Ten jeden prosty trik to sposób na gładką skórę po goleniu. Zapobiega efektowi "truskawkowych nóg"
Gładka, promienna skóra bez podrażnień –jak to zrobić? Golenie nóg, pach czy bikini to codzienna rutyna wielu kobiet, ale wciąż niewiele z nas wie, kiedy właściwie powinno się wykonywać peeling – przed czy po goleniu? Czas rozwiać ten urodowy mit raz na zawsze.
Spis treści: Peeling - sekret pięknej skóry Peeling przed goleniem - dlaczego to najlepsza opcja? Jak wykonać idealny peeling przed goleniem? A co z peelingiem po goleniu? Peeling i golenie - najczęstsze błędy Peeling, golenie i pielęgnacja - złota trójka smooth skin Peeling – sekret pięknej skóry Zacznijmy od podstaw. Peeling do ciała to zabieg, który złuszcza martwy naskórek, wygładza skórę i przygotowuje ją na dalsze etapy pielęgnacji. Regularne złuszczanie to nie tylko gwarancja jedwabistego dotyku, ale też sposób na uniknięcie wrastających włosków, przebarwień i podrażnień po depilacji. Ale kiedy najlepiej sięgnąć po peeling – przed goleniem czy po? Odpowiedź może cię zaskoczyć. Peeling przed goleniem – dlaczego to najlepsza opcja? Dermatolodzy i kosmetolodzy są zgodni: peeling powinno się wykonywać przed goleniem. Dlaczego? Złuszczanie martwego naskórka tuż przed usunięciem włosków pozwala odsłonić cebulki włosowe i unosi je ku górze, dzięki czemu maszynka może zgolić je bliżej skóry. Efekt? Gładsze nogi i dłużej utrzymujący się efekt. Ponadto, peeling przed goleniem znacząco redukuje ryzyko wrastania włosków – a to najczęstszy problem po depilacji. Gdy pory są odblokowane, a skóra oczyszczona z martwego naskórka, włosy mogą swobodnie odrastać bez ryzyka stanów zapalnych. Jak wykonać idealny peeling przed goleniem? Użyj peelingu mechanicznego (np. z drobinkami cukru, soli, kawy lub pestek owoców). Masuj skórę okrężnymi ruchami przez ok. 3 minuty. Skup się na miejscach narażonych na wrastanie włosków: bikini, pachy, uda. Spłucz ciepłą wodą i przystąp do golenia. Dla najlepszych efektów wybieraj naturalne, łagodne formuły. Unikaj produktów z alkoholem i silnymi detergentami – mogą podrażnić skórę. A co z peelingiem po goleniu? Peeling po goleniu to temat budzący wiele kontrowersji. Chociaż może wydawać się logiczne, by złuszczyć skórę po usunięciu włosków, w praktyce może to przynieść więcej szkody niż pożytku. Golenie samo w sobie działa jak mikropeeling – maszynka delikatnie ściera warstwę naskórka. Dodanie do tego kolejnego, mechanicznego złuszczania może prowadzić do zaczerwienień, pieczenia, a nawet mikrourazów skóry. Jeśli jednak chcesz wykonać delikatny peeling po goleniu, sięgnij po formułę enzymatyczną lub chemiczną (np. z kwasami AHA lub PHA), najlepiej dopiero następnego dnia. To świetny sposób na odnowę naskórka bez podrażnień. Peeling i golenie – najczęstsze błędy Jeśli zastanawiasz się, dlaczego mimo stosowania peelingu nadal zmagasz się z wrastającymi włoskami lub krostkami po goleniu, sprawdź, czy nie popełniasz jednego z tych błędów: Używasz starej lub zanieczyszczonej maszynki. Golisz się na sucho lub bez odpowiedniego żelu/pianki. Wykonujesz peeling zbyt często – 1–2 razy w tygodniu w zupełności wystarczy. Wybierasz peeling o zbyt ostrych drobinkach – mogą podrażnić delikatną skórę. Peeling, golenie i pielęgnacja – złota trójka smooth skin Sekret pięknej skóry tkwi w konsekwencji. Pamiętaj, że peeling, golenie i nawilżanie to trio, które działa najlepiej razem. Po peelingu i goleniu sięgnij po balsam łagodzący lub olejek – najlepiej z aloesem, pantenolem lub olejkiem z awokado. To nie tylko ukoi skórę, ale też przedłuży efekt gładkości. Dzięki peelingowi przed goleniem zminimalizujesz ryzyko wrastania włosków, unikniesz podrażnień i uzyskasz gładką, zdrową skórę.
Ponad 30% Polek nie akceptuje swojego ciała. Czym jest bodyshaming i dlaczego ma na nas destrukcyjny wpływ?
Bodyshaming dotyka każdego z nas, niezależnie od wieku czy płci. Skąd bierze się potrzeba oceniania cudzego ciała i jak bronić się przed krzywdzącą krytyką? Sprawdź, dlaczego warto mówić o bodyshamingu głośno i bez tabu.
Spis treści: Czym jest bodyshaming? Skąd się bierze bodyshaming? Skutki bodyshamingu Przykłady bodyshamingu w Polsce i na świecie Jak reagować i przeciwdziałać? Każdy z nas choć raz usłyszał komentarz dotyczący swojego wyglądu. Czasem to „niewinna” uwaga cioci podczas rodzinnego obiadu, innym razem bezpośredni atak w mediach społecznościowych. Bodyshaming, czyli krytykowanie lub zawstydzanie innych z powodu ich ciała, stał się nieodłącznym elementem współczesnej kultury. Wbrew pozorom dotyka nie tylko celebrytów – jego ofiarą może stać się każdy, niezależnie od wieku, płci czy stylu życia. Dlaczego tak łatwo przychodzi nam ocenianie cudzego ciała? Skąd bierze się presja, by wyglądać „lepiej” lub „inaczej”? I jakie są konsekwencje tego, że wciąż tak chętnie komentujemy wygląd innych? O bodyshamingu – jego przyczynach, skutkach i sposobach przeciwdziałania – warto mówić głośno, bo zbyt długo był tematem tabu. Czym jest bodyshaming? Bodyshaming to krytyka, wyśmiewanie lub zawstydzanie kogokolwiek z powodu wyglądu jego ciała (wagi, wzrostu, sylwetki, rysów twarzy itp.). Psycholog Kamila Drężek przypomina, że bodyshaming zaczyna się już wówczas, gdy słyszymy komentarz o swoim ciele, którego nie prosiliśmy. Zwraca uwagę, że nawet pozornie pozytywne stwierdzenia, np. „schudłaś”, mogą być elementem takiego działania. W praktyce oznacza to, że każda uwaga dotycząca wyglądu – nawet „zdrowo wyglądasz” czy „zmizerniałaś” – może zostać odebrana jako bodyshaming. Nie chodzi tylko o złośliwe obrażanie; wystarczy „dobrze ujęty” komentarz, by poczuć się dotkniętym. Bodyshaming dotyczy nie tylko kobiet – może spotkać też mężczyzn – i zdarza się zarówno w szkole czy w pracy, jak i wśród znajomych czy rodziny Skąd się bierze bodyshaming? Przyczyną bodyshamingu jest mix społecznych oczekiwań, mediów i utartych stereotypów dotyczących urody. Nasze wyobrażenie o „idealnym ciele” kształtują kolorowe magazyny, reklamy i media społecznościowe – pełne wyretuszowanych, nierealistycznych wizerunków. W efekcie osoby nierealizujące tych wzorców częściej spotykają się z negatywnymi uwagami. Trendy kulturowe również promują ocenę ludzi przez pryzmat wyglądu, np. w dietetyce i reklamie często sugeruje się, że ciała „innego rodzaju” są niewystarczające lub wymagają zmiany. Jak zauważa aktywistka Maja Staśko, system kapitalistyczny po przemianach 1989 roku zakorzenił w nas przekonanie, że nasze ciała są „nieidealne”, a media i socjalne filtry dodatkowo zniekształcają poczucie własnej wartości. W efekcie często sami rywalizujemy w ocenianiu ciał – czasem nieświadomie przejmując krytyczne komunikaty od rodziny i znajomych czy w internecie. Skutki bodyshamingu Zjawisko to może mieć poważne konsekwencje dla zdrowia psychicznego i fizycznego. Najczęściej prowadzi do obniżenia poczucia własnej wartości, chronicznego stresu i zaburzeń lękowych. Według badań organizacji Mental Health Foundation osoby niezadowolone ze swojego wyglądu rzadziej cieszą się życiem i częściej doświadczają depresji czy lęku. Nawet 1 na 8 dorosłych przyznał się do myśli samobójczych z powodu problemów z obrazem własnego ciała. Wśród nastolatków sytuacja jest jeszcze poważniejsza – aż 37% badanych nastolatek czuło się przygnębionych, a 31% zawstydzonych swoim ciałem. Bodyshaming w internecie potęguje te skutki – ofiary nienawistnych komentarzy często popadają w izolację, objadanie się lub przeciwnie – w zdrowotnie niebezpieczne diety. Nowe badania potwierdzają też związek bodyshamingu z zaburzeniami odżywiania: we włoskim badaniu 1 na 4 uczniów doświadczył bodyshamingu z powodu wagi, a aż 37% miało przynajmniej jedno takie doświadczenie w życiu. U nastolatków wystąpiła wtedy większa nierównowaga – osoby hejtowane zgłaszały wyższy poziom niezadowolenia z ciała i więcej objawów zaburzeń odżywiania niż rówieśnicy. Przykłady bodyshamingu w Polsce i na świecie W mediach społecznościowych nie brakuje przykładów hejtowania ciała. Nawet znane osoby nie są od niego wolne – komentujący często poniżają celebrytów za wagę, wzrost czy kształt. Na świecie słynne przypadki to krytyka Lizz Yach, czyli Lizzo, za sylwetkę czy ataki na aktorkę Nicolę Coughlan, znanej z serialu „Bridgerton”, z powodu „nietypowej” figury. W Polsce media cytowały komentarze pod zdjęciami Julii Wieniawy – młodej aktorki i piosenkarki – gdzie jedna z internautek napisała o niej „ale deska” w kontekście jej szczupłej sylwetki. Wieniawa otwarcie zwróciła uwagę, że nawet pozornie niewinne określenie może ranić i „ładnie obrazuje, że bodyshaming dotyczy nawet pięknych, zadbanych osób”. Podobnie inne gwiazdy, m.in. Joanna Osyda czy Julia Kamińska – dzieliły się w mediach społecznościowych tym, że komentujący wytykali im wady dotyczące ich sylwetki. To dowód, że problem dotyczy codzienności – od Internetu po rodzinne spotkania czy szkołę. Jak reagować i przeciwdziałać? Przeciwdziałanie bodyshamingowi zaczyna się od edukacji i zmiany kulturowej. Po pierwsze – warto uczyć dzieci i młodzież, że wartość człowieka nie zależy od rozmiaru czy kształtu ciała. Psychologowie zachęcają do otwartej rozmowy: jeśli komentarz o wyglądzie rani, mamy prawo powiedzieć o tym wprost i wyznaczyć granice. Ważne jest też wspieranie postawy ciałopozytywnej (body positivity) lub ciałoneutralnej (body neutrality) – uznania, że każde ciało zasługuje na szacunek, a jego wygląd nie definiuje wartości człowieka. Badania pokazują, że nawet krótkotrwała zmiana treści obserwowanych w mediach społecznościowych na te promujące różnorodność ciał (body positivity) może poprawić satysfakcję z własnego wyglądu. W australijskim eksperymencie młode kobiety, które przez dwa tygodnie codziennie oglądały posty celebrujące różne typy sylwetek, odnotowały zmniejszenie niezadowolenia z ciała i mniejszą skłonność do porównywania się z innymi. dowód, że świadome kreowanie przyjaznego przekazu ma realny wpływ. Również kampanie społeczne i działania instytucji mogą osłabiać bodyshaming. W Polsce Fundacja Dajemy Dzieciom Siłę (FDDS) prowadzi kampanię „Ciało nie określa”, promującą neutralny stosunek do ciała – jej raporty alarmują, że 30% nastolatków doświadczyło internetowego hejtu z powodu wyglądu, a 9% przyznało się, że „nienawidzi swojego ciała”. W odpowiedzi uruchomiono programy edukacyjne i warsztaty dla młodzieży o samoakceptacji. Również duże firmy angażują się w promocję pozytywnego obrazu ciała – np. sieć sklepów Kaufland zainicjowała kampanię pod hasłem „Every body needs love!”, podkreślając, że „każde ciało zasługuje na miłość”. Pracę nad zmianą stereotypów wspierają także inicjatywy rządowe i NGO, np. nauczyciele i psycholodzy coraz częściej wprowadzają do szkół zajęcia o roli mediów i samoocenie, a w niektórych krajach rozważa się regulacje dotyczące retuszowanych reklam. Społecznie ważna jest też reakcja otoczenia: świadkowie bodyshamingu powinni wspierać ofiary i zwracać uwagę hejterom na krzywdę, jaką czynią. Wartość uznawana w badaniach, że poczucie własnej wartości koreluje z opiniami innych ludzi – dlatego to, jak wspieramy różnorodność ciała, wpływa na to, jak inni się czują. Lekarstwem na bodyshaming jest więc empatia i edukacja – uczmy się mówić o ciele taktownie, szanując wybór innych. Bodyshaming to powszechne zjawisko wynikające z nierealistycznych wzorców urody i niewrażliwości społecznej. Może prowadzić do poważnych problemów psychicznych i fizycznych, dlatego ważne jest, by reagować na nie świadomie: unikać ocen na podstawie ciała, edukować otoczenie, wspierać ofiary oraz promować akceptację wszystkich sylwetek. Dzięki odpowiednim kampaniom społecznym, wsparciu rówieśników i osobistej uważności można zmniejszyć zasięg hejtu związanego z wyglądem i budować kulturę większego szacunku dla ciała każdego z nas
„Moje ciało nie jest moim wrogiem, ale domem" - wywiad z podcasterką Justyną Mazur-Kudelską
– Ludzie od zawsze lubili się bać – mówi Justyna Mazur-Kudelska, jedna z najpopularniejszych polskich podcasterek. Z twórczynią słuchowisk „Pogadajmy o otyłości”, „Pogadajmy o życiu” i „Piąte: nie zabijaj” rozmawiamy o samotności w macierzyństwie, jej relacji z ciałem i o tym, dlaczego to kobiety chętniej sięgają po treści z gatunku true crime.
Co czujesz, gdy słyszysz słowo „samotność”? Justyna Mazur-Kudelska: Ostatnio odkryłam, że macierzyństwo to w zasadzie samotna przygoda. Nawet jeśli – jak ja – ma się wspierającego męża, z którym można dzielić obowiązki, ostatecznie jako kobiety jesteśmy w tym same. Bywają dni, jak dzisiaj, kiedy nie mogę córce zniknąć z oczu. Z jednej strony to zaprzeczenie samotności, zawsze przecież jesteśmy obok. Z drugiej czuję, że często zostaję z tym wszystkim sama. I mimo najszczerszych chęci mojego męża nie jest on w stanie tego do końca zrozumieć. To nowy aspekt samotności, który odkryłam, będąc matką. Inny, który dobrze znam, to poczucie osamotnienia w swoich odczuciach i rozumieniu świata. Nie ma znaczenia, czy mamy bliskie osoby obok, często z problemami borykamy się sami. I chociaż w internecie jestem aktywna, mnóstwo rzeczy przeżywam w samotności. To dlatego, że za wszelką cenę chcesz być samodzielna czy po prostu nie chcesz obciążać innych swoimi problemami? Badania wykazują, że kobietom dużo trudniej jest prosić o pomoc, o wsparcie. Sama musiałam się tego nauczyć, a nadal przychodzi mi to z trudem. Nie wiem, czy to kwestia samodzielności, ale mam poczucie, że jak powiem głośno o swoich problemach, będę musiała o nich opowiadać jeszcze więcej, bo bliscy z troski będą o nie pytać. I wtedy stanie się to namacalne, realne. Innym razem to kwestia jednej natarczywej myśli – przecież wszystkim zajmuję się sama, dlaczego tym razem miałoby być inaczej? Może to kwestia wychowania? Podświadomie pewnie wpajano mi, że proszenie o pomoc jest egoistyczne. Dlaczego ktoś miałby poświęcać swój cenny czas, by się mną zajmować? Paradoks polega na tym, że przyjaciółce doradziłabym, by sięgała po tę pomoc, i sama z przyjemnością ją oferuję. Amerykański poeta Charles Bukowski twierdził: „Samotność daje siłę, ale też jest ceną, którą trzeba zapłacić za silny charakter”. Rezonuje to z Tobą? Zdecydowanie. Może to zabrzmi nieładnie, ale myślę, że mam silny charakter. Muszę mieć, bo sporo też ode mnie zależy, dużo spoczywa na moich barkach. Firma związana z podcastami jest uzależniona ode mnie, mojej głowy. Oczywiście mam pomoc, ale działalność opiera się na mnie. To duża odpowiedzialność. Ostatnio wspominałam, że przez przez większość młodej dorosłości żyłam bardzo skromnie. Użyłabym nawet słowa „bieda”. Trzysta złotych na miesiąc, z których trzeba było się utrzymać. To naprawdę trudne. A gdy pieniądze się pojawiły – w związku z działalnością w internecie – myślałam, że to tylko na chwilę. Przecież to nie może tyle trwać. Czy ja na to zasłużyłam? Dzisiaj muszę mieć w sobie tę siłę, bo odpowiadam za komfort życia innych ludzi, moich pracowników i rodziny. Mówi się, że internet jest demokratycznym miejscem pracy. Każdy może spróbować swoich sił. Ale czy – mam na myśli twórców – kobiety traktuje się w tej przestrzeni tak samo jak mężczyzn? Ostatnio rozmawiałam z Marcinem Myszką, kolegą po fachu, twórcą najpopularniejszego podcastu z gatunku true crime, i zapytałam go, jak radzi sobie z hejtem. Odpowiedział, że nic takiego go nie dotyka. Ja z kolei mierzę się z nim od dawna. Na forach omawia się moje ruchy, rozlicza z wszystkiego. Myślę, że dużą rolę gra tutaj płeć. Najczęściej takie komentarze padają z ust innych kobiet. Dają rady, o które nie są proszone. Dobry przykład – wczoraj wrzuciłam zdjęcie ze swoją menedżerką. Siedzimy w restauracji. Nie minęła minuta, gdy pod postem pojawił się komentarz: „Brzydko pani wygląda, ale pani wychudła”. A od nadwagi dzielą mnie dwa kilogramy, więc to niemożliwe, żebym była za chuda. Takie wypowiedzi mnie dziwią, bo nie jestem osobą, która żyje ze swojego wyglądu, tylko z umysłu. Mężczyznom się o wiele więcej wybacza, dużo uchodzi im na sucho. Ja wciąż muszę walczyć z pomówieniami w sieci. Otwarcie opowiadałaś w internecie o swoim zmaganiu z chorobą otyłościową. Jaką dzisiaj masz relację ze swoim ciałem? Bardzo dobrą. Moje ciało przestało mnie wreszcie wkurzać. Po urodzeniu dziecka nabrałam do niego większego szacunku. W ogóle do kobiecego ciała, które dokonuje niemożliwego. Poród naturalny zmusza do działania wbrew logice, w sposób dla psychiki nienaturalny. Naturalną reakcją człowieka na ból jest ucieczka. Podczas porodu, w momencie największego bólu, trzeba jeszcze głębiej w niego wejść. Po raz pierwszy musiałam zaprzeczyć samej sobie. Przez to bardziej pokochałaś swoje ciało? Tak, chociaż pokochałam je już dużo wcześniej, przed operacją bariatryczną. Teraz nastąpiło tylko pomnożenie tej miłości. Uświadomiłam sobie, że moje ciało nie jest moim wrogiem, ale domem. Przetransportowało mnie przez tyle sytuacji i doświadczeń. Najpiękniejsze, co w moim życiu się wydarzyło, nastąpiło w szczycie otyłości, kiedy moje ciało było najmniej sprawne, a jednak mnie dowiozło. Zdecydowałam się na tę operację, ponieważ chciałam pomóc mu lepiej, zdrowiej funkcjonować. Za tę decyzję otrzymałaś zresztą negatywne komentarze ze strony środowiska promującego ciałopozytywność. Dowiedziałam się o tym od słuchaczy i obserwatorów. Szczerze? Zupełnie tego nie rozumiałam. Dlaczego? Przecież ja nie mówię niczego, co zaprzeczałoby ciałopozytywności. Co więcej, mam poczucie, że jestem ciałopozytywna. Chociaż nigdy nie byłam rzeczniczką tego środowiska. Operacja była tylko i wyłącznie decyzją zdrowotną. A postanowiłam o niej głośno mówić, bo chciałam rzucić światło na chorobę, którą jest otyłość. Często odbiera się ludziom chorym prawo do leczenia. Mówi się, że przecież wystarczy mniej jeść i więcej ćwiczyć. A to naprawdę o wiele bardziej złożony problem. Operację bariatryczną czy metaboliczną, jak się ją teraz nazywa, uznaje się za pójście na skróty. Dlatego wiele osób publicznych tłumaczy swoją spektakularną przemianę ćwiczeniami i dietami, chociaż za kulisami wiadomo, że przeszły taką operację. I nie jest to powód do wstydu. Dlatego postanowiłam podzielić się swoimi doświadczeniami. Była to jedna z najlepszych decyzji, jeśli chodzi o moją działalność w sieci. Dzięki niej setki osób zdecydowały się na leczenie i konsultacje z lekarzami. Dla mnie to sukces. Wcześniej próbowałaś radzić sobie sama. Mówiłaś, że byłaś na 37 dietach, a zaczęłaś już w liceum. Wpływ na to miała opresyjna popkultura przełomu milenium, która próbowała przekonać, że Bridget Jones jest „grubaską”, a płaski brzuch Christiny Aguilery normą? To był dramat! Bridget Jones, promowane w kobiecych gazetach diety, o których dyskutowałyśmy z koleżankami, zniszczyły mi zdrowie. Zresztą nie tylko mnie. Myślę, że większość dziewczyn dorastających w tamtych czasach się z tym borykało. Dzisiaj mamy już dużo zdrowsze przykłady w przestrzeni publicznej. Przypominam sobie siebie z liceum i myślę: czego a mogłam się wtedy czepiać? Co takiego w sobie widziałam, że bałam się odsłonić brzuch na plaży? A gdy przez diety rozregulowałam sobie metabolizm i zaczęłam tyć, nie mogłam nawet kupić dla siebie ubrań. Musiałam szperać w specjalnych sklepach. Dzisiaj rozmiarówki są dużo przyjaźniejsze. To był potwornie opresyjny system. Gdybyś mogła porozmawiać z tą Justyną z liceum, co byś jej powiedziała? Powiedziałabym, żeby nigdy nie szła na pierwszą dietę. Chciałabym jej uzmysłowić, że nikt nie ma prawa wymagać od niej, że powinna wyglądać w określony sposób. Szczególnie jeśli chodzi o wagę. Miałam wtedy chłopaka, którego bardzo kochałam i który mnie pod tym kątem krytykował. Stawiał warunki. Dałabym jej siłę, by go nie słuchała. Prowadzisz „Piąte: nie zabijaj”, jeden z najpopularniejszych podcastów true crime w Polsce. Dlaczego tak bardzo lubimy się bać? I dlaczego bardziej lubią się bać kobiety? Zgodnie z badaniami to one znacząco przeważają wśród słuchaczy tego typu audycji. Ludzie od zawsze lubili się bać. Opowiadali sobie historie o potworach. To jest nam w jakimś stopniu potrzebne. Prawdziwe zbrodnie to jednak inna kwestia. Mówimy tu o przełamywaniu największego tabu, podstawowej zasadzie w układzie społecznym, którą jest umowa: nie zabijaj. I chcemy, a przynajmniej ja chcę, wiedzieć, kim są ludzie, którzy tę umowę łamią. Co się dzieje w sytuacji, w której dochodzi do zbrodni, i czy można jakoś jej zapobiec. Historie, które poruszam w „Piąte: nie zabijaj”, to nie opowieści o seryjnych mordercach, „wybrykach natury”, „potworach”. Co więc musi się wydarzyć, by z człowieka prawego stać się mordercą? Kobiety znacznie częściej padają ofiarą przemocy domowej. Może chcą wiedzieć, jak się jej wystrzegać? Ja tak zaczęłam interesować się tym tematem – z obawy przed tym, że sama padnę ofiarą zabójstwa. Przez pewien moment chciałam wiedzieć, co mi grozi. Jak można uniknąć tej sytuacji i jak reagować, gdy się już dzieje. Szczególnie że zbrodnie zaczynają się wcześniej, niż dochodzi do aktu zabójstwa. Czerwone flagi naprawdę można wyłapać. Wybrałaś sobie zawód, którego tematyka jest dość obciążająca. Jak dbasz o zdrowie psychiczne? Staram się uciekać od zbrodni jak najdalej. Oglądam seriale komediowe, gram na telefonie, oglądam śmieszne rolki. Największą odskocznią zawsze byli dla mnie moi siostrzeńcy, z którymi uwielbiałam się bawić. Jednak po urodzeniu dziecka musiałam zmierzyć się z pewnego rodzaju wypaleniem. Z jednej strony patrzę, jak pięknie bawi się moja córka, jak się śmieje, macha małymi stópkami, a z drugiej nagle mam wkroczyć w świat kryminalny i czytać o zwłokach, morderstwach i krwi… Miałam z tym problem. Jestem szczególnie wrażliwa na zbrodnie związane z dziećmi. Wspominałaś o tym, że nie zawsze było Ci finansowo łatwo, że długo musiałaś walczyć o swoje marzenia. O szukaniu swojej drogi napisałaś nawet książkę – „Małe końce świata”. Wydawnictwo, z którym miałaś umowę, na ostatniej prostej wycofało się z jej wydania. Dopięłaś swego, wykupiłaś do niej prawa i wydałaś ją sama, osiągając przy tym sprzedażowy sukces. Jak w tych małych końcach świata dostrzec nowy początek? Jak się nie poddać, kiedy wszystko dookoła zdaje się krzyczeć „odpuść”? Gdy byłam nastolatką, mama zabroniła mi się spotykać z chłopakiem. Dostałam szlaban. Pamiętam, jak leżałam na łóżku i myślałam, że to koniec świata, koniec mojego życia. Była północ, mama słuchała radiowej Jedynki, w której grano właśnie Chopina i podawano stan wód w poszczególnych miejscach w kraju. I wtedy usłyszałam, jaki poziom Wisły jest w Zawichoście. Zdałam sobie sprawę z tego, że nawet jeśli mi się wydaje, że to koniec świata, wstanę rano i nadal w Zawichoście będzie ten sam stan wody. Wszystko płynie dalej. I jak gdyby nigdy nic znowu zagrają Chopina w radiu. To myśl, która mi towarzyszy za każdym razem, gdy mierzę się z trudnymi sytuacjami. To nie jest koniec świata. Jeśli mi się tak wydaje, to znaczy, że to koniec pewnego etapu, co zwiastuje nowy początek. A to przecież zdecydowanie bardziej ekscytujące.
Tatuaż z henny: trend, ozdoba czy sztuka wyrażania siebie? Najpiękniejsze wzory i inspiracje
Tatuaż z henny coraz częściej zdobi nasze dłonie i skórę. Ukryta jest w nim symbolika, dlatego po tatuaż z henny sięgamy w wyjątkowych momentach naszego życia. Co warto wiedzieć i jakie wzory wybrać decydując się na tatuaż wykonany henną?
Spis treści: Tatuaż z henny: od tradycji po trend na ozdobę ciała Gdzie najczęściej wykonuje się tatuaż z henny? Tatuaż z henny: inspiracje i wzory Jak samodzielnie wykonać tatuaż z henny? Tatuaż z henny: od tradycji po trend na ozdobę ciała Tatuaż z henny zdobi nasze dłonie i ciała podczas letnich festiwali czy sesji zdjęciowych. Ale jego tradycja jest bogata w symbolikę. W Indiach panna młoda do dziś siada w otoczeniu kobiet, a jej dłonie i stopy zamieniają się w płótno dla misternych ornamentów, które mają zapewnić miłość, płodność i ochronę. W tradycjach wschodnich i afrykańskich tatuaże z henny pojawiały się tam, gdzie zaczynało się nowe życie: w dniu ślubu, podczas świąt religijnych czy przed narodzinami dziecka. W Maroku henna była językiem magicznych znaków – wzory geometryczne i spirale miały chronić przed „złym okiem”. Współczesna moda nie boi się reinterpretować tradycji. Tatuaże z henny pojawiają się w kampaniach Diora, na pokazach Elie Saaba, a nawet na czerwonych dywanach. Gigi Hadid pokazała się z henną na dłoniach podczas wystawy Met Gala, a Beyoncé w swoim albumie „Lemonade” sięgnęła po symbolikę mehndi, łącząc ją z duchowym przekazem afroamerykańskiego dziedzictwa. Coraz więcej kobiet wybiera tatuaż z henny podczas sesji ciążowych, wieczorów panieńskich, wakacji w Marrakeszu czy jako uzupełnienie letnich stylizacji. Gdzie najczęściej wykonuje się tatuaż z henny? Zarówno miejsce tatuażu, jak i jego wzór są ściśle związane z intencją. W kulturze mehndi ciało traktuje się jak mapę, gdzie każda część ma swoją symbolikę. Dziś interpretujemy je w sposób bardziej estetyczny, ale intuicja pozostała. Dłonie i palce to klasyka hennowych rytuałów. Na wewnętrznej stronie dłoni henna przyjmuje najciemniejszy kolor. Delikatne zdobienia na palcach imitują pierścionki i biżuterię haute boho. Nadgarstek i przedramię są idealnym miejscem na liniowe wzory i mandale. Często traktowane jako henna cuffs – ozdobne „bransolety”. Stopy i kostki mają romantyczne znaczenie. Tatuaże w tym miejscu noszą echa ślubnych tradycji Indii, ale w wersji współczesnej są bardziej swobodne i plażowe. Plecy i kark to idealne miejsce na subtelne i kobiece tatuaże. Małe symbole lub mandale świetnie współgrają z letnimi stylizacjami. Obojczyki i ramiona to wybór dla odważnych minimalistek. Krótkie wzory z finezyjnych linii dodają nonszalancji stylowi codziennemu. Tatuaż z henny: inspiracje i wzory Finezyjna geometria i linie mandali – powtarzalne, harmonijne motywy idealne dla fanek estetyki zen. Florystyczne arabeski i liście palmy – inspirowane naturą i ornamentyką marokańską, często stosowane na stopach, kostkach lub wzdłuż przedramienia. Minimalistyczne symbole – księżyce, gwiazdy, oko proroka, pióra, słońce czy symbole planetarne. Idealne na nadgarstek, kark czy palce. Motywy etniczne – inspirowane wzorami afrykańskimi lub berberyjskimi, wykonywane często jako „bransoletki” wokół nadgarstków czy ramion. Napisy w sanskrycie lub arabskim – poetyckie słowa pisane we wzniosłym alfabecie, niosące przesłanie. Jak samodzielnie wykonać tatuaż z henny? Jeśli zdecydujesz się na samodzielne wykonanie tatuażu z henny, postaw na naturalną hennę w proszku – bez dodatków typu PPD (parafenylodwuamina), które mogą podrażniać skórę. Szukaj henny oznaczonej jako „body art quality”, która daje intensywny, ciemnobrązowy kolor i jest bezpieczna do kontaktu ze skórą. Najlepiej wybierać produkty od sprawdzonych producentów np. z Indii lub Maroka. Czas na przygotowanie pasty. Wymieszaj 2 łyżki proszku z henny z sokiem z połowy cytryny, dodaj kilka kropli olejku eukaliptusowego lub lawendowego (naturalne utrwalacze koloru) oraz odrobinę cukru dla lepszej przyczepności. Dokładnie wymieszaj składniki i odstaw pastę na minimum 6–12 godzin w temperaturze pokojowej, by henna „dojrzała”. Przechowuj ją w szczelnie zamkniętym pojemniku. Pastę przełóż do rożka z cienkim zakończeniem (możesz wykonać go z foliowego papieru lub kupić gotowy aplikator z drobną końcówką). Zrób próbę uczuleniową dzień wcześniej, nakładając odrobinę henny na skórę. Na oczyszczonej i suchej skórze (np. dłoni, przedramieniu, stopie) rysuj powoli wzory – możesz użyć gotowego szablonu lub poprowadzić linię intuicyjnie. Nie muszą być idealne. Pozwól hennie całkowicie wyschnąć. Zwykle trwa to 30–60 minut. Gdy pasta zaschnie, nie zmywaj jej wodą. Możesz delikatnie spryskać wzór mieszanką soku z cytryny i cukru – to utrwali barwnik. Zostaw wzór na minimum 4 godziny, a najlepiej na całą noc. Następnie zeskrob zaschniętą hennę. Kolor początkowo będzie pomarańczowy, ale w ciągu 24–48 godzin przyciemni się do głębokiego brązu. Aby henna długo utrzymywała się na skórze, unikaj kontaktu z wodą przez pierwsze 12 godzin. Dodatkowo, aby przedłużyć trwałość wzoru możesz posmarować skórę naturalnym olejkiem (np. kokosowym lub arganowym). Noś przewiewne ubrania, by nie ścierać wzoru mechanicznie oraz unikaj basenu. Tatuaż z henny utrzymuje się od 5 do 14 dni – jego intensywność i trwałość zależą od jakości składników, rodzaju skóry i pielęgnacji.
Handpoke to tatuaż, który powstaje kropka po kropce. Boli bardziej niż maszynką?
Tatuaż bez maszynki brzmi kusząco? Dowiedz się, czym jest tatuaż handpoke, jak wygląda jego wykonanie, czy jest bardziej bolesny niż tradycyjny tatuaż maszynką i na co jeszcze warto zwrócić uwagę przed wyborem tej techniki.
W tym artykule: Handpoke - co to za technika tatuażu? Jak wygląda wykonanie tatuażu metodą handpoke? Czy tatuaż handpoke boli bardziej niż tradycyjny? Zalety tatuażu handpoke - dlaczego warto? Wady tatuażu handpoke - o czym pamiętać? Ile kosztuje tatuaż handpoke? Na co zwrócić uwagę decydując się na handpoke? Sztuka tatuażu ciągle się rozwija, a obok nowoczesnych maszynek tatuażowych coraz głośniej jest o powrocie do korzeni. Handpoke (stick and poke) to metoda tatuowania bez użycia maszynki – ręcznie, za pomocą samej igły i tuszu. Choć brzmi to jak nowość z TikToka, tak naprawdę to technika znana od wieków, określana jako pierwotna, plemienna forma tatuażu​. Dziś technika handpoke przeżywa renesans i cieszy się rosnącą popularnością wśród miłośników tatuażu, którzy szukają czegoś innego. Wyjaśniamy na czym polega handpoke, czym różni się od tradycyjnego tatuażu maszynką, czy boli bardziej, ile kosztuje i o czym pamiętać decydując się na taki wzór. Handpoke – co to za technika tatuażu? W tatuażu handpoke artysta wykonuje wzór ręcznie, nakłuwając skórę igłą nasączoną tuszem, bez użycia maszynki elektrycznej​. Procedura wygląda następująco: najpierw na skórze rozrysowywany jest szkic (tak jak przy zwykłym tatuażu), następnie tatuator lub tatuatorka chwyta specjalną igłę (przystosowaną do tatuowania) i zanurza ją w tuszu. Czasem igła jest owijana nicią, by lepiej trzymała tusz​. Potem artysta zaczyna ręcznie nakłuwać skórę, kropka po kropce wprowadzając tusz pod naskórek. Brzmi to nieco archaicznie, ale właśnie w ten sposób powstają tatuaże handpoke – z setek lub tysięcy maleńkich nakłuć układających się w linie i cienie. Jak wygląda wykonanie tatuażu metodą handpoke? Taka metoda jest bardzo czasochłonna – wykonanie tatuażu metodą handpoke trwa zwykle dłużej niż maszynką (czasem kilkakrotnie dłużej, w zależności od wzoru). Z tego powodu raczej nie wykonuje się w ten sposób bardzo dużych, wypełnionych wzorów – handpoke świetnie sprawdza się przy mniejszych tatuażach, delikatnych liniach, ornamentach czy napisach. Wielu artystów ceni tę metodę za precyzję – mają pełną kontrolę nad każdym nakłuciem. Dla klienta z kolei zaletą jest cicha atmosfera zabiegu (brak głośnego bzyczenia maszynki) i bardziej bezpośredni kontakt z tatuatorem – cały proces ma wręcz kameralny, intymny charakter. Czy tatuaż handpoke boli bardziej niż tradycyjny? To jedno z najczęstszych pytań. Nie ma tu jednak prostej odpowiedzi – odczucie bólu przy tatuażu to sprawa bardzo indywidualna​. Wiele osób, które doświadczyły obu technik, twierdzi, że handpoke jest mniej bolesny niż tatuaż maszynką​. Dlaczego? Nakłucia wykonywane są wolniej i z mniejszą siłą, skóra nie jest poddawana ciągłemu działaniu szybko poruszającej się igły. Brak wibracji i hałasu maszynki także pomaga niektórym się zrelaksować. Z drugiej strony – sesja handpoke trwa dłużej, więc doświadczamy tego (mniejszego) bólu przez dłuższy czas. Wszystko zależy więc od naszej tolerancji bólu, miejsca tatuowania (niektóre partie ciała zawsze bolą bardziej) oraz umiejętności tatuatora. Można przyjąć, że tatuaż handpoke boli porównywalnie albo nieco mniej niż tradycyjny – ale pamiętajmy, każdy odczuwa to inaczej. Zalety tatuażu handpoke – dlaczego warto Brak hałasu i klimat sesji: brak maszynki to brak bzyczenia – sesja jest cicha, często bardziej relaksująca. Klienci mówią, że ciche, rytmiczne nakłuwanie działa na nich kojąco​. Można swobodnie rozmawiać z artystą, w tle leci muzyka, panuje spokojna atmosfera. Precyzja i styl: handpoke pozwala na bardzo precyzyjne prowadzenie linii. Artyści mają pełną kontrolę nad głębokością i kątem każdego wkłucia​. Efekt tatuażu bywa nieco inny niż maszynowego – linie mogą być ciut mniej jednorodne, co nadaje wzorowi artystycznego charakteru. Wiele wzorów handpoke ma świadomie prostszą, surową estetykę, która przyciąga osoby lubiące unikatowy styl. Szybsze gojenie: ponieważ skóra nie jest tak agresywnie „zmaltretowana” jak przy maszynce, tatuaże handpoke często goją się szybciej i z mniejszym strupkiem​. Mniej podrażnień może oznaczać mniejsze ryzyko infekcji (przy odpowiedniej pielęgnacji). Mniej sprzętu – więcej możliwości: handpoke można wykonać w miejscach, gdzie trudniej zabrać maszynkę (np. plener, festiwal) – choć oczywiście higiena musi być zapewniona. Ta prostota sprzętu sprawia też, że niektórzy samoucy zaczynają swoją przygodę z tatuażem właśnie od handpoke (uwaga – nie zachęcamy do samodzielnych eksperymentów na własnej skórze bez przeszkolenia!). Wady tatuażu handpoke – o czym pamiętać? Czas trwania: to największy minus. Nawet nieduże tatuaże trwają zauważalnie dłużej niż przy użyciu maszynki. Jeśli ktoś jest niecierpliwy albo wzór jest bogaty w detale, sesja może się dłużyć. Ograniczenia wzorów: techniką handpoke trudniej wykonać bardzo równomierne cieniowanie czy duże wypełnienia kolorem. Większość artystów specjalizuje się w drobniejszych wzorach tą metodą. Jeśli marzysz o dużym, realistycznym tatuażu, maszynka będzie lepsza. Mniej artystów: liczba tatuatorów oferujących handpoke wciąż jest mniejsza niż tradycyjnych. Trzeba poszukać specjalisty od tej techniki. Często tatuatorzy handpoke to artyści niezależni, działający w alternatywnych studiach Ryzyko amatorszczyzny: ponieważ metoda wydaje się prosta sprzętowo, niektórzy próbują tatuować handpoke bez doświadczenia. Uważaj na tzw. „domowych tatuatorów” – zawsze wybieraj profesjonalistę, który przestrzega zasad higieny. Tatuaż wykonany nieumiejętnie (złą głębokością) może wyjść blado lub przeciwnie – zrobić bliznę. Ile kosztuje tatuaż handpoke? Cena tatuażu handpoke zależy od tych samych czynników co tradycyjnego: wielkości wzoru, stopnia skomplikowania, renomy artysty oraz miasta (w większych miastach drożej)​​. Część tatuatorów wycenia pracę godzinowo – a pamiętajmy, że handpoke trwa dłużej, więc koszt może być porównywalny lub wyższy niż podobny tatuaż wykonany maszynką. Przykładowo, mały tatuaż (kilka cm) może kosztować około 200-300 zł, większy napis czy motyw około 500-600 zł, a większe prace to już indywidualna wycena. Nie warto jednak szukać okazji – tu płacimy za doświadczenie i bezpieczeństwo. Profesjonalista użyje sterylnych igieł, zadba o higienę i świetny efekt, a to jest bezcenne. Na co zwrócić uwagę decydując się na handpoke? Tatuaż handpoke to ciekawa alternatywa, ale przed podjęciem decyzji weź pod uwagę: Wybierz doświadczonego artystę: koniecznie sprawdź portfolio tatuatora, który wykonuje handpoke. Obejrzyj zdjęcia jego prac, opinie klientów. Upewnij się, że działa w czystym, profesjonalnym środowisku – igły muszą być jednorazowe, a stanowisko sterylne​. Przemyśl wzór i miejsce: zdecyduj się na wzór raczej mniejszy lub średni, który pasuje do estetyki handpoke. Drobne symbole, hasła, motywy etniczne – to wszystko wygląda świetnie. Unikaj bardzo skomplikowanych cieniowań. Miejsce na ciele także ma znaczenie – tam, gdzie skóra jest grubsza i mniej unerwiona (ramię, udo) tatuaż będzie mniej bolał i łatwiej się goi. Przygotowanie do sesji: przed sesją dobrze się wyśpij i zjedz posiłek. Nie opalaj ani nie podrażniaj skóry w miejscu tatuażu​. Unikaj alkoholu dzień przed – rozrzedza krew. Zabierz ze sobą coś do słuchania lub przekąskę, bo sesja może trwać długo. Pielęgnacja po tatuażu: handpoke goi się podobnie jak zwykły tatuaż. Przez pierwszy tydzień dbaj o czystość – przemywaj delikatnie wodą z mydłem antybakteryjnym, smaruj cienko maścią do tatuażu. Unikaj kąpieli w basenie, słońca, nie drap strupków. Twój tatuator na pewno da ci szczegółowe instrukcje, trzymaj się ich. Handpoke to coś więcej niż metoda wykonywania tatuażu – to pewna filozofia powrotu do tradycji i skupienia na rzemiośle. Taki tatuaż może mieć wyjątkowy urok i klimat, którego próżno szukać przy dźwięku brzęczącej maszynki. Jeśli cenisz sobie unikalność, kameralną atmosferę i artystyczny sznyt, handpoke może być dla ciebie. Pamiętaj jednak, by zawsze stawiać na bezpieczeństwo: wybieraj sprawdzone studio i dbaj o tatuaż po zabiegu. Wtedy twoja ozdoba na skórze będzie cieszyć oko przez lata, przypominając o niezwykłym doświadczeniu jej tworzenia – kropka po kropce.
Florence Pugh od lat walczy z body shamingiem i ma dość. „Interesujące, jak łatwo mężczyznom przychodzi całkowicie zniszczyć kobietę”
Florence Pugh kolejny raz o swoim ciele i body shamingu, z którym spotyka się od lat.
W tym artykule: Florence Pugh otworzyła się na temat body shamingu. "To jest takie trudne" Florence Pugh pod ostrzałem po roli w "Oppenheimerze" Florence Pugh, od momentu, kiedy pojawiła się na scenie z rolą w "Lady Macbeth", a później zdobyła międzynarodową sławę dzięki rolom w filmach "Midsommar", "Oppenheimer" i "Diuna", spotkała się z niemałą ilością krytyki. W nowym wywiadzie dla brytyjskiego Vogue otworzyła się na temat tego, jak radzi sobie z złośliwymi komentarzami. Florence Pugh otworzyła się na temat body shamingu. "To jest takie trudne" W ostatnim czasie głośno jest o wywiadzie, którego Florence Pugh udzieliła brytyjskiemu Vogue'owi. 28-letnia aktorka otworzyła się w nim na temat m.in. komentarzy, które od wielu lat wybrzmiewają na temat jej ciała. „To jest takie trudne. Bardzo boli, kiedy czytam, jak ludzie złośliwie komentują moją pewność siebie lub mój wygląd. To nigdy nie jest przyjemne," powiedziała Pugh. "Jedyną rzeczą, którą zawsze chciałam osiągnąć, było to, żeby nigdy nie sprzedawać innym czegoś, co nie jest prawdziwe”. Wcześniej dla ELLE UK aktorka powiedziała: "Mówię tak o swoim ciele, bo nie próbuję ukrywać cellulitu na udach ani fałdek między ramieniem a piersią". 28-latka przyznaje jednocześnie, że jej bezpośredniość nie jest celowym działaniem mającym na celu pokazanie pewności siebie, ale raczej próbą pokazania, że nie chce być nikim innym. Najważniejsze dla niej jest bycie "dobrym człowiekiem" i sprawianie, aby ludzie dobrze czuli się w jej obecności. Florence Pugh w prześwitującej sukience. Aktorka znów odsłoniła sylwetkę w kreacji z głębokim dekoltem Florence Pugh pod ostrzałem po roli w "Oppenheimerze" W ostatnim czasie Florence Pugh zyskała duże uznanie za rolę Jean Tatlock w nagrodzonym Oscarem filmie "Oppenheimer", gdzie wcieliła się w błyskotliwą studentkę, która nawiązała romans z Oppenheimerem. To jednocześnie pierwsza rola, w której aktorka pokazała się topless... i niestety padła ofiarą komentarzy niekoniecznie dotyczących jej gry aktorskiej (naszym zdaniem naprawdę imponującej), a wyglądu jej ciała. Cilian Murphy, który w filmie Nolana wcielił się w postać tytułowego bohatera, wyznał, że według niego namiętne sceny Oppenheimera i Jeane Tatlock były kluczowe dla dobrego zobrazowania emocji - "Myślę, że relacja, jaką ma on [red. Oppenheimer] z Jean Tatlock, jest jedną z najważniejszych emocjonalnych części filmu. Jeśli są one [red. sceny] istotne dla fabuły, to są tego warte”. Niestety ich pokłosiem były bardzo publiczne wywody dotyczące jej ciała. W jednym z filmów na TikToku, mężczyzna o nicku Charles Peralo szczegółowo omawia ciało Florence Pugh, opisując jej domniemane wymiary, jej wcześniejsze komentarze na temat wagi, a także twierdząc, że wielu widzów uważało, że „miała zbyt dużo tłuszczu na brzuchu podczas kręcenia tej roli”. Choć Peralo ostatecznie broni Pugh, wideo wśród wielu budzi niesmak. View oEmbed on the source website Na portalu X (dawniej Twitter) pojawiła się podobna sytuacja. Wiele osób wykorzystało nagie sceny Pugh jako okazję do komentowania jej wyglądu, mówiąc, że ma "przeciętne ciało". Podobnie jak wiele kobiet, Pugh ma już dość tych wszystkich dyskusji na temat jej ciała. Prawdopodobnie ma dosyć już od dłuższego czasu bo 2 lata temu, w 2022 roku, kiedy wystąpiła w olśniewającej różowej sukni Dior zamieściła post w social mediach dotyczący komentowania wyglądu piersi (możemy tylko się domyślać, że nie zamieściła go bez powodu).
"Nie umiemy przyjmować komplementów, ale z wiekiem coraz bardziej lubimy swoje ciało" - jak zmienia się samoakceptacja Polek?
– Wiele dziewczyn znajduje się w miejscu, w którym nie wiadomo, czy żyją dla siebie, czy dla kogoś innego – zwraca uwagę seksuolożka i założycielka Instytutu Pozytywnej Seksualności, Agata Loewe-Kurilla. Jakie dla siebie jesteśmy? Co lubimy w sobie? I dlaczego jesteśmy dla siebie tak wymagające? Wyniki tego badania nas zaskoczyły.
W tym artykule: Jakie dla siebie jesteśmy? „Zaczynam dostrzegać więcej piękna w sobie, umiem akceptować to, czego nie zmienię” Co lubimy w swoim ciele najbardziej? Piękne, dobre i silne – dla siebie Najmilszy komplement, jaki usłyszałaś? To jedno z wielu pytań, które zadałyśmy użytkowniczkom ELLE.pl na temat samoakceptacji. Z okazji naszych 30. urodzin razem z marką Triumph zorganizowaliśmy akcję #rozmowywprzymierzalni. – By dowiedzieć się, co dziś kobiety lubią w sobie najbardziej, stworzyliśmy specjalną ankietę we współpracy z Agatą Loewe-Kurillą, seksuolożką i założycielką Instytutu Pozytywnej Seksualności – mówi Marta Tabiś-Szymanek, redaktorka naczelna ELLE. Marka Triumph projektuje bieliznę dla kobiet od prawie 140 lat. Ma świadomość ich potrzeb, ale i kompleksów. Wie to właśnie z… przymierzalni, gdzie klientki zwierzają się brafitterkom. Te czułe rozmowy między nimi były punktem wyjścia do naszych pytań. Bo mamy wspólny cel: wzmacnianie pewności siebie. Jakie dla siebie jesteśmy? Ponad połowa kobiet odpowiedziała, że wygląd ma bardzo duży wpływ na ich pewność siebie. To akurat łączy nas bez względu na wiek czy miejsce zamieszkania (ankietowane – urodzone w latach 1946–2012, z dużych i małych miast oraz wsi). Z 500 kobiet tylko 14 proc. potwierdziło, że w pełni akceptuje swoje ciało. Skąd tak niska samoocena? Choć najczęściej pojawiała się odpowiedź „z własnych przekonań”, to ponad 40 proc. kobiet uznało, że wpływa na to ich aktywność w świecie wirtualnym. – Wiele dziewczyn znajduje się w miejscu, w którym nie wiadomo, czy żyją dla siebie, czy dla kogoś innego – zwraca uwagę Agata Loewe-Kurilla. Według niej kluczem do odnalezienia harmonii jest choćby uważniejsze konsumowanie treści. – W mediach społecznościowych jest dużo osób, które promują ruch body positive, ciałoneutralność, prowadzą profile z edukacją seksualną. Internet rozpowszechnił też świadomość, że mamy prawo powiedzieć „nie” w każdej niewygodnej dla nas sytuacji – nie tylko w domu czy w pracy, lecz także w sypialni – dodaje psychoterapeutka. „Zaczynam dostrzegać więcej piękna w sobie, umiem akceptować to, czego nie zmienię” Co zaskoczyło ją najbardziej w ankiecie? – To, ile jest kobiet, które nigdy nie otrzymały komplementu albo nie potrafią powiedzieć, co mogłoby nim być – mówi seksuolożka. Tylko jedna trzecia przyznała, że często słyszy miłe komentarze na temat swojego ciała od innych kobiet. Nie potrafimy mówić komplementów ani ich przyjmować. Za to częściej stajemy się krytyczkami, chętnie wytykającymi sobie nawzajem rozmaite niedoskonałości. „Jestem w ciąży. Ciągle słyszę od koleżanek, że przytyłam. Jak mam się cieszyć w tej sytuacji…” – tłumaczy jedna z ankietowanych, dlaczego nie czuje się dobrze w swoim ciele. Często jesteśmy dla siebie zbyt surowe, a wystarczyłoby trochę czułości. „Najpiękniejszą radą, jaką kiedykolwiek dostałam, było to, żebym spojrzała w lustro i zobaczyła siebie naprawdę, a nie przez pryzmat własnych kompleksów” – zdradziła inna kobieta biorąca udział w naszej akcji. Według Agaty Loewe-Kurilly optymizmem napawa fakt, że z wiekiem nabieramy do siebie dystansu, zmienia się nasza relacja z ciałem – patrzymy na nie z większą wyrozumiałością i wdzięcznością za to, jak nam służy. – Im jesteśmy starsze, tym mamy więcej zaufania do siebie. Jesteśmy mniej krytyczne. Dojrzewamy do tego, że nie ma czegoś takiego jak ciało idealne, każdy może wyglądać inaczej i czuć się dobrze – mówi. „Zaczynam dostrzegać więcej piękna w sobie, umiem akceptować to, czego nie zmienię, zaczynam bardziej się kochać” – tak odpowiadały kobiety w ankiecie. Co lubimy w swoim ciele najbardziej? „Dołeczki w policzkach, piegi, małe piersi i krzywe zęby, delikatny nadmiar ciałka”, „To, że mimo różnych blizn i niedoskonałości wciąż sprawnie działa”, „Nie jest idealne, ale czuję się dla siebie wyjątkowa” – dominują cechy fizyczne, ale sporo kobiet wśród mocnych stron wymieniło zdrowie i siłę swojego ciała. Doceniają, że pozwala im na spełnianie sportowych marzeń czy rozwijanie takich pasji jak chodzenie po górach. Jedna z dziewczyn podkreśliła, że najbardziej lubi w swoim ciele to, że „jest moje, własne, co daje mi poczucie bezpieczeństwa”. Z kolei najczulsza chyba definicja dobrej relacji z samą sobą brzmi: „Lubimy się z moim ciałem, a ponieważ jest nam dane spędzić z sobą całe życie, podchodzimy do siebie z szacunkiem”. Widać też, że droga do samoakceptacji bywa trudna: „Nareszcie lubię swoją twarz, bo po długiej walce z trądzikiem w końcu moja cera wygląda niesamowicie” – przyznaje jedna z kobiet. By wreszcie móc powiedzieć „lubię siebie”, czasem trzeba wylać hektolitry potu, a czasem totalnie odpuścić. Ważne, by docenić swoją drogę do samoakceptacji i poczuć dumę z siebie samej. Dziś na pewno potrafimy już o siebie zadbać – ponad 75 proc. ankietowanych kobiet stwierdziło, że najlepszym sposobem na to jest dla nich pielęgnacja. Kolejne miejsca na podium zajęły regularne badania i noszenie wygodnej bielizny. Piękne, dobre i silne – dla siebie Doktor Renee Engeln w swojej bestsellerowej książce „Obsesja piękna” przywołuje wyniki badań naukowców z Uniwersytetu Yale, którzy odkryli, że kobiety poświęcające znaczną część uwagi na kontrolowanie swojego wyglądu mają niższy poziom samoskuteczności. „Jeżeli młode kobiety mają zmienić świat, niezbędny jest ich wpływ na otaczającą je rzeczywistość” – pisze. Za jej radą nie marnujmy więc swojego potencjału i energii. – Naszą akcją chcemy zachęcić wszystkie kobiety, żeby spojrzały w lustro i patrząc na swoje ciało, były z niego dumne. Dbajmy o siebie, ale pozwalajmy też sobie na nicnierobienie, kiedy tego potrzebujemy – mówi redaktorka naczelna ELLE. Bądźmy piękne, dobre i silne – dla siebie.
Modelka Chrissy Teigen pokazuje, jak wygląda ciało kobiety po ciąży i bez retuszu. "Bardzo ci dziękuję" piszą fanki
Za oknem wiosna, a u Chrissy Teigen lato w pełni. Modelka za pośrednictwem Instagrama podzieliła się urzekającą pocztówką z wakacji.
W tym artykule: Chrissy Teigen bez retuszu na Instagramie. Zachwyca autentycznością Fanki dziękują za autentyczność Chrissy Teigen bez retuszu na Instagramie. Zachwyca autentycznością Chrissy Teigen, modelka i prezenterka TV, a prywatnie żona Johnna Legenda, poprzez swoje media społecznościowe dzieli się ze swoimi fanami urywkami zarówno tych wspaniałych momentów – jak sielskie wakacje, na których obecnie wypoczywa, jak i tymi gorszymi – z pewnością nikt nie zapomniał relacji, którą para opublikowała po stracie dziecka. Na koncie modelki można spodziewać się wszystkiego – dobrego, złego, ale autentycznego. Właśnie taka jest również wakacyjna relacja, którą Teigen udostępniła na Instagramie zaledwie kilka dni temu. Na pierwszym zdjęciu widzimy Chrissy ze swoją najmłodszą córką, Esti Maxine Stephens, na rękach. Matka czwórki dzieci pozuje w czarnym bikini z frędzlami i absolutnie powala wakacyjnym blaskiem. To nasz ulubiony look z ostatnich tygodni. Fanki dziękują za autentyczność Nie tylko nas zachwyciła naturalność i swoboda z jaką Teigen podchodzi do swojego ciała. W komentarzach pod postem zaroiło się od słów zachwytu, nie brakowało również podziękowań, za to, że modelka nie ukrywa, jak w rzeczywistości wygląda ciało dojrzałej kobiety po ciąży. I feel like this picture is unedited (you look beautiful), but also…thank you! (pol. Odnoszę wrażenie, że to zdjęcie nie jest edytowane (wyglądasz pięknie)... Dziękuję! As a mom & someone who has worked in media for more than 2 decades, i cannot tell u how much these pictures mean to me. thank u so much (pol. Jako mama i osoba, która pracowała w mediach przez ponad dwie dekady, nie jestem w stanie wyrazić ile te zdjęcia dla mnie znaczą. Bardzo ci dziękuję). Polaryzujące opinie w internecie to żadna nowość, ale przypadek Chrissy Teigen jest wyjątkowo ciekawy. Modelce często zarzuca się brak umiaru w kwestii medycyny estetycznej, a zwłaszcza wypełniaczy, jednocześnie jako jedna z nielicznych nie ma oporów, aby pokazać siebie taką, jaka jest.
Kosmetyki do ciała, które przywrócą skórze miękkość
Gładka, jedwabista skóra to marzenie wielu z nas. Nie zawsze jednak uzyskanie tego efektu jest takie łatwe. Podpowiadamy, co zrobić i jakich kosmetyków używać w codziennej rutynie, aby skóra ciała wyglądała zdrowo i była miękka w dotyku.
Sklepy, których produkty prezentujemy w artykule biorą udział w akcji Szaleństwo Zakupów, w której w dniach 12-18 października można kupić wiele produktów z rabatami sięgającymi do -70% - kupony rabatowe do tych sklepów znajdziecie na końcu artykułu. Przywrócenie skórze ciała miękkości może być wyzwaniem, zwłaszcza jeśli jest sucha, zniszczona lub podrażniona. Istnieje jednak wiele skutecznych sposobów, które sprawią, że jej kondycja znacząco się poprawi. Oto kilka prostych porad, które warto wziąć pod uwagę: Regularne nawilżanie - jest kluczowym elementem w przywracaniu miękkości skóry. Warto wybrać odpowiedni dla siebie balsam lub olejek i stosować go codziennie po kąpieli czy prysznicu. Szczególną uwagę należy zwrócić na najbardziej suche obszary, czyli łokcie, kolana i pięty. Unikanie gorącej wody - może wysuszać skórę, dlatego zaleca się korzystanie z letniej lub chłodnej wody podczas kąpieli. Zbyt długi czas spędzony pod prysznicem jest tak samo niekorzystny. Delikatne oczyszczanie - łagodne produkty do mycia ciała o wiele lepiej zaopiekują się skórą. Należy unikać zbyt agresywnych gąbek, które mogą dodatkowo podrażniać i uszkadzać skórę. Peeling ciała - regularne stosowanie peelingu ciała może pomóc usunąć martwe komórki skóry i pobudzić proces odnowy komórkowej. Delikatny peeling z niewielkimi drobinami będzie lepszym wyborem niż ten gruboziarnisty. Picie odpowiedniej ilości wody - nawilżanie skóry zaczyna się od wewnątrz, dlatego ważne jest, aby pić odpowiednią ilość wody każdego dnia. Woda wspiera też naturalne procesy regeneracyjne. Odpowiednia dieta - bogata w witaminy, minerały i zdrowe tłuszcze może mieć pozytywny wpływ na kondycję skóry. Spożywanie odpowiedniej porcji owoców, warzyw, orzechów, nasion i zdrowych tłuszczy (awokado czy oliwa z oliwek) dostarczy skórze niezbędnych składników odżywczych. Dbanie o skórę ciała powinno być częścią codziennej rutyny pielęgnacyjnej, aby zachować ją miękką, gładką i zdrową. Przywrócenie jej miękkości będzie wymagało czasu i systematyczności. Jeżeli nie wiecie, po jakie kosmetyki sięgnąć, mamy dla was kilka propozycji, które warto wpisać w nową rutynę. Kawiorowy mus pod prysznic Caviar shower mousse Clarena Ta pianka do ciała jest idealnym rozwiązaniem dla tych, którzy pragną kompleksowej pielęgnacji, odświeżenia i odprężenia. Jej lekka formuła, nawilżające właściwości sprawiają, że jest nie tylko doskonałym sposobem na pielęgnację skóry, ale także na chwilę relaksu. Ma lekką teksturę, która sprawia, że jest łatwa w aplikacji i szybko się wchłania, nie pozostawiając tłustej lub lepkiej warstwy na skórze. Pianka do mycia ciała Clarena nadaje długotrwałego uczucia świeżości i otula ciało aromatycznym zapachem. Ekstrakt z kawioru w połączeniu z gliceryną doskonale nawilża, pielęgnuje i odżywia skórę. Doskonale sprawdza się zarówno latem, jak i zimą, nie obciążając skóry. Przywraca jej elastyczność i miękkość. Dzięki temu staje się gładka, miła w dotyku i wygląda zdrowo. View Burdaffi on the source website Ujędrniający olejek do ciała Clarins Tonic Body Treatment Oil Jednym z największych atutów olejków do ciała jest ich zdolność do intensywnego nawilżania i odżywiania skóry. A ten od Clarins jest jak drogocenny eliksir dla skóry - zapewnia kompleksową pielęgnację, nadając jej nie tylko intensywnego nawilżenia, ale również blasku i zdrowego wyglądu. Wyróżnia się lekką i jedwabistą konsystencją, która sprawia, że jest łatwy w aplikacji i szybko się wchłania, nie pozostawiając tłustej lub lepkiej warstwy na skórze. Zawiera 100% czystych ekstraktów roślinnych z rozmarynu, geranium oraz mięty. Działa ujędrniająco, tonizuje i poprawia elastyczność. Olejek z orzecha laskowego chroni skórę przed utratą wilgoci, pozostawiając ją miękką i jedwabiście gładką. Leszczyna Pospolita odżywia i pomaga zachować nawilżenie. Aromatyczne wyciągi dają z kolei poczucie komfortu. W tym miejscu musimy wspomnieć o aromaterapeutycznym aspekcie tego olejku do ciała. Posiada on delikatny i relaksujący zapach, a nuty zapachowe olejku Clarins działają szczególnie kojąco na zmysły i pomagają w odprężeniu po długim dniu. To prawdziwy rytuał pielęgnacyjny. View Burdaffi on the source website Peeling do ciała Rituals The Ritual of Ayurveda Martwe komórki tworzą na powierzchni skóry szorstką warstwę, nierówności i utrudniają wchłanianie innych produktów do pielęgnacji. Peeling Rituals pomoże usunąć martwe komórki skóry, odsłaniając tę zdrowszą i bardziej promienną warstwę. Działa kompleksowo na ciało, pozostawiając każdy centymetr skóry gładki, odświeżony i przygotowany do dalszej pielęgnacji. Składniki są w 94% pochodzenia naturalnego. Peeling zawiera starannie opracowaną mieszankę bazową bogatych olejków i pendżabskiej różowej soli, która ma działanie oczyszczające i odmładzające. Ponadto w formule zatopiono również drobinki łuski słodkich migdałów, które masują skórę, pobudzając krążenie krwi i limfy. Dzięki temu jest ona lepiej dotleniona, odżywiona i bardziej elastyczna. Peeling Rituals pozostawia na skórze silnie odżywczą warstwę ajurwedyjskich olejków, w tym olejku ze słodkich migdałów i oleju kokosowego, bogatych w witaminę E, która chroni skórę. Jest także olejek moringa, który dodaje skórze naturalnego blasku. Nie można również zapomnieć o przyjemności związanej z używaniem peelingu do ciała. The Ritual of Ayurveda ma niezwykle aromatyczny zapach, delikatną konsystencję i sprawia, że aplikowanie go staje się rytuałem, chwilą relaksu i odprężenia. To doskonały sposób na odstresowanie się po ciężkim dniu. View Burdaffi on the source website Sklepy, których produkty polecamy, biorą udział w akcji Szaleństwo Zakupów, w której w dniach 12-18 października można kupić wiele produktów z rabatami sięgającymi do -70%. Kupony rabatowe znajdziecie tutaj: View Burdaffi on the source website Więcej rabatów sklepów biorących udział w akcji możesz znaleźć tu: View Burdaffi on the source website
Jennifer Lopez o kompleksach po ciąży. Gwiazda miała problemy z zaakceptowaniem swojego ciała
Stojąc przed lustrem, nierzadko wydaje nam się, że jesteśmy odosobnione w swoich kompleksach. A już na pewno diametralnie różnimy się od emanujących pewnością siebie sław. Jennifer Lopez właśnie dołączyła do grona gwiazd, które udowodniły, że prawda jest zupełnie inna.
Krąg osobistości ze świata show-biznesu otwarcie mówiących o problemach z samooceną jest coraz szerszy. Choć do Taylora Lautnera przed laty wzdychały niezliczone tłumy nastolatek, dziś niektóre obserwatorki niekorzystnie wypowiadają się na temat wyglądu dawnego idola. Znany ze „Zmierzchu” aktor przyznał, że krytyczne komentarze użytkowników social mediów swego czasu dały mu się we znaki. Skomplikowaną relację z własnym ciałem ma także Lili Reinhart. Niedawno gwiazda „Riverdale” zabrała głos na temat dysmorfofobii. Zaburzenia cielesne nie są też obce Megan Fox, która również szczerze opowiadała o swojej zmaganiach. Jennifer Aniston zdradza 4 sekrety, dzięki którym pozostaje w świetnej formie po pięćdziesiątce Jennifer Lopez o kompleksach po ciąży. Gwiazda miała problemy z zaakceptowaniem swojego ciała Teraz swoimi doświadczeniami podzieliła się Jennifer Lopez. Latynoska artystka dla wielu od dekad jest wzorem posągowej urody. Mimo napływających z każdej strony zachwytów J.Lo nie zawsze była w nastroju na tańce na stole czy koncerty na wypełnionych po brzegi stadionach. Już w przeszłości przyznała, że za karierę i rozpoznawalność zapłaciła wysoką cenę. „Był w moim życiu czas, kiedy spałam od 3 do 5 godzin. Całe dnie spędzałam na planie, nocami przesiadywałam w studiu, a w weekendy nagrywałam teledyski. Byłam przed trzydziestką i myślałam, że jestem nie do zdarcia” – zaczęła swoją opowieść o atakach paniki. Teraz okazuje się, że trudności wynikały nie tylko z przepracowania, ale także nierealistycznych oczekiwań odnośnie do swojego wyglądu. W niedzielę gwiazda wręczyła statuetkę swojej trenerce fitness na gali Daytime Beuaty Awards. Na scenie wróciła pamięcią do 2008 roku, kiedy wydała na świat bliźnięta Emmę i Maxa. Przyznała, że wówczas nie była do końca zadowolona ze zmian, jakie za sprawą ciąży zaszły w jej sylwetce. „Ostatnio miałam dużo przemyśleń, przyglądałam się sobie z przeszłości, aby zobaczyć pełny obraz obecnej wersji siebie” – cytuje serwis E! Online. „Przypomniało mi się, jak bardzo Tracy [Anderson] zainspirowała mnie i zachęciła do celebrowania każdej wersji mojego ciała na przestrzeni lat i ciągłego doskonalenia się, gdy moje życie i potrzeby się zmieniały”. „Poznałam Tracy zaraz po urodzeniu bliźniaków. Zadzwoniłam do niej, gdy czułam się niepewnie, zastanawiając się, czy kiedykolwiek wrócę do tego, kim byłam wcześniej – jak większość młodych mam po porodzie” – kontynuowała Lopez. „Weszła do mojego życia i pomogła mi zaakceptować nową siebie i uświadomić sobie, że mogę być silniejsza niż kiedykolwiek wcześniej”. Jak widać, bywa, że wszyscy oceniamy się zbyt surowo. Szczególnie (choć nie tylko) po powitaniu w rodzinie nowego potomka. Warto więc wziąć przykład z J.Lo, spojrzeć na odbicie w lustrze z większą dozą czułości i nie porównywać się do wyidealizowanych obrazków z sieci. Za każdym z nich mogą kryć się bolączki łudząco podobne do tych, które towarzyszą nam na co dzień. Kim Cattrall olśniewa jak za czasów „Seksu w wielkim mieście”. 67-latka promuje bieliźnianą markę Kim Kardashian