie tej potrzeby a czym innym zastosowanie w praktyce. A jak wygląda dziś́ poziom edukacji na temat dojrzewania w polskich szkołach? Czy ich rolę przejął internet? O. K.: Mówiąc wprost, poziom edukacji na temat dojrzewania w polskich szkołach wygląda często nijak. Niby wszystko w porządku, bo jest WDŻ. Problem polega jednak na tym, że brakuje wykwalifikowanego personelu, dopasowania treści do realnych potrzeb osób w okresie dojrzewania oraz ciekawej i angażującej formy przekazu. Wychowawcy nie są dobrze szkoleni, a psychologów po prostu brakuje – w wielu polskich gminach nie ma ani jednego psychologa szkolnego, w innych jeden jest zatrudniony np. w pięciu szkołach, więc w każdej z nich drzwi swojego gabinetu otwiera przed uczniami np. tylko raz w tygodniu. To tylko kilka przykładów. Pomyślałoby się, że w takim razie to rodzice przejęli odpowiedzialność za edukowanie młodych. I tu błąd – wielu z nich też tego nie robi, bo myślą, że to jednak szkoła zapewnia wystarczającą edukację w tym zakresie, bo się wstydzą i wolą zamieść temat pod dywan z myślą: „Ja sobie jakoś poradziłem to i oni sobie poradzą”. Tylko dojrzewanie to nie jest „jakiś” temat, tylko wyjątkowo ważny moment, często najtrudniejszy, w życiu każdego z nas. W efekcie młodzi zostawieni są z tym sami sobie. Szukają wiedzy u kolegów, w internecie, często w nienajlepszych dla ich wieku miejscach. Ja uważam, że edukacja powinna się odbywać dwutorowo – z jednej strony w domu, ale jednak także na lepszym poziomie w szkole. Młodzi powinni w niej dostawać więcej rzetelnej wiedzy o dojrzewaniu, o zmianach, jakie zachodzą w aspekcie fizycznym, psychicznym i społecznym. To kluczowe dla późniejszego życia człowieka. I dlatego założyłaś Fundację Cześć Ciało? O.K.: Pomysł na powstanie fundacji zrodził się z potrzeby osobistej, a następnie z obserwacji osamotnienia ludzi młodych w okresie największych przemian. Sama mam czwórkę dzieci w pełnym przekroju wiekowym, od przedszkola do 23 lat i widziałam, z jakimi wyzwaniami się zmagają. Fundacja Cześć Ciało powstała po to, by zapewnić wszystkim w okresie dojrzewania powszechny dostęp do rzetelnej, dobrze podanej wiedzy – tak, by mogli kształtować jedną z kluczowych umiejętności XXI wieku – samoświadomość. Po to, aby lepiej rozumieć siebie, swoje potrzeby i otaczający ich świat. Zbudowaliśmy wielką bazę wiedzy i digitalową platformę, która jest kompleksowym i przyjaznym przewodnikiem po dojrzewaniu. Posługującym się językiem, który jest zrozumiały i odczarowuje, zamiast zawstydzać. Nasze treści dostępne są na platformach społecznościowych takich jak Tik Tok, Instagram czy Facebook. To, co od początku było dla mnie ważne, to eksperckość. Cześć Ciało tworzy m.in. kilkunastu lekarzy i specjalistów – pediatrów, dermatologów, ginekologów, urologów, dietetyków czy psychologów, którzy dzielą się swoją wiedzą z młodymi. Jakie pytania najczęściej się powtarzają? O. K.: Zdecydowanie najwięcej dostajemy pytań dotyczących emocji i samotności. Kolejno na drugim i trzecim miejscu znajdują się te, dotyczące zaburzeń odżywiania i z zakresu dermatologii, głównie o cerę. Najbardziej zaskoczyło nas to, że młodzi zajmują się tematami, których jeszcze byśmy się nie spodziewali w tej grupie wiekowej. To świadczy o głodzie wiedzy i ich oczytaniu, ale też o tym, że pewne treści trafiają do nich wcześniej, niż miało to miejsce w starszych pokoleniach. Dojrzewające dziewczyny pytają nas na przykład o to, ile kalorii powinny jeść, by być chude. Mam też wrażenie, że chłopcy jako grupa są osamotnieni. Dostajemy od nich na przykład liczne pytania o to, co powinni zrobić by mieć znajomych. Często zastanawiają się czy coś jest z nimi nie tak, czy są brzydcy, bo mają wrażenie, że nikt ich nie lubi. Jesteśmy przekonani, że za tymi z pozoru prostymi, ale i zaskakującymi pytaniami kryje się coś więcej. Staramy się takie rozmowy pogłębiać, by dojść do sedna sprawy, pomóc. Kto ma dziś trudniejsze warunki dorastania – dziewczynki czy chłopcy? Czy w ogóle jest to kategoria podlegająca porównaniu? O.K.: Odpowiem jako mama, a nie ekspert. Dla mnie, jako rodzicowi, potwornie ważne było, by fundacja była przestrzenią dla osób dojrzewających bez względu na płeć. Tworząc Cześć Ciało nie chciałam w ogóle dzielić przygotowywanych treści na płeć. Mam jednak wrażenie, że jest coraz więcej edukacyjnych przestrzeni dla dziewczynek. Obserwując moje córki zauważam, że dziewczynki mają też naturalnie więcej pretekstów do wymiany informacji, na przykład z przyjaciółkami. Jednocześnie nie ma ich tak dużo dla chłopców, którzy raczej są skoncentrowani na wspólnym działaniu niż na rozmowach. Dlatego mam wrażenie, że chłopcy są osamotnieni, zagubieni w temacie dojrzewania bardziej niż dziewczynki. Jakbyś oceniła pokolenie, które wchodzi teraz w okres dojrzewania? Czego młodzi ludzie się dziś najbardziej boją? Przed czym się buntują? Jak chcą żyć? O czym marzą? O.K.: Szufladkowanie i tworzenie nowych pojęć zostawię ekspertom. Z pytań, które otrzymujemy od nastolatków wiemy, że młodzi zdecydowanie boją się samotności. To taki temat wysuwający się zdecydowanie na pierwszy plan. Widzimy też, że nie ma u nich zgody na brak rozmowy. To jest coś, o co młodzi zabiegają, czego się wręcz domagają. I tu mamy wyzwanie, bo w rozmowach zauważamy, że ta gotowość jest większa po stronie młodych niż rodziców. Z obserwacji własnych dzieci widzę, że młodzi pragną żyć w lepszej przyszłości, ważny jest dla nich klimat. Dążą też do niezależności, nie wiem na ile to coś nowego w porównaniu do poprzednich pokoleń, jednocześnie widzę, że walka o nią pochłania ich bez pamięci.
Agnieszka Wolszczyk, czyli ciocialiestyle o macierzyństwie: "Ciężko było mi odpuścić i pozwolić sobie pomóc. Musiałam zrozumieć, że nie muszę być najlepsza we wszystkim"
Agnieszka Wolszczyk działająca na Instagramie jako "ciocialiestyle", a prywatnie mama Misi i Józka opowiedziała nam o trudnych dla niej chwilach w dotychczasowym macierzyństwie, momentach zwątpienia oraz o tym, jak sobie z nimi radzić. Inlfluencerka zdradziła także, jakie są jej ulubione wspomnienia związane z dziećmi i co sądzi o radach udzielanych w Internecie.
Jak zachęcić dzieci do samodzielnego czytania? – wiosenne nowości książkowe od wydawnictwa Świetlik!
Czym skorupka za młodu… mówi stare powiedzenie. Możemy te słowa odnieść również do czytania, którego zalet chyba nie trzeba nikomu przedstawiać. Tylko jak sprawić, by dzieci samodzielnie i z ochotą sięgały po książki oraz aby stało się to ich ulubioną formą relaksu i spędzania wolnego czasu? Klucz do sukcesu często tkwi w wolności wyboru. Młody czytelnik sam powinien decydować, co i o czym chce czytać. W księgarniach nie brakuje wyjątkowych pozycji. Znajdziemy wśród nich zarówno mądre, wzruszające historie, jak i wciągające, pełne poczucia humoru opowieści, skrojone na miarę każdego czytelnika. Do wyboru, do koloru!
Przedstawiamy Wam kilka książkowych propozycji od wydawnictwa Świetlik. Dzieci mogą wybierać z przeróżnych gatunków: od książek przygodowych, detektywistycznych, przez powieści grozy, aż po imponujące, pięknie zilustrowane książki popularnonaukowe. Dla każdego znajdzie się coś ciekawego! Dla miłośników dzikiej natury, leśnych przygód i… edukacji domowej! Gaja to siedmiolatka, która wraz z rodzicami mieszka w leśniczówce w samym sercu lasu, wśród drzew i dzikich zwierząt! Życie w takim miejscu na pierwszy rzut oka może się wydawać zupełnie nieciekawe, ale Gaja odkryje przed Wami uroki tego zielonego zakątka! Okaże się bowiem, że nawet w spokojnym lesie niespodziewanie mogą zjawić się złodzieje drzew, leśniczówką może wstrząsnąć potężny orkan, a opuszczony wiejski cmentarzyk może stać się scenerią strasznych historii o duchach! Co ciekawe, Gaja uczy się w trybie edukacji domowej, a lekcje wymyślane przez mamę są najlepsze na świecie! Dziewczynka dowie się, kim była Astrid Lindgren, gdzie leży Sztokholm i który włoski artysta zamiast nosów malował ziemniaki na swoich portretach. Wiek czytelnika: 6-8 lat Dla wielbicieli zagadek, tajemnic i przenikliwych śledztw! Róża na tropie to fantastyczna seria detektywistyczna dla wszystkich dzieci, które uwielbiają tajemnice, zagadki, dziwne zbiegi okoliczności i podejrzanych bohaterów. W każdej części czytelnicy wraz z młodą korespondentką specjalną Różą odkryją, kto stoi za tajemniczymi wydarzeniami. W trzecim tomie Róża rozpoczyna śledztwo niczym z pierwszych stron gazet! Jak się okazuje, to może być przełomowa sprawa w jej reporterskiej karierze. Czy dziewczynce uda się rozwiązać zagadkę gazetowego sabotażu? Wiek czytelnika: 6-8 lat Dla łobuzów i nie tylko… Poznajcie historie świętych z zupełnie innej strony! Czy ich wybory zawsze były słuszne? Czy nigdy nie popełnili żadnego błędu? I co to w ogóle znaczy być świętym? Tego dowiecie się z opowiadań, które przedstawiają mniej i bardziej znanych świętych pochodzących z różnych zakątków świata: od starotestamentalnych proroków, poprzez postaci z początków chrześcijaństwa, aż do najbardziej współczesnych świętych. Poznacie historie św. Anny, św. Klary, św. Patryka, św. Joanny d’Arc czy św. Mikołaja. Ich życiorysy mogą was naprawdę zaskoczyć i przekonać do tego, że naprawdę każdy może zostać świętym i NAWET ŁOBUZY IDĄ DO NIEBA! Piękne wydanie książki „Każdy może być święty, czyli nawet łobuzy idą do nieba” sprawia, że jest to książka idealna na prezent, np. z okazji Pierwszej Komunii Świętej. Wiek czytelnika: 6-8 lat Dla dzieci, które chcą dużo wiedzieć! Obowiązkowa pozycja dla każdego fana dinozaurów. Jak wyglądał świat w epoce dinozaurów? Czym są skamieliny i czego możemy się z nich dowiedzieć? Kto był największym i najgroźniejszym dinozaurem ze wszystkich prehistorycznych gadów? Otwórz to pięknie zilustrowane kompendium wiedzy dla wszystkich miłośników dinozaurów i przenieś się w czasie, aby poznać te fascynujące stworzenia. Przeżyj niezwykłą przygodę, podczas której odkryjesz tajemnice pochodzenia tych prehistorycznych gadów oraz dowiesz się, jak wyglądały, gdzie żyły i dlaczego wyginęły. Ten obszerny przewodnik, pełen ciekawostek, infografik i ilustracji, odpowie na wszystkie te pytania i wiele więcej, podczas gdy czytelnicy będą podróżować po zaginionym świecie i staną twarzą w twarz z prehistorycznymi stworzeniami! Wiek czytelnika: 6-8 lat Dla tych, którzy lubią czuć dreszczyk emocji! Aveline Jones to prawdziwa łowczyni przygód! Żadna opowieść o duchach, upiorne miejsce oraz podejrzani mieszkańcy nie umkną jej uwadze. Dlatego gdy mama dziewczyny wynajmuje domek letni w Norton Wick – wiosce, która słynie z tajemniczej kamiennej konstrukcji, nazywanej Wiedźmim Kręgiem, musi się o niej koniecznie dowiedzieć czegoś więcej! Daj się wciągnąć w niezwykłą przygodę i odkryj tajemnice skrywane od tysięcy lat. Sprawdź, co się wydarzy, gdy nieoczekiwanie prawda zacznie wychodzić na jaw! Seria o Aveline Jones to przepełnione upiornym klimatem opowieści dla wszystkich młodych czytelników, którzy podczas lektury uwielbiają czuć dreszczyk emocji! Poznaj również pierwszy tom: Aveline Jones i duch z Malmouth. Wiek czytelnika: 9-12 lat Dla wszystkich, którzy uwielbiają się śmiać! Dziwnobór to arcyzabawna historia dla całej rodziny! Uśmiejcie się do łez dzięki tej pełnej absurdów i czarnego humoru opowieści, która zaskoczy Was szalonymi bohaterami i ich przygodami! Poznajcie rodzeństwo lisów Nancy i Teda, którzy mieszkają w Wielkim Mieście, a ich głównym zmartwieniem jest zdobycie jedzenia z kubłów na odpady na tyłach baru Szybki Kurczak. Jednak co się wydarzy, gdy Ted odgryzie ogon pewnej wrednej kocicy i przez to narazi się jej gangowi? Wtedy czas brać nogi za pas i uciekać z Wielkiego Miasta prosto do… Dziwnoboru! Tylko czy ten las okaże się upragnioną, spokojną przystanią dla rodzeństwa lisów? Oczywiście, że nie! Długo i szczęśliwie żyje się tylko w bajkach!
Stylowa moda chłopięca. 4 propozycje ubrań idealnych na jesień
Moda dla chłopców stała się równie istotna jak moda dla dziewczynek. Coraz więcej rodziców zwraca uwagę na to, aby ich synowie wyglądali stylowo i modnie. Oto kilka sugestii odzieżowych, które sprawdzą się jesienią.
Sklepy, których produkty prezentujemy w artykule, biorą udział w akcji Szaleństwo Zakupów, w której w dniach 12-18 października można kupić wiele produktów z rabatami sięgającymi do -70% - kupony rabatowe do tych sklepów znajdziecie na końcu artykułu. Jesienią - szczególnie w przypadku dzieci - ważne jest, by zadbać o warstwowanie. Ubieranie na tak zwaną cebulkę sprawi, że w razie zmian temperatury zawsze będziemy mogli zdjąć z siebie którąkolwiek warstwę lub założyć kolejną. Ważne jest jednak, aby znaleźć odpowiedni balans między komfortem, funkcjonalnością a modnym wyglądem. Dziecięca bluza kangurka z kapturem, Diverse Bluza idealnie nadaje się zarówno dla chłopca, jak i dla dziewczynki. Ma luźny krój, dzięki czemu nie będzie krępować ruchów podczas zabaw. Z przodu znajduje się obszerna kieszeń. Bluza ma również kaptur, który będzie dodatkowo chronić w razie niepogody. Z przodu znajduje się duża aplikacja z logo na klatce piersiowej, a także dekoracyjna metka z przodu na kieszeni. Jest dostępna w rozmiarach od 98 do 152. View Burdaffi on the source website Dres Tommy Hilfiger Monotype Regular Fit, Modivo Dla nieco młodszych dzieci, bo noszących rozmiar od 62 do 92, mamy propozycję dwuczęściowego dresu w kolorze beżowym. Zarówno spodnie, jak i bluza zakończone są ściągaczem, dzięki czemu materiał nie będzie podwijał się wyżej. Spodnie mają dodatkowo sznurek, aby lepiej dopasować je w pasie. Mięsisty materiał przyjemnie otuli skórę i nie będzie ograniczał ruchów dziecka. View Burdaffi on the source website Pikowana kurtka przejściowa, Cocodrillo Kurtka przejściowa będzie jesienią niezbędnym elementem dziecięcej garderoby. Pikowany model w kolorze zielonym z Cocodrillo jest dostępny w rozmiarach dla dzieci od 92 do 164. To idealny wybór na co dzień dla małych i dużych łowców przygód. Kurtka z kolekcji Outerwear jest wodoodporna, a dodatkowo wzmocniono ją hydrofobową powłoką WR, która sprawia, że woda spływa po materiale. Jest również wiatroodporna oraz zapewnia odpowiednią cyrkulację powietrza. Specjalna membrana oddaje na zewnątrz nadmiar ciepła, redukując efekt pocenia się i jednocześnie zachowując komfort termiczny. View Burdaffi on the source website Bluzka bawełniana z długim rękawem i nadrukiem, 5.10.15 W poszukiwaniu bluzki z długim rękawem warto wybrać się do sklepu 5.10.15. Idealnie sprawdzi się w chłodniejszych warunkach, zapewniając komfort i ciepło. Bluzka jest bawełniana, więc subtelnie otula ciało. Nadruk z przodu doda charakteru każdemu outfitowi. Ciemny kolor sprawia, że jest uniwersalna i będzie pasować do wielu stylizacji. Dostępna jest w rozmiarach od 134 do 170. View Burdaffi on the source website Sklepy, których produkty polecamy, biorą udział w akcji Szaleństwo Zakupów, w której w dniach 12-18 października można kupić wiele produktów z rabatami sięgającymi do -70%. Kupony rabatowe znajdziecie tutaj: View Burdaffi on the source website Więcej rabatów sklepów biorących udział w akcji możesz znaleźć tu: View Burdaffi on the source website
A co, gdyby twoje dziecko mogło uczyć się finansów... przechodząc kolejne etapy gry?
Brzmi jak świetny pomysł. Z nową grą przygodową od Pekao S.A. to naprawdę łatwe i przyjemne.
Jak nie teraz, to kiedy zadbasz o edukację finansową swojego dziecka? Trudno o lepszy moment. W ramach pakietu PeoPay Kids Bank Pekao S.A. przygotował dla najmłodszych klientów (od 6 do 12 roku życia) świetną grę edukacyjną. Pełna niesamowitych historii, ciekawostek i emocjonujących wyzwań pozwoli dzieciom zdobyć finansową wiedzę i nauczyć się dbać o budżet. Odkrywaj z dzieckiem świat pieniądza Wystarczy pobrać aplikację PeoPay Kids na systemy Android, aby dzieci mogły wziąć udział w niezwykłej przygodzie. Gra ma 10 sezonów (na razie udostępniono trzy z nich), podczas których najmłodsi podejmują ważne decyzje, rozwiązują quizy, biorą udział w turniejach i wykonują ciekawe zadania. Te ostatnie mają nie tylko na ekranie smartfona, ale też w realnym życiu. Aby zdobyć punkty-gwiazdki (które wymienią następnie na gadżety dla wirtualnego przyjaciela-stworka) będą musiały np. zrobić z rodzicem zakupy za 20 zł i przygotować wspólnie obiad czy porozmawiać z tatą o budżecie domowym. Przechodząc kolejne sezony: pieniądz, portfel, majątek, przedsiębiorczość, na bank, bankowość elektroniczna, ludzie sukcesu, trudne tematy, bezpieczeństwo oraz przyszłość, mali użytkownicy w łatwy i przyjemny sposób nauczą się pojęć niezbędnych w dorosłych życiu. Sama aplikacja PeoPay KIDS dostosowana do różnych grup wiekowych (6-12 – dzieci, 13-18 – nastolatkowie i 18-26 – młodzi dorośli) jest wprost stworzona do odkrywania. Szczególnie, że w razie jakichkolwiek problemów czy niejasności zawsze można zwrócić się do Wirtualnych Trenerów, czyli Żubra, Lisa i Złotówki. Dzieci logują się do aplikacji jeszcze szybciej, dzięki odciskowi palca Touch ID lub funkcji rozpoznawania twarzy Face ID. Z łatwością zmienią jej wygląd za pomocą kolorowych skórek, tapet oraz ikon. Poza grą edukacyjną znajdą tam również kody do innych ulubionych gier (dostępne oczywiście tylko za zgodą rodzica). Plusem aplikacji, która obchodziła właśnie trzecie urodziny jest również szybki podgląd, dzięki czemu najmłodsi trzymają finanse pod kontrolą, a także szybkie płatności BLIK. Użytkownicy mogą (również za zgodą rodzica) doładować telefon na kartę, oszczędzać dzięki wirtualnym skarbonkom, a w razie potrzeby poprosić opiekunów o... dodatkowe kieszonkowe. Dzieci zorientują się na co wydały pieniądze, za pomocą jednego kliknięcia, a rodzice będą na bieżąco sprawdzać ich postępy. W Panelu Rodzica zlecą przelewy i skontrolują stan konta oraz limity dziecka. W każdym momencie mogą też zablokować/zastrzec lub odblokować kartę dziecka albo aktywować lub zablokować zainstalowaną na telefonie aplikację. Pakiet PeoPay Kids zawiera również konto i kartę za 0 zł. Aż do 26 roku życia użytkownicy nie płacą za prowadzenie konta, wypłaty gotówki ze wszystkich bankomatów w Polsce i za granicą, a także wydanie i obsługę karty debetowej. Pierwsza imienna karta to duże wydarzenie dla każdego malucha. Jeśli mogą dopasować jej wygląd, wybierając spośród wielu dostępnych wizerunków (dokładnie tak, jak w tym przypadku), nie potrzeba im już nic więcej. Rodzice cieszą się, że ich pociechy nie muszą nosić gotówki przy sobie i uczą się odpowiedzialności za swoje wydatki. Zadbajcie o przyszłość swoich dzieci z pakietem PeoPay KIDS. Gwarantujemy, że wszyscy będziecie się przy tym świecie bawić! Więcej informacji szukajcie na stronie www.pekao.com.pl/peopaykids. Z kolei pod adresem www.pekao.com.pl/info/edukids znajdziecie jeszcze więcej materiałów edukacyjnych pod postacią gier, zabawek i książek. Wszystkie – podobnie jak gra edukacyjna banku PEKAO S.A. – powstały nie tylko we współpracy z dziećmi, ale również pedagogami. Z raportem na temat edukacji finansowej dzieci zapoznasz się na stronie media.pekao.com.pl/pr/809608/nowosc-gra-edukacyjna-w-aplikacji-peopay-kids-bank-pekao-wspiera-dzieci-i-rodzicow-w-odkrywaniu-swiata-finansow.
Baranek - dziecko spod znaku Barana. Mini przewodnik jak wychowując wspierać córkę lub syna
Czy wpływ gwiazd na naszą osobowość może pomóc w wychowaniu dziecka? Znaki zodiaku to fascynujące narzędzie, które może zainspirować rodziców do lepszego zrozumienia i wsparcia swojego malucha.
Dzisiaj w niezwykle esencjonalny sposób skupimy się na dzieciach urodzonych pod znakiem Barana (21 marca - 20 kwietnia) i spróbujemy zrozumieć unikalne cechy, które wpływają na ich rozwój. Być może znajdziesz tu inspirację do tego, aby inaczej spojrzeć na swojego malucha. Znaki zodiaku jako matki. Panny lubią kontrolować swoje dzieci, a Strzelce praktykują bezstresowe wychowanie Charakterystyczne cechy małego Barana Baranki są pełne energii, entuzjazmu i mają niezwykłą zdolność do przywództwa. Są odważne, pewne siebie i bardzo niezależne. Oto kilka z charakterystycznych cech, które warto wiedzieć, aby wspierać swoje dziecko: Niezależność - Baranki cenią sobie samodzielność, więc warto dawać im możliwość wyboru i podejmowania decyzji. Energia i entuzjazm - Baranki są duszą towarzystwa, więc warto zainwestować w zajęcia sportowe i artystyczne, które pozwolą im spalać energię i rozwijać pasje. Odwaga i pewność siebie - Baranki są pewne siebie i nie boją się nowych wyzwań. Warto je wspierać w dążeniu do celu, ale też uczyć pokory i umiejętności przegrywania. Zdolność do przywództwa - Baranki mają naturalną zdolność do motywowania innych. Uczyć je, jak być dobrym liderem poprzez rozwijanie umiejętności komunikacji i współpracy. Zodiak dla Twojego Dziecka: jakie są unikalne cechy i charakterystyka każdego znaku? Wyzwania w wychowywaniu Barana Każdy znak zodiaku ma swoje wyzwania, a Baranki nie są wyjątkiem. Najczęstszymi wyzwaniami w ich wychowywaniu są: Impulsywność - Baranki mogą działać bez zastanowienia. Warto uczyć je cierpliwości i konsekwencji swoich decyzji. Upór - Baranki mają silne przekonania, więc warto rozmawiać z nimi o różnych perspektywach i uczyć kompromisu. Problemy z cierpliwością - Baranki mogą łatwo się zniecierpliwić. Warto wspierać je w nauce radzenia sobie z frustracją. Skłonność do rywalizacji - Baranki lubią być najlepsze. Warto uczyć je, że wartość człowieka nie zależy od jego osiągnięć. Kobiety spod tych znaków to najlepsze matki. " Ich wrażliwość, delikatność oraz naturalne wyczucie potrzeb otoczenia sprawia, że z łatwością wcielają się w rolę opiekunek" Jak wspierać emocjonalny rozwój małego Barana? Ponieważ emocje Baranków są intensywne i pełne życia, dobrze jest nie dopuszczać do ich kumulowania i pomagać im przetwarzać te reakcje na bieżąco. Oto kilka sposobów, jak wspierać ich emocjonalny rozwój: Zachęcaj je do wyrażania uczuć i emocji - Baranki powinny czuć się swobodnie, aby wyrażać swoje uczucia. Pomagaj im znaleźć konstruktywne sposoby na komunikowanie emocji. Ucz empatii i troski o innych - Baranki są lojalne i oddane, ale mogą być też egocentryczne. Uczyć je, jak dbać o innych i rozumieć ich potrzeby. Wspieraj w radzeniu sobie z frustracją - Baranki mogą się łatwo zniecierpliwić. Pomagaj im znaleźć sposoby na uspokojenie i radzenie sobie z trudnych sytuacjach. Rozwijaj wspólnie umiejętności komunikacji - Baranki muszą nauczyć się skutecznej komunikacji, aby wyrażać swoje potrzeby i uczucia. Charakter dziecka według znaków zodiaku Inspiracje wychowawcze dla rodziców Baranków Oto kilka sposobów, aby wesprzeć rozwój twojego Baranka: Nauka asertywności i stawiania granic - ucz swoje dziecko, jak mądrze odmawiać i bronić swoich praw. Uczyń to bezpiecznym miejscem do dyskusji na temat różnic zdań. Budowanie poczucia własnej wartości - pochwały i wsparcie są kluczowe dla budowania pewności siebie Baranka. Zachęć je do odkrywania swojego potencjału. Promowanie samodzielności - Baranki lubią być niezależne, więc pomóż im wypracować umiejętności pozwalające im cieszyć się swobodą. Wspieranie kreatywności i wyobraźni - stwórz przyjazne środowisko, w którym twórczość będzie mogła rozkwitać. Zachęcaj do nauki poprzez samodzielne odkrywanie i eksperymentowanie. Jak rozwijać talenty i pasje małego Barana? Baranki są z natury ambitne i lubią rywalizację. Oto kilka sposobów, jak możesz wspierać ich rozwój: Pozwalaj na eksperymentowanie z różnymi dziedzinami - Baranki mają silne poczucie własnej wartości i lubią odkrywać nowe rzeczy. Zachęcaj je do rozszerzenia swojego horyzontu poprzez uczestnictwo w kursach, spotkaniach i innych aktywnościach. Wspieraj ich dążenia do sukcesu i osiągnięć - Baranki lubią pokonywać wyzwania, więc stawiaj cele zgodnie z ich możliwościami i wspieraj je w realizacji postanowień. Umożliwiaj mu naukę przez doświadczenie - umożliwienie dziecku poznawania różnych środowisk, kultur i innych doświadczeń pozwoli mu wykształcić szerszy horyzont i da mu możliwość rozwoju. Zachęcaj do współpracy i pracy zespołowej - Baranki mają poczucie przywództwa, ale warto również uczyć ich umiejętności współpracy, aby mogły podzielić się swoją energią z innymi. Sposoby na radzenie sobie z trudnymi sytuacjami Baranki mogą napotkać trudności, szczególnie gdy ich silna osobowość i upór stoją na drodze do osiągnięcia celu. Przyjrzyj się poniższym metodom i strategiom, aby wspierać swoje dziecko w przezwyciężaniu przeciwności. Być któraś z nich wyda Ci się użyteczna. Nauka rozwiązywania konfliktów Konflikty są nieuniknioną częścią życia, a Baranki mogą być szczególnie związane z własnym punktem widzenia. Ucz swoje dziecko, jak negocjować i rozwiązywać konflikty w sposób konstruktywny. Pokaż im, jak słuchać innych, wyrażać swoje uczucia asertywnie, a nie agresywnie oraz jak dążyć do kompromisu. Zrozumienie potrzeby przestrzeni Baranka Baranki to niezależne istoty, które cenią sobie wolność. W trudnych chwilach może się zdarzyć, że będą potrzebować nieco przestrzeni, aby ochłonąć i nabrać dystansu. Naucz je, że to w porządku, aby czasami odsunąć się na chwilę, ale pamiętaj, aby zachęcać je do dzielenia się swoimi uczuciami i myślami z Tobą. Uczenie konstruktywnego wyrażania niezadowolenia Baranki mogą być wybuchowe i impulsywne, co może prowadzić do niezdrowego wyrażania swojego niezadowolenia. Uczyń swoje dziecko, jak wyrażać swoją frustrację w sposób konstruktywny, na przykład poprzez rozmowę, pisanie, rysowanie lub wykorzystanie innych form ekspresji. W ten sposób maluch nauczy się, że istnieją zdrowsze metody radzenia sobie z negatywnymi emocjami. Pomoc w przekształcaniu negatywnych emocji w pozytywne działania Baranki mogą być szczególnie wrażliwe na krytykę i odbierać ją jako osobistą porażkę. Pomóż swojemu dziecku zrozumieć, że błędy są częścią procesu uczenia się, i że można je przekształcić w cenną lekcję. Zachęcaj swoje dziecko, aby zamiast zadręczać się tym, co poszło źle, skoncentrowało się na tym, co może zrobić, aby to naprawić lub uniknąć tego błędu w przyszłości. Radzenie sobie z trudnymi sytuacjami jest umiejętnością, którą wszystkie dzieci muszą rozwijać w miarę dojrzewania. Dla Baranków może być szczególnie ważne, aby nauczyć się komunikacji, empatii i konstruktywnego radzenia sobie z frustracją. Wspierając swoje dziecko w rozwijaniu tych umiejętności, pomożesz mu stawiać czoła przeciwnościom życia z większym zrozumieniem i siłą. Każde dziecko jest wyjątkowe i niepowtarzalne, a Baranki szczególnie dzięki swojej silnej osobowości, energii i zdolności do podejmowania wyzwań. Wspierając ich rozwój w sposób zgodny z ich naturalnymi cechami, możemy pomóc im osiągnąć najwyższy poziom sukcesów, jednocześnie przywiązując wagę do wartości, jakie niesie ze sobą empatia, współpraca i zrozumienie innych. Pamiętajmy, że nasza rola jako rodziców to nie tylko prowadzenie naszych dzieci ku osiągnięciom, ale także kształtowanie ich serc i umysłów, aby stały się szczęśliwymi, zdrowymi i pełnymi miłości ludźmi. Wspólnie z naszymi Barankami możemy zdobywać najwyższe szczyty, ciesząc się każdym krokiem na tej niezwykłej życiowej podróży. Owocnej pracy z energią Baranków!
MarzyMiś pomaga spełniać marzenia dzieci
O czym tak naprawdę marzysz? Pamiętasz? Dzięki marzeniom świat jest magiczny! Kiedy ostatnio miałeś odwagę marzyć?
Poznaj MarzyMisia. To jedyny taki miś, prawdopodobnie na całym świecie. Nauczy dziecko (i niejednego dorosłego) najpiękniejszej rzeczy w życiu – że warto marzyć i spełniać swoje marzenia. Zapisane czy narysowane marzenia, ukryte w kieszonce MarzyMisia sprawią, że w momencie ich nazwania staną się celem, który się spełni. MarzyMiś to rewolucyjny produkt na rynku zabawek w Polsce i prawdopodobnie na całym świecie. To klasyczny Miś o ponadczasowym stylu, którego wyróżnia widoczna kieszonka z książeczką do zapisywania marzeń. Jest jak całoroczny list do świętego Mikołaja, w którym dziecko może zapisać swoje ukryte marzenia. A rodzic, poznając, o czym marzą ich dzieci, w dogodnym momencie może je spełnić, ucząc tym samym swoje pociechy sprawczości ich marzeń. Aby zrozumieć potęgę MarzyMisia, zapraszamy w podróż do przeszłości, do czasów, kiedy to my byliśmy dziećmi… Dziecięcy świat marzeń Marysia marzy o śwince. Franek, aby pojechać do Aquaparku. Zuzia chciałaby lalkę przypominającą prawdziwego bobasa a Bartek spotkanie ze swoim ulubionym piłkarzem. Co łączy wszystkie dzieci na całym świecie? Świat marzeń. Zamknij oczy i przypomnij sobie, o czym marzyłeś w dzieciństwie… Począwszy od marzeń, kim zostaniesz, jak dorośniesz, a skończywszy na drobnych rzeczach jak nowa zabawka, nowe zwierzątko czy nowa podróż z rodzicami. A może marzyłeś o zdrowiu i szczęściu dla siebie i rodziny? Albo o świecie, w którym nie ma wojen i chorób? Dziecięce marzenia nie mają granic, są szczere, śmiałe, prawdziwie, bez barier. Marzenia potrafią zmieniać świat, sprawiać, że wszystko staje się możliwe. Marzenia nic nie kosztują, a jednocześnie mają największą wartość w życiu. Aby pomóc nam marzyć, powstał MarzyMiś. To przyjaciel na całe życie, któremu dziecko powierzy najgłębsze sekrety i marzenia. MarzyMiś nauczy dziecko najpiękniejszej rzeczy w życiu – że warto marzyć i spełniać swoje marzenia. Zapisane czy narysowane marzenia, ukryte w kieszonce MarzyMisia sprawią, że w momencie ich nazwania staną się celem, który się spełni. Polska produkcja i futro z bawełny MarzyMiś powstaje w Polsce, w manufakturze na południu kraju. Tworzony jest ręcznie przez krawcowe, wyspecjalizowane w szyciu maskotek typu miś. Wyróżnia się jakością – futro MarzyMisia powstało ze 100% bawełny w runie. To prawdziwa rewolucja na rynku maskotek pluszowych, ponieważ zdecydowana ich większość zrobiona jest ze sztucznych materiałów. MarzyMiś to klasyczny miś w jasnobrązowym odcieniu, który wizualnie powraca do stylu sprzed wielu lat. Jest to miś na całe życie, który będzie przechowywał marzenia dziecka od najmłodszych lat. Za kilkanaście, kilkadziesiąt lat, przypomni dziecięce marzenia i emocje oraz jednocześnie dalej będzie pomagał spełniać marzenia dojrzałego człowieka. MarzyMiś stworzyły dwie kobiety -mamy, które wierzą (i wiedzą), że zapisane marzenia w momencie ich nazwania stają się celem z odroczonym terminem realizacji. Umiejętność marzenia i spełniania marzeń rozwija dzieci i ich rodziców, tym samym wspierając ich zdrowie i emocjonalny rozwój. MarzyMiś to niezwykły miś MarzyMiś to narzędzie rodziców do komunikacji ze swoimi dziećmi. Jest pomostem pomiędzy potrzebami i pragnieniami dziecka a sprawczością rodziców. I vice versa – pomaga rodzicom wejść w świat marzeń swoich dzieci. Jak mentor ułatwia każdej stronie opowiedzieć w sposób szczery i prawdziwy swoje najgłębsze marzenia. Tym samym uczy otwierania się przed sobą i najbliższymi. W zaufaniu, nadziei i poczuciu sprawczości. Kilka ważnych słów o marzeniach i celach Jako dzieci marzymy codziennie i nieustannie. O małych i dużych rzeczach, bez problemu nazywamy swoje marzenia i je wizualizujemy. Często głośno je wypowiadamy, aby najbliżsi usłyszeli i pomogli nam je zrealizować. Cóż wtedy jest za radość, kiedy pod choinkę, na urodziny czy dzień dziecka dostaniemy dokładnie to, co chcieliśmy! Z wiekiem wydaje nam się, że marzymy mniej, rzadziej potrafimy nazywać swoje marzenia, a może nawet wstydzimy się, tego, że o czymś marzymy? A przecież marzenia to realne cele z odroczonym terminem realizacji! Im jesteśmy starsi, tym marzenia przychodzą do nas pod różnymi postaciami. Czasami to drobne zachcianki czy małe przyjemności, a niekiedy to w pełni angażujące pragnienia. Niezależnie od tego, kiedy chcemy je spełnić, stawiamy sobie konkretny cel, który następnie chcemy osiągnąć. Jeśli chcemy, aby nasze marzenia/cele się spełniały, musimy zrobić jedną istotną rzecz – zapisać je. Zapisanie swojego celu stworzy z czasem warunki, które będą dokonywać postępu w naszej sprawie. Nie zadzieje się to ot tak, z dnia na dzień (choć tego Wam życzymy). Ale z czasem, zapisane marzenie się zmaterializuje. Dlaczego? ponieważ stajesz się bardziej zmotywowany zapisując cel będziesz go lepiej pamiętał będziesz bardziej koncentrować swoje działania na zapisanym celu zapisane marzenia stają się rzeczywistością, istnieją już nie tylko w Twojej głowie, ale na papierze ludzie sukcesu zapisują swoje cele – potwierdza to szereg biografii, z których jasno wynika, że zawsze wiedzieli, czego chcieli i do czego dążyli. Jednym słowem – wszyscy potrzebujemy marzyć i każdy z nas ma prawo do swoich marzeń i ich realizacji. Jeśli jesteś rodzicem, tym bardziej otwórz swoje serce i umysł na marzenia, gdyż jest to Twoja rola, aby dziecko potrafiło marzyć. A z wiekiem zamieniać marzenia na realne cele z odroczonym terminem realizacji.