Brytyjski mini-serial kryminalny ukryty w katalogu Netflixa. Fani politycznych thrillerów będą zachwyceni tą propozycją
Mroczne ulice Londynu, chłodna atmosfera i śledztwo, które szybko przestaje dotyczyć tylko jednej zbrodni. Ten brytyjski miniserial Netflixa wciąga jak polityczny thriller i nie daje prostych odpowiedzi aż do finału.
Netflix ma w swojej bibliotece prawdziwą perełkę, o której mówi się zdecydowanie za mało. „Collateral” to czteroodcinkowy brytyjski miniserial kryminalny, który zaczyna się jak klasyczne śledztwo, ale szybko zmienia się w gęstą, polityczną układankę. Londyn w tej historii nie jest tylko tłem - to miasto napięć, przemilczeń i kompromisów, w którym każde kolejne odkrycie boli bardziej niż poprzednie. Serial ma chłodny, realistyczny klimat i buduje napięcie powoli, ale bezlitośnie. Tu nie ma spektakularnych pościgów ani efektownych zwrotów akcji - zamiast tego dostajemy detale, które narastają jak kamień w żołądku. I właśnie dlatego tak trudno się od niego oderwać. O czym jest „Collateral”? Fabuła zaczyna się od zabójstwa dostawcy pizzy. Niby przypadkowa zbrodnia, jedna z tych, które mogłyby zniknąć w policyjnych raportach. Ale szybko okazuje się, że ta sprawa ma drugie dno - a każdy trop prowadzi do coraz bardziej niewygodnych pytań. Śledztwo przejmuje ciężarna detektyw Kip Glaspie - spokojna, opanowana, pozornie niewzruszona. Nie kupuje prostych wyjaśnień i nie pozwala, by ktokolwiek zbył ją banalną narracją. Z czasem odkrywa, że morderstwo jest powiązane z polityką, imigracją, władzą i instytucjami, które wolą ukrywać prawdę niż ją ujawnić. „Collateral” nie jest więc tylko kryminałem. To serial, który wciąga w dyskusję o współczesnej Wielkiej Brytanii - o hipokryzji, moralnych kompromisach i o tym, jak łatwo system potrafi zmielić człowieka. View oEmbed on the source website „Collateral” brytyjski mini-serial na Netflix. Kto w obsadzie? Reżyserią zajęła się S. J. Clarkson, znana z wyczucia w budowaniu emocjonalnych historii skoncentrowanych na bohaterach. Scenariusz napisał David Hare - ceniony dramaturg i scenarzysta, który od lat słynie z tekstów zanurzonych w polityce i społecznych napięciach. To połączenie daje efekt w postaci serialu, który nie tylko trzyma w napięciu, ale też zostawia po sobie wyraźny niepokój. Największą siłą „Collateral” jest Carey Mulligan, która wciela się w detektyw Kip Glaspie. Jej bohaterka jest powściągliwa, inteligentna i konsekwentna - a przy tym ma w sobie coś, co przyciąga uwagę od pierwszej sceny. W obsadzie pojawiają się także Billie Piper, Nicola Walker oraz John Simm, znany m.in. z „Broadchurch”. Każda z tych postaci wnosi do historii własne napięcia, tajemnice i moralne dylematy, które idealnie pasują do dusznego klimatu opowieści. Dlaczego warto obejrzeć „Collateral”? Bo to miniserial, który wciąga jak najlepszy polityczny thriller - tylko bardziej subtelnie i realistycznie. Nie dostajemy tu łatwych odpowiedzi, a każda kolejna scena odkrywa kolejną warstwę układanki. To propozycja dla tych, którzy lubią kryminały w stylu „british noir”: chłodne, nieoczywiste i duszne, z Londynem pokazanym bez upiększeń. Po seansie zostaje to dziwne uczucie, że niby wszystko się wyjaśniło, ale świat wcale nie stał się przez to lepszy. Jeśli podobały Wam się seriale takie jak „Black Doves” czy „Zwerbowany”, „Collateral” dostępny na Netflix może okazać się idealnym tytułem na wieczór binge watchingu. Tylko ostrzegam: cztery odcinki skończą się szybciej, niż będziecie chciały.
Ekranizacja jednej z najważniejszych powieści XX wieku trafiła na Prime Video. To historia obsesyjnej miłości i upadku marzeń
Tragiczna opowieść o miłości, marzeniach i zgubnym pragnieniu powrotu do przeszłości. „Wielki Gatsby” z Leonardo DiCaprio dostępny jest teraz na Prime Video. Dwa Oscary, gwiazdorska obsada i historia, która wstrząsa pokoleniami.
W tym artykule: „Wielki Gatsby” – ekranizacja, która podbiła świat Tragiczna historia Jaya Gatsby’ego i Daisy Buchanan Powieść Fitzgeralda, która przetrwała wiek „Wielki Gatsby” na Prime Video – jak obejrzeć? Obsada filmu – DiCaprio, Maguire i Mulligan w rolach życia „Wielki Gatsby” – ekranizacja, która podbiła świat „Wielki Gatsby” to ekranizacja jednej z najważniejszych powieści XX wieku autorstwa F. Scotta Fitzgeralda. Film w reżyserii Baza Luhrmanna miał premierę w 2013 roku i szybko stał się globalnym sukcesem. Produkcja zdobyła dwa Oscary i przyniosła wpływy przekraczające 275 milionów funtów. Dziś można go obejrzeć na platformie Prime Video. Filmowa wersja, osadzona w latach 20. XX wieku na Long Island, przyciąga wzrok spektakularną oprawą wizualną i niezwykłą starannością w oddaniu klimatu epoki. Wśród wielu adaptacji powieści Fitzgeralda to właśnie ta produkcja zdobyła największe uznanie krytyków i widzów. Tragiczna historia Jaya Gatsby’ego i Daisy Buchanan Głównym bohaterem filmu jest Jay Gatsby, miliarder o tajemniczej przeszłości, który obsesyjnie pragnie odzyskać dawną miłość – Daisy Buchanan. Ich losy śledzimy oczami Nicka Carrawaya, weterana Wielkiej Wojny, który po przeprowadzce na Long Island poznaje świat bogaczy i dekadencji. Spotkanie Gatsby’ego z Daisy, zorganizowane przez Nicka, staje się początkiem dramatycznych wydarzeń. Wśród nich znajduje się tragiczny wypadek, który całkowicie zmienia życie bohaterów. Opowieść o niespełnionej miłości, tęsknocie i iluzjach staje się bolesnym rozrachunkiem z amerykańskim snem. Powieść Fitzgeralda, która przetrwała wiek Książka „Wielki Gatsby” została wydana po raz pierwszy w 1925 roku. Choć początkowo nie zdobyła dużego uznania, jej renesans nastąpił podczas II wojny światowej. Dziś uważana jest za jedno z najważniejszych dzieł literatury amerykańskiej. Fitzgerald ukazuje w niej nie tylko dramat jednostki, ale też społeczne tło – walkę o status, pragnienie luksusu, kryzys moralności. Powieść porusza tematy uniwersalne: miłość, strata, pogoń za marzeniami i konsekwencje ich realizacji. „Wielki Gatsby” to nie tylko romans, ale przede wszystkim psychologiczna analiza obsesji i rozczarowania. „Wielki Gatsby” na Prime Video – jak obejrzeć? Film „Wielki Gatsby” z 2013 roku jest dostępny na platformie Prime Video. Dzięki temu każdy może ponownie zanurzyć się w świat jazzowej ery, dekadencji i namiętności, który stworzył Fitzgerald, a który Luhrmann przeniósł na ekran z niezwykłą precyzją i rozmachiem. To idealna okazja, by odkryć historię Gatsby’ego na nowo – zwłaszcza że film zyskał miano jednej z najlepszych ekranizacji literatury amerykańskiej. Dla tych, którzy znają książkę, to wizualna uczta. Dla tych, którzy dopiero sięgną po powieść – fascynujące wprowadzenie do świata Jaya Gatsby’ego. Obsada filmu – DiCaprio, Maguire i Mulligan w rolach życia Film może pochwalić się imponującą obsadą. W tytułową rolę wcielił się Leonardo DiCaprio, tworząc jedną z najbardziej zapadających w pamięć kreacji w swojej karierze. Jego interpretacja Gatsby’ego łączyła charyzmę z niepokojem człowieka, który za bogactwem skrywał złamane serce. Obok niego wystąpił Tobey Maguire jako Nick Carraway – narrator i świadek wydarzeń. Carey Mulligan zagrała Daisy Buchanan, kobietę, która staje się obiektem obsesji Gatsby’ego. Joel Edgerton w roli Toma Buchanana i Amitabh Bachchan jako Meyer Wolfsheim dopełnili tej silnej obsady. Każda z postaci wnosi do fabuły unikalny pierwiastek – od niewinności po cynizm, od romantyzmu po brutalność. To właśnie gra aktorska sprawia, że film „Wielki Gatsby” to nie tylko adaptacja książki, ale pełnoprawne, emocjonalne doświadczenie.
"Maestro". Portret muzyki czy człowieka? Bradley Cooper o Leonardzie Bernsteinie [recenzja filmu]
Leonard Bernstein to dla Amerykanów dobro narodowe. Bardziej ikona niż człowiek. Z mitu, choć przez pryzmat sztuki, odziera go Bradley Cooper – reżyser i aktor wcielający się w tytułową rolę. Jak mu poszło? Niech odpowiedzią będzie fakt, że film właśnie otrzymał 4 nominacje do Złotych Globów (za zdjęcia, reżyserię, rolę kobiecą i męską).
„Dzieło sztuki nie odpowiada na pytania, tylko je prowokuje”. Ten cytat z Bernsteina rozpoczyna film „Maestro” – obraz o wielkim muzyku, pianiście, pierwszym tak istotnym, bo kształconym w Stanach Zjednoczonych dyrygencie (do lat 40. XX wieku najlepsi pochodzili ze Starego Kontynentu, a przynajmniej tam uczyli się fachu), który osiągnął międzynarodowy sukces i wielkie uznanie. Lenny, bo tak go nazywano, stanął na czele Filharmoników Nowojorskich i innych największych orkiestr świata. I wprowadził klasykę, dotąd zarezerwowaną dla elitarnych sal koncertowych, do popkultury. W zrozumieniu filmu znajomość postaci, o którym opowiada, jest kluczowa. Szczególnie, jeśli mowa o muzyku klasycznym o tak barwnym i skomplikowanym życiorysie. Należę do tych osób, które – słusznie lub nie – są przekonane, że artystom wolno więcej. Przez wielką sztukę ludzie ci stają się nieśmiertelni. Zostali zaopatrzeni w wysoką wrażliwość, a co za tym idzie, silniejsze odczuwanie świata. Doprowadzanie siebie na skraj emocji, a najbliższych na skraj załamania, z psychologicznego punktu widzenia jest narcystyczne i samolubne. Czasami psychopatyczne. Z artystami żyje się trudno, bo życie trzeba dostosować do sztuki. Nigdy odwrotnie. I choć początek najczęściej bywa ekscytujący, z biegiem czasu staje się nużący i trudny do zniesienia. A co, jeśli spotka się dwoje artystów? Co, jeśli zdarzy się to w konserwatywnej Ameryce lat 40.? Co, jeśli jedno z nich – Leonard Bernstein – należy do skostniałego świata klasyki, drugie – Felicia Montealegre Cohn – do bezwzględnego świata filmu, który nie popuszcza nawet największym gwiazdom? Co, jeśli to uczucie ponad wszystko – między artystką a artystą, między kobietą a mężczyzną? I w końcu co, jeśli ona musi znosić tych „trzecich”, którymi zawsze będą mężczyźni? Choć scenariusz filmu o Bernsteinie krążył z rąk do rąk, od Scorsesego po Spielberga, ten ostatni przekazał go w końcu Cooperowi. Bradley sprawdził się już jako reżyser w „Narodzinach gwiazdy”, historii osnutej muzyką country. Dlaczego miałby nie spróbować tym razem, skoro od dziecka fascynował się muzyką klasyczną, a od studiów marzył o zrealizowaniu projektu poświęconemu Leonardowi Bernsteinowi? Scorsese i Spielberg finalnie zostali więc głównymi producentami filmu. A Cooper zabrał się do pracy. Ciężkiej pracy. Jak trudno w filmie pokazać świat klasyki zdałam sobie sprawę, gdy na poszczególne elementy zaczęli zwracać moją uwagę przyjaciele muzycy. Granie na instrumentach jest jak rytuał, w końcu edukacja przyszłych artystów zaczyna się od nauki ich trzymania. Po tym szybko można poznać w kinie, że aktor lub reżyser nie odrobili zadania domowego. I choć to wiedza hermetyczna, pozwala pokazać prawdę. Brak odpowiedniego przygotowania staje się więc najpewniej hamulcem, który powstrzymuje filmowców przed sięgnięciem po klasyków. Owszem, zdarzają się wyjątki, jak „Amadeusz” w reż. Miloša Formana czy „Tár” w reż. Todda Fielda. Ale częściej niż dopieszczony, zgodny ze sztuką obraz, dostajemy rozczarowanie i fałszywe nuty. Bardzo złe filmy powstały choćby o genialnym skrzypku Paganinim. Wśród nich „Paganini: uczeń diabła” z wielkim talentem, również skrzypkiem w roli głównej, Davidem Garretem. I choć na scenie, w tym na największych stadionach, bo taką publiczność zgromadzić na swoich występach potrafi, kaprysy (formy muzyczne, utwory popisowe, przyp. red.) wychodzą mu niezwykle sprawnie, oko kamery nie kocha go już tak bardzo. Bradley Cooper, jako bardzo przytomny filmowiec, zdawał sobie sprawę, jak trudną materię bierze na warsztat. Dlatego szykował się do produkcji i roli Bernsteina przez sześć lat. Tyle zajęło mu studiowanie mimiki, gestów kompozytora musicalu „West Side Story”. Lecz przede wszystkim dyrygentury! Aktor postanowił nie tylko naśladować bardzo charakterystyczne i charakterne ruchy Bernsteina za pulpitem, ale zrozumieć je i poczuć – a to dzięki współpracy z najwybitniejszymi współczesnymi dyrygentami, w tym Gustavo Dudamelem (podczas jego występów siadał z muzykami w kanale dla orkiestry, obserwował próby Filharmoników Berlińskich podczas ich prób, gdy grali II Symfonię Mahlera) czy Yannikiem Nézet-Séguinem – podczas jego prób siadał najczęściej między altówkami a skrzypcami. Chłonął każdy gest, każdą reakcję, każdą nutę. Opłaciło się. Tych sześć lat zaprocentowało świetnie poprowadzoną i zagraną monumentalną sceną, w której wybrzmiewa II Symfonia Mahlera zwana Rezurekcyjną, w całości zagrana przez London Symphony Orchestra pod batutą Coopera. Wystarczy powiedzieć, że w trakcie nagrań muzycy zapominali, że nie dyryguje nimi profesjonalista, ale aktor. Warto też porównać tę niemal 6-minutową scenę z oryginalnym nagraniem dostępnym w internecie, jakie powstało w Ely Cathedral dokładnie 50 lat temu. Podobieństwo porusza i zadziwia. To przykład perfekcjonizmu Coopera, który zdaje się, że wziął sobie do serca słowa Bernsteina, który mawiał: „Muszę dyrygować każdą częścią mojego ciała, ramionami, nadgarstkami i kolanami”. Jednak to nie podróż muzyczna jest osią filmu „Maestro”. Trudno opowiedzieć historię tak kolorowego ptaka, więc Cooper – zresztą współscenarzysta obok Josha Singera – postanowił skupić się na momentach życia, które nierozerwalnie łączą się z jego karierą. Robi to w mistrzowski sposób, wybierając intymny model prowadzenia kamery, sprytnie przeskakując przez kolejne dekady życia artysty (zaczynając od lat 40., gdy po występie w Carnegie Hall, gdy w ostatniej chwili zastąpił niedysponowanego Brunona Waltera, 25-letni Bernstein staje się krajową sensacją) niczym po historii kina. Kinomaniacy znajdą tu wiele odniesień – choćby do „Obywatela Kane’a” Orsona Wellesa. Ale sensacją jest tu Carey Mulligan, której filmowa Felicia dominuje ekran. To nie pierwszy raz, gdy Cooper oddaje w swoim filmie pole do popisu partnerce. Tak było z Lady Gagą we wspomnianych już „Narodzinach gwiazdy”, tak jest w „Maestro”. Być może wzmocnienie głosu kobiet stanie się znakiem rozpoznawczym filmów reżyserowanych przez Amerykanina. A być może – w tym konkretnym wypadku – chce oddać Felicii hołd, pokazać, jak wielki wpływ na męża miała jej obecność. Mulligan wciela się w postać prawdziwie, z wielką dawką zrozumienia. Idealny warsztat pozwala widzowi zapomnieć o tym, że na ekranie ogląda aktorkę. Montealegre była popularną i utalentowaną artystką urodzoną na Kostaryce i wychowaną w Chile. Zakochała się w Bernsteinie od pierwszego wejrzenia. I niemal od początku wiedziała, że jej oblubieniec ma słabość do mężczyzn. Wielka miłość, którą oglądamy w pierwszej części filmu, w drugiej trafia na mur – osamotnienia, rozczarowania, nieporozumienia, cierpienia. Bo Lenny kochał żonę. Ale zakochiwał się też w innych mężczyznach. Czy był szczęśliwy w małżeństwie? Z żoną? Z pewnością byłby nieszczęśliwy bez niej. Z wielką gracją poprowadził „Maestra” Bradley Cooper. Udowodnił, jak wiele nauczył się od momentu debiutu reżyserskiego. Choć jego hołd dla Bernsteina dobrze oglądać uzbrojonym w choćby podstawowe informacje o kompozytorze i dyrygencie. Drugoplanowym, choć ważnym bohaterem filmu jest muzyka. Utwory samego Bernsteina, Beethovena, Szostakowicza czy Mahlera spajają całość i fascynują. Na uwagę zasługują też kostiumy (Mark Bridges, m.in. „Joker”, „Artysta”) i zdjęcia (Matther Libatique, m.in. „Czarny łabędź”, „Requiem dla snu”). Jest jeszcze jeden wątek, na który polski widz powinien zwrócić uwagę. Już na początku pojawia się w filmie nazwisko Rodziński. Mowa o polskim dyrygencie, Arturze Rodzińskim, w latach 20. XX wieku zarządzającym Filharmonią i Operą w Warszawie, a potem dyrektorze Filharmonii Los Angeles, Nowojorskiej i Chicagowskiej. Jeden z największych muzyków, o którym w naszym kraju wciąż zbyt mało się mówi. A jeśli już, to w kontekście konfliktu z Bernsteinem. Przez lata wspominano o niechęci Rodzińskiego w stosunku do swojego młodego, zdolnego asystenta Bernsteina. Prawda jest jednak taka, że dyrygent był nim zachwycony. Wynika to m.in. z listów, jakie kilka lat temu znalazł i opracował Aleksander Laskowski, rzecznik prasowy Narodowego Instytutu Fryderyka Chopina, autor książek o tematyce muzycznej i wielu przekładów. Dlaczego warto zobaczyć „Maestro”? Żeby zderzyć się z ikoną kultury wysokiej i pop. Nie uważam, żeby Cooper wybielał bohatera swojego filmu. Przeciwnie, w swojej opowieści jest wierny czasom, które wpływały na zachowania społeczne. Nie udawajmy zaskoczonych, osoby nieheteronormatywne często do dziś zmuszane są przez machinę przemysłu filmowego czy muzycznego do ukrywania swojej tożsamości. W wypadku Bernsteina dochodzi jeszcze kontekst środowiska wyjątkowo tradycyjnego i konserwatywnego. Warto to mieć na uwadze. Fascynująca jest ta konwencja wierności czasom. Staje się Cooper więc swego rodzaju kronikarzem. Nieoceniającym. Niewyjaśniającym. Przedstawiającym. I to jest dziś jego największa siła. „Maestro” do zobaczenia w wybranych kinach, a od 20 grudnia na Netfliksie. View oEmbed on the source website
Carey Mulligan kontra Harvey Weinstein. Aktorka zagrała dziennikarkę stojącą za zdemaskowaniem hollywoodzkiego producenta. Zobaczcie zwiastun filmu „Jednym głosem”
Carey Mulligan stawiła już czoło przemocy seksualnej w filmie „Obiecująca. Młoda. Kobieta”. Teraz zrobiła to ponownie w historii opartej na faktach. Przygodę z kinem feministycznym kontynuuje jako Megan Twohey – dziennikarka „The New York Times” stojąca za śledztwem o przestępstwach Harveya Weinstena. Na ekranie partneruje jej Zoe Kazan w roli Jodi Kantor, współautorki głośnego raportu odpowiedzialnego za spopularyzowanie ruchu #MeToo.
W tym artykule: Carey Mulligan zagrała dziennikarkę stojącą za zdemaskowaniem Harveya Weinsteina „Jednym głosem” – o czym jest film? Carey Mulligan zagrała dziennikarkę stojącą za zdemaskowaniem Harveya Weinsteina Już 18 października na ekrany amerykańskich kin wejdzie film „Jednym głosem” („She Said”). Produkcja oparta jest na książce autorstwa Jodi Kantor i Megan Twohey. Zanim ruch #MeToo na dobre zagościł w Hollywood, a hasztagi pojawiły się na profilach najbardziej wpływowych gwiazd, to właśnie dziennikarki „The New York Times” przedstawiły opinii publicznej sprawę Harveya Weinsteina. Wydanie wielostronicowego raportu opisującego nadużycia, jakich producent dopuścił się względem aktorek, poprzedziło szczegółowe i ryzykowne śledztwo. Wydarzeniom prowadzącym do ujawnienia największego seksualnego skandalu w Hollywood przyjrzały się Maria Schrader (znana z miniseralu Netfliksa „Unorthodox”) i scenarzystka Rebecca Lenkiewicz – laureatka Oscara za „Idę” Pawła Pawlikowskiego. W dziennikarki, które postawiły sobie za cel zakończenie ery potężnych (i bezkarnych) producentów, wcieliły się Carey Mulligan i Zoe Kazan. „Jednym głosem” – o czym jest film? Z pierwszego zwiastuna dowiadujemy się, że ich działania budziły obawy odnośnie do ich bezpieczeństwa. Andre Braugher, obsadzony w roli wydawcy „The New York Times” Deana Baqueta, ostrzega swoje podwładne: „Musicie sobie wyobrazić, że każda wasza rozmowa telefoniczna jest nagrywana, że jesteście śledzone”. Nie są to słowa bezpodstawne, bo Harvey Weinstein rzeczywiście zatrudniał detektywów, których zadaniem było baczne obserwowanie każdego kroku dziennikarek. Nic w tym dziwnego, bo na szali ważyła się ogromna fortuna i imponująca kariera w branży rozrywkowej. Wystarczy przypomnieć, że nazwisko producenta można zobaczyć na początku hitów takich jak „Angielski pacjent” i „Poradnik pozytywnego myślenia”, a także w czołówce wielu filmów Quentina Tarantino. I choć wszyscy znamy zakończenie tej opowieści – Weinstein odsiaduje obecnie wyrok 23 lat pozbawiania wolności – to trailer nie pozostawia wątpliwości, że widzowie będą mieć do czynienia z emocjonalnym rollercoasterem. W końcu film porusza trudną tematykę przemocy, doświadczania traumy i zmowy milczenia wokół przestępstw seksualnych. Zobaczcie pierwszy zwiastun produkcji: View oEmbed on the source website
Bradley Cooper i Carey Mulligan na planie "Maestro", nowej produkcji Netflixa. Jest to kolejny projekt reżyserski aktora
Netflix opublikował pierwsze zdjęcia z planu najnowszego filmu "Maestro", w reżyserii Bradleya Coopera. Producentami filmu są legendy kina, Martin Scorsese ("Wilk z Wall Street", "Chłopcy z ferajny", "Taksówkarz"), Steven Spielberg ("Lista Schindlera", "Szczęki", "West Side Story") i Todd Phillips("Joker", "Kac Vegas"). Czy Bradley ma szanse ponownie zawalczyć o Oscara?
O filmie "Maestro" Biograficzny dramat, w którym już niebawem zobaczymy Bradleya Coopera opowiada historię, cenionego kompozytora z Broadwayu, Leonarda Bernsteina. W roli żony mistrza, Felicji Montealegre zobaczymy Carey Mulligan. Pierwsze zdjęcia, którymi podzieliła się platforma pokazują Bradleya, w różnym wieku, dzięki imponującej charakteryzacji widzimy aktora postarzonego nawet o 20 lat. Bradley Cooper reżyserem "Maestro" Bradley Cooper zdradził Veriety, że prace nad „Maestro” rozpoczną się w tym miesiącu. Steven Spielberg, który początkowo miał być reżyserem, zaprosił Coopera do wcielenia się w główną postać, ten jednak odmówił. Aktor, który właśnie osiągnął ogromny sukces swoim reżyserskim debiutem nie był zainteresowany taką współpracą. Zależało mu wówczas bardziej na pisaniu i reżyserii, niż pracy aktorskiej i nie przekonał do nawet legendarny Spielberg. „Powiedziałem Spielbergowi:„ Zawsze czułem, że mogę grać dyrygenta, ale czy mogę zbadać materiał i sprawdzić, czy mogę go napisać i wyreżyserować? Pozwoliłbyś mi to zrobić?” – powiedział Cooper. „Steven ma wiele zainteresowań — wybierze jedną rzecz, a wszystkie inne zostaną wstrzymane. Myślę, że wiedział, że przez jakiś czas nie będzie robił tego filmu. Był na tyle miły, że mi to przekazał i to właśnie robię przez ostatnie cztery i pół roku."- dodał. Tym samym stał się osobą odpowiedzialną za scenariusz i reżyserię. Za produkcję filmu odpowiadają Martin Scorsese, Steven Spielberg i Todd Phillips. Film prawdopodobnie trafi do kin dopiero w 2023 roku. View oEmbed on the source website Anne Hathaway i Jessica Chastain w nowym filmie "Instynkt macierzyński”. Są już pierwsze zdjęcia z planu!
Alexa Chung, Kate Middleton, Lily James, Nicole Kidman, Dakota Johnson - to tylko kilka gwiazd, które noszą sukienki w kwiaty. Poznaj listę sławnych kobiet i zainspiruj się ich stylizacjami. Sukienki w kwiaty nigdy nie wychodzą z mody - mamy na to dowody!
"Florals for Spring? Ground-breaking..." powiedziała ironicznie Meryl Streep w filmie "Diabeł ubiera się u Prady". Tych kilka słów wypowiedzianych w trakcie sceny kolegium redakcyjnego na stałe zagościło w świecie mody i popkulturze. Coś w tym jest, kwiatowe wzory rokrocznie opanowują wiosenno-letnie kolekcje na światowych wybiegach czy w ofertach najpopularniejszych sieciówek i nawet naczelne najważniejszych magazynów o modzie, nie mogłyby tego powstrzymać, gdyby tak właśnie sobie wymyśliły. Nie ma sezonu, żeby w lookbookach marek odzieżowych nie pojawiła przynajmniej jedna sukienka w kwiaty. Co jest w nich takiego oszałamiającego? To nie tylko wyśniona kreacja dla słodkich małych dziewczynek. To klasyk, który powinien pojawić się w każdej szafie modnej kobiety. Sukienki w kwiaty mogą być również romantyczne a nawet zmysłowe (nie wierzycie? Spójrzcie na Emily Ratajkowski!). Podkreślają figurę, urocze, jednym słowem są ponad czasowe. Co więcej, sukienki w kwiaty można nosić również wieczorową porą, choć utarło się, że to idealny look na dzienną stylizację. Wszystko zależy od kroju i wzoru. Inspiracji szukajcie u Alexy Chung i Lily James. Obie Brytyjki specjalizują się w doskonałym noszeniu sukienek w kwiaty, a zwłaszcza kreacji z delikatnym printem na czarnym tle. Za to Nicole Kidman, czy Emilia Clarke wybierają modele z odsłoniętymi ramionami. Sukienki dla niskich kobiet >> Gwiazdy w sukienkach w kwiaty: ikony XX wieku Zgadzamy się, że sukienki w kwiaty nie są niczym nowym, ale czy pamiętacie, które ikony mody XX wieku je nosiły? Jeśli poszukacie to w internecie znajdziecie fotografie słynnych aktorek z końca lat 30. W latach 40. nosiła je m.in. Judy Garland (gwiazda takich klasyków jak "Czarnoksiężnik z Oz", "Narodziny gwiazdy", czy "Spotkamy się w St. Louis"), a w kolejnych dekadach Audrey Hepburn (Brytyjka inspiruje nas po dziś dzień!) i Sophia Loren, legenda włoskiego kina. Kto jeszcze? Doris Day, Ginger Rogers, Joan Crawford, Rita Hayworth, Elizabeth Taylor, Janet Leigh, Ava Gardner, Grace Kelly, Claudia Cardinale, Jane Fonda, Diana Ross... lista jest długa! Pamiętajcie, retro look jest dzisiaj w cenie, więc warto zajrzeć do starych zdjęć. Od lewej: Sophia Loren, Audrey Hepburn, Judy Garland. Gwiazdy w sukienkach w kwiaty: stylowe aktorki, modelki i arystokratki W latach 80. i 90. szyku zadawała księżna Diana. To właśnie jej stylizacjami inspirują się dziś księżna Kate i księżna Meghan. Nieżyjąca już arystokratka uwielbiała nieoczywiste kroje oraz wzory, również kwiatowe. Ostre kolory, mocne printy - Diana wybierała sukienki w kwiaty na premiery filmowe oraz oficjalne spotkania z dyplomatami! I za każdym razem był to strzał w dziesiątkę. Sukienki w kwiaty to również idealny wybór na wesele. Sprawdźcie zdjęcia ze ślubu Meghan Markle i księcia Harry'ego: wiele kobiet wybrało na ten dzień kreację z tym wzorem. Pippa Midleton (siostra księżnej Kate została potem porównana do napoju Arizona...), Carey Mulligan, Joss Stone, czy Lady Kitty Spencer wybrały właśnie sukienki w kwiaty. Zostając przy arystokratkach, Kate Middleton zachwyciła swoją kreacją w tym stylu podczas zeszłorocznej wizyty w Polsce. Królowa Elżbieta również jest fanką tego typu sukienek. Za to Meghan Markle na tegorocznych rozgrywkach Invictus Games zjawiła się w zielonej kreacji. Dobrała do niej klasyczną, granatową marynarkę zapinaną na guzik i czarne szpilki. Na inne nakrycie, a mianowicie na dżinsową kurtkę do sukienki w kwiaty zdecydowały się Dakota Johnson i Olivia Wilde. Wspomniane już Alexa Chung i Nicole Kidman uwielbiają również sukienki w kwiaty z elementami tiulu, a Margot Robbie najczęściej wybiera modele w jasnych kolorach mające podkreślić jej blond urodę. A co z modelkami? Anja Rubik zachwyciła nas na Festiwalu Filmowym w Cannes 2018 swoją sukienką od marki Saint Laurent. Nie pozostało nam nic innego niż skusić się na kolejną sukienkę w kwiaty. Inspiracji będziemy szukać u zagranicznych gwiazd. Zobacz: Gwiazdy w sukienkach w kwiaty >> Księżna Diana w 1992 i 1989 roku.
Amerykański sen: "Wielki Gatsby i wielka moda"
„Wielki Gatsby” to więcej niż film. To duże wydarzenie w świecie mody. Pokazane w nim kreacje z lat 20. inspirują ulice i wybiegi.
Moda lat 20. to nie tylko przepiękne luźne sukienki z obniżoną talią, zdobione cyrkoniami, perłami i koronkami, spektakularne ozdoby do włosów i akcesoria lśniące strasem, złotem i srebrem. Te unikatowe kreacje to symbol czasów, w których rozpoczyna się emancypacja kobiet, razem z mężczyznami chodzących do nielegalnych lokali, pijących, tańczących i palących papierosy. Wierzą one, że można mieć wszystko, chociaż żyją w społeczeństwie, które deprecjonuje biednych i dąży do bogactwa. W powieści Scotta Fitzgeralda stroje, ze względu na swoje symboliczne znaczenie, grają jedną z głównych ról. Tak jest też w filmie. WIELKIE OCZEKIWANIA Kostiumografka Catherine Martin prywatnie jest żoną reżysera filmu Baza Luhrmanna i autorką kostiumów do jego wcześniejszych filmów: „Romea i Julii” i „Moulin Rouge!”. Do filmu „Wielki Gatsby” stworzyła ponad 800 kostiumów. Pracowały nad nimi aż 84 krawcowe. – W każdym z nich starałam się zawrzeć mnóstwo znaczeń dzięki doborowi tkanin, kolorów, aplikacji – mówi Martin. By wszystko było perfekcyjne, kostiumografka inspirowała się stylem art déco, modernizmem i wzornictwem Bau-hau-su. Analizowała stare zdjęcia z wielkich przyjęć epoki jazzu, archiwalne projekty domów mody, czasopisma z lat 20., listy, pamiętniki. Wybrała się w podróż łodzią śladami Gatsby’ego, zwiedzała dom, w którym Fitzgerald pisał powieść. Leonarda DiCaprio, grającego rolę Jaya Gatsby’ego, ubrała w koszule i garnitury konserwatywnej i bardzo snobistycznej amerykańskiej marki Brooks Brothers, której wiernym klientem był sam Scott Fitzgerald. SUKIENKI OD PRADY O stworzenie garderoby dla głównej bohaterki Daisy Buchanan, granej przez Carey Mulligan, Martin poprosiła Miuccię Pradę. Włoska projektantka zwykle bardzo niechętnie projektuje kostiumy historyczne. Jednak z małżeństwem Luhrmanna i Martin Prada przyjaźni się od czasów filmu „Romeo i Julia”, do którego projektowała garnitury. – Nie mogłam odmówić ze względu na przyjaźń i szacunek, którym darzę Luhrmanna – tłumaczy. – W swojej pracy staram się nie odwoływać dosłownie do konkretnego okresu czy przedmiotu. To nie odzwierciedla mojego sposobu myślenia – powiedziała w wywiadzie dla włoskiego ELLE. – Przy pracy nad kostiumami do „Wielkiego Gatsby’ego” zdałam sobie sprawę z tego, jak ogromny wpływ ma moda lat 20. na moją twórczość, jak wiele moich archiwalnych projektów mogłoby być strojami dla bohaterów tego filmu. Dlatego wiele z nich posłużyło jako inspiracja. Dzięki temu oglądanie filmu to prawdziwa uczta dla oczu. Suknia z kryształów, w której Daisy jest na przyjęciu, łudząco przypomina kryształową suknię z kolekcji na wiosnę 2012, w której litewska modelka Rasa Zukauskaite szła po paryskim wybiegu. Futrzana etola Daisy to niemalże dosłowna kopia z trzydziestej ósmej sylwetki z kolekcji na jesień–zimę 2011/2012. Oglądanie tych kreacji w 3D to jeszcze bardziej porywające doświadczenie niż oglądanie pokazu mody na żywo. Kostiumografka Catherine Martin w szczególności zachwyca się jedną z sukienek, którą ma na sobie Daisy. – Suknia jest kremowa, z koronki i jedwabiu, asymetryczna na dole. Symbolizuje całe bogactwo i przepych Long Island. Świat wystawnych przyjęć, drogich sukien, przepięknych samochodów i mebli kontrastuje z biedą, w której żyje Myrtle, żona pracownika stacji benzynowej. Ten wielki świat jest dla niej amerykańskim snem, który nigdy się nie spełni. Zostaje jej tylko moda, którą może naśladować – tłumaczy Martin. – Moda lat 20. to zderzenie dwóch estetyk. Część społeczeństwa stara się odnaleźć w „lidze bluszczu”, bogatego Long Island, pozostałą część przyciąga dekadencki styl europejski. Wspólnie z Pradą starałyśmy się oddać dwoistość tej mody – dodaje. – Okazuje się, że emancypacyjna moda lat 20. jest aktualna także dziś – mówi Prada. – Te stroje pozwalały kobietom czuć się swobodnie. Były szalenie seksowne, ale nie wulgarne, nie podkreślały ciała w ostentacyjny sposób. W latach 20. po raz pierwszy pojawia się nowoczesne myślenie o wygodzie. Wizje kreatorów mody tamtego okresu wywarły olbrzymi wpływ na ultranowoczesną modę lat 60., a także na to, jak ubieramy się dziś – tłumaczy. Kolekcja 40 sukienek zaprojektowanych do filmu „Wielki Gatsby” została już wystawiona w nowojorskim butiku Prady przy Broadway Avenue. Na uroczystej prezentacji obok gwiazd filmu pojawiły się redaktorki najważniejszych pism o modzie i takie trendsetterki, jak top modelka i prezenterka Alexa Chung czy piosenkarki Florence Welch i Jessie Ware. Wszystkie oczywiście ubrane w stroje Prady inspirowane latami 20. Fanki mody mają powody do radości. Spektakularne, zdobione sukienki z filmu już wkrótce będzie można kupić w butikach tego domu mody! PERŁY I DIAMENTY Nie wiadomo jeszcze, czy podobnie będzie z biżuterią, którą stworzyli jubilerzy Tiffany & Co. Marka ta nie została wybrana przypadkowo. – Tiffany było jedną z ulubionych marek bogaczy z Long Island – tłumaczy Martin. – Biżuteria w filmie ma znaczenie symboliczne. Podkreśla przepych tamtej rzeczywistości – dodaje. Żeby stworzyć kolekcje bogato zdobionych perłami i inkrustowanych diamentami ozdób do włosów, naszyjników, bransoletek, pierścionków, jubilerzy marki sięgnęli do własnych archiwów z tamtego czasu. Gdyby nie to, że ciągle obserwowała mnie ochrona, pewnie ukradłabym jedną z tych błyskotek – powiedziała Carey Mulligan jednemu z brytyjskich magazynów. – Ta biżuteria jest tak piękna, że mam nadzieję, że wkrótce zobaczymy ją na wystawie w jednej z galerii sztuki. My też na to liczymy! ŚWIAT KONTRASTÓW – Za pomocą strojów, biżuterii, a nawet scenografii chcieliśmy stworzyć dokument o latach 20. – mówi kostiumografka. Z drugiej strony Martin, pokazując przeszłość, wpływa na to, co teraz dzieje się w świecie mody. Na wybiegach Alberty Ferretti, Prabala Gurunga, Alexandra Wanga i Michaela Korsa królują zdobione sukienki typu flapper. Hollywoodzkie aktorki szaleją na punkcie lśniących ozdób do włosów w stylu Daisy Buchanan. Jedno jest pewne. Oscar za kostiumy murowany! Tekst: Ina Lekiewicz
Czerwone sukienki pasują na prawie każdą okazję. Zobaczcie, które gwiazdy zdecydowały się na kreację w tym kolorze.
Obojętnie czy jesteś blondynką, brunetką, czy masz rude włosy. Czerwień pasuje do każdej z nas, a zwłaszcza czerwone sukienki! Pojawiają się w większości kolekcji bez względu na sezon. A na dodatek pasują na każdą okazję - wyjście ze znajomymi, randkę, ważną kolację oraz nacodzień. Czerwone sukienki nie muszą się kojarzyć tylko z seksownym stylem femme fatale, wiele zależy od dodatków, które dobierzemy. W tym kolorze świetnie czują się również gwiazdy. Czerwone sukienki uwielbiają m. in. Marion Cotillard, Rita Ora, Rihanna, Jennifer Aniston, Dita Von Teese, czy Anja Rubik. Czerwone sukienki gwiazd >> Więcej: Eleganckie sukienki >> Historia czerwonej sukienki Valentino >> Czerwone sukienki w stylu wielkich projektantów >> Czarne sukienki: zobacz nasze propozycje >>
Flapper Girls, czyli dziewczyny z "Wielkiego Gatsby'ego"
W latach 20. narodził się nowy kanon kobiety – flapper girl. Najnowsza ekranizacja „Wielkiego Gatsby’ego” z Leo DiCaprio to adoracja tego ikonicznego już wizerunku. Tym razem na wielkim ekranie.
Kiedy kobiety zdjęły gorsety i rzuciły się w wir szalonego, gwałtownego i beztroskiego życia, ochrzczono je mianem flapper girls. Krótkie włosy, sukienki z obniżona talią, głośne prywatki zakrapiane szampanem, charleston, wielkie fortuny – oto czym charakteryzowała się era flapperek. Ton i rytm nadawały dekadzie Zelda Fitzgerald i hollywoodzkie aktorki kina niemego. Warto przypomnieć, że lata 20. XX wieku to burzliwy okres przemian społecznych i politycznych, liberalizmu i wzmożonej wymiany kulturowej między Europą, a Stanami Zjednoczonymi. Dwudziestolecie międzywojenne jest za oceanem trafnie nazywane Roaring Twenties, czyli „Ryczącymi latami 20.”. Dla Amerykanów dekada następująca po I wojnie światowej to czas prosperity bez precedensu, fortuny rosną jak grzyby po deszczu, ostentacyjna konsumpcja staje się codziennością. W 1920 roku Amerykanki otrzymują prawo do głosowania, a ich emancypacja nabiera rozpędu. Dotychczas europejskie mody bezkrytycznie kopiowano za oceanem, jednak era jazzu zmieniła zasady gry – stary kontynent starał się nadążyć za trendami wyznaczanymi przez Stany Zjednoczone. Takie warunki okazały się sprzyjające dla nowego typu kobiety, tzw. flapper girl (ang. podlotek). Swoim zachowaniem i wyglądem „flapperka” manifestowała bunt wobec obowiązujących zasad i reguł, obnosiła się z pogardą wobec tego, co powszechnie uznane było za akceptowalne. Była lekkomyślna, niezależna i prowokująca. Słuchała jazzu, jeździła automobilem, nie stroniła od używek, uwielbiała się stroić i mocno malować. Była wszystkim tym, czym nie były kobiety z epoki wiktoriańskiej. Kto pierwszy został nazwany flapper girl? Czytaj dalej >> East News Zelda Fitzgerald jest prototypem flapper girl. Jej mąż, pisarz Francis Scott Fitzgerald, określał te dziewczyny jako “urocze, kosztowne, mniej więcej 19-letnie”. Zelda nie była typową dobrą dziewczyną – uważano ją za zbyt swawolną, trochę zepsutą i przekorną. Jednocześnie miała w sobie mnóstwo wdzięku, animuszu i ekstrawagancji. Fitzgeraldowie, często określani mianem „złotej pary”, posiadali wszystko: sławę, pieniądze i wielka miłość. Ich burzliwe życie przez długi czas pozostawało w centrum zainteresowania opinii publicznej wschodniego wybrzeża Stanów Zjednoczonych. Małżonkowie jeździli na dachach taksówek za każdym razem, gdy uznali, że wewnątrz jest za gorąco. Mieli również w zwyczaju wskakiwać do fontann dla ochłody. Byli stałymi bywalcami głośnych prywatek zakrapianych szampanem. Ponadto, południowa piękność w wolnym czasie malowała i pisała: głównie opowiadania i artykuły do magazynów. Jej jedyna ukończona powieść „Save Me the Waltz”, to quasi-autobiograficzna adaptacja wspólnego życia Fitzgeraldów. Zelda przez lata pozostawała muzą swojego męża – bohaterki jego książek zachowywały się jak Zelda, mówiły jak Zelda, ubierały się jak Zelda. A trzeba przyznać, że pierwsza flapper girl szczególnie dbała o wizerunek – była jedną z pionierek opalonej skóry, a całą zimę widywano ją opatuloną futrem. Niewątpliwie, Zelda znalazła się w odpowiednim miejscu w odpowiednim czasie – jej temperament i styl doskonale odzwierciedlał nastroje lat 20. Niestety, koniec drugiej dekady XX wieku wyznaczył tragiczny koniec dla idylli nowojorskich celebrytów. Odkąd u Zeldy zdiagnozowano schizofrenię, większość casu spędzała w sanatoriach i szpitalach. Z kolei dla Scotta beztroskie korzystanie z życia przyczyniło się do rozwoju choroby alkoholowej. Film „O Północy w Paryżu” w reżyserii Woody’ego Allena, świetnie oddaje klimat i aurę lat 20., a główny bohater, podczas wycieczek w czasie poznaje zarówno małżeństwo Fitzgeraldów, jak również szereg innych osobistości z epoki. Jak rozwinął się mit flapper girls? Czytaj dalej >> East News Życie flapper girl kręciło się wokół zabawy. Stosowała mocny makijaż, dotychczas symbol aktorek i nierządnic –jasna cera, eyeliner, głęboka czerwień ust, a na policzkach róż nałożony kołowym ruchem. W latach 20., przemysł kosmetyczny dopiero raczkował, ale kobiety chętnie zaczęły korzystać z jego oferty. Flapperka nie mogła obejść się bez trzech podstawowych kosmetyków: ciemnoczerwonej szminki (jedyny dostępny wówczas kolor; kredki do oczu i różu do policzków w jasnym odcieniu czerwieni. Niektóre dziewczyny stosowały również maskary, którym daleko było jednak do dzisiejszych wygodnych i wielofunkcyjnych szczoteczek. Formuła pierwszych tuszów do rzęs opierała się na sproszkowanym węglu, który rozcieńczano z wodą i powstałą w ten sposób masę nakładano na rzęsy. Rozwód z poprzednim pokoleniem dokonał się również na polu fryzur – flapper girl bezceremonialnie skraca włosy na długość boba lub układa je w charakterystyczne fale podkreślone brylantyną. Ta historia ma też swój mocny polski akcent. Kto był pierwszym polskim stylistą fryzur gwiazd? Czytaj dalej >> Twórcą nowych trendów w dziedzinie fryzjerstwa był Antoni Cierplikowski. Polski emigrant otworzył w Paryżu swój pierwszy salon, wylansował modę na krótkie włosy, a w historii zapisał się jako twórca fryzury „na chłopczycę”. Czesał takie sławy jak Coco Chanel, Edith Piaf i Briggite Bardot. Nowa sylwetka miała jak najbardziej przypominać chłopięcą – radykalne „flapperki” obwiązywały nawet klatkę piersiową bandażem! Na popularności zyskiwał taniec zwany charlestonem. Aby dobrze tańczyć charlestona należało być odpowiednio ubranym – strój nie mógł krępować ruchów. A że „flapperki” tańczyły dużo i często, kompletnie zrezygnowały z gorsetów. Modne stały się sukienki odkrywające ramiona, z obniżona talią, o prostej linii, niepodkreślające ani biustu ani bioder. Często obszyte były koralikami, piórkami i frędzelkami. Ich długość skracała się z roku na rok, żeby w 1927 dosięgnąć kolan. Na głowie dziewczyny nosiły kapelusze bez ronda (tak zwane cloche) i czapki przypominające kaszkiety. Buty wybierały płaskie albo na obcasie – maksymalnie 8- centymetrowym najlepiej w dwóch kontrastujących odcieniach. Najbardziej pożądane były modele projektu Salvatore Ferragamo i André Perugii. Pomimo początkowej niechęci do androgynicznego looku, w 1925 roku moda na chłopczycę (fr. garçonne) wkroczyła na salony. Nowe tendencje promowali w swoich kolekcjach tacy projektanci jak Coco Chanel i Jean Patou. W latach 20. do głosu doszła również Jeanne Lanvin, której projekty odznaczały się bogactwem dekoracji i haftami w jasnych odcieniach i kwiatowych deseniach. Kim i jakie były najsłynniejsze flapperki? Czytaj dalej >> Flapperkami były głównie aktorki kina niemego i artystki. Najciekawszą z nich jest niewątpliwie Josephine Baker, prawdziwa supergwiazda epoki, tancerka, piosenkarka i aktorka pochodzenia afroamerykańskiego. Karierę rozpoczynała w Nowym Jorku, potem przeniosła się do Paryża. W wieku 15 lat miała za sobą już dwa zamążpójścia, łącznie otrzymała ponad 1500 propozycji małżeństwa. Przyjaźniła się z takimi sławami jak Pablo Picasso, Christian Dior, również z małżeństwem Fitzgeraldów. Jako wzorowa flapper girl wzbudzała szereg kontrowersji erotycznym tańcem, kostiumami (do niej należy słynna mini-spódnica z bananów!) i otwartym przyznawaniem się do biseksualizmu. Po ulicach Paryża spacerowała z gepardem na smyczy. Mniej skandalizujące, ale warte nie mniejszej uwagi są aktorki kina niemego i pierwszych filmów dźwiękowych. Clara Bow określana jest mianem seks-symbolu lat 20. Marion Davis, o której mówi się, że sławę zdobyła przez łóżko, poza aktorstwem jej drugim głównym zajęciem były słynne głośne i bogate prywatki. Olive Thomas była modelką i świetnie zapowiadającą się aktorką. Niestety, w historii zapisała się jako ofiara jednego z głośnych, tajemniczych morderstw, których zagadka nigdy nie została rozwiązana. Czym szokowały flapper girs? Czytaj dalej >> Flapper girls po raz pierwszy w historii żyły w imię zasady „żyj szybko, umieraj młodo”. Grubą kreską odcięły się od moralności wiktoriańskiej robiąc to, co dotychczas zarezerwowane było wyłącznie dla mężczyzn. Prohibicja w Stanach Zjednoczonych nie robiła wrażenia na „flapperkach” – dziewczyny otwarcie popijały kolorowe koktajle, nie rozstawały się z piersiówką. Z długiej lufki zaciągały się papierosami. Tańce, randki i prywatki wypełniały ich wolny czas. Automobile – innowacja na rynku wprowadzona przez Henry’ego Forda – były szybkie i niebezpieczne, a więc stanowiły idealny środek transportu. Dziewczyny z lat 20. stworzyły także nowy slang. Nazywały pieniądze cukrem (ang. sugar; a jeżeli kogoś nie znosiły, to przekornie nazywały go sweetie. Ich styl życia szokował starsze pokolenia. Gdzie znajdziemy inspiracje z lat 20.?? Czytaj dalej >> 17 maja 2013 na ekrany polskich kin wejdzie „Wielki Gatsby” na podstawie F. S. Fitzgeralda. To już kolejna ekranizacja tego dzieła, ale zapowiada się nadzwyczaj bogato. Będzie przepych, rozrzutność i olbrzymi majątek. Będzie też fantastyczna obsada: w tytułowej roli zobaczymy Leonardo DiCaprio, natomiast Daisy, której postać wzorowana jest na Zeldzie Fitzgerald, zagra Carey Mulligan. „Wielki Gatsby” to historia o wielkiej, niespełnionej miłości, amerykańskim śnie i przede wszystkim o flapper girls. Zatem jeżeli szukacie inspiracji – „Wielki Gatsby” stanowi niewyczerpane źródło! Iga Budzikowska
Specjalny pokaz filmu "Wielki Gatsby" w Nowym Jorku
Chociaż kilka dni temu w Nowym Jorku zorganizowano huczną premierę filmu "Wielki Gatsby", wczoraj odbył się specjalny pokaz produkcji w muzeum MoMA. Zobaczcie kto pojawił się na tym wydarzeniu.
Show biznes zakochał się w najnowszej produkcji Baza Luhrmanna! Powieść Francisa Scotta Fitzgeralda "Wielki Gatsby" napisana w latach 20. ponownie została zekranizowana. Czym róźni się ten film od poprzednich? Na pewno rozmachem przedsięwzięcia. Na wielkim ekranie zobaczymy plejadę gwiazd - Carey Mulligan, Leonardo DiCaprio i Tobey'a Maguire. Kostiumy zaprojektowała Miuccia Prada, a za muzykę odpowiedzialny jest Jay-Z. Raper do nagrania ścieżki dźwiękowej zaprosił m. in. Beyoncé, Lanę del Rey, Florence Welch i zespół The xx. Na nowojorskiej premierze nie zabrakło gwiazd i projektantów (zobacz tutaj), tak samo było podczas wczorajszego specjalnego pokazu filmu "Wielki Gatsby" w muzeum MoMA. Carey Mulligan ponownie zachwyciła wszystkich w projekcie Lanvin (tym razem w garniturze a nie w sukience), a Solange Knowles przyćmiła większość celebrytek. Zobacz: gwiazdy na specjalnym pokazie filmu "Wielki Gatsby" w Nowym Jorku >> Więcej: Gwiazdy na premierze filmu "Wielki Gatsby" >> "Wielki Gatsby" - zobacz nowy teaser >> "Wielki Gatsby" - Miuccia Prada zaprojektuje kostiumy do filmu >> "Wielki Gatsby" - posłuchaj pierwszych piosenek >>