Nowy znakomity serial oparty na faktach. Opowiada historię 19-latki, którą okrzyknięto największą oszustką w historii Doliny Krzemowej
Miała być drugim Stevem Jobsem, zmieniać świat i rewolucjonizować medycynę. Nowo dodany serial „Zepsuta krew” pokazuje, jak 19-latka stała się największą oszustką Doliny Krzemowej, a jej ambicja doprowadziła do katastrofy.
Nie zawsze trzeba morderstwa, żeby historia była straszna. Czasem wystarczy ambicja, chciwość i jedno niewinne kłamstwo, które przeradza się w gigantyczny przekręt. Świat od zawsze był pełen oszustów - tych sprytnych, charyzmatycznych, którzy wiedzą, jak manipulować ludźmi i sprawić, by nikt nie zauważył ich gry przez lata. „Zepsuta krew” to nowy serial oparty na faktach, który pokazuje, jak jedna młoda dziewczyna z Doliny Krzemowej zdołała oszukać świat technologii i największych inwestorów, a jej historia wciąga jak najlepszy true-crime. To opowieść o tym, że prawdziwe życie potrafi pisać scenariusze bardziej szokujące niż fikcja, i że czasem największe oszustwa dzieją się w biały dzień, przy pełnej uwadze świata. Nowy serial na Disney+. O czym jest „Zepsuta krew”? Serial zaczyna się niemal jak hollywoodzka bajka: poznajemy Elizabeth Holmes jako 19-letnią studentkę Uniwersytetu Stanforda, pełną marzeń, energii i nieprzeciętnej ambicji. Chce zmienić świat i zrobić coś wielkiego w medycynie. Zamiast czekać, porzuca studia i zakłada start-up Theranos, obiecując, że jedna kropla krwi pozwoli przeprowadzić setki testów diagnostycznych. Z biegiem odcinków jej historia przekształca się w opowieść o chciwości, ego i coraz bardziej świadomych manipulacjach. Edison, urządzenie obiecujące rewolucję w diagnostyce, nie działa poprawnie, a inwestorzy i pacjenci są wprowadzani w błąd. Serial świetnie pokazuje, jak początkowo niewinna ambicja zamienia się w wielki przekręt, którego konsekwencje dotknęły setki ludzi. View oEmbed on the source website Amanda Seyfried i chemia w obsadzie, która wciąga Nie można przejść obojętnie obok kreacji Amandy Seyfried, która obecnie hipnotyzuje kinowych widzów w roli damskiego Chrystusa w filmie „The Testament of Ann Lee”. W serialu aktorka perfekcyjnie odtwarza charakter Elizabeth Holmes - zarówno jej początkową nieśmiałość, jak i stopniową przemianę w pewną siebie oszustkę. Jednym z najciekawszych elementów jest zmiana głosu - od subtelnego, wysokiego tonu do sztucznie obniżonego, którym prawdziwa Holmes starała się imponować otoczeniu. Partnerują jej aktorzy najwyższej klasy: Naveen Andrews jako Sunny Balwani, toksyczny związek i napięcie emocjonalne między nimi wciąga od pierwszych scen. Stephen Fry wciela się w chemika Iana Gibbonsa, Sam Waterston gra polityka George’a Shultza, Kurtwood Smith wciela się w prawnika Davida Boiesa, a William H. Macy jako Richard Fuisz dodaje całej historii realnego kontekstu biznesowego i technologicznego. Obsada drugoplanowa dopełnia całości, ale to Seyfried ciągnie emocje serialu i sprawia, że historia jest fascynująca. Psychologia bohaterki i kulisy Doliny Krzemowej „Zepsuta krew” wciąga, bo nie jest tylko historią skandalu. Twórcy serialu pokazują obsesję, perfekcjonizm i wzorce, które kształtowały Elizabeth Holmes. Fascynacja Steve’em Jobsem, pragnienie kontroli nad każdym aspektem życia i decyzje podejmowane w imię sukcesu sprawiają, że trudno oderwać wzrok od ekranu. Choć czasem narracja wydaje się fragmentaryczna, a niektóre wątki drugoplanowe mogłyby zostać mocniej rozbudowane, to portret psychologiczny głównej bohaterki pozostaje spójny i bardzo przekonujący. Serial stawia też pytania o odpowiedzialność, manipulacje i łatwowierność ludzi, którzy dali się wciągnąć w grę Elizabeth Holmes. Finał prawdziwej historii Elizabeth Holmes Historia prawdziwej Elizabeth Holmes ma konkretny i dość dramatyczny finał w realnym świecie. Holmes została uznana winną oszustwa i spędziła wiele miesięcy na procesie federalnym, który zakończył się wyrokiem skazującym jej na ponad 11 lat więzienia za oszukiwanie inwestorów - przede wszystkim za celowe wprowadzanie ich w błąd co do możliwości technologii Theranosa. Wyrok obejmuje m.in. cztery zarzuty oszustwa (wire fraud i spisek), za które sąd federalny skazał ją w 2022 roku. Holmes rozpoczęła odsiadywanie swojej kary w połowie 2023 roku. Jej wyrok został utrzymany przez sąd apelacyjny, który odrzucił próbę podważenia procesu i unieważnienia wyroku. Kobieta została także zobowiązana do zapłaty setek milionów dolarów odszkodowania inwestorom, choć jego wykonanie zostało częściowo zawieszone z powodu jej ograniczonych zasobów finansowych. Na podstawie obecnych decyzji sądowych planowane jest wypuszczenie jej z więzienia w okolicach końca 2031 lub 2032 roku, uwzględniając zmniejszenie kary za dobre zachowanie i inne czynniki Dlaczego warto obejrzeć „Zepsutą krew” i gdzie ją znaleźć Miniserial Hulu jest już dostępny na Disney+ i jest idealnym wyborem dla tych, którzy lubią historie oparte na faktach, pełne napięcia i dramatyzmu, z solidnie wykreowaną postacią centralną. Produkcja nie sili się na moralizatorstwo - pokazuje konsekwencje ambicji, pychy i kłamstw w realistycznym, czasem mrocznym świetle. Dla widzów to też lekcja fascynującej psychologii bohaterki i obserwacja kulis pracy oraz funkcjonowania Doliny Krzemowej. „Zepsuta krew” przypomina, że czasem rzeczywistość potrafi być bardziej dramatyczna niż fikcja, a prawdziwe historie o oszustwach potrafią wciągnąć jak najlepszy thriller.
To najlepszy film na wiosnę według AI. Rozczula, bawi i pokrzepia jak żaden inny
Czasem wszystko się rozpada, a jednak właśnie wtedy zaczyna się coś ważnego. „Mała miss” - najlepszy film na wiosnę według AI - to ciepła, absurdalna i bardzo wzruszająca opowieść o rodzinie, która starym volkswagenem rusza w drogę na dziecięcy konkurs piękności.
Sztuczna inteligencja coraz mocniej wchodzi do naszej codzienności. Pytamy ją o drogę, o najlepszy przepis na urodzinowe ciasto, najlepszy kryminał do obejrzenia na wieczór, prosimy o pomoc w pracy, statystyki czy redagowanie pism. Coraz więcej osób traktuje AI także jak rozmówcę, a czasem nawet jak terapeutę. Dlaczego więc nie zapytać jej o najlepszy film na wiosnę? Postanowiłam to sprawdzić. I muszę przyznać, że wybór sztucznej inteligencji jest zaskakująco trafny. AI wskazała film, który idealnie pasuje do momentu w roku, kiedy wszystko zaczyna się od nowa - ciepły, absurdalny i pełen nadziei - Little Miss Sunshine, czyli w polskiej wersji językowej: „Małą miss”. Chcesz oglądać najbardziej inspirujące filmy i seriale? Zapisz się do <a id="menur4sre" class="fui-Link ___1q1shib f2hkw1w f3rmtva f1ewtqcl fyind8e f1k6fduh f1w7gpdv fk6fouc fjoy568 figsok6 f1s184ao f1mk8lai fnbmjn9 f1o700av f13mvf36 f1cmlufx f9n3di6 f1ids18y f1tx3yz7 f1deo86v f1eh06m1 f1iescvh fhgqx19 f1olyrje f1p93eir f1nev41a f1h8hb77 f1lqvz6u f10aw75t fsle3fq f17ae5zn" title="https://www.elle.pl/newsletter/" href="https://www.elle.pl/newsletter/" target="_blank" rel="noreferrer noopener" aria-label="Link newslettera ELLE">newslettera ELLE, odbierz kod i skorzystaj z 2-miesięcznego dostępu do Player.pl „Mała miss” to idealny film na wiosnę nie tylko według AI Jeśli nigdy wcześniej nie widzieliście tego filmu, koniecznie go włączcie. To produkcja, która aż za bardzo przypomina prawdziwe życie. Rodzina Hooverów jest daleka od ideału. Ojciec obsesyjnie wierzy w sukces, matka próbuje utrzymać wszystkich w ryzach, nastoletni syn milczy od miesięcy, dziadek ma wyjątkowo niepoprawne poczucie humoru, a wujek przechodzi poważny życiowy kryzys. Kiedy najmłodsza w rodzinie Olive dostaje szansę udziału w konkursie piękności Little Miss Sunshine, wszyscy wsiadają do wysłużonego żółtego busa i ruszają w drogę przez Amerykę. Ta podróż bardzo szybko zamienia się w serię katastrof, nieporozumień i absurdalnych sytuacji. A jednak właśnie dzięki nim bohaterowie zaczynają rozumieć się trochę lepiej. „Mała miss” (Little Miss Sunshine) to idealny film na wiosnę nie tylko według AI. Krytycy w serwisie Rotten Tomatoes przyznali mu aż 91 proc. pozytywnych opinii, a widzowie mimo upływu 20 lat od premiery potwierdzają ten wynik - film wciąż pozostaje jednym z najbardziej lubianych tytułów w swoim gatunku. View oEmbed on the source website Film, który mówi coś ważnego o porażkach Niemal każdy rodzic chce, żeby jego dziecko wypadło jak najlepiej - wygrywało konkursy, zdobywało nagrody, a w szkolnym przedstawieniu grało główną rolę. Czasem jednak bardzo łatwo wpaść w spiralę ambicji i zacząć wywierać na najmłodszych presję, by zawsze byli najlepsi. „Mała miss” z dużą czułością i humorem przypomina, że w dzieciństwie ważniejsze od wygrywania bywa po prostu bycie sobą. To, co wyróżnia „Małą miss”, to sposób, w jaki opowiada o sukcesie. Film delikatnie podważa obsesję wygrywania za wszelką cenę i pokazuje, że czasem największą wartością jest sama próba. Olive nie jest idealną kandydatką na królową dziecięcych konkursów. I właśnie dlatego tak łatwo ją pokochać. Jej szczerość i dziecięca determinacja stają się sercem całej historii. W tej pozornie lekkiej komedii kryje się dużo czułości wobec ludzi, którzy nie zawsze mieszczą się w definicji „zwycięzców”. Jedna z najbardziej niezwykłych rodzin w historii kina - gdzie obejrzeć? W filmie pojawia się fantastyczna obsada: Steve Carell, Toni Collette, Greg Kinnear, Alan Arkin oraz młodziutka Abigail Breslin, która za swoją rolę otrzymała nominację do Oscara. Szczególnie zapada w pamięć Alan Arkin jako ekscentryczny dziadek - bezczelny, szczery i absolutnie nie do podrobienia. Aktor zdobył za tę rolę statuetkę Akademii. Najlepszy film na wiosnę według AI jest dostępny aż na trzech platformach streamingowych. Widzowie mogą go zobaczyć na Disney+, Apple TV oraz na Amazon Prime Video. I uważam, że warto po niego sięgnąć bo „Mała miss” przypomina, że rodzina wcale nie musi być idealna, żeby była najważniejsza. A czasem najpiękniejsze rzeczy zaczynają się wtedy, gdy wszystko idzie zupełnie niezgodnie z planem jaki sobie ułożyliśmy.
W Dzień Kobiet zawsze wracam do tego filmu. Ten nominowany do Oscara klasyk uświadamia mi, jak wiele w życiu posiadam
Mając tak niewiele, można tak wiele zmienić. „Służące” to film, który pokazuje siłę kobiet, odwagę i ciepło relacji, które przetrwają nawet najtrudniejsze czasy. Po prostu trzeba go zobaczyć - a Dzień Kobiet jest na to idealnym terminem.
Dzień Kobiet - święto, które obchodzimy co roku 8 marca - ma w sobie coś wyjątkowego. Z jednej strony kojarzy się z kwiatami, drobnymi prezentami, ciepłymi słowami i gestami uwagi od bliskich. Z drugiej, jego historia sięga początków XX wieku, kiedy kobiety w Europie i Stanach Zjednoczonych walczyły o swoje prawa, równą płacę i możliwość głosowania. Pierwszy Dzień Kobiet odbył się 28 lutego 1909 roku w USA z inicjatywy Socjalistycznej Partii Ameryki, jako forma protestu przeciwko złym warunkom pracy kobiet. Wtedy symbolizował siłę, solidarność i odwagę - wartości, które wciąż pozostają aktualne. Dzisiaj obchodzimy go na różne sposoby. Niektóre z nas spędzają ten dzień w pracy, inne w gronie przyjaciółek, z rodziną lub w ciszy własnego mieszkania. Zwykle czekamy na miłe gesty od innych - komplementy, kwiaty, drobne niespodzianki. I choć tego dnia inni myślą o nas, my same wciąż zbyt rzadko zatrzymujemy się, by pomyśleć o sobie, o swojej sile i osiągnięciach. To dzień, który może stać się okazją nie tylko do przyjmowania uwagi, ale też do refleksji: kim jesteśmy, ile w sobie mamy odwagi i jak wiele możemy zrobić, nawet mając poczucie, że mamy „tak niewiele”. Czasem wystarczy chwila tylko dla siebie - filiżanka ulubionej herbaty, kawałek ciasta z cukierni, kieliszek wina i film, przy którym możemy śmiało wzruszyć się, pośmiać, a może i pomyśleć o własnej sile i niezależności. I właśnie w tym duchu warto sięgnąć po film, który pokazuje, jak wiele mogą zdziałać kobiety - mimo trudności, uprzedzeń i nierówności. Film „Służące” (2011) w reż. Tatea Taylora to historia, która uczy, wzrusza i inspiruje, przypominając, że odwaga przybiera różne formy, a siła kobiet jest obecna nawet w pozornie zwyczajnym życiu. O czym jest film „Służące” ? Akcja „Służących” rozgrywa się w stanie Missisipi lat 60., w czasach segregacji rasowej w Stanach Zjednoczonych. Główną bohaterką jest młoda, początkująca pisarka Skeeter (Emma Stone), która wraca do rodzinnego miasteczka po studiach. Zaniepokojona sytuacją czarnoskórych pomocnic domowych - Aibileen (Viola Davis) i Minny (Octavia Spencer) - postanawia spisać ich historie. Choć kobiety ryzykują utratę pracy i narażają się na niebezpieczeństwo, decydują się opowiedzieć prawdę o codziennym życiu w cieniu uprzedzeń i nierówności. To opowieść o przyjaźni, solidarności, odwadze i tym, że mając tak niewiele, można zrobić naprawdę wiele - zmienić czyjeś życie, a nawet historię. View oEmbed on the source website Historia rasizmu w Ameryce i siła kobiet Film w realistyczny, ale przystępny sposób pokazuje dyskryminację w latach 60. - czarnoskóre kobiety pracujące w domach białych rodzin nie mogły korzystać z tych samych toalet, miały niższe płace i niemal nie miały praw. Jednocześnie opiekowały się dziećmi pracodawców, często tworząc więzi głębsze niż z własną rodziną. Film „Służące” pokazuje, że zmiany społeczne nie zawsze zaczynają się od wielkich strajków czy ruchów politycznych - czasem odważny głos jednej osoby, wsparcie przyjaciół i odwaga w codziennym działaniu potrafią poruszyć świat. Jednak „Służące” to nie tylko opowieść o rasizmie i niesprawiedliwości społecznej, ale też głęboko kobieca historia o pragnieniach, marzeniach i ograniczeniach. Film pokazuje, jak wobec białych kobiet społeczeństwo stawiało konkretne oczekiwania: miały być idealnymi żonami, matkami, podporządkowanymi normom i mężczyznom, którzy rządzili światem i którym niemal wszystko uchodziło na sucho. Kobiety nie miały prawa do własnych ambicji, zawodowych celów ani swobody w wyborze życiowej drogi - jedyną rzeczą, która w oczach społeczeństwa należała do nich, było rodzenie dzieci i dbanie o dom. Tym mocniej uderza w filmie fakt, że bohaterki - zarówno służące, jak i młode białe kobiety - próbują odnaleźć własny głos, opowiedzieć swoją historię i wbrew zakazom i ograniczeniom wyrazić siebie. Aktorki, postacie i nagrody Najmocniejszą stroną filmu są aktorki. Viola Davis jako Aibileen emanuje siłą, wrażliwością i odwagą - rolą w „Służących” zdobyła nominację do Oscara. Octavia Spencer w roli Minny została nagrodzona Oscarem za najlepszą rolę drugoplanową, a Jessica Chastain jako Celia Foote dodaje filmowi lekkości, ciepła i humoru. Emma Stone jako Skeeter wprowadza świeżość i wrażliwość młodej bohaterki, która stawia pytania o sprawiedliwość i równość. Film zdobył także liczne nagrody i wyróżnienia krytyków, a jego uniwersalny przekaz o sile kobiet, przyjaźni i walce z uprzedzeniami sprawia, że jest nie tylko rozrywką, ale też ważną lekcją historii. Gdzie obejrzeć „Służące” i dlaczego to dobry film na Dzień Kobiet „Służące” można dziś znaleźć w serwisach VOD i platformach streamingowych oferujących filmy z repertuaru kinowego ostatnich lat (Disney, Amazon Prime Video oraz na Apple TV). To doskonały wybór na Dzień Kobiet - pozwala na chwilę refleksji nad siłą, odwagą i solidarnością kobiet, a przy tym wzrusza, bawi i daje nadzieję. Idealny sposób, by spędzić ten dzień w zgodzie ze sobą - na kanapie z ulubionym kocem i filiżanką herbaty. To film, który jest w moim TOP10 ulubionych filmów w historii kina i który osobiście bardzo polecam każdej kobiecie - i nie tylko. W tym roku na pewno zasiądę do niego ponownie, po to by przypomnieć sobie jego emocje, legalnie - bez wyrzutów sumienia sobie popłakać i poczuć siłę zawartą w tej historii, ale też po to, aby nigdy nie zapomnieć, że my kobiety niezależnie od tego jaką funkcję pełnimy, gdzie mieszkamy czy pracujemy - mamy moc zmieniać świat.
Dopiero co wrócił, a już otrzymał tytuł „najlepszego serialu roku”. Drugi sezon naprawdę sprawi, że nie odejdziecie od ekranu
Paradise sezon 2. właśnie zadebiutował na Disney+. Widzowie od razu uznali go za najlepszy serial roku, a w Polsce trafił na podium najchętniej oglądanych produkcji. Serial w nowej odsłonie zaskakuje i nie pozwala oderwać się od ekranu.
Już dzień po premierze „Paradise” sezon 2. znalazł się na trzecim miejscu najchętniej oglądanych tytułów Disney+ w Polsce. Serial w reżyserii Dana Fogelmana nie tylko wrócił na platformę z przytupem, ale także został okrzyknięty przez widzów i komentatorów „najlepszym serialem roku”. W mediach społecznościowych aż roi się od opinii, w których padają słowa o „mocnym otwarciu”, „wyjątkowej telewizji” oraz „najlepszym starcie nowego rozdziału tego serialu”. Widzowie nie kryją emocji i podkreślają, że „Paradise” sezon 2. wciąga jak żadna inna produkcja w tym roku. Fabuła „Paradise” sezon 2 zaskakuje i rozwija serialowy świat na niespotykaną skalę Drugi sezon serialu całkowicie odmienia formułę znaną z poprzednich odcinków. Po wyjściu głównego bohatera, agenta Secret Service Xaviera Collinsa (Sterling K. Brown), z bunkra pod górą w Kolorado, akcja przenosi się na powierzchnię i rozgrywa się w pełnowymiarowym postapokaliptycznym świecie. Twórcy skupiają się już nie na intrydze wokół zabójstwa prezydenta USA, lecz na dramatycznych losach ocalałych i nowej bohaterki - Annie (Shailene Woodley), która wnosi do opowieści zupełnie nową perspektywę. To właśnie jej historia zderza się z losami Xaviera, nadając serialowi wyjątkową dynamikę i emocjonalny ciężar. Wraz z rozbudową świata i wprowadzeniem nowych postaci, takich jak lider ocalałych Link (Thomas Doherty), czy powracającą Sinatrę (Julianne Nicholson), „Paradise” sezon 2. oferuje widzom jeszcze więcej zwrotów akcji, zaskakujących rozwiązań oraz pełnokrwistych dramatów, które nie pozwalają oderwać się od ekranu. Wszystko podane w tempie i stylu, które doskonale sprawdzają się na rynku seriali sci-fi. View oEmbed on the source website Entuzjastyczne opinie widzów: „Paradise” sezon 2. nazwany „najlepszym serialem roku” W mediach społecznościowych oraz na platformach streamingowych widzowie nie kryją zachwytu nad nową odsłoną serialu. Wypowiedzi takie jak „Paradise to najlepszy serial tego roku do tej pory” czy „scenariusz 2. sezonu przebija wszystko” są powtarzane w wielu miejscach. To właśnie ten wyjątkowy odbiór sprawia, że produkcja już od pierwszych dni po premierze stała się gorącym tematem zarówno w Polsce, jak i zagranicą. Widzowie podkreślają, że „Paradise” sezon 2. to serial, który pochłania bez reszty - gdy już się zacznie oglądać, trudno przerwać seans. Serial „Paradise” w nowej formule - więcej bohaterów, szersza perspektywa, jeszcze więcej emocji Zmiana skali i wyjście poza bunkier pozwoliło twórcom na jeszcze większe rozbudowanie fabuły. Oprócz Xaviera i Annie, ważne role odgrywają także Jane (Nicole Brydon Bloom) oraz Nicole Robinson (Krys Marshall), którzy wnoszą do historii dodatkowe wątki i napięcia. Serial nie traci przy tym swojego charakterystycznego stylu - pełen jest retrospekcji, nagłych zwrotów akcji i emocjonalnych scen, które pozostają w pamięci na długo. Mimo licznych zmian, „Paradise” sezon 2. zachowuje podstawowy koncept - szokować widza i grać jego emocjami. Fabuła jest gęsta od niespodzianek, a każda decyzja twórców wywołuje lawinę komentarzy i spekulacji wśród fanów. W recenzjach podkreśla się, że choć niektóre rozwiązania mogą wydawać się kontrowersyjne czy nawet brawurowe, to jednak właśnie odwaga i nowatorskie podejście czynią ten serial wyjątkowym. „Paradise” sezon 2. - nie można przegapić tego fenomenu na Disney+ Premiera „Paradise” sezon 2. wywołała prawdziwą burzę emocji zarówno wśród polskich widzów, jak i na całym świecie. Na platformie Disney+ dostępne są obecnie trzy pierwsze odcinki 2. sezonu, a kolejne mają pojawiać się w każdy poniedziałek. To dodatkowo podsyca napięcie i sprawia, że społeczność fanów z niecierpliwością wyczekuje kontynuacji tej emocjonującej historii. Jeśli szukasz serialu, który wciągnie cię bez reszty, nie możesz przeoczyć „Paradise” sezon 2. - tytułu, który już został nazwany najlepszym serialem roku.
„Love Story: John F. Kennedy Jr. i Carolyn Bessette” - bajka o miłości, której zakończenia wolelibyście nie znać [RECENZJA]
Z jednej strony bajka o miłości, z drugiej lekcja, jak brutalne bywa życie publicznych osób. Ten serial przeniesie was do lat 90., zachwyci stylem Carolyn, sprawi, że będziecie kibicować parze, której znacie tragiczny los i odkryjecie, że jest to nieodparcie emocjonujące.
Uwielbiam ten moment, kiedy serial przestaje być tylko serialem, a zaczyna być nastrojem. U mnie tak właśnie stało się z „Love Story: John F. Kennedy Jr. i Carolyn Bessette” - produkcją sygnowaną przez Ryana Murphy (reż. American Horror Story), która od paru dni króluje na Disney+ i sprawia, że cały dzień słucham soundtrackowej listy utworzonej przez fanów serialu na Spotify - przez co czuję się jakbym naprawdę mieszkała w Nowym Jorku w 1995 roku. To nie jest zwykła biograficzna opowieść o „najgorętszej parze Ameryki”. To jest stan zakochania. W nich. W epoce. W tej energii, która pachnie minimalizmem Calvina Kleina, papierosowym dymem w klubach na Manhattanie i poczuciem, że świat - mimo wszystko - jest jeszcze prostszy. Zakochałam się w latach 90. (i nie chcę z nich wracać) Od pierwszej sceny wiedziałam, że przepadnę. Ziarnisty obraz, miękkie światło, długie ujęcia, cisza, która mówi więcej niż dialog. Odbudowane wieże World Trade Center w tle - jak wyrzut sumienia historii. Nowy Jork pulsuje, ale nie jest przerysowany. Jest intymny. Jest jak marzenie... I Carolyn. Jej marynarki. Białe koszule. Proste dżinsy. Włosy - idealnie niedoskonałe. Oglądając ją, miałam ochotę zamknąć laptop, wyjść z domu i kupić pierwszą lepszą slip dress, jakby od tego zależało moje życie uczuciowe. Serial nie tylko opowiada historię - on wpływa na to, jak chcesz wyglądać, jak chcesz się poruszać, jak chcesz kochać. Od kilku dni słucham w kółko The Cranberries, Sade, En Vogue, Seal - utworów których gdy słuchałam ich ostatnio to musiałam kliknąć play na walkmanie. Ten soundtrack nie jest tłem. On jest emocją. I dokładnie tak samo działa ten serial - nie oglądasz go, tylko w nim jesteś. „Love Story: John F. Kennedy Jr. i Carolyn Bessette”. Miłość, której kibicujesz, choć znasz finał Historia Johna F. Kennediego Jr. i Carolyn Bessette-Kennedy jest jak współczesna bajka. On - amerykański książę, syn legendy. Ona - dziewczyna z branży mody, która nie chciała być księżniczką. Ich pierwsze spojrzenia są subtelne. Nic tu nie jest krzykliwe. Nawet sceny intymne mają w sobie miękkość i prawdę - nie są „pod publiczkę”. To nie jest romans zbudowany na skandalu. To romans zbudowany na spojrzeniach, niedopowiedzeniach, napięciu. I właśnie dlatego boli bardziej. Bo kibicujesz im. Mimo że wiesz, jak to się skończy. Wiesz o lipcowej nocy 1999 roku. Wiesz o samolocie. Wiesz o oceanie. A jednak łapiesz się na tym, że przez chwilę chcesz uwierzyć, że tym razem historia się zmieni i zakończy happy endem. View oEmbed on the source website Historia, której możemy nie pamiętać Oglądając ten serial, złapałam się na czymś niewygodnym. Nie pamiętałam tej historii. O zamachu na 35. prezydenta Stanów Zjednoczonych uczymy się w liceum. Nazwisko John F. Kennedy znamy wszyscy. To polityka, podręczniki, archiwalne nagrania, wielka narodowa trauma Ameryki. Ale jego syn? Siedziałam przed ekranem i uświadomiłam sobie, że data 16 lipca 1999 roku nic mi nie mówi. Że nazwisko John F. Kennedy Jr. było dla mnie bardziej ikoną stylu z czarno-białych zdjęć niż realnym człowiekiem z realnym końcem. Że Carolyn Bessette-Kennedy kojarzyłam z moodboardów na Pintereście, nie love story, która zakończyła się tragedią. I może mam do tego prawo. Ameryka jest kilka tysięcy kilometrów stąd. To były lata 90. ich mit, ich żałoba transmitowana na żywo. A jednak, kiedy serial prowadzi mnie przez ich spojrzenia, czułość, drobne sprzeczki i wielkie gesty, czuję coś w rodzaju wstydu. Bo nagle ta historia przestaje być „amerykańska”. Staje się ludzka. Intymna. Bliska. I w pewnym momencie dociera do mnie coś jeszcze: ten serial jest tak dobry, że zaczynam wierzyć, że oglądam ich miłość, wiedząc, że ona już się skończyła. A oni - w tych scenach, w tamtym momencie - jeszcze o tym nie wiedzą. Casting, który sprawia, że zapominasz, że to rekonstrukcja Największe zaskoczenie? Dobór aktorów. Dawno nie widziałam tak dobrze zrealizowanego castingu. Aktorzy tak mocno przypominają realne postacie, że ciężko uwierzyć, że to tylko serial. W roli Johna oglądamy Paula Kelly'ego (debiutującego aktora o tej samej magnetycznej energii, co Kennedy Jr.) - i to jest wybór ryzykowny, ale absolutnie trafiony. To nowy crush kobiet - zamiast Jacoba Elordiego z „Wichrowych Wzgórz”. Nie próbuje kopiować archiwalnych gestów. Nie robi z Johna pomnika. Gra go miękko. Z uśmiechem chłopca, który wie, że wszyscy na niego patrzą, i z cieniem w oczach kogoś, kto całe życie próbuje wyjść z cudzego nazwiska. Jest w nim coś rozbrajającego. Coś, co sprawia, że rozumiesz, dlaczego Ameryka go kochała. A Carolyn? W tej roli Sarah Pidgeon (znana widzom z Wielkich małych historii) jest hipnotyzująca. Nie gra „ikony stylu”. Gra kobietę, która próbuje oddychać pod ciężarem cudzych oczekiwań. Jej minimalizm jest perfekcyjny - oszczędne gesty, spojrzenia rzucane spod rzęs, cisza, która boli bardziej niż krzyk. To nie jest krzykliwa rola. To rola oparta na napięciu. I właśnie dlatego działa. Między nimi jest chemia, która nie eksploduje. Ona się tli. W półuśmiechach. W drobnych dotknięciach. W scenach, które trwają o kilka sekund za długo - i właśnie dlatego wydają się prawdziwe. Cena bycia „amerykańską parą idealną” Serial nie idealizuje życia John F. Kennediego Jr. i Carolyn Bessette. Pokazuje coś, o czym rzadko myślimy, przeglądając archiwalne zdjęcia z paparazzi: presję. Życie pod lupą. Ciągłe komentarze. Oczekiwania wobec niej - że będzie drugą Jackie. Wobec niego - że dorówna ojcu. W cieniu serialu unosi się duch Jacqueline Kennedy Onassis - władczej, eleganckiej, perfekcyjnej. Kobiety, która wiedziała, jak powinno wyglądać nazwisko Kennedy. I nagle ta miłość przestaje być tylko prywatna. Staje się projektem narodowym. Patrząc na Carolyn, miałam w sobie jedną myśl: chyba nigdy nie chciałabym zakochać się w kimś sławnym. Nawet jeśli miałby oczy Johna i uśmiech chłopca, który nigdy nie przestał być dzieckiem po traumie zamachu na ojca. Bo kiedy kochasz kogoś takiego, kochasz go razem z całym światem. Dlaczego serial „Love Story: John F. Kennedy Jr. i Carolyn Bessette” działa tak mocno? Bo to nie jest klasyczny biopic. To nie jest sensacyjna rekonstrukcja wypadku. To opowieść o napięciu między prywatnością a legendą. O tym, jak bardzo chcemy wierzyć w romantyczne historie - nawet jeśli kończą się tragedią. Ja jestem zauroczona. Tą estetyką. Tą melancholią. Tą muzyką, którą nucę od rana. I tym dziwnym uczuciem, że czekanie na kolejny odcinek przypomina czekanie na telefon od kogoś, w kim jesteś zakochana. „Love Story” to nie jest serial do binge-watchingu w tle. To serial, który wchodzi pod skórę. Który sprawia, że chcesz na chwilę przenieść się do Nowego Jorku lat 90., zakochać się bez kalkulacji i wierzyć, że miłość może być większa niż legenda. A potem zostajesz z ciszą. Z muzyką w słuchawkach. I z pytaniem, czy naprawdę da się kochać kogoś, kto nigdy nie będzie tylko „twój”.
Kryminalny serial, który podbił USA w końcu dostępny w Polsce. Widzowie uważają, że „po prostu wymiata”
„Genialna Morgan” to kryminalny hit, który podbił USA i teraz wciąga polskich widzów. Kaitlin Olson w roli samotnej matki-geniusza rozwiązuje zbrodnie z nieoczywistym twistem, a fani wprost mówią: „ten serial po prostu wymiata”.
Seriale kryminalne mają w sobie coś nieodparcie wciągającego – od napięcia i zagadek po bohaterów, których losy śledzimy z zapartym tchem. Kiedy w grę wchodzi samotna matka z genialnym umysłem, zdolna rozwiązywać nawet najbardziej zawiłe zbrodnie, widzowie wiedzą, że czeka ich coś więcej niż zwykły kryminał. „Genialna Morgan” to właśnie taki serial - inteligentny, emocjonalny i zaskakujący w każdym odcinku. Fenomen „Genialnej Morgan” Serial „Genialna Morgan” (eng. „High Potential”) to prawdziwy fenomen, który zdobył serca widzów w USA, a teraz rozkochuje polską publiczność. Pierwszy sezon pokazał, że inteligentny kryminał nie musi być nudny ani przewidywalny - wystarczy połączyć wartką akcję, bohaterów z charakterem i odrobinę humoru. Drugi sezon, który niedawno zagościł w polskim streamingu podtrzymuje ten poziom, a każdy odcinek sprawia, że trudno oderwać wzrok od ekranu. Polscy widzowie szybko docenili wersję amerykańską, mimo że francuskie pierwowzory były dostępne na rynku już od dawna. Fani w komentarzach chwalą nie tylko ciekawą fabułę, ale też tempo, z jakim prowadzone są wątki i subtelne budowanie napięcia. Serial staje się wciągającym rytuałem - połączeniem adrenaliny i emocji, które trzymają do ostatniej sceny. View oEmbed on the source website O czym opowiada serial „Genialna Morgan”? W centrum historii stoi Morgan (Kaitlin Olson) - samotna matka obdarzona genialnym umysłem do rozwiązywania skomplikowanych zbrodni. Jej niekonwencjonalne podejście do śledztwa często wchodzi w konflikt z doświadczeniem Karadeca (Daniel Sunjata), co prowadzi do dynamicznych i nieprzewidywalnych scen. Każda sprawa, którą rozwiązuje Morgan, to połączenie logicznej łamigłówki i emocjonalnego dramatu. Serial nie skupia się wyłącznie na samej zbrodni - pokazuje też wpływ wydarzeń na rodziny, relacje i codzienne życie bohaterów. Te kontrasty między chłodną dedukcją a ciepłem ludzkich emocji nadają serialowi wyjątkowy rytm. Widzowie doceniają też lekkie elementy humorystyczne - subtelne interakcje między bohaterami i momenty komiczne, które przełamują napięcie i dodają lekkości, nie odbierając powagi kryminalnej zagadki. Kryminalny hit, który zachwyca i wciąga Na Zachodzie produkcja zdobyła 96% pozytywnych opinii krytyków i 81% wśród widzów na RottenTomatoes, a drugi sezon osiągnął wręcz fenomenalne wyniki - 100% ocen pozytywnych od krytyków. Nic dziwnego, że serial stał się natychmiastowym hitem. W Polsce fani serialu również nie kryją zachwytu. W sieci powtarzają, że to produkcja „po prostu wymiata”, podkreślając zarówno świetną rolę Kaitlin Olson, jak i dynamiczny rozwój wątków kryminalnych. Serial, który jest dostępny na platformie Disney+ sprawdza się nie tylko jako inteligentny kryminał, ale też jako opowieść o wytrwałości, relacjach rodzinnych i sile jednostki w obliczu trudnych sytuacji. To także serial, który z każdym odcinkiem pokazuje, że amerykańskie produkcje potrafią opowiadać historie w sposób świeży i wciągający - nawet jeśli bazują na europejskim pierwowzorze. Każdy nowy odcinek to gwarancja napięcia, emocji i bohaterów, których łatwo pokochać.
Ta wstrząsająca historia wydarzyła się naprawdę. Zbrodnia, religijny fanatyzm i 7,1/10 na Filmwebie. Ten miniserial to ukryta perełka Disney+
Odkryłam na Disney+ serial, który wciąga ciszą, a nie pościgami. Prawdziwa zbrodnia w religijnej wspólnocie, oparta na reportażu i oceniana na 7,1/10 na Filmwebie, zostawia z dreszczem i pytaniami, które nie znikają po napisach.
Na pierwszy rzut oka to jedna z tych historii, które brzmią jak fikcja napisana z myślą o podkręceniu napięcia. Spokojne miasteczko pod Salt Lake City, hermetyczna społeczność, silna religijna tożsamość. A jednak to wydarzyło się naprawdę. Brutalne morderstwo młodej Brendy Lafferty i jej kilkunastomiesięcznej córeczki wstrząsnęło nie tylko Utah, ale całymi Stanami Zjednoczonymi. Serial „Pod sztandarem nieba” przenosi nas w sam środek tej historii – i robi to w sposób, który trudno z siebie strząsnąć. To nie jest klasyczny kryminał, który ogląda się dla zagadki. Tu od początku wiemy, że wydarzyło się coś potwornego. Pytanie brzmi: jak to było możliwe? Wiara, która zaczyna pękać Śledztwo prowadzi detektyw Jeb Pyre – w tej roli Andrew Garfield, jeden z tych aktorów, którzy potrafią grać ciszą. Pyre jest oddanym mormonem, człowiekiem rodzinnym, kimś, kto wierzy w porządek świata oparty na zasadach i wspólnocie. Gdy trop prowadzi do dwóch braci z tej samej rodziny – Rona i Dana Laffertych – jego rzeczywistość zaczyna się kruszyć. To, co najmocniej wybrzmiewa w serialu, to nie brutalność samej zbrodni, lecz powolny proces erozji przekonań. Pyre, wspierany przez partnera Billa Tabę (w tej roli świetny Gil Birmingham), musi zmierzyć się nie tylko z dowodami, ale też z pytaniem, czy system wartości, który go ukształtował, może rodzić przemoc. Andrew Garfield prowadzi tę postać subtelnie – jego spojrzenia, zawahania, chwile milczenia mówią więcej niż dialogi. Oglądając te sceny, trudno nie pomyśleć o tym, jak cienka bywa granica między wiarą a jej radykalnym wypaczeniem. Fanatyzm pod płaszczykiem objawienia Ron i Dan Lafferty nie ukrywają motywów. Twierdzą, że działali z polecenia Boga. Właśnie ten element – przekonanie o boskiej misji – czyni tę historię tak niepokojącą. Serial, stworzony przez Dustina Lance’a Blacka (laureata Oscara), nie atakuje religii jako takiej. Raczej przygląda się temu, co dzieje się, gdy wspólnota staje się zamkniętym systemem, a krytyczne myślenie zostaje zastąpione ślepym posłuszeństwem. „Pod sztandarem nieba” pokazuje mechanizmy presji, wykluczenia i duchowej manipulacji. To opowieść o tym, jak ideologia – religijna, polityczna, jakakolwiek – może stać się narzędziem przemocy, jeśli zostanie oderwana od empatii i odpowiedzialności. Nie ma tu taniej sensacji. Jest za to chłodna, duszna atmosfera, która narasta z odcinka na odcinek. Thriller psychologiczny z dokumentalnym ciężarem Serial powstał na podstawie głośnej książki non-fiction Jona Krakauera z 2003 roku. Twórcy zachowują dokumentalny rdzeń historii, ale opowiadają ją w konwencji thrillera psychologicznego. Napięcie budowane jest powoli, poprzez retrospekcje i stopniowe odsłanianie rodzinnych oraz doktrynalnych konfliktów. Wizualnie produkcja jest oszczędna, niemal surowa – zdjęcia realizowane w Calgary i prowincji Alberta oddają chłód i izolację, które współgrają z emocjonalnym klimatem opowieści. To serial, który nie epatuje przemocą, a mimo to zostawia widza z poczuciem ciężaru. Po seansie długo trudno wrócić do codzienności. I to nie dlatego, że zobaczyliśmy brutalne sceny, ale dlatego, że zostajemy z pytaniami. Kontrowersje i rozmowa, która wciąż trwa Produkcja wzbudziła sprzeciw części rodzin ofiar oraz osób zaangażowanych w prawdziwe śledztwo, które podkreślały, że serial nie oddaje w pełni faktów. Jednocześnie została doceniona przez branżę – zdobyła nagrodę Satelita dla najlepszego miniserialu oraz nominacje do Emmy i Złotych Globów. Obok Garfielda na ekranie pojawiają się m.in. Sam Worthington, Wyatt Russell, Daisy Edgar-Jones i Christopher Heyerdahl. „Pod sztandarem nieba” (dostępny na Disney+) to jedna z tych produkcji, które nie oferują prostych odpowiedzi ani komfortowego domknięcia. To serial o wierze, ale też o władzy. O rodzinie, która miała być bezpiecznym azylem, a stała się przestrzenią radykalizacji. I o tym, że największy niepokój budzi nie samo zło, lecz moment, w którym ktoś zaczyna wierzyć, że działa w dobrej wierze.
Fani w szoku. Jeden z najbardziej uzależniających seriali o toksycznej relacji znika na zawsze – nie będzie 4. sezonu
To był jeden z najmocniejszych współczesnych seriali o miłości, manipulacji i emocjonalnym uzależnieniu. „Tell Me Lies” przez trzy sezony trzymał widzów w napięciu, a finał okazał się definitywnym zamknięciem tej historii.
17 lutego 2026 roku na platformie Hulu (w Polsce Disney+) wyemitowano ostatni odcinek trzeciego sezonu „Tell Me Lies”. Tego samego dnia twórczyni serialu, Meaghan Oppenheimer, opublikowała oficjalne oświadczenie: to koniec. Bez furtki, bez niedomówień sugerujących kontynuację. Decyzja wywołała lawinę komentarzy w mediach społecznościowych – widzowie, którzy przez tygodnie śledzili burzliwą relację Lucy i Stephena, musieli pogodzić się z faktem, że historia nie będzie miała czwartego sezonu. Meaghan Oppenheimer: „Zawsze planowałam trzy sezony” Choć popularność produkcji mogłaby z łatwością uzasadnić dalszą kontynuację, Oppenheimer podkreśliła, że od początku zakładała zamknięcie opowieści w trzech odsłonach. „Po trzech niesamowitych sezonach dzisiejszy odcinek jest finałem całego serialu. Zawsze miałam taki plan, razem z zespołem scenarzystów. Jesteśmy z tego dumni” – napisała twórczyni. Jak zaznaczyła, rozważano różne scenariusze ze względu na ogromne zaangażowanie fanów, jednak uznano, że historia Lucy i Stephena osiągnęła swój naturalny punkt kulminacyjny. Zamiast rozwadniać narrację, twórcy zdecydowali się zachować jej intensywność i spójność. Obsada: „To było zaplanowane” Aktorzy również potwierdzają, że zakończenie serialu nie było nagłą decyzją. Spencer House przyznał w wywiadach, że wizja trzech sezonów była znana zespołowi wcześniej. Ewentualna kontynuacja oznaczałaby zupełnie nowy kierunek narracyjny. Grace Van Patten, która wciela się w główną bohaterkę, mówiła o finale jako o emocjonalnym, ale potrzebnym domknięciu pewnego etapu. Podkreśliła, że historia została opowiedziana w sposób świadomy i konsekwentny. Serial, który podzielił widzów „Tell Me Lies” od początku wzbudzał skrajne emocje – jedni uznawali go za bezlitosny, ale realistyczny portret współczesnych relacji, inni krytykowali bohaterów za moralną niejednoznaczność. Finał trzeciego sezonu również podzielił fanów, jednak jedno pozostaje pewne: produkcja zapisała się jako jeden z najgłośniejszych seriali ostatnich lat. Co dalej? Mimo apeli o sezon 4, decyzja jest ostateczna. Meaghan Oppenheimer zapowiedziała już nowy projekt – serial „Second Wife”, który ma opowiadać o kobiecie rozpoczynającej nowe życie w Londynie. To zupełnie nowa historia, ale z podobną wrażliwością na złożoność emocji i relacji. „Tell Me Lies” przechodzi do historii jako produkcja, która nie bała się niewygodnych tematów i nie uciekała od trudnych pytań. Czwarty sezon nie powstanie – ale trzy dotychczasowe pozostają zamkniętą, kompletną opowieścią.
Disney ma nowy serialowy hit. Pierwszy sezon uzyskał aż 96% pozytywnych opinii. Drugi po pierwszych ocenach pobił ten wynik
„Spryciarz” sezon 2 wstrząsnął polską publicznością. W dniu premiery na Disney+ serial trafił prosto do top 5 najchętniej oglądanych tytułów w Polsce. Druga odsłona przygodowo-kryminalnego hitu z Thomasem Brodie-Sangsterem bije rekordy pozytywnych opinii.
Premiera drugiego sezonu serialu „Spryciarz” („The Artful Dodger”) odbyła się wczoraj - 10 lutego na platformie Disney+. Już dzień po debiucie znalazła się na piątym miejscu najchętniej oglądanych seriali w kraju. Wszystkie osiem odcinków zostało udostępnionych jednocześnie, co pozwoliło widzom na błyskawiczne zanurzenie się w pełną napięcia historię Jacka Dawkinsa. „Spryciarz” od pierwszych minut działa jak serialowy cukierek: z jednej strony zachwyca kostiumami i brudnym, kolonialnym klimatem XIX wieku, z drugiej wciąga tempem jak rasowy thriller. Tu nie ma miejsca na nudę - są tajemnice, szemrane układy, napięcie wiszące w powietrzu i bohater, który wciąż balansuje na granicy dwóch światów: medycyny i przestępczego półświatka. Serial „Spryciarz” sezon 2 ma aż 100% pozytywnych recenzji „Spryciarz” sezon 2 zaskoczył nawet najbardziej wymagających recenzentów. Serial na portalu Rotten Tomatoes uzyskał 100% pozytywnych recenzji - choć liczba ocen na razie wynosi 7 wpisów. Poprzedni sezon który zadebiutował 3 lata temu mógł pochwalić się aż 96% pozytywnych opinii zarówno wśród krytyków, jak i widzów. Oznacza to, że nowy sezon nie tylko utrzymuje, ale i przebija wysoką jakość, jakiej oczekiwali fani. Serial zebrał również pochwały jako jeden z najlepszych seriali historycznych dekady, co podkreśliła Maggie Lovitt z Collidera - jednego z wiodących anglojęzycznych portali branżowych poświęconych rozrywce. View oEmbed on the source website O czym był 1 sezon „Spryciarza”? Pierwszy sezon „Spryciarza” przedstawiał losy Jacka Dawkinsa, znanego jako Artful Dodger, po przeniesieniu się z Londynu do kolonialnej Australii. Jako utalentowany chirurg, Jack próbował rozpocząć nowe życie i odciąć się od przeszłości kieszonkowca. Jednak jego dawne nawyki i pojawienie się mentora Fagina utrudniały mu porzucenie przestępczego świata. Serial ukazał również pierwsze spotkania Jacka z lady Belle, córką gubernatora, i pierwsze próby ułożenia sobie uczciwego życia w realiach XIX-wiecznej Australii. Widzowie z zapartym tchem śledzili, jak bohater nieustannie balansował na granicy prawa, próbując wybrać między lojalnością wobec dawnych towarzyszy a nowymi zasadami. Historia kryminalna z XIX-wiecznej Australii - na ekranie plejada gwiazd Serial „Spryciarz” sezon 2 przedstawia dalsze losy Jacka Dawkinsa, byłego kieszonkowca, który po latach staje się genialnym chirurgiem. Dawkins stara się prowadzić uczciwe życie w Port Victory, jednak jego przeszłość nie daje o sobie zapomnieć. Nieustanna obecność mentora, Fagina, prowadzi do kolejnych kryminalnych intryg. Akcja serialu osadzona została w latach 50. XIX wieku w kolonialnej Australii, a zdjęcia do produkcji kręcono w samym Sydney. W główną postać wciela się Thomas Brodie-Sangster, znany z takich hitów jak „To właśnie miłość”, „Więzień labiryntu” czy „Gambit królowej”. Partnerują mu David Thewlis, Maia Mitchell, Damon Herriman, Luke Bracey, Luke Carroll, Vivienne Awosoga, Damien Garvey, Nicholas Burton oraz Susie Porter. Twórcą i głównym scenarzystą serialu jest James McNamara. Współtwórcami produkcji zostali David Maher i David Taylor, znani z „Amazing Grace”. Serial inspirowany jest postacią Jacka Dawkinsa - tytułowego Spryciarza z powieści „Oliver Twist” autorstwa Charlesa Dickensa. W Spryciarzu przeszłość i teraźniejszość bohatera przeplatają się, tworząc dynamiczną i wciągającą historię z elementami przygodowymi i kryminalnymi. „Spryciarz” sezon 2 na Disney+ - gdzie i jak oglądać hit tej zimy? „Spryciarz” sezon 2 dostępny jest wyłącznie na platformie Disney+. Polscy widzowie mogą od razu obejrzeć cały sezon, co sprawia, że produkcja stała się idealnym wyborem na maraton serialowy. Sukces drugiego sezonu i miejsce w top 5 najpopularniejszych tytułów w Polsce dowodzą, że produkcja przyciąga zarówno fanów klasycznych powieści, jak i miłośników nowoczesnych seriali kryminalnych. Wśród odbiorców panuje zgoda: „Spryciarz” to produkcja, której nie można przegapić.
Tylko chwila dzieli widzów od tej długo wyczekiwanej mega premiery. Producenci w końcu pokazali, co wydarzy się w 2. sezonie
Disney+ szykuje długo wyczekiwaną premierę drugiego sezonu hitowego serialu kryminalnego „Paradise”. Fani będą mogli od razu obejrzeć trzy nowe odcinki pełne napięcia i zwrotów akcji.
Należę do tej grupy widzów, którzy odliczają dni do powrotu tego serialu. Pierwszy sezon „Paradise” wciągnął mnie bez reszty: wizja końca świata, morderstwo w spokojnej społeczności, napięcie, zaskakujące zwroty akcji i bohaterowie, których nie da się zapomnieć. Teraz zostało jedynie kilkanaście dni do premiery drugiego sezonu, a ja już czuję dreszcz oczekiwania. „Paradise” - o czym był pierwszy sezon „Paradise” to kryminalny thriller Dana Fogelmana („Tacy jesteśmy”), który od razu zdobył serca widzów w Polsce i w USA. Serial zaczyna się od szokującego morderstwa w pozornie idealnej społeczności. W centrum śledztwa stoi Xavier Collins (Sterling K. Brown), agent Secret Service, którego życie zmienia się diametralnie, gdy próbuje odkryć prawdę o tym, co stało się w bunkrze, w którym schroniły się elity. Serial błyskawicznie znalazł się na szczycie rankingów Disney+ i Hulu, a każdy odcinek przyciągał coraz większą uwagę - szczególnie finałowe epizody, które zrobiły prawdziwą furorę wśród widzów i krytyków. Obsada, w tym James Marsden, Julianne Nicholson i Sarah Shahi, sprawiała, że każda scena była naładowana emocjami, a napięcie niemal namacalne. Drugi sezon „Paradise” - zwiastun i fabuła Producenci długo trzymali informacje o 2. sezonie w tajemnicy. Teraz, na zaledwie kilka dni przed premierą pokazali zwiastun, który obiecuje równie intensywne doznania. Jak zdradził Sterling K. Brown w wywiadzie dla Entertainment Weekly, Xavier jest na wolności i próbuje odnaleźć swoją żonę, która nie wiadomo czy żyje. Drugi sezon pokaże zarówno jego poszukiwania na zewnątrz, jak i dramatyczne wydarzenia w bunkrze po konflikcie z Sinatrą i Jane. Do obsady dołączają nowe gwiazdy: Shailene Woodley w roli ocalałej związanej z misją Xaviera, Thomas Doherty jako przywódca gangu motocyklowego, oraz Michael McGrady, Timothy Omundson i Ryan Michelle Bathé. Ich obecność zapowiada jeszcze większe napięcie i intrygę. View oEmbed on the source website Kiedy oglądać drugi sezon „Paradise” i gdzie? Drugi sezon „Paradise” będzie dostępny od 23 lutego 2026 roku na platformie Disney+. Podobnie jak w pierwszej części, widzowie od razu otrzymają trzy odcinki do obejrzenia, które pozwolą wciągnąć się w świat pełen tajemnic i dramatycznych zwrotów akcji. Dla fanów kryminałów i seriali pełnych napięcia powrót „Paradise” to wydarzenie obowiązkowe - emocje będą sięgać zenitu od pierwszych minut.