Smutna historia Jackie Kennedy. Jak naprawdę wyglądały losy słynnej pierwszej damy USA?
Choć jej mężowie ją zdradzali, nigdy nie ujawniała ich sekretów. Potrafiła zachować pozory, co sprawia, że do dziś wielu zastanawia się, kim była naprawdę. Filmy o Jacqueline Kennedy oraz książki poświęcone jej życiu cieszą się ogromną popularnością. Co tak naprawdę o niej wiemy?
W tym artykule: Kim była Jacqueline "Jackie" Kennedy? Jacqueline Kennedy jako Pierwsza Dama USA Jacqueline Kennedy i John F. Kennedy Sukienki w stylu Jacqueline Kennedy Robert F. Kennedy i Jackie Kennedy – romans Jacqueline Kennedy ponownie wyszła za mąż Jacqueline Kennedy Onassis – ostatnie lata Jacqueline Kennedy przeszła przez wiele trudnych chwil, w tym tragedie takie jak zamach na męża, śmierć ukochanego, liczne poronienia oraz utratę nowo narodzonego dziecka. Najczęściej wspomina się ją w kontekście zamachu na JFK, kiedy to w różowym kostiumie Chanel, który miała na sobie tego dnia, stała się symbolem tej strasznej chwili. Mimo krwawych plam, Jackie odmówiła zdjęcia marynarki, powtarzając zrozpaczona: „Niech zobaczą, co mu zrobili”. Przez całe życie pozostawała osobą, która stawiała na prywatność. Kim była Jacqueline "Jackie" Kennedy? Jacqueline Lee Bouvier Kennedy Onassis, urodzona 28 lipca 1929 roku w Southampton w stanie Rhode Island, pochodziła z zamożnej rodziny. Jej ojciec, John Vernou Bouvier III, był maklerem giełdowym. Już od najmłodszych lat wykazywała zainteresowanie sztuką i literaturą, a także znała kilka języków, w tym francuski, hiszpański i włoski. Po ukończeniu prestiżowego Vassar College kontynuowała naukę na Uniwersytecie Sorbony, a następnie wróciła do Stanów Zjednoczonych, gdzie ukończyła studia na Uniwersytecie George’a Washingtona. Zanim Jacqueline stała się jedną z najsłynniejszych Pierwszych Dam USA, pracowała jako fotoreporterka w "The Washington Times-Herald". Jej życie zmieniło się po przyjęciu w domu Charlesa Bartletta, gdzie poznała przyszłego męża, Johna F. Kennedy’ego, wówczas młodego senatora z Massachusetts. Pobrali się 12 września 1953 roku w Newport, Rhode Island, a ceremonia miała miejsce w posiadłości Hammersmith Farm, należącej do rodziny Bouvier. Jacqueline Kennedy jako Pierwsza Dama USA Zaangażowanie Jackie w kampanię miało istotny wpływ na późniejsze wyniki wyborów. Gdy John F. Kennedy został wybrany prezydentem USA, nie można było wątpić, że ogromna sympatie do Jacqueline miały swoje znaczenie. Nie było to zaskoczeniem, ponieważ Jacqueline Kennedy doskonale sprawdziła się w roli Pierwszej Damy. W trakcie swojej kadencji zadbała o Biały Dom, ustanawiając kuratora odpowiedzialnego za nadzór nad rezydencją prezydencką i opracowując przewodnik turystyczny. Dzięki jej staraniom Biały Dom zyskał status obiektu muzealnego. Organizowała przyjęcia, na które zapraszała najwybitniejszych naukowców, artystów i dyplomatów. Odważnie podróżowała po świecie, prowadząc kluczowe rozmowy z przywódcami różnych krajów. Choć była bardzo zaangażowana, często podkreślała: „Przede wszystkim jestem żoną i matką, dopiero potem Pierwszą Damą”. Jacqueline Kennedy i John F. Kennedy Początkowo ogromna aktywność polityczna Jacqueline z czasem zaczęła słabnąć. Zaczęła rzadziej brać udział w dyplomatycznych wizytach i przestała organizować przyjęcia. Przyczyną jej wycofania była nie tylko zmiana priorytetów, ale także problemy w małżeństwie. JFK wielokrotnie zdradzał Jacqueline, a Marilyn Monroe była jedną z wielu jego kochanek. Mimo to, Pierwsza Dama starała się zachować pozory udanego małżeństwa. Istnieje plotka, według której teść Jackie zaoferował jej 1 milion dolarów w zamian za to, by nie rozwiodła się z jego synem. Wszystko zmieniło się 22 listopada 1963 roku, kiedy John F. Kennedy został zamordowany. Po pogrzebie męża Jacqueline opuściła Biały Dom. Jego śmierć wstrząsnęła całą Ameryką. Pod jej domem nieustannie gromadziły się tłumy. Aby uniknąć rozgłosu, Jackie przeniosła się do Nowego Jorku. Mimo tego jej popularność nie malała, co zauważył także Kongres, proponując jej nawet stanowisko wiceprezydentki. Jacqueline odrzuciła jednak tę, jak i inne oferty. Sukienki w stylu Jacqueline Kennedy Oprócz pełnienia licznych obowiązków, od Pierwszej Damy Stanów Zjednoczonych oczekiwano także nienagannego wyglądu. Styl Jackie Kennedy stał się prawdziwą definicją ponadczasowej elegancji, której podstawą była prostota i wyrafinowanie. Charakteryzowały ją minimalistyczne, doskonale skrojone kostiumy, zwłaszcza od Chanel, które często łączyła z klasycznymi dodatkami, takimi jak perły, delikatne rękawiczki czy kapelusze. Preferowała fasony, które podkreślały talię i ramiona, ale zawsze z zachowaniem umiaru. Jej styl nigdy nie był przesadzony. Często wybierała subtelne, pastelowe odcienie, chociaż potrafiła również zaskoczyć, sięgając po wyraziste kolory – jak w przypadku słynnego różowego kostiumu, który na zawsze zapisał się w historii mody i polityki. Jej styl ewoluował na przestrzeni lat, ale zawsze pozostawał synonimem elegancji i dbałości o detale. Nawet po zakończeniu kadencji w Białym Domu Jackie nie zrezygnowała z pasji do wyrafinowanej mody. Często pojawiała się w bardziej casualowych, ale nadal luksusowych ubraniach, takich jak duże okulary przeciwsłoneczne, kaszmirowe swetry czy proste sukienki o trapezowym kroju. Jej zamiłowanie do wysokiej jakości tkanin i perfekcyjnego dopasowania uczyniło ją ikoną stylu, której inspiracja dotarła do kobiet na całym świecie, od amerykańskich gwiazd po członkinie brytyjskiej rodziny królewskiej, w tym księżną Dianę i Kate Middleton. Robert F. Kennedy i Jackie Kennedy – romans Podczas pogrzebu JFK za trumną szła jego owdowiała żona, Jackie. Za rękę trzymał ją… Robert F. Kennedy, brat tragicznie zmarłego. W dniu pogrzebu wyszło na jaw, że Jacqueline Kennedy miała romans ze swoim szwagrem. Kiedy Jacqueline dwukrotnie poroniła, a jej mąż nie okazywał jej zrozumienia, pocieszenie znalazła u boku Roberta F. Kennedy'ego. Ich przyjaźń szybko przerodziła się w coś głębszego. To właśnie Robert okazywał Jacqueline szacunek, czym różnił się od Johna, przez którego życie przewinęło się tysiące kobiet. „Wszyscy zauważają, co ich łączy. Chwilami zachowują się jak para zakochanych nastolatków” – tak o Jacqueline i Robercie Kennedym mówił przyjaciel ich rodziny. W 1968 roku, gdy Robert Kennedy ogłosił, że weźmie udział w wyborach prezydenckich, Jacqueline, mimo że wiedziała, iż Robert był żonaty, zaczęła wierzyć, że los w końcu się do niej uśmiechnął. Miała nadzieję, że wrócą do Białego Domu. Nie mogła jednak przewidzieć, że Robert również zostanie zamordowany. Jacqueline Kennedy ponownie wyszła za mąż Po zamordowaniu Roberta Kennedy'ego Jacqueline zdecydowała się opuścić USA, obawiając się o życie swoje i swoich dzieci. „Jeżeli mordują Kennedych, moje dzieci stają się głównym celem. Chcę wyjechać z tego kraju” – mówiła w rozpaczy. Te słowa nie były przypadkowe. W 1968 roku poślubiła greckiego magnata Aristotelesa Onassisa, co wielu odebrało jako decyzję motywowaną finansowo. Małżeństwo wywołało ogromne kontrowersje, zwłaszcza że Onassis miał 63 lata, a ona była od niego młodsza o 25 lat. Po jego śmierci Jackie odziedziczyła część majątku, jednak główną spadkobierczynią pozostała jego córka, Athina Onassis. Ostatnie lata Jackie Kennedy Po śmierci Onassisa, Jacqueline wróciła do Nowego Jorku i zaczęła redagować książki. Pomimo swojego majątku, przyjmowała skromnie płatne zlecenia w wydawnictwach, zajmując się pracą, która od zawsze była jej pasją. Stała się także aktywistką, walcząc o ochronę historycznych zabytków, takich jak dworzec Grand Central. Wydawało się, że po latach pełnych trudnych doświadczeń Jacqueline w końcu znalazła spokój. Niestety, ta beztroska nie trwała długo. W 1994 roku Jackie Kennedy zmarła po długiej walce z rakiem węzłów chłonnych. Pod koniec życia była w związku z biznesmenem Mauricem Tempelsmanem, choć mówi się, że odeszła samotnie. Została pochowana obok swojego pierwszego męża, Johna F. Kennedy’ego. Na szczęście Jackie nie doczekała śmierci swojego syna. John F. Kennedy Junior zginął w wypadku lotniczym w 1999 roku. Od tego czasu coraz częściej w mediach zaczęto mówić o klątwie Kennedych, jako że wielu członków tej rodziny zginęło w tragicznych okolicznościach.
Książki biograficzne, które warto przeczytać: 10 najlepszych biografii
Najlepsze biografie potrafią wciągnąć równie mocno, a czasem nawet bardziej niż najlepsze powieści. To w końcu prawdziwe życie pisze najbardziej niezwykłe scenariusze – pełne inspiracji, nauki i momentów, które potrafią wstrząsnąć. Historie znanych ludzi wywołują w nas silne emocje i zostają w pamięci na długo. Przygotowaliśmy zestawienie 10 najlepszych biografii, po które naprawdę warto sięgnąć. Jesteśmy pewni, że każdy znajdzie tu coś dla siebie.
W tym artykule: 1. „Becoming. Moja Historia”, Michelle Obama 2. „Wszystko za życie”, Jon Krakauer 3. „Steve Jobs”, Walter Isaacson 4. „Piękny umysł”, Sylvia Nasar 5. „Radioaktywni, Maria i Piotr Curie”, Lauren Redniss 6. „Intymnie”, Demi Moore 7. „Szymborska. Znaki szczególne”, Joanna Gromek Illg 8. „Dymy nad Birkenau”, Seweryna Szmaglewska 9. „Frida: biografia Fridy Kahlo”, Hayden Herrera 10. „Moje ciało”, Emily Ratajkowski Jeżeli nie masz jeszcze poniższych tytułów w swojej biblioteczne, pora wzbogacić ją o kolejne perełki i nadrobić zaległości. Oczywiście bardzo wiele zależy też od tego, jaki jest zakres Twoich zainteresowań, a także czego w danym momencie poszukujesz. Nasza lista jest jednak bardzo zróżnicowana tematycznie, więc z pewnością uda Ci się tutaj znaleźć coś dla siebie. 1. „Becoming. Moja Historia”, Michelle Obama To autobiografia Pierwszej Damy Stanów Zjednoczonych (2009–2017), żony Baracka Obamy. Książka „Becoming. Moja Historia” szybko stała się bestsellerem. Skrywa informacje o młodości kobiety, jej rodzinie, podejściu do niezależności, uprzedzeniach na tle rasowym, które ją dotknęły, a także niezwykłym małżeństwie... Jeśli chcesz poznać więcej szczegółów dotyczących prywatnego życia Michelle, to obowiązkowa pozycja dla Ciebie. Warto sięgnąć po „Becoming – Moja historia” Michelle Obamy, bo to nie tylko autobiografia znanej Pierwszej Damy USA, lecz także uniwersalna opowieść o odwadze, determinacji i wierności sobie w świecie pełnym oczekiwań i presji. Autorka w niezwykle szczery, ciepły i momentami pełen humoru sposób prowadzi czytelnika przez kolejne etapy swojego życia – od dzieciństwa w robotniczym Chicago, przez wymagającą drogę edukacyjną i prawniczą karierę, po życie w centrum politycznej i medialnej uwagi. To inspirująca książka o tym, że nawet z najskromniejszych początków można dotrzeć na szczyt, nie tracąc autentyczności, oraz o tym, jak ważne jest, by opowiadać i doceniać własną historię – niezależnie od tego, jaka ona jest. 2. „Wszystko za życie”, Jon Krakauer Być może tytuł „Into the Wild” obił Ci się kiedyś o uszy ze względu na genialny film nakręcony na podstawie tej właśnie książki. W kwietniu 1992 roku Christopher McCandless wyruszył w samotną wyprawę (autostopem na Alaskę), z której już nigdy nie wrócił. Niecałe pół roku później, w schronie, odnaleziono jego wychudzone ciało. Czego szukał i czy udało mu się odnaleźć wewnętrzny spokój? To pozycja dla lubiących czasem pozastanawiać się nad sensem istnienia. 3. „Steve Jobs”, Walter Isaacson To jedna z najgłośniejszych biografii ostatnich lat. Wcale nas to nie dziwi, bo wszyscy uwielbiamy czytać o ludziach sukcesu. Mistrzowska pozycja opowiadająca o losach lidera jednej z największych firm technologicznych na świecie, współzałożyciela marki Apple. W książce ujawniono szczegóły z jego dzieciństwa, a także opisano fascynującą drogę, którą pokonał. Choć ta biografia liczy sobie ponad 700 stron, to gwarantujemy, że przeczytasz ją z zapartym tchem. 4. „Piękny umysł”, Sylvia Nasar Historia niesamowitego, wybitnego matematyka, Johna Nasha, finalisty Nagrody Pulitzera (1998 rok), laureata Nagrody Nobla (ekonomia) oraz Abela (matematyka). W tej biografii Nasar dogłębnie przygląda się naukowej karierze Nasha, a także wewnętrznej, nierównej walce, którą toczył każdego dnia (chorował na schizofrenię). Zdecydowanie warto poświęcić na tę książkę kilka wieczorów. W 2001 roku powstał też film „Piękny umysł” w reżyserii Rona Howard. Film ukazuje nie tylko jego naukowe sukcesy, ale też dramatyczną walkę ze schizofrenią, która całkowicie odmieniła jego życie. Dzięki wsparciu żony, Alicii, Nash zdołał odzyskać kontrolę nad swoim życiem i powrócić do pracy naukowej, a zwieńczeniem jego drogi było otrzymanie Nagrody Nobla – dowód, że miłość i determinacja mogą pokonać nawet największe przeszkody. 5. „Radioaktywni, Maria i Piotr Curie”, Lauren Redniss To była wielka, prawdziwa i piękna miłość. Połączyła ich pasja do nauki. Maria Skłodowska poznała Piotra Curie w laboratorium w 1891 roku, a kilka lat później para zdecydowała się na ślub. Mówi się, że byli jak dwie połówki jabłka. W roku 1903 naukowiec odmówił przyjęcia Nagrody Nobla z fizyki w pojedynkę, zaznaczając, że pracował nad tym odkryciem ze swoją żoną. Ci pionierzy nuklearni mieli prawdziwie fascynującą, romantyczną historię, którą warto poznać. 6. „Intymnie”, Demi Moore Jedna z najpopularniejszych aktorek Hollywood, Demi Moore, w autobiografii „Intymnie” opowiada o swoim życiu brutalnie szczerze i bez lukru. Przypomina, że to, co widzimy, najczęściej jest zaledwie wierzchołkiem góry lodowej i nawet największe gwiazdy miewają w życiu pod górkę. Niełatwe dzieciństwo, gwałt, poronienia, uzależnienia, zdrady – to tylko niewielki wycinek tego, przez co przeszła Moore. Bardzo odważne wyznania, które chwytają za serce. Aktorka ujawnia kulisy toksycznej relacji z młodszym Ashtonem Kutcherem, który miał namawiać ją do przekraczania własnych granic i wielokrotnie dopuszczać się zdrad. Po rozwodzie Moore wpadła w spiralę depresji, uzależnień i problemów rodzinnych, tracąc kontakt z córkami. Jej wyznania wywołały szeroką dyskusję w mediach i w Hollywood, stając się nie tylko publicznym rozliczeniem z przeszłością, ale także początkiem procesu odzyskiwania kontroli nad swoim życiem i powrotu do kariery z nową siłą. 7. „Szymborska. Znaki szczególne”, Joanna Gromek Illg Czy są tu fanki poezji? Jeśli tak, intymny portret Wisławy Szymborskiej, to coś zdecydowanie dla Was. Biografia noblistki jest wyjątkowa między innymi dlatego, że poetka na co dzień unikała mówienia o sobie. Była zresztą wierna swojej zasadzie, że kiedy ma zły dzień, zostaje w domu, aby nie dzielić swoim złym dniem ze światem. Swoją prywatność, z niebywałą starannością, zachowywała więc dla siebie. Czytając poezję Szymborskiej, można odnieść wrażenie, że to nasza bliska przyjaciółka. Jaka była naprawdę? Zdaniem jej bliskich – „wieloraka”. Z pewnością nie dało się jej w żaden sposób zaszufladkować. Być może dlatego właśnie z tak niesamowitą otwartością podchodziła do świata, prosto (choć pięknie i niezwykle) o nim opowiadając. 8. „Dymy nad Birkenau”, Seweryna Szmaglewska Dwa i pół roku w obozie Aushwitz-Birkenau. To wystarczająco długo, żeby stać się świadkiem czegoś, co nie powinno nigdy się wydarzyć, a następnie zrobić wszystko, aby ludzkość nigdy o tym nie zapomniała. W 1945 roku, kiedy pognano więźniów w marszu śmierci, Sewerynie Szmaglewskiej cudem udało się uciec. Od razu zabrała się za pisanie, tworząc relację z piekła na ziemi – nietypową autobiografię, prawdziwe świadectwo nazistowskiej machiny zagłady i bestialstwa, którego doświadczyła ludzkość. Książkę wydała jeszcze pod koniec tego samego roku. W tej poruszającej pozycji znajdziemy m.in. listy z obozu czy rysunki tworzone przez autorkę w trakcie pisania. „Dymy nad Birkenau” to książka historyczna, która powie nam o wiele więcej niż szkolny podręcznik. 9. „Frida: biografia Fridy Kahlo”, Hayden Herrera To biografia Fridy Kahlo, czyli znanej na całym świecie malarki. Książka powstała w 1983 roku. Opowiada o losach jednej z najbardziej znanych artystek wszech czasów. Ta pozycja pozwala nieco bardziej zrozumieć sztukę kobiety, która doświadczyła w życiu tyle cierpienia, ile trudno sobie wyobrazić. Mimo to biografia autorstwa Herrery skupia się na czymś innym... Na pierwszym planie wybijają się silna determinacja Fridy, jej błyskotliwość i chęć pozostania zapamiętaną dzięki swojej sztuce, nawet kiedy wszystko wokół przeminie. 10. „Moje ciało”, Emily Ratajkowski Oto intymne wyznania i historia życia jednej z najpopularniejszych modelek i influencerek o polskich korzeniach, Emily Ratajkowski. Autobiografia składa się m.in. z gorzkich kulis sławy, refleksji na temat kobiecego ciała, a także tego, jak mężczyźni uzurpują sobie do niego prawo. Ta książka otwiera oczy na to, jak kobiety są postrzegane we współczesnym świecie. Znajdziesz w niej wiele pytań o to, czym jest kobiecość w XXI wieku i... jeszcze więcej bolesnych, szczerych odpowiedzi. W tle: uprzedmiatawiająca, przerażająca popkultura. Jak możemy się od tego uwolnić i stać się obojętnymi na męski, szowinistyczny punkt widzenia? Świetna lektura, którą powinna przeczytać każda z nas (i, zdecydowanie, powinien przeczytać każdy z nas). Jeśli jesteś fanką książek biograficznych, część powyższych tytułów jest Ci zapewne doskonale znana. Wszystkim tym, którzy jednak dopiero odkryją fascynujące historie kryjące się za okładkami tych książek, szczerze zazdrościmy. Najlepsze biografie - co jeszcze polecamy Na szczególną uwagę zasługują również pozycje takie jak: „Meryl Streep. Znowu ona!” (Michael Schulman), „Pięknie jest żyć dwa razy” (Sharon Stone), „Diana. Jej historia” (Andrew Morton), „Bogini. Tajemnice życia i śmierci Marylin Monroe” (Summers Anthony), „Osiecka, Nikomu nie żal pięknych kobiet” (Zofia Turowska), „À propos niczego" (Woody Allen), „Elon Musk. Biografia twórcy PayPala, Tesli, SpaceX” (Ashlee Vance), „Ziemia obiecana” (Barack Obama), „Kamala Harris. Pierwsza biografia” (Dan Morain) czy „Coco Chanel. Rewolucja stylu” (Pasqualetti Johnson Chiara). Książki, które warto przeczytać
Ten polski film z Magdaleną Boczarską obejrzały w kinie prawie 2 mln widzów. Historia wywołuje wypieki na twarzy
„Sztuka kochania. Historia Michaliny Wisłockiej” to biograficzny film z 2017 roku o lekarce, która zrewolucjonizowała polską seksualność, publikując bestsellerowy poradnik. Produkcja przyciągnęła blisko 1,7 mln widzów i zarobiła aż 35,6 mln złotych.
W tym artykule: O czym jest film „Sztuka kochania. Historia Michaliny Wisłockiej”? Obsada filmu „Sztuka kochania” Gdzie obejrzeć „Sztukę kochania” online? O czym jest film „Sztuka kochania. Historia Michaliny Wisłockiej”? „Sztuka kochania. Historia Michaliny Wisłockiej” to film biograficzny z 2017 roku w reżyserii Marii Sadowskiej. Opowiada o życiu jednej z najbardziej kontrowersyjnych (ale i zasłużonych) postaci w historii Polski w XX wieku – Michaliny Wisłockiej, lekarki, seksuolożki i autorki kultowego poradnika „Sztuka kochania”. Produkcja ukazuje trzy kluczowe etapy życia Wisłockiej, które miały wpływ na jej późniejsze działania oraz decyzję o napisaniu książki stanowiącej rewolucję dla życia seksualnego Polaków. Produkcja przedstawia jej życie prywatne, trudną walkę o uznanie zawodowe oraz momenty, które doprowadziły ją do kontrowersyjnego, ale i przełomowego momentu w historii społecznej Polski – publikacji w 1978 roku. Fabuła nie tylko ukazuje życie bohaterki, ale także szerszy kontekst społeczny, gdzie musiała zmagać się z uprzedzeniami i konserwatywnymi normami. View oEmbed on the source website Obsada filmu „Sztuka kochania” W filmie „Sztuka kochania. Historia Michaliny Wisłockiej” występuje wielu znanych polskich aktorów. Główną rolę Michaliny Wisłockiej zagrała Magdalena Boczarska, a jej występ spotkał się z dużym uznaniem. Boczarska w mistrzowski sposób oddała charakter swojej bohaterki, ukazując zarówno jej zmagania zawodowe, jak i osobiste. Pozostali członkowie obsady to m.in. Eryk Lubos (wcielił się w postać Jurka), Justyna Wasilewska, która zagrała Wandę, oraz Piotr Adamczyk, który zagrał Stanisława Wisłockiego, męża Michaliny. W produkcji występują także Jaśmina Polak jako redaktorka Tereska oraz Nikodem Kasprowicz w roli Jana Brauna, brata Michaliny. Wśród pozostałych aktorów znaleźli się również: Danuta Stenka, Karolina Gruszka, Borys Szyc, Katarzyna Kwiatkowska, Wojciech Mecwaldowski, Arkadiusz Jakubik i Artur Barciś. Gdzie obejrzeć „Sztukę kochania” online? „Sztuka kochania. Historia Michaliny Wisłockiej” jest dostępna online dla użytkowników z subskrypcją na platformach Amazon Prime Video oraz HBO Max. Dzięki tym serwisom streamingowym, widzowie mogą wygodnie obejrzeć ten film w domowym zaciszu. Warto sprawdzić dostępność na tych platformach, aby cieszyć się historią jednej z najbardziej kontrowersyjnych, ale i barwnych postaci w polskiej historii.
Kamila Szczawińska chodziła w pokazach największych marek. Co robi dzisiaj?
Kamila Szczawińska to jedna z najbardziej rozpoznawalnych polskich modelek, której kariera rozpoczęła się na początku lat 2000. Zyskała międzynarodowe uznanie, współpracując z topowymi markami i występując na światowych wybiegach. Jednak jej życie to nie tylko modeling. Co jeszcze warto wiedzieć o Kamili Szczawińskiej, o czym (prawdopodobnie) nie mieliście pojęcia?
W tym artykule: Kamila Szczawińska - życie prywatne Kamila Szczawińska – kariera modelki Kamila Szczawińska – psycholog z wykształcenia i z powołana Kamila Szczawińska i jej Instagram pełen inspiracji Kamila Szczawińska – książka Kamila Szczawińska i programy rozrywkowe Kamila Szczawińska - życie prywatne Kamila Szczawińska urodziła się 20 września 1984 roku w Poznaniu. Mieszkała w Rożnowicach oraz Jaraczu w województwie wielkopolskim. W rozmowie z ELLE Polska mówiła: „byłam dziewczynką, która mieszkała w lesie i jeździła konno”. Ukończyła Szkołę Podstawową w Parkowie, a Liceum Ogólnokształcące im. Stanisława Wyspiańskiego w Obornikach. W 2007 roku poznała swojego obecnego męża, Piotra, o którym nie wiadomo zbyt wiele. Mąż Kamili Szczawińskiej bardzo ceni sobie prywatność, którą jego żona skutecznie chroni. „Postanowiliśmy, że szybko chcemy mieć dzieci” – wspomina modelka. Para wzięła ślub w czerwcu 2009 roku. Tego samego roku urodził się ich syn, Julian. Półtora roku później na świat przyszła Kalina. Kamila Szczawińska i jej mąż Piotr po raz trzeci zostali rodzicami w 2021 roku. Wtedy urodziła się ich druga córka, Zoya. „Całuję, przytulam, oglądam, dotykam i nie mogę uwierzyć, że jest taka cudowna, malutka i moja” – pisała Kamila na swoim instagramowym profilu tuż po narodzinach dziecka. Kamila Szczawińska – kariera modelki Kamila Szczawińska jako modelka rozpoczęła swoją karierę w Polsce. Początkowo pojawiała się na Targach Mody w Poznaniu oraz na tzw. Okrąglaku. „Moje życie przebiegało bardzo spokojnie, aż do momentu, kiedy ukończyłam 17 lat. Wtedy zostałam odkryta przez agencję modelek i od tej pory nic już nie było takie samo. Swoją karierę rozpoczęłam we Włoszech, we wrześniu 2001 roku, tuz po zamachu na World Trade Center i na siedem lat zostałam wciągnięta w oko cyklonu. Zwiedziłam cały świat, pracując dla większości domów mody” – wspomina modelka. Podpisanie kontraktu z agencją Fashion Model Management szybko otworzyło jej drzwi do wzięcia udziału w pokazach Valentino, Giorgio Armani czy Gucci. Kolejny kontrakt wymusił na Szczawińskiej przeprowadzkę do Paryża, gdzie z kolei chodziła w pokazach m.in. Chanel, Dior i Yves Saint Laurent. Kolejnym przystankiem w międzynarodowej karierze Kamili w modelingu był Nowy Jork i kontrakt z agencją NEXT. Tam prezentowała kolekcje takich marek jak Marc Jacobs, Ralph Lauren, Sonia Rykiel, Viktor & Rolf, Kenzo, John Galliano, Stella McCartney i wielu innych. Kamila Szczawińska ma na koncie kampanie Roberto Cavalli, Emilio Pucci, Kenzo czy Svarovski. Pozowała również dla takich geniuszy fotografii, jak Helmut Newton, Paulo Roversi, Mario Testino i Mario Sorrenti, a także dla najważniejszych magazynów, jak Vogue, Numéro, ELLE, Vanity Fair i L’Officiel. „Wszystko było jak w bajce, jednak w 2008 roku byłam wykończona podróżowaniem i marzyłam tylko o tym, aby odpocząć i nie musieć nigdzie latać” – wspomina Kamila. Modelka zdecydowała się na przerwę w karierze i za priorytet uznała rodzinę. Sporadycznie można było zobaczyć ją na wybiegach rodzimych projektantów, np. Gosi Baczyńskie czy Dawida Wolińskiego. Od 2014 roku zaczęła znowu pojawiać się na wybiegach, głównie polskich marek, np. LaMania czy Deni Cler. I choć z biegiem lat jaj aktywność zawodowa poszerzyła się o inne obszary, Kamila Szczawińska pozostaje gwiazdą rodzimego modelingu. W 2024 roku można było zobaczyć ją na pokazach duetów MMC i Paprocki & Brzozowski. Została też twarzą kampanii marki MILOO HOME. Modelka nie ogłosiła, póki co, że przechodzi na emeryturę, więc możemy się jeszcze spodziewać jej obecności na wybiegach. A co dał jej modeling? „Dużo osób twierdzi, że to jest bardzo ciężka praca. Jest ciężka ze względu na to, że jest się bardzo samotnym i bardzo dużo trzeba wyjeżdżać. Ale jest to też bardzo miła, rozwijająca praca. Ucząca języków, ucząca nowych miejsc, przez to, że musimy bardzo dużo podróżować. Ucząca zaradności, samodzielności” – podsumowała w jednym z wywiadów Kamila Szczawińska. Perłowy jubileusz ELLE Polska – 30 lat to dopiero początek. Sprawdźcie, co działo się na gali urodzinowej magazynu Kamila Szczawińska – psycholog z wykształcenia i z powołana Kamila Szczawińska z wykształcenia jest psychologiem klinicznym. Studiowała na uniwersytecie SWPS. Skończyła tam również podyplomową psychodietetykę. – O tym, że zostanę psychologiem, wiedziałam na długo przed złożeniem papierów na studia. Moja mama jest terapeutką uzależnień w Monarze. Ja jednak nigdy nie planowałam zajmować się uzależnieniami. Całe życie żyłam blisko ośrodka i ludzi, którzy do niego przychodzili. To mocno na mnie wpłynęło. Nauczyłam się społecznictwa, pomagania innym, zwracania uwagi na krzywdę, dawania ludziom szansy drugiej, trzeciej… – wyznała w jednym z wywiadów Kamila Szczawińska. Obecnie jest w trakcie certyfikacji szkoły CBT, czyli psychoterapii poznawczo-behawioralnej. Kamila Szczawińska i jej Instagram pełen inspiracji Kamila Szczawińska prowadzi konto na Instagramie o nazwie @kamilaszczawinska, gdzie śledzi ją niemal 100 tysięcy osób. Chętnie dzieli się z nimi urywkami ze swojego codziennego życia, wyjazdów i projektów, w które się angażuje. Pokazuje tam swoje dzieci, a także pozuje ze swoimi przyjaciółkami, m.in. z Karoliną Malinowską i Pauliną Krupińską. Modelka porusza na swoim instagramowym koncie również ważne tematy. Na przykład wspiera działania fundacji Otwarte Klatki, walczącej przeciwko wykorzystywaniu zwierząt na futra. Publikuje często posty związane z jej zawodem. Informuje o opcjach szukania psychologicznego wsparcia, podpowiada, jak wspierać osoby borykające się z kryzysem zdrowia psychicznego. Propaguje także aktywne formy spędzania czasu. Kamila uwielbia pilates i jazdę konną, z którą ma do czynienia od najmłodszych lat. Dla osób interesujących się takimi tematami, Instagram Kamili Szczawińskiej będzie kopalnią inspiracji. Kamila Szczawińska – książka Kto obserwuje profil Kamili Szczawińskiej na Instagramie wie, że jest zwolenniczką zdrowego trybu życia. Dowodem na to jest także jej książka „Kuchnia dla całej rodziny”, która ujrzała światło dzienne w 2016 roku. Publikacja, wydana przez Edipresse Książki, zawiera 100 przepisów zdrowe i smaczne potrawy, które można łatwo przygotować w domu, angażując w gotowanie również dzieci. Modelka przekonuje w swojej książce, że warzywne i owocowe napoje potrafią zapewnić energię na cały dzień, a surówki i sałatki nie muszą być nudne, wręcz przeciwnie – mogą zagościć w domowym menu w lekkostrawnej, ale i treściwej formie. Każdy z przepisów opatrzony został listą niezbędnych składników. Kamila Szczawińska podjęła się zilustrowania przepisów własnymi fotografiami. A na okładce książki znalazła się modelka oraz jej dwójka dzieci: syn Julek i córka Kalina. 5 dowodów na to, że jesteś diwą! Udowodnią Ci to gwiazdy okładki ELLE: Bogna Sworowska, Kamila Szczawińska i Maja Zimnoch Kamila Szczawińska i programy rozrywkowe Kamila Szczawińska to przede wszystkim modelka, psycholog i zaangażowana mama trójki dzieci. Ale miała także swoje 5 minut w telewizji. Kamila pojawiła się w kilku popularnych formatach. W 2015 roku, u boku Roberta Kochanka, prezentowała swoje umiejętności taneczne w „Dancing with the Stars. Taniec z gwiazdami”. Kamila Szczawińska pożegnała się z programem w czwartym odcinku i niestety nie miała szansy, aby powalczyć o kryształową kulę. W 2016 roku wystąpiła w pierwszej edycji show „Agent: Gwiazdy”. Modelka dotrwała do trzeciego odcinka. Z kolei 2021 roku można było oglądać Kamilę w produkcji telewizji Polsat „Fort Boyard”. Ma też na koncie gościnne występy w „Top Model” oraz jako jurorka w „Shopping Queen”.
Ikona surrealistycznej fotografii i muza Picassa. Dlaczego Dora Maar związek z malarzem przepłaciła zdrowiem?
Dora Maar to postać niezwykle fascynująca. Jej życie było pełne dramatycznych wydarzeń, a twórczość jest świadectwem niezwykłej siły i wrażliwości. Choć dziś jest najczęściej kojarzona jako muza Picassa, warto pamiętać, że była samodzielną artystką, której talent wykraczał daleko poza rolę kobiety u boku geniusza.
W tym artykule: Dora Maar – kim była? Dora Maar a surrealizm Dora Maar i Picasso – burzliwy romans i wzajemne inspiracje Jak zakończył się związek Dory Maar i Picassa? Najsłynniejsze dzieła Dory Maar Dora Maar – kim była? Dora Maar, a właściwie Henriette Theodora Markovitch, urodziła się 22 listopada 1907 roku w Chorwacji jako córka chorwackiego architekta oraz francuskiej właścicielki modnego butiku. W połowie lat 20. XX wieku zaczęła studiować sztuki piękne w Paryżu, uczęszczając do renomowanych szkół artystycznych, takich jak École des Beaux-Arts i Académie Julian. Była fotografką, malarką i poetką, a jej wpływ na sztukę surrealistyczną jest nieoceniony. Zmieniła swoje prawdziwe imię i nazwisko na Dora Maar w 1930 roku. Jej życie i twórczość są ściśle związane z jednym z najwybitniejszych malarzy XX wieku – Pablem Picassem. Dora Maar a surrealizm Dora Maar była przede wszystkim fotografką. Jej obiektyw pozwalał jej uchwycić zarówno piękno, jak i mroczne zakamarki rzeczywistości. W swoich pracach często wykorzystywała techniki charakterystyczne dla surrealistów: deformację, montaż, grę światłem i cieniem. Dzięki temu jej fotografie stawały się nie tylko dokumentacją rzeczywistości, ale również przenikaniem w głębiny ludzkiej psychiki. Jednym z najbardziej charakterystycznych elementów twórczości fotograficznej Dory Maar były surrealistyczne kolaże. Łącząc fragmenty różnych zdjęć, tworzyła oniryczne kompozycje, pełne symboli i ukrytych znaczeń. Te kolaże były wyrazem jej fascynacji podświadomością i marzeniami, a jednocześnie stanowiły komentarz do otaczającej ją rzeczywistości. Dora Maar była bliską współpracowniczką André Bretona, jednego z głównych teoretyków surrealizmu. Razem organizowali wystawy i publikowali w surrealistycznych czasopismach. Breton doceniał jej talent i oryginalność, widząc w niej godną następczynię takich mistrzów fotografii surrealistycznej jak Man Ray. „Dwie dusze twórcy ludowego” w Muzeum Etnograficznym w Warszawie. Wystawa, która zmienia sposób myślenia o sztuce ludowej Dora Maar i Picasso – burzliwy romans i wzajemne inspiracje Związek Dory Maar i Pabla Picassa był jednym z najbardziej intensywnych i burzliwych w historii sztuki. Jak się poznali? Tutaj nie ma pewności. Wiele wskazuje na to, że miało to miejsce w 1935 roku na planie filmu „Zbrodnia pana Lange” reżyserii Jeana Renoira, przy którym oboje pracowali. Przedstawił ich sobie Paul Éluard. Istnieje też druga wersja, jaką często podawali zarówno Dora Maar, jak i 26 lat starszy od niej Picasso, że do spontanicznego zapoznania doszło rok później, w kawiarni Les Deux Magot. A jeszcze trzecia wersja mówi, że Picasso miał szukać pretekstu do spotkania z Dorą po tym, jak zobaczył jej zdjęcie zrobione przez Mana Raya, więc pojawił się w owej kawiarni nieprzypadkowo. Jedno jest jednak pewne – ta relacja odcisnęła głębokie piętno na życiu i twórczości obojga artystów. Dora Maar i Picasso wzajemnie się inspirowali, jednak to artystka zawsze pozostawała w cieniu Wielkiego Geniusza, jak sama go nazywała. Uwieczniła go na około 1800 kliszach. Była również świadkiem procesu twórczego Picassa, szczególnie podczas tworzenia jego najsłynniejszego dzieła, „Guernica” (1937), które dokumentowała fotograficznie. Z kolei Picasso uwiecznił ją w wielu swoich pracach, w tym w serii portretów, takich jak słynny „Płacząca kobieta”, które przedstawiały ją jako osobę cierpiącą, smutną i udręczoną. Co ciekawe, Picasso tak właśnie nazywał Dorę Maar, jednak ona sama wiele razy wspominała, że nie potrafi płakać i nigdy nie uroniła nawet jednej łzy. Jak zakończył się związek Dory Maar i Picassa? Pablo Picasso, romansując z Dorą, był mężem Olgi Khokhlovej, z którą miał syna, oraz w związku z Marie-Thérèse Walter, z którą z kolei miał córkę. Dora zaś była bezpłodna, co malarz bardzo często jej wytykał. Wyśmiewał jej urodą oraz twórczość artystki, która miała skłonności do umniejszania własnego talentu. Picasso, który zasłynął nie tylko swoim talentem, ale też apodyktycznym i seksistowskim podejściem do kobiet, znęcał się nad swoją partnerką psychicznie, a czasem także fizycznie. Co więcej, czerpał ogromną satysfakcję z tego, że Dora Maar, jak i Marie-Thérèse były obsesyjnie zazdrosne o Picassa, doprowadzając pewnego dnia do bójki obu kobiet. Od tego momentu z relacja Dory i Picassa ewidentnie zmierzała ku końcowi. Gwoździem do trumny był kolejny romans artysty, gdy w 1943 roku zaczął spotykać się z młodszą o 20 lat Françoise Gilot. Koniec związku z Picassem Dora Maar przepłaciła załamaniem nerwowym. Oprócz depresji i nerwicy borykała się również z manią prześladowczą i paranoją. Zdiagnozowano u niej także początki schizofrenii. Spędziła długie miesiące w szpitalu, gdzie poddawana była wyczerpującej terapii elektrowstrząsami. W efekcie Dora zapominała, jak się nazywa i mówiła na siebie Królowa Tybetu. Początkowo Picasso niewzruszony tragicznym losem artystki i otwarcie nazywający ją wariatką, pod koniec lat 50. podarował jej dom w Ménerbes. Podobno powiedziała kiedyś: „Po Picassie, Bóg”, co było świadectwem jej wielkiej miłości do malarza, ale i wiary, bo pod koniec swojego życia Dora została katoliczką. Zmarła w wieku 89 lat w swoim paryskim mieszkaniu wypełnionym pracami Pabla, które ostatecznie trafiły do zbiorów Muzeum Picassa w Maladzie oraz Centrum Pompidou w Paryżu. Gabrielle Coco Chanel: Brigitte Bardot nazywała materialistką, a dziennikarki "pretensjonalnymi babami". A jednak to ona rozwiązała kobietom gorsety i włożyła im spodnie. Najsłynniejsze dzieła Dory Maar Dora Maar pozostawiła po sobie bogate i różnorodne oeuvre. Jej prace charakteryzują się głębią psychologiczną i niezwykłą wrażliwością. Jednym z jej najbardziej znanych dzieł Dory jest fotografia „Portret Ubu” z 1936 roku, przedstawiająca płód pancernika zatopiony w formalinie. To mroczne i prowokujące zdjęcie stało się ikoną surrealizmu. Inne ważne prace Dory Maar: „Karuzela nocą” – seria zdjęć ukazująca nocne życie Paryża w sposób poetycki i tajemniczy. Dora Maar uchwyciła na nich samotne postacie, oświetlone światłami ulicznych latarni, tworząc atmosferę melancholii i tęsknoty. „Bez tytułu (Ręka-muszla)” – surrealistyczny kolaż przedstawiający stopniowe przekształcanie się ludzkiej ręki w muszlę. Jest to metaforyczne przedstawienie połączenia człowieka z naturą i symbolizuje przemijanie oraz cykliczność życia. „Symulant” – kolejne ikoniczne zdjęcie, które doskonale oddaje klimat surrealizmu. Przedstawia ono mężczyznę z opatrunkiem na twarzy, co sugeruje zarówno fizyczne, jak i psychiczne cierpienie. „Mężczyzna sprawdzający studzienkę kanalizacyjną w Londynie” – to zdjęcie, wykonane podczas podróży do Londynu, jest przykładem zainteresowania Dory Maar marginesami społeczeństwa. „Wieloletnie kłamstwo czeka na ciebie” – to jedno z najbardziej enigmatycznych dzieł Dory Maar. Tytuł sam w sobie jest pełen napięcia i sugeruje skomplikowane relacje międzyludzkie. Dora Maar ma na swoim koncie znacznie więcej dzieł godnych uwagi. Choć często pozostawała w cieniu swojego słynnego kochanka, była niezwykle utalentowaną artystką, której twórczość wykraczała daleko poza rolę muzy Picassa. Czy Dora Maar była ofiarą, muzą czy niezależną twórczynią? To pytanie zadawano sobie już wielokrotnie. Jej życie i twórczość są jednak zbyt złożone, aby udzielić na nie jednoznacznej odpowiedzi. Jedno jest pewne: Dora Maar była kobietą niezwykłą, której dziedzictwo artystyczne przetrwało próbę czasu.
Księżniczka i córka Grace Kelly. Karolina Hanowerska i jej życie to gotowy scenariusz na film
Kim jest Karolina Hanowerska? To postać niezwykle interesująca, związana z jedną z najbardziej znanych rodzin monarszych w Europie.
W tym artykule: Karolina, księżna Hanoweru Karolina Hanowerska – rodzina i edukacja Karolina Grimaldi i Philippe Junot – historia związku Księżniczka Karolina i Stefano Casiraghi – kolejne małżeństwo i wielka tragedia Trzeci ślub Karoliny Hanowerskiej i „klątwa Grimaldich” Karolina Hanowerska – działalność charytatywna Karolina jest córką księcia Monako, Rainiera III i księżnej Grace, czyli amerykańskiej aktorki Grace Kelly – gwiazdy Hollywood i laureatki Oscara za pierwszoplanową rolę w filmie „Dziewczyna z prowincji”. Życie Karoliny jest pełne historii, które od lat fascynują media i publiczność. Mówi się, że ciąży nad nią „klątwa Grimladich”. Dlaczego? Karolina, księżna Hanoweru Karolina Louise Marguerite Grimaldi urodziła się 23 stycznia 1957 roku w Monte Carlo. Jej tytuł brzmiał wówczas „Jej Książęca Wysokość Dziedziczna Księżna Monako”. Jako najstarsze dziecko księcia Rainiera III i księżnej Grace przez pewien czas, a dokładnie w latach 1957-1958, a następnie 2005-2014, była następczynią tronu Monako. Obecnie zajmuje trzecie miejsce w linii sukcesji. Od 1999 roku nosi tytuł „Jej Królewska Wysokość Księżna Hanoweru” jako żona księcia Ernesta Augusta V. Co ciekawe, Karolina jest jedyną członkinią monakijskiej rodziny książęcej, której przysługuje predykat „Jej Królewska Wysokość”, co jest związane z jej małżeństwem z księciem z dynastii hanowerskiej oraz z jej miejscem w linii sukcesji. Karolina Hanowerska – rodzina i edukacja Karolina Hanowerska jest pierwszym dzieckiem Rainera III i amerykańskiej aktorki, Grace Kelly. Ma dwoje młodszego rodzeństwa: księcia Alberta II i księżniczkę Stefanię. W 1974 roku Karolina ukończyła szkolę średnią w St Mary’s School Ascot. Następnie zdecydowała się na studia na Sorbonie w Paryżu. Księżna posiada dyplom z filozofii, psychologii oraz biologii. Karolina może poszczycić się znajomością kilku języków. Biegle mówi po francusku, angielsku, niemiecku i włosku. „Bywałam już zakochana, ale tak bardzo jeszcze nigdy”. Historia tragicznej miłości Grace Kelly i księcia Rainera z Monako Karolina Grimaldi i Philippe Junot – historia związku Karolina poznała Philippe'a Junota, starszego od siebie o 17 lat bankiera, podczas studiów w Paryżu. Ich związek początkowo spotkał się z dezaprobatą rodziców Karoliny, szczególnie ze względu na różnicę wieku i status społeczny Junota. Choć Rainier i Grace nie wyrażali zgody na ślub, w grudniu 1977 roku poinformowano o zaręczynach pary. Para pobrała się czerwca 1978 roku w Monako, ale Junot nie otrzymał żadnych tytułów szlacheckich. Pierwsze małżeństwo księżniczki Karoliny początku borykało się z problemami. Junot był znany ze swojego ekstrawaganckiego stylu życia i problemów z alkoholem, co powodowało napięcia w związku. Małżeństwo Karoliny i Philippe'a zakończyło się rozwodem w 1980 roku, a kościelne unieważnienie związku nastąpiło dopiero w 1992 roku. Księżniczka Karolina i Stefano Casiraghi – kolejne małżeństwo i wielka tragedia W 1982 roku księżniczki Karolina związała się z trzy lata młodszym Stefano Casiraghim, włoskim biznesmenem i sportowcem, a dokładnie motorowodniakiem. Para poznała się podczas imprezy w Monte Carlo i szybko podęła decyzję po ślubie cywilnym, który w porównaniu z pierwszą uroczystością w życiu Karoliny, na której pojawiło się około 800 osób, był skromnym przyjęciem. Para doczekała się trójki dzieci. W 1984 roku na świat przyszedł syn Andrea, dwa lata później córka Charlotte, a w 1987 roku kolejny syn – Pierre. Niestety małżeńska sielanka Karoliny i Stefano nie trwała długo. W 1990 roku Stefano zginął w wypadku podczas wyścigu łodzi motorowych na Morzu Śródziemnym. Jego pogrzeb odbył się w Katerze Świętego Mikołaja w Monako, a pochowano go w Chapelle de la Paix. Dwa lata po śmierci drugiego męża Karoliny Kościół w końcu unieważnił jej małżeństwo z Philippe’em Junotem, zapewniając tym samym trójce dzieci księżniczki miejsca w linii sukcesji co monakijskiego tronu. Wnuczka Grace Kelly wygląda jak jej babcia? Poznajcie Camille Gottlieb Trzeci ślub Karoliny Hanowerskiej i „klątwa Grimaldich” Niedługi po tragicznej śmierci Stefano Casiraghiego serce księżniczki Karoliny zostało zdobyte przez kolejnego mężczyznę. Tym razem był to książę Hanoweru – Ernest August V. O ich bliskich relacjach mówiło się już w 1995 roku, a cztery lata później, dokładnie w dniu czterdziestych urodzin Karoliny, wzięła ona ślub z głową dynastii hanowerskiej. I tym samym została „Jej Królewską Wysokością Księżną Hanoweru”. Karolina nie była pierwszą żoną Ernesta. Wcześniej był on związany z Chantal Hochuli, pochodzącą ze Szwajcarii kobietę bez arystokratycznych korzeni, z którą doczekał się dwóch synów. W 1999 roku Karolinie i Ernestowi urodziła się córka, księżniczka Aleksandra, która została wpisana na listę sukcesji zarówno do monakijskiego, jak i brytyjskiego tronu. I gdy mogło się wydawać, że Księżna Hanoweru w końcu zaczęła wieść spokojne, szczęśliwe życie u boku księcia Ernesta, okazało się, że nie stronił on od relacji z innymi kobietami. Były to głównie sporo młodsze od niego modelki. To doprowadziło do separacji pary w 2009 roku i pojawieniu się teorii, że nad Karoliną ciąży „klątwa Grimaldich”. Chodzi tutaj zarówno o nieudane związki i małżeństwa Karoliny oraz wypadki, w tym także tragiczną śmierć matki księżniczki, czyli Grace Kelly, która zginęła w wypadku samochodowym 14 września 1982 roku. To ona miała być pierwszą ofiarą „klątwy Grimaldich”. Karolina Hanowerska – działalność charytatywna Księżna Hanoweru, której życie prywatne było dość burzliwe i wypełnione tragicznymi momentami, chętnie angażowała się w pomoc innym i działalność charytatywną. Pełni funkcje prezydenta kilku fundacji, w tym Fundacji Księżnej Grace, założonej na część jej matki, księżnej Grace Kelly, wspierającej rozwój sztuki i kultury. Oprócz tego Fundacji Księcia Pierre’a, nazwanej na cześć jej dziadka, promującej inicjatywy kulturalne i literackie oraz fundacji AMADE (Association Mondiale des Amid de l’Enfance), działającej na rzecz ochrony praw dzieci na całym świecie. Od 2003 roku Karolina Hanowerska pełni też rolę Ambasadora Dobrej Woli UNESCO, angażując się w projekty związane z edukacją, kulturą i ochroną dziedzictwa. Jej zaangażowanie w działalność charytatywną obejmuje również uczestnictwo w oficjalnych wydarzeniach i podróżach dyplomatycznych, podczas których reprezentuje rodzinę książęcą i Księstwo Monako. Księżna Hanoweru doczekała się, póki co siedmiorga wnucząt, a sama zajmuje trzecie miejsce w kolejce do odziedziczenia tronu. Karolina Hanowerska oraz jej potomkowie utracą miejsce na liście sukcesji, gdy władca Monako zostanie jedno z dzieci brata Karoliny, Alberta.
Josephine Baker – od artystki do agentki kontrwywiadu. O równość walczyła na scenie i poza nią
Artystka, tancerka, aktorka, piosenkarka, a także aktywistka na rzecz praw obywatelskich — Josephine Baker to jedna z najbardziej niezwykłych postaci XX wieku.
W tym artykule: Josephine Baker – kim była? Najbardziej ikoniczne występy Josephine Baker Przyjaźń Josephine Baker z Pablo Picasso i innymi wielkimi artystami Josephine Baker jako agentka wywiadu Jak Josephine Baker walczyła o równość? Życie prywatne Josephine Baker: adopcja dzieci jako manifest równości rasowej Josephine Baker – wpływ na kulturę XX wieku Gdzie znajduje się grób Josephine Baker? Jej talent do tańca, niezwykła charyzma oraz odwaga przełamywania barier rasowych uczyniły ją ikoną nie tylko kultury amerykańskiej, ale i europejskiej. Josephine Baker przez całe życie walczyła o równość, jednocześnie pozostając niekwestionowaną gwiazdą wielkich scen, od Paryża po Hollywood. Zyskała międzynarodowe uznanie, a jej dziedzictwo trwa do dziś. Josephine Baker – kim była? Josephine Baker, a właściwie Freda Josephine McDonald, urodziła się 3 czerwca 1906 roku w St. Louis w Missouri, w ubogiej afroamerykańskiej rodzinie. Jej matka, Carrie McDonald, była praczka, a ojczym Eddie Carson pracował jako kelner. Od najmłodszych lat Josephine miała styczność z trudnym życiem – wychowywała się w środowisku nędzy, gdzie rasizm i nierówności społeczne były codziennością. Mimo tego, już w dzieciństwie wykazywała ogromny talent do tańca i muzyki. W wieku 8 lat, aby pomóc rodzinie, zaczęła pracować jako pomoc domowa, co nie przeszkadzało jej w rozwijaniu swojego artystycznego powołania. Uczęszczała do szkoły tanecznej, a jej występy na ulicach St. Louis przyciągały uwagę. Wkrótce dołączyła do trup wodewilowych, występując na scenach w różnych miastach. Najbardziej ikoniczne występy Josephine Baker W 1925 roku Josephine Baker przeniosła się do Paryża, szukając nowych możliwości kariery. Przełomowym momentem w jej karierze był udział w rewii „Revue Nègre” w 1925 roku, gdzie zyskała międzynarodową sławę dzięki egzotycznej prezencji i wyjątkowym umiejętnościom tanecznym. W 1927 roku zszokowała publiczność występem w Folies Bergère, tańcząc w spódniczce z bananów, co stało się jednym z najbardziej rozpoznawalnych momentów w historii sceny. W 1935 roku zaprezentowała swoją wszechstronność w „La Folie du Jour”, łącząc taniec z wokalem. Po powrocie do USA w 1951 roku wystąpiła w Carnegie Hall, gdzie jej koncert stał się symbolem walki o równość rasową. Każdy z tych występów uczynił ją ikoną nie tylko artystyczną, ale także społeczną. Donna Summer: “królowa disco”, która zahipnotyzowała świat utworem “Love To Love You Baby” Przyjaźń Josephine Baker z Pablo Picasso i innymi wielkimi artystami Josephine Baker była bliską przyjaciółką wielu wybitnych artystów XX wieku. W Paryżu, gdzie spędziła znaczną część swojej kariery, zyskała uznanie w kręgach artystycznych, gdzie zaprzyjaźniła się z takimi postaciami jak Pablo Picasso, F. Scott Fitzgerald czy Christian Dior. Picasso, który w 1920 roku spotkał ją po raz pierwszy, był zachwycony jej urodą i osobowością, co miało wpływ na jego twórczość. W jednym z jego obrazów z tego okresu pojawił się motyw kobiecej figury, który przypominał postać Josephine Baker. Josephine Baker jako agentka wywiadu Podczas II wojny światowej Josephine Baker wykorzystała swoją sławę i status, aby wspierać ruch oporu we Francji. Działała jako agentka wywiadu, przekazując informacje aliantom. Jej występy były jednocześnie przykrywką dla działalności wywiadowczej, a dzięki swojej międzynarodowej renomie mogła swobodnie poruszać się po krajach okupowanych przez Niemców. Za swoje zasługi w ruchu oporu Baker została odznaczona Krzyżem Wojennym oraz Legią Honorową, jednym z najwyższych odznaczeń wojskowych Francji. Jej działalność w czasie wojny pozostaje jednym z najważniejszych rozdziałów w jej życiu. Jak Josephine Baker walczyła o równość? Po zakończeniu wojny Josephine Baker wróciła do Stanów Zjednoczonych, gdzie stała się aktywistką na rzecz praw obywatelskich. W latach 50. i 60. jej zaangażowanie w walkę o równość rasową było niezrównane. Przeciwdziałała segregacji rasowej i wspierała inne afroamerykańskie gwiazdy w walce o równouprawnienie. Josephine Baker była bliską współpracowniczką Martina Luthera Kinga Jr., z którym dzieliła pasję do walki o prawa obywatelskie. Brała udział w jednym z najważniejszych wydarzeń w historii ruchu praw obywatelskich w USA – Marszu na Waszyngton w 1963 roku. To tam wygłosiła swoje słynne przemówienie, w którym nawoływała do zakończenia segregacji rasowej i zapewnienia równych praw wszystkim obywatelom, bez względu na kolor skóry. Życie prywatne Josephine Baker: adopcja dzieci jako manifest równości rasowej Josephine Baker była również znana ze swojego życia prywatnego, które stanowiło manifest jej przekonań o równości. Adoptowała 12 dzieci różnych narodowości, tworząc coś, co nazwała „Tęczowym plemieniem”. W ten sposób chciała pokazać światu, że miłość i rodzina nie mają żadnych granic, niezależnie od koloru skóry. Baker mieszkała w Château des Milandes we Francji, gdzie wychowywała swoje dzieci. Zamek stał się symbolem jej życia – miejscem, gdzie łączyła artystyczne życie ze swoją misją społeczną i wychowywała dzieci w duchu miłości i jedności. To właśnie tam Josephine Baker realizowała swoją filozofię „rodziny bez granic”, prezentując światu alternatywę dla rasistowskich i segregacyjnych przekonań. Ikony stylu XX wieku Josephine Baker – wpływ na kulturę XX wieku Josephine Baker, jako artystka, aktywistka i symbol przełamywania barier, pozostawiła niezatarte ślady w kulturze i społeczeństwie. Jej odwaga i talent sprawiły, że stała się symbolem wolności, integracji oraz walki z rasizmem i segregacją rasową. Josephine Baker była również pionierką w przełamywaniu stereotypów dotyczących rasy i roli kobiet w społeczeństwie. Wprowadziła na scenę nowe formy ekspresji, które łączyły taniec, muzykę i teatr. Jej występy w Paryżu w latach 20. XX wieku były częścią kulturowego przełomu, który miały miejsce w okresie międzywojennym, a sam styl Art Déco czerpał inspirację z jej wizerunku. Warto także zauważyć, że Josephine Baker była prekursorką w walce o prawa obywatelskie. Jej działalność na rzecz równości rasowej, zarówno w Stanach Zjednoczonych, jak i we Francji, stanowiła znaczący wkład w ruchy społeczne XX wieku. Jej odwaga, by być sobą i walczyć o sprawiedliwość, stała się wzorem do naśladowania dla wielu pokoleń artystów, aktywistów i osób dążących do równości. Gdzie znajduje się grób Josephine Baker? Josephine Baker zmarła 12 kwietnia 1975 roku w wieku 68 lat w Paryżu, we Francji. Jej śmierć była wynikiem komplikacji po udarze mózgu, którego doznała kilka dni wcześniej. Pochowano ją na Cmentarzu Montparnasse w Paryżu, jednak pośmiertnie, w 2021 roku, po jej wielkim wkładzie w kulturę i walkę o prawa człowieka, Josephine Baker została uhonorowana najwyższym wyróżnieniem, jakim jest Panteon w Paryżu. W ten sposób stała się pierwszą czarnoskórą kobietą, która została pochowana w tym prestiżowym miejscu, co było symbolem jej niezatartego wpływu na francuską kulturę i historię.
Alessandro Michele – biografia, życie prywatne i historia kariery projektanta
Alessandro Michele to jedna z najważniejszych i najbardziej wpływowych postaci współczesnej mody. Nieodłącznie kojarzony jest z Gucci, w którym przez siedem lat pełnił funkcję dyrektora kreatywnego.
W tym artykule: Alessandro Michele – biografia Początki kariery Alessandro Michele Alessandro Michele w Gucci. Jak zmienił markę? Alessandro Michele – odejście z Gucci Alessandro Michele nowym dyrektorem kreatywnym Valentino Alessandro Michele – życie prywatne Do włoskiej marki Michele wprowadził estetykę inspirowaną vintage, bogatą w barwne wzory, odważne połączenia kolorów i detale nawiązujące do różnych epok. W 2022 roku era Alessandro Michele w Gucci dobiegła końca. A od marca 2024 roku pisze on nowy rozdział w historii domu mody Valentino. Jak przyjęto jego debiutancką kolekcję i czego możemy się po Alessandro Michele jeszcze spodziewać? Alessandro Michele – biografia Alessandro Michele urodził się 25 listopada 1972 roku w Rzymie i tam dorastał. Jego ojciec Vincenzo był technikiem w firmie Alitalia, czyli nieistniejących już włoskich liniach lotniczych. Michele wspomina go jako „szamana z długimi włosami i brodą”. Z kolei matka związana była zawodowo z branżą filmową i pracowała dla brytyjskiej wytwórni Rank. Alessandro Michele już od najmłodszych lat lubił eksperymentować ze swoim wyglądem. W wieku 10 lat rozjaśnił sobie włosy. W dzieciństwie nauczył się też szydełkować. To zasługa ciotki Michele, która uważała, że to dobry sposób na jego niespożyte pokłady energii. Studia podjął na prestiżowej uczelni Accedemia di Costume e di Moda, planując zostać kostiumografem. Alessandro Michele marzył bowiem o karierze na miarę swojego guru – Piera Tosi, który robił kostiumy do filmów Viscontiego czy Felliniego. Początki kariery Alessandro Michele Alessandro Michele w 1994 roku opuścił ukochany Rzym i zaczął pracę dla Les Copains, włoskiej marki z siedzibą w Bolonii. Pod koniec lat 90. został zrekrutowany do Fendi, gdzie pracował u boku Silvii Venturini Fendi i Karla Lagerfelda. Do Gucci w 2002 roku ściągnął go Tom Ford, ówczesny dyrektor kreatywny. Zachwycony umiejętnościami Michele, Ford ściągnął projektanta do swojego biura projektowego w Londynie, powierzając dział akcesoriów. W 2006 roku awansował na starszego projektanta, a pięć lat później został prawą ręką nowej dyrektor kreatywnej Gucci, Fridy Giannini – z którą podobno średnio się lubili. We wrześniu 2014 roku przyjął również posadę dyrektora kreatywnego w zakupionej przez Gucci florenckiej firmie Richard Ginori, produkującej porcelanę. Alessandro Michele w Gucci. Jak zmienił markę? W styczniu 2015 roku Alessandro Michele przejął obowiązki Fridy Giannini i został dyrektorem kreatywnym Gucci „Nawet nie wiedziałem, że jestem brany pod uwagę” – wspomina projektant. Jego pierwsza kolekcja ujrzała światło dzienne, zanim Alessandro został oficjalnie ogłoszony następcą Giannini. Po jej odejściu, Kering, czyli właściciel Gucci, powierzył Michele dokończenie kolekcji męskiej. Ten jednak postanowił zaprojektować ją od nowa – w tydzień. Androgyniczne, eklektyczne i pełne romantyzmu retro looki szybko stały się nowym znakiem rozpoznawczym Gucci. Projektom Alessandro Michele daleko było do seksownych fasonów, które lansowali Ford i Giannini. Zarówno kobiety, jak i mężczyzn, nowy dyrektor kreatywny Gucci postanowił ubierać w koronki, jedwabne koszule z żabotami, wzorzyste garnitury i kolorowe płaszcze. Choć w jego kolekcjach wyraźnie dało się odczuć odwołania do lat 60. i 70., kolekcje Michele nie były pozbawione współczesnego sznytu. Marka Gucci za czasów Alessandro Michele zmieniła nie tylko styl, ale również podejście do sezonowości kolekcji. W 2020 roku zapadła decyzja, że włoski dom mody redukuje pokazy do i zwalnia tempo. Było to z pewnością pokłosiem pandemii koronawirusa, która wręcz wymusiła wiele zmian w każdej z branż, także mody. Ale dało się w tym kroku odczuć duży wpływ Alessandro Michele, który na swoim instagramowym profilu wiele razy dzielił się przemyśleniami nie tylko na temat celowości sezonowości, ale również obawami dotyczącymi marnotrawstwa i nadprodukcji. Alessandro Michele poszerzył bez wątpienia grono fanów Gucci o nowych celebrytów. Projekty Gucci zaczęli nosić m.in. ASAP Rocky, Lady Gaga, Florence Welch, Rihanna, Kylie Jenner, Dakota Johnson, Jared Leto i Harry Styles. Z tym ostatnim połączyła go również przyjaźń i słabość do mody, czego efektem była kolekcja „Gucci HA HA HA” z 2022 roku. Nowe twarze i estetyka Gucci szybko przełożyły się na sprzedaż. Już po pierwszym roku Alessandro Michele w roli dyrektora kreatywnego włoskiego domu mody jego zyski wzrosły o 51%. Te ubrania na zawsze zmieniły Gucci i całą branżę. Tak wyglądała pierwsza kolekcja Alessandro Michele dla włoskiego domu mody Alessandro Michele – odejście z Gucci „Alessandro Michele ustępuje ze stanowiska dyrektora kreatywnego Gucci” – tak brzmiały pierwsze słowa komunikatu, który ukazał się 23 listopada 2022 roku na stronie koncernu Kering, czyli właściciela kultowego włoskiego brandu. Były one zaskoczeniem dla wielu, bo informacji o odejściu Michele, po w sumie dwóch dekadach w Gucci, raczej nikt się nie spodziewał. W komunikacie można było przeczytać również o wielkim uznaniu dla talentu i kreatywności Alessandro Michele, a także o wdzięczności prezesów Gucci i grupy Kering za wkład projektanta w rozwój marki. Oświadczenie opublikował także sam Michele, zaczynając swój wpis na Instagramie od słów: „Są momenty, kiedy drogi rozchodzą się ze względu na różne perspektywy, jakie ma każdy z nas”, co wskazywało na odrębne wizje dalszego rozwoju marki Gucci. Nie szczędził jednak też ciepłych słów, nazywając Gucci swoim domem, a współpracowników – rodziną z wyboru. Alessandro Michele nie podał oczywiście bezpośredniej przyczyny odejścia. Podobno, pod sam koniec kariery Michele we włoskiej marce, popsuły się jego relacje z prezesem i dyrektorem generalnym, Marco Bizzarrim. Nie bez znaczenia było też wolniejsze tempo wzrostu wyników finansowych marki. Eksperci wskazywali również, że estetyka stworzona przez Alessandro Michele, choć rewolucyjna, mogła z czasem stać się zbyt przewidywalna i mniej atrakcyjna dla nowych klientów. Alessandro Michele nowym dyrektorem kreatywnym Valentino Po odejściu Alessandro Michele z domu mody Gucci zaczęły się spekulacje, gdzie znajdzie się miejsce dla włoskiego projektanta. Trwało to w sumie 14 miesięcy. Wszystko wyjaśniło się pod koniec marca 2024 roku, o czym jako pierwszy poinformował serwis Vogue Business. Alessandro Michele został nowym dyrektorem kreatywnym Valentino. Objął to stanowisko 2 kwietnia 2024 roku, zastępując Pierpaola Picciolego, który spędził we włoskim domu mody 25 lat. Debiutancka kolekcja Michele, Resort 2025 zatytułowana „Avant les Débuts”, została zaprezentowana podczas Milan Fashion Week Men's w czerwcu 2024 roku i w opinii wielu była kalką tego, do czego Alessandro Michele przyzwyczaił w Gucci. We wrześniu 2024 roku Alessandro Michele zaprezentował kolekcję Valentino wiosna-lato 2025 w ramach Paris Fashion Week. Na wybiegu pojawiły się bogato zdobione kreacje, pełne falban, koronek i cekinów. Projektant czerpał z archiwów Valentino, reinterpretując klasyczne elementy w nowoczesny sposób, co zaowocowało nostalgicznymi, a zarazem świeżymi sylwetkami. Kolekcja wiosna-lato 2025 Alessandro Michele dla Valentino wywołała szeroką gamę reakcji, od entuzjastycznych pochwał za odważne połączenie estetyk, po krytykę za zbytnią dominację stylu projektanta nad tradycją domu mody. Guccio Gucci napisał historię marki, którą znają wszyscy. Jego rodzina postarała się o równie głośne skandale <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/64/2025/01/guccio-gucci-napisal-historie-marki-ktora-znaja-wszyscy-jego-rodzina-postarala-sie-o-rownie-glosne-skandale-5ca2186.jpg" width="295" height="295" alt="Guccio Gucci napisał historię marki, którą znają wszyscy. Jego rodzina postarała się o równie głośne skandale" title="Guccio Gucci napisał historię marki, którą znają wszyscy. Jego rodzina postarała się o równie głośne skandale" /> Alessandro Michele – życie prywatne Alessandro Michele od lat ma tego samego partnera. Jest nim Giovanni Attili, profesor urbanistyki na uniwersytecie La Sapienza w Rzymie. Jak zaczęła się ich znajomość? W internecie. A dokładnie na zapomnianym już portalu MySpace. W 2005 roku Alessandro, za namową przyjaciela, założył konto w serwisie i przeglądając profil znajomego, natknął się na Giovanniego. Zaczęli wymieniać tam wiadomości, aż w końcu ich znajomość przeniosła się poza świat wirtualny. Alessandro i Giovanni mają trzy psy: Orso, Bosco i Victoria – dwa boston terriery i chihuahuę. Alessandro Michele bez wątpienia już teraz zapisał się w historii mody jako projektant niezwykle wrażliwy, otwarty i bezkompromisowy. Udowodnił, że w modzie nie ma miejsca na podziały i uleganie schematom. Jego zdaniem, moda powinna być niczym uniwersalny język, wyrażać styl życia i punkt widzenia. Dotychczasowe kolekcje Alessandro Michele, zwłaszcza te dla marki Gucci, są tego najlepszym przykładem.
Maria Callas - „najwybitniejsza diwa operowa” na świecie, która za sukces na scenie zapłaciła utraconą miłością
Najsłynniejsza śpiewaczka operowa w historii, jedna z największych artystek XX w., primadonna stulecia. Kim była Maria Callas – kobieta, która wielkie tragedie przeżywała nie tylko na scenie, ale również poza nią?
W tym artykule: Maria Callas – droga na szczyt Początek wielkiej kariery. Powrót do Nowego Jorku Maria Callas i Arystoteles Onasis – tragedia w trzech aktach Kurtyna Miała słuch absolutny i głos o rozpiętości trzech oktaw. Występowała na największych operowych scenach świata, poruszając nie tylko techniczną perfekcją, ale też głębią, którą nadawała postaciom. Nawet ponad pięćdziesiąt lat po śmierci Maria Callas wciąż uznawana jest za najsłynniejszą śpiewaczkę operową w historii. Maria Callas – droga na szczyt Maria Callas, a właściwie Maria Anna Cecilia Sofia Kalogeropoulos, przyszła na świat 2 grudnia 1923 r. w Nowym Jorku. Jej greccy rodzice przeprowadzili się do Ameryki z powodów finansowych, ale za oceanem też nie wiodło im się najlepiej. Wychowywana była w Astorii w dzielnicy Queens głównie przez matkę Ewangelię, która słynęła z silnego charakteru oraz wysokich aspiracji, które przerzucała na dzieci. Maria niejednokrotnie wspominała w rozmowach, że kobiety nigdy się nie dogadywały. Zanim przyszła na świat, w wieku trzech lat zmarł pierworodny syn Kalogeropoulosów, Vasil. Gdy więc zamiast oczekiwanego chłopca na świecie pojawiła się Maria, matka miała odmówić opieki nad dziewczynką przez kilka tygodni. Moja matka miała napady wściekłości, gdy tylko na mnie spojrzała. Ojciec z kolei nie spuszczał ze mnie wzroku. Denerwowali się, że nie mają syna, tylko córkę - pisała w swoich wspomnieniach Maria. Gdy dziewczynka miała trzynaście lat, razem z siostrą i matką wróciła do Grecji po rozwodzie rodziców. Tam Ewangelia szybko podjęła decyzję co do przyszłości córek i zapisała obie na lekcje śpiewu do słynnej hiszpańskiej piosenkarki Elviry de Hidalgo. Naturalny talent Marii szybko dał o sobie znać, co finansowo zamierzała wykorzystać jej matka. Zapisała więc nastolatkę do Konserwatorium Ateńskiego, gdzie Maria spędziła trzy lata pod okiem śpiewaka operowego Trivello. – Matka była bardzo ambitna i najwyraźniej coś we mnie dostrzegła. Wtedy bez protestu spełniało się wolę rodziców. Uważam jednak, że to okrutne i powinno być wręcz zakazane. Nie należy obarczać dzieci taką odpowiedzialnością. Dzieciństwo jest krótkie i powinno być wspaniałe. Moje, niestety, takie nie było – mawiała później Callas. Kobieta zaczęła odnosić pierwsze sukcesy w Grecji, jednak czuła, że ogromną sławę zdobędzie dopiero w Ameryce. Początek wielkiej kariery. Maria Callas wróciła do Nowego Jorku w 1945 roku. Tam w krótkim czasie otrzymała propozycję dwóch ról w Metropolitan Opera – Leonory w „Fideliu” i Cio-cio w „Madame Butterfly”. Obie jednak odrzuciła ze względu na język, w którym miały być wykonywane. W 1947 r. zdobyła kontrakt na cztery przedstawienia Giocondy Ponchiellego otwierające sezon w Arena di Verona i w czerwcu udała się w podróż do Włoch. Miesiąc później zadebiutowała w Weronie występem w Arena di Verona w partii Giocondy, pod batutą jednego z największych dyrygentów operowych XX w., Tullio Serafina. Sukces w życiu zawodowym zbiegł się u Callas z dość kontrowersyjnym romansem. Trzy miesiące po występie na włoskiej scenie śpiewaczka poślubiła Giovanniego Battistę Meneghiniego, mężczyznę starszego od niej o ponad trzydzieści lat. Od tamtego momentu jej kariera jedynie nabierała tempa. Występowała na największych scenach operowych świata – od neapolitańskiego Teatro di San Carlo, przez Teatro Colón w Buenos Aires, aż po londyński Covent Garden Theatre. Swoim niepowtarzalnym głosem podbijała serca każdej publiczności. Występem, który ugruntował jej pozycję ikony i żywej legendy, była partia Elwiry w „Purytanach” Belliniego, zastępując chorą Margheritę Carosio. Na nauczenie się roli Callas potrzebowała jedynie dziewięciu dni. Angelina Jolie wraca na ekrany jako Maria Callas. Tak wygląda na pierwszych kadrach z filmu Pabla Larraína Powrót do Nowego Jorku W 1956 roku Maria Callas nareszcie otrzymała upragnioną rolę w Metropolitan Opera w Nowym Jorku. Na scenie debiutowała partią normy w operze Belliniego. Jeszcze w tym samym sezonie powróciła na nowojorską scenę w Tosce i Łucji z Lammermooru, odnosząc ogromny sukces w Ameryce. Wkrótce po pierwszych występach w Stanach o Callas przypomniała sobie jej zaborcza matka. Ewangelia udzieliła obszernego wywiadu dla „Times”, przedstawiając się w córkę jako rozpuszczone i niewdzięczne dziecko. Dla Amerykanów w latach 50. XX w. była to ogromna rysa na wizerunku śpiewaczki. Callas udało się jednak oczarować nowojorczyków swoim niesamowitym głosem do tego stopnia, że kłoniła się publiczności szesnaście razy po występie. Skandal sprawił jednak, że kobieta nigdy nie rozmawiała później z dziennikarzami na temat swojej matki. Maria Callas i Arystoteles Onasis – tragedia w trzech aktach Callas i grecki milioner poznali się przypadkiem. W 1959 r., gdy śpiewaczka jadła kolację w towarzystwie męża i przyjaciół, nagle do ich stolika podszedł Aristotelis Onasis. Zachwycony urodą diwy zapytał, czy nie zaszczyciłaby go swoją obecnością podczas rejsu jego prywatnym jachtem. Kobieta nie odpowiedziała na zaproszenie, ale oczarowany nią Grek nie zamierzał się poddać. W końcu uległa namowom i po kilku tygodniach była już zakochana. Callas i Onasis spędzali wspólnie każdą wolną chwilę i wszystko wskazywało na to, że śpiewaczka odnalazła prawdziwe szczęście u boku miliardera. Niestety sielanka nie trwała długo. Maria odziedziczyła po matce ognisty temperament i bywała bardzo zazdrosna. Kochankowie nieustannie się kłócili, a następnie godzili. Gdy oznajmiła, że zamierza zakończyć karierę operową, ten jawnie ją krytykował. O tym, że zamierza poślubić Jackie Kennedy, dowiedziała się o tym dopiero z gazet. „Najpierw straciłam głos, potem charakter, a na końcu Onassisa”, powiedziała w jednym z wywiadów. „Bywałam już zakochana, ale tak bardzo jeszcze nigdy”. Historia tragicznej miłości Grace Kelly i księcia Rainera z Monako Kurtyna W ostatnich latach życia Maria Callas wielokrotnie próbowała powrócić na scenie. Lata, podczas których nie oszczędzała swojego głosu i nałogowo paliła, w końcu dały jednak o sobie znać. Choć ludzie pragnęli znów posłuchać śpiewaczki na żywo, a bilety na jej występy wyprzedawały się na pniu, po jej sopranie nie było już śladu. Wtedy usunęła się w cień. Dni spędzała w swoim paryskim apartamencie. Tam też odeszła - 16 września 1977 roku.
Virginia Vallejo – od gwiazdy telewizji po bliską powiernicę Pablo Escobara. Co warto wiedzieć o jej życiu?
Virginia Vallejo to bez wątpienia kobieta, której życie obfitowało w emocjonujące wydarzenia i nieoczekiwane zwroty akcji.
W tym artykule: Kim jest Virginia Vallejo? Virginia Vallejo i Pablo Escobar – historia płomiennej relacji Virginia Vallejo: Książka o jej relacjach z Escobarem Virginia Vallejo kontra Netflix – o co była dziennikarka pozwała popularną platformę? Virginia Vallejo dziś – gdzie jest teraz? To właśnie ona związana była z jednym z najgroźniejszych narkotykowych baronów, Pablo Escobarem, stając się symbolem luksusu i kontrowersji. Swoją historię Virginia opisała w książce „Kochając Pabla, nienawidząc Escobara”, która do dziś budzi mieszane uczucia. Bez wątpienia warto po nią sięgnąć, aby wyrobić sobie własną opinię. A co o Virginii Vallejo wiadomo poza jej książką? Kim jest Virginia Vallejo? Virginia Vallejo urodziła się w Kolumbii 26 sierpnia 1949 roku. Zanim w 1972 roku rozpoczęła karierę w telewizji, pracowała jako nauczycielka języka angielskiego. Jej dziennikarskie początki sprowadzały się do prowadzenia kilku programów, co nie do końca spotkało się z aprobatą jej rodziny. W 1978 roku została prezenterką 24-godzinnego programu informacyjnego, co przyniosło jej sporą popularność w całej Ameryce Południowej. Wkrótce stała się jedną z najbardziej wpływowych dziennikarek w kraju. To otworzyło jej drzwi do wyższych kręgów społecznych i politycznych, a także do nieoczekiwanych kontaktów z osobami związanymi z brutalnym światem karteli narkotykowych. Virginia Vallejo i Pablo Escobar – historia płomiennej relacji Virginia Vallejo poznała słynnego barona narkotykowego Pablo Escobara w 1982 roku. Miała już wtedy na koncie dwa małżeństwa ze sporo starszymi, prominentnymi mężczyznami: architektem Fernando Borrero i reżyserem Davidem Stivelem. Podobno Escobar wypatrzył Vallejo w reklamie rajstop i oświadczył swoim współpracownikom, że „chcą ją mieć”, nakazując organizację spotkania z telewizyjną gwiazdą. Jak się szybko okazało, zapoznanie z Vallejo nie do końca było pokłosiem zauroczenia, ale przede wszystkim podstępnego planu, jaki wykluł się w głowie Escobara. Wiele osób z otoczenia Esobara uważało, że chciał on wykorzystać wpływy Vallejo do budowania swojego nieskazitelnego wizerunku. W czym ostatecznie mu pomogła. W 1983 roku Virginia Vallejo przeprowadziła głośny telewizyjny wywiad z Pablo Escobarem, który przedstawił przywódcę kartelu w korzystnym świetle. Opowiadał w nim m.in. o swojej działalności charytatywnej, budując wizerunek osoby zaangażowanej społecznie. Występ ten bez wątpienia pomógł mu ugruntować filantropijny wizerunek, ale również relację Vallejo-Escobar. Oboje czerpali z niej korzyści. Będąc w związku z Escobarem, Vallejo prowadziła życie na najwyższym poziomie. Miała dostęp do prywatnego odrzutowca Pablo Escobara, nocowała w eleganckich hotelach i robiła zakupy, za które on płacił. Słuchała również historii o tym, jak on oraz inni handlarze narkotyków trzymają krótko najbardziej wpływowych polityków w Kolumbii. W 1987 roku relacja Virginii Vallejo i Pabla Escobara dobiegła końca. Według syna Pabla Escobara, rozstanie nie należało do najprzyjemniejszych, gdy Pablo dowiedział się, że nie jest jedynym kochankiem kolumbijskiej dziennikarki. View oEmbed on the source website Posiadłość Pablo Escobara zmieniona w designerski hotel Virginia Vallejo: Książka o jej relacjach z Escobarem Książka Virginia Vallejo „Kochając Pabla, nienawidząc Escobara” („Loving Pablo, Hating Escobar”) to osobista opowieść o jej relacjach z Pablo Escobarem, jednym z najpotężniejszych narkotykowych baronów w historii. Vallejo ukazuje go jako charyzmatycznego, ale również brutalnego mężczyznę, który zdominował jej życie. W książce opisuje nie tylko romantyczny wymiar ich związku, ale także kontrolę, jaką Escobar wywierał na niej i innych. Książka „Kochają Pabla, nienawidząc Escobara” spotkała się z mieszanym odbiorem. Chwalono ją za szczerość i odwagę w przedstawieniu nieznanych faktów o Escobarze, ale zarzucano Vallejo wybielanie postaci narkobaronów i skupienie się na jego charyzmie. W 2017 roku doczekała się ekranizacji. Film „Loving Pablo” wyreżyserował Fernando León de Aranoa, a w roli Virginii Valejo oglądamy Penélope Cruz. Pablo Escobara zagrał natomiast życiowy partner aktorki, Javier Bardem. View oEmbed on the source website Virginia Vallejo kontra Netflix – o co była dziennikarka pozwała popularną platformę? O Virginii Vallejo ponownie zrobiło się głośno nie tylko z powodu filmu na podstawie jej książki „Loving Pablo, Hating Escobar”, ale również za sprawą popularnej produkcji Netflix, czyli serialu „Narcos”. Jeden z wątków poświęcono tam postaci Valerii Valez, inspirowanej Virginią Vallejo. To nie spodobało się byłej kochane Escobara i w 2019 roku zdecydowała się pozwać Netflixa i Gaumont Television twierdząc, że w serialu jej postać została przedstawiona w sposób fałszywy i niekorzystny, co miało zaszkodzić reputacji Vallejo. W szczególności zarzucała twórcom serialu, że wprowadzili nieścisłości w przedstawieniu jej roli w życiu Escobara, sugerując, że była bardziej zaangażowana w jego przestępczą działalność, niż miało to miejsce w rzeczywistości. Vallejo domagała się odszkodowania za szkody wyrządzone jej wizerunkowi oraz usunięcia kontrowersyjnych scen z serialu „Narcos”. Pozew nie doprowadził jednak do usunięcia serialu z platformy Netflix, a sama sprawa zakończyła się bez większych konsekwencji dla produkcji. Życie w cieniu Elżbiety II. Czy księżniczka Małgorzata była szczęśliwa? Virginia Vallejo dziś – gdzie jest teraz? Gwiazda Virginii Vallejo, po zakończeniu relacji z Pablo Escobarem, zaczęła gasnąć. Dziennikarka szybko została odrzucona przez swoich byłych przyjaciół i stała się persona non grata kręgów towarzyskich, do których wcześniej należała. W odwecie zaczęła więc obnażać hipokryzję kolumbijskiej elity, oskarżając również wysoko postawionych polityków o powiązania z kartelem. Do tego stopnia naraziła swoje życie na niebezpieczeństwo, że Amerykańska Agencja ds. Zwalczania Narkotyków (DEA) zaoferowała jej pomoc i w efekcie azyl w Stanach Zjednoczonych. Tam przebywa do dziś i jak powiedziała w wywiadzie dla serwisu NaEkrpanie.pl w 2017 roku: „nie mam zamiaru nigdzie się ruszać”, dodając, że wielokrotnie bała się o swoje życie i ma nadzieję opisać to wszystko w kolejnej książce. Virginia Vallejo mieszka obecnie w Miami, czego dowiadujemy z jej instagramowego profilu @virginiavallejoofficial. Kolumbijska gwiazda chętnie dzieli się swoimi aktualnymi zdjęciami, jak i kadrami z przeszłości, zdradzając swoim obserwatorom smaczki ze swojego życia.