Świat oszalał na punkcie animacji Disneya z kryminalną zagadką. To genialny buddy movie, na który pójdziesz z całą rodziną
295 milionów widzów nie może się mylić. „Zwierzogród 2” to animacja Disneya, która zapisze się na kartach historii jako jedna z najwybitniejszych.
W tym artykule: O czym jest animacja Disneya „Zwierzogród 2”? Film animowany „Zwierzogród 2” rozbija bank w kinach na całym świecie Animacja z kryminalną zagadką, która bawi i wzrusza Obsada hitowego sequelu „Zwierzogród 2” O czym jest animacja Disneya „Zwierzogród 2”? Historię posterunkowej Judy Hops i drobnego kanciarza Nicka Bajera poznajemy już w pierwszej części uwielbianej animacji. Teraz tytuł wraca z kolejną sprawą do rozwiązania. Gdy w mieście ssaków pojawia się wygnany gatunek, detektywi ponownie łączą siły, by złapać nieuchwytnego gada. Czy uda im się zmienić bieg historii i rozgryźć skrywane latami tajemnice? Duet poświęci się dla sprawy, ale wystawi na próbę swój partnerski układ. Film animowany „Zwierzogród 2” rozbija bank w kinach na całym świecie Tytuł zadebiutował w kinach na całym świecie z olbrzymim rozmachem, osiągając historyczny wynik finansowy. W pierwszy weekend po premierze „Zwierzogród 2” zarobił globalnie aż 295 milionów dolarów. To najwyższy wynik otwarcia w historii kina dla filmu animowanego. Animacja z kryminalną zagadką, która bawi i wzrusza Poniedziałkowy poranek nie wskazywał, że kilka godzin później wyjdę z kina i stwierdzę, że właśnie byłam na jednej z najlepszych animacji, jaką dotąd obejrzałam. A musicie uwierzyć, było ich sporo. Na sequel „Zwierzogrodu” poszłam z narzeczonym i przyjaciółką (i każdy z nas bawił się na tym filmie przednio), ale po seansie wiem, że drugi raz wybiorę się z całą rodziną. Kontynuacja oscarowego hitu Disneya łączy dojrzałą fabułę i inteligentny humor, którzy pokocha zarówno dziecko, jak i dorosły widz. Nie nudzi nawet na chwilę, a charakterystyki bohaterów są napisane w sposób błyskotliwy i absolutnie urzekający. Genialnie została przemyślana i zrealizowana rozbudowa świata Zootopii, która wynosi produkcję na wyższym poziom. Wielki plus stawiam także przy tekstach („hasło bezpieczeństwa: kokosek” i „pisaczek antyjadowy” zostaną w mojej pamięci na długo). Nie przedłużając, kontynuacja oscarowej produkcji Byrona Howarda i Richa Moore’a „dowiozła” oczekiwany poziom. Jedni mówią, że nie pobiła pierwszej części, w większości wynika to z sentymentu, ja wolę sequel. Dlaczego? Oznaką geniuszu jest podnosić poprzeczkę, gdy stoi ona na tak wybitnym poziomie. Kicajcie do kina! Obsada hitowego sequelu „Zwierzogród 2” Znakomitą pracę wykonała także obsada. W polskiej wersji językowej usłyszycie Julię Kamińską (Judy Hops) i Pawła Domagałę (Nick Bajer), ale i drugi plan zachwyca, w tym Maciej Stuhr jako nowa postać - Grześ i Wiolka Walaszczyk jako podcasterka Gryzelda Klonowska.
„Koszmarek za duże pieniądze”. A jednak widzowie nie mogą się oderwać od nowego serialu z Kim Kardashian
Choć krytycy nie zostawili na nim suchej nitki, a w recenzjach pojawiają się określenia w stylu „najgorszy serial dekady”, publiczność… klika. Ba, klika masowo.
„Wszystko dozwolone” (“All’s Fair”) zadebiutowało na Disney+ 4 listopada. Od razu udostępniono trzy odcinki, a kolejne - w tym najnowszy, piąty - pojawiają się co tydzień. Jeszcze przed premierą produkcja budziła ogromne emocje, głównie ze względu na imponującą obsadę. W serialu występują bowiem: Kim Kardashian, Naomi Watts, Niecy Nash-Betts, Sarah Paulson czy Glenn Close. Gwiazdorski serial z Kim Kardashian, który miał być pewniakiem. A wyszedł… „fascynująco okropny”? Opiekę kreatywną nad serialem sprawował sam Ryan Murphy - człowiek odpowiedzialny za hity takie jak „Pose”, „Glee”, „American Horror Story” i świętujący globalny triumf cykl „Potwory”. Wszystko wskazywało na to, że czeka nas kolejny hit. Aż do momentu, kiedy pojawiły się pierwsze recenzje... Najostrzej wypowiedziała się Lucy Mangan z “The Guardian”, nazywając serial „fascynująco okropnym” i przyznając mu… 0 gwiazdek - ocena, która w ponad dwustuletniej historii tej brytyjskiej gazety padła zaledwie 17 razy. Na Rotten Tomatoes produkcja zebrała 5% pozytywnych opinii i komentarze w stylu: „Okropne i nudne”. Niektórzy krytycy określili dzieło Murphy'ego wręcz jako „najgorszy serial dekady”. View oEmbed on the source website Widzowie oglądają „Wszystko dozwolone”. I to w ilościach hurtowych Paradoks polega na tym, że mimo lawiny krytyki serial… świeci triumfy oglądalności. Na Disney+ znajduje się obecnie na 2. miejscu najchętniej oglądanych tytułów, tuż za kinowym megahitem „Fantastyczna 4: Pierwsze kroki”. To przykład fenomenu, który w popkulturze widzimy coraz częściej: serial, który krytycy chcieliby schować głęboko do szuflady, staje się guilty pleasure globalnej widowni. Dlaczego? Bo działa jak luksusowy karambol na autostradzie - nie możesz oderwać od niego wzroku. Musisz przystanąć i zobaczyć. O czym właściwie jest „Wszystko dozwolone”? „Wszystko dozwolone” to serial, który zabiera nas do świata, gdzie rozwody są sportem kontaktowym, pieniądze - paliwem, a prawniczki - zawodniczkami grającymi o najwyższą stawkę. Bohaterki, sfrustrowane realiami prestiżowej, lecz bezlitośnie zmaskulinizowanej kancelarii, podejmują radykalny krok: zakładają własną firmę, działającą na ich zasadach. Efekt? Nowoczesna, kobieca, błyszcząca kancelaria, która ma być przestrzenią wolności, solidarności i merytorycznego pazura. Szybko okazuje się jednak, że luksus i siostrzeństwo to jedna strona medalu - a druga stanowi ostry, bezwzględny świat rozwodowych wojenek, w którym każdy szczegół może obrócić się przeciwko nim. Bohaterki balansują więc pomiędzy brutalnymi negocjacjami, skandalami wśród hollywoodzkiej elity, sekretnymi romansami i własnymi emocjonalnymi pęknięciami. To opowieść o kobiecej ambicji w środowisku, gdzie stawka rośnie szybciej niż rachunki za szampana. Świat przedstawiony jest przerysowany, turboestetyczny i świadomie karykaturalny - pełen lśniących gabinetów z widokiem na najwyższe budynki Los Angeles, nieprzyzwoicie drogich garniturów, zbyt idealnych ludzi i ich ego, które nie mieszczą się w kadrze. To właśnie połączenie glamourowej powierzchni i dramatów w stylu „wszystko albo nic” sprawia, że serial bywa jednocześnie podatny na krytykę i… absolutnie hipnotyzujący. Burza komentarzy: od „gucci” po „dziecinny i sztuczny” Internet oszalał na punkcie tego serialu - ale w sposób, który doskonale znamy z ery popkultury high drama. „Wszystko dozwolone” dla jednych jest luksusową fantazją o świecie prawniczek z pazurem, dla innych… spektakularnym potknięciem za duże pieniądze. I właśnie w tej przepaści między zachwytem a cringe’em serial żyje najlepiej. Pod recenzjami pojawiają się opinie ostre jak szpilki Louboutina: „Koszmarek za duże pieniądze. Zdziecinniały, wypacykowany i sztuczny serial.” Za chwilę - totalny kontrast: „Jest to dziwne ale jest to gucci”. Ktoś inny podsumowuje estetykę serialu z chirurgiczną precyzją: „…wyszło jak pokaz mody w kancelarii. Wszystko piękne, ale sztuczne – jakby dialogi pisała sztuczna inteligencja po obejrzeniu ‘Suits’.” Są jednak i głosy, które proszą, by nie mylić celowej ironii z wpadką: „Przerysowanie i kolor to celowy zabieg - satyra na współczesną kulturę, gdzie przesada i sztuczność są codziennością.” I w tym właśnie tkwi fenomen - „Wszystko dozwolone” nie zostawia miejsca na obojętność. Oglądasz, dyskutujesz, kłócisz się. A potem… włączasz kolejny odcinek.
Swifties oszaleją. Serial o Taylor Swift nadchodzi wielkimi krokami
To nie drill. To nie plotka. To nie „maybe someday”. Taylor Swift naprawdę doczekała się swojego serialu dokumentalnego, a Disney+ właśnie wrzucił pierwszy zwiastun. I wygląda na to, że nadchodzi najbardziej emocjonalna, najbardziej intymna i najbardziej epicka odsłona Eras Tour, jaką kiedykolwiek zobaczymy.
Dla wszystkich Swifties, którzy nie złapali biletu (albo złapali, ale wciąż nie mogą ochłonąć po pamiętnej trasie koncertowej) - teraz będzie można przeżyć to wszystko jeszcze raz. I to z tak bliska, jakbyśmy stali na backstage’u i byli częścią zespołu. Między cekinami, lśniącymi kostiumami i wózkiem do sprzątania, w którym Taylor… wjeżdżała na scenę incognito. Tak, ta scena też jest w zwiastunie. I tak - znowu mamy ciarki. Trasa koncertowa The Eras Tour była celebracją każdej ery twórczości Taylor Swift - od debiutanckiego albumu z 2006 roku po najnowsze wydawnictwa „Midnights” i „The Tortured Poets Department”. Artystka odwiedziła 21 krajów, dając łącznie 149 koncertów, a jej show stało się wydarzeniem światowym. W Polsce piosenkarka wystąpiła trzy razy na PGE Narodowy w Warszawie i wypełniła stadion po brzegi. A dla tych, którzy nie mogli być na koncercie, serial dokumentalny to szansa, by poczuć magię Eras Tour w domu. Taylor Swift doczekała się swojego serialu. O czym jest „The End of an Era” Sześcioczęściowy serial pokaże nie tylko fragmenty występów, ale także kulisy przygotowań, projektowania scenografii i prób. Twórcy odsłaniają nieznane dotąd szczegóły procesu twórczego Taylor Swift, a w produkcji pojawią się inne gwiazdy muzyki - Sabrina Carpenter, Ed Sheeran, Florence Welch - oraz Travis Kelce, narzeczony artystki. Serial ukazuje gigantyczne przedsięwzięcie od strony osób stojących za kulisami, które dbały o każdy szczegół występów. Już sam zwiastun zamieszczony w sieci przez Disney+ robi ogromne wrażenie i sprawia, że nie tylko Swiftiesom serce bije szybciej. View oEmbed on the source website Disney+ udostępni serial od 12 grudnia 2025 roku. Dodatkowo fani mogą obejrzeć film koncertowy „The Final Show”, nagrany w Vancouver, który pokazuje między innymi segment „The Tortured Poets Department”. To prawdziwa gratka dla Swifties, którzy chcą zanurzyć się w świat Taylor Swift, ponownie poczuć emocje stadionów i zobaczyć, jak powstawało jedno z najważniejszych muzycznych wydarzeń ostatnich lat. Serial dokumentalny to także fascynująca lekcja pracy nad trasą koncertową na skalę światową. Pokazuje pasję, zaangażowanie i precyzję, które stoją za każdym szczegółem występów Taylor Swift. Każdy ruch na scenie, światło, kostium i choreografia to efekt pracy setek osób przez wiele miesięcy. To nie tylko podróż przez wszystkie muzyczne etapy Taylor, ale także okazja, by na nowo zakochać się w jej twórczości - tym razem bez konieczności przeciskania się przez stojący od wielu godzin przez koncertem tłum fanów, a z pozycji własnej kanapy w domu. Taylor Swift - amerykańska królowa hitów, rekordów i marzeń Swifties Taylor Swift urodziła się 13 grudnia 1989 roku w Reading w Pensylwanii, a dorastała w małym Wyomissing. Już od nastoletnich lat pisała własne piosenki i marzyła o wielkich scenach - dziś mieszka między Nashville a Los Angeles i wciąż zachwyca fanów swoją szczerością i energią. Prywatnie od 2024 roku związana jest z gwiazdorem NFL Travisem Kelce, a Swifties kochają ją nie tylko za muzykę, ale też za osobowość i sposób, w jaki otwarcie dzieli się swoim życiem w mediach. Taylor to więcej niż gwiazda popu - to fenomen kulturowy, który od lat wyznacza trendy w muzyce i w sercach fanów na całym świecie. Autorka niezliczonych hitów, od debiutanckiego singla „Tim McGraw” po światowe przeboje takie jak „Shake It Off” czy „Love story”, zdobywczyni 12 nagród Grammy, 34 Billboard Music Awards i niezliczonych wyróżnień, które potwierdzają jej status ikony. Jej trasy koncertowe przyciągają setki tysięcy fanów, a każdy występ staje się wydarzeniem roku, świętem, w którym Swifties czują się częścią jednej wielkiej rodziny. Taylor nie tylko tworzy muzykę - ona tworzy wspomnienia, emocje i momenty, które jej fani noszą w sercu na zawsze.
Na ten film widzowie czekali ponad 20 lat. Kinowy megahit nareszcie trafił do streamingu
Po dwóch dekadach od premiery oryginału, kultowa komedia „Zakręcony Piątek” doczekała się kontynuacji. „Zakręcony Piątek 2” z Lindsay Lohan i Jamie Lee Curtis już dziś trafił na Disney+. Film podbija serca widzów i zbiera świetne recenzje!
W tym artykule: Fabuła „Zakręconego Piątku 2”: co tym razem spotyka Annę i Tess? Recenzje i sukces kasowy – jak przyjęto sequel po 20 latach? Pełna obsada i twórcy filmu: kto stoi za powrotem hitu? Zakręcony Piątek 2: kiedy i gdzie oglądać? Fabuła „Zakręconego Piątku 2”: co tym razem spotyka Annę i Tess? Jamie Lee Curtis i Lindsay Lohan po raz kolejny wcielają się w role Tess i Anny Coleman – matki i córki, które po raz pierwszy zamieniły się ciałami w kultowym filmie z 2003 roku. W „Zakręconym Piątku 2” bohaterki wracają po latach, już jako dojrzałe kobiety, ale los po raz kolejny płata im figla. Akcja sequela rozgrywa się wiele lat po wydarzeniach z oryginału. Anna jest teraz dorosłą kobietą, ma własną córkę i przygotowuje się do roli macochy. Tess nadal aktywnie uczestniczy w życiu córki. Gdy rodzinna sytuacja staje się napięta, dochodzi do kolejnej, nieoczekiwanej zamiany ciał między bohaterkami. Film łączy znane elementy fabularne z nowymi wątkami – pojawia się temat łączenia rodzin patchworkowych i trudności w relacjach międzypokoleniowych. Recenzje i sukces kasowy – jak przyjęto sequel po 20 latach? „Zakręcony Piątek 2” spotkał się z bardzo dobrym odbiorem zarówno wśród krytyków, jak i publiczności. W serwisie Rotten Tomatoes film uzyskał 74% pozytywnych recenzji od krytyków i aż 91% od widzów. Na polskim Filmwebie średnia ocena wyniosła 6,9. To imponujący wynik, biorąc pod uwagę, że mamy do czynienia z kontynuacją filmu sprzed dwóch dekad. Równie imponujące są wpływy z box office’u – 153,1 miliona dolarów przy 46 milionach budżetu świadczy o ogromnym zainteresowaniu produkcją. Pełna obsada i twórcy filmu: kto stoi za powrotem hitu? W głównych rolach występują Jamie Lee Curtis i Lindsay Lohan jako Tess i Anna Coleman. Powracają również znani z pierwszej części Mark Harmon, Chad Michael Murray, Christina Vidal Mitchell, Haley Hudson, Lucille Soong, Stephen Tobolowsky i Rosalind Chao. Do obsady dołączyli nowi aktorzy: Julia Butters, Sophia Hammons, Manny Jacinto oraz Maitreyi Ramakrishnan. Reżyserką filmu została Nisha Ganatra, znana z produkcji „Late Night” i „Witamy w Chippendales”. Za produkcję odpowiadają Kristin Burr, Andrew Gunn oraz Jamie Lee Curtis. Producentami wykonawczymi są Lindsay Lohan, Ann Marie Sanderlin i Nathan Kelly. Film łączy humor z ciepłym przesłaniem o zrozumieniu i międzypokoleniowej więzi. „Zakręcony Piątek 2” to nie tylko nostalgiczna podróż w przeszłość, ale także aktualna opowieść o rodzinie i emocjach, które nigdy się nie starzeją. Zakręcony Piątek 2: kiedy i gdzie oglądać? Po 96 dniach od kinowej premiery, która odbyła się 8 sierpnia, „Zakręcony Piątek 2” oficjalnie trafił na platformę Disney+. Produkcja miała światowy debiut w kinach i szybko odniosła sukces komercyjny, zbierając 153,1 miliona dolarów przy budżecie 46 milionów. Teraz widzowie mogą cieszyć się filmem w domowym zaciszu dzięki streamingowi na Disney+.
To król pastelowych barw, symetrii i melancholijnych opowieści. Przewodnik po dziełach Wesa Andersona dostępnych w streamingu
Ten przewodnik pozwoli ci zapoznać się z najważniejszymi filmami w reżyserii Wesa Andersona dostępnymi w polskim streamingu. Od „Genialnego klanu”, przez oscarowy „Grand Budapest Hotel”, aż po najnowszy "Fenicki układ". Melancholijne opowieści, pastelowa estetyka i największe gwiazdy kina gwarantowane.
Spis treści: Filmy w reżyserii Wesa Andersona dostępne na Netflixie Filmy w reżyserii Wesa Andersona dostępne na Disney + Filmy w reżyserii Wesa Andersona dostępne na Prime Video Wes Anderson to niekwestionowany król filmowej estetyki. Każde z jego dzieł to wielozmysłowe przeżycie, które twórca wypełnia symetrią, onirycznymi fabułami i charakterystycznym stylem. Nominowany do Oscara siedmiokrotnie, statuetkę uzyskał dopiero w roku 2023, w dodatku za krótkometrażową „Zdumiewającą historię Henry’ego Sugara”. To zestawienie pozwoli ci nie tylko zapoznać się z najważniejszymi filmami artysty, ale także wskaże gdzie oglądać jego dzieła. Filmy w reżyserii Wesa Andersona dostępne na Netflixie „Asteroid City” (2023) Jest rok 1955, małe miasteczko położone w samym sercu pustynnej Indiany splata losy, pozornie różnych światów. Tytułowe Asteroid City już na samym wstępie przedstawia się jako fikcja pewnego dramatopisarza. I choć utopijnie pastelowy świat faktycznie wygląda jak wykonany z makiety, to emocje łączące jego przyjezdnych są jak najbardziej prawdziwe. Nazwa miasteczka nie jest przypadkowa, a jego geneza sięga 5 tysięcy lat wstecz, gdy jego założenie zapoczątkowało uderzenie asteroidy. Co roku, na jej cześć organizowany jest naukowy konwent zrzeszający zainteresowanych astrologią ludzi, którzy tym razem będą świadkami czegoś zupełnie innego. Tajemnicze wydarzenie zapoczątkuje absurdalną kwarantannę: staje się początkiem egzystencjalnych rozważań o sensie życia, sztuce i samotności. „Asteroid City” to dojrzałe dzieło artysty, który z typową dla siebie ironią bierze na warsztat tak poważne tematy jak miłość, żałoba i potrzeba zrozumienia świata. Krótkometrażowe filmy na podstawie opowiadań Roalda Dahla (2023) Anderson zafascynował się opowiadaniami kultowego brytyjskiego pisarza już w roku 2009, w którym to miała miejsce premiera „Fantastycznego Pana Lisa”. Po 14 latach powrócił do prozy Dahla by stworzyć krótkometrażową tetralogię. Serię otwiera 40 minutowa „Zdumiewająca historia Henry’ego Sugara” z Benedictem Cumberbatchem w roli głównej. To oniryczna opowieść o zamożnym mężczyźnie, który uczy się jak widzieć, nie patrząc. Pierwszego Oscara w karierze, Anderson uzyskał właśnie za ten obraz. Kontynuując serię, reżyser stworzył także trzy filmy, które nie trwają dłużej niż 17 minut. W „Łabędziu” analizuje genezy przemocy rówieśniczej, „Szczurołap”, jak sama tytuł wskazuje, jest opowieścią o zleceniu zawodowego szczurołapa, który balansuje na granicy profesjonalizmu i obsesji, z kolei w „Truciźnie” znowu zobaczymy Benedicta Cumberbatcha: tym razem wciela się w mężczyznę odkrywającego, że śpi na nim jadowity wąż. Wszystko to pełne ironicznego poczucia humoru i wyciszonej kolorystycznie estetyki. Filmy w reżyserii Wesa Andersona dostępne na Disney + „Rushmore” (1998) Drugi pełnometrażowy film w karierze Andersona, to melancholijna opowieść o ambitnym uczniu prestiżowej szkoły Rushmore Academy. Max, debiutujący w tej roli Jason Schwartzman, ma piętnaście lat i jest szalenie zaangażowany w uczniowską społeczność, mimo to, grozi mu wydalenie z placówki. Jego filmowym mentorem stanie się Herman Blume, zamożny przemysłowiec i dawny absolwent, który z chłopcem rozpocznie rywalizację o względy pewnej nauczycielki. To film, który ugruntował styl Andersona i rozpoczął wieloletnią współpracę z Jasonem Schwartmanem oraz Billem Murray. „Genialny klan” (2001) Dwa lata po udanej premierze „Rushmore”, reżyser wypuścił jeden z moich ulubionych filmów jego autorstwa. „Genialny klan” to rodzinna satyra umieszczona w samym sercu wielodzietnego klanu Tenenbaumów, słynącego z wysokiego ilorazu inteligencji. Ojciec, który opuścił rodzinę, powraca po latach by uratować relacje z jej członkami, co staje się punktem wyjścia to szeregu absurdalnych sytuacji. Podzielona na rozdziały historia jest dziełem pełnym emaptii i dojrzałości, które przyniosło Andersonowi pierwsze nominacje do Oscara. „Podwodne życie ze Stevem Zissou” (2004) Tytułowy Zissou jest słynnym oceanografem, a jego kariera chyli się ku upadkowi. Uczony postanawia wyruszyć na ostatnią ekspedycję, by wymierzyć sprawiedliwość rekinowi, który zaatakował jego przyjaciela. To dzieło Andersona zachwyca podwodną scenografią i groteskową parodią kina przygodowego, który twórca zwinnie łączy z egzystencjonalnym kryzysem głównego bohatera. Bajkowa estetyka, teatralne inscenizacje i muzyka Davida Bowiego w wydaniu portugalskiego wokalisty Seu Jorgea wyróżnia film na tle innych produkcji reżysera. „Pociąg do Darjeeling” (2007) Przygodowy motyw Anderson kontynuuje w „Pociągu do Darjeeling”. Trójka zwaśnionych braci wyrusza w podróż do Indii, w celu podjęcia próby naprawienia relacji. W głównych rolach podziwiać można Owena Wilsona, Adriena Brody oraz Jasona Schwartzmana, którzy doskonale wykreowali pełne różnić charakterologicznych rodzinne trio. Typowy styl reżysera, w tej produkcji nabiera orientalnych barw i atmosfery, która prowokuje surrealistyczne zwroty akcji. Ten nietypowy dla swojego gatunku, film drogi, to chwytająca za serce opowieść z ponadczasowym przekazem. „Grand Budapest Hotel” (2014) Choć reżyser tworzy od lat 90., to globalny rozgłos przyniósł mu dopiero słynny „Grand Budapest Hotel”. To wielowątkowa opowieść rozgrywająca się w luksusowym europejskim hotelu. Oddany pracy konsjerż zostanie wplątany w sprawę kradzieży renesansowego obrazu, która skrywa więcej niuansów niż ktokolwiek zakładał. To dzieło jest esencją dojrzałego stylu artysty, który fenomenalnie wykorzystuje kadr 4:3, wyraźny kontrast barw i pełną, największych hollywoodzkich nazwisk obsadę. „Grand Budapest Hotel” był nominowany do nagrody Akademii w 9 kategoriach, z czego zdobył 4 statuetki. „Wyspa psów” (2018) Druga animacja w bogatej filmotece Andersona, to prawdopodobnie jedno z dzieł o największym ładunku emocjonalnym. Tytułowa wyspa psów, jest miejscem gdzie zwieziono wszystkie psy z całej Japonii, w wyniku epidemii psiej grypy. Wyspa jest jednak zwyczajnym wysypiskiem śmieci. Codzienność psów zaburzy pojawienie się adoptowanego syna despotycznego burmistrza, Atariego, który poszukuje swojego pupila Spotsa. To poruszająca opowieść z celnym komentarzem polityczno-społecznym, który dotyczy takiej problematyki jak ksenofobia, propaganda i relacja człowieka ze zwierzętami. To także hołd Andersona dla japońskiej estetyki: w jego wydaniu nabiera ona mrocznych odcieni. „Kurier Francuski z Liberty, Kansas Evening Sun” (2021) Dziewiąty pełnometrażowy film w karierze reżysera to zwieńczenie jego dotychczasowych osiągnięć. Historia jest swego rodzaju antologią, która wychodzi od francuskiego dodatku prasowego do amerykańskiej gazety z Kansas. Po śmierci głównego wydawcy, redakcja przygotowuje ostatni numer, w którym decyduje się zawrzeć trzy miłosne opowieści, które zostały nadesłane przez jej czytelników. Tym samym, fabuła zostaje podzielona na trzy części, które różnią się nie tylko tematycznie, ale także stylistycznie. To najbardziej literackie dzieło Andersona, które jest zarazem odą do wyobraźni i artystycznej pasji. Filmy w reżyserii Wesa Andersona dostępne na Prime Video W ramach subskrypcji Amazon Prime Video, platforma oferuje dwa z niewymienionych dotychczas tytułów Andersona, która można wypożyczyć w ramach niewielkiej opłaty. „Fantastyczny Pan Lis” (2009) To pierwsza animacja i ekranizacja inspirowana powieścią Roalda Dahla w karierze Andersona. Choć wykorzystanie w tej historii poklatkowej animacji mogłoby wskazywać na dedykacje dla młodszego odbiorcy, to nic bardziej mylnego. Typowy humor reżysera jest tu ukazywany w paradoksie jaką tworzy bajkowa forma z treścią przeznaczoną dla dorosłych widzów. Tytułowy bohater, tęskni za pełnym adrenaliny przygodowym życiem, które musiał porzucić na rzecz rodziny. Pan Lis wyruszy więc na ostatni skok na drób, który wywoła falę zemsty wśród okolicznych farmerów. W tym filmie reżyser ukazuje wewnętrzne napięcie, rozciągające się między dojrzałą odpowiedzialnością, a potrzebie bycia sobą. „Fenicki układ” (2025) Najświeższe dzieło Andersona odchodzi od kameralnej fabuły, skupiając się na krytyce społecznej. „Fenicki układ” przedstawia historię biznesmena, Zsa-zsa Korda, który po raz kolejny unika katastrofy lotniczej. Otoczony machiną własnego imperium, staje się figurą schyłkowego patriarchy, próbującego utrzymać utracaną kontrolę. Gdy jego zdrowie oraz pozycja słabną, decyduje się oddać ster córce – byłej zakonnicy, wciągniętej w bezlitosny świat pieniędzy i politycznych gier. W „Fenickim układzie” ironia ustępuje miejsca goryczy, a reżyser analizuje mit kapitalizmu i hierarchie rodzinne.
To nie skandynawski thriller, ale smakuje jak nordic noir najwyższych lotów. Francuska produkcja true crime podbiła Disney+
Zdecydowanie nie mogłam przejść obojętnie obok „Stacji zaginionych”. Ten serial true crime wciągnął mnie od pierwszego odcinka, łącząc mroczną zagadkę z emocjonalną historią o ściganiu sprawcy i walce młodej policjantki o prawdę. Nie da się go łatwo zapomnieć.
„Stacja zaginionych” to serial, który od samego początku przyciąga uwagę dzięki intrygującej fabule opartej na prawdziwych wydarzeniach. Akcja toczy się w latach 90. w Perpignan, gdzie dochodziło do serii zaginięć młodych kobiet. Serial śledzi śledztwo młodej policjantki, która mimo braku doświadczenia stara się rozwikłać tajemnicę zbrodni, które przez długi czas nie były ze sobą łączone. To opowieść o walce z systemem, determinacji oraz o tym, jak trudne śledztwo może być, gdy brakuje kluczowych dowodów. O czym opowiada "Stacja zaginionych"? „Stacja zaginionych” (oryg. „Les Disparues de la gare”) to francuski serial true crime, który wstrząsa od pierwszych minut. Produkcja opowiada o mrożących krew w żyłach zbrodniach, które miały miejsce w latach 1995–2001 w okolicach dworca kolejowego w Perpignan, na południu Francji. Cztery młode kobiety – wszystkie wyjątkowo urodziwe brunetki – znikały lub były brutalnie mordowane w tej samej lokalizacji. Trzy z nich odnaleziono martwe, a czwarta zaginęła bez śladu. Fabuła serialu rozpoczyna się na początku lat 2000, kiedy znika kolejna dziewczyna. Młoda policjantka Flore Robin, w tej roli Camille Razat, zostaje wciągnięta w skomplikowane śledztwo. Mimo braku doświadczenia i przeszkód ze strony systemu, nie poddaje się i walczy o prawdę. W świecie, w którym rządzą mężczyźni, jej determinacja i odwaga stają się siłą napędową fabuły. Produkcja liczy sześć odcinków i każdy z nich trzyma w napięciu. Serial nie tylko opowiada o pogoni za seryjnym mordercą, ale też ukazuje społeczne i instytucjonalne błędy, które doprowadziły do tak długiego czasu rozwikłania sprawy. View oEmbed on the source website Kim są twórcy i obsada serialu? Twórczynią „Stacji zaginionych” jest Gaëlle Bellan, a reżyserią zajęła się Virginie Sauveur. To kobiecy duet twórczy, który nadaje opowieści wyjątkowej perspektywy – nie tylko w aspekcie śledztwa, ale też w ukazaniu emocji, bezsilności i siły kobiet mierzących się z tragedią oraz niesprawiedliwością. W roli głównej występuje Camille Razat, znana z serialu „Emily w Paryżu”. Jej postać – Flore Robin – to młoda śledcza, która stawia pierwsze kroki w policji właśnie wtedy, gdy zostaje odnalezione pierwsze ciało. W serialu pojawiają się także Mélanie Doutey, Hugo Becker, Patrick Timsit i Kévin Azaïs, którzy wspólnie tworzą wyrazistą i przekonującą obsadę. Jakie prawdziwe wydarzenia zainspirowały serial? Serial bazuje na prawdziwej i głośnej sprawie kryminalnej z Francji. Między 1995 a 2001 rokiem w okolicy stacji kolejowej w Perpignan dochodziło do zaginięć i morderstw młodych kobiet. Sprawy te przez długi czas nie były ze sobą łączone, a śledczy przez ponad dwie dekady próbowali odnaleźć sprawcę. Kobiety, które padły ofiarami tej serii, łączyły cechy zewnętrzne i profil psychologiczny – były młode, atrakcyjne i niezależne. Media szybko nadały im miano „Zaginionych z Dworca”. W serialu wątek jednej z matek, która mimo upływu lat nie traci nadziei, że jej córka żyje, dodaje opowieści dodatkowej głębi emocjonalnej. Choć „Stacja zaginionych” jest serialem fabularnym, wszystkie opisywane zbrodnie i postępy śledztwa opierają się na faktach, dokumentach oraz zeznaniach osób zaangażowanych w sprawę. Fikcyjna pozostaje jedynie warstwa dramatyczna i prywatne życie bohaterów. Gdzie i kiedy można obejrzeć "Stację zaginionych"? Serial „Stacja zaginionych” jest dostępny od 8 października na platformie Disney+. Liczy sześć odcinków i stanowi zamkniętą historię, idealną do obejrzenia w jeden weekend. W Polsce produkcja przeszła niemal bez echa, jednak we Francji była szeroko komentowana zarówno przez widzów, jak i krytyków. Serial jest wymieniany wśród najciekawszych nowości na Disney+, obok takich tytułów jak „Murdaugh: Śmierć w rodzinie”, „Ugotować niedźwiedzia” czy „Breslau”. Dla fanów gatunku true crime oraz widzów zainteresowanych historiami opartymi na faktach, „Stacja zaginionych” to pozycja obowiązkowa. Mroczny klimat, doskonała obsada i przerażająca prawda kryjąca się za fikcją czynią ten serial jednym z najbardziej poruszających francuskich projektów ostatnich lat.
Egzotyczny krajobraz, prawdziwa historia i Fassbender w roli głównej. Ten pełen humoru film oscarowego reżysera obejrzysz w streamingu! [RECENZJA]
To jeden z tych filmów, które pozostawiają z kojącym ciepłem na sercu. Reżyser oscarowego „Jojo Rabbit” powraca w wielkim stylu w historii, która wydarzyła się na prawdę. To pełna humoru lekcja pokory i akceptacji z egzotycznym, samoańskim krajobrazem w tle.
Spis treści: Kulisy produkcji filmu „Pierwszy gol” Humor, przesłanie i egzotyczna kultura – fabuła filmu „Pierwszy gol” Gdzie oglądać film „Pierwszy gol”? Gdy ten film pojawił się w kinach na początku minionego roku, nie zwlekałam zbyt długo. Do seansu przekonał mnie oscarowy reżyser, doskonały Michael Fassbender oraz odległy krajobraz Samoa Amerykańskiego. Produkcja odbiła się bez echa, pozostając w cieniu zbliżającego się rozdania nagród Amerykańskiej Akademii Filmowej. Ale już teraz możesz ją obejrzeć w streamingu! Kulisy produkcji filmu „Pierwszy gol” Taika Waititi to reżyser i scenarzysta pochodzący z Nowej Zelandii, który globalny rozgłos uzyskał w 2014 roku za sprawą odważnego filmu „Co robimy w ukryciu”. Niepowtarzalny humor twórca przewrotnie połączył z groteskowym, wampirycznym uniwersum i tym samym zachwycił widzów na całym świecie, którzy do dziś uważają tytuł za jedną z najlepszych komedii ostatniej dekady. Jednakże, to nietypowy ton „Jojo Rabbit” z 2019 roku przyniósł mu pierwsze, poważne uznanie krytyków, czego efektem jest statuetka Oscara w kategorii najlepszy scenariusz. Waititi zdążył wyrobić sobie opinię twórcy odważnie podejmującego trudne tematy, które nowatorsko opowiada poprzez… absurdalny humor. „Pierwszy gol” to esencja dojrzałego stylu artysty, który tym razem, choć trudno w to uwierzyć, wziął na warsztat prawdziwą historię. Samoa Amerykańskie to archipelag rajskich wysp położonych w samym sercu Pacyfiku – niemalże dokładnie po drugiej stronie globu od Europy. Choć należą do terytorium USA to nie są liczone jako jeden ze stanów, zachowując przy tym autonomiczne prawa oraz kulturę. O Samoa świat usłyszał za sprawą eliminacji do Mistrzostw Świata w piłce nożnej w 2001 roku. Lokalna reprezentacja zapisała się na kartach historii sportu, pobijając rekord FIFA… i tracąc 31 bramek w meczu z Australią. Sromotna porażka była wówczas na językach wszystkich, aż w końcu dotarła do Waititi. Humor, przesłanie i egzotyczna kultura – fabuła filmu „Pierwszy gol” Wszystkie poszlaki wskazują na to, że film jest jedynie kolejną sportową opowieścią. Nic bardziej mylnego, bo choć piłka nożna jest tematem przewodnim to stanowi jedynie tło do większej refleksji. Głównym bohaterem jest Thomas Rongen – perfekcjonista, awanturnik i prestiżowy trener, który sport traktuje śmiertelnie poważnie. Po ostatnich porażkach, jego kariera chyli się ku upadkowi co postawi go w sytuacji bez wyjścia. W ramach zawodowej rehabilitacji zostanie wysłany do odległego Samoa Amerykańskiego, gdzie stanie na czele najgorszej reprezentacji piłki nożnej w historii. „Pierwszy gol” to pełna sytuacyjnych żartów, improwizowanych scen i zapierających dech w piersi krajobrazów, opowieść opierająca się na klasycznym schemacie kina sportowego. Jest w nim zatem obecny trening, przeciwności losu, wspólna motywacja i kulminacyjny ostatni mecz. Pod przykrywką piłki nożnej, Waititi przemyca ponadczasowy komentarz społeczny, jednak nie sili się na moralizatorski ton, czego efektem jest autentyczna, czuła opowieść w duchu „feel-good-movie”. Postać Thomasa Rongena reprezentuje klasycznego mężczyznę z Zachodu, który zostaje wrzucony w kulturę, która diametralnie odbiega od jego przyzwyczajeń. Niewielka społeczność Samoa to przede wszystkim ludzie żyjący w zgodzie i z szacunkiem, do natury oraz siebie nawzajem. Kontrastowe zestawienie chłodu i determinacji Rongena z ciepłem i radością Samoańczyków staje się punktem wyjścia do głębszego przesłania. Reżyser odważnie styka różne kultury, uwypuklając tym samym uprzedzenia białego Zachodu wobec reszty świata. Jednakże, hierarchia postaci szybko zostaje zaburzona, ze względu na równościowe podejście lokalnej społeczności. Ostatecznie to właśnie Rongen przechodzi wewnętrzną przemianę, ucząc się od Samoańczyków radości z małych rzeczy i spokoju ducha. Ale Waititi wskazuje na jeszcze jedną aktualną problematykę, która niezmiennie budzi kontrowersje. Bowiem w kulturze Samoa, analogicznie do Tajlandzkiej, jest miejsce na trzecią płeć – fa’afafine, która na polinezyjskich wyspach ma swoją szczególną pozycję. Ten inkluzywny wątek, choć szeroko dyskutowany, także oparty jest na prawdziwych wydarzeniach. Jayiah Sealua to fa’afafine, która jako pierwsza transseksualna kobieta została reprezentantką kraju w piłce nożnej, na zawsze zapisując się w historii środowiska LGBTQ+, o których prawa obecnie walczy na arenie międzynarodowej. Reżyser tym samym, daje widzowi cenną lekcję akceptacji i szacunku, nie tylko do innej kultury, ale przede wszystkim do drugiego człowieka. A wszystko to podaje z niewymuszoną wrażliwością, błyskotliwym humorem i otwartym sercem. Gdzie oglądać film „Pierwszy gol”? View oEmbed on the source website W opozycji do utartych schematów Hollywoodzkich hiper-produkcji, Waititi serwuje film z charakterystycznym nowozelandzkim humorem, który nie sili się aby być czymś innym. To komedia sportowa, która skrywa w sobie ponadczasową refleksję na temat współczesnej kondycji świata. Reżyser zadbał o autentyczną reprezentację ludów Pacyfików i obok fenomenalnego Fassbendera, obsadził polinezyjskich aktorów, zwykłych mieszkańców, a w roli Sealuii, transseksualną kobietę. Efektem jest dzieło, będące najpiękniejszą zrealizowaną pocztówką samoańskiej kultury, które przypomina, że nie każda przegrana oznacza porażkę. „Pierwszy gol” obejrzysz w ramach subskrypcji na platformie Disney +.
To jeden z najmocniejszych tytułów true crime ostatnich lat. Nowy miniserial Disney+ odkrywa na nowo dramat, który wstrząsnął Włochami
Nowy miniserial Disney+ przenosi widzów do mrocznej Perugii, gdzie niewinna studencka przygoda przerodziła się w tragedię, która wstrząsnęła światem. To opowieść o miłości, tajemnicy i winie — oraz o kobiecie, którą media nazwały „Foxy Knoxy”.
Amanda Knox urodziła się 9 lipca 1987 roku w Seattle. W wieku 20 lat, w ramach wymiany studenckiej, wyjechała na rok do włoskiej Perugii, by studiować na Uniwersytecie dla Cudzoziemców. Zamieszkała przy Via della Pergola 7, dzieląc mieszkanie z trzema współlokatorkami, w tym z Meredith Kercher. Amanda od początku wyróżniała się otwartością i towarzyskim usposobieniem. Była energiczna, lubiła zabawę i szybko nawiązywała nowe znajomości. Wkrótce po przyjeździe poznała Raffaele Sollecito – 23-letniego studenta informatyki. Zakochali się niemal od pierwszego wejrzenia. To, co miało być przygodą życia, wkrótce przerodziło się w koszmar. Knox została oskarżona o brutalne morderstwo Meredith Kercher. Sprawa wstrząsnęła opinią publiczną, a media na całym świecie uczyniły z niej sensację. Zabójstwo Meredith Kercher – co wydarzyło się w Perugii 1 listopada 2007 roku? 1 listopada 2007 roku w Perugii odkryto wstrząsającą zbrodnię. Meredith Kercher została znaleziona martwa w swoim pokoju. Ciało młodej kobiety było częściowo rozebrane, nosiło liczne rany kłute, a na szyi widniały ślady brutalnego ataku. Ściany i podłoga pokryte były krwią. Okoliczności śmierci Meredith przerażały zarówno śledczych, jak i opinię publiczną. Meredith Kercher, urodzona 28 grudnia 1985 roku w londyńskim Southwark, studiowała europeistykę. Do Włoch przyjechała w ramach wymiany, by doskonalić znajomość języków i lepiej poznać włoską kulturę. Tego wieczoru Amanda Knox spędzała czas ze swoim chłopakiem, Raffaele Sollecito. Następnego ranka Amanda wróciła do mieszkania przy Via della Pergola i od razu coś ją zaniepokoiło – zauważyła ślady krwi w łazience. Dopiero Filomena, druga ze współlokatorek, zdecydowała się wyważyć drzwi do pokoju Meredith. Widok, który ukazał się ich oczom, był przerażający – Meredith leżała martwa, a całe pomieszczenie nosiło ślady dramatycznej walki. Proces, więzienie i uniewinnienie – jak Amanda Knox odzyskała wolność? Choć dowody nie wskazywały jednoznacznie na Amandę, włoska policja szybko oskarżyła ją oraz Raffaele Sollecito. Amanda była przesłuchiwana przez pięć dni. Twierdziła, że była bita, zmanipulowana i zmuszona do podpisania fałszywego zeznania. Wskazała w nim Patricka Lumumbę, właściciela baru Le Chic, jako sprawcę morderstwa. Lumumba został aresztowany, jednak szybko udowodniono mu alibi i oczyszczono go z zarzutów. W 2009 roku Amanda została skazana na 26 lat więzienia, a Raffaele na 25. Rudy Guede, którego DNA znaleziono na miejscu zbrodni, został skazany na 30 lat (później obniżono wyrok do 16). Sprawa zyskała światowy rozgłos. Rodzice Amandy walczyli o jej uniewinnienie, wspierani przez organizacje prawnicze. W 2011 roku wyrok został uchylony, ale w 2014 roku ponownie skazano Amandę i Raffaele. Ostatecznie, w 2015 roku włoski Sąd Najwyższy uniewinnił ich od zarzutu morderstwa, wskazując na rażące błędy śledczych i niewiarygodność dowodów. 5 czerwca 2024 roku Sąd Apelacyjny we Florencji utrzymał wyrok za zniesławienie Lumumby, co potwierdził Sąd Najwyższy 23 stycznia 2025 roku. Amanda nie wróciła do więzienia – uznano, że odbyła już wystarczającą karę. „Sprawa Amandy Knox” na Disney+ Disney+ udostępnił 8-odcinkowy serial „Sprawa Amandy Knox”. Produkcja przedstawia dramatyczne kulisy wydarzeń z perspektywy samej Knox, która była współproducentką wykonawczą. Scenariusz oparto na jej autobiografii. W rolę Amandy wcieliła się Grace Van Patten, a w serialu pojawiają się również Monica Lewinsky jako producentka oraz Sharon Horgan. Serial skupia się na przesłuchaniach, medialnej nagonce i dramatycznej walce o wolność. Krytycy chwalą autentyczność i mocny przekaz produkcji. Choć opinie są mieszane – niektórzy zarzucają nierówność i naciągane wątki – serial uznawany jest za jeden z najmocniejszych tytułów true crime ostatnich lat. Pokazuje, jak łatwo niewinny człowiek może stać się ofiarą błędów systemu. Rudy Guede, Raffaele Sollecito i Patrick Lumumba – kto naprawdę odpowiada za zbrodnię? Ostatecznie jedyną osobą skazaną za zabójstwo Meredith Kercher był Rudy Guede. Urodzony na Wybrzeżu Kości Słoniowej, Guede był znany włoskiej policji. Jego DNA znaleziono na miejscu zbrodni. Skazano go na 30 lat więzienia, a po apelacji wyrok skrócono do 16 lat. Guede wyszedł na wolność i napisał książkę o swoim procesie. Raffaele Sollecito, choć ostatecznie uniewinniony, przez lata zmagał się z opinią publiczną. Patrick Lumumba, fałszywie oskarżony, musiał walczyć o oczyszczenie z zarzutów i zadośćuczynienie. Sprawa Amandy Knox do dziś budzi kontrowersje. Dla jednych – symbol niesprawiedliwości. Dla innych – temat wciąż nierozwiązany. Jednak jedno jest pewne: historia 20-letniej studentki z Seattle zmieniła oblicze włoskiego wymiaru sprawiedliwości i na zawsze pozostanie ostrzeżeniem, jak łatwo można zniszczyć ludzkie życie.
Ten thriller z Gajosem jest brutalny i bez znieczulenia. To duszny seans o korupcji i bezsilności, który długo nie puszcza
„Układ zamknięty” to wstrząsający thriller inspirowany prawdziwymi wydarzeniami z 2003 roku, kiedy to właściciele krakowskiego Polmozbytu zostali bezpodstawnie oskarżeni przez funkcjonariuszy publicznych. Film Ryszarda Bugajskiego poraża brutalnością, odsłania mechanizmy niszczenia ludzi przez skorumpowany system i wraca dziś z nową siłą na ekrany.
Film „Układ zamknięty” to wstrząsający obraz inspirowany wydarzeniami, które miały miejsce w 2003 roku. To wtedy Lech Jeziorny i Paweł Rey, właściciele krakowskiego Polmozbytu, zostali niesłusznie oskarżeni o udział w zorganizowanej grupie przestępczej. Oskarżenia okazały się bezpodstawne, a całe śledztwo prowadzone było w sposób budzący poważne wątpliwości co do jego legalności i etyki działania służb. Choć film wyraźnie zaznacza, że jest fikcją, fabuła czerpie z dramatycznych realiów tamtej sprawy. Scenariusz przedstawia trzech przedsiębiorców, którzy zostają brutalnie zatrzymani i postawieni przed sądem na podstawie sfabrykowanych zarzutów. Ich życie zamienia się w koszmar – tracą majątki, pozycję, rodzinę, godność. Film pokazuje, jak łatwo w Polsce można zostać zniszczonym przez system. Obsada i twórcy filmu, który trzeba zobaczyć Za kamerą „Układu zamkniętego” stanął Ryszard Bugajski, znany z głośnego „Przesłuchania”. Scenariusz opracowali Mirosław Piepka i Michał S. Pruski. Reżyser z precyzją zbudował napięcie, prowadząc widza przez gęstą atmosferę niepewności i bezsilności wobec państwowej machiny. W filmie występują: Janusz Gajos jako bezwzględny prokurator Andrzej Kostrzewa, Kazimierz Kaczor jako naczelnik urzędu skarbowego Mirosław Kamiński, Przemysław Sadowski, Robert Olech i Wojciech Żołądkowicz jako trzej przedsiębiorcy i ofiary systemu, Magdalena Kumorek, Monika Kwiatkowska, Beata Ścibakówna – jako kobiety towarzyszące bohaterom w walce o prawdę. Realizacja filmu, w tym zdjęcia Piotra Sobocińskiego jr i muzyka Shane’a Harveya, dodatkowo potęgują duszną atmosferę opowieści. Kreacja Gajosa zasługuje na szczególne uznanie – jego prokurator jest ucieleśnieniem zimnej kalkulacji i pogardy dla prawa. Sceny, które mrożą krew w żyłach – jak wygląda układ zamknięty? „Układ zamknięty” nie unika mocnych scen. Aresztowania bohaterów, ich przesłuchania w ponurych celach, upokorzenia, jakie ich spotykają – wszystko to pokazane jest bez znieczulenia. Film konfrontuje widza z bezsilnością obywatela wobec zakulisowych układów władzy. Patologie nie są tłumaczone – są brutalnie obnażone. Tytułowy „układ” to powiązania pomiędzy urzędnikami skarbowymi, prokuraturą i polityką. Film pokazuje, że nie trzeba być przestępcą, by zostać ofiarą. Wystarczy być przedsiębiorczym, osiągać sukces i… narazić się nieodpowiednim ludziom. W takich realiach prawda przestaje mieć znaczenie. Układ zamknięty ponownie w Krakowie. Pokaz z udziałem Gajosa 11 czerwca 2025 roku „Układ zamknięty” został zaprezentowany w Krakowie w ramach cyklu „Przywrócone arcydzieła”. Wydarzenie odbyło się w Małopolskim Ogrodzie Sztuki, a gościem specjalnym był sam Janusz Gajos. Obok niego obecni byli również Maria Mamona, Przemysław Sadowski i Urszula Grabowska. Spotkanie prowadził krytyk filmowy Łukasz Maciejewski, który podkreślił znaczenie filmu nie tylko jako dzieła sztuki, ale także jako ważnego głosu w debacie o stanie polskiego wymiaru sprawiedliwości. Gajos w roli prokuratora Kostrzewy stworzył postać, która stała się symbolem korupcji i bezkarności władzy. Aktor podkreślił, że prawdę w sztuce trzeba tworzyć – nie szukać. Gdzie obejrzeć Układ zamknięty? Film dostępny na Disney+ Film „Układ zamknięty” z 2013 roku zyskał drugie życie dzięki platformie Disney+. Produkcja pojawiła się w serwisie streamingowym, zyskując nowe grono odbiorców. Ostra tematyka, znakomita gra aktorska i fakt, że scenariusz inspirowany jest prawdziwą historią, sprawiają, że film do dziś wywołuje silne emocje. Warto obejrzeć go, póki jest dostępny. To nie tylko doskonały thriller, ale przede wszystkim dramat społeczny, który pokazuje, jak łatwo można stać się ofiarą systemu. „Układ zamknięty” porusza, przeraża i nie pozwala przejść obojętnie. Obnaża prawdę, której wielu wolałoby nie znać.
Trwa tylko 19 minut, a porusza niczym wielkie dzieło. Ten polski film to uniwersalna opowieść o potrzebie bliskości
Filip – zawodowy statysta od grania trupów – i Łucja – debiutująca „martwa” kobieta – leżą przytuleni na planie filmu historycznego. Zanim padnie kolejne „akcja!”, rodzi się rozmowa. Z niej – relacja. Krótkometrażowe „Martwe małżeństwo” (2022) w 19 minut składa z drobnych gestów w pełną czułości opowieść, która zdobyła Grand Prix Alter-Native w Târgu Mureș.
„Słodko-gorzka opowieść o spotkaniu dwójki ludzi w nietypowych okolicznościach” – tak Filmweb ujmuje sedno filmu: Filip, mężczyzna w średnim wieku i zawodowy statysta poznaje Łucję, która wciela się w rolę martwej kobiety. Podczas ujęcia leżą na sobie; między dublem a dublem nawiązuje się między nimi relacja. To z tych pauz, z milimetrów ruchu i szmeru oddechu toczy się historia o bliskości, która zwykle nie mieści się w reżyserskim planie. Łucja poza planem prowadzi kawiarnię i remontuje mieszkanie, dla niej statystowanie to przygoda, dla Filipa – rzemiosło doprowadzone do perfekcji, z arsenałem sztuczek: jak nie mrugać, jak zatrzymać oddech, jak „być ciałem”. Razem grają małżeństwo zabite w trakcie historycznej potyczki, a kamera wymusza bliskość, której nie da się zagrać bez odrobiny prawdy. Obsada i twórcy: Stankiewicz, Ścisłowicz i Toczek Za kamerą stoi Michał Toczek, współautorką scenariusza jest Aleksandra Hulbój. W rolach głównych: Sebastian Stankiewicz jako Filip i Marta Ścisłowicz jako Łucja. Te nazwiska budują kręgosłup filmu. Premiera światowa odbyła się 31 maja 2022 r., a seans trwa 19 minut – czas, który dla wielu widzów okazuje się zaskakująco pojemny. Jak widzowie czytają ten film: głosy z Filmwebu „Nawet pesymista uwierzy w miłość od grobowej deski” – pisze jeden z użytkowników forum Filmweb, trafiając w ton tej opowieści, która wbrew scenerii śmierci wybrzmiewa życiem. Inny głos: „Mógłby być dłuższy. Fajnie się ogląda Stankiewicza w akcji, charakterystyczny aktor. Ciekawa, krótka historia statystów, których połączyła gra na planie”. I jeszcze: „…szkoda, że taka krótka [historia]”. W tych komentarzach pobrzmiewa wspólny refren: film budzi emocje i apetyt, by spędzić z bohaterami więcej czasu. Z kolei na stronie głównej filmu obok metryczki pojawiają się krótkie głosy sugerujące „uniwersalną potrzebę bliskości” i rekomendacje seansu na popularnych platformach. Nie jest to jednak kino „na odhaczenie” – to drobiazg, który wchodzi pod skórę. Dlaczego to działa „Martwe małżeństwo” pracuje minimalizmem: dwie postacie, pole bitewne, ciało przy ciele, kamera, która nie szuka fajerwerków – i słowa, które pęcznieją w ciszy. W tym krótkim formacie każdy szczegół ma wagę: profesjonalizm Filipa, świeżość Łucji, ułamek sekundy, gdy gra zamienia się w rozmowę. To film, który rozciąga czas; 19 minut wystarcza, by przenieść ciężar z „martwego” rekwizytu na pulsujące tu i teraz. Nie dziwi więc, że publiczność prosi o „więcej” – bo po takim spotkaniu człowiek chce jeszcze przez chwilę poleżeć obok kogoś, kto właśnie ożył. Ten polski film krótkometrażowy obejrzycie na Disney+ (naprawdę warto).