Zdobyła Oscara za „Hamneta”, ale to od tego serialu zaczęła się jej aktorska kariera. To kostiumowy klasyk w brytyjskim stylu
Jessie Buckley odebrała Oscara za rolę Agnes w „Hamnecie”, ale jej droga na szczyt zaczęła się od brytyjskiego serialu „Ostatni posterunek”. To właśnie tam aktorka pokazała, że ma talent do kostiumowych dramatów, które wciągają od pierwszej sceny.
Zanim Jessie Buckley stała się twarzą hollywoodzkich produkcji i zdobyła Oscara, rozwijała swój talent w kameralnych, ambitnych projektach telewizyjnych. Jednym z nich był brytyjski dramat The Last Post, znany w Polsce jako „Ostatni posterunek”. Akcja serialu rozgrywa się w 1965 roku w Adenie - brytyjskiej kolonii w południowym Jemenie. Śledzimy losy żołnierzy Royal Military Police i ich rodzin, którzy muszą zmierzyć się zarówno z brutalną rzeczywistością konfliktu, jak i trudnymi relacjami osobistymi. „Ostatni posterunek” - kostiumowy serial z Jessie Buckley, który przyniósł jej sławę Buckley wciela się tu w postać Honor Martin, młodej żony kapitana Joe Martina. Honor próbuje odnaleźć swoje miejsce w tej izolowanej wojskowej społeczności, mierząc się z ograniczeniami społecznymi i niebezpieczeństwami życia w obcym kraju. Serial pokazuje, jak konflikt i presja sytuacji wpływają na relacje, emocje i codzienne wybory bohaterów. Obok Buckley występują: Jeremy Neumark Jones, Ben Miles, Stephen Campbell Moore, Essie Davis i Jessica Raine, którzy tworzą pełen napięcia i emocji portret społeczności wojskowej. Produkcja liczy jeden sezon, który składa się z sześciu odcinków. Polscy widzowie mogą go obejrzeć na platformie Canal+. View oEmbed on the source website Dlaczego warto obejrzeć „Ostatni posterunek” Choć recenzje zagraniczne dotyczące serialu były mieszane, to uważam, że ten serial zasługuje na uwagę widzów. Krytycy doceniali piękne zdjęcia, kostiumy i solidne aktorstwo, ale niektórzy zarzucali serialowi powolne tempo i momentami schematyczną fabułę. Mimo tego dla fanów dramatów kostiumowych i historycznych „Ostatni posterunek” pozostaje ciekawą pozycją - zwłaszcza że pozwala zobaczyć Jessie Buckley w roli, która pokazuje jej talent do subtelnych emocji i dramatycznego napięcia. Serial jest idealny dla widzów, którzy lubią kostiumowe produkcje z mocnym tłem politycznym, rodzinne dramaty i wojenne historie w kameralnym wydaniu. To świetna okazja, by przypomnieć sobie początki kariery aktorki przed jej wielkimi filmowymi rolami. „Hamnet” - Oscarowa rola Jessie Buckley A jeśli jeszcze nie widzieliście filmu „Hamnet”, to śpieszcie to nadrobić - bo naprawę warto. To dramat historyczny osadzony w XVI-wiecznej Anglii, opowiadający o losach rodziny Shakespeare’ów w cieniu choroby i śmierci młodego syna. Jessie Buckley wciela się w Agnes - matkę Hamneta i żonę Shakespera - która musi zmierzyć się z ogromnym bólem i odpowiedzialnością wobec rodziny. Jej rola jest pełna emocji, subtelnych gestów i dramatycznej siły, które poruszają widza i przyciągają uwagę krytyków. Na uwagę zasługują także kostiumy wykonane przez Polkę - Małgosię Turzańską - która była za nie nominowana do Oscara. Jessie Buckly pierwszą Irlandką z Oscarem Patrząc na to, jak wcześnie Buckley pokazała swój talent w serialu „Ostatni posterunek”, nie dziwi, że jej rola w „Hamnecie” przyniosła jej Oscara. Aktorka od lat świetnie odnajduje się w kostiumowych produkcjach i dramatycznych historiach, co czyni ją dziś jedną z najbardziej utalentowanych aktorek swojego pokolenia. To pierwsza statuetka Oscara w karierze Jessie Buckley. Aktorka była już wcześniej nominowana do Oscara za rolę w filmie „The Lost Daughter” (2021), gdzie jej pełna emocji i subtelności kreacja Ledy przyciągnęła uwagę krytyków, a wcześniej zdobywała także uznanie w różnych międzynarodowych festiwalach filmowych i nagrodach branżowych. Dopiero teraz zdobyła najważniejsze wyróżnienie w branży - Oscara dla najlepszej aktorki pierwszoplanowej. Jej zwycięstwo jest także historyczne dla Irlandii: Buckley została pierwszą Irlandką w historii, która zdobyła Oscara w tej kategorii, wpisując się tym samym do kanonu światowego kina. Ten triumf jest dowodem nie tylko na jej ogromny talent, ale też na konsekwentną i wszechstronną drogę aktorską - od telewizyjnego debiutu w kostiumowym serialu Ostatni posterunek, po dramaty kostiumowe i filmowe role, które podbiły serca widzów i krytyków na całym świecie.
Jessica Chastain wciela się w rolę Polki, która uratowała 300 osób. Ten film udowadnia, że dobroć i odwaga mogą być silniejsze niż przemoc
W sercu okupowanej Warszawy, w cieniu brutalnej wojny, rodzina Żabińskich stała się symbolem niezwykłej odwagi i bezinteresownej pomocy. Ten film powinien obejrzeć każdy, kto potrzebuje znów w dobro i człowieczeństwo.
W samym sercu Warszawy, na terenie ogrodu zoologicznego, Antonina i Jan Żabińscy z dziećmi żyli spokojnie, aż do 1939 roku, gdy niemieccy okupanci wkroczyli do stolicy. Zoo przestało funkcjonować, a jego mieszkańcy stali się świadkami okrutnych wydarzeń. Wtedy rodzina podjęła decyzję, która odmieniła życie setek ludzi - ukrywali blisko 300 Żydów, ratując ich przed śmiercią. W piwnicach swojej willi, w okupowanej Warszawie, ci ludzie znaleźli drugą szansę na życie, mimo brutalności wojny i Holokaustu. "Azyl": heroiczne działania Antoniny i Jana Żabińscy stali się częścią podziemnej konspiracji. Z narażeniem życia szmuglowali ludzi z warszawskiego getta, organizowali fałszywe dokumenty i zapewniali schronienie. Ich codzienne decyzje mogły zakończyć się śmiercią – za pomoc Żydom groziła kara śmierci. Jan, żołnierz Armii Krajowej i uczestnik Powstania Warszawskiego, wykazał się odwagą i organizacyjnym geniuszem, natomiast Antonina nie tylko ratowała ludzi, ale i zwierzęta, co w tamtych czasach było prawdziwym bohaterstwem. „Azyl”: Prawdziwe wydarzenia i emocje Film „Azyl” w reżyserii Niki Caro to ekranizacja książki Diane Ackerman „The Zookeeper’s Wife”. Scenariusz oparty na dziennikach Antoniny Żabińskiej nadaje opowieści wyjątkową autentyczność. W rolach głównych Jessica Chastain, Johan Heldenbergh i Daniel Brühl. Film ukazuje życie Antoniny, jej dobroć i niezłomną siłę w obliczu zła. Obraz skupia się na brutalnych realiach okupacji niemieckiej, wydarzeniach z warszawskiego getta oraz eksperymentach niemieckiego oficera Lutza Hecka. Chcesz oglądać najbardziej inspirujące filmy i seriale? Zapisz się do <a id="menura9m" class="fui-Link ___1q1shib f2hkw1w f3rmtva f1ewtqcl fyind8e f1k6fduh f1w7gpdv fk6fouc fjoy568 figsok6 f1s184ao f1mk8lai fnbmjn9 f1o700av f13mvf36 f1cmlufx f9n3di6 f1ids18y f1tx3yz7 f1deo86v f1eh06m1 f1iescvh fhgqx19 f1olyrje f1p93eir f1nev41a f1h8hb77 f1lqvz6u f10aw75t fsle3fq f17ae5zn" title="https://www.elle.pl/newsletter/" href="https://www.elle.pl/newsletter/" target="_blank" rel="noreferrer noopener" aria-label="Link newslettera ELLE">newslettera ELLE, odbierz kod i skorzystaj z 2-miesięcznego dostępu do Player.pl. Ocaleni z warszawskiego zoo: 300 uratowanych i świadectwo odwagi W willi na terenie zoo przez długie miesiące ukrywało się blisko 300 Żydów, którym Żabińscy dali szansę na życie. Ich bohaterstwo to nie tylko opowieść o wojnie, ale także o triumfie człowieczeństwa nad nienawiścią. Antonina dbała o ukrywanych, jak o rodzinę, udowadniając, że nawet w najciemniejszych czasach można zachować empatię i odwagę. Historia Żabińskich to także opowieść o cenie, jaką zapłacili za swoje działania. Jan stracił stanowisko dyrektora zoo po wojnie z powodu swojej przeszłości w Armii Krajowej. Film, choć zawiera pewne uproszczenia, przypomina o polskich bohaterach, którzy ryzykowali wszystko, by uratować innych. „Azyl” ukazuje, jak jedna rodzina mogła zmienić losy setek ludzi. Film jest dostępny w abonamencie CANALVOD.
To jeden z najbardziej poruszających polskich filmów lat 90. Opowiada o problemie, który mimo upływu tylu lat wciąż jest aktualny
„Tato” w reżyserii Macieja Ślesickiego to jeden z najmocniejszych dramatów rodzinnych z lat 90. Historia ojca walczącego o dziecko zagrała wtedy na emocjach całej Polski. Dziś wraca z jeszcze większą siłą.
Dziś dyskutujemy o opiece naprzemiennej, prawach ojców, przemocy psychicznej i tym, jak bardzo system potrafi się pomylić. Rozmawiamy o alienacji rodzicielskiej i o tym, że w sporze dorosłych najbardziej cierpią dzieci. A przecież trzydzieści lat temu polskie kino już o tym mówiło. Bez krzyku. Bez publicystyki. Za to z emocją, która nie słabnie. Są filmy z lat 90., które nie wytrzymały próby czasu i się zestarzały - estetycznie, narracyjnie, mentalnie. I są takie, które mimo upływu lat wciąż uderzają w to samo miejsce pod żebrami. „Tato” z Bogusławem Lindą w roli głównej należy do tej drugiej kategorii. O czym jest film „Tato”? Historia ojca, który musi udowodnić swoją niewinność Film „Tato” opowiada historię Michała, operatora filmowego, który po dramatycznym załamaniu psychicznym żony zostaje oskarżony o przemoc i traci kontakt z kilkuletnią córką. Mężczyzna nie zamierza się jednak poddać i rozpoczyna nierówną walkę o prawa rodzicielskie, mierząc się z uprzedzeniami sądu, wpływem bezwzględnej teściowej i systemem, który z góry przypisuje mu winę. To poruszający dramat o ojcostwie, manipulacji i cenie, jaką dziecko płaci za konflikt dorosłych. View oEmbed on the source website Bogusław Linda inny niż wszyscy pamiętają Dla wielu widzów twarz Bogusława Lindy to Franz Maurer z kultowego filmu „Psy” - zimny, bezwzględny, cyniczny. Tymczasem w „Tacie” Linda jest kruchy. Zdezorientowany. Przerażony. Gra mężczyznę, który z dnia na dzień traci grunt pod nogami, gdy jego żona (świetna Dorota Segda) oskarża go o przemoc i odbiera mu córkę. To rola, w której nie ma miejsca na efektowne kwestie. Jest bezradność. Jest rozpacz. Jest wstyd. I jest miłość do dziecka - tak czysta, że aż bolesna. Kino lat 90., które miało odwagę Polskie lata 90. w kinie były surowe. Czasem nierówne, czasem nadmiernie dosłowne. Ale miały coś, czego dziś często brakuje - emocjonalną bezkompromisowość. „Tato” jest tego najlepszym przykładem. Reżyser Maciej Ślesicki buduje dramat obyczajowy, który momentami zahacza o thriller sądowy, a chwilami staje się niemal intymnym studium rozpadu rodziny. Nieprzypadkowo krytycy widzieli w nim polską odpowiedź na Kramer vs. Kramer. To historia o opiece nad dzieckiem, ale też o stereotypach - o tym, komu z definicji wierzymy bardziej. Postaci, które zostają w głowie Na uwagę zasługuje przerażająca w swojej bezwzględności teściowa grana przez Teresę Lipowską - dziś głównie znaną widzom z roli nestorki rodu Mostowiaków z serialu „M jak miłość”. Niejednoznaczną postacią jest także, rozchwiana emocjonalnie Ewa (w tej roli Dorota Segda - która w latach 90. brylowała na ekranach - dziś głównie pojawia się na deskach teatrów i w rolach dubbingowych). Wreszcie mała Kasia (Aleksandra Maliszewska) - dziecko wciągnięte w świat dorosłych, którzy walczą nie tylko o rację, ale także o własne ego. I gdzieś w tle system, który woli „nie mieszać się w rodzinne sprawy”, dopóki nie jest za późno. „Tato” najbardziej poruszający polski film lat 90. Gdzie obejrzeć? Film wciąż jest aktualny bo nic się nie zdezaktualizowało. Wciąż zdarzają się sytuacje, w których jedno oskarżenie potrafi zburzyć całe życie. Wciąż są dzieci rozpięte między dorosłymi. Wciąż system bywa bezradny. Powiedzmy sobie szczerze - „Tato” nie jest filmem idealnym. Ma swoje niedoskonałości formalne. Ale emocjonalnie pozostaje niemal nienaruszony. To jeden z tych obrazów, które po latach ogląda się ciszej. Uważniej. Z większym lękiem, bo wiemy już, jak łatwo taka historia może wydarzyć się naprawdę. I może właśnie dlatego wracam do niego regularnie. Bo przypomina, że kino lat 90. potrafiło mówić o sprawach najtrudniejszych bez filtrów. I robiło to tak, że do dziś ściska w gardle. Film z wzruszającym widzów Bogusławem Lindą w roli głównej dostępny jest dziś już nie na kasetach VHS - ale na platformach VOD TVP oraz Canal+.
Odkąd pojawił się w streamingu hipnotyzuje widzów. Ten francuski thriller spodoba się fanom kryminałów i śledztw psychologicznych
Co byście zrobili, gdybyście mieli tylko sześć dni na odnalezienie zaginionego dziecka? „Sześć dni” (Six Jours, 2025) to francuski thriller z Samim Bouajilą i Julie Gayet, który hipnotyzuje od pierwszej minuty.
Lubimy historie, w których każda minuta się liczy - gdzie zagadka wciąga tak mocno, że nie możemy oderwać wzroku od ekranu. Filmy z inspektorami, którzy ścigają czas i tropy niczym Sherlock Holmes, zawsze mają w sobie coś magnetycznego. „Sześć dni” idealnie wpisuje się w ten nurt: mroczna Francja, wyścig z czasem, niepokojąca przeszłość i bohater, którego każde działanie może przesądzić o życiu lub śmierci. To thriller, który trzyma w napięciu, a jednocześnie pozwala poczuć emocjonalną głębię postaci - i właśnie takie opowieści kochamy najbardziej. „Sześć dni” - francuski thriller o wyścigu z czasem i przeszłości, która nie odpuszcza Inspektor Malik (Sami Bouajila - zdobywca Złotej Plamy za film „Dni chwały”) prowadzi śledztwo w sprawie zaginięcia dziecka - sprawy, która 11 lat wcześniej zakończyła się fiaskiem. Gdy przed jej ostatecznym zamknięciem dochodzi do kolejnego porwania, Malik musi wrócić do nierozwiązanych elementów przeszłości. Tylko sześć dni dzieli go od odkrycia prawdy, zanim przestępca uderzy ponownie. W śledztwie wspiera go Anna (Julie Gayet) oraz zespół doświadczonych śledczych: Catherine (Anne Azoulay), Joubert (Dimitri Storoge) i Fred (Yannick Choirat). Każda decyzja ma wagę życia lub śmierci, a napięcie narasta z każdą minutą filmu. View oEmbed on the source website Twórca i obsada Za reżyserię odpowiada Juan Carlos Medina, twórca głośnego „Insensibles”, który doskonale wie, jak budować mroczny, psychologiczny klimat. W roli Malika zobaczymy Sami Bouajila, nagradzanego za subtelną i mocną grę aktorską, a u jego boku - Julie Gayet jako Anna, dodająca historii emocjonalnej głębi. Dlaczego warto obejrzeć thriller „Sześć dni” dostępny na Canal+? To thriller dla fanów kryminałów i śledztw psychologicznych, gdzie każda minuta jest ważna, a każdy nowy trop może zmienić wszystko. Opinie widzów mówią same za siebie: „całkiem niezłe kino z motywem zemsty”, „świetne kino, z zaskakującym zakończeniem 8,5/10”. „Sześć dni” dostępne jest na Canal +, gdzie zajmuje obecnie 3. miejsce w top 10 najlepszych filmów platformy. Idealny wybór na wieczór dla miłośników francuskich thrillerów z psychologicznym pazurem i mocnym napięciem.
Czy jesteście pewni, że znacie swoich sąsiadów? Ten brytyjski psychologiczny thriller zawładnie waszym umysłem
Ten brytyjski serial wciągnął widzów w wir zdrad, tajemnic i zakazanych namiętności. Drugi sezon, który właśnie pojawił się na Canal+ zapowiada się jeszcze bardziej pikantnie, mrocznie i nieprzewidywalnie. Idealny dla fanów napięcia i skomplikowanych relacji.
Pierwszy sezon brytyjskiego psychologicznego thrillera, który zadebiutował na ekranie w 2023 roku pokazał, że nawet idylliczne przedmieścia kryją mroczne tajemnice. W pierwszej części Evie i Pete, młoda para, przeprowadzają się do wymarzonego domu, pełnego urokliwych sąsiadów. Pozornie zwyczajne spotkania szybko zmieniają się w sieć zakazanych napięć, zdrad i niedopowiedzianych sekretów, które nie pozwalają oderwać wzroku od ekranu. Między nimi a nowymi sąsiadami - Becką i Dannym - rodzi się chemia, która wciąga w wir psychologicznej gry, a każda decyzja bohaterów prowadzi do dramatycznych konsekwencji. Serial dostępny w Polsce wyłącznie na platformie Canal+ subtelnie łączy romans, intrygę i thriller, pokazując, że za fasadą perfekcyjnego życia kryją się emocje, namiętności i pragnienia, które czasem wymykają się spod kontroli. Dramatyczny powrót do świata intryg i pożądania - sezon 2 „Pary z sąsiedztwa” rusza na Canal+ W lutym na Canal+ wystartował długo oczekiwany drugi sezon serialu „Para z sąsiedztwa”. Tym razem twórcy ponownie zabierają widzów do ekskluzywnej, nowobogackiej dzielnicy, gdzie pod powierzchnią idealnych trawników i zamkniętych osiedli czai się sieć sekretów i skrywanych pragnień. Sezon 2 już od pierwszego odcinka wstrząsa widzami, a każda kolejna minuta przynosi coraz więcej napięcia i dramatów. Główni bohaterowie, Charlotte i Jacob, z pozoru prowadzą uporządkowane, małżeńskie życie. Jednak wraz z pojawieniem się Mii - nowej, enigmatycznej sąsiadki - ich codzienność zostaje zburzona. To właśnie ona wciąga ich w spiralę zdrad, namiętności i niedopowiedzeń, które stają się główną osią fabuły sezonu. Drugi sezon serialu jeszcze mocniej akcentuje toksyczność relacji, pokazując, jak cienka jest granica między fascynacją a niebezpieczną obsesją. View oEmbed on the source website Przeszłość i nowe sekrety 0 w co zamieszani są bohaterowie? W nowych odcinkach nie brakuje odniesień do wydarzeń z przeszłości - zarówno Charlotte, jak i Jacob muszą zmierzyć się z własnymi słabościami, kłamstwami oraz presją otoczenia. Tym razem ich relacja zostaje wystawiona na najcięższą próbę. Każdy kolejny odcinek sezonu 2 zaskakuje zwrotami akcji i coraz głębiej odsłania mroczne tajemnice skrywane za murami luksusowych domów. Serial „Para z sąsiedztwa sezon 2” nie zwalnia tempa i już od pierwszych minut rozpala emocje do granic. Napięcie między bohaterami narasta, prowadząc do kolejnych zdrad, złamanych serc i decyzji, których nie da się cofnąć. Twórcy umiejętnie prowadzą widza przez meandry psychologicznych gier, podszytych erotyzmem i skrywanymi motywacjami. Serial „Para z sąsiedztwa sezon 2” na Canal+. Kto naprawdę kryje się za maską idealnego sąsiada? Drugi sezon to propozycja dla wszystkich, którzy cenią nieoczywiste zwroty akcji, mroczną atmosferę i śmiałe wątki psychologiczne. To produkcja, która nie pozostawia widza obojętnym - co tydzień na Canal+ pojawia się nowy odcinek, rozbudzając apetyt na więcej. W świecie „Pary z sąsiedztwa” nikt nie może być pewny intencji drugiego człowieka, a pozorne bezpieczeństwo może w każdej chwili runąć. Każda środowa premiera kolejnego z 6 odcinków sezonu 2 staje się okazją do odkrycia kolejnych szokujących faktów z życia mieszkańców dzielnicy. Tajemnicza Mia, wplątując Charlotte i Jacoba w swoje gry, ujawnia coraz więcej niedopowiedzianych relacji, kłamstw i skandali. W tej z pozoru sielankowej enklawie nie ma miejsca na prawdziwą szczerość - tu każdy ma coś do ukrycia, a zdrada czai się tuż za ścianą.
Świnoujście znów wciąga w mrok. Drugi sezon „Klangoru” boli bardziej, niż się spodziewałam [RECENZJA]
Po obejrzeniu 2. sezonu zostałam z niepokojem. I to w dobrym sensie. „Klangor” nie daje satysfakcji w klasycznym rozumieniu tego słowa. Nie ma tu łatwego zamknięcia ani moralnego porządku. Jest za to świat, w którym każdy wybór ma swoją cenę...
Drugi sezon „Klangoru” to nie klasyczna kontynuacja, a raczej świadomy reset. Twórcy nie próbują powtórzyć sukcesu pierwszej odsłony – zamiast tego przepisują serial na nowo, zmieniając perspektywę, bohaterów i punkt ciężkości całej opowieści. To nadal mroczny dramat osadzony w Świnoujściu, ale tym razem znacznie bardziej skupiony na psychologii postaci niż na samej intrydze kryminalnej. Drugi sezon jest dojrzalszy, bardziej intymny i – w moim odczuciu – emocjonalnie trudniejszy. Od 9 stycznia mogliśmy oglądać kolejne odcinki w streamingu, a finał trafił do CANAL+ 20 lutego, domykając opowieść, która od początku zapowiadała się jako coś więcej niż zwykła kontynuacja. W tym artykule: Nowy „Klangor” – manifest kobiecej siły i determinacji „Klangor” 2 zostawia widza z odpowiedzią, ale i niepokojem Czy warto obejrzeć sezon 2. „Klangoru”? Nowy „Klangor” – manifest kobiecej siły i determinacji Drugi sezon „Klangoru” oglądałam z dużą ciekawością – i nie ukrywam, że też z obawą. Decyzja o zamknięciu wątku Rafała Wejmana (Arkadiusz Jakubik) to ruch odważny, wręcz ryzykowny. To w końcu jedna z twarzy pierwszej odsłony. I choć początkowo miałam wrażenie, że to pustka trudna do wypełnienia, szybko okazało się, że twórcy mieli na ten sezon zupełnie inny, bardzo konsekwentny pomysł. Na pierwszy plan wysuwają się kobiety – i to one niosą ten sezon emocjonalnie. Małgorzata Gorol i Magdalena Czerwińska tworzą role gęste, nieoczywiste i momentami niewygodne. Świnoujście znów jest duszne, zamknięte, pełne niedopowiedzeń, ale tym razem to opowieść o macierzyństwie i rodzinnej lojalności wybrzmiewa najmocniej. Formuła antologii sprawia, że drugi sezon ogląda się jak zupełnie nową historię. Łączy je miejsce, ale ton jest bardziej psychologiczny, mniej sensacyjny, a bardziej emocjonalny. Osiem odcinków buduje napięcie powoli, momentami wręcz boleśnie. Śledztwo jest ważne, ale to nie ono najbardziej mnie wciągnęło. Najbardziej angażujące są relacje – kruche, popękane, podszyte pretensją i strachem. View oEmbed on the source website „Klangor” 2 zostawia widza z odpowiedzią, ale i niepokojem „Klangor” najmocniej działa tam, gdzie nie daje łatwych odpowiedzi: moralna niejednoznaczność bohaterów to jego fundament. Nie ma czystych intencji ani jednoznacznych winnych. Każda decyzja jest podszyta lękiem, desperacją albo źle pojętą troską. Idealnym odzwierciedleniem klimatu fabuły jest m.in. Heleny Zdun (Małgorzata Gorol) i Jakuba Bojko (Piotr Trojan). Oglądając ich, miałam wrażenie, że balansują na granicy – między dobrem a egoizmem, między próbą naprawy a kolejnym błędem. I właśnie ta cienka linia czyni ich tak wiarygodnymi. Wątek poszukiwania Wiki staje się katalizatorem – z każdym odcinkiem odkrywa kolejne warstwy tajemnic i hipokryzji. Atmosfera gęstnieje, a odpowiedzi – gdy w końcu się pojawiają – nie przynoszą ukojenia. Finałowy odcinek „Klangoru” domknął historię w sposób... jednocześnie niepokojący i kojący. Nie poczułam katharsis. Zostałam raczej z ciężarem decyzji bohaterów i poczuciem, że w tym świecie nie ma wygranych – są tylko ci, którzy ponoszą mniejsze lub większe konsekwencje. Czy warto obejrzeć sezon 2. „Klangoru”? Bałam się, że radykalna zmiana obsady i kierunku fabularnego odbierze „Klangorowi” charakter. Stało się odwrotnie. Mroczny klimat pozostał – w zdjęciach, w muzyce, w ciszy między dialogami. Tytuł nadal operuje półtonami i niedopowiedzeniem. Nie tłumaczy wszystkiego, nie prowadzi widza za rękę. Pierwszy sezon przyciągał średnio 71 tys. widzów (dane Nielsen Media), a drugi – sądząc po emocjach wokół premiery – ma szansę powtórzyć ten wynik. I rozumiem dlaczego. To serial, który wymaga uważności. Wszystkie odcinki są dostępne w CANAL+, co sprzyja binge’owaniu – choć paradoksalnie uważam, że... najlepiej smakują dawkowane powoli.
Ten serialowy miks thrillera, dramatu i horroru przenosi do hipnotyzującego Nowego Orleanu. Nowość dla fanów mroku i silnych bohaterek
Jeśli wciągnęły cię rodzinne tajemnice z „The Haunting of Hill House” i duszny klimat „American Horror Story”, „Czarownice Mayfair” będą strzałem w dziesiątkę. To historia o kobiecej mocy, która zamiast wyzwalać, coraz mocniej zaciska pętlę.
Od 17 lutego CANAL+ dorzuca do swojej oferty tytuł, obok którego trudno przejść obojętnie. „Czarownice Mayfair” – długo wyczekiwana ekranizacja kultowej serii Anne Rice – wciągają widzów w sam środek dusznego, hipnotyzującego Nowego Orleanu, gdzie magia splata się z traumą, a rodzinne sekrety mają więcej wspólnego z klątwą niż z sentymentem. To serialowy miks thrillera, dramatu i horroru, który od pierwszych minut gra na nerwach. Rowan Fielding: neurochirurżka, która nie wierzy w magię. Do czasu W centrum tej historii stoi Rowan Fielding (Alexandra Daddario) – błyskotliwa, racjonalna, odnosząca sukcesy neurochirurżka. Kobieta nauki, która nagle musi zmierzyć się z czymś, czego nie da się wyjaśnić skalpelem ani diagnozą. Gdy odkrywa, że jest spadkobierczynią potężnego rodu czarownic, jej uporządkowany świat zaczyna pękać. Z każdym kolejnym odcinkiem Rowan zagłębia się w historię swojej rodziny – pełną niewyjaśnionych zjawisk, przemilczanych tragedii i kobiet, które płaciły wysoką cenę za swoją moc. Szybko okazuje się, że w pakiecie z niezwykłymi zdolnościami dostaje też ciężar odpowiedzialności. A może nawet coś więcej – fatum, od którego nie da się uciec. To opowieść o tożsamości, dziedzictwie i o tym, czy naprawdę mamy wpływ na własny los. Mroczna siła, która nie odpuszcza Atmosferę serialu podkręca enigmatyczna istota od pokoleń związana z rodem Mayfair. To ona stoi w cieniu rodzinnych decyzji, sukcesów i tragedii. Sprzymierzeniec? Demon? Projekcja zbiorowych lęków? Twórcy długo nie dają jednoznacznej odpowiedzi – i właśnie to buduje napięcie. „Czarownice Mayfair” nie są tylko historią o nadprzyrodzonych mocach. To serial o władzy – tej, którą daje magia, ale też tej, którą odbiera strach. O wolnej woli, przeznaczeniu i cienkiej granicy między wyborem a manipulacją. Każdy odcinek to emocjonalna konfrontacja z przeszłością i pytanie: czy można przerwać cykl, który trwa od pokoleń? Obsada, klimat i Nowy Orlean, który hipnotyzuje Obok Alexandry Daddario na ekranie pojawiają się m.in. Jack Huston, Tongayi Chirisa, Harry Hamlin, Annabeth Gish, Beth Grant i Jen Richards. Całość osadzona jest w świecie stworzonym przez Anne Rice – autorkę „Kronik wampirów” – więc możemy spodziewać się charakterystycznej dla niej intensywności, zmysłowości i gotyckiego klimatu. Nowy Orlean w tym serialu nie jest tylko tłem. To pełnoprawny bohater – duszny, barwny, pełen sprzeczności. Miasto, w którym historia wciąż oddycha, a magia wydaje się naturalnym elementem krajobrazu. Serial jest dostępny od 17 lutego wyłącznie w serwisie CANAL+. To propozycja dla fanów mrocznych historii z kobiecą energią w centrum, ale też dla tych, którzy lubią, gdy produkcja balansuje między horrorem a psychologicznym dramatem.
Takiej roli Hugh Granta się nie spodziewałam. Ten film wywołał u mnie ciarki
Na Canal+ wpadł film, który zaskoczy nawet fanów Hugh Granta - „Heretic” to klaustrofobiczny thriller posiadający cechy psychologicznego horroru, w którym amant z komedii romantycznych pokazuje mroczną stronę siebie, jakiej jeszcze nie widzieliście.
Zazwyczaj unikam horrorów - po seansie boję się zejść do piwnicy po ogórki do obiadu, a jak wiadomo, obiad bez kiszonych ogórków to nie obiad w polskim domu. Jednak tym razem postanowiłam się skusić. Skoro Hugh Grant - mój ukochany amant z „Notting Hill” i „Cztery wesela i pogrzeb” - wziął udział w tym projekcie, pomyślałam, że nie może być aż tak strasznie. Cóż, napiszę wprost - cieszę się, że obejrzałam go w domu, bo po wyjściu z kina bałabym się własnego cienia... Ale nie z powodu strachu jaki wywołują zywkle horrory, a z psychopatycznej gry w jaką wciąga widza scenariusz tego filmu. „Heretic” nie jest horrorem w stylu „Piły” czy słynnego „Rec.”. Tu nie ma strasznych klaunów wyskakujących zza rogu i hektolitrów krwi sączącej się na ekran. To znacznie bardziej skomplikowana, klaustrofobiczna i psychologiczna opowieść, w której Hugh Grant udowadnia, że czarny charakter pasuje do niego znacznie bardziej, niż romantyczny uwodziciel. „Heretic” w końcu dostępny online. Horror czy thriller psychologiczny? Film zaczyna się jak rasowe coming-of-age: poznajemy dwie młode mormonki, siostrę Barnes (Sophie Thatcher) i siostrę Paxton (Chloe East), które wędrują od domu do domu, szerząc słowo Boże. Trafiają do domu pana Reeda (Grant), z pozoru miłego, starszego mężczyzny, który oferuje im gościnę i jagodowy deser. Szybko okazuje się jednak, że dziewczyny trafiły pod zły adres. Reed, z gracją amanta i błyskotliwością intelektualisty, zaczyna prowadzić z nimi grę intelektualną, podważając fundamenty ich wiary i logicznego myślenia. To nie jest typowy horror. Beck i Woods stworzyli dzieło, które balansuje między napięciem, filozoficzną refleksją a klaustrofobicznym strachem. Pan Reed odsłania przed dziewczynami swoje obsesyjne teorie o religii, wplatając w nie odwołania do Spider-Mana, Monopoly czy Jar Jar Binksa, a widz powoli zaczyna czuć, że sam znalazł się w pułapce intelektualnej gry. View oEmbed on the source website Hugh Grant - czarny charakter jakiego nie znacie Hugh Grant w „Heretic” jest absolutnie fascynujący. Jego postać początkowo wydaje się uroczym, niegroźnym gospodarzem, lecz z czasem ukazuje twarz misjonarza własnego, niepokojącego porządku. To rola, która może oznaczać nowy rozdział w jego karierze - po latach komedii romantycznych, starych amantów i kilku kinowych wpadkach, wreszcie pokazuje, że czarny charakter to jest coś w czym czuje się jak ryba w wodzie. Sophie Thatcher („Yellowjackets”) i Chloe East („Pokolenie”) świetnie mu sekundują - nie pozwalają Grantowi zdominować ekranu, a jednocześnie nie ustępują w dynamice gry psychologicznej. Fenomen „Heretic”. Gdzie obejrzeć najnowszy film z Hugh Grantem? „Heretic” działa na kilku poziomach jednocześnie: jest thrillerem, studium psychologicznym i przemyślaną opowieścią o wierze, racjonalności i moralnych wyborach. Zmusza widza do refleksji, zmieniając klasyczne wyobrażenia o kinie grozy. To film, który zapada w pamięć, choć finał może nie każdemu przypaść do gustu - jest mniej dopracowany niż wcześniejsze akty, ale nie odbiera to całościowego wrażenia mocy i niepokoju. Film miał premierę kinową w 2024 roku i szybko stał się jednym z tych tytułów, o których mówiło się więcej, niż można by się spodziewać po „zwykłym horrorze”. Teraz „Heretic” jest już dostępny w ramach abonamentu Canal+ online - idealnie na seans, po którym idąc do kuchni po herbatę i tak sprawdzicie, czy drzwi są na pewno zamknięte.
Ten brytyjski mini-serial kryminalny mnie zachwycił. BBC znów pokazało, że wie jak to się robi
Co by było, gdyby Niemcy wygrali Bitwę o Anglię? W brytyjskim serialu „SS-GB” detektyw Douglas Archer staje przed moralnymi wyborami, zagadką kryminalną i mrocznym Londynem, który znalazł się pod okupacją nazistów.
BBC od momentu powstania w 1922 roku stało się synonimem rzetelności i jakości telewizyjnej. Stacja słynie nie tylko z genialnych seriali, ale też programów podróżniczych, przyrodniczych i newsów, które przyciągają miliony widzów na całym świecie. Sięgając po serial „SS-GB”, widzowie mogą mieć pewność, że trzymają w rękach solidną, dopracowaną produkcję - jedną z tych, które od lat definiują brytyjską telewizję. O czym jest brytyjski serial „SS-GB”? - gdyby losy wojny potoczyły się inaczej „SS-GB” opiera się na powieści Lena Deightona i przenosi klasyczny brytyjski kryminał w alternatywne realia II wojny światowej. Wyobraźcie sobie Londyn 1941 roku: Niemcy wygrali Bitwę o Anglię, Churchill został stracony, król Jerzy VI uwięziony, a kraj znalazł się pod kontrolą III Rzeszy. W tym świecie poznajemy Douglasa Archera, detektywa ze Scotland Yardu. Z pozoru działa pod niemieckim nadzorem, ale w jego codzienności nie brakuje moralnych dylematów. Kiedy Archer trafia na sprawę morderstwa, musi poruszać się między kolaboracją a ruchem oporu, balansując między przetrwaniem a własnym kodeksem etycznym. Każda decyzja niesie ze sobą konsekwencje - zarówno dla niego, jak i dla jego bliskich. BBC wciąga nas tu w pytanie: co by było, gdyby losy wojny potoczyły się inaczej? To mroczna, przytłaczająca wizja, w której karykaturalnie złowrodzy naziści, odważni członkowie ruchu oporu i zwykli obywatele muszą znaleźć swoje miejsce w nowej rzeczywistości. W tle Londyn pogrążony w szarości, ruiny historycznych budynków i ciężka atmosfera okupacji tworzą klimat rodem z kina noir. View oEmbed on the source website Kto gra i gdzie się dzieje akcja serialu? W rolę Douglasa Archera wciela się Sam Riley, a partnerują mu Kate Bosworth, Rainer Bock, Lars Eidinger i James Cosmo. Serial rozgrywa się w okupowanym Londynie i południowej Anglii - w scenerii ruin, posterunków niemieckich i mrocznych zaułków, gdzie każdy cień może kryć zagrożenie. Twórcy odwołują się tu do klasyki kina noir - długie płaszcze, kapelusze, dramatyczne cienie i kontrasty, które podkreślają ciężar życia pod okupacją. Sylvia, partnerka Archera i członkini ruchu oporu, wprowadza element buntu i napięcia, a cała historia balansuje między kryminalnym śledztwem a mrokiem alternatywnej historii Wielkiej Brytanii. Choć fabuła korzysta z pewnych znanych schematów i klisz, to atmosfera, napięcie i szczegółowość świata przedstawionego sprawiają, że serial ogląda się z zainteresowaniem. BBC udowadnia, że wciąż potrafi łączyć historię, kryminał i stylowy klimat noir w jednej produkcji. Gdzie obejrzeć „SS-GB”? „SS-GB” zadebiutował w brytyjskiej telewizji w 2017 roku, ale teraz po raz pierwszy jest dostępny dla polskich widzów na platformie Canal+. To doskonała okazja, by sięgnąć po mroczny, wciągający mini-serial kryminalny, który pokazuje, że BBC wciąż zna się na telewizji i potrafi dostarczyć produkcję, która zachwyca realizacją, klimatem i intrygą.
Pozostało tylko 13 dni. Wciągający remake belgijskiego thrillera z 2018 roku zniknie ze streamingu tuż po Walentynkach
Czy przyjaźń może przetrwać wszystko? A co jeśli tragedia wkracza w idealny świat i powoli niszczy go od środka? Ten psychologiczny thriller wciągnie was bez reszty. To ostatni dzwonek, by go nadrobić, nim zniknie ze streamingu.
To jedna z tych ról Anne Hathaway, które zostają w pamięci. Choć uwielbiamy ją w „Diabeł ubiera się u Prady” czy „Praktykancie”, w „Instynkcie” aktorka pokazuje pełnię swojego warsztatu. Każdy jej gest, każde spojrzenie i milczenie mówi więcej niż tysiąc słów. Hathaway, nagradzana Oscarem (Les Misérables), Złotym Globem i Screen Actors Guild Award, udowadnia, że potrafi balansować dramat, napięcie i subtelne emocje z prawdziwą lekkością, tworząc postać, która jednocześnie fascynuje i przeraża. Genialny thriller z Anne Hathaway znika z Canal+. O czym jest film „Instynkt”? Instynkt to remake belgijskiego thrillera z 2018 roku (Instynkt Matki), oparty na powieści Barbary Abel Derrière la haine. Reżyserski debiut francuskiego operatora Benoît Delhomme, który pracował przy takich hitach jak „Van Gogh. U bram wieczności” czy „Teoria wszystkiego”, przenosi nas na amerykańskie przedmieścia lat 60., gdzie wszystko wydaje się idealne, dopóki nie pojawia się tragedia. Anne Hathaway wciela się w Céline, a Jessica Chastain w jej najlepszą przyjaciółkę Alice. Obie kobiety prowadzą życie pełne rodzinnych uroczystości, beztroskich spotkań i wzajemnego zaufania - mają nawet klucze do swoich mieszkań na wypadek potrzeby nawzajem się odwiedzać. Ich relacja wydaje się nienaruszalna, ale jeden wypadek sprawia, że wszystko zostaje zachwiane, a pozornie spokojna codzienność zaczyna pękać. View oEmbed on the source website Przyjaźń w cieniu tragedii Wypadek zmienia wszystko. Z jednej strony pojawia się żałoba i ból po stracie, z drugiej - wyrzuty sumienia i pytania, czy można było temu zapobiec. Relacja przyjaciółek w ułamku sekundy zmienia się w napięcie, w którym każdy gest i każde słowo nabiera podwójnego znaczenia. Próby kontaktu i wyjaśnień często bardziej szkodzą niż pomagają, a wątpliwości wciąż rosną. Centralnym motywem filmu jest instynkt matki, który widoczny jest zarówno przed, jak i po tragedii. To właśnie on jest źródłem wielu spięć i niekomfortowych sytuacji. Kobiety, kierujące się chęcią zapewnienia szczęścia swoim dzieciom, mają własne metody wychowawcze, które często wchodzą w konflikt. Twórcy pozostawiają widza w stanie ciągłej niepewności: kto naprawdę działa z dobrego serca, a kto kieruje się własnym bólem lub obsesją? Psychologia, dramat i thriller w jednym Film mistrzowsko balansuje między psychologicznym dramatem a thrillerem. Z tragedią w tle Delhomme eksploruje traumę matki, która utraciła dziecko, zderzając ją z depresją poporodową i wieloma emocjami towarzyszącymi pogrążonej w smutku rodzicielce. Choć większość filmu to subtelna psychologiczna analiza postaci, w punkcie kulminacyjnym historia przekształca się w pełen napięcia thriller. Obok Hathaway i Chastain w obsadzie zobaczymy także Mandy Patinkin i Zoe Levin, którzy nadają dodatkowej głębi i wiarygodności historii. Klimat lat 60. oddają scenografia, eleganckie stroje, charakterystyczne fryzury i maniery bohaterów. Choć momentami przerysowane, te zabiegi budują autentyczne poczucie czasu i miejsca, tworząc idealne tło dla psychologicznej gry. Ostatni dzwonek - gdzie obejrzeć film „Instynkt”? „Instynkt” jeszcze przez 13 dni dostępny jest na platformie Canal+, ale tuż po Walentynkach, zniknie. To ostatni dzwonek, by zanurzyć się w tę wielowarstwową historię przyjaźni, zdrady, macierzyństwa i instynktów, która zostaje w pamięci. Jeśli szukasz filmu, który nie daje gotowych odpowiedzi, wciąga i pozostawia widza w napięciu aż do końca, nie warto przegapić tej polecajki.