Nagradzany thriller Guillermo del Toro wrócił do łask i podbija HBO Max. Ma wszystko, co kochają widzowie
Nie ma tu tanich sztuczek ani efektownych zwrotów akcji co kilka minut. Jest za to hipnotyzujący klimat, gwiazdorska obsada i historia, która wciąga coraz głębiej z każdą kolejną sceną. „Zaułek koszmarów”, jedno z najpiękniej sfotografowanych dzieł Guillermo del Toro, niespodziewanie wrócił do łask widzów i wspina się w rankingu TOP 10 HBO Max.
Twórca „Kształtu wody”, „Labiryntu fauna”, „Hobbita”, „Crimson Peak” czy dostępnego na platformie Netflix „Frankensteina” od początku swojej kariery fascynował się mrokiem, baśniami i ludzkimi obsesjami. Choć jego filmy często kojarzone są z fantastyką i horrorem, tak naprawdę opowiadają przede wszystkim o ludziach - ich lękach, pragnieniach i słabościach. „Zaułek koszmarów” jest pod tym względem wyjątkowy. Del Toro niemal całkowicie rezygnuje tutaj z elementów nadprzyrodzonych, tworząc thriller psychologiczny zanurzony w estetyce klasycznego kina noir. To świat pełen cieni, iluzji i moralnych dwuznaczności, w którym każdy skrywa jakiś sekret. Nie bez powodu film do dziś zachwyca stroną wizualną. Zjawiskowe zdjęcia, dopracowana scenografia i atmosfera przywołująca złotą erę Hollywood sprawiają, że seans przypomina podróż do zupełnie innego świata. O czym opowiada „Zaułek koszmarów”? Głównym bohaterem filmu jest Stan Carlisle, charyzmatyczny włóczęga, który trafia do objazdowego cyrku. Tam poznaje tajniki sztuki mentalistów i szybko odkrywa, że umiejętność manipulowania ludźmi może stać się przepustką do lepszego życia. Kiedy opuszcza cyrk i zaczyna występować przed elitami, jego ambicje rosną. Wszystko komplikuje się jednak w chwili, gdy na jego drodze staje tajemnicza psycholożka Lilith Ritter. Rozpoczyna się niebezpieczna gra pełna kłamstw, manipulacji i psychologicznych pojedynków. To historia o chciwości, pragnieniu sukcesu i cienkiej granicy między prawdą a iluzją. Im dalej posuwa się Stan, tym bardziej widz zaczyna zastanawiać się, kto tak naprawdę pociąga za sznurki. View oEmbed on the source website Gwiazdorska obsada jest jednym z największych atutów filmu W głównej roli występuje Bradley Cooper, który stworzył jedną z najbardziej niejednoznacznych postaci w swojej karierze. Partnerują mu Cate Blanchett, Rooney Mara, Willem Dafoe, Toni Collette, Richard Jenkins i David Strathairn. Każde z nich dostaje moment, by zabłysnąć, ale prawdziwe napięcie rodzi się w scenach między Cooperem a Blanchett. Ich ekranowa relacja sprawia, że film ani na chwilę nie traci tempa. 80 proc. pozytywnych recenzji i cztery nominacje do Oscarów. Krytycy nie mieli wątpliwości Choć „Zaułek koszmarów” nie zamienił nominacji na oscarowe statuetki, został zauważony przez Akademię w aż czterech kategoriach, w tym za najlepszy film. Produkcja może pochwalić się także bardzo dobrymi ocenami - 80 proc. pozytywnych recenzji krytyków w serwisie Rotten Tomatoes, oceną 7,0/10 na IMDb oraz wynikiem 69/100 w Metacritic. Szczególne uznanie zdobyły zdjęcia Dana Laustsena, scenografia i niepowtarzalny klimat nawiązujący do klasycznego kina noir. „Zaułek koszmarów” podbija HBO Max nie bez powodu Choć od premiery minęło już kilka lat, thriller Guillermo del Toro doskonale opiera się próbie czasu. To film, który nagradza cierpliwość widza, nie prowadzi za rękę i długo nie zdradza wszystkich kart. Dla fanów psychologicznych thrillerów, kina noir i mrocznych historii z nieoczywistymi bohaterami może okazać się jednym z najciekawszych seansów dostępnych obecnie na HBO Max. Nic dziwnego, że produkcja ponownie przyciąga uwagę widzów i wraca do najpopularniejszych tytułów platformy.
Film dla wielbicieli historii z Clooneyem, Blanchett i Damonem. Temat jest wyjątkowo bliski Polakom
W samym środku wojennego chaosu, gdy na szali ważyło się przetrwanie kultury i sztuki, grupa niezwykłych bohaterów podjęła się misji niemożliwej – odnaleźć i ocalić bezcenne dzieła skradzione przez nazistów. „Obrońcy Skarbów”, dostępni już na Disney Plus, to film oparty na faktach.
W samym sercu II wojny światowej grupa niepozornych bohaterów – dyrektorów muzeów, historyków sztuki oraz kuratorów – staje do nierównej walki, by ocalić najcenniejsze dzieła kultury przed nazistowskimi rabusiami. Ta oparta na faktach historia to nie tylko pasjonujący dramat sensacyjny, ale też hołd złożony tysiącom artystów i naukowców, którzy ryzykowali wszystko, by zachować dziedzictwo ludzkości. Film jest dostępny na platformie Disney Plus. O czym jest film „Obrońcy Skarbów”? „Obrońcy Skarbów” to film oparty na prawdziwej historii największego w dziejach poszukiwania skarbów. Ten dramat sensacyjny opowiada o siedmiu mężczyznach w podeszłym wieku i nienajlepszej formie – dyrektorach muzeów, artystach, architektach, kuratorach i historykach sztuki, którzy wyruszyli na linię frontu II wojny światowej, by uratować światowe arcydzieła sztuki przed nazistowskimi złodziejami i zwrócić je prawowitym właścicielom. Czy mieli jakiekolwiek szanse na sukces, skoro dzieła sztuki znajdowały się za linią wroga? W tym emocjonującym wyścigu z czasem, którego stawką było ocalenie tysiącletniej kultury i największych osiągnięć ludzkości, byli gotowi zaryzykować nawet własnym życiem. Aktorska obsada na najwyższym poziomie Film „Obrońcy Skarbów” może pochwalić się gwiazdorską obsadą. Za kamerą stanął George Clooney, który jest również współautorem scenariusza i gra jedną z kluczowych ról. Towarzyszą mu wybitni aktorzy, w tym nagrodzona Oscarem Cate Blanchett („Aviator”), Matt Damon („Tożsamość Bourne’a”), Jean Dujardin („Artysta”), nominowany do Oscara Bill Murray („Między słowami”), zdobywca Złotego Globu John Goodman („Operacja Argo”) oraz nominowany do Oscara Bob Balaban („Gosford Park”). Polski wątek i ekranizacja bestsellerowej książki „Obrońcy Skarbów” to ekranizacja bestsellerowej książki Roberta M. Edsela, która opowiada o kilku skromnych historykach sztuki, przekształconych w grupę agentów do zadań specjalnych. To właśnie oni podjęli się niezwykłej misji odnalezienia i ocalenia zrabowanych podczas II wojny światowej skarbów kultury. Szczególnie ważny jest polski wątek tej historii – Robert Edsel w swojej książce i materiałach filmowych zwraca uwagę na nieoceniony wkład Polaków, zwłaszcza Karola Estreichera. Polski historyk sztuki, profesor Uniwersytetu Jagiellońskiego, kierował Biurem Rewindykacji Strat Kulturalnych, które dokumentowało i pomagało odzyskiwać polskie dziedzictwo kulturowe, w tym takie skarby jak „Dama z gronostajem” Leonarda da Vinci czy Ołtarz Mariacki Wita Stwosza. To dzięki ich staraniom historia polskiej kultury zyskała szansę przetrwania najtrudniejszych czasów.
Urodził się jako starzec i z każdym rokiem był młodszy. Ten film Finchera wciąż szokuje widzów, a Brad Pitt potwierdził aktorską klasę
Urodził się jako starzec i z każdym rokiem stawał się coraz młodszy. „Ciekawy przypadek Benjamina Buttona” to poruszający film o czasie, miłości i przemijaniu, który do dziś zaskakuje niezwykłą fabułą i emocjonalną historią głównego bohatera.
„Ciekawy przypadek Benjamina Buttona” większości widzów kojarzy się z Bradem Pittem, Cate Blanchett i historią człowieka, który zamiast się starzeć, z roku na rok młodnieje. Mało kto pamięta jednak, że za tym głośnym filmem stoi David Fincher. I choć produkcja była wielkim wydarzeniem, dziś rzadko trafia do rankingu jego najważniejszych tytułów. A szkoda, bo to jeden z najbardziej poruszających i najbardziej niedocenionych filmów w jego dorobku. „Ciekawy przypadek Benjamina Buttona” - oryginalna fabuła To film o Benjaminie Buttonie, który rodzi się jako starzec i z każdym rokiem wygląda coraz młodziej. Akcja zaczyna się w Nowym Orleanie pod koniec I wojny światowej: po porodzie umiera jego matka, ojciec porzuca go pod domem opieki, a chłopcem zajmuje się Queenie. Z czasem Benjamin poznaje Daisy i między nimi rodzi się ważna relacja, ale ich życie biegnie w przeciwnych kierunkach — ona się starzeje, a on młodnieje. W praktyce to opowieść nie tylko o niezwykłym losie bohatera, ale też o miłości, przemijaniu i czasie, który dla każdego działa inaczej. Film jest adaptacją opowiadania Francisa Scotta Fitzgeralda, a w głównych rolach występują Brad Pitt i Cate Blanchett. Film niepodobny do dzieł Finchera „Ciekawy przypadek Benjamina Buttona” z 2008 roku nie jest tak mroczny jak „Siedem”, tak chłodny jak „Zodiak” ani tak kultowy jak „Podziemny krąg”. Jest bardziej melancholijny, spokojniejszy i oparty na emocjach. Ale to wcale nie znaczy, że jest mniej ważny. Wręcz przeciwnie - pokazuje zupełnie inną stronę Finchera jako reżysera. „Ciekawy przypadek Benjamina Buttona” (Opinia) Dla wielu widzów „Ciekawy przypadek Benjamina Buttona” to po prostu piękna, smutna opowieść o miłości i przemijaniu. Ale ten film ma w sobie znacznie więcej. To historia o czasie, o utracie i o tym, że życie nigdy nie biegnie tak, jakbyśmy chcieli. Benjamin rodzi się jako starzec i z każdym kolejnym rokiem staje się coraz młodszy. Ten prosty punkt wyjścia Fincher zamienia w wielkie, emocjonalne kino. W pamięć zapada zwłaszcza scena o przeznaczeniu z genialnym Bradem Pittem. Można przyczepić się do tego, że twórca "Siedem" funduje widzom banały nastawione na tanie emocje, ale trzeba przyznać, że to działa. Być może właśnie dlatego ten film bywa dziś pomijany. Nie jest tak mroczny jak „Siedem”, tak chłodny jak „Zodiak” ani tak kultowy jak „Podziemny krąg”. Jest bardziej melancholijny, spokojniejszy i oparty na emocjach. Ale to wcale nie znaczy, że jest mniej ważny. Wręcz przeciwnie — pokazuje zupełnie inną stronę Finchera jako reżysera. Gdzie obejrzeć „Ciekawy przypadek Benjamina Buttona”? Film jest dostępny na platformie streamingowej Prime Video i HBO Max.
Świąteczna historia o zakazanej miłości. Zdobył 6 Oscarów i zaczarował widzów atmosferą lat 50.
Szukasz alternatywy dla ckliwych miłosnych historii? „Carol” to pełna emocji opowieść o zakazanym uczuciu dwóch kobiet w Nowym Jorku lat 50. To jeden z najbardziej poruszających romansów w historii kina.
Są filmy, które nie potrzebują wielkich deklaracji ani dramatycznych zwrotów akcji, by poruszyć do głębi. „Carol” Todda Haynesa należy właśnie do tej kategorii. To historia uczucia, które rodzi się cicho, niemal niepostrzeżenie, a mimo to ma siłę, by podważyć porządek całej epoki. Nowy Jork lat 50. jest tu jedynie tłem – eleganckim, chłodnym i pełnym niewypowiedzianych zakazów. Uczucie jako akt odwagi Carol Aird (Cate Blanchett) i Therese Belivet (Rooney Mara) spotykają się przypadkiem, w przedświątecznym zgiełku domu towarowego. Jedna kupuje prezent dla córki, druga sprzedaje zabawki, marząc o czymś zupełnie innym niż życie, które aktualnie prowadzi. Pozostawione na ladzie rękawiczki stają się pretekstem do kolejnego spotkania – i początkiem relacji, która od początku musi istnieć w półcieniach. Carol jest w trakcie bolesnego rozwodu i walki o opiekę nad dzieckiem. Każdy jej gest obserwowany jest przez społeczeństwo, które nie wybacza kobietom wykraczania poza narzucone role. Therese dopiero odkrywa siebie – swoją wrażliwość, pragnienia i potrzebę wolności. Ich wspólna podróż staje się czymś więcej niż ucieczką od codzienności. Haynes pokazuje miłość nie jako romantyczną fantazję, lecz jako ryzyko. W świecie „Carol” zakochanie się oznacza możliwość utraty wszystkiego – reputacji, bezpieczeństwa, a nawet prawa do bycia matką. I właśnie dlatego ta historia rezonuje tak silnie. Role, które zostają na długo Cate Blanchett tworzy postać hipnotyzującą – elegancką, opanowaną, a jednocześnie kruchą. Jej Carol mówi więcej spojrzeniem niż dialogiem. Każdy drobny gest zdradza napięcie między tym, kim musi być, a tym, kim naprawdę jest. To jedna z tych ról, które nie potrzebują patosu, by zostać zapamiętane. Rooney Mara jako Therese jest jej idealnym kontrapunktem – nieśmiała, jeszcze nieukształtowana, ale wewnętrznie gotowa na zmianę. Jej bohaterka dojrzewa na oczach widza, a ta transformacja jest cicha, subtelna i niezwykle prawdziwa. Nic dziwnego, że właśnie za tę rolę Mara została nagrodzona w Cannes. Przepiękna sceneria Nowego Jorku lat 50. „Carol” zachwyca nie tylko emocjonalnie, ale i wizualnie. Nowy Jork lat 50. jawi się jako miasto piękne i bezwzględne zarazem. Pełne świątecznych dekoracji, ale chłodne dla tych, którzy nie mieszczą się w normach. To przestrzeń, w której uczucia trzeba chować głęboko – i właśnie dlatego każdy moment bliskości nabiera takiej mocy. Choć akcja „Carol” rozgrywa się ponad pół wieku temu, jej emocjonalna prawda pozostaje zaskakująco współczesna. To opowieść o potrzebie bycia sobą, o cenie, jaką czasem trzeba za to zapłacić, i o miłości, która nie pyta o pozwolenie.
Ten szpiegowski thriller ma genialną obsadę i jeszcze lepsze zwroty akcji. "Kryminał w starym stylu", zachwycają się widzowie
„Szpiedzy” Stevena Soderbergha to najnowszy thriller szpiegowski dostępny od 7 grudnia na SkyShowtime. Michael Fassbender i Cate Blanchett wcielają się w małżeństwo agentów, między którymi wybucha dramatyczny konflikt zaufania. Film zaskakuje nie tylko fabułą, ale i genialnym aktorstwem.
W tym artykule: „Szpiedzy” – kto stoi za thrillerem SkyShowtime? Michael Fassbender i Cate Blanchett jako para szpiegów Fabuła filmu „Szpiedzy” – dramat w służbach specjalnych Dlaczego warto obejrzeć „Szpiegów” na SkyShowtime? „Szpiedzy” – kto stoi za thrillerem SkyShowtime? Za film „Szpiedzy” odpowiada nagrodzony Oscarem reżyser Steven Soderbergh. To jego najnowsza produkcja, która zadebiutowała na platformie SkyShowtime 7 grudnia. Scenariusz napisał David Koepp, znany z takich kinowych hitów jak „Jurassic Park” czy „Mission: Impossible”. Współpraca tej dwójki przyniosła pełen napięcia i nieoczywistych zwrotów akcji thriller szpiegowski SkyShowtime, który już teraz zdobywa uznanie widzów i krytyków w Polsce i za granicą. Michael Fassbender i Cate Blanchett jako para szpiegów Głównymi bohaterami filmu „Szpiedzy” są George i Kathryn, małżeństwo agentów brytyjskich służb specjalnych. W tych rolach wystąpili Michael Fassbender oraz Cate Blanchett. George, doświadczony agent, musi zmierzyć się z dramatycznym podejrzeniem: jego żona może być kretem działającym na szkodę agencji. W tej roli Fassbender prezentuje wyważone, metodyczne aktorstwo, a Blanchett dorównuje mu emocjonalną głębią i subtelnością. Ich relacja na ekranie pełna jest napięcia, co podnosi realizm tej poruszającej opowieści o zdradzie i lojalności. Fabuła filmu „Szpiedzy” – dramat w służbach specjalnych Akcja filmu „Szpiedzy” rozgrywa się w środowisku brytyjskich służb specjalnych. George Woodhouse otrzymuje od zaufanego współpracownika listę podejrzanych o przeciek poufnych informacji. Ku jego przerażeniu, wśród nazwisk znajduje się jego własna żona, Kathryn. Rozpoczyna się psychologiczna gra, w której George musi zdecydować, czy zaufać sercu, czy zimnej analizie faktów. Film ukazuje codzienność szpiegów w zupełnie nowym świetle – mniej tu spektakularnych akcji rodem z Jamesa Bonda, więcej refleksji nad zaufaniem, tożsamością i miłością w cieniu podejrzeń. Dlaczego warto obejrzeć „Szpiegów” na SkyShowtime? „Szpiedzy” to nie tylko film akcji, ale również głęboka analiza relacji międzyludzkich w ekstremalnych warunkach. Reżyser Steven Soderbergh odszedł od schematycznych motywów typowych dla kina szpiegowskiego, stawiając na subtelność i emocje. Fabuła do samego końca trzyma w napięciu, nie pozwalając jednoznacznie ocenić, kto jest winny, a kto niewinny. Film trwa 94 minuty, ale w tej stosunkowo krótkiej formie twórcom udało się zawrzeć maksimum treści i emocji. To zdecydowanie jeden z najmocniejszych punktów w ofercie SkyShowtime i kandydat do tytułu „najlepszy thriller szpiegowski 2025 roku”.
Ten porównywany do "Prestiżu" thriller psychologiczny to gratka dla fanów kina noir. Bradley Cooper błyszczy w roli cwanego manipulanta
Film „Zaułek koszmarów” w reżyserii Guillermo del Toro to mroczny thriller psychologiczny, który łączy elementy kina noir z wciągającą opowieścią o ambicji, oszustwie i upadku bohatera. Bradley Cooper, Cate Blanchett i Willem Dafoe tworzą niezapomniane role w tym wyjątkowym dziele, które wciąga od pierwszych minut.
W artykule: 1. Bradley Cooper w roli Stana Carlisle – mężczyzna na drodze do upadku 2. Cate Blanchett jako femme fatale – zimna psychoanalityczka w „Zaułku koszmarów” 3. „Zaułek koszmarów” to thriller psychologiczny pełen zwrotów akcji i tragicznych postaci 4. Klimat kina noir: Mrok, manipulacje i tragiczne decyzje Film „Zaułek koszmarów” (2021) to dzieło Guillermo del Toro, które łączy klasyczne elementy kina noir z głęboką analizą psychologiczną postaci. Reżyser, znany z takich produkcji jak „Labirynt fauna” czy „Kształt wody”, tym razem zabiera widzów w podróż do mrocznego świata pełnego oszustw, manipulacji i ambicji, które każdego mogą doprowadzić do upadku. Film oparty jest na powieści Williama Lindsaya Greshama z 1946 roku i jest drugą adaptacją książki – pierwsza miała miejsce w 1947 roku. „Zaułek koszmarów” to historia Stana Carlisle'a, granego przez Bradleya Coopera. To człowiek, który po traumatycznych doświadczeniach trafia do objazdowego wesołego miasteczka. Tam staje się częścią świata pełnego dziwów i osobliwości, gdzie zaczyna uczyć się sztuczki telepatii, która wkrótce pomoże mu manipulować zamożnymi nowojorskimi elitami. Del Toro w tym filmie nie tylko opowiada historię upadku bohatera, ale także bada temat iluzji i oszustwa, które prowadzą do moralnego upadku. Bradley Cooper w roli Stana Carlisle – mężczyzna na drodze do upadku Bradley Cooper, znany z takich filmów jak „Narodziny gwiazdy” czy „American Sniper”, w „Zaułku koszmarów” wciela się w postać Stana Carlisle’a. To bohater pełen sprzeczności – z jednej strony początkowo wydaje się pełnym uroku, szarmanckim człowiekiem, z drugiej zaś skrywa mroczne sekrety i ambicję, która prowadzi go na drogę zbrodni. Jego związek z Molly (Rooney Mara), także członkinią społeczności wesołego miasteczka, stanowi jeden z kluczowych wątków filmu. Stan i Molly wspólnie stają się częścią oszustw, które mają na celu zdobycie pieniędzy, jednak ich działania prowadzą do tragicznych konsekwencji. Znakomita gra Coopera sprawia, że postać Stana jest niezwykle przekonująca – od charyzmatycznego, miłego mężczyzny, do cynicznego oszusta, który nie waha się przed żadną manipulacją. Jego przekształcenie z ofiary w manipulatora jest jednym z najciekawszych aspektów tej produkcji. Bradley Cooper opowiada o pracy na planie "Zaułku koszmarów", na którym spędził sześć godzin nago: "Było ciężko" Cate Blanchett jako femme fatale – zimna psychoanalityczka w Zaułku koszmarów W filmie nie brakuje również postaci femme fatale, której rolę odgrywa Cate Blanchett. Jej postać, Lilith Ritter, to zimna i wyrachowana psychoanalityczka, która zostaje partnerką Stana Carlisle’a w jego nielegalnym procederze. Lilith jest postacią, która wciąga go w coraz głębsze bagno, wykorzystując jego ambicje oraz chęć osiągnięcia sukcesu. Blanchett świetnie oddaje charakter swojej postaci – kobieta, która potrafi manipulować, ale także doskonale rozumie mechanizmy psychologiczne, które rządzą ludzkimi decyzjami. Jej postać staje się katalizatorem kolejnych wydarzeń, prowadząc Stana w stronę moralnej ruiny. „Zaułek koszmarów” to thriller psychologiczny pełen zwrotów akcji i tragicznych postaci Film „Zaułek koszmarów” to doskonała mieszanka thrillera psychologicznego i klasycznego noir. Choć fabuła może wydawać się znajoma – opowieść o człowieku, który chce wyjść z biedy za wszelką cenę, jednak z każdym krokiem wpada w jeszcze głębsze kłamstwa – to sposób, w jaki opowiedziana jest ta historia, sprawia, że film wciąż zachwyca. Jednym z mocniejszych punktów filmu jest doskonała gra aktorska. Oprócz Coopera i Blanchett, warto wyróżnić również Willema Dafoe, który wciela się w szefa wesołego miasteczka, oraz Rooney Marę, która gra postać pełną kontrastów – niewinną i szlachetną, w zestawieniu z cynicznym Stanem. Klimat kina noir: Mrok, manipulacje i tragiczne decyzje „Zaułek koszmarów” to film, który doskonale wpisuje się w tradycje kina noir. Reżyser wykorzystał typowe dla tego gatunku elementy, takie jak mroczny świat, ambicje bohaterów, moralną dwuznaczność i femme fatale. Akcja filmu rozgrywa się w dwóch głównych przestrzeniach: początkowo w wesołym miasteczku pełnym dziwów, a później w eleganckich hotelach i pokojach nowojorskich elit. Ta zmiana lokalizacji doskonale oddaje przejście od mrocznego, pełnego niepewności świata do luksusowego, ale równie fałszywego. Film jest również pełen napięcia, które budowane jest zarówno przez światło, jak i cień. Del Toro, jako mistrz wizualnych detali, świetnie operuje tą dynamiką, tworząc atmosferę niepokoju, która idealnie oddaje psychologiczną naturę postaci i ich działania. Obejrzycie go na Disney+ i Amazon Prime Video. View oEmbed on the source website
Cate Blanchett planuje skończyć karierę aktorską? „Zdaję sobie sprawę, że nadszedł czas na zmianę” - mówi gwiazda
Cate Blanchett, jedna z najbardziej cenionych aktorek Hollywood, poważnie rozważa zakończenie swojej kariery aktorskiej. W wywiadzie, który udzieliła magazynowi Radio Times, aktorka zdradziła, że zbliża się do momentu, w którym może postanowić o "emeryturze".
Spis treści Cate Blanchett o końcu kariery aktorskiej Nowe projekty Cate Blanchett poza kinem Sława a prywatność: Co Blanchett myśli o byciu fotografowaną? Czy Cate Blanchett naprawdę porzuci Hollywood? Cate Blanchett o końcu kariery aktorskiej Po trzech dekadach pracy w Hollywood, Cate Blanchett zbudowała niezrównaną karierę. Jej występy w takich produkcjach jak Elżbieta, Hobbit czy Thor: Ragnarok, gdzie wcielała się w postać Heli, wprowadziły ją do ścisłej czołówki aktorskiej. Jednak teraz, na progu 55. roku życia, aktorka twierdzi, że nadszedł czas na poważne przemyślenia o zakończeniu tej drogi. W rozmowie z Radio Times Blanchett przyznała, że „myśli o zakończeniu kariery aktorskiej”. Aktorka dodaje, że nie jest to jedynie chwilowa myśl, ale coś, co traktuje bardzo poważnie. „Zdaję sobie sprawę, że nadszedł czas na zmianę, coś innego” – powiedziała. Nowe projekty Cate Blanchett poza kinem Blanchett, pomimo swoich wątpliwości co do przyszłości kariery aktorskiej, nie planuje całkowicie zniknąć z publicznego życia. W 2025 roku aktorka zadebiutowała w roli radiowej w dramacie BBC, adaptacji sztuki Wallace'a Shawa pt. The Fever. Przedstawienie, będące rodzajem eksperymentu poza tradycyjnym światem filmów i seriali, zapoczątkowało nowy rozdział w jej karierze. Oprócz kariery aktorskiej, Blanchett posiada również własną firmę producencką – Dirty Films. To przedsięwzięcie daje jej możliwość wzięcia na siebie większej odpowiedzialności w tworzeniu projektów filmowych. W ten sposób aktorka rozważa rozwój w kierunku, który pozwoli jej bardziej kontrolować swoje artystyczne wybory. Sława a prywatność: Co Blanchett myśli o byciu fotografowaną? Przez całą swoją karierę Cate Blanchett była w centrum zainteresowania mediów. Sama przyznaje, że nigdy nie czuła się komfortowo w roli osoby, która jest na stałe obecna w tabloidach i fotografowana przez paparazzi. Wspomina, że przez lata starała się pogodzić z nieustannym byciem obiektem zainteresowania mediów, jednak nigdy nie zaakceptowała tej sytuacji w pełni. „Spędziłam całe życie starając się oswoić z uczuciem bycia niewygodną w tej roli” – mówi aktorka. „Większość czasu mam poczucie, że bardziej pasuję do roli osoby w ruchu, niż takiej, którą fotografują.” W tym kontekście mówi o swojej niechęci do sławy, dodając: „Nie ma nikogo nudniejszego dla mnie niż ja sama. Inni ludzie są dla mnie znacznie bardziej interesujący.” Czy Cate Blanchett naprawdę porzuci Hollywood? Blanchett nie ujawniła dokładnie, kiedy planuje przejść na emeryturę, ale wskazała, że w najbliższym czasie nie zniknie z branży filmowej całkowicie. Wkrótce ma zagrać w filmie The Champions, który wyreżyseruje Ben Stiller. Choć aktorka zastanawia się nad zakończeniem kariery, nadal bierze udział w poważnych projektach, które zapewne wkrótce wzbudzą duże zainteresowanie. „To jak romans – zakochujesz się w czymś, ale czasami się z tego wycofujesz. Zawsze wracasz do tego, bo to cię ponownie uwodzi” – mówi o swojej relacji z aktorstwem. Aktorka wielokrotnie podkreślała, że rozważa zakończenie kariery niemal „codziennie lub co tydzień”.
Studium geniuszu i upadku z Kate Blanchet już na Netflixie. Co się dzieje, gdy przekraczasz etyczne granice?
„TÁR” to poruszający dramat ukazujący kulisy rzadko eksplorowanego środowiska muzyki klasycznej. Obserwujemy główną bohaterkę, dyrygentkę Lydię Tár u szczytu kariery. Ale geniuszka ma także swoją mroczną stronę.
W tym artykule: TÁR – opowieść o muzyce, władzy i upadku Fabuła – między sztuką a osobistymi demonami TÁR jako refleksja nad władzą i moralnością Cate Blanchett – rola życia Lydia Tár jest uważana za jeden z największych talentów swojego pokolenia. Wydawać by się mogło, że nic nie zatrzymało jej w drodze na muzyczny Olimp. Tymczasem na jaw wychodzą mroczne tajemnice bohaterki, a atmosfera wokół niej coraz bardziej gęstnieje. „TÁR” – opowieść o muzyce, władzy i upadku Film w reżyerii Todda Fielda rzuca widza w sam środek świata wielkiej sztuki, ambicji i skomplikowanych relacji międzyludzkich. Główną rolę w filmie gra Cate Blanchett, wcielając się w postać Lydii Tár – wybitnej dyrygentki, która jako pierwsza kobieta w historii obejmuje stanowisko głównego dyrygenta Berlińskiej Filharmonii. Obraz to studium psychologiczne skomplikowanej postaci – Lydia Tár to kobieta o niezwykłym talencie, ale również o trudnym, autorytarnym charakterze, który w pewnym momencie zaczyna działać przeciwko niej. Fabuła – między sztuką a osobistymi demonami Historia przedstawiona w „TÁR” koncentruje się na kilku kluczowych miesiącach z życia głównej bohaterki. Widzimy Lydię Tár w szczytowym momencie jej kariery – jako cenioną dyrygentkę, autorkę książki oraz postać o ogromnym wpływie na świat muzyki klasycznej. Film pokazuje jej życie w Berlinie i Nowym Jorku, wypełnione próbami, koncertami, podróżami oraz spotkaniami z wielkimi osobowościami świata sztuki. Jednocześnie twórcy stopniowo odkrywają drugą stronę tej wybitnej artystki. Tár nie tylko kontroluje każdy aspekt swojej pracy, ale również ludzi wokół siebie – zarówno w życiu zawodowym, jak i prywatnym. Jest silną, bezkompromisową kobietą, która nie waha się wykorzystywać swojej pozycji, aby osiągnąć zamierzone cele. Jednak w miarę rozwoju fabuły staje się jasne, że ta ogromna władza, którą posiada, zaczyna wymykać się jej z rąk. W tle rozgrywa się dramatyczna walka o zachowanie statusu i reputacji. Bohaterka zaczyna tracić wpływy, gdy jej relacje zawodowe i prywatne przestają układać się zgodnie z jej planem. Narastające oskarżenia o manipulacje i nadużycia seksualne sprawiają, że Lydia stopniowo staje się ofiarą własnej arogancji i poczucia nietykalności. TÁR jako refleksja nad władzą i moralnością Jednym z najciekawszych aspektów filmu jest jego wielowymiarowe podejście do kwestii władzy i odpowiedzialności. Todd Field nie tworzy prostej opowieści o „dobru” i „złu”. Zamiast tego pokazuje, jak trudne i skomplikowane mogą być mechanizmy funkcjonowania w świecie sztuki oraz jak łatwo przekroczyć granice etyczne, gdy posiada się niemal nieograniczoną kontrolę nad innymi ludźmi. „TÁR” wpisuje się również w kontekst współczesnych dyskusji o nadużyciach władzy, w tym w ruch #MeToo. Jednak film nie przedstawia historii w oczywisty sposób – nie ocenia jednoznacznie swojej bohaterki, ale pozostawia widza z pytaniami o to, gdzie kończy się charyzma i autorytet, a zaczyna wykorzystywanie swojej pozycji. Cate Blanchett – rola życia Cate Blanchett stworzyła w tym filmie jedną ze swoich najlepszych kreacji aktorskich. Jej rola to prawdziwy aktorski majstersztyk – pełna subtelnych niuansów, siły i emocjonalnej głębi. Blanchett nie tylko przekonująco odtwarza postać Lydii Tár, ale również oddaje jej wewnętrzne rozdarcie – balans między geniuszem a destrukcją, ambicją a samotnością. Aktorka przygotowywała się do tej roli przez wiele miesięcy, ucząc się dyrygowania oraz zdobywając wiedzę o świecie muzyki klasycznej. Jej wysiłek się opłacił – postać Lydii Tár wydaje się autentyczna i wielowymiarowa, co sprawia, że widz nieustannie oscyluje między podziwem a niechęcią wobec jej działań.
Ten nowy szpiegowski thriller z Cate Blanchett to produkcja z dużą dawką akcji i elementami psychologicznego dramatu
Steven Soderbergh powraca na wielki ekran z filmem „Black Bag”, w którym główne role grają Cate Blanchett i Michael Fassbender.
Steven Soderbergh prezentuje „Black Bag” – nowy thriller szpiegowski Steven Soderbergh, znany z takich hitów jak „Traffic” czy „Ocean’s Eleven”, powraca z nową produkcją. „Black Bag” to thriller szpiegowski, którego scenariusz napisał David Koepp. Film opowiada o dwójce agentów uwikłanych w niebezpieczną i pełną zwrotów akcji misję. W „Black Bag” Steven Soderbergh ponownie sięga po tematykę intryg szpiegowskich, łącząc dynamiczne kino akcji z psychologiczną grą bohaterów. To produkcja, która ma szansę przypaść do gustu fanom zarówno klasycznych filmów szpiegowskich, jak i współczesnych thrillerów. Cate Blanchett i Michael Fassbender jako duet agentów w skomplikowanej misji W rolach głównych występują zdobywczyni Oscara Cate Blanchett oraz Michael Fassbender, znany m.in. z „X-Men” i „Prometeusza”. Aktorzy wcielają się w parę agentów, których relacja staje się kluczowa dla powodzenia całej operacji. Jak podkreślają recenzenci, „intensywna gra aktorska” Blanchett i Fassbendera stanowi jeden z najmocniejszych elementów filmu. Duet tworzy na ekranie napięcie, które podnosi stawkę rozgrywającej się akcji. View oEmbed on the source website „Black Bag” 2025 – premiera Światowa premiera „Black Bag” miała miejsce podczas prestiżowego festiwalu Berlinale 2025 w Berlinie. Film spotkał się z mieszanym odbiorem. Krytycy chwalą „Black Bag” za znakomite kreacje aktorskie, jednak nie brakuje także opinii wskazujących na „brak tempa i przewidywalność fabularną”. Mimo podzielonych recenzji, „Black Bag” zyskał uwagę widzów dzięki znanym nazwiskom oraz estetyce charakterystycznej dla stylu Soderbergha. Recenzenci zwracają uwagę, że film może przyciągnąć miłośników kina szpiegowskiego spragnionych intensywnych emocji i politycznych rozgrywek. Kiedy i gdzie zobaczymy „Black Bag”? Po premierze na Berlinale, film „Black Bag” trafi do kin w Stanach Zjednoczonych i Europie, w tym również do Polski. Data polskiej premiery nie została jeszcze dokładnie ogłoszona, ale dystrybucja planowana jest na 2025 rok. Film zapowiada się jako jedna z bardziej wyczekiwanych produkcji szpiegowskich tego roku, zwłaszcza ze względu na udział tak uznanych aktorów i doświadczonego reżysera. Zwiastun „Black Bag” – pierwsze spojrzenie na film Soderbergha Wraz z informacjami o premierze pojawił się także oficjalny zwiastun „Black Bag”. Zapowiedź ujawnia fragmenty pełne napięcia, pościgów i dramatycznych konfrontacji. Możemy zobaczyć Cate Blanchett i Michaela Fassbendera w rolach agentów balansujących na granicy prawa i moralności. Zwiastun potwierdza, że „Black Bag” będzie intensywnym thrillerem z dużą dawką akcji, ale także elementami psychologicznego dramatu. To doskonała propozycja dla fanów Soderbergha i wielbicieli kina szpiegowskiego.
Cate Blanchett o kobietach w branży filmowej: Gdy zaczynasz studiować statystyki, okazuje się, że dysproporcje są zatrważające
Przygotowania do roli skraca, jak tylko to możliwe, bo jak mówi, jest rodzicem, a czasami trzeba spać. założyła platformę, która ma wspierać kobiety i mniejszości w kinie. Wychodzi poza aktorstwo, by usłyszeć tych, których dotąd nikt nie słuchał. Dlaczego? Pytamy Cate Blanchett.
Listopadowy weekend nie zaskoczył, był bury i chłodny. Ale za murami toruńskiego Starego Miasta szarości wyglądają baśniowo. Poza tym zaczął się Międzynarodowy Festiwal Sztuki Autorów Zdjęć Filmowych EnergaCAMERIMAGE, więc czuć w powietrzu artystyczne podniecenie wymieszane z zapachem pierników. Kupuję mocną kawę, proszę na wynos i idę w kierunku lobby hotelu w pobliżu Wisły, w którym za chwilę porozmawiam z Cate Blanchett. Wchodzę do pomieszczenia czarnego jak ta kawa. Palą się tylko dwie lampy, za to filmowe. Podoba mi się. Cate Blanchett, przewodnicząca jury w Konkursie Głównym tegorocznej edycji festiwalu, w szarym garniturze, wita się serdecznie, a ja wręczam jej „Cesarza” Ryszarda Kapuścińskiego. Zaskoczona pyta o polską literaturę. Ale do tego wrócimy na koniec. Wcześniej chcę poznać jej stosunek do aktorstwa, pozycji kobiet w kinie i poszukiwania prawdy i fikcji w filmie. Kino to prawda czy fikcja? A może jedno i drugie? CATE BLANCHETT: Myślę, że nieustannie ufikcyjniamy rzeczywistość, ale też próbujemy odnaleźć rzeczywistość w fikcji. A tak naprawdę są one z sobą sprzężone. Rzeczywistość opowiada o prawdzie w specyficzny sposób – w końcu ta rodzi się z wielu perspektyw. Istnieje między marzeniem a aspiracją. Między fikcją a snem. Ja funkcjonuję w rzeczywistej przestrzeni, a kiedy mam okazję i przywilej trafić do świata fikcji, korzystam z mojego prawdziwego doświadczenia. Więc fikcja i prawda są niczym pajęcza sieć, a to solidna konstrukcja. Mówisz o swoich osobistych, prawdziwych doświadczeniach – w takim razie jak wygląda Twój proces przygotowania się do roli? Kiedy przestajesz grać, a pozwalasz swojemu bohaterowi przemówić? W jaki sposób tworzysz przestrzeń, która umożliwia Ci posłuchanie konstruowanej przez Ciebie bohaterki? Gdy mam nowy projekt, zawsze sobie myślę: „Kurczę, od czego zacząć?”. Materiał, z którym pracujesz, sam dobrze cię poprowadzi. Wpływ na twoje przygotowania będą mieli również współpracownicy, bo każdy operator, reżyser, scenarzysta mają inne pragnienia. Ale żaden z nich – i o to w magii kina chodzi – nie może zrealizować ich w pojedynkę. Film jest bytem kolektywnym, procesem zbiorowym, a każdy, kto przy nim pracuje, wnosi coś wyjątkowego. Dlatego tak ważne są festiwale, jak ten, na którym jesteśmy – bo celebrują fakt, że kino daje zielone światło marzeniom ludzi filmu. Odpowiadając krótko, pod względem przygotowania roli jestem bardzo praktyczna. A ponieważ jestem rodzicem, przez lata wszystkie te procesy, które wydawały mi się niezbędne, skróciłam do minimum. Czyli do aktu twórczego podchodzisz ekonomicznie. Nie mam czasu rozmyślać nad każdym detalem. Trzeba przecież spać. I jakkolwiek dziwnie to zabrzmi, najlepszym, co może zrobić aktor, to po prostu odpocząć – pójść na spacer, popływać, dać sobie chwilę wytchnienia. Właśnie wtedy głowa przetwarza wszystkie informacje w podświadomości, intuicyjnie. Zresztą jeśli od początku chcesz ułożyć bohatera z pełnym planem i świadomością, po chwili może się okazać, że wybrałaś nieodpowiednią ścieżkę. Najprostsza rada jest niezawodna: przestań o tym ciągle rozmyślać i analizować. Przyjdzie. Pozwól, by proces twórczy odbywał się w sposób naturalny. Powstrzymywanie się od nadmiernego analizowania w dzisiejszych czasach wcale nie jest łatwe… A czasami wystarczy, że operator poprosi aktora o przesunięcie się o cztery cale w lewo. I wszystko nagle nabiera sensu. Zmiana kadru staje się tym odnalezionym elementem, którego jako aktor nie musisz już ogrywać. Pracowałam i pracuję z wybitnymi operatorami i słucham ich rad, bo zawsze mają rację. Potrzebna jest w tym mądrość artystyczna, by wiedzieć, kiedy słuchać i zapomnieć na chwilę o ego. Zgadzam się. I przede wszystkim wiedzieć kogo! Jako aktorka o wielkiej charyzmie i obecności scenicznej szukasz w świecie filmu również innych dróg rozwoju. W tym roku podczas festiwalu EnergaCAMERIMAGE stanęłaś na czele jury Konkursu Głównego. Wzięłaś udział w projekcie artystycznym „Manifesto” Juliana Rosefeldta, wystawianym do 17 stycznia w toruńskim CSW. Jesteś współzałożycielką projektu Proof of Concept, który wspiera kobiety i mniejszości w filmie. Prowadzisz z mężem agencję, jesteś ambasadorką UNHCR. Co Ci to daje? Gdy zaczynasz pracę z aktorami na scenie, odbywa się ćwiczenie polegające na zrównoważeniu przestrzeni. To trochę jak tzw. huśtawka ważka na placu zabaw – równowaga występuje tylko w tej jednej krótkiej chwili, kiedy osoby siedzące na jej końcach odpowiednio przeważą deskę. Na scenie szukamy tego momentu, gdy każdego będzie dobrze słychać z konkretnych stron. Więc ja w życiu również szukam pustek w przestrzeni, które trzeba zapełnić. Gdy wchodzę na plan filmowy, zaczynam myśleć: „OK, jestem jedyną kobietą na 60 mężczyzn”. Kolejny plan i widzę, że jestem jedną z czterech kobiet, reszta to 37 mężczyzn. To nieuniknione, że z czasem zaczynasz się zastanawiać, dlaczego tak się dzieje, stajesz się świadoma tego, że plan musi odpowiadać rzeczywistości. W przeciwnym razie w jaki sposób możemy kreować świat w filmie, jeśli nie odzwierciedlamy go w samym procesie twórczym? Przez lata miałam szczęście współpracować z wieloma wspaniałymi operatorkami. Część moich ulubionych operatorów to kobiety. Zaczęłam się zastanawiać, jak mogłabym wzmocnić ich głos. Ale nie tylko ich. Nie tylko. Dorastałam w Sydney, masa moich przyjaciół to geje, osoby trans, niebinarne. Gdzie są ich historie? Dlaczego się o nich nie mówi? Są marginalizowani, a przecież stanowią część społeczeństwa. W życiu artystki, które mam wielki przywilej wieść, nie zawsze chodzi o to, żeby mówić, ale o to, by słuchać i obserwować. To niesamowicie wzbogacające dla mnie jako człowieka. Wręcz wzbogacające egoistycznie. W jury tegorocznej edycji festiwalu zasiada pięciu wspaniałych operatorów (Jolanta Dylewska, Anthony Dod Mantle, Rodrigo Prieto, Łukasz Żal, Anna Higgs – przyp. red.) i Sandy Powell (kostiumografka), z którą wielokrotnie pracowałam. Nie mogę się doczekać, by poznać ich perspektywę. Choć m.in. z Rodrigiem spotykaliśmy się już na planie, byliśmy częścią konkretnego projektu. Nie rozmawialiśmy o naszej miłości do kina w sensie globalnym. Może oni nauczą się czegoś ode mnie, aktorki mówiącej na temat sztuki operatorskiej? W końcu zawsze chodzi o rozmowę. Tak jest też w urzędzie Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców (od 2016 roku Cate Blanchett pełni funkcję ambasadorki dobrej woli UNHCR – przyp. red.). To dialog z wykluczonymi. Bo dlaczego głosy uchodźczych twórców filmowych miałyby być niesłyszalne? Między innymi z takich pytań wyrosła inicjatywa Proof of Concept? Tak. Miała szansę się spełnić m.in. dzięki spotkaniu z dr Stacy L. Smith, będącej częścią think tanku The Annenberg Inclusion Initiative. Gdy zaczynasz studiować statystyki, okazuje się, że dysproporcje w świecie filmu są zatrważające. I to nie my oszalałyśmy, tylko świat. Nie ma tu przypadków – składa się na to wiele czynników i trzeba zrobić wszystko, by to poprawić. Jako branża filmowa ponosimy społeczną odpowiedzialność za to, by podjąć wysiłek na rzecz zmiany na lepsze, dla wszystkich. Darować głos i odwagę ludziom – kobietom, osobom trans i niebinarnym – w innych branżach. Bądźmy dobrym przykładem zmian, które poniosą się dalej. Kolejni pójdą naszym śladem. Jest to szczególnie ważne teraz, w momencie przełomowym w historii ludzkości. W życiu artystki, które mam wielki przywilej wieść, nie zawsze chodzi o to, żeby mówić, ale o to, by słuchać i obserwować. To niesamowicie wzbogacające dla mnie jako człowieka. Gdy przygotowywałam się do naszej rozmowy, wyszukiwarka internetowa pokazywała mi jeden z Twoich cytatów całkowicie poza kontekstem: „Jestem tą dziwną istotą, która naprawdę lubi nosić gorsety”. Do niedawna gorsety były powidokiem opresyjnego traktowania kobiet, ale ostatnio coś zaczęło się zmieniać. Mówimy o nich w kontekście siły. W Twoim przypadku, aktorki, która wciela się w historyczne role, jak choćby Elżbiety I w filmie Shekhara Kapura, kostium może dodawać pewności siebie… No właśnie, bo ja lubię nosić gorsety jako aktorka. Nikt mnie nie zmusza do noszenia ich na co dzień. Nie muszę niczego zasłaniać ani krępować swojego ciała. Nie mam narzuconego określonego stroju. Tym samym wracamy do twojego pierwszego pytania – różnicy między fantazją a rzeczywistością. Chodzi o to, co gorset robi z moją postawą, moją obecnością sceniczną. Sposób, w jaki się stoi, porusza, wpływa na energię, którą promieniuje bohaterka, dlatego ta część garderoby często pomaga w pracy. Kształtuje postać. Ale gdyby ktoś kazał mi nosić gorset w życiu, nie podobałoby mi się to. Cytaty pozbawione kontekstu zupełnie zmieniają odbiór przekazu. I coraz częściej mówi się o tym, że gorsety rzeczywiście pomagają oddychać, a także utrzymać władczą postawę, podbijając wiarę w siebie. No właśnie, to dlatego śpiewaczki operowe często zakładają specjalne konstrukcje będące wsparciem dla przepony, by mogły wziąć głębszy oddech. A gdybym zapytała Cię w sensie metaforycznym, w jaki gorset są dziś spętane kobiety kina? Czy te gorsety zostały zrzucone? Sam fakt, że musimy o tym rozmawiać, sygnalizuje problem. Nie wiem, jak ty, ale ja w kontekście zawodowym nie myślę o swojej płci, dopóki kwestia ta nie zostanie poruszona w jakiejś rozmowie. A stawianie sprawy w ten sposób w pewnym sensie zawęża dyskusję. Tyle mamy niesamowitych artystek, co artystów. Tylko mężczyźni w kinie nie są tematem – z prostego powodu – jest ich w nim tak wielu. A ja czuję dumę z bycia kobietą w filmie z perspektywy, którą reprezentuję, i moich współpracowniczek – znakomitych artystek. Nie chcę tylko, żeby termin „kobiety w kinie” stał się etykietą, która już na zawsze będzie nas ograniczać. Musimy uważać, by nie wpaść w pułapkę i nie doprowadzić do autogettoizacji. Pamiętam, kiedy z mężem (Andrew Uptonem, scenarzystą – przyp. red.) prowadziliśmy National Theatre w Australii, powtarzaliśmy, że często popełnianym błędem jest łączenie początkującego dramaturga z początkującym reżyserem. A trzeba robić inaczej – łączyć młodego dramaturga z jednym z najbardziej doświadczonych reżyserów, by ten mógł odświeżyć swoje spojrzenie dzięki nowemu twórcy. Za to młody dramaturg mógłby skorzystać z doświadczenia. I takie mieszanie perspektyw to moim zdaniem klucz do przełamywania schematów i poszukiwania nowego. Mówimy o metaforycznych gorsetach kobiet, ale mężczyźni też je noszą. W przestrzeni publicznej coraz głośniej mówi się o kryzysie męskości. Bo kiedy przy stole nie pojawia się różnorodność perspektyw, prowadzi to tylko do ograniczeń. Poza tym jest nudne. Niezależnie od płci. A dla mężczyzn oznacza to, że wciąż będą krążyć wokół tych samych oczekiwań. A może chodzi o to, że ta dyskusja rozpoczęła się zbyt późno? W sztukach wizualnych głos malarek, takich jak Frida Kahlo czy Hilma af Klint, usłyszeliśmy dopiero w latach 70. XX wieku, a Linda Nochlin pisała wówczas głośny esej „Dlaczego nie było wielkich artystek” – wciąż zresztą aktualny. To także. Skoro więc o artystkach, poruszmy kontekst muzyczny. Wcieliłaś się w Lydię Tár, dyrygentkę Filharmoników Berlińskich, w filmie „Tár”. I nie był to pierwszy raz, kiedy zagrałaś muzyka. Wcześniej wystąpiłaś m.in. w roli Boba Dylana w filmie „I’m Not There. Gdzie indziej jestem” w reż. Todda Haynesa. Świetnie posługujesz się akcentami, co ostatnio usłyszeliśmy w „Rumours” Guya Maddina i Evana Johnsona. Jak ważny jest dla Ciebie świat muzyki i dźwięków? Jesteś na nie wrażliwa? O tak. Praca z Toddem Haynesem jest niezwykła, bo zawsze ma przygotowany soundtrack i dla każdego bohatera, i dla całego obrazu. To ważne, bo często długo możemy szukać punktów wspólnych postaci, jej połączeń. Bywa, że pomaga obraz. Kiedy przygotowywaliśmy „Carol” (reż. Todd Haynes – przyp. red.), rozmawialiśmy sporo o fotografii Vivian Maier i Saula Leitera. Cudownie pracowało mi się wtedy z Toddem i Edem (Edwardem Lachmanem, operatorem – przyp. red.). Ale dla mnie zapalnikiem zwykle jest piosenka, fraza, dźwięk czy krajobraz muzyczny, które pozwolą połączyć się materii w subtelny, głęboki sposób. Stąd często do ról przygotowuję własne playlisty. Dlatego na koniec zapytam Cię o rolę. Zaczęłyśmy nasze spotkanie od rozmowy o polskich pisarzach, przytoczę więc fragment wiersza noblistki Wisławy Szymborskiej „Życie na poczekaniu”: „Nie znam roli, którą gram / Wiem tylko, że jest moja, niewymienna”. Zastanawiałaś się nad swoją rolą w życiu dzisiaj? Oczywiście. Zastanawiam się nad tym, bo życie jest nieprzewidywalne i często możesz po prostu nie dotrzeć do celu. Dlatego jestem dość ostrożna, by nie wpadać w pułapkę utrwalonych ról, w których łatwo się zatracić. Wtedy sobą potrząsam. Ostatnio zaś dużo myślę o tym, by być tak cichą, jak to tylko możliwe, ze względu na to, że świat stał się nieznośnie głośny. A jest w nim tyle nieusłyszanych od pokoleń głosów. Dlatego potrzebuję swojej ciszy – by je wszystkie usłyszeć. Zwykle zwraca się uwagę na najgłośniejszą osobę w pokoju. Ja chcę znaleźć tę, która mówi najmniej, i jej oddać głos. W tym momencie taką mam rolę – słuchać, patrzeć, chłonąć. Rozmawiała Maja Chitro