To jeden z lepszych polskich seriali kryminalnych, a mało kto go zna. W obsadzie Linda i Jakubik
Zanim polskie kryminały stały się specjalnością platform streamingowych, powstał „Paradoks”. Serial z Bogusławem Lindą i Arkadiuszem Jakubikiem do dziś zbiera dobre opinie, choć wielu widzów nigdy nie dało mu szansy.
Jeszcze kilkanaście lat temu polskie seriale kryminalne nie budziły takich emocji jak dziś. Nie było jeszcze mody na binge-watching rodzimych produkcji, a kolejne premiery nie podbijały mediów społecznościowych. Tymczasem właśnie wtedy powstał „Paradoks” - serial, który przeszedł przez telewizję nieco po cichu, choć miał wszystko, czego oczekujemy od dobrego kryminału: wyrazistych bohaterów, świetną obsadę i sprawy kryminalne, które naprawdę angażują. Dziś, gdy widzowie zachwycają się „Forstem”, „Wzgórzem psów” czy „Informacją zwrotną”, warto wrócić do produkcji, która pod wieloma względami wyprzedziła swój czas. „Paradoks” to kryminał, który stawia na bohaterów W centrum historii znajduje się komisarz Marek Kaszowski. To policjant z ogromnym doświadczeniem, ale też człowiek noszący na barkach własne błędy i rozczarowania. Bohater nie przypomina nieskazitelnych detektywów znanych z klasycznych seriali. Jest zmęczony, bywa porywczy, często działa wbrew procedurom, ale właśnie dzięki temu wydaje się autentyczny. W rolę Kaszowskiego wcielił się Bogusław Linda, dla wielu widzów nieodłącznie związany z kultowymi „Psami”. Aktor doskonale odnajduje się w postaci twardego policjanta, ale pokazuje też jej bardziej ludzką, mniej oczywistą stronę. Partneruje mu Anna Grycewicz („Stulecie Winnych”) jako podkomisarz Joanna Majewska. To właśnie relacja tej dwójki staje się jednym z najmocniejszych elementów serialu. Twórcy unikają prostych schematów i nie próbują na siłę budować melodramatycznych wątków. Zamiast tego skupiają się na wzajemnym zaufaniu, napięciach i różnicach charakterów. View oEmbed on the source website Gwiazdorska obsada to jeden z największych atutów serialu Jednym z powodów, dla których „Paradoks” tak dobrze broni się po latach, jest obsada. Oprócz Lindy na ekranie pojawia się również Arkadiusz Jakubik, dziś kojarzony między innymi z „Domem złym” Wojciecha Smarzowskiego czy serialami „Król”, „Informacja zwrotna” oraz „Klangor”. W obsadzie są również Gabriela Muskała, znana z „Fugi” i serialu „Król”, w roli komisarz Moniki Piechockiej. Cezary Łukaszewicz („Wataha”, „Rojst”) oraz Przemysław Bluszcz („Drogówka”, „Prosta historia o morderstwie”, „Krew z krwi”), którzy wzmacniają policyjny i proceduralny wymiar historii. W kolejnych odcinkach można dostrzec także wiele znanych twarzy polskiego kina i telewizji. Dzięki temu niemal każda sprawa kryminalna zyskuje dodatkową głębię, a bohaterowie drugoplanowi nie sprawiają wrażenia przypadkowych. Dlaczego „Paradoks” ogląda się dobrze nawet po latach? Wiele seriali kryminalnych starzeje się zaskakująco szybko. Zmieniają się tempo narracji, sposób prowadzenia historii czy oczekiwania widzów. „Paradoks” uniknął tego problemu. Twórcy postawili na klasyczną formułę policyjnego kryminału. Każdy odcinek przynosi nową sprawę, ale równocześnie rozwija głównych bohaterów i ich relacje. Dzięki temu serial można oglądać zarówno odcinek po odcinku, jak i potraktować jako dłuższą opowieść. To produkcja, która nie próbuje szokować brutalnością ani epatować mrokiem. Zamiast tego stawia na solidnie skonstruowaną zagadkę, dobrze napisane dialogi i atmosferę przypominającą najlepsze europejskie kryminały sprzed ery streamingu. Idealna propozycja dla fanów polskich kryminałów Jeśli lubicie „Króla”, „Glinę”, „Informację zwrotną” czy starsze sezony „Belfra”, „Paradoks” może okazać się jednym z waszych najciekawszych serialowych odkryć. To nie jest produkcja, która na każdym kroku próbuje udowodnić swoją wyjątkowość. Jej siła tkwi gdzie indziej - w dobrze opowiedzianej historii, charyzmatycznych bohaterach i obsadzie, którą ogląda się z prawdziwą przyjemnością. W czasach, gdy platformy streamingowe prześcigają się w coraz głośniejszych premierach, czasem warto wrócić do serialu, który nie potrzebował wielkiej kampanii promocyjnej. „Paradoks” wyprodukowany w 2012 roku pozostaje jednym z tych polskich kryminałów, które wielu widzów niesłusznie ominęło. A to właśnie takie tytuły najczęściej okazują się największymi niespodziankami. Cały serial jest obecnie dostępny na platformie Netflix.
Pożegnalne dzieło mistrza z Bogusławem Lindą. Ostatni film Andrzeja Wajdy wreszcie trafił do streamingu
To artystyczny testament i pożegnanie mistrza z kinem. Ostatni film Andrzeja Wajdy to wstrząsająca, oparta na faktach historia Władysława Strzemińskiego - wybitnego artysty, którego system komunistyczny próbował złamać i wymazać z historii.
Dobra wiadomość dla fanów polskiego kina, ostatni film Andrzeja Wajdy ponownie można zobaczyć w telewizji oraz w internecie. Poruszający dramat o artyście zniszczonym przez komunistyczny system jest dostępny w serwisie TVP VOD. Film zadebiutował w kinach 13 stycznia 2017 roku i od razu wywołał ogromne emocje. Wajda opowiedział historię Władysława Strzemińskiego, wybitnego malarza, teoretyka sztuki i pedagoga, który w latach stalinizmu stał się ofiarą brutalnych represji komunistycznej władzy. Reżyser, opierając się na faktach historycznych, pokazuje, jak system próbował zniszczyć artystę za jego niezależność i wierność własnym ideałom twórczym. Film został wybrany polskim kandydatem do Oscara w kategorii najlepszy film nieanglojęzyczny, ale ostatecznie nie został nominowany do tej prestiżowej nagrody. „Powidoki” – przejmująca historia artysty prześladowanego przez system Akcja filmu rozgrywa się w latach 1948–1952, kiedy w Polsce narzucono doktrynę socrealizmu. Strzemiński, współzałożyciel Państwowej Wyższej Szkoły Sztuk Plastycznych w Łodzi, nie chciał podporządkować swojej sztuki ideologii władzy. Za tę postawę spotkały go liczne represje, został usunięty z uczelni, wykreślony ze Związku Artystów Plastyków i stopniowo pozbawiony możliwości pracy. Bogusław Linda w roli zaszczutego artysty W rolę Władysława Strzemińskiego wcielił się Bogusław Linda, tworząc niezwykle poruszający portret artysty wiernego swoim przekonaniom nawet w obliczu osobistej tragedii. W filmie wystąpili także m.in.: Zofia Wichłacz, Bronisława Zamachowska, Krzysztof Pieczyński. Scenariusz napisał Andrzej Mularczyk, a za zdjęcia odpowiadał Paweł Edelman. Krytyka "Powidoków" - pominięcie relacji z Katarzyną Kobro Film „Powidoki” Andrzeja Wajdy był chwalony za temat historyczny i świetne aktorstwo, ale nie zabrakło też krytycznych opinii. Część komentatorów uważała, że historia Władysława Strzemińskiego została pokazana dość jednostronnie. Film skupia się głównie na jego konflikcie z komunistyczną władzą, przez co pomija ważne wątki z życia prywatnego artysty. Chodzi przede wszystkim o jego trudną relację z żoną, znaną rzeźbiarką Katarzyną Kobro, która w filmie praktycznie się nie pojawia. Zdaniem krytyków pokazanie ich burzliwego związku mogłoby lepiej przedstawić postać Strzemińskiego. Gdzie obejrzeć „Powidoki”? Film można obecnie obejrzeć w serwisie TVP VOD.
Polacy nie pójdą dziś szybko spać. Polsat pokaże jeden z najmocniejszych filmów z Bogusławem Lindą w roli głównej
Dziś wieczorem Polsat pokaże „Psy 3. W imię zasad” - surowy i bezkompromisowy film Władysława Pasikowskiego o starzeniu się, dawnych grzechach i przeszłości, która prędzej czy później zawsze wraca po swoje. W roli głównej charyzmatyczny Bogusław Linda.
„Psy” i „Psy 2. Ostatnia krew” to filmy, które na trwałe weszły do historii polskiego kina lat 90. Władysław Pasikowski stworzył wtedy opowieść, która była czymś więcej niż tylko sensacyjnym kinem - stała się zapisem transformacji, brutalnej rzeczywistości i rozczarowań tamtego czasu. To właśnie z tych filmów pochodzą cytaty, które weszły do codziennego języka i do dziś funkcjonują w popkulturze. Kultowe „Nie chce mi się z tobą gadać” czy „W imię zasad” stały się nie tylko dialogami filmowymi, ale wręcz skrótem myślowym dla całej epoki i stylu narracji Pasikowskiego. Ogromną rolę odegrał też Bogusław Linda jako Franz Maurer - postać chłodna, ironiczna, a jednocześnie niezwykle wyrazista, która ugruntowała jego status jednej z ikon polskiego kina. To właśnie dzięki takim rolom „Psy” do dziś mają status filmu kultowego, do którego wraca się nie tylko z nostalgii, ale i z przekonaniem, że to wciąż kino bardzo mocne i aktualne. „Psy 3. W imię zasad” dzisiaj w TV. O czym jest 3 część kultowego polskiego filmu? Wieczór 27 kwietnia ma w ramówce Polsatu ciężar mocnego, filmowego akcentu: stacja pokaże „Psy 3. W imię zasad” Władysława Pasikowskiego. To powrót do świata, który dla wielu widzów jest jak kultowy refren, znany na pamięć, ale wciąż potrafiący przyspieszyć puls. Na ekranie znów pojawi się Bogusław Linda jako Franciszek „Franz” Maurer, a wraz z nim aktorzy, których twarze na trwałe wrosły w legendę serii. Trzecia część zaczyna się od momentu, który natychmiast ustawia stawkę: po 25 latach z więzienia wychodzi Franz Maurer. Trafia do Polski, która nie przypomina tej, którą zostawił. Dawne zasady przestają działać jak kompas, a lojalność zyskuje nowe znaczenia, bardziej niejednoznaczne, czasem wygodne, czasem bezlitosne. Pasikowski prowadzi bohatera przez przestrzeń, w której nostalgia zderza się z twardą teraźniejszością, a znajome kody nagle wymagają nowego odczytania. To także opowieść o spotkaniu, które uruchamia mechanizm większy niż pojedyncza decyzja. Los Franza splata się z dawnymi znajomymi: Waldkiem „Nowym” (Cezary Pazura), Wolfem (Artur Żmijewski) oraz Stopczykiem (Edward Linde-Lubaszenko). Sama obecność tej czwórki działa jak iskra rzucona na suchą trawę. Zderzają się charaktery, interesy i pamięć wspólnej przeszłości, a wydarzenia zaczynają nabierać tempa. View oEmbed on the source website Kultowa obsada na pierwszym planie, nowe twarze podkręcają napięcie W „Psach 3. W imię zasad” jest coś z elegancji dobrze skrojonego płaszcza: rozpoznawalna linia, wyrazisty styl, a jednocześnie wyczuwalna potrzeba dopowiedzenia nowego rozdziału. Powroty do ról działają jak mocny punkt odniesienia, zwłaszcza gdy na ekranie pojawiają się Linda, Pazura, Żmijewski i Linde-Lubaszenko. To obsada, która dla polskiej popkultury stała się znakiem epoki, a jej energia wciąż potrafi dominować kadr. Jednocześnie ta odsłona nie zamyka się w muzeum wspomnień. Do znanego świata dołączają nowe nazwiska: Marcin Dorociński, Jan Frycz, Sebastian Fabijański oraz Arkadiusz Jakubik. Ich obecność wprowadza świeże wątki i postacie, dzięki czemu historia nie opiera się wyłącznie na rozpoznawalności, lecz na napięciu budowanym tu i teraz. W efekcie film zostaje zawieszony między tym, co kultowe, a tym, co współczesne: jak klasyk kina oglądany na nowo, w innym świetle i w innym rytmie. Polsat serwuje w poniedziałek sensacyjny seans. Sprawdź godzinę emisji Dla tych, którzy lubią, gdy poniedziałkowy wieczór ma wyrazisty charakter, sprawa jest prosta: „Psy 3. W imię zasad” pojawią się na antenie Polsatu dziś, 27 kwietnia, o godz. 21.40. To propozycja dla widzów, którzy cenią kino sensacyjne z mocnym pulsem i lubią wracać do historii, które zostają w pamięci dłużej niż jeden wieczór. Warto przygotować się na seans jak na wydarzenie: wygodny fotel, przygaszone światło i gotowość na to, że spotkanie dawnych znajomych nie kończy się kurtuazją, tylko wywołuje lawinę. Pasikowski znów prowadzi opowieść twardą, intensywną i gęstą od znaczeń, w której emocje nie potrzebują ozdobników. Jeśli waszym planem na poniedziałek był jeden odcinek serialu i wczesny sen, Polsat może go dziś skutecznie zmienić.
Ten film Kieślowskiego to prawdziwy „majstersztyk polskiej kinematografii”. Rola Bogusława Lindy na długo zostaje pod skórą
„Przypadek” Krzysztofa Kieślowskiego to film kultowy, ale i aktualny – opowiada o tym, jak jeden detal potrafi zmienić całe życie. Zdaniem widzów i krytyków to produkcja, którą po prostu trzeba znać.
„Przypadek” to polski dramat psychologiczny z 1981 roku. Mało kto pamięta, że obraz Krzysztofa Kieślowskiego przez sześć lat pozostawał wstrzymany w rozpowszechnianiu. Na ekrany trafił dopiero 10 stycznia 1987 roku, a widzowie oglądali wówczas wersję okrojoną przez cenzurę. Dziś tytuł wraca w rozmowach o kinie nie jako muzealny eksponat, tylko jako dzieło niepokojąco aktualne: o tym, jak jeden szczegół potrafi wywrócić biografię, relacje i tożsamość. W tym artykule: Sześć lat „półkowania” i film, który musiał dojrzeć w ciszy Trzy warianty jednego losu. „Przypadek” to opowieść o decyzjach bez fanfar Opinie widzów i krytyków o „Przypadku” mówią same za siebie Gdzie obejrzeć „Przypadek” Kieślowskiego online? Sześć lat „półkowania” i film, który musiał dojrzeć w ciszy Historia „Przypadku” jest wpisana w jego rytm: powstał w czasie, gdy stan wojenny i mechanizmy kontroli treści brutalnie zmieniały zasady gry. Powodem blokady było pokazanie środowiska „Solidarności”, a sam fakt wstrzymania na lata sprawił, że film zaczął funkcjonować jak zakazane lustro epoki. Premiera w 1987 roku nie oznaczała jednak pełnej swobody. W obiegu wskazuje się dwie długości: 114 minut wersji ocenzurowanej i 123 minuty wersji pełnej. Ta różnica nie jest tylko techniczną ciekawostką dla kolekcjonerek i kolekcjonerów klasyki. W przypadku Kieślowskiego każdy skrót zmienia puls opowieści, bo tu emocje prowadzi się jak w precyzyjnie skrojonej konstrukcji: z dbałością o pauzy, spojrzenia i to, co dzieje się między słowami. View oEmbed on the source website Trzy warianty jednego losu. „Przypadek” to opowieść o decyzjach bez fanfar Fabuła skupia się na Witku Długoszu, studencie medycyny granym przez Bogusława Lindę. Punkt wyjścia wydaje się niemal ascetyczny: bohater próbuje zdążyć na pociąg. Od tego, czy mu się to uda, zależą trzy zupełnie odmienne warianty jego życia. Kluczowe miejsce tej układanki to dworzec Łódź Fabryczna – scena, w której czas ma znaczenie dosłowne, a konsekwencje są nieodwracalne. Kieślowski prowadzi widza przez równoległe drogi bohatera z chłodną elegancją i psychologiczną wnikliwością. Każdy wariant zmienia zawodowe wybory, relacje i światopogląd, ale nie daje prostej nagrody za „właściwą” decyzję. Ta narracyjna konsekwencja, dziś tak chętnie wykorzystywana w serialach i popkulturze, w „Przypadku” ma jakość bardziej klasyczną: bliższą literaturze psychologicznej niż widowisku. W siłę filmu wpisana jest też obsada: obok Lindy pojawiają się m.in. Tadeusz Łomnicki, Zbigniew Zapasiewicz, Marzena Trybała i Jerzy Stuhr. Muzykę skomponował Wojciech Kilar, nadając historii ton nieco bardziej surowy, niż podpowiadałaby publicystyczna etykieta „film polityczny”. Opinie widzów i krytyków o „Przypadku” mówią same za siebie W odbiorze „Przypadku” regularnie powraca jedno przekonanie: Kieślowski pokazał klasę w sposobie, w jaki spiął pozornie rozproszone wydarzenia w konsekwentną, logiczną całość. Potęga przypadku została tu przedstawiona w niezwykle oryginalny i inteligentny sposób: bez efekciarstwa, za to z chirurgiczną precyzją. Doceniane są zwłaszcza scenariuszowa klarowność powiązań między pozornie drobnymi decyzjami a ich dalekosiężnymi skutkami oraz muzyka Kilara, która nie „ozdabia”, tylko prowadzi emocje. W komentarzach krytycznych często wraca też aktorstwo Lindy: oszczędne w słowach, a przy tym intensywne w środku. Witek nie musi mówić wiele, by jego twarz i ciało wyraziły cały ciężar naturalnych emocji — napięcie, wahanie, potrzebę sensu. W tle tej roli pojawia się jeszcze jedna obserwacja: „Przypadek” bywa czytany jako opowieść o polskiej krainie absurdu, gdzie łańcuchy zdarzeń splatają się nieubłaganie, a dobro nie epatuje blaskiem, tylko pozostaje ukryte, kruche, często spóźnione o jeden krok. Widzowie, którzy kochają Kieślowskiego za dialogi, podkreślają przy tym jego charakterystyczny rytm rozmów: bez zbędnego dramatyzowania i bez literacko „wypolerowanych” zdań. Ta zwyczajność języka — podszyta napięciem, lecz pozbawiona ozdobników — sprawia, że film trzyma blisko codzienności, nawet gdy opowiada o losie rozpisanym na trzy światy. Gdzie obejrzeć „Przypadek” Kieślowskiego online? „Przypadek” został doceniony na 12. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni w 1987 roku: Krzysztof Kieślowski otrzymał nagrodę za scenariusz, a Bogusław Linda – za najlepszą główną rolę męską. Dla tych, którzy chcą wrócić do filmu w domowych warunkach, mamy dobre wieści: tytuł jest dostępny na Prime Video oraz 35mm.online.
To jeden z najbardziej poruszających polskich filmów lat 90. Opowiada o problemie, który mimo upływu tylu lat wciąż jest aktualny
„Tato” w reżyserii Macieja Ślesickiego to jeden z najmocniejszych dramatów rodzinnych z lat 90. Historia ojca walczącego o dziecko zagrała wtedy na emocjach całej Polski. Dziś wraca z jeszcze większą siłą.
Dziś dyskutujemy o opiece naprzemiennej, prawach ojców, przemocy psychicznej i tym, jak bardzo system potrafi się pomylić. Rozmawiamy o alienacji rodzicielskiej i o tym, że w sporze dorosłych najbardziej cierpią dzieci. A przecież trzydzieści lat temu polskie kino już o tym mówiło. Bez krzyku. Bez publicystyki. Za to z emocją, która nie słabnie. Są filmy z lat 90., które nie wytrzymały próby czasu i się zestarzały - estetycznie, narracyjnie, mentalnie. I są takie, które mimo upływu lat wciąż uderzają w to samo miejsce pod żebrami. „Tato” z Bogusławem Lindą w roli głównej należy do tej drugiej kategorii. O czym jest film „Tato”? Historia ojca, który musi udowodnić swoją niewinność Film „Tato” opowiada historię Michała, operatora filmowego, który po dramatycznym załamaniu psychicznym żony zostaje oskarżony o przemoc i traci kontakt z kilkuletnią córką. Mężczyzna nie zamierza się jednak poddać i rozpoczyna nierówną walkę o prawa rodzicielskie, mierząc się z uprzedzeniami sądu, wpływem bezwzględnej teściowej i systemem, który z góry przypisuje mu winę. To poruszający dramat o ojcostwie, manipulacji i cenie, jaką dziecko płaci za konflikt dorosłych. View oEmbed on the source website Bogusław Linda inny niż wszyscy pamiętają Dla wielu widzów twarz Bogusława Lindy to Franz Maurer z kultowego filmu „Psy” - zimny, bezwzględny, cyniczny. Tymczasem w „Tacie” Linda jest kruchy. Zdezorientowany. Przerażony. Gra mężczyznę, który z dnia na dzień traci grunt pod nogami, gdy jego żona (świetna Dorota Segda) oskarża go o przemoc i odbiera mu córkę. To rola, w której nie ma miejsca na efektowne kwestie. Jest bezradność. Jest rozpacz. Jest wstyd. I jest miłość do dziecka - tak czysta, że aż bolesna. Kino lat 90., które miało odwagę Polskie lata 90. w kinie były surowe. Czasem nierówne, czasem nadmiernie dosłowne. Ale miały coś, czego dziś często brakuje - emocjonalną bezkompromisowość. „Tato” jest tego najlepszym przykładem. Reżyser Maciej Ślesicki buduje dramat obyczajowy, który momentami zahacza o thriller sądowy, a chwilami staje się niemal intymnym studium rozpadu rodziny. Nieprzypadkowo krytycy widzieli w nim polską odpowiedź na Kramer vs. Kramer. To historia o opiece nad dzieckiem, ale też o stereotypach - o tym, komu z definicji wierzymy bardziej. Postaci, które zostają w głowie Na uwagę zasługuje przerażająca w swojej bezwzględności teściowa grana przez Teresę Lipowską - dziś głównie znaną widzom z roli nestorki rodu Mostowiaków z serialu „M jak miłość”. Niejednoznaczną postacią jest także, rozchwiana emocjonalnie Ewa (w tej roli Dorota Segda - która w latach 90. brylowała na ekranach - dziś głównie pojawia się na deskach teatrów i w rolach dubbingowych). Wreszcie mała Kasia (Aleksandra Maliszewska) - dziecko wciągnięte w świat dorosłych, którzy walczą nie tylko o rację, ale także o własne ego. I gdzieś w tle system, który woli „nie mieszać się w rodzinne sprawy”, dopóki nie jest za późno. „Tato” najbardziej poruszający polski film lat 90. Gdzie obejrzeć? Film wciąż jest aktualny bo nic się nie zdezaktualizowało. Wciąż zdarzają się sytuacje, w których jedno oskarżenie potrafi zburzyć całe życie. Wciąż są dzieci rozpięte między dorosłymi. Wciąż system bywa bezradny. Powiedzmy sobie szczerze - „Tato” nie jest filmem idealnym. Ma swoje niedoskonałości formalne. Ale emocjonalnie pozostaje niemal nienaruszony. To jeden z tych obrazów, które po latach ogląda się ciszej. Uważniej. Z większym lękiem, bo wiemy już, jak łatwo taka historia może wydarzyć się naprawdę. I może właśnie dlatego wracam do niego regularnie. Bo przypomina, że kino lat 90. potrafiło mówić o sprawach najtrudniejszych bez filtrów. I robiło to tak, że do dziś ściska w gardle. Film z wzruszającym widzów Bogusławem Lindą w roli głównej dostępny jest dziś już nie na kasetach VHS - ale na platformach VOD TVP oraz Canal+.
To jeden z najważniejszych polskich filmów sensacyjnych lat 90. Edward Linde-Lubaszenko gra w nim genialną rolę
Lata 90. miały swój własny filmowy język: brudny realizm, ostre dialogi i aktorów, których nie dało się pomylić z nikim innym. Edward Linde-Lubaszenko był jedną z ikon tamtej dekady - a film „Kroll” najlepiej pokazuje dlaczego.
Polskie kino lat 90. miało w sobie coś, czego dziś coraz częściej szukamy z nostalgią: bezczelność, surowość i autentyczność. Było brudne od papierosowego dymu, głośne od przekleństw, przesiąknięte atmosferą transformacji i rozczarowania. Zamiast idealizowania bohaterów dostawaliśmy postaci z krwi i kości - często brutalne, pogubione, moralnie niejednoznaczne. Właśnie wtedy na dobre narodziło się polskie kino sensacyjne w nowoczesnym wydaniu. I trudno mówić o tej dekadzie bez nazwisk, które dziś brzmią jak legenda: Bogusław Linda, Cezary Pazura, Olaf Lubaszenko. Ale był też ktoś, kto nie musiał grać pierwszego planu, żeby zapadać w pamięć. Edward Linde-Lubaszenko - aktor o ogromnej charyzmie i charakterystycznej ekranowej energii - był jedną z ikon tamtego czasu. Wczoraj, 8 lutego, media obiegła smutna informacja o jego śmierci. Pozostawił po sobie role, które trudno wymazać z pamięci, bo miały w sobie to coś: magnetyzm, ironię, a czasem zwykłą ludzką czułość ukrytą pod twardą powierzchnią. I właśnie dlatego warto wrócić do filmu, który dla wielu stał się początkiem nowego rozdziału w polskim kinie. „Kroll” - debiut reżyserski Władysława Pasikowskiego z 1991 roku, to film który nie tylko rozpoczął kilka wielkich karier, ale też idealnie uchwycił klimat Polski na progu lat 90. I choć w pamięci widzów kojarzy się przede wszystkim z Bogusławem Lindą i cytatami, które przeszły do popkultury - „I tak ma być. Albo my ich, albo oni nas”, „Sztuka jest sztuka”, to Linde-Lubaszenko w epizodycznej roli recepcjonisty dosłownie ukradł scenę. Pierwszy film Pasikowskiego. O czym jest „Kroll”? Debiut reżyserski Władysława Pasikowskiego z 1991 roku to nie tylko film sensacyjny - to ekranowy portret męskiego świata na granicy przemian ustrojowych, gdzie lojalność, zdrada i przemoc w mundurach splatają się ze sobą. Główny bohater, żołnierz Marcin Kroll, dezerteruje z jednostki po tym, jak odkrywa samobójstwo kolegi i zdradę żony z jego najlepszym przyjacielem. Oficerowie, obawiając się skandalu i prokuratorskiego śledztwa, wysyłają za nim swoich ludzi - przede wszystkim twardego porucznika Arka i kaprala Wiadernego - aby sprowadzić go z powrotem… zanim prawda wyjdzie na jaw. Ten gorzki dramat z elementami thrillera nie boi się pokazać wojska jako miejsca, które może łamać psychikę i relacje między ludźmi. View oEmbed on the source website Genialna obsada. Oto dlaczego warto zobaczyć film „Kroll” Obsada „Krolla” dziś robi wrażenie jeszcze większe niż w dniu premiery, bo widać w niej właściwie narodziny całej epoki polskiego kina sensacyjnego. W roli tytułowej pojawia się Olaf Lubaszenko, który jako Marcin Kroll gra postać tragiczną i wymykającą się prostym ocenom - żołnierza, który ucieka nie tylko z jednostki, ale też od świata, który właśnie rozpada mu się na kawałki. Towarzyszy mu Bogusław Linda jako porucznik Arek, bezwzględny, charyzmatyczny i chłodny, czyli dokładnie taki bohater, jakiego Pasikowski wkrótce uczyni swoim znakiem rozpoznawczym. W pamięci zostaje też Cezary Pazura w roli kaprala Wiadernego - brutalnego, prostolinijnego i momentami zaskakująco ludzkiego, a jednocześnie jednego z najbardziej charakterystycznych żołnierzy polskiego kina. Na ekranie pojawia się również Ewa Bukowska jako Agata, a także Edward Linde-Lubaszenko, który choć gra epizodycznego recepcjonistę, potrafi przyciągnąć uwagę w sposób, jaki udaje się tylko aktorom o absolutnie wyjątkowej charyzmie. To film, w którym niemal każda twarz jest dziś ikoną polskiego kina. Gdzie obejrzeć film „Kroll” Debiut Władysława Pasikowskiego „Kroll” zdobył uznanie krytyków i kilka nagród na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni, m.in. za reżyserię i zdjęcia Pawła Edelmana, a także wyróżnienia aktorskie dla Lindy i Pazury. Dziś ten nieśmiertelny klasyk polskiego kina można obejrzeć na Amazon Prime Video, a także w telewizyjnych transmisjach, gdzie wciąż przyciąga widzów surowym realizmem i kultową obsadą.
Była jedną z najpopularniejszych polskich aktorek i nagle zniknęła z ekranów. Mało kto pamięta jej rolę w poruszającym filmie Bogusława Lindy
Joanna Brodzik przez lata była jedną z najbardziej rozpoznawalnych twarzy polskiej telewizji. „Magda M.” uczyniła z niej ikonę początku lat 2000., ale niewielu widzów pamięta, że aktorka zagrała także w kameralnym, emocjonalnym filmie Bogusława Lindy pt. „Jasne, błękitne okna”.
Dziś mija dokładnie 19 lat od premiery filmu „Jasne, błękitne okna” w reżyserii Bogusława Lindy. Kameralnego, emocjonalnego obrazu, który w chwili debiutu szedł pod prąd dominującej w polskim kinie estetyki. Jedną z głównych ról zagrała w nim Joanna Brodzik - aktorka, która w tamtym czasie była u szczytu popularności i mimo upływu tylu lat - do dziś funkcjonuje jako symbol pewnej epoki polskiego ekranu. W tym artykule: Joanna Brodzik - aktorka, którą pokochała cała Polska Fenomen „Magdy M.”. Serial, który dał Polsce skrzydła „Jasne, błękitne okna” - film Bogusława Lindy o uczuciach. Wylejesz na nim morze łez Trudny temat choroby nowotworowej w filmie „Jasne, błękitne okna” - film który zaskoczył krytyków Świadome zniknięcie z ekranu Joanny Brodzik. Co dziś robi aktorka? Joanna Brodzik - aktorka, którą pokochała cała Polska Joanna Brodzik przez lata należała do absolutnej czołówki polskich aktorek telewizyjnych. Choć debiutowała w filmach („Dzień wielkiej ryby”, „Dzieci i ryby”), to właśnie seriale przyniosły jej status gwiazdy. Najpierw „Kasia i Tomek”, potem kultowa już „Magda M.” - produkcja, która idealnie wpisała się w nastroje początku lat 2000 - aż w końcu „Dom nad rozlewiskiem”. Brodzik była twarzą nowoczesnej, niezależnej kobiety z wielkiego miasta. Inteligentnej, wrażliwej, ale pewnej siebie. Dla wielu widzek - odgrywana przez aktorkę Magda była kimś więcej niż bohaterką serialu - była projekcją aspiracji, obietnicą, że „wszystko się uda”. Fenomen „Magdy M.”. Serial, który dał Polsce skrzydła Fenomen „Magdy M.” trudno dziś przecenić. Jak zauważał scenarzysta Radosław Figura, serial trafił na moment, w którym Polska była pełna nadziei, rozpędzona, przekonana, że najlepsze dopiero przed nami. Warszawa w „Magdzie M.” była miastem możliwości, relacje - skomplikowane, ale prawdziwe, a emocje - wyrażane bez ironii. Ten klimat sprawił, że serial stał się czymś więcej niż rozrywką. I choć od emisji minęło już kilkanaście lat, świat „Magdy M.” wciąż wraca - w książkach, audiobookach, wspomnieniach widzów i samych aktorek. Brodzik wielokrotnie podkreślała, że relacje z planu przeniosły się do prawdziwego życia, a przyjaźń z Darią Widawską - dziś znaną m.in. z filmu „Święta inaczej” czy serialu „Prawo Agaty” - przetrwała próbę czasu. „Jasne, błękitne okna” - film Bogusława Lindy o uczuciach. Wylejesz na nim morze łez W cieniu serialowego sukcesu Brodzik powstał film zupełnie inny - „Jasne, błękitne okna”. Reżyserii podjął się Bogusław Linda, kojarzony dotąd głównie z kinem męskim, twardym, oszczędnym w emocjach. Tym razem jednak postanowił opowiedzieć historię, której centrum stanowiły uczucia. Film pokazuje losy dwóch przyjaciółek z dzieciństwa - Beaty (Beata Kawka) i Sygity (Joanna Brodzik), które po latach spotykają się ponownie. Jedna jest znaną aktorką, druga - kobietą żyjącą z dala od wielkiego świata, zmagającą się z chorobą, samotnością i trudnym małżeństwem. Ich relacja zostaje wystawiona na próbę w momencie, gdy życie brutalnie przypomina o swojej kruchości. View oEmbed on the source website Trudny temat choroby nowotworowej w filmie „Jasne, błękitne okna” nie próbują szokować ani moralizować. To film o bezradności wobec choroby, o strachu przed utratą kontroli, o tym, jak trudno być „silnym” w obliczu cudzej i własnej słabości. Beata Kawka - pomysłodawczyni projektu, producentka i odtwórczyni głównej roli - wplotła w scenariusz własne doświadczenia związane z chorobą nowotworową. Jak wielokrotnie podkreślała, zależało jej na rozpoczęciu rozmowy o tym, jak reagujemy na chorobę bliskich i jak często nie potrafimy znaleźć dla niej języka. Film Lindy nie oferuje łatwych odpowiedzi, ale daje coś innego - czułość i uważność. „Jasne, błękitne okna” - film który zaskoczył krytyków W momencie premiery film był zaskoczeniem. Linda otwarcie mówił, że chciał zrobić kino o emocjach, inspirowane kinem rosyjskim i hiszpańskim - takim, które nie boi się wzruszeń. Beata Kawka tłumaczyła w wielu wywiadach, że obraz celowo odcinał się od przesłodzonej, telewizyjnej narracji znanej z popularnych seriali. Na portalu Filmweb otrzymał ocenę 6,9, a w komentarzach możemy przeczytać, że to: „Odważny, perfekcyjnie niedopracowany, pełen chaosu, od razu widać, że spod ręki mistrza”. Po 19 latach „Jasne, błękitne okna” wracają jako film zaskakująco aktualny. O przyjaźni, która nie potrzebuje codziennego kontaktu. O chorobie, o której nadal boimy się mówić. O emocjach, których wciąż się wstydzimy. To kino spokojne, intymne, momentami niewygodne. I być może właśnie dlatego nie zapisało się w masowej świadomości tak mocno jak serialowe role Brodzik. Film można zobaczyć na platformie Rakuten TV oraz na stronie CDA.pl Świadome zniknięcie z ekranu Joanny Brodzik. Co dziś robi aktorka? Dziś Joanna Brodzik - która parę dni temu skończyła 52 lata - rzadko pojawia się w mediach. Jak sama przyznaje, jest „wstrzemięźliwa medialnie”. Wybrała życie poza show-biznesem, skupione na rodzinie i prywatności. Chroni swoich synów, krytycznie wypowiada się o wykorzystywaniu dzieci w mediach społecznościowych i konsekwentnie unika blasku fleszy. To zniknięcie nie było ucieczką - raczej decyzją. Świadomym odejściem od świata, który coraz częściej myli popularność z obecnością. Aktorkę jednak możemy zobaczyć w paru sztukach na deskach teatru. Dodatkowo Joanna Brodzik skupia się dziś na gotowaniu, pisaniu książek kucharskich oraz prowadzeniu kanału na YouTube - co stało się jej pasją.
Polski thriller twórców kultowych „Psów” porwał widzów Netflixa. Hit wskoczył na nr 1 dzień po premierze
Dopiero był w kinie, a już podbija streaming. Polski thriller „Zamach na papieża” będący ostatnim projektem, przy którym współpracowały legendy polskiego kina zadebiutował na Netflixie, od razu wskakując na pierwsze miejsce.
Spis treści: O czym jest porywający polski thriller „Zamach na papieża”? Ostatnie spotkanie legend polskiego kina Kontrowersyjne recenzje polskiego thrillera „Zamach na papieża” Polski thriller „Zamach na papieża” nr 1 na Netflixie O czym jest porywający polski thriller „Zamach na papieża”? Historia rozpoczyna się od szokującego rozkazu Kremla, który w 1981 roku wydaje rozkaz, by zlikwidować Jana Pawła II. Konstanty „Bruno” Brusicki, były snajper i legenda wywiadu, którego w filmie gra Bogusław Linda, zostaje wcielony w tajną operację. Ma on zatuszować ślady zamachu oraz zlikwidować domniemanego sprawcę ataku. Oparty na faktach film wprowadza widza w szpiegowski świat, realia brutalnych czasów oraz kulisy wydarzeń, które wywołały wiele kontrowersji. Ostatnie spotkanie legend polskiego kina „Psy 3. W imię zasad”, „Jack Strong” czy „Kurier” – to tylko niektóre produkcję, które wspólnie stworzyli reżyser Władysław Pasikowski oraz aktor Bogusław Linda. Ich ostatnia wspólna praca nad thrillerem „Zamach na papieża” zamyka piękny rozdział w historii naszego rodzimego kina. To produkcja, w której widzimy charakterystyczne dla reżysera środki wyrazu – od dynamiki, przez silne postacie bohaterów, po wyraźną historię polityczną. Kontrowersyjne recenzje polskiego thrillera „Zamach na papieża” Choć widzowie tłumnie przybywali do kina, krytycy mają do tytułu mieszane odczucia. Zwracają szczególnie uwagę na słaby scenariusz i miałkość historii. Niektórzy recenzenci napisali o tym filmie, jako o nieudanej próbie doścignięcie kultowych produkcji Władysława Pasikowskiego. „Flaki z olejem, odcinanie kuponów. Pasikowski pragnie raz jeszcze powtórzyć sukces, kultowość „Psów” . Zamiast filmu dostajemy jednak, niestety, miałki produkt filmopodobny. Oglądanie tego tworu jest mordęgą godną rangi aktu sadyzmu. Charyzma Boguslawa Lindy i Zbigniewa Zamachowskiego są zagłuszane przez toporny montaż, narzucającą się zewsząd trąbkę (jakby to były wciąż lata 90.). Kreacje kobiece to wydmuszki powielające stereotypy” - Michał Chudoliński, krytyk, niezależny. Warto jednak zwrócić uwagę, że zdania są bardzo podzielone i samemu ocenić produkcję, Polski thriller „Zamach na papieża” nr 1 na Netflixie Dzień po premierze na platformie Netflix, tytuł podbił ranking najpopularniejszych filmów, wyprzedając świąteczną komedię „Miłość w prezencie” i dramat nominowanego do Oscara Noah Baumbacha „Jay Kelly” z Georgem Clooney’em w roli głównej.
Dopiero był w kinach, a już trafi do streamingu. Głośny polski film "Zamach na papieża" zadebiutuje wkrótce na Netflix
Kinowa nowość opowiadająca o tajnej operacji z 1981 roku zadebiutuje już wkrótce na Netfliksie.
Film "Zamach na papieża" stał się prawdziwym hitem polskich kin. Widzowie tłumnie ruszyli do sal kinowych, by zobaczyć opartą na prawdziwych wydarzeniach szpiegowską intrygę. Produkcja wzbudziła ogromne zainteresowanie głównie ze względu na fakt, że jest to ostatni wspólny film Bogusława Lindy i Władysława Pasikowskiego. Teraz, ku radości widzów, "Zamach na papieża" trafi na Netflix. I to znacznie szybciej, niż się spodziewano. O czym jest film "Zamach na papieża"? Rok 1981. W samym środku zimnej wojny Kreml wydaje szokujący rozkaz: zlikwidować Jana Pawła II. Tak rozpoczyna się historia przedstawiona w filmie. Głównym bohaterem jest Konstanty "Bruno" Brusicki, były snajper i legenda wywiadu, grany przez Bogusława Lindę. Zostaje on wciągnięty w bezwzględną grę wywiadów i zmuszony do wzięcia udziału w operacji mającej na celu zatuszowanie śladów zamachu oraz zlikwidowanie Alego Agcy, domniemanego sprawcy ataku na papieża. Film przedstawia szpiegowską intrygę i dramatyczne kulisy wydarzeń, które do dziś budzą kontrowersje i pytania. Bruno staje przed wyborami, które nie tylko wpływają na jego życie, ale również mogą zmienić bieg historii. Produkcja wciąga widza w mroczny świat tajnych operacji i rozgrywek politycznych, ukazując dramat jednostki uwikłanej w wydarzenia, na które nie ma wpływu. Bogusław Linda i Władysław Pasikowski po raz ostatni razem na ekranie "Zamach na papieża" to ostatni film będący efektem wieloletniej współpracy pomiędzy Bogusławem Lindą a Władysławem Pasikowskim. Duet ten stworzył wcześniej tak kultowe produkcje jak "Psy 3. W imię zasad", "Jack Strong" czy "Kurier". Nowy film zamyka ten rozdział wspólnej twórczości, będąc symbolicznym pożegnaniem z legendarnym partnerstwem aktora i reżysera. Pasikowski ponownie wykorzystuje charakterystyczne dla siebie środki wyrazu: dynamiczną akcję, silne osobowości bohaterów i mroczne tło polityczne. Linda jako Bruno pokazuje się z innej, głęboko dramatycznej strony, ukazując skomplikowaną postać rozdartego między lojalnością a moralnością człowieka. Jak film "Zamach na papieża" został oceniony przez widzów i krytyków? Film wzbudził mieszane reakcje. Na portalu Filmweb krytycy ocenili "Zamach na papieża" na zaledwie 4,4/10. Recenzje podkreślają niedociągnięcia fabularne oraz nielogiczności scenariusza, mimo interesującego tematu. Inaczej jednak zareagowali widzowie – ich średnia ocena wynosi 6. To wyraźny sygnał, że film może być bardziej atrakcyjny dla fanów sensacyjnych historii niż dla zawodowych recenzentów. W obliczu tak podzielonych opinii oraz faktu, że "Zamach na papieża" to ostatni wspólny film Pasikowskiego i Lindy, warto samemu przekonać się, jak twórcy poradzili sobie z tematem historycznego zamachu. Kiedy i gdzie obejrzeć "Zamach na papieża" online? Film "Zamach na papieża" będzie dostępny na platformie Netflix już od 10 grudnia 2025 roku. To szybki debiut online, biorąc pod uwagę, że produkcja dopiero co była obecna w kinach. Netflix zaskoczył widzów decyzją o tak szybkim udostępnieniu tej głośnej premiery w serwisie VOD, wychodząc naprzeciw oczekiwaniom widzów spragnionych mocnych filmów opartych na wydarzeniach historycznych.
Ten thriller historyczny może być jedną z najważniejszych premier roku. W obsadzie Gierszał, Linda i gwiazdor „Gry o tron”
Film, który zatrzyma oddech i poruszy sumienia. „Pojedynek” to brutalna i emocjonalna opowieść o próbie psychicznego złamania polskiego pianisty przez agenta NKWD. W rolach głównych Jakub Gierszał i Aidan Gillen.
„Pojedynek” to najnowsza propozycja Łukasza Palkowskiego, twórcy takich tytułów jak „Bogowie” i „Najlepszy”. Tym razem reżyser sięga po temat historyczny i przedstawia mniej znany, ale istotny epizod z czasów II wojny światowej. Film osadzony jest w realiach 1939 roku i opowiada o aresztowaniu oraz indoktrynacji polskiej elity przez sowieckie służby. W tym artykule: „Pojedynek”: nowy thriller reżysera „Bogów” Fabuła filmu „Pojedynek” Obsada filmu: Gierszał, Gillen, Linda i międzynarodowe gwiazdy „Pojedynek”: nowy thriller reżysera „Bogów” Łukasz Palkowski, reżyser „Bogów” i „Najlepszego”, powraca z filmem, który – jak sam przyznaje – poruszył go do głębi. „Pojedynek” to nie tylko kino historyczne, ale także mocny thriller psychologiczny, skłaniający do refleksji nad siłą ducha, moralnością i oporem wobec zła. Palkowski podkreśla, że historia była dla niego impulsem do przemyśleń na temat współczesności i potrzeby opowiadania o bohaterach naszej przeszłości w nowoczesny sposób. „Pojedynek” wejdzie do kin 27 lutego 2026 roku, a zwiastun produkcji już teraz wzbudza ogromne emocje i zapowiada produkcję, która nie tylko opowiada historię, ale i stawia trudne pytania. Ta opowieść z pewnością długo nie pozwoli o sobie zapomnieć. View oEmbed on the source website Fabuła filmu „Pojedynek” Akcja „Pojedynku” toczy się w 1939 roku, w czasie, gdy Polska staje się ofiarą rosyjskiej agresji. Aresztowany przez NKWD młody pianista trafia do ośrodka odosobnienia mieszczącego się w dawnym klasztorze. Tam, wśród brutalnej indoktrynacji i atmosfery strachu, staje się celem sowieckiego oficera. Agent, przekonany, że jego złamanie może otworzyć drogę do podporządkowania reszty więźniów, rozpoczyna bezwzględną grę. Nie ma tu fizycznej przemocy, ale jest presja psychiczna, manipulacja i próba wykorzenienia tożsamości. „Pojedynek” między nimi to symboliczna walka dwóch światów – godności i opresji, wiary i propagandy. Obsada filmu: Gierszał, Gillen, Linda i międzynarodowe gwiazdy Jakub Gierszał w produkcji „Pojedynek” wciela się w rolę młodego pianisty, którego niezłomna postawa staje się osią fabularną filmu. Jego przeciwnika gra Aidan Gillen – światowej sławy aktor, znany z roli Littlefingera w „Grze o tron”. Na ekranie pojawią się również: Bogusław Linda, Julia Pietrucha, Wojciech Mecwaldowski, Anna Próchniak, Mateusz Kościukiewicz, Antoni Pawlicki oraz Tomasz Kot. W międzynarodowej obsadzie znalazł się również Paul Freeman – znany z „Poszukiwaczy zaginionej Arki”. Choć akcja rozgrywa się w 1939 roku, „Pojedynek” niesie ze sobą uniwersalne przesłanie. Mentalność oprawców, próby manipulacji i niszczenia ducha ludzkiego wciąż są niepokojąco aktualne.