Ten porównywany do "Prestiżu" thriller psychologiczny to gratka dla fanów kina noir. Bradley Cooper błyszczy w roli cwanego manipulanta
Film „Zaułek koszmarów” w reżyserii Guillermo del Toro to mroczny thriller psychologiczny, który łączy elementy kina noir z wciągającą opowieścią o ambicji, oszustwie i upadku bohatera. Bradley Cooper, Cate Blanchett i Willem Dafoe tworzą niezapomniane role w tym wyjątkowym dziele, które wciąga od pierwszych minut.
W artykule: 1. Bradley Cooper w roli Stana Carlisle – mężczyzna na drodze do upadku 2. Cate Blanchett jako femme fatale – zimna psychoanalityczka w „Zaułku koszmarów” 3. „Zaułek koszmarów” to thriller psychologiczny pełen zwrotów akcji i tragicznych postaci 4. Klimat kina noir: Mrok, manipulacje i tragiczne decyzje Film „Zaułek koszmarów” (2021) to dzieło Guillermo del Toro, które łączy klasyczne elementy kina noir z głęboką analizą psychologiczną postaci. Reżyser, znany z takich produkcji jak „Labirynt fauna” czy „Kształt wody”, tym razem zabiera widzów w podróż do mrocznego świata pełnego oszustw, manipulacji i ambicji, które każdego mogą doprowadzić do upadku. Film oparty jest na powieści Williama Lindsaya Greshama z 1946 roku i jest drugą adaptacją książki – pierwsza miała miejsce w 1947 roku. „Zaułek koszmarów” to historia Stana Carlisle'a, granego przez Bradleya Coopera. To człowiek, który po traumatycznych doświadczeniach trafia do objazdowego wesołego miasteczka. Tam staje się częścią świata pełnego dziwów i osobliwości, gdzie zaczyna uczyć się sztuczki telepatii, która wkrótce pomoże mu manipulować zamożnymi nowojorskimi elitami. Del Toro w tym filmie nie tylko opowiada historię upadku bohatera, ale także bada temat iluzji i oszustwa, które prowadzą do moralnego upadku. Bradley Cooper w roli Stana Carlisle – mężczyzna na drodze do upadku Bradley Cooper, znany z takich filmów jak „Narodziny gwiazdy” czy „American Sniper”, w „Zaułku koszmarów” wciela się w postać Stana Carlisle’a. To bohater pełen sprzeczności – z jednej strony początkowo wydaje się pełnym uroku, szarmanckim człowiekiem, z drugiej zaś skrywa mroczne sekrety i ambicję, która prowadzi go na drogę zbrodni. Jego związek z Molly (Rooney Mara), także członkinią społeczności wesołego miasteczka, stanowi jeden z kluczowych wątków filmu. Stan i Molly wspólnie stają się częścią oszustw, które mają na celu zdobycie pieniędzy, jednak ich działania prowadzą do tragicznych konsekwencji. Znakomita gra Coopera sprawia, że postać Stana jest niezwykle przekonująca – od charyzmatycznego, miłego mężczyzny, do cynicznego oszusta, który nie waha się przed żadną manipulacją. Jego przekształcenie z ofiary w manipulatora jest jednym z najciekawszych aspektów tej produkcji. Bradley Cooper opowiada o pracy na planie "Zaułku koszmarów", na którym spędził sześć godzin nago: "Było ciężko" Cate Blanchett jako femme fatale – zimna psychoanalityczka w Zaułku koszmarów W filmie nie brakuje również postaci femme fatale, której rolę odgrywa Cate Blanchett. Jej postać, Lilith Ritter, to zimna i wyrachowana psychoanalityczka, która zostaje partnerką Stana Carlisle’a w jego nielegalnym procederze. Lilith jest postacią, która wciąga go w coraz głębsze bagno, wykorzystując jego ambicje oraz chęć osiągnięcia sukcesu. Blanchett świetnie oddaje charakter swojej postaci – kobieta, która potrafi manipulować, ale także doskonale rozumie mechanizmy psychologiczne, które rządzą ludzkimi decyzjami. Jej postać staje się katalizatorem kolejnych wydarzeń, prowadząc Stana w stronę moralnej ruiny. „Zaułek koszmarów” to thriller psychologiczny pełen zwrotów akcji i tragicznych postaci Film „Zaułek koszmarów” to doskonała mieszanka thrillera psychologicznego i klasycznego noir. Choć fabuła może wydawać się znajoma – opowieść o człowieku, który chce wyjść z biedy za wszelką cenę, jednak z każdym krokiem wpada w jeszcze głębsze kłamstwa – to sposób, w jaki opowiedziana jest ta historia, sprawia, że film wciąż zachwyca. Jednym z mocniejszych punktów filmu jest doskonała gra aktorska. Oprócz Coopera i Blanchett, warto wyróżnić również Willema Dafoe, który wciela się w szefa wesołego miasteczka, oraz Rooney Marę, która gra postać pełną kontrastów – niewinną i szlachetną, w zestawieniu z cynicznym Stanem. Klimat kina noir: Mrok, manipulacje i tragiczne decyzje „Zaułek koszmarów” to film, który doskonale wpisuje się w tradycje kina noir. Reżyser wykorzystał typowe dla tego gatunku elementy, takie jak mroczny świat, ambicje bohaterów, moralną dwuznaczność i femme fatale. Akcja filmu rozgrywa się w dwóch głównych przestrzeniach: początkowo w wesołym miasteczku pełnym dziwów, a później w eleganckich hotelach i pokojach nowojorskich elit. Ta zmiana lokalizacji doskonale oddaje przejście od mrocznego, pełnego niepewności świata do luksusowego, ale równie fałszywego. Film jest również pełen napięcia, które budowane jest zarówno przez światło, jak i cień. Del Toro, jako mistrz wizualnych detali, świetnie operuje tą dynamiką, tworząc atmosferę niepokoju, która idealnie oddaje psychologiczną naturę postaci i ich działania. Obejrzycie go na Disney+ i Amazon Prime Video. View oEmbed on the source website
Cate Blanchett planuje skończyć karierę aktorską? „Zdaję sobie sprawę, że nadszedł czas na zmianę” - mówi gwiazda
Cate Blanchett, jedna z najbardziej cenionych aktorek Hollywood, poważnie rozważa zakończenie swojej kariery aktorskiej. W wywiadzie, który udzieliła magazynowi Radio Times, aktorka zdradziła, że zbliża się do momentu, w którym może postanowić o "emeryturze".
Spis treści Cate Blanchett o końcu kariery aktorskiej Nowe projekty Cate Blanchett poza kinem Sława a prywatność: Co Blanchett myśli o byciu fotografowaną? Czy Cate Blanchett naprawdę porzuci Hollywood? Cate Blanchett o końcu kariery aktorskiej Po trzech dekadach pracy w Hollywood, Cate Blanchett zbudowała niezrównaną karierę. Jej występy w takich produkcjach jak Elżbieta, Hobbit czy Thor: Ragnarok, gdzie wcielała się w postać Heli, wprowadziły ją do ścisłej czołówki aktorskiej. Jednak teraz, na progu 55. roku życia, aktorka twierdzi, że nadszedł czas na poważne przemyślenia o zakończeniu tej drogi. W rozmowie z Radio Times Blanchett przyznała, że „myśli o zakończeniu kariery aktorskiej”. Aktorka dodaje, że nie jest to jedynie chwilowa myśl, ale coś, co traktuje bardzo poważnie. „Zdaję sobie sprawę, że nadszedł czas na zmianę, coś innego” – powiedziała. Nowe projekty Cate Blanchett poza kinem Blanchett, pomimo swoich wątpliwości co do przyszłości kariery aktorskiej, nie planuje całkowicie zniknąć z publicznego życia. W 2025 roku aktorka zadebiutowała w roli radiowej w dramacie BBC, adaptacji sztuki Wallace'a Shawa pt. The Fever. Przedstawienie, będące rodzajem eksperymentu poza tradycyjnym światem filmów i seriali, zapoczątkowało nowy rozdział w jej karierze. Oprócz kariery aktorskiej, Blanchett posiada również własną firmę producencką – Dirty Films. To przedsięwzięcie daje jej możliwość wzięcia na siebie większej odpowiedzialności w tworzeniu projektów filmowych. W ten sposób aktorka rozważa rozwój w kierunku, który pozwoli jej bardziej kontrolować swoje artystyczne wybory. Sława a prywatność: Co Blanchett myśli o byciu fotografowaną? Przez całą swoją karierę Cate Blanchett była w centrum zainteresowania mediów. Sama przyznaje, że nigdy nie czuła się komfortowo w roli osoby, która jest na stałe obecna w tabloidach i fotografowana przez paparazzi. Wspomina, że przez lata starała się pogodzić z nieustannym byciem obiektem zainteresowania mediów, jednak nigdy nie zaakceptowała tej sytuacji w pełni. „Spędziłam całe życie starając się oswoić z uczuciem bycia niewygodną w tej roli” – mówi aktorka. „Większość czasu mam poczucie, że bardziej pasuję do roli osoby w ruchu, niż takiej, którą fotografują.” W tym kontekście mówi o swojej niechęci do sławy, dodając: „Nie ma nikogo nudniejszego dla mnie niż ja sama. Inni ludzie są dla mnie znacznie bardziej interesujący.” Czy Cate Blanchett naprawdę porzuci Hollywood? Blanchett nie ujawniła dokładnie, kiedy planuje przejść na emeryturę, ale wskazała, że w najbliższym czasie nie zniknie z branży filmowej całkowicie. Wkrótce ma zagrać w filmie The Champions, który wyreżyseruje Ben Stiller. Choć aktorka zastanawia się nad zakończeniem kariery, nadal bierze udział w poważnych projektach, które zapewne wkrótce wzbudzą duże zainteresowanie. „To jak romans – zakochujesz się w czymś, ale czasami się z tego wycofujesz. Zawsze wracasz do tego, bo to cię ponownie uwodzi” – mówi o swojej relacji z aktorstwem. Aktorka wielokrotnie podkreślała, że rozważa zakończenie kariery niemal „codziennie lub co tydzień”.
Studium geniuszu i upadku z Kate Blanchet już na Netflixie. Co się dzieje, gdy przekraczasz etyczne granice?
„TÁR” to poruszający dramat ukazujący kulisy rzadko eksplorowanego środowiska muzyki klasycznej. Obserwujemy główną bohaterkę, dyrygentkę Lydię Tár u szczytu kariery. Ale geniuszka ma także swoją mroczną stronę.
W tym artykule: TÁR – opowieść o muzyce, władzy i upadku Fabuła – między sztuką a osobistymi demonami TÁR jako refleksja nad władzą i moralnością Cate Blanchett – rola życia Lydia Tár jest uważana za jeden z największych talentów swojego pokolenia. Wydawać by się mogło, że nic nie zatrzymało jej w drodze na muzyczny Olimp. Tymczasem na jaw wychodzą mroczne tajemnice bohaterki, a atmosfera wokół niej coraz bardziej gęstnieje. „TÁR” – opowieść o muzyce, władzy i upadku Film w reżyerii Todda Fielda rzuca widza w sam środek świata wielkiej sztuki, ambicji i skomplikowanych relacji międzyludzkich. Główną rolę w filmie gra Cate Blanchett, wcielając się w postać Lydii Tár – wybitnej dyrygentki, która jako pierwsza kobieta w historii obejmuje stanowisko głównego dyrygenta Berlińskiej Filharmonii. Obraz to studium psychologiczne skomplikowanej postaci – Lydia Tár to kobieta o niezwykłym talencie, ale również o trudnym, autorytarnym charakterze, który w pewnym momencie zaczyna działać przeciwko niej. Fabuła – między sztuką a osobistymi demonami Historia przedstawiona w „TÁR” koncentruje się na kilku kluczowych miesiącach z życia głównej bohaterki. Widzimy Lydię Tár w szczytowym momencie jej kariery – jako cenioną dyrygentkę, autorkę książki oraz postać o ogromnym wpływie na świat muzyki klasycznej. Film pokazuje jej życie w Berlinie i Nowym Jorku, wypełnione próbami, koncertami, podróżami oraz spotkaniami z wielkimi osobowościami świata sztuki. Jednocześnie twórcy stopniowo odkrywają drugą stronę tej wybitnej artystki. Tár nie tylko kontroluje każdy aspekt swojej pracy, ale również ludzi wokół siebie – zarówno w życiu zawodowym, jak i prywatnym. Jest silną, bezkompromisową kobietą, która nie waha się wykorzystywać swojej pozycji, aby osiągnąć zamierzone cele. Jednak w miarę rozwoju fabuły staje się jasne, że ta ogromna władza, którą posiada, zaczyna wymykać się jej z rąk. W tle rozgrywa się dramatyczna walka o zachowanie statusu i reputacji. Bohaterka zaczyna tracić wpływy, gdy jej relacje zawodowe i prywatne przestają układać się zgodnie z jej planem. Narastające oskarżenia o manipulacje i nadużycia seksualne sprawiają, że Lydia stopniowo staje się ofiarą własnej arogancji i poczucia nietykalności. TÁR jako refleksja nad władzą i moralnością Jednym z najciekawszych aspektów filmu jest jego wielowymiarowe podejście do kwestii władzy i odpowiedzialności. Todd Field nie tworzy prostej opowieści o „dobru” i „złu”. Zamiast tego pokazuje, jak trudne i skomplikowane mogą być mechanizmy funkcjonowania w świecie sztuki oraz jak łatwo przekroczyć granice etyczne, gdy posiada się niemal nieograniczoną kontrolę nad innymi ludźmi. „TÁR” wpisuje się również w kontekst współczesnych dyskusji o nadużyciach władzy, w tym w ruch #MeToo. Jednak film nie przedstawia historii w oczywisty sposób – nie ocenia jednoznacznie swojej bohaterki, ale pozostawia widza z pytaniami o to, gdzie kończy się charyzma i autorytet, a zaczyna wykorzystywanie swojej pozycji. Cate Blanchett – rola życia Cate Blanchett stworzyła w tym filmie jedną ze swoich najlepszych kreacji aktorskich. Jej rola to prawdziwy aktorski majstersztyk – pełna subtelnych niuansów, siły i emocjonalnej głębi. Blanchett nie tylko przekonująco odtwarza postać Lydii Tár, ale również oddaje jej wewnętrzne rozdarcie – balans między geniuszem a destrukcją, ambicją a samotnością. Aktorka przygotowywała się do tej roli przez wiele miesięcy, ucząc się dyrygowania oraz zdobywając wiedzę o świecie muzyki klasycznej. Jej wysiłek się opłacił – postać Lydii Tár wydaje się autentyczna i wielowymiarowa, co sprawia, że widz nieustannie oscyluje między podziwem a niechęcią wobec jej działań.
Ten nowy szpiegowski thriller z Cate Blanchett to produkcja z dużą dawką akcji i elementami psychologicznego dramatu
Steven Soderbergh powraca na wielki ekran z filmem „Black Bag”, w którym główne role grają Cate Blanchett i Michael Fassbender.
Steven Soderbergh prezentuje „Black Bag” – nowy thriller szpiegowski Steven Soderbergh, znany z takich hitów jak „Traffic” czy „Ocean’s Eleven”, powraca z nową produkcją. „Black Bag” to thriller szpiegowski, którego scenariusz napisał David Koepp. Film opowiada o dwójce agentów uwikłanych w niebezpieczną i pełną zwrotów akcji misję. W „Black Bag” Steven Soderbergh ponownie sięga po tematykę intryg szpiegowskich, łącząc dynamiczne kino akcji z psychologiczną grą bohaterów. To produkcja, która ma szansę przypaść do gustu fanom zarówno klasycznych filmów szpiegowskich, jak i współczesnych thrillerów. Cate Blanchett i Michael Fassbender jako duet agentów w skomplikowanej misji W rolach głównych występują zdobywczyni Oscara Cate Blanchett oraz Michael Fassbender, znany m.in. z „X-Men” i „Prometeusza”. Aktorzy wcielają się w parę agentów, których relacja staje się kluczowa dla powodzenia całej operacji. Jak podkreślają recenzenci, „intensywna gra aktorska” Blanchett i Fassbendera stanowi jeden z najmocniejszych elementów filmu. Duet tworzy na ekranie napięcie, które podnosi stawkę rozgrywającej się akcji. View oEmbed on the source website „Black Bag” 2025 – premiera Światowa premiera „Black Bag” miała miejsce podczas prestiżowego festiwalu Berlinale 2025 w Berlinie. Film spotkał się z mieszanym odbiorem. Krytycy chwalą „Black Bag” za znakomite kreacje aktorskie, jednak nie brakuje także opinii wskazujących na „brak tempa i przewidywalność fabularną”. Mimo podzielonych recenzji, „Black Bag” zyskał uwagę widzów dzięki znanym nazwiskom oraz estetyce charakterystycznej dla stylu Soderbergha. Recenzenci zwracają uwagę, że film może przyciągnąć miłośników kina szpiegowskiego spragnionych intensywnych emocji i politycznych rozgrywek. Kiedy i gdzie zobaczymy „Black Bag”? Po premierze na Berlinale, film „Black Bag” trafi do kin w Stanach Zjednoczonych i Europie, w tym również do Polski. Data polskiej premiery nie została jeszcze dokładnie ogłoszona, ale dystrybucja planowana jest na 2025 rok. Film zapowiada się jako jedna z bardziej wyczekiwanych produkcji szpiegowskich tego roku, zwłaszcza ze względu na udział tak uznanych aktorów i doświadczonego reżysera. Zwiastun „Black Bag” – pierwsze spojrzenie na film Soderbergha Wraz z informacjami o premierze pojawił się także oficjalny zwiastun „Black Bag”. Zapowiedź ujawnia fragmenty pełne napięcia, pościgów i dramatycznych konfrontacji. Możemy zobaczyć Cate Blanchett i Michaela Fassbendera w rolach agentów balansujących na granicy prawa i moralności. Zwiastun potwierdza, że „Black Bag” będzie intensywnym thrillerem z dużą dawką akcji, ale także elementami psychologicznego dramatu. To doskonała propozycja dla fanów Soderbergha i wielbicieli kina szpiegowskiego.
Cate Blanchett o kobietach w branży filmowej: Gdy zaczynasz studiować statystyki, okazuje się, że dysproporcje są zatrważające
Przygotowania do roli skraca, jak tylko to możliwe, bo jak mówi, jest rodzicem, a czasami trzeba spać. założyła platformę, która ma wspierać kobiety i mniejszości w kinie. Wychodzi poza aktorstwo, by usłyszeć tych, których dotąd nikt nie słuchał. Dlaczego? Pytamy Cate Blanchett.
Listopadowy weekend nie zaskoczył, był bury i chłodny. Ale za murami toruńskiego Starego Miasta szarości wyglądają baśniowo. Poza tym zaczął się Międzynarodowy Festiwal Sztuki Autorów Zdjęć Filmowych EnergaCAMERIMAGE, więc czuć w powietrzu artystyczne podniecenie wymieszane z zapachem pierników. Kupuję mocną kawę, proszę na wynos i idę w kierunku lobby hotelu w pobliżu Wisły, w którym za chwilę porozmawiam z Cate Blanchett. Wchodzę do pomieszczenia czarnego jak ta kawa. Palą się tylko dwie lampy, za to filmowe. Podoba mi się. Cate Blanchett, przewodnicząca jury w Konkursie Głównym tegorocznej edycji festiwalu, w szarym garniturze, wita się serdecznie, a ja wręczam jej „Cesarza” Ryszarda Kapuścińskiego. Zaskoczona pyta o polską literaturę. Ale do tego wrócimy na koniec. Wcześniej chcę poznać jej stosunek do aktorstwa, pozycji kobiet w kinie i poszukiwania prawdy i fikcji w filmie. Kino to prawda czy fikcja? A może jedno i drugie? CATE BLANCHETT: Myślę, że nieustannie ufikcyjniamy rzeczywistość, ale też próbujemy odnaleźć rzeczywistość w fikcji. A tak naprawdę są one z sobą sprzężone. Rzeczywistość opowiada o prawdzie w specyficzny sposób – w końcu ta rodzi się z wielu perspektyw. Istnieje między marzeniem a aspiracją. Między fikcją a snem. Ja funkcjonuję w rzeczywistej przestrzeni, a kiedy mam okazję i przywilej trafić do świata fikcji, korzystam z mojego prawdziwego doświadczenia. Więc fikcja i prawda są niczym pajęcza sieć, a to solidna konstrukcja. Mówisz o swoich osobistych, prawdziwych doświadczeniach – w takim razie jak wygląda Twój proces przygotowania się do roli? Kiedy przestajesz grać, a pozwalasz swojemu bohaterowi przemówić? W jaki sposób tworzysz przestrzeń, która umożliwia Ci posłuchanie konstruowanej przez Ciebie bohaterki? Gdy mam nowy projekt, zawsze sobie myślę: „Kurczę, od czego zacząć?”. Materiał, z którym pracujesz, sam dobrze cię poprowadzi. Wpływ na twoje przygotowania będą mieli również współpracownicy, bo każdy operator, reżyser, scenarzysta mają inne pragnienia. Ale żaden z nich – i o to w magii kina chodzi – nie może zrealizować ich w pojedynkę. Film jest bytem kolektywnym, procesem zbiorowym, a każdy, kto przy nim pracuje, wnosi coś wyjątkowego. Dlatego tak ważne są festiwale, jak ten, na którym jesteśmy – bo celebrują fakt, że kino daje zielone światło marzeniom ludzi filmu. Odpowiadając krótko, pod względem przygotowania roli jestem bardzo praktyczna. A ponieważ jestem rodzicem, przez lata wszystkie te procesy, które wydawały mi się niezbędne, skróciłam do minimum. Czyli do aktu twórczego podchodzisz ekonomicznie. Nie mam czasu rozmyślać nad każdym detalem. Trzeba przecież spać. I jakkolwiek dziwnie to zabrzmi, najlepszym, co może zrobić aktor, to po prostu odpocząć – pójść na spacer, popływać, dać sobie chwilę wytchnienia. Właśnie wtedy głowa przetwarza wszystkie informacje w podświadomości, intuicyjnie. Zresztą jeśli od początku chcesz ułożyć bohatera z pełnym planem i świadomością, po chwili może się okazać, że wybrałaś nieodpowiednią ścieżkę. Najprostsza rada jest niezawodna: przestań o tym ciągle rozmyślać i analizować. Przyjdzie. Pozwól, by proces twórczy odbywał się w sposób naturalny. Powstrzymywanie się od nadmiernego analizowania w dzisiejszych czasach wcale nie jest łatwe… A czasami wystarczy, że operator poprosi aktora o przesunięcie się o cztery cale w lewo. I wszystko nagle nabiera sensu. Zmiana kadru staje się tym odnalezionym elementem, którego jako aktor nie musisz już ogrywać. Pracowałam i pracuję z wybitnymi operatorami i słucham ich rad, bo zawsze mają rację. Potrzebna jest w tym mądrość artystyczna, by wiedzieć, kiedy słuchać i zapomnieć na chwilę o ego. Zgadzam się. I przede wszystkim wiedzieć kogo! Jako aktorka o wielkiej charyzmie i obecności scenicznej szukasz w świecie filmu również innych dróg rozwoju. W tym roku podczas festiwalu EnergaCAMERIMAGE stanęłaś na czele jury Konkursu Głównego. Wzięłaś udział w projekcie artystycznym „Manifesto” Juliana Rosefeldta, wystawianym do 17 stycznia w toruńskim CSW. Jesteś współzałożycielką projektu Proof of Concept, który wspiera kobiety i mniejszości w filmie. Prowadzisz z mężem agencję, jesteś ambasadorką UNHCR. Co Ci to daje? Gdy zaczynasz pracę z aktorami na scenie, odbywa się ćwiczenie polegające na zrównoważeniu przestrzeni. To trochę jak tzw. huśtawka ważka na placu zabaw – równowaga występuje tylko w tej jednej krótkiej chwili, kiedy osoby siedzące na jej końcach odpowiednio przeważą deskę. Na scenie szukamy tego momentu, gdy każdego będzie dobrze słychać z konkretnych stron. Więc ja w życiu również szukam pustek w przestrzeni, które trzeba zapełnić. Gdy wchodzę na plan filmowy, zaczynam myśleć: „OK, jestem jedyną kobietą na 60 mężczyzn”. Kolejny plan i widzę, że jestem jedną z czterech kobiet, reszta to 37 mężczyzn. To nieuniknione, że z czasem zaczynasz się zastanawiać, dlaczego tak się dzieje, stajesz się świadoma tego, że plan musi odpowiadać rzeczywistości. W przeciwnym razie w jaki sposób możemy kreować świat w filmie, jeśli nie odzwierciedlamy go w samym procesie twórczym? Przez lata miałam szczęście współpracować z wieloma wspaniałymi operatorkami. Część moich ulubionych operatorów to kobiety. Zaczęłam się zastanawiać, jak mogłabym wzmocnić ich głos. Ale nie tylko ich. Nie tylko. Dorastałam w Sydney, masa moich przyjaciół to geje, osoby trans, niebinarne. Gdzie są ich historie? Dlaczego się o nich nie mówi? Są marginalizowani, a przecież stanowią część społeczeństwa. W życiu artystki, które mam wielki przywilej wieść, nie zawsze chodzi o to, żeby mówić, ale o to, by słuchać i obserwować. To niesamowicie wzbogacające dla mnie jako człowieka. Wręcz wzbogacające egoistycznie. W jury tegorocznej edycji festiwalu zasiada pięciu wspaniałych operatorów (Jolanta Dylewska, Anthony Dod Mantle, Rodrigo Prieto, Łukasz Żal, Anna Higgs – przyp. red.) i Sandy Powell (kostiumografka), z którą wielokrotnie pracowałam. Nie mogę się doczekać, by poznać ich perspektywę. Choć m.in. z Rodrigiem spotykaliśmy się już na planie, byliśmy częścią konkretnego projektu. Nie rozmawialiśmy o naszej miłości do kina w sensie globalnym. Może oni nauczą się czegoś ode mnie, aktorki mówiącej na temat sztuki operatorskiej? W końcu zawsze chodzi o rozmowę. Tak jest też w urzędzie Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców (od 2016 roku Cate Blanchett pełni funkcję ambasadorki dobrej woli UNHCR – przyp. red.). To dialog z wykluczonymi. Bo dlaczego głosy uchodźczych twórców filmowych miałyby być niesłyszalne? Między innymi z takich pytań wyrosła inicjatywa Proof of Concept? Tak. Miała szansę się spełnić m.in. dzięki spotkaniu z dr Stacy L. Smith, będącej częścią think tanku The Annenberg Inclusion Initiative. Gdy zaczynasz studiować statystyki, okazuje się, że dysproporcje w świecie filmu są zatrważające. I to nie my oszalałyśmy, tylko świat. Nie ma tu przypadków – składa się na to wiele czynników i trzeba zrobić wszystko, by to poprawić. Jako branża filmowa ponosimy społeczną odpowiedzialność za to, by podjąć wysiłek na rzecz zmiany na lepsze, dla wszystkich. Darować głos i odwagę ludziom – kobietom, osobom trans i niebinarnym – w innych branżach. Bądźmy dobrym przykładem zmian, które poniosą się dalej. Kolejni pójdą naszym śladem. Jest to szczególnie ważne teraz, w momencie przełomowym w historii ludzkości. W życiu artystki, które mam wielki przywilej wieść, nie zawsze chodzi o to, żeby mówić, ale o to, by słuchać i obserwować. To niesamowicie wzbogacające dla mnie jako człowieka. Gdy przygotowywałam się do naszej rozmowy, wyszukiwarka internetowa pokazywała mi jeden z Twoich cytatów całkowicie poza kontekstem: „Jestem tą dziwną istotą, która naprawdę lubi nosić gorsety”. Do niedawna gorsety były powidokiem opresyjnego traktowania kobiet, ale ostatnio coś zaczęło się zmieniać. Mówimy o nich w kontekście siły. W Twoim przypadku, aktorki, która wciela się w historyczne role, jak choćby Elżbiety I w filmie Shekhara Kapura, kostium może dodawać pewności siebie… No właśnie, bo ja lubię nosić gorsety jako aktorka. Nikt mnie nie zmusza do noszenia ich na co dzień. Nie muszę niczego zasłaniać ani krępować swojego ciała. Nie mam narzuconego określonego stroju. Tym samym wracamy do twojego pierwszego pytania – różnicy między fantazją a rzeczywistością. Chodzi o to, co gorset robi z moją postawą, moją obecnością sceniczną. Sposób, w jaki się stoi, porusza, wpływa na energię, którą promieniuje bohaterka, dlatego ta część garderoby często pomaga w pracy. Kształtuje postać. Ale gdyby ktoś kazał mi nosić gorset w życiu, nie podobałoby mi się to. Cytaty pozbawione kontekstu zupełnie zmieniają odbiór przekazu. I coraz częściej mówi się o tym, że gorsety rzeczywiście pomagają oddychać, a także utrzymać władczą postawę, podbijając wiarę w siebie. No właśnie, to dlatego śpiewaczki operowe często zakładają specjalne konstrukcje będące wsparciem dla przepony, by mogły wziąć głębszy oddech. A gdybym zapytała Cię w sensie metaforycznym, w jaki gorset są dziś spętane kobiety kina? Czy te gorsety zostały zrzucone? Sam fakt, że musimy o tym rozmawiać, sygnalizuje problem. Nie wiem, jak ty, ale ja w kontekście zawodowym nie myślę o swojej płci, dopóki kwestia ta nie zostanie poruszona w jakiejś rozmowie. A stawianie sprawy w ten sposób w pewnym sensie zawęża dyskusję. Tyle mamy niesamowitych artystek, co artystów. Tylko mężczyźni w kinie nie są tematem – z prostego powodu – jest ich w nim tak wielu. A ja czuję dumę z bycia kobietą w filmie z perspektywy, którą reprezentuję, i moich współpracowniczek – znakomitych artystek. Nie chcę tylko, żeby termin „kobiety w kinie” stał się etykietą, która już na zawsze będzie nas ograniczać. Musimy uważać, by nie wpaść w pułapkę i nie doprowadzić do autogettoizacji. Pamiętam, kiedy z mężem (Andrew Uptonem, scenarzystą – przyp. red.) prowadziliśmy National Theatre w Australii, powtarzaliśmy, że często popełnianym błędem jest łączenie początkującego dramaturga z początkującym reżyserem. A trzeba robić inaczej – łączyć młodego dramaturga z jednym z najbardziej doświadczonych reżyserów, by ten mógł odświeżyć swoje spojrzenie dzięki nowemu twórcy. Za to młody dramaturg mógłby skorzystać z doświadczenia. I takie mieszanie perspektyw to moim zdaniem klucz do przełamywania schematów i poszukiwania nowego. Mówimy o metaforycznych gorsetach kobiet, ale mężczyźni też je noszą. W przestrzeni publicznej coraz głośniej mówi się o kryzysie męskości. Bo kiedy przy stole nie pojawia się różnorodność perspektyw, prowadzi to tylko do ograniczeń. Poza tym jest nudne. Niezależnie od płci. A dla mężczyzn oznacza to, że wciąż będą krążyć wokół tych samych oczekiwań. A może chodzi o to, że ta dyskusja rozpoczęła się zbyt późno? W sztukach wizualnych głos malarek, takich jak Frida Kahlo czy Hilma af Klint, usłyszeliśmy dopiero w latach 70. XX wieku, a Linda Nochlin pisała wówczas głośny esej „Dlaczego nie było wielkich artystek” – wciąż zresztą aktualny. To także. Skoro więc o artystkach, poruszmy kontekst muzyczny. Wcieliłaś się w Lydię Tár, dyrygentkę Filharmoników Berlińskich, w filmie „Tár”. I nie był to pierwszy raz, kiedy zagrałaś muzyka. Wcześniej wystąpiłaś m.in. w roli Boba Dylana w filmie „I’m Not There. Gdzie indziej jestem” w reż. Todda Haynesa. Świetnie posługujesz się akcentami, co ostatnio usłyszeliśmy w „Rumours” Guya Maddina i Evana Johnsona. Jak ważny jest dla Ciebie świat muzyki i dźwięków? Jesteś na nie wrażliwa? O tak. Praca z Toddem Haynesem jest niezwykła, bo zawsze ma przygotowany soundtrack i dla każdego bohatera, i dla całego obrazu. To ważne, bo często długo możemy szukać punktów wspólnych postaci, jej połączeń. Bywa, że pomaga obraz. Kiedy przygotowywaliśmy „Carol” (reż. Todd Haynes – przyp. red.), rozmawialiśmy sporo o fotografii Vivian Maier i Saula Leitera. Cudownie pracowało mi się wtedy z Toddem i Edem (Edwardem Lachmanem, operatorem – przyp. red.). Ale dla mnie zapalnikiem zwykle jest piosenka, fraza, dźwięk czy krajobraz muzyczny, które pozwolą połączyć się materii w subtelny, głęboki sposób. Stąd często do ról przygotowuję własne playlisty. Dlatego na koniec zapytam Cię o rolę. Zaczęłyśmy nasze spotkanie od rozmowy o polskich pisarzach, przytoczę więc fragment wiersza noblistki Wisławy Szymborskiej „Życie na poczekaniu”: „Nie znam roli, którą gram / Wiem tylko, że jest moja, niewymienna”. Zastanawiałaś się nad swoją rolą w życiu dzisiaj? Oczywiście. Zastanawiam się nad tym, bo życie jest nieprzewidywalne i często możesz po prostu nie dotrzeć do celu. Dlatego jestem dość ostrożna, by nie wpadać w pułapkę utrwalonych ról, w których łatwo się zatracić. Wtedy sobą potrząsam. Ostatnio zaś dużo myślę o tym, by być tak cichą, jak to tylko możliwe, ze względu na to, że świat stał się nieznośnie głośny. A jest w nim tyle nieusłyszanych od pokoleń głosów. Dlatego potrzebuję swojej ciszy – by je wszystkie usłyszeć. Zwykle zwraca się uwagę na najgłośniejszą osobę w pokoju. Ja chcę znaleźć tę, która mówi najmniej, i jej oddać głos. W tym momencie taką mam rolę – słuchać, patrzeć, chłonąć. Rozmawiała Maja Chitro
Mało kto wie, że Cate Blanchett ma czworo dzieci. 20-letni Roman zapozował u jej boku na czerwonym dywanie
Chociaż życie Cate Blanchett i jej męża jest prywatne, od czasu do czasu zdarza im się uchylić rąbka tajemnicy. Tym razem aktorka pojawiła się w blasku fleszy ze swoim 20-letnim synem.
Nie wiemy czy to przez rolę, w które wciela się Cate Blanchett – często niedostępne i chłodne kobiety – czy może przez to, że od zawsze stara się trzymać życie prywatne z dala od blasku fleszy, ale informacja, że aktorka ma czworo dzieci jest dla wielu jest sporym zaskoczeniem. Jej syn, 20-letni Roman Upton pojawił się niedawno u jej boku na branżowym wydarzeniu. Syn Cate Blanchett zapozował u jej boku na czerwonym dywanie Fundacja Clooneyów na rzecz Sprawiedliwości (Clooney Foundation for Justice) niedawno, bo 26 września 2024 roku zorganizowała swoje coroczne nagrody Albie. Wydarzenie odbyło się w Bibliotece Publicznej w Nowym Jorku i honoruje osoby, które wykazały się niezwykłą odwagą w obronie sprawiedliwości i praw człowieka na całym świecie. Wśród laureatów 2024 roku znaleźli się aktywiści działający w dziedzinach takich jak: wolność prasy, prawa kobiet i odpowiedzialność za zbrodnie przeciwko ludzkości. Wieczór przyciągnął wiele gwiazd, w tym Cate Blanchett z 20-letnim synem, Meryl Streep i Johna Krasinskiego, a uświetniły go występy takich artystów jak Sting i Mumford & Sons. Amal i George Clooney wyrazili wdzięczność za wsparcie, które umożliwia fundacji rozszerzenie swojego wpływu na ponad 40 krajów na całym świecie. Wydarzenie miało na celu podkreślenie pracy obrońców sprawiedliwości oraz pokazanie zaangażowania fundacji w pociąganie do odpowiedzialności łamiących prawa człowieka poprzez inicjatywy takie jak TrialWatch® i The Docket. Cate Blanchett i jej rodzina. Wraz z mężem starają się wieść prywatne życie Roman Upton, urodzony 23 kwietnia 2004 roku, jest drugim najstarszym synem Cate Blanchett i jej męża, Andrew Uptona. Rodzina stara się prowadzić życie z dala od blasku fleszy, ale Roman od czasu do czasu pojawia się z matką na publicznych wydarzeniach, takich jak Critics' Choice Awards czy inne ceremonie wręczenia nagród. Cate Blanchett i Andrew Upton są małżeństwem od 30 lat. Trzymają swój związek z dala od blasku fleszy. Kim jest mąż aktorki? Cate Blanchett kilkukrotnie wspominała w wywiadach również o swoim najstarszym synu, mówiąc, że jest zainteresowany filmem i sztuką, choć nie wiadomo, czy planuje podążać śladami rodziców i zaangażować się w branżę filmową czy teatralną. W 2018 roku, kiedy Dashiell miał 17 lat pomagał znanej mamie przy produkcji filmowej "The House with a Clock in Its Walls", co niektórzy odczytali jako chęć podążania śladami znanej mamy. Jednak, na dzień dzisiejszy nie znamy szczegółów na temat jego kariery czy dalszych planów.
Cate Blanchett i Andrew Upton są małżeństwem od 30 lat. Trzymają swój związek z dala od blasku fleszy. Kim jest mąż aktorki?
Aktorka Cate Blanchett i jej mąż, Andrew Upton, są razem od prawie 30 lat. Ich romans rozpoczął się chaotycznie, mimo tego wciąż są razem. Poznajcie ich historię.
W tym artykule: Kim jest mąż Cate Blanchett, Andrew Upton? Jak Cate Blanchett poznała swojego męża? Czy Cate Blanchett i Andrew Upton mają dzieci? Jaki jest sekret ich długiego związku? Być może tkwi w tym, że są dobrze dobrani: Cate Blanchett jest chwalona za swoje niesamowite role, a Andrew Upton jest jej twórczym odpowiednikiem. Para znana jest zarówno ze współpracy zawodowej, jak i indywidualnych sukcesów. Razem wychowali czwórkę dzieci. Oto wszystko, co warto wiedzieć o mężu Blanchett. Kim jest mąż Cate Blanchett, Andrew Upton? Andrew Upton urodził się i wychował w Australii, a następnie studiował na Uniwersytecie w Sydney. Podobnie jak jego żona, jest zanurzony w świecie rozrywki, pracuje jako dramaturg, scenarzysta i reżyser. Miał również kilka epizodów związanych z aktorstwem. Produkcje męża Cate Blanchett można było oglądać w National Theatre w Londynie i Sydney Theatre Company. W 2020 roku Upton podzielił się swoimi przemyśleniami na temat kreatywności. Podczas przemówienia na Uniwersytecie w Melbourne mówił o tym, jak często używa pięcioaktowej struktury do rozpoczęcia każdego nowego projektu. „Sprowadza się to do bardzo prostego składniowego pojęcia początku, środka i końca. Jeśli zbierzesz publiczność i sprawisz, że będą na skraju swoich miejsc, a aktorzy będą na skraju swojej gotowości i wszystko będzie nieuformowane, to masz prawdziwy początek. A jeśli masz prawdziwy początek, ludzie przychodzą na imprezę i nawiązuje się kontakt, to myślę, że ukończenie tego jest bardzo, bardzo satysfakcjonujące”. Cate i Andrew często ze sobą współpracują. Upton był producentem wykonawczym filmu „Carol” w reżyserii Blanchett. Oboje pełnili funkcję dyrektorów artystycznych w Sydney Theatre Company. Tak dobrze im się ze sobą pracuje, że założyli nawet własną firmę Dirty Films, która wyprodukowała The New Boy i serial Apple TV+ „Sprostowanie”. Blanchett powiedziała E! w 2015 roku, że uwielbia pracować nad kreatywnymi projektami ze swoim mężem. „To było wspaniałe kreatywne partnerstwo, a także wielki romans. Wspólna praca, prowadzenie firmy w Australii. To było fantastyczne” wyznała. Jak Cate Blanchett poznała swojego męża? Poznali się w 1997 roku. Aktorka pracowała nad sztuką Czechowa i co ciekawe nie zaiskrzyło między nimi od razu. Później sytuacja uległa zmianie. „Myślał, że jestem zdystansowana, a ja myślałam, że jest arogancki”, powiedziała na łamach Vanity Fair w 1999 roku. „I to tylko pokazuje, jak bardzo można się mylić. Ale kiedy mnie pocałował, to było to”. W 2015 roku Blanchett opowiedziała więcej o ich zalotach w wywiadzie z Ellen DeGeneres. Andrew oświadczył się trzy tygodnie po tym, jak zaczęli się spotykać. W rzeczywistości znali się od lat, ale po trzech dniach randkowania poczuła, że widzi ich przyszłość. „Byliśmy w łóżku, jak to bywa po trzech dniach, a on powiedział: 'Cate', a ja pomyślałam: 'Cholera, poprosi mnie o rękę, a ja będę musiała się zgodzić, ale potem powiedział: 'Nie, jestem głodny, chcesz iść coś zjeść?'. Potem zadał to samo pytanie po trzech tygodniach, a ja się zgodziłam” . W wywiadzie dla Vanity Fair wyznała, że wejście w związek całkowicie zmieniło jej grę aktorską. Czy Cate Blanchett i Andrew Upton mają dzieci? Para trzyma swoje pociechy z dala od opinii publicznej. Małżeństwo ma czwórkę dzieci: Dashiella, Romana, Ignatiusa i Edith. Blanchett powiedziała, że jej dzieci są „niezainteresowane” sławą. W 2020 roku Blanchett podzieliła się spostrzeżeniami na temat swojego małżeństwa po ponad dwóch dekadach spędzonych razem w wywiadzie dla Mirror. „W moją pierwszą rocznicę ślubu mąż podarował mi odkurzacz, a potem mikser” - powiedziała. „Kiedyś było to srebro i złoto, ale teraz lista ta obejmuje ekspresy do kawy i żelazka, a sens dotarcia do złotej i diamentowej rocznicy zniknął. Teraz jest to rocznica mikrofalówki. Teraz jest mniej romantycznie i ponadczasowo”. Tekst pojawił się oryginalnie na stronie ELLE US.
Cate Blanchett odsłoniła biust w topie z kryształowych łańcuszków. 55- letnia aktorka zaprezentowała obłędną figurę
Cate Blanchett podbija czerwony dywan na festiwalu filmowym w Wenecji. Aktorka zaskoczyła wszystkich wyjątkowo odważną stylizacją na imprezie marki Armani Beauty. Jej top składający się z kryształowych łańcuszków ledwo zakrywał biust.
Jak wiadomo festiwal filmowy w Wenecji to nie tylko kino, ale również wydarzenia towarzyszące. Luksusowe marki korzystają z okazji aby ogrzać się w świetle międzynarodowych gwiazd. Cate Blanchett była jedną z nich podczas spotkania z marką Armani Beauty. 55-letnia aktorka od lat jest ambasadorką marki Armani. Gwiazda często wybiera kreacje tego domu mody na czerwony dywan. Australijska aktorka jest też twarzą perfum Si. Cate Blanchett w topie odsłaniającym biust Gwiazda kina swoją ostatnią stylizacją udowodniła, że styl glamour ma się dobrze. Na imprezę marki wybrała aksamitne spodnie z wysokim stanem i niezwykle odważny top, który ledwo zakrywał jej biust. Efekt był spektakularny! Wcześniej zdecydowała się na czarny kombinezon z odsłoniętymi plecami, które zdobił sznur pereł. Stylizacja pochodziła z kolekcji Armani Prive 2024. Cate Blanchett promuje serial W Wenecji gwiazda promuje swój serial "Disclaimer". Postać Blanchett jest cenioną i odnoszącą sukcesy dziennikarką telewizyjną, specjalizującą się w ujawnianiu przestępstw dokonywanych przez różne instytucje i organizacje. Pewnego dnia odkrywa na swoim stoliku nocnym tajemniczą powieść napisaną przez wdowca. Ku swojemu przerażeniu zdaje sobie sprawę, że jest centralną postacią w tej opowieści, dotyczącej wydarzeń, które miała nadzieję pozostawić na zawsze w przeszłości. Historia ta odsłania jej najgłębiej skrywany sekret.
Cate Blanchett pokazuje, jak modnie stylizować jeans po 50-tce. Ten zestaw to kwintesencja jesiennych trendów
Cate Blanchett to wieloletnia zwolenniczka stylizacji w trendzie Canadian Tuxedo. Aktorka już nie raz udowodniła, że look opierający się w całości na denimie pasuje na każdą okazję. Kluczowe są jednak dodatki, a te gwiazda dobrała po mistrzowsku.
55-letnia Cate Blanchett zachwyca w jeansowym total looku Cate Blanchett zaprezentowała stylową wersję denim on denim podczas wczorajszego występu w programie "Good Morning America". Aktorka, promująca obecnie swój nowy film "Borderlands", dała popis znajomości trendów, a zestaw który wybrała genialnie odzwierciedlał jej styl personalny. Strój Cate składał się z jeansowej marynarki i szerokich spodni w tym samym odcieniu. Komplet pochodzi z kolekcji resort 2025 Brandona Maxwella. Blanchett podkręciła swój zestaw za pomocą sprawdzonego triku stylistek. Do marynarki dodała duży pas z klamrą w kształcie serca. Ten szczegół okazał się idealnym wykończeniem stroju aktorki. Uwagę zwracały także skórzane czółenka z noskiem w szpic oraz ultramodne okulary w stylu vintage. Skomponuj podobną stylizację: View Burdaffi on the source website Lasso w dłoń! Cowboy core to ulubiony trend gwiazd i absolutny hit TikToka. Jak zainspirować się stylem kowbojskim? Jakie buty pasują do szerokich jeansów? Top 3 modele na jesień 2024 Jeansy z szerokimi nogawkami, zwane również spodniami bootcut i wide leg, są jednym z najgorętszych trendów tej jesieni. Jednak wraz z nadejściem nowego sezonu powraca ten sam problem: z jakimi butami je zestawiać? Problem jest istotny bowiem to właśnie obuwie stanowi klucz do udanej stylizacji z szerokimi jeansami. Wzorem Cate Blanchett możesz przełamać denimowy total look eleganckimi szpilkami z ostrym czubkiem. Jeśli wolisz bardziej casualowy zestaw, postaw na stylowe sneakersy. Białe, minimalistyczne modele doskonale zrównoważą szerokie nogawki jeansów, dodając całej stylizacji sportowego charakteru. Ostatnia opcja to botki na obcasie - genialnie wydłużają sylwetkę. Wybierz modele z wąską cholewką, które ładnie wpasują się pod nogawkę jeansów. Koniecznie zwróć uwagę na noski. Najlepszą opcją będą te ze szpicami wystającymi spod spodni. View Burdaffi on the source website Modne buty na jesień 2024. Lista 7 modeli, które będą królować w tym sezonie [trendy jesień-zima 2024]
Cate Blanchett powtórzyła stylizację, którą wcześniej założyła na Oscary. Aktorka po raz kolejny olśniewa w metalicznej koszuli
Aktorka Cate Blanchett zadała szyku na pokazie mody Louis Vuitton w Paryżu, powtarzając stylizację sprzed roku, którą miała na Oscarach. Po raz kolejny wyglądała olśniewająco.
W tym artykule: Cate Blanchett na pokazie Louis Vuitton w tej samej koszuli, którą miała na Oscarach Gwiazdy wciąż rzadko pojawiają się w tym samych ubraniach publicznie (pomimo propagowania zrównoważonej mody). Na szczęście jednym z nielicznych wyjątków jest Cate Blanchett, która już po raz kolejny udowodniła, że można wyglądać świetnie w tym samym. Okazuje się, że podstawowym elementem jej garderoby jest niebieska metaliczna koszula, którą chętnie nosi. W zeszłym roku pojawiła się w niej na gali wręczenia Oscarów, a kilka dni temu zadała w niej szyku podczas paryskiego tygodnia mody. W przypadku jednej i drugiej stylizacji, chociaż różniły się od siebie dołem, wyglądała olśniewająco. Cate Blanchett na pokazie Louis Vuitton w tej samej koszuli, którą miała na Oscarach Aktorka pojawiła się na pokazie Louis Vuitton podczas paryskiego tygodnia mody, oglądając prezentację nowej kolekcji z pierwszego rzędu u boku Catherine Deneuve i Emmy Stone. Cate Blanchett założyła z tej okazji metaliczną, drapowaną koszulę z przeskalowanymi rękawami i podkreślonymi ramionami w pięknym, podkreślającym urodę kolorze niebieskim. Elegancką, zabudowaną górę zestawiła ze skórzanymi, prostymi spodniami w rockowym stylu, wpisując się tym samym w trend Grunge girl. Do tego buty w szpic na obcasie i czarne okulary oraz upięte włosy, które dopełniły stylizację i stworzyły szykowny, ale jednocześnie nowoczesny look. Strój Cate Blanchett to oczywiście dom mody Louis Vuitton, z którym aktorka współpracuje od dłuższego czasu. Metaliczna koszula została zaprojektowana specjalnie dla niej już rok temu, na galę Oscarów. Nie dziwimy się, że Cate zdecydowała się ponownie założyć ten spektakularny element, który dodaje charakteru każdej stylizacji. W zeszłym roku aktorka, nagrodzona statuetką za główną rolę w filmie “Tár”, odebrała ją w dokładnie tej samej koszuli. W 2023 roku zestawiła ją wtedy z długą, satynową spódnicą w czarnym odcieniu z trenem, ciągnącym się za nią po ziemi. Do dwóch razy sztuka. Stylizacje, które gwiazdy miały już kiedyś na sobie. Cate Blanchett, Jennifer Lopez, Jane Fonda i Kate Middleton lansują modę vintage Ciekawe jest to, że na Oscarach rok temu Cate Blanchett postawiła nie tylko na tą samą metaliczną koszulę, ale także podobną fryzurę. Zaczesane włosy do tyłu w postaci romantycznego, swobodnego koczka idealnie współgrały z mocno podkreślonymi przez koszulę ramionami i odsłaniały szyję przy zabudowanym dekolcie. To nie pierwszy raz, gdy Cate powtórzyła stylizację. Gwiazda ma w swojej szafie także ulubioną sukienkę projektu Giorgio Armani z gorsetową górą, którą założyła aż cztery razy na czerwony dywan, m.in. podczas rozdania Złotych Globów i na Festiwalu Filmowym w Wenecji. Cate Blanchett w duchu sustainability pokazuje, jak nosić tę samą kreację na wiele sposobów. Już czwarty raz założyła ją na czerwony dywan Aktorka zdecydowanie inspiruje w kwestii stylu i udowadnia, że powtarzanie tych samych elementów garderoby, którym za pomocą odpowiedniego wystylizowania można nadać zupełnie różnego charakteru, jest mocno w trendach. Nie możemy doczekać się jej kolejnego looku na tegorocznej oscarowej gali.