Tom Cruise jako czarny charakter w kultowym dreszczowcu. Hit uwielbiany przez krytyków wrócił na Netflix
W tym hicie Tom Cruise porzuca wizerunek bohatera i wciela się w chłodnego zabójcę, który wciąga taksówkarza w noc pełną zbrodni. Film sprzed lat wrócił na Netflix i znów przyciąga widzów.
Tom Cruise od lat kojarzy się widzom przede wszystkim z rolami bohaterów - pewnych siebie, działających pod presją czasu, zawsze po właściwej stronie historii. Przyzwyczailiśmy się do jego ekranowego wizerunku w stylu „Mission: Impossible”, gdzie ratuje świat i wychodzi z każdej opresji. W „Zakładniku” ten obraz zostaje jednak całkowicie odwrócony - Cruise porzuca bohaterstwo i wchodzi w rolę chłodnego, bezwzględnego płatnego mordercy. „Zakładnik” powrócił na Netflix. Jedna noc, która zaciska się jak pętla Thriller Michaela Manna z 2004 roku rozgrywa się podczas jednej nocy w Los Angeles: taksówkarz Max zabiera pasażera Vincenta i szybko odkrywa, że to płatny zabójca. Każdy kolejny „kurs” staje się walką o przetrwanie. Los Angeles w „Zakładniku” nie jest pocztówką ani tłem. To miasto po zmroku działa jak precyzyjnie ustawiona scenografia, w której liczy się rytm świateł, nerwowe przyspieszenia i chwile ciszy, kiedy w samochodzie słychać już tylko oddech. Max, doświadczony taksówkarz, zna ulice na pamięć i właśnie dlatego wydaje się idealnym kierowcą dla człowieka, który chce zniknąć między kolejnymi adresami. Vincent wsiada jak klient, który ma plan i pieniądze. Proponuje Maxowi dużą gotówkę za kilka przystanków, a cała sytuacja na początku wygląda jak nietypowa, ale wciąż „zwyczajna” nocna fucha. Szybko okazuje się jednak, że każdy postój to fragment misji: Vincent jest płatnym zabójcą i zmusza Maxa do współpracy w serii kolejnych zleceń. Stawka rośnie z minuty na minutę, bo w tej historii nie ma bezpiecznego pobocza, a każda decyzja zostaje z bohaterami do świtu. View oEmbed on the source website Tom Cruise wychodzi z roli bohatera i robi wrażenie Tom Cruise gra tu czarny charakter: Vincenta, profesjonalistę o chłodnym spojrzeniu i spokoju, który potrafi rozbrajać bardziej niż krzyk. To kreacja oparta na kontroli, precyzji i napięciu, które czuje się nawet wtedy, gdy nic „widowiskowego” nie dzieje się na ekranie. Właśnie ta powściągliwość sprawia, że postać elektryzuje, a Los Angeles wydaje się jeszcze bardziej bezlitosne. Jamie Foxx jako Max dźwiga drugi biegun tej opowieści: człowieka wciągniętego w cudzą grę, który musi błyskawicznie przestawić się z trybu pracy na tryb przetrwania. Aktor otrzymał za tę rolę nominację do Oscara w kategorii najlepszy aktor drugoplanowy. W obsadzie są także Jada Pinkett Smith, Mark Ruffalo i Javier Bardem, dzięki czemu „Zakładnik” ma energię filmu, w którym każda postać jest na swoim miejscu, a napięcie nie rozprasza się w przypadkowych wątkach. Narkotykowy kartel, świadkowie i wyścig z czasem Za fasadą nocnych przejazdów kryje się bardzo konkretny powód, dla którego Vincent nie może odpuścić: działa na zlecenie kartelu narkotykowego. Jego celem jest eliminacja świadków przed zbliżającym się procesem FBI. Ten element fabuły nadaje opowieści tempo znane z najlepszych thrillerów: nie chodzi tylko o ucieczkę, ale o to, by zrozumieć mechanizm i znaleźć szczelinę, przez którą da się wymknąć. Michael Mann prowadzi tę historię w tonie thrillera, akcji i dramatu, ale z elegancją, która przypomina, że kino gatunkowe potrafi być dopracowane jak kolekcja haute couture: precyzyjne, funkcjonalne i hipnotyzujące w detalach. Wśród twórców warto odnotować scenariusz Stuarta Beattie, muzykę Jamesa Newtona Howarda, zdjęcia Diona Beebe i Paula Camerona oraz montaż Jima Millera i Paula Rubella. To właśnie połączenie tych elementów sprawia, że film przez pełne 2 godziny nie traci napięcia. Krytycy policzyli punkty, widzowie wracają po więcej „Zakładnik” ma opinię jednego z najlepiej ocenianych thrillerów z Tomem Cruise’em. „Stylowy i utrzymany w klimacie noir. Mann pokazuje, że kino akcji to nie tylko miejsce wyeksploatowanych chwytów narracyjnych. Bardzo dobre dialogi i ścieżka” - brzmi tylko jeden z ponad 1,3 tys. komentarzy. Widać to także w liczbach: 86% na Rotten Tomatoes, 7.5/10 w serwisie IMDb i 7.4/10 na Filmwebie. Film ma również dwie nominacje do Oscarów: za montaż oraz dla Jamiego Foxxa. Powrót tytułu do katalogu Netflixa działa jak zaproszenie do ponownego spotkania z klasykiem z 2004 roku, który nie potrzebuje efekciarskich sztuczek, by trzymać widza w napięciu. Jeśli wieczorem masz ochotę na kino intensywne, stylowe i bezbłędnie skrojone z emocji, „Zakładnik” znów czeka na play.
Ten klasyczny „mind game thriller” w stylu lat 2010 miesza widzom w głowach. Powstał na podstawie bestsellerowej książki
Utrata pamięci, niepewność i codzienność, w której nic nie jest stałe. Ten psychologiczny thriller na podstawie bestsellerowej powieści wciąga w grę, w której każdy może kłamać - także najbliżsi.
Są takie thrillery, które nie potrzebują spektakularnych pościgów ani efektów specjalnych, żeby trzymać w napięciu. Wystarczy niepewność, rozchwiana pamięć i bohater, który nie wie, komu może ufać - nawet sobie. To właśnie tzw. „mind game thrillery”, które szczególnie mocno wybrzmiewały w kinie lat 2010. Gry z percepcją, fałszywe tropy i historie, w których prawda zmienia się z każdą sceną, były wtedy jednym z najmocniejszych trendów w gatunku. W tym nurcie świetnie odnajduje się „Zanim zasnę” - thriller psychologiczny, który do dziś potrafi namieszać w głowie. „Zanim zasnę” - o czym jest? Główna bohaterka, Christine, każdego dnia budzi się bez wspomnień. Jej umysł resetuje się nocą, a przeszłość znika jak sen, którego nie da się uchwycić. Zostaje tylko chaos i obcy mężczyzna, który twierdzi, że jest jej mężem. Wkrótce Christine zaczyna prowadzić sekretny dziennik, próbując poskładać fragmenty swojego życia. Ale im więcej zapisuje, tym bardziej rzeczywistość zaczyna się rozwarstwiać - a odpowiedzi, które odkrywa, są bardziej niepokojące niż sama utrata pamięci. To historia, w której największym zagrożeniem nie jest świat zewnętrzny, ale to, co kryje się w jej własnej głowie. View oEmbed on the source website „Zanim zasnę” - thriller z gwiazdorską obsadą W roli Christine występuje Nicole Kidman, która prowadzi cały film na granicy niepewności i emocjonalnego rozpadu. Jej postać jest jednocześnie zagubiona i zdeterminowana, co sprawia, że widz cały czas próbuje rozszyfrować, co jest prawdą. Partnerują jej Colin Firth jako Ben - mąż, który codziennie musi budować relację od nowa - oraz Mark Strong, który wnosi do historii dodatkową warstwę napięcia i niepokoju. Na Filmwebie film ma 6,7/10, co pokazuje dość ciepły odbiór wśród widzów, mimo mieszanych opinii krytyków. Użytkownicy najczęściej podkreślają, że „trzyma w napięciu do końca” i „Nicole Kidman świetnie dźwiga całą historię”, choć pojawiają się też głosy, że „fabuła jest przewidywalna” i „to kolejny thriller o amnezji, który niewiele zaskakuje”. Film na podstawie bestsellerowej książki „Zanim zasnę” to literacki debiut S.J. Watson, który w momencie premiery stał się globalnym bestsellerem. Książka szybko trafiła na listy najlepiej sprzedających się thrillerów psychologicznych i była tłumaczona na dziesiątki języków. Czytelnicy doceniali przede wszystkim prosty, ale bardzo skuteczny pomysł: bohaterka, która nie pamięta swojego życia, musi odkryć, czy prawda, którą poznaje każdego dnia, jest rzeczywiście prawdą. Gdzie obejrzeć „Zanim zasnę”? „Zanim zasnę” jest dostępny obecnie na wyłącznie na platformie VOD TVP. To jeden z tych thrillerów, które najlepiej ogląda się wieczorem - kiedy łatwo dać się wciągnąć w historię, która od początku do końca opiera się na jednym pytaniu: co, jeśli nic nie jest takie, jak się wydaje?
Oscar, 6 Złotych Globów i 48 nominacji. Ten film to prawdziwa perełka Prime Video
To jedna z tych perełek, które łączą wielkie aktorstwo z historią bardziej niepokojącą niż niejeden thriller. Christian Bale znika tu całkowicie pod rolą człowieka, który miał wpływ na losy świata. „Vice” to film o władzy, manipulacji i kulisach Ameryki, który po seansie zostawia widza z bardzo niewygodnymi pytaniami.
Film „Vice” w reżyserii Adama McKaya wraca jak filmowy wyrzut sumienia: elegancko zrealizowana, formalnie bezczelna opowieść o Dicku Cheneyu, który zaczyna w latach 60. jako człowiek gubiący rytm życia i pakujący się w kłopoty, a kończy jako polityk o wyjątkowo realnym wpływie na Amerykę. W tej historii kluczowe są Waszyngton i korytarze władzy, a momentem, który nadaje całości nową temperaturę, stają się wydarzenia z 11 września 2001 roku. Na ekranie iskrzy aktorski kwartet z Christianem Bale’em i Amy Adams na czele. Film „Vice” i metamorfoza Bale’a to pokaz siły, którego nie da się zignorować Christian Bale (znany widzom z głównej kreacji Bruce Wayne w filmie „Batman - Początek” oraz „Mroczny Rycerz”) w roli Cheneya nie tyle „gra”, ile precyzyjnie buduje postać od środka: w ruchu, w dykcji, w sposobie, w jaki ciało zajmuje przestrzeń. To kreacja dopracowana z uwagą, którą zwykle kojarzy się z najwyższą półką kina biograficznego, kiedy aktor staje się projektem totalnym, a nie tylko twarzą na plakacie. Nic dziwnego, że ta rola została nagrodzona Złotym Globem. McKay prowadzi widza przez kolejne etapy kariery Cheneya: od pierwszych politycznych kroków w otoczeniu Donalda Rumsfelda (Steve Carell), przez kolejne stanowiska i epizod pracy w sektorze prywatnym, aż po dojście do wiceprezydentury u boku George’a W. Busha (Sam Rockwell). Ten ostatni jest pokazany jako przywódca, przy którym prawdziwa gra toczy się w cieniu. Bale wykorzystuje tę perspektywę bez efektownych skrótów: jego Cheney jest konsekwentny, chłodny, nieprzypadkowo mało „telewizyjny”, ale skuteczny. Ważnym kontrapunktem pozostaje Lynne Cheney (Amy Adams) – sportretowana jako osoba, która potrafi wyglądać jak stabilna opoka rodziny, a jednocześnie nie ma mniejszych ambicji niż jej mąż. Ta rola działa jak perfekcyjny detal w dopracowanej stylizacji: z pozoru dyskretna, w praktyce definiuje całą sylwetkę. Adams nadaje Lynne napięcie i sprawczość, które sprawiają, że relacja małżonków staje się jednym z najbardziej elektryzujących elementów filmu. View oEmbed on the source website McKay miesza gatunki i bawi się formą, a napięcie rośnie scena po scenie Film „Vice” bywa zabawny, ale nie jest lekką komedią. To dramat, który posługuje się kąśliwym humorem jak ostrą szpilką: wbija ją dokładnie tam, gdzie wizerunek politycznej elegancji pęka najszybciej. McKay korzysta z montażu i nieoczywistych punktów widzenia, a tempo opowieści przypomina świadomie zaprojektowany pokaz – raz przyspiesza, raz zatrzymuje się na detalu, żeby za chwilę znów uderzyć serią scen. W tej układance szczególną rolę odgrywa narrator: Kurt (Jesse Plemons), przedstawiciel klasy robotniczej, który zwraca się wprost do kamery i prowadzi widza przez meandry biografii Cheneya. Przez większość seansu jego obecność pozostaje zagadką, a film długo nie odsłania, dlaczego akurat on dostaje prawo opowiadania tej historii. Ten zabieg, razem z innymi formalnymi „sztuczkami”, buduje poczucie, że McKay nie chce jedynie odtworzyć faktów w chronologii, ale także pokazać mechanizm: jak władza potrafi zmieniać język, zasady i granice. W tle przewijają się obrazy wojny, terroru i konsekwencji decyzji podejmowanych na szczytach państwa. Film nie moralizuje wprost, za to konsekwentnie podkreśla, że za politycznym „zarządzaniem” stoją realne skutki, których nie da się wygładzić PR-em ani eleganckim garniturem. I właśnie wtedy, kiedy widz ma wrażenie, że rozumie już ton opowieści, „Vice” potrafi jeszcze raz przesunąć akcent. Warto też pamiętać o jednym drobiazgu, o którym łatwo zapomnieć w pośpiechu: w tym filmie istotna jest scena po napisach. McKay zostawia tam dodatkowy komentarz do całej historii - krótki, ale na tyle znaczący, że po seansie trudno udawać, że to była tylko sprawna, polityczna satyra. Nagrody, nominacje i opinie o „Vice” Film „Vice” był jednym z najbardziej nagradzanych i jednocześnie najbardziej dyskutowanych tytułów sezonu 2018/2019. Produkcja zdobyła 6 nominacji do Złotych Globów, a Christian Bale otrzymał nagrodę dla najlepszego aktora. Film miał także 8 nominacji do Oscarów, wygrywając w kategorii charakteryzacja i fryzury. W sumie zebrał dziesiątki wyróżnień od krytyków i branżowych stowarzyszeń na całym świecie. Jednocześnie „Vice” wywołał silne podziały wśród widzów i krytyków. Na Rotten Tomatoes ma ok. 64% pozytywnych recenzji, a jego odbiór określano jako „mieszankę satyry i politycznego chaosu”, w którym „Bale jest przerażająco perfekcyjny w roli Cheney’a” . Peter Travers z „Rolling Stone” pisał, że film jest „ferociously funny one minute, bleakly sorrowful the next”, czyli jednocześnie brutalnie zabawny i przygnębiający . Z kolei część krytyków zarzucała mu chaotyczną formę i zbyt satyryczne podejście do historii. Efekt? To film, który jednych zachwyca bezkompromisowym stylem i rolą Bale’a, a innych męczy politycznym przerysowaniem - ale nikogo nie zostawia obojętnym. Ta ukryta perełka dostępna jest na platformie Amazon Prime Video.
„Co ważniejsze? Prawda w imię prawa czy kłamstwo w imię sprawiedliwości?”. Netflix dorzucił mroczny thriller z lat 90. z Bradem Pittem
„Uśpieni” to mroczny thriller z lat 90., który wrócił na Netflix i wciąż uderza emocjami. Historia zemsty, traumy i moralnych granic, która nie traci siły nawet po dekadach.
Thrillery z lat 90. miały w sobie coś, czego dziś w produkcjach często brakuje - ciężar emocji, wolniejsze tempo i poczucie, że każda scena coś w nas zostawia. To kino kręcone bez nadmiaru efektów, za to z mocnym naciskiem na historię i bohaterów, którzy nie są czarno-biali. Wtedy liczył się klimat, napięcie budowane krok po kroku i pytania, które zostawały z widzem długo po seansie. To były czasy, kiedy dobry thriller nie był „kliknięciem”, tylko wydarzeniem - wypożyczanym na kasetach VHS, oglądanym wieczorem w skupieniu, bez możliwości szybkiego przewinięcia czy podglądania końcówki. Dziś, gdy wszystko mamy na wyciągnięcie ręki, szczególnie zaskakuje, że platformy takie jak Netflix sięgają po te tytuły i przypominają filmy, które kiedyś definiowały całe pokolenia widzów. I okazuje się, że po 30 latach nadal potrafią poruszać tak samo mocno - niezależnie od wieku i czasu, w którym się je ogląda. „Uśpieni” - thriller z lat 90. podbija Netflixa W centrum tej historii są czterej chłopcy z nowojorskiego Hell’s Kitchen, którzy trafiają do poprawczaka, gdzie doświadczają brutalnej przemocy oraz molestowania ze strony strażników. Barry Levinson prowadzi tę opowieść spokojnie, ale bez taryfy ulgowej - pokazując, jak jedno wydarzenie potrafi przepisać całe życie. W dorosłości spotykają się ponownie jako mężczyźni naznaczeni przeszłością. W obsadzie błyszczą Brad Pitt, Robert De Niro, Kevin Bacon i Dustin Hoffman - a każdy z nich dopowiada inny fragment tej samej, poranionej historii. To nie jest film o „traumatycznych wydarzeniach”, tylko o tym, co one robią z człowiekiem na przestrzeni lat. View oEmbed on the source website Brad Pitt jako prokurator, który musi wybrać między prawem a lojalnością wobec przyjaciół Brad Pitt wciela się w Michaela - jednego z czwórki przyjaciół, którzy po traumatycznych wydarzeniach z dzieciństwa próbują ułożyć sobie życie na nowo. Po latach bohater zostaje zastępcą prokuratora okręgowego i właśnie jego postać najmocniej wprowadza do filmu konflikt między literą prawa a poczuciem sprawiedliwości. Pitt gra Michaela z charakterystycznym dla swoich ról z lat 90. spokojem i napięciem ukrytym pod powierzchnią. To bohater rozdarty między zawodowym obowiązkiem a lojalnością wobec ludzi, z którymi dzieli traumę sprzed lat. W świecie „Uśpionych” nie ma prostych decyzji - a Michael staje się kimś, kto musi odpowiedzieć sobie na pytanie, czy prawda zawsze jest ważniejsza od tego, kogo próbuje się ocalić. Robert De Niro jako jedyny spokojny głos w świecie pełnym przemocy W „Uśpieni” Robert De Niro gra księdza Bobby’ego - człowieka, który zna bohaterów jeszcze z czasów dzieciństwa w nowojorskim Hell’s Kitchen. To jedna z niewielu postaci w tym filmie, przy których pojawia się poczucie bezpieczeństwa i normalności. Bobby nie próbuje być bohaterem ani moralizatorem. Jest obok - wtedy, gdy chłopcy najbardziej tego potrzebują. De Niro prowadzi tę rolę bardzo spokojnie i oszczędnie. Bez wielkich monologów czy emocjonalnych scen buduje postać, która staje się dla bohaterów czymś więcej niż duchownym - symbolem świata, w którym ktoś jeszcze potrafi słuchać i nie odwraca wzroku od cudzego bólu. W filmie pełnym gniewu, traumy i zemsty to właśnie jego obecność daje widzowi chwilę oddechu. Zemsta i cena, której nie da się odliczyć Najważniejsze pytanie, jakie stawia film „Uśpieni”, nie dotyczy tego, czy zemsta jest słuszna. Tylko tego, co zostaje po niej w człowieku. Bohaterowie wierzą, że rozliczenie przyniesie spokój, ale film szybko pokazuje, że to iluzja - bo przemoc nie zamyka historii, tylko ją przedłuża. Widzowie często podkreślają, że to kino „o moralnych granicach, które zaczynają się rozmywać”. I właśnie w tym tkwi siła filmu: nie daje prostych odpowiedzi, tylko zostawia z pytaniem, które nie znika po seansie. Czy prawda zawsze musi iść w parze ze sprawiedliwością - i czy jedno może istnieć bez ceny, którą ktoś musi zapłacić. „Uśpieni” - thriller, który wraca na Netflix jak wspomnienie „Uśpieni” nie próbują konkurować z nowym kinem. Ten film działa inaczej - jak pamięć, która wraca, kiedy świat na chwilę zwalnia. I być może właśnie dlatego dziś, w katalogu Netflixa, znów znajduje swoich widzów. Bo nie jest tylko historią o przeszłości. Jest przypomnieniem, że niektóre emocje nie mają daty ważności. Film po 30 latach od premiery wciąż ma ocenę 7,9/10 na Flimweb oraz 85% pozytywnych opinii widzów na Rotten Tomatoes. W licznych komentarzach widzów powraca jedno zdanie, z którym totalnie się zgadzam: że to film, który „zostaje w głowie na lata”.
Mroczny chichot losu i zbrodnia sprzed lat, która wraca w najmniej odpowiednim momencie. Nowy thriller od CANAL+ to mój must-watch na maj
„Co się stało z Gracie Darling” to sześcioodcinkowy thriller z CANAL+, którego akcja wraca do australijskiego miasteczka naznaczonego zniknięciem nastolatki sprzed 27 lat. Gdy młodzi odtwarzają legendę o seansie spirytystycznym, dochodzi do kolejnego zaginięcia, a psycholożka Joni Gray zaczyna własne śledztwo.
Sześć odcinków, jedna niewyjaśniona historia i miasteczko, które nie potrafi zamknąć rozdziału sprzed lat: od czwartku 14 maja w CANAL+ dostępny jest serial „Co się stało z Gracie Darling” rozgrywający się w małej australijskiej społeczności, gdzie zniknięcie nastolatki podczas seansu spirytystycznego stało się częścią lokalnej tożsamości. Teraz, niemal trzy dekady później, do miejsca naznaczonego plotką i pamięcią wraca Joni Gray – dziś psycholożka – a kolejne zaginięcie potęguje napięcie i wywraca codzienność do góry nogami. O czym opowiada „Co się stało z Gracie Darling”? W serialu „Co się stało z Gracie Darling” przeszłość nie jest archiwum. To raczej opowieść, która powtarza się na ulicach, w domach i w szkolnych rozmowach – aż staje się niemal folklorem. Zniknięcie Gracie Darling, do którego doszło podczas spirytystycznego spotkania zorganizowanego przez grupę przyjaciółek, przez lata obrosło legendą, żyjąc własnym rytmem w pamięci mieszkańców. Młodzi, karmieni tą historią od dzieciństwa, wciąż odtwarzają scenki inspirowane wydarzeniami sprzed 27 lat, jakby chodziło o rytuał podtrzymujący wspólnotę. Właśnie wtedy, w trakcie jednego z takich spotkań, dochodzi do kolejnego zaginięcia. Trudno zbyć je wzruszeniem ramion, bo wszystko wygląda raczej na celowo nakręcaną, mroczną grę niż przypadek. Miasteczko nauczyło się żyć z brakiem odpowiedzi, ale nagle dostaje nową zagadkę i... nową falę niepokoju. A gdy napięcie rośnie, wracają też pytania najtrudniejsze: czy za tamtym zniknięciem stał człowiek, czy coś, co wymyka się racjonalnym wyjaśnieniom. Do rodzinnych stron wraca Joni Gray, najbliższa przyjaciółka Gracie. Dziś jest psycholożką, ale zawodowa uważność nie chroni jej przed tym, co prywatne i bolesne: trauma z dzieciństwa wciąż domaga się głosu. Ten powrót ma w sobie coś z konfrontacji, jakby bohaterka przymierzała się do spojrzenia w twarz temu, co przez lata wypierano lub zamieniano w legendę. Joni szybko przeczuwa, że oba zdarzenia mogą być ze sobą powiązane. Zamiast biernie przyglądać się narastającym spekulacjom, rozpoczyna własne dochodzenie, działając z pomocą lokalnego śledczego. Stawka jest podwójna: z jednej strony chodzi o odkrycie prawdy, z drugiej – o przerwanie spirali niedopowiedzeń potrafiącej zatruć życie całej społeczności na dekady. Fabuła mocno akcentuje, że pamięć nie jest neutralna, a przeżyta krzywda może mieć długi cień, nawet jeśli miasteczko próbuje przykryć go codzienną rutyną. Obsada i twórcy potencjalnego hitu CANAL+ Produkcja balansuje między thrillerem kryminalnym a dramatem psychologicznym, prowadząc widza przez śledztwo, ale i przez wątki pamięci oraz traumy powracające nie w formie jednego wspomnienia, lecz całej mozaiki. Za reżyserię odpowiada Jonathan Brough, a scenariusz napisała Miranda Nation. W roli Joni Gray występuje Morgana O’Reilly, a na ekranie partneruje jej między innymi Harriet Walter, kojarzona przez widzów z „Sukcesji” i „Ted Lasso”. Już teraz widać wyraźnie, że aktorska precyzja spotyka się tu z narracją, która nie boi się emocji, a jednocześnie pilnuje gatunkowej dyscypliny. „Co się stało z Gracie Darling” można oglądać w CANAL+ od czwartku 14 maja, a kolejne odcinki mają pojawiać się w serwisie co tydzień. Jeśli zachęca Cię kryminał podszyty psychologiczną wnikliwością: taki, który bardziej pyta o cenę milczenia niż o samą sensację — obok tego tytułu trudno przejść obojętnie.
Genialny niemiecki serial na Netflix. "Ogląda się jak Jamesa Bonda". Była agentka Stasi musi odnaleźć się w latach 90.
Zapomnijcie o Jamesie Bondzie. Nowym hitem Netflix jest „Kleo” – niemiecki thriller o agentce Stasi, która po zjednoczeniu Niemiec postanawia wyrównać rachunki. To stylowa, pełna czarnego humoru i zwrotów akcji opowieść o zemście i historii.
Spis treści: "Kleo" - o czym jest serial? Zimna wojna – tło historyczne niemieckiego serialu Zdrada i więzienie – losy Kleo Lata 90. i transformacja ustrojowa Niemiecki thriller „Kleo” opowiada historię młodej agentki Stasi, działającej w latach 80. w podzielonym Berlinie, która wykonuje tajne operacje, eliminując wrogów NRD. Po jednej z akcji zostaje rozpoznana przez zachodnioniemieckiego policjanta i w wyniku sfingowanego procesu trafia do więzienia. Po upadku muru berlińskiego i zjednoczeniu Niemiec Kleo odzyskuje wolność i rozpoczyna osobistą misję, by odkryć prawdę o swoim uwięzieniu oraz zemścić się na zdrajcach. Serial ukazuje szpiegowską rzeczywistość NRD, kontrast między Wschodem a Zachodem oraz wyzwania związane z transformacją ustrojową i próbą odnalezienia się w nowym świecie. Muszę przyznać, że po „Kleo” nie spodziewałam się niczego więcej niż kolejnego, mrocznego i ciężkiego dramatu o historii NRD. A jednak to, co dostałam, było absolutnym, pozytywnym szokiem. Ten serial ogląda się jak przygody Jamesa Bonda, gdyby ten wychował się w bloku wschodnim i miał znacznie więcej czarnego humoru. - mówi redakcyjna koleżanka. "Kleo" - o czym jest serial? Bohaterką serialu „Kleo” jest młoda kobieta pracująca jako tajna agentka Stasi – Ministerstwa Bezpieczeństwa Państwowego NRD. W latach 80. wykonuje operacje specjalne, przekraczając granicę między Wschodnim a Zachodnim Berlinem. Jej działania obejmują likwidację osób uznanych za wrogów klasowych. W jednym z pierwszych zadań widzimy ją w przebraniu, infiltrując klub nocny w Berlinie Zachodnim. Jej celem jest eliminacja mężczyzny poprzez podanie mu substancji w toalecie. Przypadkowym świadkiem wydarzeń staje się funkcjonariusz zachodnioniemieckiej policji, który rozpoznaje Kleo i rozpoczyna własne dochodzenie. Zimna wojna – tło historyczne niemieckiego serialu Akcja serialu rozgrywa się na tle politycznego podziału Niemiec, w czasach funkcjonowania Muru Berlińskiego. Wschodnia część miasta symbolizuje rzeczywistość NRD – systemu komunistycznego, represyjnego i szarego. Zachodnia strona prezentuje kapitalistyczny świat disco, kolorów i wolności. Ten niemiecki thriller na platformie Netflix ukazuje, jak na przecięciu tych dwóch światów funkcjonowała rzeczywistość szpiegowska – operacje, inwigilacja i wewnętrzne rozgrywki służb specjalnych. Stasi w 1989 roku liczyła około 91 tysięcy funkcjonariuszy i 173 tysiące współpracowników, a jej zadaniem było śledzenie, podsłuchiwanie oraz kontrola społeczeństwa. Mur Berliński, wzniesiony w 1961 roku, stał się symbolem podziału Niemiec oraz zimnowojennych napięć między Wschodem a Zachodem. Przez blisko trzy dekady oddzielał komunistyczną NRD od kapitalistycznego RFN, dzieląc rodziny, przyjaciół i całe społeczeństwo. W tym twardym systemie funkcjonowało Ministerstwo Bezpieczeństwa Państwowego, czyli Stasi – jedna z najbardziej bezwzględnych służb wywiadowczych w historii. Zatrudniała dziesiątki tysięcy agentów i setki tysięcy informatorów, których celem było pełne kontrolowanie obywateli. Właśnie w tej atmosferze zastraszenia, inwigilacji i brutalnych represji działała Kleo Straub, główna bohaterka serialu. Zdrada i więzienie – losy Kleo Po rozpoznaniu przez świadka, informacja trafia do przełożonych Kleo, w tym do pułkownika Wieczorka. Zostaje ona oskarżona o szpiegostwo i w wyniku sfingowanego procesu trafia do więzienia. W tle pozostają jej relacje osobiste – z partnerem i dziadkiem Otto, emerytowanym generałem, który w domu przechowuje pamiątki z czasów socjalizmu. Po kilku latach, gdy mur berliński upada, a Niemcy się jednoczą, Kleo zostaje uwolniona jako była więźniarka polityczna. Wkrótce rozpoczyna własne działania mające na celu poznanie powodów jej uwięzienia oraz rozliczenie osób, które przyczyniły się do jej losu. Lata 90. i transformacja ustrojowa „Kleo” pokazuje rzeczywistość lat 90. z perspektywy osoby, która była związana z dawnym systemem. Po likwidacji Stasi, zmienia się również struktura społeczna i układ sił. Serial porusza temat adaptacji ludzi w nowym porządku oraz różnic w postrzeganiu świata przez mieszkańców Wschodu i Zachodu. Narracja przedstawia także proces konfrontacji z przeszłością oraz próbę odnalezienia się w świecie, w którym dotychczasowe zasady przestały obowiązywać. Serial "Kleo" można oglądać na platformie Netflix.
To najlepszy polski thriller na podstawie Cobena na Netflixie. W obsadzie znakomici Magdalena Boczarska i Leszek Lichota
„Zachowaj spokój” to jeden z najlepszych polskich thrillerów do obejrzenia na platformie Netflix. Rodzimy tytuł obejrzysz na krawędzi fotela. Żadna inna adaptacja Harlana Cobena nie ma tak doborowej obsady.
Spis treści: Polskie adaptacje na podstawie Harlana Cobena O czym jest polski thriller „Zachowaj spokój”? Rodzinne sekrety i niebezpieczne zniknięcie w „Zachowaj spokój” Obsada polskiego serialu „Zachowaj spokój” Warszawa drugoplanową bohaterką serialu „Zachowaj spokój” Najlepszy polski thriller Cobena na Netflixie Polskie adaptacje na podstawie Harlana Cobena Netflix stale powiększa katolog tytułów opartych na bestsellerowych książkach amerykańskiego mistrza thrillerów. „Już mnie nie oszukasz” ,„Niewinny” , „W głębi lasu”, czy „The Stranger” wciągnęły cię bez reszty? Serial kryminalny na podstawie powieści Harlana Cobena (dosłownie) zmiata je z planszy. „Zachowaj spokój” to często niesłusznie omijany polski thriller na Netflix z nutką rodzinnych sekretów. O czym jest polski thriller „Zachowaj spokój”? Prestiżowe osiedle i sielankowe życie zamożnych mieszkańców Warszawy zostaje zaburzone, gdy po śmierci przyjaciela bez śladu znika osiemnastoletni Adam. Zniknięcie nastolatka wymyka się spod kontroli, a za sprawę biorą się zaniepokojeni rodzice zaginionego – w rolach Magdalena Boczarska i Leszek Lichota. Niewyjaśniona zagadka i skrywane sekrety mieszają się w tym serialu z trudami dorastania i rodzicielskim niezrozumieniem, powodując gęstą atmosferę. Sześcioodcinkowa adaptacja bestsellerowego thrillera usatysfakcjonuje miłośników produkcji pełnych zwrotów akcji i fabularnych zawirowań. Rodzinne sekrety i niebezpieczne zniknięcie w „Zachowaj spokój” Zbuntowani nastoletni dresiarze i rodzice, którzy szukają odpowiedzi na temat zniknięcia swojego syna. Muszę przyznać, że podobało mi się to zderzenie dwóch różnych światów. Zestawienie powierzchownie szczęśliwej i zgodnej, lecz skrywającej przed sobą sekrety rodziny, która musi zmierzyć się z dotąd nieznanymi o sobie faktami, zdecydowanie buduje napięcie i nadaje wyrazistości. Ten polski thriller to lawina wydarzeń. Stawia za cel odpowiedź na pytania o granicę ochrony rodzicielskiej i konsekwencje podejmowanych decyzji. Obnaża wykreowane "cukierkowe" życie zamożnej warszawskiej społeczności. Obsada polskiego serialu „Zachowaj spokój” Największym atutem tej polskiej produkcji kryminalnej jest doborowa obsada. Już sam widok Magdaleny Boczarskiej, Leszka Lichoty, Agnieszki Grochowskiej czy Grzegorza Damięckiego zachęca mnie do obejrzenia. I nie mylę się - odtwórcy głównych ról nie zawodzą. Nie zawodzi też kreacja pokoleniowa, w której młodzi naprawdę są „cool” i „na czasie”. Warszawa drugoplanową bohaterką thrillera „Zachowaj spokój” Zdjęcia do serialu zostały zrealizowane głównie w Warszawie. Za reżyserię odpowiadał Michał Gazda. Filmowiec stworzył obraz, w którym stolica Polski stała się tłem dla mrocznego thrillera. Najlepszy polski thriller Cobena na Netflixie Harlan Coben i Netflix to duet idealny. Współpraca poczytnego pisarza i giganta streamingowego dostarcza kryminalne produkcje dla fanów mrocznych klimatów na najwyższym poziomie. Biblioteka stale się powiększą, dostarczając widzom nowe pozycje wciągające bez reszty.
Ten brytyjski thriller to 88 minut gęstej atmosfery i napięcia, które trudno zignorować. Powstał na podstawie bestsellerowej powieści
Brytyjska posiadłość, niewidomy pisarz i asystentka, której nie sposób do końca zaufać. W „Zamkniętej księdze” dostępnej na Netflix największy niepokój rodzi się z ciszy, detali i drobnych przesunięć.
„Zamknięta księga” na Netflix to thriller psychologiczny w starym, eleganckim stylu – stawia bardziej niepokojący szept niż głośny krzyk. Reżyserem jest Raúl Ruiz, a scenariusz napisał Gilbert Adair na podstawie własnej powieści z 2000 roku. Film przenosi widzki i widzów do Wielkiej Brytanii, do odizolowanej posiadłości, gdzie czas jakby zwalnia, a każdy dźwięk ma znaczenie. To właśnie tam mieszka Sir Paul – niewidomy od kilku lat pisarz. Postanawia podyktować autobiografię, a do pomocy wybiera Jane Ryder. Gdy kobieta wprowadza się pod jego dach, w domu zaczyna dziać się coś, czego nie da się łatwo nazwać. Co dokładnie? Warto sięgnąć po tę pozycję w katalogu Netflix, by się o tym przekonać. W tym artykule: O czym opowiada thriller „Zamknięta księga”? Imponująca obsada i złożone role w „Zamkniętej księdze” Dlaczego warto obejrzeć thriller „Zamknięta księga” na Netflix? O czym opowiada thriller „Zamknięta księga”? Sir Paul żyje w świecie, gdzie porządek wyznaczają dotyk, dźwięk, pamięć i rutyna. Każde krzesło, każdy krok, każdy przedmiot ma swoje miejsce. Dlatego to, co zaczyna się po pojawieniu się Jane, działa na niego z taką siłą. Nie chodzi o spektakularne zwroty akcji, ale o ledwie uchwytne przesunięcia – rzeczy jeszcze wczoraj były oczywiste, dziś nagle przestają się zgadzać. Szczególnie niepokojący staje się wątek pani Kilbride, gospodyni granej przez Miriam Margolyes. Jej obecność była w posiadłości czymś więcej niż pomocą domową – była częścią porządku, cichym rytuałem codzienności. Kiedy ten zaczyna się rozmywać, fabuła nabiera nerwowego pulsu. „Zamknięta księga” gra detalem z precyzją dobrze skrojonego thrillera. Skoro bohater nie widzi, nie może sprawdzić rzeczywistości tak, jak zrobilibyśmy to my. Nie ma szybkiego spojrzenia przez ramię, nie ma potwierdzenia w lustrze, nie ma prostego „widzę, więc wiem”. Każda nieścisłość urasta tu do rangi sygnału ostrzegawczego. Autobiografia, która miała być projektem odzyskiwania kontroli nad własną opowieścią, zaczyna wyglądać jak pretekst do gry, gdzie reguły ustala ktoś inny. View oEmbed on the source website Imponująca obsada i złożone role w „Zamkniętej księdze” Najciekawsze w tej historii jest to, jak Jane porusza się po domu i po psychice Sir Paula. Spokojnie, metodycznie, bez teatralnych gestów. Daryl Hannah buduje tę postać z chłodną dyscypliną – tak, że do końca nie mamy pewności, czy patrzymy na oddaną asystentkę, czy na kogoś, kto od początku wie znacznie więcej, niż mówi. Tom Conti jako Sir Paul gra mężczyznę przyzwyczajonego do kontrolowania wszystkiego i wszystkich. Wypadek odebrał mu wzrok, ale nie odebrał temperamentu, dumy i przekonania, że nadal może dyktować warunki. Właśnie dlatego napięcie między nim a Jane ma tak wyraźny ciężar psychologiczny. Im bardziej bohater próbuje uporządkować codzienność, tym mocniej czuje, że ktoś zaczyna układać ją za niego. „Zamknięta księga” trwa 88 minut – i czas trwania jest jedną z zalet. Film nie rozprasza się pobocznymi wątkami, nie szuka efektownych ozdobników, nie próbuje przyspieszać tam, gdzie bardziej działa cisza. To nie jest historia oparta na faktach, a literacka konstrukcja przeniesiona na ekran – z wyraźnym wyczuciem formy i atmosfery. Ogromne znaczenie ma też miejsce zdjęć: Knebworth House w hrabstwie Hertfordshire. Wiktoriańska rezydencja nie jest tu wyłącznie elegancką dekoracją. Raczej ustawia ton całej opowieści – chłodny, dystyngowany, lekko zdystansowany. To przestrzeń piękna, ale nieprzytulna; imponująca, ale pełna cieni. Dlaczego warto obejrzeć thriller „Zamknięta księga” na Netflix? „Zamknięta księga” nie próbuje za wszelką cenę imponować widzowi. Działa inaczej – atmosferą, zależnością, napięciem wpisanym w codzienne gesty. To opowieść o kontroli: nad przestrzenią, nad pamięcią, nad własną wersją wydarzeń. O tym, jak łatwo świat może się przesunąć, kiedy nie możemy już ufać temu, co dotąd wydawało się pewne. Jeśli lubisz thrillery psychologiczne w brytyjskim stylu – powściągliwe i podszyte chłodnym dyskomfortem – ten tytuł warto odszukać w katalogu Netflixa. „Zamknięta księga” nie krzyczy. Ona szepcze. I właśnie dlatego nie pozwala na oderwanie się od ekranu ani na moment, co podkreślają opinie widzów: „Minimalistyczny, o stężonej atmosferze. Wspaniały. Obawiałem się sztampowej produkcji telewizyjnej, ale się pomyliłem”; „Intrygujący thriller. Świetny i niedoceniony” – to tylko niektóre z komentarzy zachęcających do sięgnięcia po ten tytuł.
Nowość od Apple TV nie pozwala złapać oddechu. Ten duszny thriller ma wszystko czego potrzeba, by stać się hitem streamingu
„Bezwarunkowo” to nowy thriller Apple TV, który jeszcze przed premierą wzbudzał emocje. Wakacyjny wyjazd matki i córki do Moskwy zmienia się w koszmar, gdy 23-letnia Gali zostaje aresztowana. Orna nie wierzy w oskarżenia i rusza do walki w świecie korupcji.
Nowy thriller Apple TV ma w sobie wszystko, co podkręca puls jeszcze zanim na ekranie pojawi się pierwsza scena: wielkie miasto, napięcie na granicy politycznego kontekstu i rodzinny dramat bez półśrodków. „Bezwarunkowo” zadebiutowało na Apple TV 8 maja i od razu weszło do katalogu platformy jako jedna z produkcji, które bardziej wciągają atmosferą niż epatują efektownymi zwrotami akcji. Wakacyjna przerwa matki i córki w Moskwie zamienia się tu w koszmar, gdy 23-letnia Gali zostaje zatrzymana pod zarzutem przemytu narkotyków. Jej matka, Orna, nie przyjmuje tej wersji wydarzeń i wchodzi w świat korupcji oraz przestępczych układów, żeby zawalczyć o wolność córki. W tym artykule: Fabuła „Bezwarunkowo”: lotnisko, kajdanki i pierwszy zwrot akcji Matka kontra układy: thriller, który gra na emocjach i może podzielić widzów „Bezwarunkowo” już na Apple TV: odcinki, obsada i twórcy Fabuła „Bezwarunkowo”: lotnisko, kajdanki i pierwszy zwrot akcji Punkt wyjścia jest bezlitośnie konkretny: aresztowanie na moskiewskim lotnisku. W jednej chwili beztroska podróż dwóch kobiet zmienia się w labirynt procedur, zależności i strachu. Gali trafia w sam środek sprawy o przemyt narkotyków, a Orna zostaje postawiona przed wyborem, którego nie da się rozwiązać „rozsądkiem” ani dystansem. To opowieść o matce, która wchodzi tam, gdzie wszystko wydaje się szczelnie zamknięte: w system i jego ciemne korytarze. Fabuła już od pierwszych odcinków konfrontuje widza z rosyjską machiną prawną, a przy tym nie rezygnuje z tempa właściwego thrillerowi. W tle pojawiają się wątki świata przestępczego, zdemoralizowanych urzędników i brutalności społecznych mechanizmów. Orna walczy o dziecko, ale jednocześnie musi mierzyć się z pytaniami, których wcześniej nie zadawała: o to, co naprawdę wie o własnej córce i dlaczego pewne fakty mogły umknąć nawet w najbliższej relacji. View oEmbed on the source website Matka kontra układy: thriller, który gra na emocjach i może podzielić widzów Serial buduje napięcie na dwóch poziomach. Z jednej strony jest tu intryga kryminalna, oparta na oskarżeniu o przemyt i sieci powiązań, w którą wpada Orna. Z drugiej działa temat relacji matki i córki: miłość miesza się z bezradnością, a determinacja staje się jedyną walutą, jaką można zapłacić za nadzieję. Już po premierze widać, że produkcja może wywoływać gorące reakcje ze względu na osadzenie historii w Rosji. Właśnie ten kontekst sprawia, że tytuł nabiera ciężaru: tytułowe „bezwarunkowo” oznacza tu nie tylko emocjonalną deklarację, ale też wybór drogi bez odwrotu. Dla części widzów taka lokalizacja będzie odważnym, międzynarodowym zwrotem w katalogu Apple TV; dla innych pretekstem do dyskusji o granicach wrażliwości i czasie, w jakim opowiadamy historie. „Bezwarunkowo” już na Apple TV: odcinki, obsada i twórcy Serial „Bezwarunkowo” jest dostępny na Apple TV od 8 maja 2026 roku. W dniu premiery platforma udostępniła dwa pierwsze odcinki, a kolejne będą pojawiać się co tydzień aż do 19 czerwca. Taki rytm sprzyja budowaniu napięcia i rozmowom „odcinek po odcinku” – zwłaszcza przy historii, która od początku gra na emocjach, niepewności i narastającym poczuciu osaczenia. W rolach głównych występują Liraz Chamami jako Orna oraz Talia Lynne Ronn debiutującej w roli Gali. W obsadzie znaleźli się także Amir Haddad, Yossi Marshek, Evgenia Dodina i Vladimir Friedman. Za scenariusz odpowiada Adam Bizanski, współtwórcą jest Dana Idisis, a reżyserią zajął się Johnathan Gurfinkle. Produkcja powstała dla Keshet 12 w studiu Spiro Films i jest wymieniana jako Apple Original we współpracy z Keshet International. To ważny detal: „Bezwarunkowo” wpisuje się w nurt tytułów stawiających na międzynarodową energię, mocne emocje i historie rozgrywane z dala od utartych, anglojęzycznych szlaków. Jeśli lubisz thrillery, które nie tylko trzymają w napięciu, ale też dotykają tematów bliskich każdej relacji matki i córki, ta nowość Apple TV może okazać się strzałem w dziesiątkę.
Kiedy inspiracja staje się zagrożeniem? Nowy thriller z Pierr'em Niney'em obnaża mroczną stronę coachingu i niedługo trafi do kin
Film „Guru” już 26 czerwca trafi do kin. Thriller Yanna Gozlana pokazuje kulisy świata motywacyjnych wydarzeń i to, jak łatwo inspiracja może przejść w manipulację.
Kino coraz częściej zagląda za kulisy świata, gdzie sukces sprzedaje się ze sceny, a pewność siebie brzmi jak gotowa recepta na życie. „Guru” Yanna Gozlana idzie o krok dalej – pokazuje, co dzieje się wtedy, gdy charyzma zaczyna działać jak narzędzie kontroli, a inspirujące hasła prowadzą do obsesji. W roli Matta Vasseura, gwiazdorskiego coacha pod presją senackiej komisji, Pierre Niney tworzy portret człowieka, którego perfekcyjny wizerunek pęka w najbardziej niepokojącym momencie. W tym artykule: Fabuła nowego thrillera „Guru” przyprawia o ciarki Gdzie kończy się motywacja, a zaczyna manipulacja? Reżyseria „Guru” Pierre Niney i rola, która gra na nerwach współczesności Fabuła nowego thrillera „Guru” przyprawia o ciarki Matt Vasseur jest w tej historii uosobieniem sukcesu dopracowanego w każdym detalu: gładka narracja, rytm precyzyjnie zaplanowanych wystąpień i publiczność, która reaguje jak na komendę. Jego wydarzenia mają w sobie coś z widowiska, w którym emocje są prowadzone jak światło reflektora, a słowa stają się najważniejszym rekwizytem. Wizerunek jest spójny: imponująca kariera, wspierająca partnerka, tłum oddanych fanów. Właśnie ta perfekcja zaczyna jednak pękać, gdy działalnością trenera interesuje się senacka komisja. Napięcie narasta nie tylko z powodu zewnętrznej presji, lecz także dlatego, że wśród zwolenników Matta pojawia się obsesja przybierająca groźny kierunek. Fabuła prowadzi widza przez moment, gdy rozwoju osobistego przestaje się słuchać jak inspirującej opowieści, a zaczyna traktować jak instrukcję życia. To wtedy prywatny świat bohatera zaczyna się rozpadać, odsłaniając ciemniejsze warstwy tego, co na scenie wyglądało jak ideał. View oEmbed on the source website Gdzie kończy się motywacja, a zaczyna manipulacja? Reżyseria „Guru” Reżyser Yann Gozlan, znany z tytułu „Wizje”, sięga po thriller, by opowiedzieć o psychologicznych i społecznych nadużyciach w coachingu. W centrum stoi granica: delikatna, a przy tym bezwzględnie realna. Film pyta o to, co dzieje się z człowiekiem, gdy uwodzi go język sukcesu, a obietnica szybkiej przemiany staje się ważniejsza niż własna intuicja. W „Guru” szczególnie mocno wybrzmiewa temat siły słowa i ludzkiej wrażliwości na perswazję. To opowieść o tym, jak łatwo dać się porwać iluzji, w której efektowna oprawa i pewność siebie mówcy wyglądają jak dowód prawdy. Twórcy nie ustawiają historii w prostym schemacie winy i kary. Zależy im raczej na niejednoznaczności, na uważnym przyglądaniu się mechanizmom wciągającym tłum w emocjonalną zależność. Pierre Niney i rola, która gra na nerwach współczesności W roli głównej pojawia się Pierre Niney, laureat Cezara; po „Hrabim Monte Christo” wraca w zupełnie innym rejestrze: bardziej współczesnym, nerwowym, skoncentrowanym na tym, jak działa zbiorowa wyobraźnia. Jego bohater ma być początkowo szczery w przekonaniu, że pomaga innym, co nadaje tej historii szczególną temperaturę. Z czasem w Matcie rośnie radykalizm, a frustracja porażki przesuwa go w stronę agresji. W tle wyraźnie widać kontekst mediów społecznościowych, które wzmacniają znaczenie coachingu i przyspieszają obieg charyzmatycznych komunikatów. Reżyser nie ucieka od pytania, dlaczego tak chętnie oddajemy uwagę ludziom obiecującym prostą odpowiedź na skomplikowane potrzeby, i jaką cenę płaci się za tę wygodę. Światowa premiera „Guru” odbyła się podczas The American French Film Festival w Los Angeles. W Polsce produkcja ma zostać pokazana festiwalowo w czerwcu na Przeglądzie Nowego Kina Francuskiego, a do regularnej dystrybucji kinowej wejdzie 26 czerwca. Dla widzów, którzy lubią kino pulsujące emocją i jednocześnie uważne społecznie, to tytuł warty obejrzenia.