Netflix może zazdrościć takich historii. Disney+ ma w katalogu jeden z najbardziej kultowych romansów lat 90.
Zanim romanse zaczęły żyć w aplikacjach randkowych i algorytmach, kino lat 90. pisało własne zasady. „Ja cię kocham, a ty śpisz” z Sandrą Bullock to jedna z tych historii, które mimo upływu lat wciąż wracają jako klasyk gatunku i idealny comfort movie.
Netflix ma w swoim katalogu całkiem imponującą bibliotekę filmów i seriali - od głośnych premier po tytuły, które szybko trafiają na listy najchętniej oglądanych produkcji. Ale tym razem to Disney+ przyciąga uwagę czymś, co nie jest nowością, a raczej filmową perełką z przeszłości. „Ja cię kocham, a ty śpisz” to jeden z najbardziej kultowych romansów lat 90., który mimo upływu lat wciąż działa na widzów dokładnie tak samo - lekko, ciepło i z tą charakterystyczną dla tamtej dekady bajkową niewinnością. W czasach, gdy romanse coraz częściej stają się cyniczne albo przerysowane, ten film przypomina, jak wyglądała era, w której miłość w kinie mogła być po prostu… urocza. „Ja cię kocham, a ty śpisz”. Pomyłka, która zmienia zasady gry Lucy jest pracownicą metra i samotniczką, która z czułością podgląda swoje małe, powtarzalne uniwersum: stałego bywalca stacji, Petera. Kiedy mężczyzna spada na tory, Lucy reaguje instynktownie i ratuje mu życie. Potem przychodzi cisza sali szpitalnej i zdanie, które pada za wcześnie, zbyt pewnie, niemal elegancko w swej katastrofalności: rodzina słyszy, że Lucy jest narzeczoną poszkodowanego. Ten jeden fałszywy trop działa jak iskra rzucona na suchą trawę. Lucy, spragniona bliskości i rodzinnego ciepła, zaczyna odgrywać rolę, której nikt jej nie przydzielił, a wszyscy natychmiast w nią uwierzyli. Film Jona Turteltauba prowadzi tę sytuację z lekkością, ale i z wyczuciem emocji: tu nie chodzi o cyniczną intrygę, tylko o tę miękką część nas, która pragnie przynależności. Właśnie dlatego historia, choć prosta, wciąż trafia w punkt. View oEmbed on the source website Sandra Bullock i obsada, która nadaje tej historii klasę W centrum stoi Sandra Bullock – świeża, charyzmatyczna, o energii, która unosi nawet najbardziej codzienne sceny. Jej Lucy jest jednocześnie krucha i zdeterminowana, jak bohaterka klasycznej komedii romantycznej, która zamiast wielkich deklaracji wybiera znaczące gesty. Partnerują jej Peter Gallagher jako Peter oraz Bill Pullman jako Jack, brat mężczyzny w śpiączce – jedyna osoba, która zaczyna podejrzewać, że w tej opowieści coś się nie zgadza. W tle pojawiają się także: Peter Boyle, Jack Warden, Glynis Johns, Micole Mercurio i Monica Keena. To obsada, która działa jak dobrze skrojony płaszcz: nic nie krzyczy, wszystko trzyma formę, a całość daje komfort. Dzięki temu film nie musi udawać czegoś większego, niż jest. Pozostaje komedią romantyczną w najlepszym znaczeniu – ciepłą, przystępną, nastawioną na emocjonalną ulgę. Dlaczego ten hit z 1995 roku wciąż działa w streamingu „Ja cię kocham, a ty śpisz” to także tytuł z imponującymi liczbami. Film zarobił 81 mln dolarów na świecie przy budżecie 17 mln USD, co jak na romantyczną opowieść bez fajerwerków jest wynikiem mówiącym jedno: widzowie naprawdę chcieli tego rodzaju historii. Dziś, w czasie przesytu bodźców, wraca jak elegancki reset – seans, który nie wymaga wielkiego skupienia, ale daje coś cenniejszego: spokój. W odbiorze krytyków również nie zginął w tłumie. W serwisie Rotten Tomatoes ma 81 proc. pozytywnych recenzji (na podstawie 63 tekstów) i odznakę „świeżego pomidora”. Ten wynik podkreśla, że lekka komedia romantyczna – gatunek przewrotnie trudny – może być dopracowana i szczera zarazem. To kino, które nie udaje głębi, a mimo to zostawia po sobie miękką refleksję: czasem najważniejsze uczucia rodzą się nie wtedy, gdy wszystko jest jasne, lecz wtedy, gdy życie na moment miesza szyki. Dla wielu osób ten film jest jak powrót do estetyki lat 90.: prostszych narracji, wyraźnych emocji i bohaterów, którym się kibicuje bez ironii. A jeśli dodać do tego Chicago, metro jako scena codzienności oraz szpitalny zwrot, który spina całą historię, trudno się dziwić, że w streamingu znów przyciąga jak dyskretny, ale pewny klasyk.
„Idealny na przerwę od sesji”. Jeśli uwielbialiście „Przyjaciół”, ten nowy serial na Disney+ o młodym pokoleniu was zachwyci
Piątka przyjaciół, Nowy Jork, miłość, ambicje i życiowy chaos. Nowy serial Disney+ ma wszystko, za co pokochaliśmy kultowe produkcje o przyjaźni. Ostrzegamy tylko przed jednym: trudno skończyć na jednym odcinku.
Letnia sesja zbliża się wielkimi krokami. Stosy notatek rosną, terminy egzaminów pojawiają się w kalendarzu jeden po drugim, a lista rzeczy do przeczytania wydaje się nie mieć końca. W teorii to moment, w którym powinniśmy odłożyć seriale na później. W praktyce każdy potrzebuje czasem przerwy od nauki. I właśnie wtedy na scenę wkracza nowa propozycja Disney+. „Niestworzeni do pracy” to serial, który idealnie sprawdza się jako wieczorny reset po kilku godzinach spędzonych nad książkami. Jest lekki, zabawny i pełen bohaterów, których błędy, marzenia i życiowe katastrofy potrafią zaskakująco szybko stać się także naszymi. Tylko uwaga: podobnie jak kiedyś „Przyjaciele”, bardzo szybko zamienia niewinną przerwę w maraton kolejnych odcinków. „Niestworzeni do pracy” - hit Disney+ to odpowiedź pokolenia Z na seriale o przyjaźni Choć od premiery „Przyjaciół” minęły już dekady, telewizja wciąż próbuje znaleźć serial, który równie trafnie uchwyciłby moment wejścia w dorosłość. Tym razem za ten temat bierze się Mindy Kaling, jedna z najciekawszych współczesnych twórczyń komediowych. „Niestworzeni do pracy” opowiada o grupie młodych mieszkańców Nowego Jorku, którzy próbują odnaleźć się między zawodowymi ambicjami, życiem towarzyskim i nieustannym poczuciem, że wszyscy wokół radzą sobie lepiej. Brzmi znajomo? Właśnie dlatego serial działa tak dobrze. Zamiast wielkich zwrotów akcji dostajemy codzienność: pierwsze poważne sukcesy, zawodowe porażki, skomplikowane relacje i przyjaźnie, które pomagają przetrwać najbardziej chaotyczne momenty życia. Wszystko podane w lekkiej, komediowej formie, ale z całkiem trafnymi obserwacjami dotyczącymi współczesnych dwudziestolatków. View oEmbed on the source website Nowy serial Disney+ zachwyca klimatem Nowego Jorku Jednym z największych atutów produkcji jest miejsce akcji. Nowy Jork od lat pozostaje jednym z najważniejszych bohaterów seriali o młodych ludziach i tutaj również odgrywa kluczową rolę. Mieszkania, kawiarnie, imprezy po pracy i nieustanny miejski pośpiech tworzą tło, które trudno pomylić z jakimkolwiek innym miejscem na świecie. To właśnie ten klimat sprawia, że „Niestworzeni do pracy” ogląda się trochę jak współczesną pocztówkę z miasta marzeń, a trochę jak opowieść o pokoleniu próbującym znaleźć własne miejsce w świecie. Czy naprawdę nie chcą pracować? Serial dotyka jednego z największych sporów wokół pokolenia Z O pokoleniu Z mówi się dziś niemal wszystko. Że nie chce pracować po godzinach. Że częściej stawia granice. Że szybciej zmienia miejsca zatrudnienia i nie wierzy już w obietnicę jednej kariery na całe życie. Dla jednych to oznaka roszczeniowości, dla innych - zdrowa reakcja na świat, w którym sukces coraz rzadziej gwarantuje poczucie bezpieczeństwa. „Niestworzeni do pracy” nie próbuje rozstrzygać, kto ma rację. Zamiast tego pokazuje młodych ludzi, którzy dorastali w rzeczywistości nieustannej presji osiągnięć, mediów społecznościowych i kultury porównywania się do innych. Ich podejście do pracy bywa inne niż u wcześniejszych pokoleń, ale niekoniecznie wynika z braku ambicji. Częściej z pytania, które jeszcze kilkanaście lat temu zadawaliśmy sobie znacznie rzadziej: czy życie naprawdę powinno kręcić się wyłącznie wokół kariery? Być może właśnie dlatego serial tak dobrze trafia w dzisiejsze nastroje. Nie ocenia swoich bohaterów ani nie sprowadza ich do internetowych stereotypów. Przypomina raczej, że każde pokolenie było kiedyś oskarżane o lenistwo, niezrozumiałe wybory czy przewracanie świata do góry nogami. A potem okazywało się, że po prostu próbowało odnaleźć własny sposób na życie. Dlaczego „Niestworzeni do pracy” to idealny serial na sesję? Nie każdy serial nadaje się na okres egzaminów. Niektóre wymagają pełnego skupienia, inne angażują emocjonalnie tak bardzo, że trudno wrócić później do obowiązków. „Niestworzeni do pracy” znajduje się gdzieś pośrodku. Odcinki są krótkie, bohaterowie szybko zdobywają sympatię, a historia nie przytłacza ciężkimi tematami. To dokładnie ten rodzaj produkcji, który pozwala na chwilę odetchnąć po nauce i wrócić do rzeczywistości z nieco lepszym humorem. Pod warunkiem, że rzeczywiście skończycie na jednym odcinku - jednak z tym może być już znacznie trudniej. Jeśli więc po pierwszym odcinku od razu zapragniecie więcej, mamy dobrą wiadomość. W Disney+ czekają już trzy pierwsze epizody serialu, a kolejne będą pojawiać się co tydzień. Łącznie pierwszy sezon liczy dziewięć odcinków, więc jest szansa, że przetrwa z wami przez całą sesję. A przynajmniej przez jej przyjemniejszą część.
W marcu królował w kinach, a już dzisiaj jest na Disney+. Widzowie oszaleli na punkcie tego hitu
Ta animacja udowadnia, że bajki od Pixara od dawna nie są już tylko dla dzieci. „Hopnięci” łączą humor, emocje i świeży pomysł na opowieść, która potrafi poruszyć także dorosłych widzów. To jeden z tych filmów, przy których łatwo przypomnieć sobie, dlaczego warto czasem wrócić do animacji.
Marzec należał do kinowych ekranów, a dziś historia przenosi się wprost do salonów: animacja „Hopnięci” trafiła do biblioteki Disney+. To najnowsza produkcja Pixar Animation, w której naukowcy otwierają drzwi do nieprawdopodobnej podróży — pozwalają przenosić ludzką świadomość do realistycznych, robotycznych zwierząt. W centrum opowieści stoi Mabel, miłośniczka fauny, gotowa zobaczyć naturę z bliska, dosłownie „od środka”. „Hopnięci” już na Disney+ Punkt wyjścia jest prosty, a zarazem elektryzujący: technologia zmienia perspektywę, a z nią zmienia się język opowieści. Mabel korzysta z wynalazku, by przekroczyć granicę, której zwykle pilnuje rozsądek i dystans — wchodzi w krajobraz łąk, rzek i leśnych ścieżek nie jako obserwatorka, lecz uczestniczka. Ten ruch w stronę natury ma w sobie coś z kulturowej fantazji: jak w najlepszych historiach o pragnieniu porozumienia, nagle możliwa staje się komunikacja z mieszkańcami dzikiego świata. „Hopnięci” prowadzą tę przygodę w rytmie humoru i emocji, ale nie gubią sedna. Z tyłu głowy zostaje pytanie o relację ludzi ze zwierzętami — o to, ile w naszym zachwycie jest czułości, a ile potrzeby kontroli. Film nie ucieka w chłód technologicznej opowieści; przeciwnie, ubiera ją w barwy i tempo, które łatwo pokochać, bo przypominają, że w centrum każdej nowoczesności nadal stoi ciekawość. View oEmbed on the source website Krytycy i widzowie zgodni: ten tytuł ma rzadką moc przyciągania Na papierze łatwo napisać „hit”, trudniej udowodnić, że to słowo nie jest dekoracją. Tu dowody są konkretne: na Rotten Tomatoes „Hopnięci” mają 94% poleceń od krytyków i 93% pozytywnych ocen od publiczności. Takie porozumienie dwóch światów — recenzenckiej wnikliwości i widowni szukającej czystej przyjemności — nie zdarza się często, zwłaszcza w sezonie pełnym głośnych premier. To przyjęcie dobrze koresponduje z tym, co Pixar lubi robić najbardziej: stawiać na świeży pomysł i budować nowe marki bez oparcia w znanym uniwersum. „Hopnięci” nie potrzebują wieloletniej serii ani ciężaru rozpoznawalnych klisz. Zamiast tego proponują opowieść, która ma w sobie lekkość i pewność stylu — jak dopracowana kreacja, która nie krzyczy metką, a i tak przyciąga spojrzenia. „Hopnięci” podbili kina. Teraz trafiają na streaming Ciepłe przyjęcie nie zostało wyłącznie w rozmowach po seansie. W kinach „Hopnięci” zarobili na świecie około 372 mln dolarów, przy budżecie wynoszącym 150 mln dolarów. To liczby, które brzmią jak potwierdzenie, że publiczność wciąż chce oryginalnych historii — takich, które nie odtwarzają znanych schematów, tylko proponują nowy sposób patrzenia. Dla widzek i widzów to też dobra wiadomość czysto praktyczna: skoro film jest już w Disney+, nie trzeba nadrabiać zaległości w pośpiechu ani polować na pojedyncze seanse. „Hopnięci” wchodzą do streamingu w momencie, w którym wiele osób ma ochotę na tytuł jednocześnie błyskotliwy i czuły — opowieść, która potrafi rozbawić, wzruszyć i zostawić w głowie jedno niewygodne, ale potrzebne pytanie: czy naprawdę wiemy, z kim dzielimy świat?
To jedna z najgłośniejszych premier Disney+ tego lata. Fani czekali na nią miesiącami
Fani Pandory mogą zacząć odliczanie. „Avatar: Ogień i popiół”, czyli trzecia część widowiskowej sagi Jamesa Camerona, wkrótce pojawi się w streamingu bez dodatkowych opłat dla subskrybentów Disney+
W tym artykule: Kiedy „Avatar: Ogień i popiół” będzie na Disney+? O czym opowiada „Avatar 3”? Dlaczego premiera „Avatara 3” na Disney+ jest tak wyczekiwana? Kiedy „Avatar: Ogień i popiół” będzie na Disney+? „Avatar: Ogień i popiół” zadebiutuje na Disney+ 24 czerwca 2026 roku. To oznacza, że trzecia część serii Jamesa Camerona pojawi się w streamingu nieco ponad pół roku po premierze kinowej, która odbyła się 19 grudnia 2025 roku. Do tej pory film można było oglądać legalnie w domu, ale wyłącznie w modelu płatnego wypożyczenia lub zakupu na platformach VOD. Premiera na Disney+ zmienia więc sytuację widzów, którzy czekali, aż najnowsza odsłona „Avatara” trafi do regularnej oferty serwisu. Od 24 czerwca produkcja będzie dostępna dla subskrybentów bez dodatkowych opłat. To jedna z najgłośniejszych premier streamingowych czerwca. Trudno się dziwić, bo seria „Avatar” od lat działa jak osobne kinowe zjawisko. James Cameron ponownie zabiera widzów na Pandorę, ale tym razem pokazuje jej bardziej niepokojące, mroczniejsze oblicze. O czym opowiada „Avatar 3”? Akcja filmu „Avatar: Ogień i popiół” rozgrywa się po wydarzeniach znanych z „Avatara: Istoty wody”. Jake Sully i Neytiri ponownie stają w centrum konfliktu, który dotyka nie tylko ich rodzinę, ale też przyszłość całej Pandory. W trzeciej części bohaterowie muszą zmierzyć się z nowym zagrożeniem. Na ekranie pojawia się klan związany z ogniem i popiołem, który odrzuca duchowy porządek znany innym Na’vi. To ważna zmiana dla całej serii, bo po raz pierwszy konflikt nie opiera się wyłącznie na starciu mieszkańców Pandory z ludźmi. Część Na’vi również staje po drugiej stronie. W obsadzie powracają m.in. Sam Worthington jako Jake Sully, Zoe Saldaña jako Neytiri, Sigourney Weaver, Stephen Lang i Kate Winslet. Wśród nowych nazwisk są Oona Chaplin oraz David Thewlis. Cameron, jak zwykle, stawia na spektakularną stronę wizualną, ale „Ogień i popiół” ma też bardziej osobisty ton. To opowieść o stracie, rodzinie, lojalności i granicach, które bohaterowie są gotowi przekroczyć, by ocalić tych, których kochają. Dlaczego premiera „Avatara 3” na Disney+ jest tak wyczekiwana? „Avatar: Ogień i popiół” zarobił w kinach około 1,48–1,49 mld dolarów, co potwierdziło, że franczyza Jamesa Camerona wciąż ma ogromną siłę przyciągania. Choć wynik był niższy niż w przypadku wcześniejszych części, dla większości hollywoodzkich produkcji pozostaje poza zasięgiem. Film wzbudził też sporo dyskusji. Zachwycano się przede wszystkim efektami specjalnymi i skalą świata przedstawionego, ale część widzów zwracała uwagę, że fabuła ponownie korzysta z dobrze znanych motywów serii. To jednak nie osłabiło zainteresowania premierą streamingową. Dla wielu osób „Avatar” to produkcja, do której najlepiej wraca się wielokrotnie, zwłaszcza gdy można oglądać ją bez ograniczeń w domowym seansie. 24 czerwca 2026 roku Pandora ponownie otworzy się dla widzów Disney+. A jeśli sądziliście, że po dwóch poprzednich filmach znacie już ten świat, „Ogień i popiół” pokazuje, że James Cameron wciąż ma dla niego nowe, bardziej niebezpieczne rejony.
Ten serial miał być ryzykowną kontynuacją kultowego hitu. Właśnie dostał drugi sezon
Miał być ryzykownym eksperymentem i próbą rozwinięcia historii, która dla wielu widzów była już kompletna. Tymczasem serial szybko zdobył wierną publiczność i jeszcze przed zakończeniem pierwszego sezonu otrzymał zielone światło na kontynuację.
Drugi sezon „Testamentów” został oficjalnie potwierdzony jeszcze przed finałem pierwszej serii, który trafił do widzów 27 maja. Produkcja dostępna na Hulu i Disney+ znów otwiera drzwi do Gileadu, a najgłośniejsze pytanie brzmi dziś nie „czy”, lecz „kiedy” i „na jak długo” w tę opowieść wróci June, znana z „Opowieści podręcznej”. Elisabeth Moss sygnalizuje jednak, że na tym etapie sama nie ma pewności co do skali swojej obecności. „Testamenty” dostają 2. sezon. Gilead nie zwalnia tempa, a liczby mówią głośniej niż deklaracje Kontynuacja była spodziewana, ale potwierdzenie i tak brzmi jak mocny akcent: „Testamenty” rozpychają się w popkulturze pewnym krokiem, jak serial, który wie, że ma wierną publiczność. Świat Margaret Atwood, od lat czytany i oglądany z mieszanką fascynacji oraz niepokoju, wciąż przyciąga, bo łączy bezlitosną precyzję obyczaju z napięciem thrillera. Widzowie nie tylko wracają do tej historii, ale robią to masowo. W pierwszych ośmiu dniach „Testamenty” zebrały globalnie 11 mln godzin oglądania na Hulu i Disney+. Później wynik urósł do 45 mln godzin i nadal rośnie. Taki rozpęd trudno ignorować: w epoce, w której uwaga jest walutą, serial utrzymuje ją w dłoni z wyrafinowaną konsekwencją. To także ciekawy moment dla całej franczyzy. Serial „Opowieść podręcznej” był emitowany przez osiem lat, od 2017 do 2025 roku, a mimo to jego echo nie cichnie. „Testamenty” nie próbują kopiować dawnego rytmu, raczej przenoszą ciężar na nowe pokolenie i nowy rodzaj wrażliwości, bliższy dojrzewaniu, napięciu społecznemu i pytaniu o to, jak rodzi się sprzeciw. View oEmbed on the source website Agnes i Daisy przejmują scenę, a ciotka Lydia znów dyktuje reguły W centrum opowieści stoi nastoletnia Agnes (Chase Infiniti) wychowywana w uprzywilejowanej rodzinie: z ojcem, opiekunkami Rosą (Kira Guloien) i Zillą (Blessing Adedijo) oraz surową macochą Paulą (Amy Seimetz). Jej pozorny spokój szybko okazuje się starannie ułożoną dekoracją, za którą czai się system wymagający posłuszeństwa nie tylko na pokaz, ale też w codziennym geście. Ważnym kontrapunktem jest Daisy (Lucy Halliday), która przybywa spoza granic Gileadu. Ten detal od razu ustawia emocje: outsiderka zderza się z porządkiem, który nie dopuszcza przypadkowości. Obie bohaterki trafiają do szkoły dla przyszłych żon prowadzonej przez ciotkę Lydię (Ann Dowd). To miejsce, gdzie wychowanie staje się narzędziem kontroli, a dyscyplina ma wymiar brutalny. Relacje między dziewczynami z czasem zaczynają podważać system, w którym przyszłość jest wpisana w gotowy scenariusz. „Testamenty” działają tu jak mocno skrojona opowieść o dorastaniu w świecie, który narzuca rolę niczym ciasno dopasowany gorset: wszystko ma się zgadzać, ale oddycha się coraz trudniej. I właśnie dlatego każdy sygnał o rozszerzaniu obsady o znane twarze budzi tyle napięcia. June na krawędzi powrotu, a Elisabeth Moss zostawia sprawę otwartą Twórcy „Testamentów” sięgają po postacie z „Opowieści podręcznej”, gdy jest to potrzebne nowej historii. W świecie, w którym młodsze bohaterki przejmują walkę z Gileadem, „mentorzy” stają się naturalnym punktem odniesienia. June była istotna już w 1. sezonie, choć w literackim pierwowzorze Margaret Atwood pojawia się jedynie na krótką chwilę. Finał ma dodatkowo sugerować, że może znajdować się w samym sercu operacji przeciwko Gileadowi. Jednocześnie Elisabeth Moss studzi oczekiwania: prace nad kontynuacją są na bardzo wczesnym etapie, scenariusze wciąż napływają, a decyzje dotyczące obecności June nie są jeszcze przesądzone ani precyzyjnie określone. To komunikat, który podkręca emocje nie gorzej niż cliffhanger: powrót jest możliwy, ale nie należy go traktować jak gwarancji. W tle pojawia się jeszcze jedna istotna wiadomość dla fanek i fanów jej pracy za kamerą. Moss, która reżyserowała wiele odcinków „Opowieści podręcznej”, w tym finał, sygnalizuje, że po zamknięciu tamtej produkcji i zobowiązaniach przy „Kobietach niedoskonałych” może mieć przestrzeń, by zaangażować się reżysersko w 2. sezon „Testamentów”. Na razie pewne jest tylko jedno: Gilead wraca, a wraz z nim powraca także pytanie o to, kto tym razem nada ton opowieści o oporze.
Zazdroszczę każdemu, kto ma ten seans przed sobą. Serial z Disney+ to festiwal toksycznych relacji, zdrad i manipulacji
Toksyczna miłość, manipulacja i emocjonalne gry wracają w wielkim stylu. „Tell Me Lies” znów rozpala TikToka, a nadchodzący trzeci sezon obiecuje jeszcze więcej napięcia i niebezpiecznej chemii. Premiera już 13 stycznia.
Chociaż serial „Tell me lies” (pol. „Zakłamanie”) miał premierę w 2022 roku, ale dopiero teraz robi się o nim głośno. To za sprawą drugiego sezonu, który rozkochał w sobie najpierw Amerykanki, a później, za sprawą TikToka, dziewczyny z całego świata. Serial „Tell me lies”: o czym jest? Serial „Tell Me Lies” zanurza widza w mroczną, uzależniającą dynamikę między Lucy Albright a Stephenem DeMarco – relację tak toksyczną, że aż trudno oderwać wzrok. Ich związek to nie romans, lecz pole bitwy pełne manipulacji, kłamstw i złudzeń, które powoli rozszarpują nie tylko ich samych, ale i wszystkich, którzy znajdą się zbyt blisko. Fabuła bezlitośnie obnaża, jak nierozliczona przeszłość, ukryte rany i młodzieńcze błędy mogą zdetonować dorosłe życie, prowadząc bohaterów do decyzji, które bolą tak samo, jak fascynują. View oEmbed on the source website Serial skupia się na psychologicznych konsekwencjach toksycznych relacji, wpływie młodzieńczych błędów na dorosłe życie, a także subtelnościach manipulacji emocjonalnej. Reakcje TikToka na drugi sezon serialu "Tell me lies" Drugi sezon liczy osiem odcinków, a wątki koncentrują się na konsekwencjach burzliwego rozstania głównych bohaterów, Lucy i Stephena, które miało miejsce po wydarzeniach z pierwszego sezonu. W kontynuacji oglądamy zmagania bohaterów z próbą zachowania dystansu, mimo że ich relacja wciąż na nich wpływa. To właśnie ten sezon wzbudził szczególne emocje na TikToku. Występuje w nim również Tom Ellis znany z roli Lucyfera Morningstara w serialu „Lucyfer”. Wciela się w postać 45-letniego Olivera, który nawiązuje romans z 19-letnią uczennicą swojej żony Bree (Catherine Missal). Nie chcemy spoilerować, ale jeśli ktoś wciąż nie jest przekonany, oto kilka reakcji dziewczyn z TikToka na serial „Tell me lies”. W Polsce jest dostępny na platformie Disney+. View oEmbed on the source website View oEmbed on the source website View oEmbed on the source website Serial „Tell Me Lies” zakończył się na trzecim sezonie i, co dziś wcale nie jest oczywiste, dowiózł tę historię do samego końca. Bez przeciągania jej na siłę, bez rozmywania napięcia i bez poczucia, że twórcy zgubili po drodze własnych bohaterów. To jeden z tych seansów, przy których naprawdę zazdroszczę każdemu, kto ma go jeszcze przed sobą. Bo jeśli lubicie seriale o relacjach tak toksycznych, że aż trudno oderwać od nich wzrok, „Tell Me Lies” wciąga dokładnie tak, jak obiecuje tytuł – kłamstwem, napięciem i emocjonalnym chaosem, który zostaje w głowie długo po finale.
Jeden z najładniejszych filmów ostatnich lat rozgrywa się w Polsce. Ma Oscara, wielkie emocje i właśnie trafia na drugą platformę
To jeden z tych filmów, które działają po cichu: bez wielkich gestów, za to z emocją trafiającą w punkt. Oscarowa rola Kierana Culkina, polskie tło i rodzinny wyjazd, który szybko przestaje być tylko podróżą śladami przeszłości.
„Prawdziwy ból” Jessego Eisenberga, w oryginale „A Real Pain”, rozgrywa się w Polsce i od pierwszych minut daje jasno do zrozumienia, że nie będzie wielkiego kina drogi z efektownymi zwrotami akcji. To film kameralny, blisko bohaterów, czasem niezręczny, czasem zabawny, ale podszyty emocją, która pojawia się nagle i zostaje na dłużej. Dwaj kuzyni, David i Benjamin „Benji” Kaplan, przylatują do Polski po śmierci babci, by symbolicznie pożegnać się z rodzinną historią i zobaczyć miejsca, z których wyrasta ich żydowska tożsamość. Na ekranie pojawiają się m.in. Warszawa, Majdanek i Lublin, a Eisenberg prowadzi tę opowieść gdzieś pomiędzy komedią, dramatem i bolesnym rachunkiem z pamięcią. „Prawdziwy ból” zaczyna się jak rodzinny city break, ale szybko przestaje nim być Punkt wyjścia jest prosty, niemal klasyczny: dwóch kuzynów, kiedyś bardzo bliskich, dziś funkcjonujących w zupełnie innych światach. David, grany przez Jessego Eisenberga, to człowiek poukładany, ostrożny, schowany za uprzejmością i potrzebą kontroli. Ma rodzinę, pracę, plan. Benji, w którego wciela się Kieran Culkin, jest jego przeciwieństwem: impulsywny, chaotyczny, bezbronny i męczący jednocześnie. Potrafi rozładować napięcie jednym zdaniem, ale też w sekundę wprowadzić wszystkich w stan emocjonalnego alarmu. W Polsce kuzyni dołączają do zorganizowanej wycieczki śladami żydowskiej historii. W grupie są m.in. starsze małżeństwo, rozwódka grana przez Jennifer Grey, mężczyzna z Rwandy, który przeżył ludobójstwo i przeszedł na judaizm, oraz brytyjski przewodnik, wyraźnie zafascynowany tematem, choć od razu podkreślający, że sam nie ma żydowskich korzeni. Ten układ działa jak soczewka: każdy uczestnik podróży przywozi ze sobą inną wrażliwość, inny rodzaj żałoby i inne wyobrażenie o tym, czym ma być konfrontacja z przeszłością. Trasa prowadzi przez Warszawę, okolice dawnego getta, Majdanek, żydowski cmentarz i Lublin. Przez chwilę można odnieść wrażenie, że to opowieść o „powrocie do korzeni” rozpisana według przewidywalnego programu zwiedzania. Ale kiedy David i Benji odłączają się od grupy, by zobaczyć rodzinny dom babci, film zaczyna mocniej pulsować. Turystyczny rytm pęka, a na pierwszy plan wychodzi to, co od początku było najważniejsze: relacja dwóch ludzi, którzy nie potrafią już ze sobą rozmawiać tak jak dawniej. Kieran Culkin kradnie sceny, ale to napięcie między kuzynami trzyma cały film Największym atutem „Prawdziwego bólu” jest Kieran Culkin. Jego Benji jest postacią, od której trudno oderwać wzrok, choć równie trudno byłoby z nią wytrzymać w prawdziwym życiu. Bywa irytujący, nieprzewidywalny, zbyt głośny i zbyt szczery. A jednocześnie ma w sobie kruchość, która sprawia, że jego chaos nigdy nie jest tylko efektem aktorskiej brawury. To człowiek poraniony, który nie potrafi znaleźć dla siebie miejsca, więc nieustannie sprawdza granice innych. Eisenberg jako David gra na innym rejestrze: ciszej, bardziej nerwowo, z napięciem ukrytym pod warstwą poprawności. Ten kontrast działa najlepiej wtedy, gdy film pozwala bohaterom być nieprzyjemnymi, niekonsekwentnymi i trudnymi do jednoznacznej oceny. „Prawdziwy ból” nie opowiada przecież wyłącznie o rodzinnej podróży do Polski. To także film o zazdrości, poczuciu winy, nierównym rozłożeniu cierpienia i o tym, że bliskość czasem przetrwa tylko jako wspomnienie dawnej wersji relacji. View oEmbed on the source website Warto też wspomnieć o polskim zapleczu produkcji. Producentką filmu była Ewa Puszczyńska, zdjęcia zrealizował Michał Dymek, scenografię przygotowała Mela Melak, a kostiumy Małgorzata Fudala. Zdjęcia powstawały m.in. w Lublinie, Radomiu, Krasnymstawie, Warszawie i Nowym Jorku. Dzięki temu film, mimo kilku uproszczeń w spojrzeniu na Polskę, ma lokalny detal i wizualną wiarygodność. „Prawdziwy ból” to mały film, który okazał się dużym sukcesem Choć „Prawdziwy ból” nie jest produkcją z rozmachem blockbusterów, poradził sobie znakomicie. Przy budżecie wynoszącym około 3 mln dolarów film zarobił na świecie ponad 24 mln dolarów, co czyni go jednym z tych kameralnych tytułów, które dzięki dobrym recenzjom, festiwalowemu rozpędowi i aktorskiemu magnetyzmowi trafiły znacznie dalej, niż mogłyby sugerować ich skala i temat. W Polsce film zadebiutował w kinach 8 listopada 2024 roku, po światowej premierze w styczniu 2024 roku. Dziś można go oglądać na Disney+, a od 6 czerwca ma być dostępny również na HBO Max. To dobry moment, by wrócić do tego tytułu albo nadrobić go po raz pierwszy, szczególnie jeśli szuka się kina, które nie krzyczy, ale potrafi zostawić po sobie niewygodne ukłucie.
Amanda Seyfried jako „kobiece wcielenie Chrystusa” w hipnotycznym musicalu. Kinowy fenomen obejrzycie teraz w streamingu
To jedna z tych premier, które po prostu trzeba wpisać do kalendarza. „Testament Ann Lee”, historyczny dramat muzyczny o wierze, równości i kobiecej sile, już jutro trafi do katalogu Disney+.
Wyobraźcie sobie XVIII wiek, surową wspólnotę religijną, transowe pieśni i kobietę, która mówi o równości wtedy, gdy świat najchętniej kazałby jej milczeć. „Testament Ann Lee” nie zapowiada się jak klasyczna biografia w kostiumie, ale jak hipnotyczny seans o wierze, władzy, cielesności i kobiecej sprawczości. Amanda Seyfried wciela się tu w Ann Lee, założycielkę ruchu Szejkerów, charyzmatyczną liderkę uznawaną przez część wyznawców za kobiece wcielenie Chrystusa. Brzmi jak historia z podręcznika? Nic bardziej mylnego. Dodatkowo, teraz obejrzycie ją w streamingu. W tym artykule: „Testament Ann Lee” trafi do streamingu? O czym jest głośny film „Testament Ann Lee”? Obsada i twórcy „Testamentu Ann Lee” Dlaczego warto obejrzeć „Testament Ann Lee”? „Testament Ann Lee” trafi do streamingu 20 maja 2026 roku na Disney+ trafi „Testament Ann Lee”, historyczny dramat muzyczny z Amandą Seyfried w jednej z najbardziej magnetycznych ról sezonu. Aktorka wciela się w Ann Lee, założycielkę ruchu Szejkerów, charyzmatyczną liderkę, która głosiła równość płci i równość społeczną, a przez część swoich wyznawców była uznawana za kobiece wcielenie Chrystusa. Film łączy biograficzną opowieść z musicalową formą. Efekt? Propozycja daleką od klasycznego kina kostiumowego. „Testament Ann Lee” zwraca uwagę nie tylko tematem, ale też tempem swojej drogi z kin do streamingu. Produkcja pojawiła się w polskich kinach 13 marca tego roku, a już 20 maja zasili bibliotekę Disney+. Na platformie tytuł klasyfikowany jest jako dramat, historia, musical i biografia. Ten zestaw mówi wiele. Z jednej strony mamy surowy kontekst epoki, z drugiej rytmiczną, intensywną opowieść opartą na pieśniach i ruchu. Dla tych, którzy nie zdążyli zobaczyć tego tytułu w kinie, premiera na Disney+ będzie okazją, by nadrobić jeden z bardziej intrygujących hitów tej wiosny. View oEmbed on the source website O czym jest głośny film „Testament Ann Lee”? W centrum historii stoi Ann Lee, matka przełożona, wizjonerka i przywódczyni wspólnoty, próbująca stworzyć własną duchową utopię. Film pokazuje ją jako kobietę nieustępliwą, głęboko przekonaną o swojej misji i gotową mówić o równości w świecie, który nie był jeszcze gotowy, by ją usłyszeć. To opowieść prowadzona między skrajnościami: ekstazą i cierpieniem, wiarą i dyscypliną, duchowym uniesieniem i cielesnym doświadczeniem. Biograficzny ciężar zostaje tu przełamany muzycznym rytmem. Na ekranie wybrzmiewa kilkanaście tradycyjnych hymnów Szejkerów w nowych interpretacjach, dzięki czemu historia osadzona w XVIII wieku zaczyna rezonować zaskakująco współcześnie. Obsada i twórcy „Testamentu Ann Lee” Za reżyserię odpowiada Mona Fastvold, a scenariusz napisała wspólnie z Bradym Corbetem. Muzyczną warstwę współtworzy Daniel Blumberg, autor tekstów i ścieżki dźwiękowej. Istotną rolę odgrywa także choreografia Celii Rowlson-Hall, nadająca tej historii osobny język ruchu, bardziej transowy niż klasycznie musicalowy. Obok Amandy Seyfried w obsadzie znaleźli się Thomasin McKenzie, Lewis Pullman, Stacy Martin, Tim Blake Nelson i Christopher Abbott. Na ekranie zobaczymy również Matthew Bearda, Scotta Handy’ego, Violę Prettejohn, Jamiego Bogyo i Davida Cale’a. W tle produkcyjnym pojawia się także polski akcent: w gronie producentek wymieniana jest Klaudia Śmieja. „Testament Ann Lee” zapowiada się jako film dla widzów w kinie szukających nie tylko fabuły, ale też wyrazistej formy. To biografia w kostiumie, musical bez słodkiego filtra i opowieść o kobiecej sprawczości wpisanej w realia XVIII wieku. Datę 20 maja warto więc dopisać do kalendarza premier. Dlaczego warto obejrzeć „Testament Ann Lee”? Bo to nie jest kolejna grzeczna biografia w kostiumie. „Testament Ann Lee” przyciąga już samym punktem wyjścia: opowiada o kobiecie, która w XVIII wieku mówiła o równości, duchowej niezależności i wspólnocie budowanej poza obowiązującym porządkiem. Do tego robi to językiem, który bardziej hipnotyzuje niż rekonstruuje historię. Amanda Seyfried, muzyka oparta na hymn ach Szejkerów, choreografia balansująca między rytuałem a transem i reżyserska ręka Mony Fastvold sprawiają, że film zapowiada się jako seans intensywny, cielesny i nieoczywisty. Warto obejrzeć go właśnie dla tego napięcia między historycznym dramatem, musicalem i opowieścią o kobiecej sprawczości.
To jeden z najdłużej emitowanych seriali medycznych w historii telewizji. 22 sezony, a emocje wciąż takie same, jak na początku
„Chirurdzy” to serial, który nie tylko przetrwał próbę czasu. On ją wręcz wykorzystał - budując przez ponad dwie dekady jedną z najbardziej emocjonalnych opowieści w historii telewizji. I choć zmieniały się sezony, bohaterowie i epoka oglądania seriali, jedno zostało niezmienne: tutaj zawsze chodziło o emocje.
„Chirurdzy” to przypadek, który trudno porównać z czymkolwiek innym w historii telewizji. Serial medyczny, który miał być historią o pracy lekarzy, dawno stał się czymś znacznie większym - emocjonalną opowieścią o życiu, które nieustannie balansuje między początkiem a końcem. I choć od premiery minęły ponad dwie dekady, jedno się nie zmienia: widzowie wciąż wracają do Grey Sloan Memorial Hospital z dokładnie tym samym napięciem. Serial „Chirurdzy” ma już 22 sezony. Zaczęło się od grupy stażystów, którzy nie wiedzieli jeszcze, co ich czeka Na początku była grupa młodych lekarzy, którzy dopiero wchodzili do świata medycyny - i bardzo szybko okazało się, że ten świat nie ma nic wspólnego z ich wyobrażeniami. W pierwszym składzie stażystów poznajemy: Ellen Pompeo jako Meredith Grey Sandra Oh jako Cristina Yang Katherine Heigl jako Izzie Stevens Justin Chambers jako Alex Karev T.R. Knight jako George O’Malley To właśnie ta „pierwsza grupa” stworzyła fundament serialu - i to ich relacje, ambicje i błędy zbudowały emocjonalny rdzeń całej historii. Z czasem serial zaczął przypominać coś więcej niż dramat o stażystach. To była opowieść o dorastaniu w ekstremalnych warunkach - gdzie każda decyzja mogła kosztować życie. View oEmbed on the source website Szpital Grey Sloan: miejsce, gdzie wszystko się zmienia Akcja serialu „Chirurdzy” od początku dzieje się w szpitalu Grey Sloan Memorial (wcześniej Seattle Grace). To miejsce, które z sezonu na sezon staje się nie tylko przestrzenią pracy, ale też emocjonalnym polem bitwy. Tu rodzą się związki, które widzowie śledzą latami. Tu przyjaźnie są wystawiane na próbę. I tu bohaterowie uczą się, że w medycynie - tak jak w życiu - nic nie jest trwałe. Jednym z pierwszych momentów, które ustawiły ton całego serialu, była tragedia George’a O’Malleya - scena, która pokazała widzom, że tutaj nikt nie jest „bezpieczny”, a historia może skręcić w najmniej spodziewanym momencie. Podobnie działał wątek Izzie i Denniego Duquette’a - romantyczny, intensywny i dramatyczny do granic możliwości, zakończony jednym z najbardziej komentowanych zwrotów akcji w historii seriali medycznych. To właśnie wtedy widzowie zrozumieli, że „Chirurdzy” nie grają według bezpiecznych zasad. Meredith Grey i emocje, które definiują cały serial W centrum tego wszystkiego stoi Meredith Grey - bohaterka, która przez lata stała się emocjonalnym kręgosłupem serialu. Jej relacja z Derekiem Shepherdem (w którego wciela się znany widzom z komedii romantycznych Patrick Dempsey) to jedna z najbardziej ikonicznych historii miłosnych telewizji. Od pierwszego spotkania w barze, przez „McDreamy”, aż po momenty, które łamały widzom serca - ich historia była równie piękna, co bolesna. Ten kontrast jest właśnie esencją serialu „Chirurdzy”: miłość, która nie daje gwarancji, strata, która przychodzi nagle i życie, które nigdy nie układa się „idealnie”. View oEmbed on the source website Serial, który nauczył widzów, że nikt nie jest niezastąpiony Z biegiem sezonów serial zaczął coraz odważniej operować emocjonalnymi odejściami bohaterów. Cristina Yang, która wyjeżdża, zostawiając Meredith z jednym z najbardziej poruszających pożegnań w historii serialu - „you are my person” - stała się symbolem przyjaźni, której nie zastępuje się łatwo. Z kolei Alex Karev, który przez lata był „problemem” serialu, doczekał się jednej z najbardziej kontrowersyjnych i dyskutowanych przemian w całej historii produkcji. Każde takie odejście nie było tylko zmianą obsady - było emocjonalnym resetem dla widzów. Dlaczego ten serial „Chirurdzy” nadal działa i ma swoich wiernych fanów? Bo mimo upływu lat nie zmienił się jego rdzeń. Serial „Chirurdzy” wciąż opowiada o tym samym: o ludziach, którzy kochają, tracą i próbują iść dalej. W świecie, w którym seriale coraz częściej konsumuje się „na raz”, ten tytuł nadal działa jak kiedyś - budując przywiązanie odcinek po odcinku. Dlatego, po 22 sezonach, wciąż potrafi sprawić, że widzowie mówią: „to nadal działa tak samo”. Na Filmweb widzowie oceniają go 7,9/10 - co w lawinie dostępnych seriali - także tych medycznych - jest dość wysoką oceną. „GENIALNY SERIAL! Można go kochać i nienawidzić. Nigdy żaden serial nie wywołał tyle emocji. Świetne postacie, zabiegi, ukazanie życia lekarzy, ludzi”, „ukochany odmóżdżacz!” - piszą widzowie. „Chirurdzy” dostępni są na Disney+, gdzie można prześledzić całą historię bohaterów z Grey Sloan Memorial - od pierwszych stażystów aż po najnowsze sezony. Nowe odcinki (22 sezon) pojawiają się na platformie co środę, a w piątki emitowane są na kanale FX.
Gdy zadebiutował nie miał sobie równych. Po 20 latach od premiery widzowie wciąż komentują: „To najlepszy serial jaki oglądałem”
Były seriale, które się oglądało. I były takie, od których nie dało się odejść od telewizora. „Prison Break” należał właśnie do tej drugiej kategorii. Dwie dekady po premierze widzowie nadal wracają do historii Michaela Scofielda i zgodnie przyznają: dziś takich seriali już się prawie nie robi.
Temat więzienia i ucieczki zza krat od dekad fascynuje kino oraz telewizję. Zamknięta przestrzeń, tajemnica, desperacja i walka o wolność zawsze działały na wyobraźnię widzów. Nic dziwnego, że powstały tak kultowe produkcje jak „Skazani na Shawshank”, „Ucieczka z Alcatraz” czy „Zielona mila” - które do dziś cieszą się popularnością. Z czasem przyszły też seriale pokazujące więzienie z zupełnie innych perspektyw - genialny „Orange Is the New Black”, który przyciągnął miliony widzów przed ekrany, czy polski tytuł „Skazana” z Agatą Kuleszą w roli głównej - który w kraju nad Wisłą również był ogromnym sukcesem. Ale kiedy w 2005 roku zadebiutował „Prison Break”, zrobił coś zupełnie innego. Zamienił historię więzienną w naszpikowany adrenaliną thriller, od którego trudno było się oderwać. To były jeszcze czasy przed ogólnodostępnym streamingowym maratonem. Na nowe odcinki czekało się cały tydzień. Nie można było odpalić całego sezonu jednym kliknięciem. O serialu rozmawiało się następnego dnia w szkole, pracy czy na nieistniejących już czatach i forach internetowych. Cliffhangery naprawdę działały, bo widz musiał wytrzymać kilka dni z pytaniem: „co będzie dalej?”. Dlatego ten serial tak mocno zapisał się w pamięci widzów. Tatuaż, który był mapą ucieczki. O czym jest serial „Prison Break”? Punkt wyjścia do dziś pozostaje jednym z najbardziej błyskotliwych pomysłów w historii telewizji. Michael Scofield, genialny inżynier budowlany, celowo trafia do więzienia Fox River, żeby uratować swojego brata Lincolna Burrowsa, skazanego na karę śmierci za zbrodnię, której prawdopodobnie nie popełnił. Problem w tym, że więzienie jest praktycznie niemożliwe do opuszczenia. Michael przygotowuje jednak plan. I to dosłownie - tatuuje go na własnym ciele. Jego charakterystyczny tatuaż nie jest zwykłą ozdobą. To ukryta mapa całej ucieczki, pełna symboli, kodów i wskazówek. Im dalej rozwija się historia, tym bardziej widz odkrywa, jak precyzyjnie wszystko zostało zaplanowane. I właśnie ta przewrotność sprawiła, że serial tak uzależniał. Każdy odcinek kończył się twistem, każda decyzja miała konsekwencje, a napięcie praktycznie nie spadało. View oEmbed on the source website Obsada, którą pokochał cały świat Ogromną siłą serialu była i wciąż pozostaje - obsada. W roli Michaela Scofielda wystąpił Wentworth Miller, który właściwie z miejsca stał się jedną z największych telewizyjnych gwiazd tamtych lat. Jego chłodny spokój, inteligencja i emocjonalne pęknięcie pod perfekcyjną fasadą sprawiły, że trudno było oderwać od niego wzrok. U boku Millera pojawił się Dominic Purcell jako Lincoln Burrows - impulsywny, brutalniejszy, ale jednocześnie niezwykle lojalny brat Michaela. Do dziś jednak jednym z najbardziej pamiętanych bohaterów pozostaje Theodore 'T-Bag' Bagwell. Postać odpychająca, niebezpieczna, momentami wręcz przerażająca - a jednocześnie magnetyczna. Jeden z tych serialowych antagonistów, których widz jednocześnie nienawidzi i nie może przestać oglądać. Widzowie po latach nadal są zachwyceni Mimo upływu ponad 20 lat serial nadal ma ogromne grono fanów. Na Filmwebie „Prison Break” ma ocenę 7,6 przy ponad 227 tysiącach ocen i tysiącach opinii użytkowników. Widzowie piszą: „Najlepszy serial jaki oglądałem w życiu. Bardzo dobra gra aktorska, wybitny soundtrack. Po każdym zakończonym odcinku nie mogłem doczekać się następnego.” „Świetne pierwsze dwa sezony, kolejne już niestety słabsze, ale i tak daje 9.” „Powtórka po latach. Wysyp twistów, cliffhangerów i innych myków, które stosowały wtedy seriale TV, żeby przykuć uwagę widza. Wciąż topka.” „Po 13 latach od premierowej emisji na Polsacie obejrzałem ponownie. Pierwszy sezon śmiało można nazwać jednym z największych sukcesów w historii TV.” I trudno się z tym nie zgodzić. Bo nawet jeśli kolejne sezony nie dorównały pierwszemu, sam fenomen „Prison Break” pozostaje czymś wyjątkowym. Gdzie obejrzeć „Prison Break”? Serial „Prison Break” doczekał się łącznie pięciu sezonów i 90 odcinków. Produkcja była nominowana między innymi do Złotych Globów w kategorii najlepszy serial dramatyczny, a w 2006 roku zdobyła People's Choice Awards dla ulubionego nowego serialu telewizyjnego. Obecnie wszystkie sezony serialu dostępne są na platformie Disney+, więc bez problemu można wrócić do historii Michaela Scofielda albo jeśli jeszcze jej nie widzieliście - nadrobić ją po raz pierwszy.