Zapomniany gangsterski dramat na nowo podbija streaming. Krytycy chwalą go za surowy klimat amerykańskiej prowincji
Jeszcze niedawno pozostawał w cieniu większych gangsterskich tytułów. Dziś wraca do łask widzów i wspina się w TOP 10 Canal+, przypominając o sobie jako jednym z najbardziej surowych i stylowych filmów o amerykańskiej przestępczości.
To nie jest świat eleganckich garniturów i klubów pełnych jazzowej muzyki. „Lawless” (pol. tyt. „Gangster”) pokazuje inną stronę gangsterskiej Ameryki - prowincjonalną, brutalną i zanurzoną w błocie prohibicji. Reżyser John Hillcoat buduje opowieść opartą na ciszy, napięciu i przemocy, która wybucha nagle, bez ostrzeżenia. To kino chłodne, pozbawione sentymentów, ale jednocześnie niezwykle stylowe wizualnie. O czym jest film „Gangster”? Akcja filmu rozgrywa się w czasach prohibicji w hrabstwie Franklin w stanie Wirginia. Trzech braci Bondurant prowadzi nielegalny biznes alkoholowy, który staje się źródłem ich siły, ale też przyciąga uwagę skorumpowanych władz i bezwzględnych gangsterów. Na czele lokalnych sił stoi szeryf, który chce przejąć kontrolę nad regionem i wyeliminować konkurencję. W świecie, gdzie prawo jest jedynie sugestią, bracia muszą zdecydować, jak daleko są w stanie się posunąć, by przetrwać. To historia o lojalności, rodzinie i przemocy, która staje się codziennością. View oEmbed on the source website Gwiazdorska obsada, która nadaje filmowi ciężar W rolach głównych występują Tom Hardy („Incepcja”, „Mad Max: Na drodze gniewu”), Shia LaBeouf („Transformers”, „Furia”) i Jason Clarke („Wróg numer jeden”) jako bracia Bondurant. W obsadzie pojawiają się także Jessica Chastain („Interstellar”, „Służące”), Gary Oldman („Czas mroku”, „Hannibal”) oraz Guy Pearce („Memento”, „Królestwo zwierząt”). Każda z postaci wnosi do filmu inny rodzaj napięcia - od milczącej siły po całkowitą bezwzględność. Szczególnie Guy Pearce jako bezwzględny funkcjonariusz prawa budzi niepokój już w pierwszych scenach. Krytycy docenili surowość. Widzowie odkrywają film na nowo Po premierze w 2012 roku „Gangster” spotkał się z ciepłym, choć niejednoznacznym odbiorem. Krytycy chwalili przede wszystkim atmosferę, zdjęcia i aktorstwo, zwłaszcza Toma Hardy’ego, który stworzył jedną z najbardziej wyrazistych ról w swojej karierze. Znacznie lepiej oceniła go publiczność - na IMDb ma ok. 7,2/10, a na Filmwebie 7,4/10 przy ponad 90 tysiącach ocen. Dziś film wraca w streamingu i ponownie przyciąga uwagę widzów, trafiając do TOP 10 Canal+. To przykład kina, które nie potrzebowało głośnego sukcesu, by z czasem zyskać status kultowej produkcji. Dlaczego „Gangster” wraca do łask? Widzowie coraz częściej sięgają po kino, które nie spieszy się z narracją i stawia na atmosferę. „Gangster” idealnie wpisuje się w ten trend - oferuje surowy klimat, mocną obsadę i historię opartą na emocjach, a nie efektach. To film, który działa dziś być może nawet lepiej niż w momencie premiery - jako kontrapunkt dla szybkiego, streamingowego tempa współczesnych produkcji.
Przewidział przyszłość z niepokojącą precyzją. Ten dystopijny miniserial trafił do CANAL+ i już wiem, że muszę go obejrzeć
Miniserial „Rok za rokiem” jest dostępny w CANAL+. Brytyjska produkcja z Emmą Thompson pokazuje przyszłość, która niepokojąco przypomina teraźniejszość.
Choć od premiery miniserialu „Rok za rokiem” minęło już kilka lat, trudno oprzeć się wrażeniu, że właśnie teraz ogląda się go z największym napięciem. Brytyjska produkcja wraca jako jedna z tych historii, które nie tylko komentują rzeczywistość, ale momentami zdają się ją wyprzedzać. Populizm, fake newsy, sztuczna inteligencja, kryzys rynku pracy i globalne napięcia: wszystko to twórcy wpisali w intymną opowieść o jednej rodzinie z Manchesteru. W tym artykule: „Rok za rokiem” w CANAL+ Obsada miniserialu „Rok za rokiem” Dlaczego „Rok za rokiem” znów budzi emocje? „Rok za rokiem” w CANAL+ Pierwszy odcinek miniserialu „Rok za rokiem” jest dostępny w serwisie CANAL+ od piątku, 12 czerwca 2026. Kolejne odcinki będą pojawiać się na platformie co tydzień. Fabuła koncentruje się na losach rodziny Lyonsów z Manchesteru. Historia rozpoczyna się w 2019 roku, kiedy na świat przychodzi najmłodszy członek rodziny. To pozornie prywatne wydarzenie staje się punktem wyjścia do opowieści rozpisanej na kolejne piętnaście lat. Widzowie obserwują, jak zmienia się świat wokół bohaterów, ale nie z perspektywy wielkiej polityki czy nagłówków gazet. Najważniejsze jest tu codzienne życie, rodzinne rozmowy, wybory, lęki i kompromisy. To właśnie dlatego „Rok za rokiem” działa tak mocno. Globalne kryzysy nie są abstrakcją: wchodzą do kuchni, salonu, pracy i relacji. View oEmbed on the source website Serial pokazuje rzeczywistość, gdzie technologia rozwija się szybciej, niż społeczeństwo jest w stanie ją zrozumieć, sztuczna inteligencja zmienia rynek pracy, fake newsy wpływają na polityczne decyzje, a populizm zaczyna brzmieć jak najprostsza odpowiedź na coraz bardziej skomplikowany świat. Brzmi znajomo? Właśnie dlatego „Rok za rokiem” oglądany w 2026 roku robi tak duże wrażenie. Obsada miniserialu „Rok za rokiem” Jednym z największych atutów produkcji jest obsada. Emma Thompson wciela się w Vivienne Rook, charyzmatyczną i bezwzględną polityczkę, która zdobywa popularność dzięki prostym hasłom, kontrowersyjnym wypowiedziom i populistycznemu językowi. Jej bohaterka jest zarazem przerysowana i przerażająco wiarygodna, co sprawia, że trudno oderwać od niej wzrok. W pozostałych rolach występują m.in. Rory Kinnear, T’Nia Miller, Jessica Hynes i Russell Tovey. Za scenariusz odpowiada Russell T. Davies. Reżyserią zajęli się Simon Cellan Jones i Lisa Mulcahy. Dlaczego „Rok za rokiem” znów budzi emocje? „Rok za rokiem” nie jest klasyczną dystopią oderwaną od rzeczywistości. To raczej niepokojąco realistyczna wizja najbliższej przyszłości bazująca na tym, co znamy już dziś. Twórcy nie potrzebują futurystycznych dekoracji ani spektakularnych efektów, żeby zbudować napięcie. Wystarczy im świat, który przyspiesza, i bohaterowie próbujący za nim nadążyć. Miniserial porusza tematy niezwykle aktualne: kryzys demokracji, dezinformację, radykalizację języka debaty publicznej, wpływ nowych technologii na życie prywatne i zawodowe oraz pytanie o to, czy w świecie permanentnego chaosu da się zachować bliskość, empatię i poczucie wspólnoty. Mimo ciężaru tych wątków, „Rok za rokiem” nie jest serialem wyłącznie ponurym. W historii Lyonsów nie brakuje brytyjskiego humoru, rodzinnego ciepła i momentów przypominających, że nawet w najbardziej niepewnych czasach ludzie szukają oparcia w sobie nawzajem. Czy warto więc obejrzeć „Rok za rokiem”? Tak, szczególnie teraz. „Rok za rokiem” to jeden z tytułów, które z czasem nie tracą na sile, ale zyskują nowe znaczenia. Oglądany dziś, w epoce sztucznej inteligencji, informacyjnego chaosu i narastających napięć społecznych, wydaje się jeszcze bardziej przenikliwy niż w momencie premiery. Nie jest to lekka propozycja na wieczór bez zobowiązań; „Rok za rokiem” prowokuje do rozmowy i zadaje niewygodne pytania. A jednocześnie pozostaje emocjonalną opowieścią o rodzinie, lojalności i potrzebie bliskości w czasach coraz częściej wymykających się spod kontroli.
Nie ma ani jednej złej recenzji. Ten nowy serial na podstawie kultowej książki jest jeszcze lepszy, niż zakładano
Nowy sezon serialu na podstawie kultowej książki wciąga bez reszty i zbiera niemal wyłącznie pozytywne recenzje. Widzowie mówią wprost: to jedna z najlepszych ekranizacji ostatnich lat.
Zanim „Wywiad z wampirem” stał się serialowym fenomenem, był jedną z najważniejszych powieści współczesnej literatury grozy. Anne Rice w 1976 roku stworzyła historię, która na nowo zdefiniowała wampiry w popkulturze - nie jako potwory, ale istoty rozdarte, melancholijne i niebezpiecznie ludzkie w swoich emocjach. Z czasem opowieść rozrosła się do wciągającej trylogii: „Wywiad z wampirem”, „Wampir Lestat” oraz „Królowa potępionych”, która ugruntowała jej miejsce w kanonie literatury. Książki szybko zdobyły status kultowych, a ich ekranizacja z 1994 roku, z Tomem Cruise’em i Bradem Pittem, tylko utrwaliła fascynację tym światem. W 2022 roku historia wróciła w zupełnie nowej formie - jako serial, który rozwinął świat Rice z jeszcze większą intensywnością i emocjonalną głębią. Produkcja szybko zdobyła uznanie krytyków i widzów, a dziś, wraz z debiutem trzeciego sezonu na Canal+, ponownie trafia na języki fanów gotyckiej opowieści o miłości, śmierci i wieczności. Serial „Wywiad z wampirem” już dostępny na Canal+. Lestat wraca na scenę i nie bierze jeńców Trzeci sezon serialu „Wywiad z wampirem”, przedstawiany jako „The Vampire Lestat”, właśnie wszedł do polskiej oferty Canal+. Pierwszy odcinek zadebiutował 8 czerwca, a już teraz uwagę przyciąga jedno nazwisko: Sam Reid. Jego Lestat, teatralnie piękny i bezczelnie magnetyczny, rozpala dyskusje w sieci, podczas gdy krytycy niemal jednogłośnie ustawiają nową odsłonę wśród najgłośniejszych premier ostatnich lat. To nie jest spokojny powrót do gotyckich salonów. Trzeci sezon wyraźnie odcina się od poprzednich rozdziałów i robi to z rozmachem, który kojarzy się bardziej z koncertowym światłem reflektorów niż z szeptem w aksamitnym półmroku. Lestat staje się pierwszą nieśmiertelną gwiazdą rocka i rusza w trasę, a wraz z nią na pierwszy plan wchodzi jego sceniczna charyzma: demonstracyjna, uwodzicielska, pewna siebie. W tej opowieści popularność działa jak luksusowa tkanina: pięknie się układa, ale potrafi też dusić, gdy jest jej za dużo. Rosnący wpływ Lestata sięga jednocześnie świata wampirów i ludzi, co zmusza innych do konfrontacji z jego potęgą. W tle pojawia się także Wielka Konwersja, czyli nienaturalny wzrost populacji wampirów, który podbija stawkę i sprawia, że ta historia przestaje być wyłącznie spektaklem jednej osobowości. View oEmbed on the source website Muzyka, kicz i powaga w jednym kadrze Nowa odsłona jest opowiadana poprzez oryginalne utwory muzyczne, co nadaje sezonowi rytm i temperaturę. „The Vampire Lestat” igra z przerysowaniem i świadomie sięga po elementy kiczu, ale jednocześnie traktuje bohaterów serio. Właśnie ten balans sprawia, że widz łatwo angażuje się emocjonalnie nawet wtedy, gdy serial celowo podkręca barwy do granic intensywności. Trasa koncertowa nie jest tu dekoracją, tylko językiem narracji: Lestat ściga sławę, a przeszłość wraca jak natrętna melodia. Prześladują go muzy z dawnych lat, a droga na szczyt ma w sobie tyle samo blasku, co ryzyka. Serial nie ukrywa, że pogoń za uwielbieniem potrafi być równie niszcząca, co kusząca, a upadek bywa wpisany w samą konstrukcję mitu. Serial „Wywiad z wampirem” - 100 proc. pozytywnych recenzji Trzeci sezon może pochwalić się kompletem pozytywnych recenzji w serwisie Rotten Tomatoes, a przy tym żadna z ocen krytyków nie spadła poniżej poziomu 3/5. Ten wynik nie jest tylko ciekawostką do statystyk: w praktyce oznacza rzadką zgodę, że serial utrzymuje jakość i odważnie podnosi poprzeczkę. Dla polskich widzów kluczowe jest jednak to, że sezon jest już na miejscu. Nowe odcinki można oglądać w Canal+, a aura wokół Lestata rośnie z tygodnia na tydzień: od internetowych kompilacji po dyskusje o tym, jak daleko da się przesunąć granice wampirycznej opowieści, by wciąż brzmiała świeżo.
W lutym był w kinach, teraz trafił na streaming. Ten polski film z Turkot i Boczarską porusza i wywołuje dużo emocji
„Zapiski śmiertelnika” to historia zapisana na granicy życia i śmierci - tam, gdzie decyzja wydaje się ostateczna, ale przeszłość wciąż nie pozwala jej domknąć.
A gdyby ktoś mógł odwieść cię od decyzji, której jesteś absolutnie pewien? Albo przynajmniej usiadł naprzeciwko i zapytał, czy na pewno nie ma już żadnej innej drogi? Polski film „Zapiski śmiertelnika” zaczynają się właśnie w tym miejscu - pomiędzy ciszą a ostatecznością, tam, gdzie myśl o śmierci przestaje być abstrakcją, a staje się planem. To film o zapiskach, które mają zamknąć życie, ale wbrew intencjom otwierają coś zupełnie odwrotnego. O rozmowie, która nie powinna się wydarzyć, i o przeszłości, która wraca w chwili, gdy wszystko wydaje się już przesądzone. W tym świecie nawet decyzja o odejściu nie jest jednoznaczna - bo ktoś jeszcze próbuje ją podważyć, rozbroić, zatrzymać choć na chwilę. „Zapiski śmiertelnika” - o czym jest polski film, który właśnie trafił na streaming? Do nadmorskiego kurortu przyjeżdża pięćdziesięcioletni F.P. Ma rodzinę, pieniądze i życie, które z zewnątrz mogłoby wydawać się uporządkowane. A jednak coś w nim pękło - i bohater podejmuje decyzję o zakończeniu własnego życia. W momencie, gdy zaczyna pisać pożegnalny list do żony, wydarza się coś nieoczekiwanego: pojawia się duch jego ojca, który również popełnił samobójstwo. Ich spotkanie uruchamia coś w rodzaju dialogu między życiem a śmiercią, ale też między przeszłością a tym, co nie zostało domknięte. Zamiast prostej historii o decyzji, dostajemy opowieść o dziedziczeniu emocji, samotności i próbie zrozumienia własnych wyborów. Narracja nie jest prowadzona linearnie - wraca do wspomnień, przeskakuje między perspektywami i stopniowo składa obraz bohatera, który wcale nie jest oczywisty. View oEmbed on the source website Gwiazdorska obsada, która niesie ten film W roli F.P. występuje Ireneusz Czop, tworząc postać pełną napięcia, ale też cichej bezradności. Partneruje mu Marian Dziędziel jako ojciec - jedna z najmocniejszych relacji w filmie, oparta na dialogach, które momentami mają niemal teatralny ciężar. Na ekranie pojawiają się również Magdalena Boczarska, Magdalena Popławska oraz Agata Turkot, którą widzowie mogą pamiętać z głośnego „Domu dobrego”. Każda z tych ról - nawet jeśli nie pierwszoplanowa - dokłada kolejną warstwę do historii o człowieku, który próbuje poukładać sens własnego życia. Reżyserem i scenarzystą jest Maciej Żak („Konwój”), który świadomie prowadzi historię w stronę kina bardziej kontemplacyjnego niż dynamicznego. Film o życiu, które nie zawsze układa się w logiczną całość „Zapiski śmiertelnika” to nie jest kino łatwe ani szybkie. To film powolny, skupiony na dialogach, spojrzeniach i emocjach, które nie zawsze zostają wypowiedziane wprost. W tle pojawia się czarny humor, ale nie rozładowuje on ciężaru opowieści - raczej go równoważy. To także historia o mężczyźnie, który teoretycznie „ma wszystko”, a jednak nie potrafi odnaleźć w tym sensu. I o tym, jak przeszłość - szczególnie ta rodzinna - potrafi wracać w najmniej oczekiwanym momencie. Głos widzów: „film zostaje w głowie na długo po seansie” Widzowie, którzy obejrzeli film, podkreślają przede wszystkim jego emocjonalny ciężar i refleksyjny charakter: „Poruszający film o mężczyźnie stojącym na krawędzi życia, który pozostawia widza z wieloma refleksjami i niedopowiedzianymi wątkami, długo po seansie.” „Wciągająca historia, w której każdy wątek jest po coś. Choć film porusza trudny temat, reżyser umiejętnie przeplata go drobnymi akcentami humoru.” „Niesamowite kino! Głębokie, nieoczywiste, zmuszające do refleksji. Ujęcia - majstersztyk.” Na platformie Filmweb nie brakuje także komentarzy i ocen oscylujących w granicach 5/10. Co pokazuje, że to kino, które wyraźnie dzieli widzów na tych, którzy lubią jego tempo i metaforyczność, oraz tych, którzy wolą bardziej dosłowną narrację. Gdzie obejrzeć „Zapiski śmiertelnika”? Po premierze kinowej film trafił na platformę Canal+, gdzie obecnie zajmuje 2. miejsce wśród najchętniej oglądanych tytułów. To jeden z tych seansów, które trudno „odhaczyć” jak kolejną pozycję z listy. Raczej zostają na dłużej - i nie kończą się wraz z napisami końcowymi. Jeśli Ty lub ktoś z Twoich bliskich zmaga się z kryzysem psychicznym i potrzebuje wsparcia, warto sięgnąć po pomoc. W Polsce dostępne są całodobowe, bezpłatne numery wsparcia, m.in. Centrum Wsparcia dla Osób w Kryzysie Psychicznym: 800 70 2222 oraz 112 w sytuacjach nagłych zagrożeń życia. Nie trzeba zostawać z tym samemu - rozmowa z drugą osobą może być pierwszym krokiem do znalezienia pomocy.
Film, który zamyka widza w środku katastrofy. Ten norweski thriller katastroficzny trzyma w napięciu aż przez 104 minuty
To miał być zwykły przejazd przez górski tunel. Skończyło się walką o przetrwanie w płonącej pułapce. Norweski „Tunel” nie daje ani chwili wytchnienia.
Kino katastroficzne ma w sobie coś z paradoksu: z jednej strony bazuje na spektaklu - ogniach, zawalających się konstrukcjach, żywiołach, które wymykają się spod kontroli. Z drugiej, jego prawdziwa siła nigdy nie leży w skali zniszczenia, tylko w tym, co dzieje się z ludźmi, kiedy świat przestaje działać według znanych zasad. To gatunek, który potrafi mieć bardzo różne twarze. Hollywood lubi jego wersję widowiskową - z bohaterem, który ratuje sytuację w ostatniej sekundzie i muzyką, która podbija każdy emocjonalny moment. Ale istnieje też drugie oblicze: bardziej surowe, realistyczne, gdzie katastrofa nie jest tłem dla heroizmu, tylko punktem wyjścia do opowieści o strachu, chaosie i instynkcie przetrwania. Właśnie w tej drugiej tradycji odnajduje się „Tunel” - film, który zamiast obiecywać spektakl, zamyka widza w klaustrofobicznej przestrzeni i sprawia, że napięcie staje się bardziej fizyczne niż filmowe. Katastrofa, która nie daje ani sekundy wytchnienia „Tunel” zaczyna się niewinnie - przedświąteczny chaos, śnieżyca i droga przez norweskie góry, która dla wielu miała być tylko przystankiem w drodze do domu. Ale wystarczy jeden moment, jedna iskra i jeden wypadek, żeby zwykła podróż zamieniła się w zamkniętą, płonącą pułapkę. W centrum tej historii jest tunel liczący blisko 10 kilometrów, w którym po eksplozji cysterny z łatwopalnym paliwem ludzie zostają odcięci od świata. Każda minuta staje się walką o przetrwanie - bez światła, bez tlenu, bez pewności, że pomoc zdąży na czas. W rolach głównych występują Thorbjørn Harr jako Stein oraz Ylva Fuglerud jako jego córka Elise. Ich relacja - napięta, emocjonalna i wystawiona na ekstremalną próbę - staje się sercem całej historii. To właśnie osobisty dramat ojca i córki nadaje tej katastrofie twarz. W tle rozgrywa się akcja ratunkowa, ale w centrum pozostaje coś znacznie bardziej intymnego: próba odbudowania więzi w momencie, gdy wszystko inne się rozpada. View oEmbed on the source website Hollywood vs Norwegia. Ta sama historia, zupełnie inne kino Choć „Tunel” (oryg. „Tunnelen”) bywa porównywany do hollywoodzkiego filmu katastroficznego z 1996 roku z Sylvestrem Stallone, różnica między tymi produkcjami jest zasadnicza. Tam dominował schemat jednego bohatera, który przejmuje kontrolę nad sytuacją i ratuje wszystkich. Tu nie ma miejsca na heroiczne gesty w stylu kina akcji. Norweska wersja rezygnuje z widowiskowości na rzecz realizmu i emocjonalnej prawdy. Zamiast superbohatera mamy zwykłych ludzi, którzy w ekstremalnych warunkach próbują podejmować decyzje, często pod wpływem paniki i strachu. To kino bardziej o reakcjach niż o spektakularnym ratunku. 104 minuty napięcia bez oddechu Pål Øie prowadzi historię z dużą precyzją, nie pozwalając widzowi na chwilę dystansu. Kamera niemal nie opuszcza bohaterów, a klaustrofobiczna przestrzeń tunelu staje się pełnoprawnym antagonistą. Film został nakręcony w Norwegii, m.in. w rejonie Leikanger, z wykorzystaniem autentycznych lokacji i realistycznych efektów, które wzmacniają poczucie zagrożenia. Zdjęcia autorstwa Sjur Aarthun podkreślają chłód, ciemność i izolację, a śnieżna sceneria tylko pogłębia wrażenie odcięcia od świata. Nagrody, realizm i skandynawska precyzja „Tunel” został doceniony na norweskich festiwalach filmowych - m.in. nagrodą Amanda za najlepszą rolę drugoplanową oraz wyróżnieniami Kanonprisen, w tym nagrodą publiczności. Film zdobył też nominacje za dźwięk i produkcję, co nie dziwi, bo sound design odgrywa tu kluczową rolę w budowaniu napięcia. Za produkcję odpowiadają Nordisk Film Production oraz Handmade Films in Norwegian Woods, a w Polsce dystrybuował go M2 Films. Całość została zaprojektowana jako intensywne, klaustrofobiczne doświadczenie - bez zbędnych ozdobników, za to z dużym naciskiem na realizm. Film „Tunel” to kino, które nie pozwala odetchnąć „Tunel” to dokładnie ten typ filmu, który nie daje widzowi komfortu. 104 minuty mijają w napięciu, które nie słabnie ani na chwilę - i choć historia jest prosta w swojej strukturze, to działa emocjonalnie z dużą siłą. To skandynawskie kino katastroficzne w najczystszej formie: realistyczne, chłodne i niepokojąco wiarygodne. Idealne na wieczór, jeśli szukasz filmu, który zamiast rozrywki daje pełne zanurzenie w chaosie. Film jest obecnie dostępny na platformie CANAL+ i bardzo łatwo może zamienić zwykły wieczorny seans w dwie godziny siedzenia na skraju kanapy.
Filmowy hołd dla wszystkich kobiet żyjących w czasach wojny. Ten polski film powstał na bazie autentycznych wydarzeń
To historia inspirowana prawdziwymi losami kobiet wywiezionych na przymusowe roboty w czasie II wojny światowej. „Pani od polskiego” Radosława Piwowarskiego to film, który dziś - w Dzień Matki - nabiera szczególnego znaczenia i emocjonalnej siły.
Są historie wojenne, które opowiadają o bitwach i bohaterach. I są takie, które opowiadają o czekaniu, stracie, decyzjach podejmowanych po cichu - kiedy nikt nie patrzy. „Pani od polskiego” należy do tej drugiej kategorii. To filmowy hołd dla kobiet, które w czasie wojny nie miały wyboru, ale miały siłę. Dla tych, które były matkami, córkami, ukochanymi - i które musiały żyć dalej w świecie, który nie dawał żadnych gwarancji. „Pani od polskiego” - poruszający polski film wojenny W centrum historii stoi Eliza - młoda nauczycielka, która trafia na Kresy w 1942 roku. Tam poznaje Stacha, chłopaka, który z pozoru nie pasuje do jej świata - także z powodu różnicy wieku, ale szybko staje się dla niej kimś absolutnie ważnym. Ich relacja rodzi się w cieniu wojny - jest intensywna, nieoczywista i pełna sprzeczności. Kiedy Stach zostaje wywieziony na roboty przymusowe do III Rzeszy, Eliza zostaje sama - ale tylko na chwilę. W jej świecie nie ma już miejsca na bezruch. Z niemowlęciem na rękach rusza w drogę, która bardziej przypomina instynkt niż decyzję. Jedzie za miłością, która została jej odebrana, choć nikt nie obiecywał, że można ją jeszcze odzyskać. Odnajduje go we Frankfurcie - w miejscu, które nie daje złudzeń. Tam muszą nauczyć się siebie na nowo, już nie jako zakochani z pierwszego spojrzenia, ale jako ludzie wystawieni na próbę. Wojna nie jest tłem tej historii. Jest jej codziennością - w głodzie, zmęczeniu, upokorzeniu, ale też w każdym geście bliskości, który staje się aktem odwagi. View oEmbed on the source website „Pani od polskiego” to hołd dla kobiet, które niosły świat na własnych barkach Radosław Piwowarski stworzył film, który jest czymś więcej niż opowieścią historyczną. To osobisty hołd dla kobiet - tych, które były nadzieją, ocaleniem i często jedynym punktem stałym w świecie, który się rozpadał. W rolach głównych występują Sylwia Skrzypczak-Piękoś oraz Vitalik Havryla. Ich bohaterowie nie są pomnikowi - są prawdziwi, nieidealni, czasem zagubieni. Właśnie dlatego ta historia tak mocno wybrzmiewa. Na ekranie oprócz nich zobaczymy wielu polskich oraz zagranicznych aktorów w tym: Roberta Gonerę, Mirosława Jękota czy Stanisława Brudnego. Film, który zostaje na dłużej To kino emocji - nie spektaklu. Czułości, która nie wyklucza bólu. I historii, która nie kończy się wraz z napisami końcowymi, tylko zostaje gdzieś pod skórą, w pamięci, w niedopowiedzianych obrazach. To film, który nie narzuca się wielkimi gestami, ale raczej zostawia przestrzeń na ciszę - na myśli, które wracają później, już po seansie. Na pytania o to, ile człowiek jest w stanie unieść i co zostaje z miłości, kiedy świat przestaje być bezpiecznym miejscem. Za zdjęcia odpowiadał m.in. nieżyjący już operator Arkadiusz Tomiak, co nadaje całości dodatkowy, bardzo intymny ciężar. Jest w tych kadrach coś, co trudno nazwać - rodzaj czułości spojrzenia, które zatrzymuje się na bohaterach dłużej, niż wymaga tego historia. Jakby obraz sam w sobie był pamięcią. Dzień Matki. I ten jeden seans, który można obejrzeć razem Dziś „Pani od polskiego” dostępna jest online na Canal+, gdzie trafiła do specjalnej sekcji „Wszystko o naszych mamach”. I trudno o bardziej symboliczne miejsce dla tej historii. Bo choć to film o wojnie, miłości i przetrwaniu, w jego centrum są kobiety. Te, które musiały dorosnąć szybciej niż powinny. Te, które kochały mimo wszystko. I te, które dziś - jako matki, córki, babcie - oglądamy już z zupełnie innej perspektywy. Może właśnie dziś w Dzień Matki warto zaproponować ten seans komuś bliskiemu. Nie po to, żeby było ciężko. Ale po to, żeby na chwilę zatrzymać się przy historiach, które pamiętają za wiele - i kobietach, które niosły je wszystkie w sobie.
Film z Bradem Pittem podbija ranking Canal+. To mroczny kryminał osadzony w świecie amerykańskiej mafii i hazardowego półświatka
„Zabić, jak to łatwo powiedzieć” wraca na Canal+ i ponownie przyciąga widzów, którzy szukają mrocznego, nietypowego kryminału. Brad Pitt wciela się tu w płatnego egzekutora działającego w świecie mafii i nielegalnego hazardu, gdzie przemoc jest chłodna, a zasady gry brutalnie proste.
Widzowie znów ustawiają się do seansu, a mroczny kryminał „Zabić, jak to łatwo powiedzieć” (oryg. „Killing Them Softly”, USA 2012) z Bradem Pittem wraca do rozmów o kinie, które nie boi się brudu na mankietach. Na ekranie pojawia się płatny zabójca Jackie Cogan, a cała historia rusza od napadu na mafijną grę w pokera w Nowym Orleanie. W tle pulsuje kampania prezydencka 2008 roku i narastający kryzys finansowy Ameryki. Film, który powstał w 2012 roku niespodziewanie ponownie podbija ranking TOP10 Canal+. Napad na pokera i cisza, która boli bardziej niż strzał Punkt zapalny jest prosty jak dobrze skrojona, ale bezlitosna scena: ktoś okrada lokalny dom gry w pokera, działający pod parasolem mafii. Sprawcy liczą na szybki zysk i jeszcze szybsze zniknięcie, jednak w tej opowieści nic nie znika bez rachunku do zapłacenia. Właśnie wtedy do gry wchodzi Jackie Cogan - zawodowiec od „porządkowania” świata, w którym reputacja bywa cenniejsza niż gotówka. Cogan zostaje wynajęty, by odzyskać skradzione pieniądze i ukarać winnych. Porusza się po ulicach Nowego Orleanu z chłodnym spokojem, jakby znał każdy skrót między obietnicą ratunku a konsekwencją. To kino, w którym tempo jest precyzyjne, a emocje nie są podawane wprost: napięcie buduje się w spojrzeniach i w decyzjach podejmowanych bez zbędnych słów. View oEmbed on the source website Mroczny thriller na Canal+ osadzony w współczesnej Ameryce Ten film działa jak noir w nowoczesnym kroju: klasyczna gangsterska energia zostaje wpięta w rzeczywistość Ameryki z czasu kampanii prezydenckiej 2008 roku, gdy wschodzi gwiazda Baracka Obamy, a administracja George’a W. Busha mierzy się z wybuchem kryzysu finansowego. W tle pojawiają się medialne wystąpienia polityków, a brudna codzienność bohaterów zostaje zestawiona z językiem wielkich obietnic. Miejsce akcji nie jest jedynie dekoracją. Nowy Orlean, wskazywany jako miasto po huraganie Katrina, ma tu znaczenie jak scenografia z teatru społecznego: popękana, ciężka, nie do „wygładzenia” filtrem. To właśnie w takim pejzażu hazardowe podziemie i mafijne układy brzmią wyjątkowo wiarygodnie, a opowieść o pieniądzach robi się opowieścią o strachu i o przetrwaniu. „Zabić, jak to łatwo powiedzieć” film z Bradem Pittem, który podbija Canal+ Za kamerą stanął Andrew Dominik, a fabuła powstała na podstawie powieści George’a V. Higginsa „Cogan’s Trade”. Film ma 97 minut, ale nie spieszy się z efekciarstwem: stawia na duszną atmosferę i bohaterów, których wybory są szybkie, za to długo rezonują. Brad Pitt prowadzi tę historię jako Jackie Cogan - człowiek od brudnej roboty, który „nie jest tani”, ale ma opinię najlepszego w fachu. Na ekranie towarzyszą mu m.in. Ray Liotta jako Markie Trattman, odpowiedzialny za organizację i prowadzenie gry, oraz Richard Jenkins w roli prawnika zbierającego informacje. W obsadzie są też James Gandolfini i Vincent Curatola. „Zabić, jak to łatwo powiedzieć” było w 2012 roku nominowane do Złotej Palmy na 65. Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Cannes. Dziś wraca jako tytuł, który przyciąga nie tylko nazwiskiem Pitta, ale też gęstym, społecznym kontekstem: elegancko mroczny, bezlitośnie aktualny w swoim spojrzeniu na mechanizmy władzy, pieniędzy i strachu.
Nowy serial CANAL+ pokazuje wojnę bez patosu i w zupełnie innym świetle. Po pierwszym odcinku wiem, że nie oderwę się od ekranu
„Kontyngent” to nowy dramat wojenny CANAL+, który przenosi widzów do Bośni 1993 roku. Inspirowany prawdziwymi wydarzeniami serial opowiada o misji ONZ, moralnych granicach i decyzjach, które mają nieodwracalne skutki.
„Kontyngent” pojawił się w serwisie CANAL+ dokładnie w momencie, w którym widzowie coraz częściej wybierają historie o wojnie opowiedziane bez łatwych skrótów i efektownego patosu. Pierwszy odcinek można oglądać od 11 maja. To dramat wojenny osadzony w Bośni w 1993 roku, inspirowany prawdziwymi wydarzeniami i skoncentrowany na cenie decyzji podejmowanych wtedy, gdy zasady przestają dawać poczucie bezpieczeństwa. W tym artykule: Bośnia 1993. O czym jest serial „Kontyngent”? Na czym polega fenomen serialu „Kontyngent”? Nowość CANAL+ to międzynarodowa obsada i historia, którą trzeba znać Bośnia 1993. O czym jest serial „Kontyngent”? Akcja przenosi widzów do realiów konfliktu w Bośni w latach 90., ale „Kontyngent” nie traktuje wojny jak widowiska. Kamera nie szuka spektaklu, lecz napięcia ukrytego w spojrzeniach, rozkazach i sekundach zawahania. To opowieść o granicy między tym, co moralnie oczywiste, a tym, co formalnie dozwolone w ramach misji pokojowej. Wojna przestaje być tu tłem. Staje się próbą charakteru, testem lojalności i brutalnym sprawdzianem tego, ile człowiek jest w stanie unieść, zanim zacznie kwestionować sens własnej misji. W centrum historii stoi czwórka młodych żołnierzy: Forss, Babic, Strand i Kilpinen. Z ramienia ONZ trafiają do miejsca, gdzie dobre intencje bardzo szybko okazują się niewystarczające. Serial konsekwentnie pokazuje ograniczenia misji pokojowych: procedury, zależności, polityczne kalkulacje i granice działania. Każda kolejna scena dopowiada to samo, ale bez nachalności: etyka w mundurze bywa najtrudniejsza wtedy, gdy trzeba wybierać nie między dobrem a złem, a raczej między stratą a... jeszcze większą stratą. Nowość CANAL+ to międzynarodowa obsada i historia, którą trzeba znać Produkcja powstała jako koprodukcja Szwecji, Francji i Litwy, a jej oryginalny tytuł brzmi „A Life’s Worth”. Tytuł inspirowany jest historią pierwszego szwedzkiego batalionu ONZ stacjonującego w Bośni oraz książką Magnusa Ernströma, opisującą wydarzenia tamtych lat. Ten kontekst wyraźnie ustawia ton opowieści. Bliżej tu do chłodnej obserwacji, dokumentalnej wiarygodności i psychologicznego realizmu niż do prostych podziałów na bohaterów i winnych. W obsadzie znaleźli się Edvin Ryding, Johan Rheborg, Maxwell Cunningham i Erik Enge, a za stworzenie serialu odpowiada Ahmed Abdullahi. To historia prowadzona nie przez wielkie deklaracje, lecz emocje, napięcie i moralne pęknięcia. Ważny jest także popkulturowy detal: tytuł „A Life’s Worth” nawiązuje do zadania z gry „Assassin’s Creed Odyssey”, również zbudowanego wokół moralnego konfliktu. Premierowy sezon „Kontyngentu” składa się z sześciu odcinków. Kolejne epizody będą sukcesywnie pojawiać się w CANAL+ co poniedziałek przez 5 tygodni. Na czym polega fenomen serialu „Kontyngent”? „Kontyngent” buduje napięcie nie przez efekty, a przez konsekwencje. Żołnierze próbują chronić cywilów i utrzymać kruchy porządek, ale coraz wyraźniej widzą, że system, który miał nieść pomoc, sam bywa źródłem bezsilności. Nawet słuszny odruch może zostać zatrzymany przez rozkaz, hierarchię i strukturę dowodzenia. Każdy z bohaterów reaguje inaczej. Jedni kurczowo trzymają się wiary w sens zadania, inni coraz mocniej czują frustrację, gniew i bezradność. Dzięki temu „Kontyngent” unika prostych ocen. Zamiast mówić widzowi, co ma myśleć, stawia go bardzo blisko bohaterów i pozwala poczuć ciężar decyzji, których nikt nie chciałby podejmować. Szczególnie ważną postacią jest dowódca misji, Andreasson. To przy nim najmocniej wybrzmiewa główny temat fabuły: konflikt między ochroną ludzi a wykonywaniem rozkazów. „Kontyngent” nie potrzebuje patosu, by zadać pytanie od lat powracające w kinie wojennym i psychologicznym: czym naprawdę jest odpowiedzialność, kiedy stawką jest cudze życie?
Warszawa lat 30., gangsterskie porachunki i widmo wojny. Serial na podstawie powieści Twardocha to polska odpowiedź na „Peaky Blinders”
Warszawa w 1937 roku, mafia, polityczne intrygi i Jakub Szapiro: bokser, który chce przejąć władzę nad miastem. „Król” to mroczna opowieść o przemocy, ambicji i świecie stojącym u progu wojny.
Warszawa, rok 1937. Miasto pulsuje od politycznych napięć, gangsterskich porachunków i narastającej przemocy, a nad Europą coraz wyraźniej zbierają się wojenne chmury. W samym centrum tego świata stoi Jakub Szapiro, żydowski bokser i bezwzględny egzekutor: marzy o tym, by zostać królem stolicy. Serial „Król” nie jest jednak tylko opowieścią o mafii i walce o wpływy. To mroczna, gęsta historia o ambicji, strachu, lojalności i brutalności, która potrafi zniszczyć każdego, kto znajdzie się zbyt blisko. Spis treści: O czym jest serial „Król”? Mroczna historia Jakuba Szapiry Widzowie o ekranizacji powieści „Król” Szczepana Twardocha Nagrody i wyróżnienia dla serialu i książki „Król” O czym jest serial „Król”? Mroczna historia Jakuba Szapiry Serial „Król” z 2020 roku, zrealizowany na podstawie bestsellerowej powieści Szczepana Twardocha, należy do najgłośniejszych polskich produkcji ostatnich lat. Sama książka została doceniona również za granicą, brytyjski „The Times” uznał ją za najlepszą powieść historyczną kwietnia 2020 roku. Akcja rozgrywa się w Warszawie 1937 roku, w świecie rządzonym przez mafię, polityczne układy, przemoc i napięcia społeczne zapowiadające nadchodzącą wojnę. Centralną postacią opowieści jest Jakub Szapiro, grany przez Michała Żurawskiego. To żydowski bokser i egzekutor pracujący dla Kuma Kaplicy, wpływowego szefa warszawskiego półświatka. Szapiro marzy o przejęciu kontroli nad miastem, jednak jego ambicje zderzają się z coraz silniejszym antysemityzmem i brutalną walką o wpływy. Nie jest bohaterem jednoznacznym, jego moralność zmienia się w zależności od sytuacji, lojalność bywa krucha, a przetrwanie często wymaga bezwzględnych decyzji. W tle rozgrywa się konflikt między sanacyjnymi bojówkami, skrajną prawicą i światem przestępczym, gdzie słabość oznacza klęskę. „Król” to pełna napięcia opowieść o władzy, zdradzie i walce o przetrwanie w mieście podzielonym między różne frakcje polityczne i przestępcze. Wszystko to podane w widowiskowym stylu, z dbałością o najmniejsze detale i niepowtarzalny klimat tamtych czasów. Autor w jednym z wywiadów mówił: „Ta książka jest o przemocy. Nie o przedwojennej Warszawie, nie o Polakach i Żydach ani o rodzącym się faszyzmie. Jest i miała być o przemocy”. Widzowie o ekranizacji powieści „Król” Szczepana Twardocha Opinie o ekranizacji były w przeważającej części pozytywne. Jan P. Matuszyński zadbał o historyczny realizm, konsultując sceny z ekspertami i wykorzystując archiwalne materiały, a znakomite zdjęcia, montaż i muzyka dodatkowo budują napięcie i klimat miasta. „Król” to jedna z najlepiej ocenianych adaptacji literackich ostatnich lat na polskim rynku. Na szczególne wyróżnienie zasługują: Wysoka jakość realizacji technicznej, w tym zdjęcia, montaż, muzyka i scenografia Znakomite aktorstwo, zwłaszcza w rolach głównych Wierność oddania klimatu i ducha przedwojennej Warszawy Przemyślane modyfikacje fabularne, które nie zubażają oryginału Wartość edukacyjna i historyczna nie tylko dla fanów literatury Serial jest dostępny w ramach subskrypcji CANAL+ i Player. Nagrody i wyróżnienia dla książki i serialu „Król” Szczepan Twardoch jest jednym z najpopularniejszych współczesnych pisarzy, a jego twórczość nie boi się konfrontować z historią i społecznymi podziałami. Jego twórczość zdobyła ogromne uznanie, a książki sprzedały się w ponad milionowym nakładzie. Wśród jego najważniejszych dzieł znajdują się m.in. „Morfina” (2012), „Drach” (2014), „Król” (2016), „Królestwo” (2018) oraz „Pokora” (2020). Twardoch jest laureatem licznych prestiżowych nagród literackich, w tym Paszportu „Polityki” i Nagrody im. Kościelskich, a także zdobywcą Nagrody Czytelników Nike. Jego książki zostały przetłumaczone na wiele języków, a prawa do nich sprzedano do kilkunastu krajów. „Król” zdobył uznanie zarówno wśród widzów, jak i krytyków, co przełożyło się na liczne nagrody i nominacje. Produkcja została wyróżniona na Polskich Nagrodach Filmowych Orły, gdzie zdobyła statuetki za najlepszy serial, najlepsze zdjęcia oraz scenografię. Ponadto Michał Żurawski otrzymał nagrodę za najlepszą rolę męską, doceniono także Arkadiusza Jakubika za wybitną rolę drugoplanową. Wielu ekspertów porównuje „Króla” do takich produkcji jak „Peaky Blinders” czy „Boardwalk Empire” – to zdecydowanie najlepsza rekomendacja dla fanów mrocznych, gangsterskich opowieści.
Mroczny chichot losu i zbrodnia sprzed lat, która wraca w najmniej odpowiednim momencie. Nowy thriller od CANAL+ to mój must-watch na maj
„Co się stało z Gracie Darling” to sześcioodcinkowy thriller z CANAL+, którego akcja wraca do australijskiego miasteczka naznaczonego zniknięciem nastolatki sprzed 27 lat. Gdy młodzi odtwarzają legendę o seansie spirytystycznym, dochodzi do kolejnego zaginięcia, a psycholożka Joni Gray zaczyna własne śledztwo.
Sześć odcinków, jedna niewyjaśniona historia i miasteczko, które nie potrafi zamknąć rozdziału sprzed lat: od czwartku 14 maja w CANAL+ dostępny jest serial „Co się stało z Gracie Darling” rozgrywający się w małej australijskiej społeczności, gdzie zniknięcie nastolatki podczas seansu spirytystycznego stało się częścią lokalnej tożsamości. Teraz, niemal trzy dekady później, do miejsca naznaczonego plotką i pamięcią wraca Joni Gray – dziś psycholożka – a kolejne zaginięcie potęguje napięcie i wywraca codzienność do góry nogami. O czym opowiada „Co się stało z Gracie Darling”? W serialu „Co się stało z Gracie Darling” przeszłość nie jest archiwum. To raczej opowieść, która powtarza się na ulicach, w domach i w szkolnych rozmowach – aż staje się niemal folklorem. Zniknięcie Gracie Darling, do którego doszło podczas spirytystycznego spotkania zorganizowanego przez grupę przyjaciółek, przez lata obrosło legendą, żyjąc własnym rytmem w pamięci mieszkańców. Młodzi, karmieni tą historią od dzieciństwa, wciąż odtwarzają scenki inspirowane wydarzeniami sprzed 27 lat, jakby chodziło o rytuał podtrzymujący wspólnotę. Właśnie wtedy, w trakcie jednego z takich spotkań, dochodzi do kolejnego zaginięcia. Trudno zbyć je wzruszeniem ramion, bo wszystko wygląda raczej na celowo nakręcaną, mroczną grę niż przypadek. Miasteczko nauczyło się żyć z brakiem odpowiedzi, ale nagle dostaje nową zagadkę i... nową falę niepokoju. A gdy napięcie rośnie, wracają też pytania najtrudniejsze: czy za tamtym zniknięciem stał człowiek, czy coś, co wymyka się racjonalnym wyjaśnieniom. Do rodzinnych stron wraca Joni Gray, najbliższa przyjaciółka Gracie. Dziś jest psycholożką, ale zawodowa uważność nie chroni jej przed tym, co prywatne i bolesne: trauma z dzieciństwa wciąż domaga się głosu. Ten powrót ma w sobie coś z konfrontacji, jakby bohaterka przymierzała się do spojrzenia w twarz temu, co przez lata wypierano lub zamieniano w legendę. Joni szybko przeczuwa, że oba zdarzenia mogą być ze sobą powiązane. Zamiast biernie przyglądać się narastającym spekulacjom, rozpoczyna własne dochodzenie, działając z pomocą lokalnego śledczego. Stawka jest podwójna: z jednej strony chodzi o odkrycie prawdy, z drugiej – o przerwanie spirali niedopowiedzeń potrafiącej zatruć życie całej społeczności na dekady. Fabuła mocno akcentuje, że pamięć nie jest neutralna, a przeżyta krzywda może mieć długi cień, nawet jeśli miasteczko próbuje przykryć go codzienną rutyną. Obsada i twórcy potencjalnego hitu CANAL+ Produkcja balansuje między thrillerem kryminalnym a dramatem psychologicznym, prowadząc widza przez śledztwo, ale i przez wątki pamięci oraz traumy powracające nie w formie jednego wspomnienia, lecz całej mozaiki. Za reżyserię odpowiada Jonathan Brough, a scenariusz napisała Miranda Nation. W roli Joni Gray występuje Morgana O’Reilly, a na ekranie partneruje jej między innymi Harriet Walter, kojarzona przez widzów z „Sukcesji” i „Ted Lasso”. Już teraz widać wyraźnie, że aktorska precyzja spotyka się tu z narracją, która nie boi się emocji, a jednocześnie pilnuje gatunkowej dyscypliny. „Co się stało z Gracie Darling” można oglądać w CANAL+ od czwartku 14 maja, a kolejne odcinki mają pojawiać się w serwisie co tydzień. Jeśli zachęca Cię kryminał podszyty psychologiczną wnikliwością: taki, który bardziej pyta o cenę milczenia niż o samą sensację — obok tego tytułu trudno przejść obojętnie.