Czarna komedia z Oscarem na koncie opuszcza HBO Max. To seans, który zostaje w głowie na długo
Jeśli „Jojo Rabbit” wciąż jest na waszej liście „do obejrzenia”, to właśnie teraz jest moment, by nadrobić ten tytuł. Produkcja Taiki Waititiego, balansująca między czarną komedią a wzruszającym dramatem, opuszcza platformę już 30 kwietnia
W tym artykule: Ostatni moment na seans, który potrafi zaskoczyć lekkością i ciężarem jednocześnie Na poddaszu kryje się sekret, który zmienia wszystko Oscarowy hit znika z HBO Max Ostatni moment na seans, który potrafi zaskoczyć lekkością i ciężarem jednocześnie Taika Waititi w 2019 roku sięgnął po czarną komedię opartą na powieści Christine Leunens i umieścił ją w jednym z najbardziej naładowanych emocjami momentów XX wieku. Akcja rozgrywa się pod koniec II wojny światowej w nazistowskich Niemczech, a perspektywa jest nieoczywista: świat ogląda się oczami dziesięcioletniego Johannesa „Jojo” Betzlera, chłopca zapatrzonego w reguły propagandy i szkolony rygor Hitlerjugend. Jojo ma w sobie dziecięcą potrzebę przynależności, która w warunkach totalnej ideologii potrafi przybrać karykaturalne kształty. W jego głowie pojawia się Adolf Hitler jako wyimaginowany „przyjaciel” i projekcja ideałów, które chłopiec uznał za własne. Ten zabieg prowadzi fabułę w stronę groteski, ale nie rozmywa stawki: wokół jest wojna, a codzienność robi się coraz bardziej krucha. Punktem zwrotnym staje się obóz szkoleniowy. Jojo chce imponować kolegom i przełożonym, marzy o tym, by zostać wybranym do wojska, jednak nieszczęśliwy wypadek podczas ćwiczeń kończy się poważnymi obrażeniami. Chłopiec wraca do domu i nagle zostaje sam z ciszą, która w takich historiach bywa głośniejsza niż marszowe bębny. Na poddaszu kryje się sekret, który zmienia wszystko W domu Jojo odkrywa, że jego matka Rosie ukrywa na poddaszu młodą Żydówkę, Elsę. To spotkanie działa jak pęknięcie na idealnie gładkiej tafli: przez szczelinę zaczyna przebijać prawda, której nie da się już zagłuszyć hasłami. Chłopiec, wychowany na uproszczeniach, początkowo reaguje lękiem i dezorientacją. Z czasem to, co miało być ćwiczeniem z lojalności, zaczyna zamieniać się w relację, która podważa wszystko, co Jojo dotąd uważał za niepodważalne. W tle coraz wyraźniej widać, że wojna domyka się jak ciężka kurtyna: miasto jest bombardowane, a sytuacja Niemiec staje się coraz bardziej beznadziejna. Nawet wyobrażony Hitler w umyśle chłopca nabiera ostrzejszych konturów, robi się groteskowy i agresywny, jakby bronił ostatnich resztek świata, który właśnie się rozpada. Oscarowy hit znika z HBO Max W obsadzie pojawiają się Roman Griffin Davis, Sam Rockwell, Scarlett Johansson, Thomasin McKenzie i Rebel Wilson, a sam Waititi gra Adolfa Hitlera. Film zdobył sześć nominacji do Oscara i wygrał w kategorii najlepszy scenariusz adaptowany; w rywalizacji o najlepszy film przegrał z południowokoreańskim „Parasite”. Widzowie również docenili ten tytuł: na Filmwebie ma ocenę 7,7/10, a na IMDb 7,9/10. Na HBO Max to już finisz. 30 kwietnia „Jojo Rabbit” znika z biblioteki serwisu, więc jeśli macie ochotę na kino, które łączy odwagę, przewrotność i emocjonalną czujność, warto włączyć je właśnie teraz.
Tylko dziś. Oparty na bestsellerowej powieści Johna Boyne’a jeden z najlepiej ocenianych dramatów wojennych znika z Netflixa
„Chłopiec w pasiastej piżamie” to film, który nie potrzebuje wielkich słów, żeby wywołać emocje. Ekranizacja bestsellerowej powieści Johna Boyne’a znika z Netflixa - to ostatni moment, by go zobaczyć.
„Chłopiec w pasiastej piżamie” to jeden z tych filmów, które trudno wyrzucić z pamięci po seansie. Ekranizacja tej powieści od lat budzi emocje widzów na całym świecie - i równie często wraca w dyskusjach o tym, jak opowiadać o historii przez perspektywę dziecka. Film, który zadebiutował na Netflixie w październiku 2025 roku, znika z platformy już jutro. To ostatnia szansa, by zobaczyć go w streamingu, zanim opuści katalog i znów stanie się tytułem „do odtworzenia gdzie indziej”. W tym artykule: O czym opowiada „Chłopiec w pasiastej piżamie”? Historia przyjaźni w cieniu wojny i obozu Obsada dramatu „Chłopiec w pasiastej piżamie” Dlaczego warto zobaczyć ten film ponownie? O czym opowiada „Chłopiec w pasiastej piżamie”? „Chłopiec w pasiastej piżamie” to poruszająca ekranizacja powieści Johna Boyne’a z 2008 roku. Reżyser Mark Herman przedstawił w nim dramat wojny widziany oczami dziecka – ośmioletniego Bruna. Chłopiec przeprowadza się z Berlina do domu położonego tuż obok obozu koncentracyjnego, którego komendantem zostaje jego ojciec. Bruno, nieświadomy brutalnej rzeczywistości, odkrywa w pobliskim lesie ogrodzenie i spotyka Szmuela – żydowskiego chłopca w pasiaku. W jego oczach miejsce to wydaje się zwykłą „farmą”, a odmienność Szmuela nie wzbudza w nim strachu. Zaczyna się niezwykła przyjaźń po dwóch stronach kolczastego drutu. View oEmbed on the source website Historia przyjaźni w cieniu wojny i obozu To, co w „Chłopcu w pasiastej piżamie” uderza najmocniej, to kontrast między dziecięcą niewinnością a niewyobrażalnym okrucieństwem wojny. Bruno i Szmuel to dwaj ośmioletni chłopcy – jeden niemiecki, drugi żydowski – których dzieli wszystko, ale łączy coś znacznie silniejszego: potrzeba przyjaźni i zrozumienia. Ich relacja rozwija się w tajemnicy. Bruno przynosi Szmuelowi jedzenie i rozmawia z nim przez ogrodzenie, nie wiedząc, co naprawdę dzieje się za drutami. Tragiczne zakończenie ich historii jest jednym z najbardziej szokujących momentów w historii kina wojennego i długo nie daje o sobie zapomnieć. Film stawia trudne pytania o granice empatii, moralność i ludzką zdolność do zrozumienia inności. Reżyser celowo nie pokazuje brutalności wprost – największy wstrząs wywołuje właśnie spojrzenie dziecka na dramatyczną rzeczywistość. Obsada dramatu „Chłopiec w pasiastej piżamie” W głównych rolach wystąpili: Asa Butterfield jako Bruno – ośmioletni syn komendanta obozu, Jack Scanlon jako Szmuel – żydowski chłopiec uwięziony w obozie, David Thewlis jako ojciec Bruna – komendant, Vera Farmiga jako matka Bruna – kobieta, która z czasem odkrywa prawdę o swoim miejscu zamieszkania. Za ścieżkę dźwiękową odpowiada James Horner, którego muzyka podkreśla emocjonalną siłę obrazu i wprowadza widza w intymny, refleksyjny nastrój. Dlaczego warto zobaczyć ten film ponownie? Ten dramat wojenny, choć pozornie prosty w konstrukcji, porusza najgłębsze emocje. Pokazuje, jak niewinność dzieci potrafi zderzyć się z brutalnością świata dorosłych. „Chłopiec w pasiastej piżamie” nie jest zwykłą produkcją o wojnie – to opowieść o zderzeniu dwóch rzeczywistości i sile przyjaźni. Mark Herman, dzięki reżyserskiej subtelności i dziecięcej perspektywie, zmusza widza do refleksji. To film, który nie zostawia złudzeń i nie pozwala przejść obok niego obojętnie.
Nowy dramat na Netflix to definicja „ceremonial movie”. Opowieść o wejściu w dorosłość i utracie kontroli ma potencjał na hit
Netflix właśnie dodał hipnotyzującą nowość. „Osiemnasta róża” pokazuje, jak marzenie o perfekcyjnym wieczorze zderza się z presją oczekiwań, pierwszymi uczuciami i emocjami, których nie da się zaplanować.
Pewne wieczory mają smak marzenia – starannie zaplanowanego, pięknie opakowanego i podszytego lekkim niepokojem. Takiego, który ma zostać w pamięci na zawsze. Właśnie o takim momencie opowiada „Osiemnasta róża” – film, który pod pozorem młodzieżowej historii o debiucie mówi o czymś znacznie bardziej uniwersalnym: o presji oczekiwań, pierwszych uczuciach i o tym, jak trudno zapanować nad emocjami, gdy wszystko wokół ma wyglądać perfekcyjnie. W tym artykule: Fabuła „Osiemnastej róży” na Netflix Rose i Jordan: relacja, która wymyka się zasadom Dlaczego warto obejrzeć „Osiemnastą różę” na Netflix? Fabuła „Osiemnastej róży” na Netflix Na Filipinach osiemnaste urodziny to coś więcej niż symboliczna granica między dziewczęcością a dorosłością. To debiut: wydarzenie z własną choreografią, emocjonalnym ciężarem i rytuałami, które od lat wyznaczają ramy tego jednego, wyjątkowego wieczoru. Jednym z najbardziej poruszających elementów ceremonii jest tradycja osiemnastu róż. Każda z nich trafia w ręce jubilatki z określonego powodu, od konkretnej osoby, niosąc ze sobą znaczenie większe niż sam gest. To rytuał piękny, ale też wymagający; jak wieczór perfekcyjny w każdym detalu. Właśnie w tę estetykę kontrolowanej elegancji i emocji zamkniętych pod idealnie skrojoną powierzchnią wpisuje się nowa opowieść Netfliksa. „Osiemnasta róża” dotyka czułego punktu wielu młodych kobiet: marzenia o tym, by choć raz wszystko wydarzyło się dokładnie tak, jak powinno. Rose chce debiutu bez rys, bez potknięć, bez chaosu. Szybko okazuje się jednak, że uczuć nie da się ułożyć z taką samą precyzją jak listy gości czy kolejności tańców. A jedna z osiemnastu róż może uruchomić emocje, których nie sposób już zatrzymać. View oEmbed on the source website Rose i Jordan: relacja, która wymyka się zasadom W centrum historii znajduje się relacja Rose i Jordana, zdystansowanego wobec świata ucznia. Między tą dwójką rodzi się układ, który początkowo ma być prosty i funkcjonalny: oboje chcą coś zyskać, oboje próbują zachować kontrolę. To punkt wyjścia dobrze znany z gatunku „teen drama”, ale tutaj zyskuje wyjątkową intensywność, bo rozgrywa się w cieniu debiutu, czyli wydarzenia, które z natury podnosi temperaturę wszystkiego: spojrzeń, oczekiwań, napięć. Najciekawiej robi się wtedy, gdy to, co miało być tylko umową, zaczyna pękać pod naporem prawdziwych emocji. Pojawiają się niedopowiedzenia, napięcie i niepokój, że każdy kolejny gest może znaczyć więcej, niż powinien. Debiut przestaje być dekoracyjnym tłem; staje się soczewką skupiającą rodzinne oczekiwania, społeczną presję i emocjonalne ryzyko. W takiej oprawie nawet przekazanie jednej róży potrafi wybrzmieć jak deklaracja. Za reżyserię odpowiada Dolly Dulu, a w głównych rolach oglądamy Xyriel Manabat jako Rose oraz Kyle’a Echarri jako Jordana. Dlaczego warto obejrzeć „Osiemnastą różę” na Netflix? Premiera filmu wpisuje się też w coraz wyraźniejszy zwrot Netfliksa w stronę historii z Azji Południowo-Wschodniej. „Osiemnasta róża” znalazła się wśród filipińskich tytułów planowanych na 2026 rok, co tylko potwierdza, że lokalne opowieści o dorastaniu, rodzinie i uczuciach mają dziś globalny potencjał. I właśnie to wydaje się w tym tytule najbardziej pociągające: z jednej strony mocno osadzony w konkretnej tradycji, z drugiej – opowiadający o emocjach doskonale zrozumiałych niezależnie od szerokości geograficznej. O presji, by sprostać oczekiwaniom. O potrzebie kontroli. I o tym kruchym momencie, gdy wszystko zaczyna wymykać się z rąk. Jeśli więc w popkulturze najbardziej fascynują Cię historie o rytuałach przejścia, pierwszych uczuciach i relacjach, które miały pozostać niezobowiązujące, a jednak szybko przestają takie być, „Osiemnasta róża” jest zdecydowanie warta uwagi.
Widzowie kilka lat temu wylali na tym dramacie morze łez. Dobrze, że Netflix dał mu drugie życie
Ten film poruszył widzów do łez już przy premierze. Dziś wraca i znów trafia w emocje - nic dziwnego, że produkcja z Adamem Sandlerem tak szybko wspięła się do TOP10 Netflixa.
Są takie filmy, które nie krzyczą. Nie próbują na siłę wzruszać, nie grają emocją w oczywisty sposób. A mimo to zostają z widzem na długo - czasem na lata. Właśnie do tej kategorii należy „Reign Over Me” (pol. „Zabić wspomnienia”), czyli poruszający dramat z Adamem Sandlerem, który właśnie wraca do łask dzięki Netflixowi. Film sprzed lat znów znalazł się wśród najchętniej oglądanych tytułów i trudno się temu dziwić. To jedna z tych historii, które trafiają dokładnie tam, gdzie trzeba. Adam Sandler w roli, której nikt się nie spodziewał Dla wielu widzów to wciąż zaskoczenie: Adam Sandler, kojarzony głównie z komediami, w „Reign Over Me” pokazuje zupełnie inne oblicze. Bo prawda jest taka: Sandler od lat dzieli widzów. Jedni go uwielbiają za jego charakterystyczny, często przerysowany humor, inni omijają szerokim łukiem jego „prześmiewcze” role. Filmy takie jak Billy Madison, Happy Gilmore, 50 pierwszych randek czy Duże dzieci na dobre przypięły mu łatkę aktora od lekkiej rozrywki - czasem błyskotliwej, czasem kompletnie absurdalnej. Ten film działa jak zaskoczenie. Bo jeśli ktoś ma dość Sandlera w jego najbardziej znanej odsłonie - to jest dokładnie ten moment, żeby dać mu jeszcze jedną szansę. Jego Charlie nie ma nic wspólnego z tamtymi bohaterami. Nie żartuje, nie rozładowuje napięcia, nie próbuje być lubiany. Jest zamknięty, cichy, momentami wręcz trudny do oglądania - i przez to tak prawdziwy, że trudno odwrócić wzrok. To jedna z tych ról, po których trudno wrócić do prostego myślenia: „Sandler? To tylko komedia.” Historia o stracie, która nie daje się „przeżyć raz”. O czym jest „Zabić wspomnienia”? Punktem wyjścia jest tragedia związana z wydarzeniami z 11 września. Charlie traci rodzinę i razem z nią traci zdolność do normalnego funkcjonowania. Kiedy po latach spotyka dawnego znajomego (w tej roli Don Cheadle), zaczyna się coś, co trudno nazwać klasycznym „powrotem do życia”. To raczej powolne, momentami bolesne oswajanie się z tym, co zostało. Film nie daje prostych odpowiedzi. Nie mówi, że wszystko da się naprawić. Pokazuje raczej, że czasem jedyne, co możemy zrobić, to… nie być w tym sami. 11 września 2001: dzień, który na zawsze zmienił Amerykę 11 września 2001 roku Nowy Jork zatrzymał się w jednym momencie. Dwa samoloty uderzyły w wieże World Trade Center, zamieniając poranek w jedną z największych katastrof w historii USA. W ciągu kilku godzin zginęło niemal 3 000 osób. Wśród ofiar było około 343 strażaków nowojorskiej straży pożarnej oraz 60 policjantów i ratowników, którzy weszli do budynków mimo narastającego chaosu, próbując wyprowadzić ludzi na zewnątrz. Wielu z nich nie zdążyło już wrócić - zginęli razem z tymi, których ratowali. Świadkowie tamtych wydarzeń mówili później o ludziach wyskakujących z wyższych pięter, o ulicach pokrytych pyłem tak gęstym, że przypominał śnieg, i o ciszy, która zapadła w dolnym Manhattanie, gdy zawaliły się wieże. W jednej chwili zniknęła nie tylko panorama miasta, ale też poczucie bezpieczeństwa, które wydawało się oczywiste. Ground Zero stało się miejscem żałoby i pracy bez końca. Usuwanie gruzów trwało do maja 2002 roku - dzień i noc, wśród dymu, pyłu i poszukiwań ocalałych. Dopiero lata później Nowy Jork zaczął wracać do rytmu życia, choć dla wielu mieszkańców był to powrót już do innego miasta — bardziej ostrożnego, na zawsze naznaczonego tym, co się wydarzyło. Dlaczego „Zabić wspomnienia” trafiło do TOP10 Netflixa? Bo to jedna z tych historii, które z czasem działają jeszcze mocniej. Dziś, kiedy widzowie częściej szukają w filmach prawdziwych emocji, „Zabić wspomnienia” wraca jako coś więcej niż dramat sprzed lat. To opowieść o żałobie, samotności i pamięci, ale też o tym, jak bardzo potrzebujemy drugiego człowieka, nawet jeśli nie potrafimy tego powiedzieć. Netflix dał temu tytułowi drugie życie, a widzowie szybko to zauważyli. Film z 2007 roku trafił do TOP najchętniej oglądanych produkcji i - patrząc na reakcje - znów robi dokładnie to samo co kiedyś. Porusza. Bez zbędnych słów.
Ta historia o samotności, tęsknocie i przemijaniu to seans obowiązkowy. Film zarobił 25 mln dolarów, a teraz trafi do streamingu
„Rodzina do wynajęcia” to jeden z najgłośniej komentowanych, poruszających filmów ostatnich miesięcy z Brendanem Fraserem w roli głównej. Po premierze kinowej produkcja wreszcie trafia do streamingu. Disney+ potwierdził, że film pojawi się w katalogu jeszcze w kwietniu 2026 roku.
W tym artykule: Streamingowa premiera, na którą czekały osoby spragnione kina bliskości Brendan Fraser w Tokio i rola, która działa bez efektów specjalnych Dlaczego ten tytuł tak mocno wybrzmiewa właśnie teraz? Streamingowa premiera, na którą czekały osoby spragnione kina bliskości W czasach, gdy wiele historii próbuje przyciągać intensywnością i tempem, ten tytuł konsekwentnie wybiera kameralność. „Rodzina do wynajęcia” zmienia tryb obecności na najbardziej dostępny i trafia do oferty Disney+. To ważny moment dla filmu, który zebrał bardzo dobre oceny zarówno wśród krytyków, jak i widzów. Według Rotten Tomatoes produkcja ma 88% pozytywnych opinii krytyków, a jej odbiór widowni także jest wyraźnie przychylny. Warto dodać, że przy budżecie sięgającym ok. 10 mln dolarów film zarobił w kinach na świecie 25 mln dolarów, co potwierdza, że subtelne, emocjonalne kino nadal potrafi znaleźć swoją publiczność. Brendan Fraser w Tokio i rola, która działa bez efektów specjalnych W centrum historii stoi samotny amerykański aktor mieszkający w Tokio. Zamiast kolejnego castingu i kolejnego rozczarowania wybiera nietypową pracę w japońskiej firmie oferującej wynajem „rodzin”. To zajęcie polega na odgrywaniu ról bliskich osób w życiu klientów: wchodzeniu w czyjś dzień powszedni z uważnością, dyskrecją i precyzją, która w kinie bywa bardziej przejmująca niż wielkie deklaracje. Z czasem bohater zaczyna dostrzegać, że ta praca nie kończy się na grze. Pojawiają się zaskakujące więzi, nieoczekiwane radości i coś, co w nowoczesnych miastach bywa towarem deficytowym: poczucie przynależności. Reżyserka Hikaru prowadzi tę opowieść w stronę emocji i subtelnych momentów, bez podbijania napięcia dynamiczną akcją. To kino, które przypomina, jak często bliskość zaczyna się od uważnego spojrzenia. Dlaczego ten tytuł tak mocno wybrzmiewa właśnie teraz? „Rodzina do wynajęcia” dotyka tematów samotności, potrzeby relacji i nieoczywistych form bycia razem. Nie moralizuje i nie ocenia, raczej przygląda się temu, jak współczesne życie układa nasze potrzeby w dziwnie skomplikowane wzory. W tle jest Tokio: miasto intensywne, pulsujące, a jednocześnie zdolne do chłodnego dystansu. Ten kontrast nadaje historii dodatkową ostrość i sprawia, że emocje bohatera brzmią wiarygodnie. Wprowadzenie filmu do oferty Disney+ od 15 kwietnia może być dla wielu osób pretekstem do seansu w bardziej intymnych warunkach, kiedy łatwiej zauważyć detale i półtony. To propozycja dla tych, którzy w kulturze szukają nie tylko rozrywki, lecz także cichego impulsu do refleksji: o tym, jak budujemy więzi, czego oczekujemy od bliskości i jak bardzo potrzebujemy poczucia, że jesteśmy komuś potrzebni. Jeśli ten tytuł umknął w kinach lub na VOD, teraz dostaje drugą, bardzo elegancką szansę na spotkanie z widzami.
To jeden z najbardziej poruszających filmów, które widziałam. Dzieło Villeneuve’a zachwyciło krytyków jak mało który tytuł
„Pogorzelisko” Denisa Villeneuve’a zaczyna się jak opowieść o rodzinnym sekrecie, a kończy jako jeden z najbardziej wstrząsających seansów współczesnego kina. To tytuł, który zdecydowanie warto dopisać do listy.
Są takie filmy, których nie da się po prostu wymazać z pamięci. „Pogorzelisko” Denisa Villeneuve’a należy właśnie do tej kategorii: to przejmująca, wielowarstwowa opowieść o rodzinnych tajemnicach, wojnie i traumie przenoszonej z pokolenia na pokolenie. Reżyser prowadzi widza przez historię bolesną, gęstą od milczenia i niedopowiedzeń, a jednocześnie opowiedzianą z wyjątkową precyzją. To kino wstrząsa nie tylko skalą tragedii, ale też prawdą o tym, jak głęboko przeszłość potrafi wrosnąć w ludzkie życie. W tym artykule: „Pogorzelisko” – film, o którym trudno zapomnieć Obsada i twórcy „Pogorzeliska” Widzowie i krytycy zgodni: „Pogorzelisko” to wybitne kino „Pogorzelisko” – film, o którym trudno zapomnieć „Pogorzelisko” Denisa Villeneuve’a zaczyna się jak opowieść o rodzinnej tajemnicy, ale bardzo szybko odsłania znacznie głębszą, ciemniejszą warstwę. Po śmierci Nawal Marwan jej dorosłe dzieci – Jeanne i Simon – otrzymują zaskakujący testament. Kobieta zobowiązuje ich do podróży z Kanady na Bliski Wschód, gdzie mają odnaleźć ojca, którego uważali za zmarłego, oraz brata, o którego istnieniu nigdy nie wiedzieli. Dopiero gdy dostarczą dwa listy, otrzymają trzeci – przeznaczony dla nich. To, co początkowo wydaje się prywatnym śledztwem, szybko zamienia się w poruszającą podróż przez traumę, wojnę i pamięć. Villeneuve prowadzi widza przez historię, w której to, co najbardziej bolesne, przez lata pozostaje niewypowiedziane – a jednak nigdy naprawdę nie znika. View oEmbed on the source website Największa siła „Pogorzeliska” tkwi właśnie w tej konstrukcji. Tu nie ma tanich zwrotów akcji ani emocjonalnych chwytów. Każde odkrycie wydaje się nie tyle szokiem dla samego efektu, ile nieuchronną konsekwencją wszystkiego, co wcześniej zostało przemilczane. Obsada i twórcy „Pogorzeliska” „Pogorzelisko” jest adaptacją sztuki Wajdiego Mouawada, a scenariusz napisali Denis Villeneuve i Valérie Beaugrand-Champagne. W obsadzie znaleźli się między innymi Lubna Azabal, Mélissa Désormeaux-Poulin, Maxim Gaudette i Rémy Girard. Światowa premiera odbyła się 3 września 2010 roku, a film został później pokazany także w Telluride. „Pogorzelisko” było nominowane do Oscara dla najlepszego filmu nieanglojęzycznego podczas 83. ceremonii, a także do BAFTA w kategorii filmu nieanglojęzycznego. W dorobku ma również Grand Prix Warszawskiego Międzynarodowego Festiwalu Filmowego. Tytuł nie epatuje emocjami w prosty sposób, ale zostawia widza z czymś znacznie mocniejszym – z ciszą, w której jeszcze długo wybrzmiewają pytania o pamięć, winę i dziedziczenie traumy. Widzowie i krytycy zgodni: „Pogorzelisko” to wybitne kino Na Filmwebie „Pogorzelisko” ma dziś oceny 8,1 od widzów i 8,0 od krytyków, co tylko potwierdza status tego tytułu jako jednej z najmocniej przeżywanych produkcji w dorobku Denisa Villeneuve’a. W opiniach najczęściej wracają trzy wątki: miażdżąca siła finału, precyzja reżyserii i emocjonalny ciężar, który zostaje z widzem przez długi czas. Filmweb pokazuje też skalę tego odbioru – to 56 tys. ocen widzów i 46 ocen krytyków. Wśród głosów widzów szczególnie wybrzmiewają słowa: „Arcydzieło. Zakończenie jest jednym z najbardziej wstrząsających, ale też i pięknych, jakie widziałam” czy „Villeneuve po raz kolejny nie zawodzi. Historia okropieństwa wojny domowej i rodzinna tragedia. Wgniata w fotel”. Z krytycy określają „Pogorzelisko” jako „Wielkie kino, ale nie chcę do niego nigdy wracać. Wystarczy, że pierwszy seans zmiótł mnie kompletnie z planszy” czy „mocny i treściwy seans”.
5 najlepszych dramatów romantycznych na Netflixie. Te filmy sprawią, że zabraknie Ci chusteczek
Na Netflixie czają się perełki, które - powiem wprost - po prostu złamią wam serce. Sprawdziłam na własnej skórze i uprzedzam: przy tych romantycznych dramatach jedna paczka chusteczek to zdecydowanie za mało.
Nie każda historia miłosna kończy się happy endem - i może właśnie dlatego tak bardzo nas poruszają. Romantyczne dramaty mają w sobie coś, czego często brakuje lekkim komediom: prawdę, niedoskonałość i emocje, które zostają z nami na długo po seansie. To właśnie przy nich pozwalamy sobie na więcej - na łzy, wzruszenie, a czasem nawet na ciche westchnienie ulgi, że nasze życie nie jest aż tak skomplikowane. Bo są takie dni, kiedy nie chcemy się śmiać. Chcemy poczuć wszystko mocniej. Włączyć film, który trochę nas rozbije, trochę poskłada, a przy okazji przypomni, że miłość nie zawsze jest łatwa, ale zawsze jest ważna. Jeśli masz ochotę na wieczór, podczas którego łzy są absolutnie wskazane - te tytuły na Netflixie zrobią dokładnie to, czego potrzebujesz. „Historia małżeńska” To jeden z tych filmów, który nie tyle opowiada o miłości, co o jej końcu - i robi to z brutalną szczerością. Historia skupia się na małżeństwie Charliego i Nicole, którzy próbują przejść przez rozwód w możliwie „cywilizowany” sposób. Szybko okazuje się jednak, że emocje, niewypowiedziane żale i niespełnione oczekiwania są silniejsze niż najlepsze intencje. W rolach głównych oglądamy Scarlett Johansson i Adama Drivera, którzy tworzą jedne z najbardziej przejmujących kreacji ostatnich lat. Ich dialogi są ostre, bolesne, ale jednocześnie niezwykle prawdziwe - jak rozmowy, które każdy z nas kiedyś odbył albo bał się odbyć. Reżyser Noah Baumbach prowadzi tę historię bez zbędnego patosu, skupiając się na detalach i emocjach ukrytych między słowami. „Historia małżeńska” to film, który pokazuje, że można się kochać i jednocześnie nie umieć być razem. Że czasem największym dowodem miłości jest… pozwolenie komuś odejść. I choć nie ma tu klasycznego happy endu, jest coś znacznie bardziej wartościowego - zrozumienie. View oEmbed on the source website „Gwiazd naszych wina” Jeśli istnieje lista filmów, przy których płacze absolutnie każdy - ten tytuł jest gdzieś na samej górze. Historia Hazel i Gusa to opowieść o miłości, która pojawia się w najmniej oczekiwanym momencie i mimo ograniczonego czasu potrafi być pełniejsza niż wiele „wiecznych” relacji. W rolach głównych występują Shailene Woodley i Ansel Elgort, których ekranowa chemia sprawia, że trudno nie zaangażować się emocjonalnie. Film powstał na podstawie powieści John Green i zachowuje jej największą siłę - autentyczność i delikatność w opowiadaniu o najtrudniejszych tematach. To nie jest tylko historia o chorobie. „Gwiazd naszych wina” to opowieść o tym, jak kochać intensywnie, tu i teraz, bez odkładania uczuć na później. Film łamie serce, ale jednocześnie przypomina, że nawet najkrótsza miłość może być tą najważniejszą. View oEmbed on the source website „Więcej niż myślisz” Ten film jest zupełnie inny niż klasyczne romantyczne dramaty - bardziej cichy, subtelny i intymny. Opowiada historię Ellie, introwertycznej dziewczyny, która pomaga koledze pisać listy miłosne… do dziewczyny, w której sama się zakochuje. Za kamerą stanęła Alice Wu, tworząc historię o miłości, która nie jest oczywista ani łatwa do zdefiniowania. „Więcej niż myślisz” to film o samotności, potrzebie bycia zrozumianym i o tym, jak trudno jest czasem powiedzieć na głos, co naprawdę czujemy. Nie znajdziesz tu wielkich deklaracji ani dramatycznych zwrotów akcji. Zamiast tego dostajesz emocje, które narastają powoli - aż nagle orientujesz się, że jesteś w środku tej historii. To jeden z tych filmów, które zostają w głowie na długo i zmuszają do refleksji. View oEmbed on the source website „Blue Valentine” To jeden z najbardziej bolesnych portretów związku, jakie powstały w kinie. Film pokazuje miłość w dwóch odsłonach - tej pięknej, pełnej nadziei i tej, która z czasem zaczyna się rozpadać. Ryan Gosling i Michelle Williams tworzą niezwykle autentyczny duet, który momentami aż trudno oglądać - tak bardzo ich emocje wydają się prawdziwe. Reżyser Derek Cianfrance nie ocenia bohaterów, nie szuka winnych. Pokazuje tylko proces - powolny, bolesny i nieunikniony. To film, który uświadamia, że miłość to nie tylko początek, ale też wszystko, co dzieje się później. Że relacje wymagają pracy, a czasem nawet to nie wystarcza. „Blue Valentine” zostawia widza z ciężarem, ale też z ogromną dawką refleksji. View oEmbed on the source website „Nasze noce” Na koniec coś spokojniejszego, ale nie mniej poruszającego. To historia dwojga starszych ludzi, którzy po latach samotności postanawiają spróbować jeszcze raz - tym razem bez wielkich oczekiwań, za to z ogromną potrzebą bliskości. W rolach głównych występują legendy kina: Jane Fonda i Robert Redford. Ich relacja jest delikatna, pełna niedopowiedzeń i małych gestów, które znaczą więcej niż wielkie słowa. Film pokazuje, że miłość nie ma wieku i że czasem przychodzi wtedy, gdy już przestajemy jej szukać. To opowieść o drugich szansach, o czułości i o tym, że nawet po latach można poczuć coś naprawdę ważnego. View oEmbed on the source website Pozwól sobie na łzy - weekend z Netflix i romantycznymi dramatami Każdy z tych filmów przypomina, po co powstało kino - aby poruszać, wzruszać i sprawiać, że na chwilę zatrzymujemy się w codziennym biegu. Wszystkie te tytuły są dostępne na Netflix, więc wystarczy kilka godzin i wygodne miejsce na kanapie, aby dać się ponieść emocjom. I na szczęście chusteczki nie kosztują majątku - warto więc czasem zrobić sobie weekend z Netflixem, wylać łzy, oczyścić głowę i trochę podreperować serce. Bo właśnie w takich chwilach przypominamy sobie, jak ważna jest miłość, jej złożoność i piękno w każdym wieku i w każdej formie.
Czy prawo zawsze stoi po stronie dobra? Nowy, przejmujący thriller na Netflix odsłania świat, gdzie wyrok nie zawsze oznacza prawdę
„Grzechy Kujo” to nowy japoński serial kryminalno-prawniczy, który jutro zadebiutuje na Netflix. Śledzi losy Taizę Kujo, adwokata gotowego bronić gangsterów oraz jego współpracownika, który zaczyna wątpić, gdzie kończy się prawo, a zaczyna współudział.
2 kwietnia 2026 na Netflix zadebiutuje japoński serial „Grzechy Kujo” (oryg. Kujo no Taizai, ang. Sins of Kujo). To 10-odcinkowy dramat kryminalno-prawniczy, który prowadzi widza w głąb japońskiego wymiaru sprawiedliwości: tam, gdzie eleganckie garnitury spotykają twarde reguły półświatka, a granica między obroną a współudziałem bywa niepokojąco cienka. W tym artykule: Fabuła serialu „Grzechy Kujo” Manga, głośne nazwiska i obsada, którą trzeba znać Czy warto obejrzeć „Grzechy Kujo” na Netflix? Fabuła serialu „Grzechy Kujo” W centrum fabuły stoi Taiza Kujo, adwokat o kontrowersyjnej reputacji; świadomie wybiera sprawy, od których inni trzymają się z daleka. Broni gangsterów, członków yakuzy i osób z kryminalną przeszłością, kierując się zawodową konsekwencją: w jego świecie liczy się wygrana i ochrona interesu klienta, a nie publiczna sympatia czy moralna wygoda. Ten punkt wyjścia ustawia serial w tradycji thrillerów prawniczych, które zamiast prostych odpowiedzi wolą napięcie i niejednoznaczność. „Grzechy Kujo” obiecuje emocje budowane na starciu procedur z ludzkimi słabościami oraz na tym, co w salach rozpraw zwykle bywa przemilczane: cenie, jaką płaci się za skuteczność. U boku Kujo pracuje Shinji Karasuma, prawnik z elity, absolwent Uniwersytetu w Tokio. Jest błyskotliwy, świetnie przygotowany i przyzwyczajony do świata, gdzie reputacja jest kapitałem równie ważnym jak paragrafy. Współpraca z Kujo staje się dla niego testem charakteru: każda kolejna sprawa podsuwa pytanie o to, czy bezwzględna strategia to jeszcze profesjonalizm, czy już krok w stronę ciemniejszej lojalności. View oEmbed on the source website Ważnym elementem konstrukcji opowieści jest motyw „grzechu” przypisanego do spraw. Chciwość, zemsta czy zazdrość, które mają wyznaczać emocjonalny puls poszczególnych odcinków. Dzięki temu tytuł może działać jak galeria napięć i decyzji, gdzie prawo nie jest abstrakcyjną ideą, tylko narzędziem używanym w konkretnych, często brudnych okolicznościach. Manga, głośne nazwiska i obsada, którą trzeba znać „Grzechy Kujo” to fikcja oparta na mandze Shoheia Manabe publikowanej od października 2020 w „Weekly Big Comic Spirits” (Shogakukan). To nazwisko znane także z „Ushijima the Loan Shark”, historii równie zanurzonej w japońskim półświatku. Adaptacja od początku podkreśla swoje pochodzenie: ma być serialem osadzonym w estetyce nowoczesnej Japonii, ale zakorzenionym w mocnym, fabularnym fundamencie. W roli Taizy Kujo występuje Yuya Yagira. Został wyróżniony nagrodą dla najlepszego aktora na Festiwalu w Cannes w 2004 roku, mając 14 lat, za film „Nikt nie wie” Hirokazu Kore-edy, jako najmłodszy i pierwszy Japończyk z takim osiągnięciem. Partneruje mu Hokuto Matsumura jako Shinji Karasuma. W obsadzie są również Elaiza Ikeda oraz Keita Machida, a Takuma Otoo gra detektywa Yoshinobu Arashiyamę. Za reżyserię odpowiadają Nobuhiro Doi, Takeyoshi Yamamoto i Hiroshi Adachi, scenariusz napisał Nonji Nemoto na podstawie mangi Manabe. Produkcją zajmuje się TBS Sparkle, a executive producerem ze strony Netflix jest Shinichi Takahashi. Czy warto obejrzeć „Grzechy Kujo” na Netflix? „Grzechy Kujo” zapowiada się na tytuł dla tych, którzy lubią thrillery prawnicze bez łatwych odpowiedzi, za to z wyrazistym napięciem i mocnym tłem społecznym. Działa tu także prestiż obsady z Yuyą Yagirą na czele, a 10-odcinkowy format sprzyja intensywnemu tempu i oglądaniu bez dłużyzn. Jeśli na Netflix szukasz historii o władzy, reputacji i konsekwencjach wyborów, warto mieć tę premierę na liście „do obejrzenia”.
Tęsknicie za „Yellowstone”? Ta produkcja skutecznie zapełni serialową pustkę. Takiej Michelle Pfeiffer jeszcze nie znacie
„The Madison” to nowy serial Taylora Sheridana z uniwersum „Yellowstone”. Produkcja śledzi losy nowojorskiej rodziny Clyburne’ów, która pod przewodnictwem Stacy (Michelle Pfeiffer), przenosi się do doliny Madison River w Montanie.
W tym artykule: Nowy rozdział w uniwersum „Yellowstone” przenosi emocje do doliny Madison River Michelle Pfeiffer i Kurt Russell prowadzą obsadę, a lista nazwisk robi wrażenie Sześć odcinków na start i sygnał o przyszłości produkcji Nowy rozdział w uniwersum „Yellowstone” przenosi emocje do doliny Madison River „The Madison” to kolejna historia Taylora Sheridana osadzona w świecie kojarzonym z „Yellowstone”. Tym razem w centrum są Clyburne’owie, rodzina z Nowego Jorku, która przenosi się do doliny Madison River w Montanie. Najważniejszą postacią ma być Stacy Clyburn grana przez Michelle Pfeiffer. Wątek nie skupia się na rywalizacji o ziemię i władzę, a na żałobie i relacjach międzyludzkich, gdy bohaterowie próbują poukładać życie w nowym miejscu. Michelle Pfeiffer i Kurt Russell prowadzą obsadę, a lista nazwisk robi wrażenie Serial opiera się na duecie, w którym Pfeiffer gra Stacy, a Kurt Russell ma wcielać się w jej męża. W obsadzie wymieniani są także Beau Garrett, Elle Chapman, Patrick J. Adams, Amiah Miller, Alaina Pollack, Ben Schnetzer, Kevin Zegers, Rebecca Spence, Danielle Vasinova oraz Matthew Fox. To zestawienie buduje zainteresowanie produkcją jeszcze przed premierą, bo w tej historii ważne mają być emocje i dynamika między bohaterami, a nie rozbudowane rozgrywki znane z innych odsłon uniwersum. Sześć odcinków na start i sygnał o przyszłości produkcji „The Madison” ma liczyć sześć epizodów, co odróżnia tę odsłonę od wcześniejszych seriali Sheridana, które zwykle składały się z ośmiu lub dziesięciu odcinków. Polscy widzowie będą mogli je oglądać już za kilka dni. Premiera tej produkcji na polskim rynku została bowiem zaplanowana na 27 marca w SkyShowtime. Jednocześnie w materiałach pojawia się informacja, że według serwisu Deadline drugi sezon jest już zagwarantowany.
Nie tylko „Jedna bitwa po drugiej”. Paul Anderson 14 lat temu wyreżyserował obłędnie wciągający film z Joaquin Phoenixem w roli głównej
14 lat temu Paul Thomas Anderson stworzył „Mistrza” - hipnotyzującą opowieść o pragnieniu władzy, fascynacji i zagubieniu, którą trzeba obejrzeć na własne oczy, aby zrozumieć jej fenomen.
Reżyser Paul Thomas Anderson, który wczoraj z „Jedną bitwą po drugiej” triumfował na Oscarach - z 13 nominacjami i sześcioma statuetkami, w tym w najważniejszych kategoriach takich jak Najlepszy film, Najlepsza reżyseria i Najlepszy scenariusz adaptowany - stworzył jeden z najbardziej wciągających filmów swojej kariery. Jego dzieło, które powstało w 2012 roku, to fascynująca historia spotkania wizjonera, który głosi, że odkrył tajemnicę ludzkiego istnienia - i człowieka, który mu uwierzył i zaczął ślepo wypełniać jego polecenia. To opowieść o pragnieniu władzy i miłości, o mrokach ludzkiej duszy i odwiecznej tęsknocie za własnym miejscem na ziemi. O czym jest film „Mistrz” Paula Thomasa Andersona? Akcja przenosi nas do Stanów Zjednoczonych tuż po zakończeniu II wojny światowej. Weteran floty i człowiek o chwiejnej psychice, Freddie Quell (znakomity Joaquin Phoenix) wraca do życia cywilnego, dręczony wspomnieniami i uzależnieniem od alkoholu. Pewnej nocy wsiada na pokład statku należącego do charyzmatycznego lidera sekty, Lancastera Dodda (niezapomniany Philip Seymour Hoffman), który głosi swoje własne nauki i prowadzi ruch zwany The Cause. Relacja tych dwojga, zderzenie osobistych demonów i potrzeby przynależności, stają się osią fabularną filmu - subtelną, intymną i niezwykle poruszającą. To historia o tym, jak wiele możemy oddać w imię sensu, kogo uznajemy za mistrza i jak głęboko pragnienie uznania może wpłynąć na naszą tożsamość. View oEmbed on the source website Obsada i kreacje aktorskie Oprócz Joaquina Phoenixa w roli Freddiego Quella i Philipa Seymoura Hoffmana jako Lancastera Dodda, w filmie zobaczymy również: Amy Adams - która wciela się w rolę Peggy Dodd, żony i nieformalnej partnerki lidera sekty, która równoważy charyzmę męża subtelną, ale nie mniej wpływową obecnością; Rami Malek - jako młodego adepta ruchu, wprowadzającego widza w świat wpływu i manipulacji; Laura Dern - w krótszej, lecz zapadającej w pamięć roli, nadającej kontekst społecznym ograniczeniom lat 40.; Każda z tych kreacji jest drobiazgowo przemyślana. Phoenix z pełnym poświęceniem pokazuje chaos wewnętrzny Freddiego, Hoffman hipnotyzuje widza swoją magnetyczną obecnością, a Adams subtelnie dominuje sceny, w których musi balansować między władzą a uległością. To obsada, która sprawia, że film staje się psychologiczną ucztą dla widza, każda interakcja postaci jest napięta, pełna napięcia i niedopowiedzeń. Dlaczego warto obejrzeć film „Mistrz”? „Mistrz” to film, który działa inaczej niż większość dramatów psychologicznych. Jego tempo jest niespieszne, ale każda scena jest starannie skonstruowana, wizualnie piękna i naładowana znaczeniem - także dzięki mistrzowskiej pracy kamery i subtelnemu dźwiękowi. To kino, które zachęca do refleksji i zostawia widza z pytaniami o ludzką naturę i granice wolności. Na agregatorze opinii Rotten Tomatoes film ma 85% pozytywnych recenzji, a widzowie chętnie podkreślają, że to dramat na długo zapadający w pamięć: „Piękne ujęcia i mistrzowsko zagrany film. To dramat psychologiczny, który potrafi wpędzić w mocne emocje. Akcja rozwija się powoli, ale za każdym razem, gdy Hoffman pojawia się na ekranie, kradnie całe show.” Gdzie obejrzeć? Obecnie tytuł nie jest dostępny na głównych platformach streamingowych - Amazon Prime Video niedawno usunął go z katalogu - ale nadal można go zobaczyć na CDA.pl, gdzie wielu widzów zwłaszcza po wczorajszych wygranych Oscarach wraca do tej wyjątkowej opowieści.