Agnieszka Woźniak-Starak i jej "3XL panelled sneakers" to hit Instagrama. Wiosną 2026 chcę mieć takie same
Agnieszka Woźniak-Starak je uwielbia. Mowa o "ugly sneakers" w każdym możliwym wydaniu. Dlatego jej ostatni sneakersowy wybór wcale nas nie dziwi. Gwiazda zdecydowała się na "ugly sneskers" od Balenciagi.
"Ugly sneakers" to kontrowersyjny trend, który już od kilku sezonów cieszy się ogromną popularnością. Nietypowe sneakersy o charakterystycznych kształtach, ekstrawaganckiej formie i nierzadko w nietypowej kolorystyce, stały się symbolem indywidualizmu, pewności siebie oraz potwierdzeniem tego, że znamy się na modzie. Fanką tego trendu nieprzerwanie od kilku lat jest Agnieszka Woźniak-Starak. Agnieszka Woźniak-Starak i jej nowa stylizacja z "ugly sneakers" w roli głównej Najnowsza stylizacja Agnieszki Woźniak-Starak utrzymana jest w nowoczesnym klimacie streetwearowym, łącząc wygodę z wyrazistym, modowym charakterem. Bazę outfitu stanowi luźniejsza oversize’owa kurtka bomberka w kolorze czekolady zestawiona z czarnymi leginsami. Do tego kraciasta koszula i one. Najważniejsze w jej looku i najbardziej rzucające się w oczy sneakersy. To niezwykle oryginalny model z siateczką marki Balenciaga, której Agnieszka Woźniak-Starak jest wierna już od kilku lat. Mowa o "3XL Panelled Sneakers" w kolorach czerni i srebra. View Burdaffi on the source website Nowe ulubione sneakersy Agnieszki Woźniak-Starak Sneakersy Balenciaga, a konkretnie "3XL Panelled Sneakers" to przykład nowoczesnego podejścia do designu, w którym funkcjonalność spotyka się z wyrazistą, futurystyczną estetyką. Model wykonany jest z przewiewnej siateczki (mesh), co zapewnia lekkość i komfort noszenia, a jednocześnie nadaje butom sportowy charakter. Charakterystycznym elementem jest masywna, gumowa podeszwa typu chunky, która nie tylko zwiększa wygodę, ale też wpisuje się w trend „dad shoes”, dominujący w modzie ulicznej. Buty posiadają klasyczne sznurowanie oraz dodatkowe detale, takie jak logo na przodzie czy kontrastowe wykończenia, które podkreślają ich luksusowy rodowód. Zastosowanie kilku warstw materiałów i panelowa konstrukcja sprawiają, że model wygląda dynamicznie i nowocześnie. Całość łączy sportową funkcjonalność z high-fashion – to obuwie, które równie dobrze sprawdzi się w codziennych stylizacjach, jak i bardziej odważnych, modowych zestawach. Dzięki swojej formie sneakersy przyciągają uwagę i stanowią mocny punkt każdej stylizacji, często grając w niej główną rolę. Cena modelu Agnieszki Woźniak-Starak to ok. 4400 złotych.
Demna żegna się z Balenciagą. Jego ostatni pokaz haute couture był elegancki i bardzo osobisty
„Byłem tak szczęśliwy, że mogłem zamknąć ten rozdział po tych dziesięciu latach” – powiedział Demna po swoim ostatnim pokazie haute couture dla Balenciagi. I choć przez całą dekadę tworzył modę, która konfrontowała się ze światem – brutalną, dystopijną, przekorną – to jego finał był inny.
„To nie było łatwe, ale wiedziałem, że chcę zakończyć to z klasą” – podkreślał. Pokaz odbył się w salonowym stylu, w przestrzeni couture przy Avenue George V, którą sam przywrócił do życia. Zamiast klasycznej ścieżki dźwiękowej – głosy. Jego współpracownicy, przyjaciele, artyści i modele czytali swoje imiona. Ostatnie padło jego własne. „To było moje dziękuję. Chciałem oddać głos tym, bez których nie byłoby żadnej kolekcji”. Balenciaga Haute Couture jesień-zima 2025/2026: pożegnanie Demny Sam Demna, który nigdy nie wychodził do ukłonów, tym razem pojawił się w bluzie z kapturem, wysyłając buziaki publiczności. A później powiedział jeszcze jedno zdanie, które najlepiej podsumowuje jego credo: „Zawsze chodziło mi o to, żeby uczynić couture istotnym — nie w pałacu, tylko w prawdziwym życiu”. Prawdziwe życie pojawiło się też w lookbooku — zdjęcia modelek i modeli robiono nie w marmurze, a pod paryskimi wiaduktami, obok zamkniętych sklepów i przystanków metra. A na wybiegu: miękkie pancerze gorsetów „jak bielizna modelująca na sterydach”, suknie z neoprenu, sylwetki z mocnym ramieniem, a nawet nonszalancko sfatygowana aktówka. „Chciałem rzucić sobie wyzwanie. Ostatnio obejrzałem dokument o neapolitańskim krawiectwie i zafascynowało mnie, jak szyją marynarki jak koszule. Uznałem, że to właśnie jest nowoczesne krawiectwo” – tłumaczył projektant. Jedna z marynarek została stworzona z myślą o kulturysty, którego wysłał na przymiarki do Neapolu. Później ten sam żakiet założyli drobni modele, w tym jego mąż Loïk Gomez. „Chciałem pokazać, że to nie ubranie definiuje sylwetkę, tylko ciało, które je nosi”. W finale wybrzmiało „No Ordinary Love”. „To ścieżka dźwiękowa mojego życia od dziesiątego roku życia” – przyznał Demna. Na wybiegu: Kim Kardashian, Isabelle Huppert, Eliza Douglas, Minttu Vesala. Balenciagę zostawił uporządkowaną, gotową na kolejny rozdział z Pierpaolo Picciolim. A sam rusza do Gucci z nowym zestawem narzędzi. „W nowym rozdziale mam luksus pracy z kodami, których nigdy wcześniej nie używałem. To jakbym nagle miał do dyspozycji zupełnie nowe składniki w kuchni. I to mnie ekscytuje”.
Dzień przewrotów w modzie. Demna Gvasalia nowym dyrektorem kreatywnym Gucci
Gucci zatrudnia Demnę. Te trzy słowa wystarczyły, by cały świat mody wstrzymał oddech. Po latach prowokowania branży swoimi dystopijnymi wizjami w Balenciadze, gruziński projektant przechodzi do najbardziej włoskiego z włoskich domów mody.
To już oficjalne – Demna został nowym dyrektorem kreatywnym Gucci, przejmując schedę po Sabato De Sarno, którego kadencja zakończyła się po zaledwie dwóch latach. Projektant, który przez ostatnie lata kształtował dystopijną estetykę Balenciagi, teraz ma stworzyć nową tożsamość włoskiego domu mody. „Jesteśmy zgodni, że Demna to jeden z najlepszych dyrektorów kreatywnych swojego pokolenia” – powiedział Stefano Cantino, CEO Gucci. „Udowodnił swoją zdolność do przekształcenia Balenciagi, jej tożsamości i oczywiście jej spojrzenia na modę”. Niekończąca się gra muzycznych krzeseł To kolejna zmiana w fali kreatywnych roszad, które w ostatnim czasie przetaczają się przez świat mody. W 2025 roku aż połowa marek należących do Keringu będzie miała nowych projektantów. Gucci, Balenciaga, Bottega Veneta, a także Versace (odejście Donatelli zostało ogłoszone zaledwie kilka godzin przed bombą o Demnie), Jil Sander i Celine – wszystkie te domy mody są w trakcie gruntownych zmian. Demna oficjalnie kończy swoją kadencję w Balenciadze pokazem haute couture 6 lipca, a potem w pełni przejmuje stery w Gucci. Jakie zmiany czekają dom mody? Po barokowej estetyce Alessandro Michele i krótkim, stonowanym epizodzie Sabato De Sarno, marka znów szuka nowego języka. Choć nie wiadomo jeszcze, kiedy zobaczymy jego pierwszą kolekcję, pewne jest jedno – branża nie przestanie o tym mówić.
Balenciaga Haute couture jesień-zima 2024/2025. Zmęczenie materiału
Ścieżką dźwiękową tego pokazu była prowadzona medytacja. Kiedy kojący głos z brytyjskim akcentem instruował gości, by oczyścili swoje umysły, dwie myśli uparcie nie opuszczały mojej głowy. Pierwsza: czy potrzebujemy tylu puchowych kurtek w wersji couture? I druga: ten pokaz równie dobrze mógłby się zacząć od trzynastego looku, bo dopiero wtedy przestał być nużący.
"Ta kolekcja couture jest hołdem dla subkulturowych kodów ubioru jako ważnych wpływów na mój modowy słownik, aby stworzyć pomost między typową dla Balenciagi elegancją i sylwetką a moim osobistym stylem" - napisał Demna w notatkach do pokazu. Niestety, pomijając kilka jasnych punktów - kurtki udrapowane tak, że ukrywały jedno ramię; sukienka ze spętanych t-shirtów, niebieskie futro wykonane z peruk, którego wykonanie zajęło ponad dwa miesiące - całokształt był rozczarowująco nieświeży. Jedyne innowacje dotyczyły tkanin, które w dużej mierze pochodziły z upcyklingowanych ubrań ready to wear Balenciagi; biała suknia została wykonana z plastikowych reklamówek. Nie ratuje to jednak konceptualnej słabości kolekcji, zwłaszcza w obliczu oskarżeń o plagiat, które hiszpański projektant Miguel Adrover opublikował na Instagramie.
Najnowszy It Bag to... torebka po chipsach? Fani Balenciagi porównują to do Warhola i Duchampa. Nie zgadniecie, ile kosztuje
Powiedzieć, że Balenciaga wyłamuje się z modowych konwencji, to jak nic nie powiedzieć. Demna Gvasalia cały czas prześciguje się w generowaniu coraz bardziej absurdalnych projektów. Jego najnowsze dzieło? Linia torebek inspirowana ulubioną przekąską ze szkolnego sklepiku: chipsami ziemniaczanymi.
Ile zapłaciłabyś za "paczkę chipsów" Balenciagi? Od współpracy z Crocs po akcesoria inspirowane sklepem spożywczym i spódnicę-ręcznik, Balenciaga nie ustaje w przesuwaniu granic mody na najbardziej nieoczekiwane sposoby. Najnowsze dzieło marki, czyli linia torebek Chips Bag, nie jest wyjątkiem. Ten wykonany z błyszczącej skóry cielęcej dodatek ma urok wymiętej paczki po chipsach i jest dostępny w trzech "smakach": Salt & Vinegar, Spicy Chili oraz Cheese & Onion. Projekt graficzny zawiera nawet nadruk etykiety z informacjami żywieniowymi. Jeśli jednak liczycie, że cena designerskich chipsów będzie bliższa sklepowi spożywczemu niż butikowi, to mamy złe wieści: ich cena to 1850 dolarów, czyli prawie 7500 zł. To nie pierwszy raz, gdy marka czerpie inspirację z chipsów. W 2022 roku na pokazie absolwentów Królewskiej Akademii Sztuk Pięknych w Antwerpii, prestiżowej szkoły mody, która dała nam belgijskie ikony takie jak Martin Margiela, Dries van Noten i Kris van Assche (oraz samego dyrektora kreatywnego Balenciagi, Demnę), projektant Demna Gvasalia został przyuważony podczas spaceru z zupełnie opróżnioną torbą chipsów Lay's Original Wavy Potato Chips - i obejmował ją, jakby to był designerski It Bag. Jak się okazało, w ten sposób zapowiadał współpracę z prawdziwymi chipsami Lays - a owocem tego były skórzane odpowiedniki naszych ulubionych smaków. Choć reakcje na Chips Bag i kopertówkę Balenciaga Lays były mieszane - niektórzy chwalili kreatywność marki, a inni krytykowali ją jako niepoważną - jedno jest pewne: Balenciaga po raz kolejny wywołała dyskusję na temat natury luksusu i roli mody w społeczeństwie. Artystyczne czy absurdalne? "To sztuka konceptualna. Nie musisz tego kupować, ja bym tego nie nosił, ale uwielbiam to jako dzieło sztuki. Kiedy ktoś, kto tego nie rozumie, rozpacza nad tym, albo kiedy ludzie, którzy kupują z powodu logo, nie rozumiejąc projektu, decydują się finansować te kreatywne eksperymenty konceptualne, w obu przypadkach TO jest częścią dzieła, dyskusji, wkurzania ludzi, udowadniania, że niepoważni ludzie kupią wszystko ... [to] kwestionowanie i wywoływanie debaty na temat tego, czym w ogóle jest luksus", napisał ktoś w komentarzu na Reddicie, porównując Demnę do Marcela Duchampa i Andy'ego Warhola. "Nie kupiłbym tego, ale uwielbiam to jako część pokazu na wybiegu. Z pewnością wkurzy ludzi, co bardzo mi się podoba", napisał ktoś inny. Jeśli kusi was ta luksusowa przekąska - torba Chips jest dostępna w przedsprzedaży online, z szacowaną datą wysyłki najpóźniej 1 maja. View oEmbed on the source website
Jeansy jako top? Nietypowy trend z pokazu Balenciaga podbija TikToka. Sprawdzamy, jak nosić go w praktyce
Było już szycie torebek z jeansów, przerabianie zbyt długich modeli na szorty albo zmienianie ich w spódnice mini. Stylizacyjnych hacków i pomysłów na to, co zrobić ze starych jeansów jest mnóstwo, ale ten gwarantujemy Ci, że tego jeszcze nie widziałaś. Ostatnio dołączył do nich nietypowy pomysł z wybiegu Balenciaga – noszenie denimowych spodni w roli topu.
W tym artykule: Jeansy jako top na pokazie Balenciaga jesień-zima 2024/2025 Jak z jeansów zrobić top? Jeansy jako top na pokazie Balenciaga jesień-zima 2024/2025 Balenciaga i Demna Gvasalia, znany ze swojej ekscentrycznej wizji mody, zaprezentował ten kontrowersyjny pomysł na pokazie kolekcji jesień-zima 2024/2025. Zamiast tradycyjnych topów czy bluzek, modelki na wybiegu miały na sobie torebki zakrywające biust, kurtki wiszące na szyi jak na wieszaku oraz spodnie dresowe i jeansy narzucone do góry nogami na ramiona. Ten nietypowy pomysł szybko stał się viralem, a użytkowniczki TikToka zaczęły eksperymentować z tym trendem na własną rękę. Wyniki? Niezwykle kreatywne i oryginalne stylizacje, które pokazują, że jeansy mogą być czymś znacznie więcej niż tylko spodniami. Balenciaga zima 2024/2025. Cristobal przewraca się w grobie Jak z jeansów zrobić top? Jak nosić jeansy jako top w praktyce? Oto kilka wskazówek od TikTokowych stylistek, które pomogą Ci stworzyć modny look: Wybierz odpowiednie jeansy: kluczowym elementem w tym trendzie są odpowiednie spodnie. Muszą być wystarczająco długie i mieć szerokie nogawki. Możesz wybrać jeansy o różnych odcieniach denimu, w zależności od swoich preferencji. Skrzyżuj nogawki na plecach: załóż jeansy do góry nogami, tak aby tylne kieszenie znalazły się na biuście i zdecyduj, na jakiej wysokości chcesz, żeby zaczynał się top. Następnie skrzyżuj nogawki na plecach. Dodaj pasek: niezbędnym elementem, który wykończy stylizację, jest pasek. Zapnij go w talii, przytrzymując nogawki na plecach, dzięki czemu będziesz miała pewność, że twój top pozostanie na miejscu. View oEmbed on the source website Jeansy jako top sprawdzą się zarówno w eleganckim, jak i codziennym wydaniu. W pierwszym przypadku TikTokerki proponują wykorzystać granatowe jeansy wide leg i połączyć je z czarnymi spodniami oraz szerokim paskiem w talii. View oEmbed on the source website Drugi sposób to look w stylu Y2K z przetartymi jeansami w formie topu i paskiem włożonym w szlufki spodni. Choć ten trend może wydawać się kontrowersyjny na pierwszy rzut oka, to odpowiednio ograny pozwoli stworzyć efektowny look. My z pewnością przetestujemy go w najbliższym czasie. Jak nosić jeansy wiosną 2024? 5 łatwych do odtworzenia zestawów, w których każdy wygląda dobrze <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/64/2024/11/jak-nosic-jeansy-wiosna-2024-5-latwych-do-odtworzenia-zestawow-w-ktorych-kazdy-wyglada-dobrze-00c38a7.jpg" width="467" height="700" alt="Jak nosić jeansy wiosną 2024? 5 łatwych do odtworzenia zestawów, w których każdy wygląda dobrze" title="Jak nosić jeansy wiosną 2024? 5 łatwych do odtworzenia zestawów, w których każdy wygląda dobrze" />
Balenciaga zima 2024/2025. Cristobal przewraca się w grobie
Kiedy na studiach pracowałam w uniwersyteckiej bibliotece, wpadła mi w ręce czyjaś praca licencjacka pod tytułem "Czy Demna Gvasalia jest Duchampem naszych czasów?". Był rok 2017 i "hype" na markę Vetements osiągał apogeum. Teraz, 7 lat później, Demna wypuścił na wybieg kolekcję, która celebruje jego charakterystyczną ironiczną estetykę.
"Jak wiecie, lubię poprzez moją pracę kwestionować rzeczy, które mają dla mnie znaczenie, a niektóre z pytań, o których ostatnio myślałem, to: Czym jest luksus?" - powiedział Demna w nagraniu głosowym towarzyszącym notatkom z pokazu. "Czym jest moda i dlaczego w ogóle ma znaczenie? Dla kogo robię to, co robię? ... Luksus jest z definicji rodzajem niedoboru, czymś, co nie jest nieskończenie dostępne. To, co wydaje się obecnie naprawdę rzadkie i ograniczone, to właściwie sama kreatywność. Wierzę, że kreatywność potajemnie stała się nową formą luksusu". W teorii trudno nie zgodzić się z jego stwierdzeniem; w praktyce - ubrania, które stworzył natchniony tą myślą, po prostu się nie bronią. Nie chodzi o sam fakt, że nie są przyjemne dla oka - wysoka moda nie musi być komfortowa w odbiorze - ale wiele z nich wygląda jak naprędce wykonane wyzwanie w "Project Runway" albo coś, co wymyśliła Harper Finkle z "Czarodziejów z Waverly Place" (kolaż starych staników tworzący finałową suknię aż prosi się o to porównanie). Tłumaczenia Demny, że to celebracja jego personalnego stylu i zarazem celowa kpina z konceptu "dobrego gustu" nie zmieniają faktu, że top z logo eBay po prostu nie jest projektem na miarę domu Balenciaga, (którego założyciel przewraca się pewnie w grobie). Jeszcze niedawno (tuż po skandalu z kampanią z wykorzystaniem dzieci) Demna ogłaszał, że rezygnuje z szokujących sztuczek na rzecz "powrotu do moich korzeni i korzeni Balenciagi, czyli tworzenia jakościowych ubrań - nie wizerunku albo szumu". Szkoda, że trzymał się tego tak krótko. Tak, potrzebujemy kolekcji, które przesuwają granice komfortu; które są intelektualnym wyzwaniem i pobudzają nas do myślenia o modzie w inny sposób. Całe szczęście, że dostarcza je Jonathan Anderson z Loewe.
Rosalía zeszła z motoru i zamieniła skóry na koronki. Prześwitująca sukienka walczyła o uwagę ze zwichrowanymi brwiami
Rosalía była już dumną orędowniczką monobrwi w teledysku do „A Palé”, rozkręcała osiedlowy salon maksymalistycznego manicure w „Aute Cuture” i dała się poznać jako wierna fanka kontrowersyjnych butów Tabi. Jednym słowem – Hiszpanka lubi zaskakiwać i bawić się wizerunkiem. Nie inaczej było na wczorajszej gali nagród Latin Grammys.
Rosalía wylansowała styl „motomami” i długo występowała przed publicznością w motocyklowych kurtkach z wycięciami i świecącym w ciemnościach koncertowych aren kasku. Dion Lee, odpowiedzialny za modową oprawę tournée artystki, na scenę zaprosił też plisowane mikrospódniczki i wysokie kozaki. Z okazji rozdania latynoskich nagród Grammy w Sewilli 31-latka porzuciła nawyk łączenia funkcjonalnych części garderoby – chroniących fanatyków szybkiej jazdy przed wiatrem i urazami – ze szkolnymi mundurkami. Zamiast tego postawiła na ultrakobiecą kreację z prześwitującej koronki. Nie byłaby jednak sobą, gdyby nie wplotła w wieczorowy look odrobiny stylizacyjnej brawury. Piosenkarka dawno już nie pokazuje się z krzykliwym mani, z którego zdążyła uczynić swój znak rozpoznawczy. Powściągliwe paznokcie w mlecznym odcieniu zostawiły przestrzeń na eksperymenty z brwiami. Rezultat nie pozostawia obojętnym. Effie Trinket byłaby dumna. Zobaczcie najlepsze stylizacje Hunter Schafer promujące „Igrzyska Śmierci: Balladę Ptaków i Węży” Rosalía zeszła z motoru i zamieniła skóry na koronki. Prześwitująca sukienka walczyła o uwagę ze zwichrowanymi brwiami Rosalía zapozowała na czerwonym dywanie w dopasowanej sukni z trenem. To model z kolekcji wiosna-lato 2023/2024 Balenciagi. Towarzyszące nam nieustannie w minionych miesiącach przezroczystości i buduarowe klimaty wybrzmiały także tutaj. Misterne czarne koronki odsłaniały skórę i bieliznę artystki. Viralem nie stał się jednak projekt Demny, ale oryginalny makijaż piosenkarki. A dokładniej brwi z efektem mocnej laminacji. Wyraźnie nawiązywały do głośnego trendu sprzed kilku lat na „feather brows”. Fińska wizażystka Stella Sironen promowała pierzaste łuki już w 2017 roku. W ekstremalnej wersji naprawdę przypominały pióra zdobiące skrzydła ptaków. Na wybiegach chętniej prezentowano chaotyczną i pełną objętości interpretacje. W 2023 roku Rosalía proponuje wariant dodatkowo „rozdzielony” lub „poprzecinany” – jak dziś określa to hiszpańska prasa. Tak mocny akcent dobrze współgrał z delikatną oprawą. Rosalía pozowała do zdjęć z rozświetloną cerą, różem na policzkach i subtelnie podkreślonymi ustami. Później okazało się, że „brwi w pazurki” były bardzo krótkotrwałym doświadczeniem. Katalońska artystka uświetniła wręczenie nagród wykonaniem „Se Nos Rompió El Amor” Rocío Jurado. Gwiazda nie potrzebowała wielu ozdobników. Wrażenie wywarła z rozpuszczonymi włosami, w klasycznym make-upie, prostej kreacji z dekoltem i surrealistycznej biżuterii od Schiaparelli. Media już okrzyknęły ją idealną „sukienką zemsty”. Na widowni zasiadał wszak były narzeczony 31-latki, Rauw Alejandro. Poruszona piosenkarka wysłała swojemu eks nie tylko niewerbalne sygnały. Zmieniła też słowa ostatniej zwrotki, śpiewając: „Zniszczyła się nasza miłość / ponieważ jej nadużywaliśmy / lub nie używaliśmy jej wcale”. Rosalía zerwała z narzeczonym po trzech latach związku. Ledwo co ogłosili zaręczyny w uroczym teledysku
Kolejny absurd od Balenciagi: spódnica z ręcznika frotte. Może być twoja za niecałe 1000 dolarów
Najnowsza nowość od awangardowego domu mody? Spódnica z ręcznika, dumnie wyceniona na oszałamiającą kwotę 925 dolarów i dostępna w przedsprzedaży na ich stronie internetowej. Bo kto nie chciałby na nowo zdefiniować swojego domowego stylu za pomocą luksusowej spódnicy z bawełny frotte, która wymaga prania chemicznego?
Tak, dobrze słyszycie - spódnica wykonana z tego samego materiału, którego używasz do osuszania się po prysznicu, jest teraz kosztownym produktem z designerską metką. To śmiałe posunięcie, zaprezentowane w ramach kolekcji na wiosnę 2024 roku, sprawiło, że media społecznościowe zawrzały. Chociaż niektórzy uznali to za zabawne, zdaniem innych było to dość absurdalne, zwłaszcza przy cenie, której żąda Balenciaga: "Ok, teraz po prostu robią sobie z nas żarty", napisał jeden z użytkowników. "Mam taki sam ręcznik z Ikei". Inne komentarze to między innymi: " Dajcie szansę małym projektantom, to jest jakiś szajs", a także nawiązania do skandalu reklamowego sprzed zaledwie roku: "To szalone, jak ludzie mogą po prostu zapomnieć, że marka popiera pedofilię". Dla tych, którzy chcą spróbować ręcznikowego couture, Balenciaga oferuje spódnicę unisex ze średnim stanem, dwoma guzikami i regulowanym paskiem z klamrą. Arcydzieło o długości do kolan, wycenione na skromne 925 dolarów, przekonuje, że luksus ma swoją cenę - i to nie tylko tę początkową. Drobny druczek? Obowiązkowe pranie chemiczne.
Najważniejsi projektanci mody wszech czasów
Poznajcie historie najwybitniejszych twórców, którzy na zawsze odmienili kobiece garderoby.
W tym artykule: Hubert de Givenchy Elsa Schiaparelli Cristobal Balenciaga Coco Chanel Christian Dior Yves Saint Laurent Vivienne Westwood Alexander McQueen Hubert de Givenchy Hubert de Givenchy przyszedł na świat w 1927 roku, w szlachetnej francuskiej rodzinie. Początkowo młody hrabia miał poświęcić się prawu, ale pod koniec drugiej wojny światowej przekonał rodzinę, by pozwoliła mu realizować jego pasję do ubrań. Po ukończeniu Państwowej Wyższej Szkoły Sztuk Pięknych w Paryżu młody arystokrata rozpoczął swoją przygodę ze światem mody u boku paryskiego couturiera Jacquesa Fath. Później zdobywał doświadczenie pod szyldami takich marek jak Robert Piguet, Lucien Lelong czy Elsa Schiaparelli. Hubert de Givenchy miał zaledwie 24 lata, gdy w 1952 roku otworzył własny dom mody. Podczas swojej debiutanckiej prezentacji haute couture zaprezentował słynny model bluzki Bettina (nazwa pochodziła od popularnej modelki z lat 50. XX wieku - Bettiny Graziani), która stała się symbolem jego rozpoznawalnej i docenianej estetyki. To jemu zawdzięczamy także stroje „gotowe do noszenia”. Givenchy jako pierwszy w branży, w 1954 roku, wypuścił na rynek kolekcję prêt-à-porter. Był przy tym najbardziej arystokratycznym francuskim projektantem, a znany ze swojej osobistej elegancji i nienagannych manier dyktował szyk w latach 50. i 60. Tworzył ponadczasowe, opływowe kształty, które przyciągały szerokie rzesze wybitnych klientek, w tym Księżną Monako (Grace Kelly), architektkę Bunny Mellon, Gretę Garbo, Księżną Windsoru, Ingrid Bergman, ikonę stylu Babe Paley, Lauren Bacall, Glorię Guinness, Jane Fondę czy Elizabeth Taylor. To właśnie spod ręki mistrza wyszła najbardziej znana „mała czarna wszech czasów”, stworzona dla jego największej muzy - Audrey Hepburn. Aktorka w kultowej sukni wystąpiła w początkowych scenach filmu „Śniadanie u Tiffany’ego” z 1961 roku. Givenchy z Hepburn poznali się jednak znacznie wcześniej, na planie „Sabriny” i od tamtej pory ściśle współpracowali przez ponad 40 kolejnych lat - aż do śmierci artystki. Dla gwiazdy Hollywood stworzył kreacje również do produkcji takich jak "Szarada", „Jak ukraść milion dolarów” czy „Zabawna buzia”. Hepburn zainspirowała projektanta do stworzenia jego własnych perfum - kwiatowy zapach L'Interdit został wydany w 1957 roku. Na początku lat 60. współpracował także z Jacqueline Kennedy Onassis. Givenchy pomagał jej tworzyć wytworny, ale zarazem przystępny styl Pierwszej Damy. Z kolei w latach 70. projektant zajął się tworzeniem autorskich tkanin, wystrojem hotelowych wnętrz, a nawet aranżacją modelu Continental amerykańskiego koncernu Ford. Po 36 latach niezależności sprzedał swój dom mody koncernowi LVMH w 1988 roku za 45 milionów dolarów. Przez siedem kolejnych lat pozostał dyrektorem kreatywnym marki, by odejść na emeryturę w 1995 roku. W 2017 pierwszą kobietą za sterami domu mody Givenchy została Clare Waight Keller. Hubert de Givenchy zmarł sobotniej nocy z 10 na 11 marca 2018 podczas snu. Odszedł w wieku 91 lat. Elsa Schiaparelli Elsa Schiaparelli urodziła się w 1890 roku w Rzymie jako córka arystokratki i uczonego, a wychowywała się w późno barkowych wnętrzach Palazzo Corsini. Podobno jako mała dziewczynka pewnego dnia zobaczyła ekscentryczną arystokratkę Marcheśę Casati, która prowadziła lamparta na wysadzanej diamentami smyczy. Ten zaskakujący widok zrobił na Elsie takie wrażenie, że we wszystkich swoich późniejszych projektach usiłowała odwzorować odwagę, magię i styl Casati. Zanim jednak do tego doszło Schiaparelli studiowała filozofię na Uniwersytecie Rzymskim. Potem z kolei opublikowała kontrowersyjny tomik tak zmysłowej poezji, że zszokowana rodzina wysłała ją do klasztoru. Tam jednak Elsa rozpoczęła strajk głodowy, który spowodował zwolnienie jej ze służby w wieku 22 lat. Po zakonnej traumie przyszła projektantka postanowiła wyprowadzić się do Londynu i rozpocząć pracę jako opiekunka do dzieci. To właśnie tam spotkała swojego byłego nauczyciela - Williama de Wendt de Kerlor. Schiaparelli postanowiła poślubić hrabiego, z którym przeniosła się do Nowego Jorku. Wkrótce na świat przyszła ich córeczka Maria Luisa Yvonne Radha de Wendt de Kerlor. Przyjazd do Wielkiego Jabłka zdawał się być dla Elsy zbawienny. Oprócz tego, że w jej kręgach znajomych pojawiły się osobowości takie, jak Picabia, Duchamp, Man Ray czy Edward Steichen, Elsa rozpoczęła pracę w butiku specjalizującym się we francuskiej modzie. Pozwoliło jej to na wyrobienie własnego, charakterystycznego gustu godnego przyszłej kreatorki ubrań. W tym samym czasie rozpadło się jej małżeństwo, co poskutkowało powrotem Elsy do Europy, a konkretnie do Paryża. W stolicy mody Schiaparelli kontynuowała swoją karierę w branży, aż w końcu sama zaczęła projektować ubrania. Otwarcie własnej marki Schiaparelli datuje się na 1927 rok. Jej debiutancka kolekcja, której udało się przyciągnąć uwagę krytyków i czasopism modowych składała się w głównej mierze ze swetrów z surrealistycznymi motywami. To właśnie innowatorskie, dowcipne podejście do mody stało się znakiem rozpoznawczym projektantki i pozwoliło na zaistnienie w branży. Jako kolorowa, głośna, wesoła i pełna pozytywnej energii osoba była przy tym kompletnym przeciwieństwem swojej największej rywalki - Chanel. Kolejnymi sukcesami projektantki okazały się kolekcje zarówno strojów kąpielowych, jak i ubrań narciarskich. Jej związek ze sportem został przypieczętowany, gdy w 1931 roku w spódnicy jej projektu na korcie wystąpiła tenisistka Lily d'Alvarez. Nowatorski projekt można uznać za prototyp damskich spodenek jakimi znamy je dziś. W tym samym roku projektantka rozszerzyła swoją ofertę o segment wieczorowy. Schiaparelli oprócz sportu była także w zażyłej relacji ze światem sztuki. Jednym z jej najlepszych przyjaciół był sam Salvador Dali, którego udało jej się namówić na zaprojektowanie tkanin. Chętnie projektowała także stroje teatralne czy filmowe. Kreacje projektantki mogliśmy zobaczyć chociażby w „Every Day's a Holiday”, gdzie wystąpiła Mae West czy podczas występów Moulin Rouge. Jej wiernymi fankami były jedne z najlepiej ubranych kobiet na świecie w tamtych czasach - Daisy Flowers, Lady Mendl czy Millicent Rogers oraz gwiazdy Hollywood takie, jak Marlene Dietrich, Zsa Zsa Gabor czy Greta Garbo. Po zakończeniu wojny sprawy w Paryżu przybrały inny kierunek. Już nie „Schiap” (jak nazywano projektantkę) rządziła modą - jej miejsce zajął Dior. W 1954 roku Elsa Schiaparelli zamknęła swój dom mody po tym, jak trzy lata wcześniej zrezygnowała z działalności couture. Mimo tego posunięcia projektantka nie przeszła na emeryturę. Zajęła się tworzeniem akcesoriów, a później peruk. Zmarła w 1973 roku w Paryżu. O wielu innych wydarzeniach z życia jednej z największych kreatorek mody wszech czasów możecie przeczytaj w jej autobiografii zatytułowanej „Shocking Life”, którą projektantka wydała w 1954 roku. Cristobal Balenciaga Cristóbal Balenciaga Eizaguirre przyszedł na świat w 1895 roku w baskijskiej rybackiej wiosce Getaria na północy Hiszpanii , jako syn krawcowej. Legenda głosi, że w wieku 13 lat poznał i zaprzyjaźnił się z markizą de Casa Torres, która odwiedziła małą nadmorską miejscowość. To właśnie arystokratka (babcia przyszłej królowej Belgii) sfinansowała jego naukę krawiectwa w Casa Gomez. Dzięki elementarnej wiedzy z zakresu szycia chłopiec był gotowy, by rozpocząć pracę na własne nazwisko. W 1917 roku otworzył swój pierwszy butik w San Sebastian. Później przyszedł czas także na oddziały Madrycie oraz Barcelonie. Nie minęło wiele czasu, zanim hiszpańscy członkowie rodziny królewskiej oraz arystokraci dowiedzieli się o jego talencie i zapragnęli kreacji spod ręki mistrza. Do zamknięcia działalności i wyemigrowania do Paryża zmusiła go jednak wojna domowa. W 1937 roku w stolicy Francji zainaugurował pierwsze atelier, od którego rozpoczął europejska ekspansję swojej innowacyjnej wizji mody. Marka nabrała takiej rozpoznawalności, że telefony i spotkania szybko zaczęły dotyczyć postaci nie tylko ze Starego Kontynentu. W suknie od Balenciagi chciały ubierać się najgorętsze nazwiska z Hollywood, a wśród nich m. in. Marlena Dietrich, Ava Gardner, Ingrid Bergman, Lauren Bacall czy Greta Garbo. Cristóbal był również autorem sukni ślubnej królowej Fabioli z Belgii, strojów szanowanych szlachciców, a także kreacji dla bogatych Amerykanów. Tworzył perfekcyjne płynne linie, zaskakujące formy a także wypromował prekursorską damską sylwetkę - to on ubrał kobiety w sukienki przypominające worki (luźne tuniki), szmijzerki, suknie baby doll czy spódnice bombki. Couturier nie znosił jednak nowości dla samej nowości. Jego projekty były efektem konsekwentnej wewnętrznej przemiany. Jednakże garderoba z metką Balenciagi stanowiła sporą inwestycję finansową - był znany jako najdroższy couturier w Paryżu. Barbara Hutton za bajecznie ozdobiony strój „Mozart”, który zamówiła na XVIII wieczny bal Beistegui, zapłaciła 5 376 £. Był to czas, kiedy średni roczny dochód mężczyzn w Wielkiej Brytanii wynosił 667 £ (a znacznie mniej w przypadku kobiet). Projektant unikał rozgłosu i udzielił tylko jednego pełnego wywiadu w swoim życiu (dla The Times w 1971 roku). Podczas jego pokazów najważniejsze były klientki, drugie miejsce zajmowali kupcy, a dziennikarzom z branży zalecał wchodzić na prezentacje tylnymi drzwiami. Tak, by nie przeszkadzać ważniejszym gościom. Był chyba jedynym projektantem na świecie tak bardzo docenianym przez kolegów po fachu. Christian Dior stwierdził, że Cristóbal "był mistrzem dla nas wszystkich". Hubert de Givenchy powiedział o nim „Jest architektem haut couture”, za to Coco Channel określiła go mianem "jedynego autentycznego couturiera”. Skąd tak wiele zachwytów nad kreatorem pochodzącym z Hiszpanii? Prawdopodobnie dlatego, że w przeciwieństwie do swoich konkurentów "był w stanie zaprojektować, obciąć, ułożyć i uszyć sukienkę od początku do końca”. Cristóbal był człowiekiem bardzo religijnym i przywiązanym do kościoła katolickiego, dlatego nie obnosił się ze swoim homoseksualizmem. Jego największą miłością był Władzio Jaworowski d’Attainville - francusko-polski arystokrata. Przeżyli wspólnie około 20 lat, a rozdzieliła ich śmierć kochanka w 1948 roku. Monopol modowy kreatora-perfekcjonisty zniknął wraz z nadejściem nowej epoki. Było nią narodzenie się linii prêt-à-porter - mody produkowanej masowo, czyli przeciwieństwa haute couture. Nie mogąc oprzeć się duchowi czasu postanowił zamknąć swój dom mody w 1968 roku z wyraźnym nakazem, by nigdy nie został reaktywowany. Cristóbal Balenciaga zmarł w 1972 roku w hiszpańskim mieście Xàbia. Życzenie kreatora dotyczące jego marki nie zostało uszanowane - aktualnym dyrektorem kreatywnym jest Demna Gvasalia. Coco Chanel Coco Chanel, a właściwie Gabrielle Bonheur Chanel urodziła się w 1883 roku we Francji. Przyszła projektantka oraz jej pięcioro rodzeństwa zostali osieroceni przez ojca krótko po śmierci matki. Gabrielle dorastała w sierocińcu, gdzie opiekunki nauczyły ją szyć. Co ciekawe, zanim Chanel zajęła się ubraniami, miała krótki epizod z karierą piosenkarki. To właśnie z czasów okupacji, gdy młoda Gabriella występowała w klubach w Vichy czy Moulins, zaczęto nazywać ją „Coco”. Niektórzy twierdzą, że pseudonim pochodzi od jednej z piosenek z repertuaru Chanel. Ona sama wolała mawiać, że jest to skrócona wersja francuskiego słowa „cocotte”, oznaczającego… utrzymankę. W 1910 roku projektantka otworzyła swój pierwszy sklep przy Rue Cambon 31 w Paryżu. Początkowo w ofercie przedsiębiorstwa były jedynie nakrycia głowy. Wraz z otwarciem kolejnych oddziałów w Deauville i Biarritz, Chanel rozpoczęła sprzedaż projektów spod jej reki. W roku 1920 Coco wyniosła bardzo dobrze prosperujący biznes na jeszcze wyższy poziom - wypuściła własne perfumy. Chanel No. 5 to zapach, bez którego historia perfumiarstwa potoczyłaby się pewnie zupełnie inaczej, a toaletki milionów kobiet na świecie byłyby uboższe o tzw. „klasyk”. Projektantka nie spodziewając się tak ciepłego przyjęcia wypuszczonego przez nią bukietu, przystała na bardzo niekorzystne warunki jego dystrybucji. Na każdym sprzedanym flakonie zarabiała jedynie 10%. Kolejnym przełomowym momentem w karierze dizajnerki był rok 1925, kiedy to przedstawiła swoją propozycję eleganckiego kobiecego garnituru. Zaproponowany przez Chanel zestaw składał się z żakietu bez kołnierza i dobrze dopasowanej spódnicy. Tego typu nowatorskie pomysły Coco (często inspirowane modą męską) rewolucjonizowały ówczesny przestarzały kanon damskiego ubioru. Później przyszedł czas na kultową dziś „małą czarną”. Projektantka pokonała konwenanse i udowodniła, że kolor kojarzący się z żałobą może równie świetnie, a przy tym szykownie sprawdzić się na wieczorne wyjście. Francuzka była znana również z własnych wyrafinowanych strojów, których uzupełnieniem zazwyczaj był sznur pereł na szyi. Mimo szykowności jej ubrania zawsze były praktyczne, a Coco zwykła mawiać, że „luksus musi być wygodny, inaczej nie jest luksusem”. Stąd na liście jej kultowych projektów znaleźć możemy komfortowe czarno-beżowe pantofelki czy praktyczną torebkę 2.55. Kreatorka mody oprócz tworzenia strojów ściśle uczestniczyła w artystycznym życiu towarzyskim ówczesnego Paryża. Do jej przyjaciół należeli Jean Cocteau czy Pablo Picasso, a przez pewien czas miała również romans z rosyjskim kompozytorem Igorem Strawińskim. Międzynarodowa depresja gospodarcza lat 30. zmusiła Chanel do zawieszenia swojej działalności. Do projektowania wróciła dopiero w wieku około 70 lat i po raz pierwszy w historii spotkała się w recenzjach z ostrą krytyką. Mimo to, jej kobiece propozycje strojów szybko zdobyły klientki na całym świecie. Gabrielle Bonheur „Coco” Chanel zmarła w 1971 roku w swoim paryskim mieszkaniu w Hotelu Ritz. Na pogrzebie w kościele de la Madeleine w Paryżu setki osób oddały jej hołd, zakładając kreacje spod szyldu marki. Mimo wielu związków i romansów - projektantka nigdy nie wyszła za mąż. Christian Dior Christian Dior urodził się w 1905 roku w niewielkiej portowej miejscowości Granville we Francji. Choć wraz z czwórką rodzeństwa wychowywał się w Paryżu, rodzinne miasteczko darzył ogromnym sentymentem przez całe życie. Jego ojciec Maurice był zamożnym przedsiębiorcą, który fortuny dorobił się na produkcji nawozów. Wraz z żoną Isabelle (z domu Cardamone) dla przyszłego projektanta planowali zupełnie inną przyszłość, niżby on sobie tego życzył. Pragnęli, aby ich syn został dyplomatą. Pomimo faktu, że ich syn pasjonował się sztuką oraz wyraził zainteresowanie pracą architekta, w 1925 roku zapisali go do École des Sciences Politiques. Rodzina, próbując wybić z głowy wybujałe fanaberie dotyczące sztuki drugiemu z pięciorga dzieci, przystała jedynie na naukę komponowania muzyki. Chłopiec musiał zadowolić się lekcjami aranżacji muzyki, ale wkrótce porzucił i to zajęcie. Ukończył prestiżową uczelnię na kierunku politologii, ale wciąż najbardziej zainteresowany był twórczością artystyczną. Ojciec widząc upór syna w 1928 roku postanowił kupić mu niewielką galerię sztuki. Dior rozkazem rodziciela nie mógł sygnować jej własnym nazwiskiem, dlatego przedsiębiorstwo, które prowadził z przyjacielem nazwano Jacques Bonjean. W ofercie galerii znalazły się prace wybitnych artystów tamtych czasów, takich jak Pabla Picassa, Maxa Jacoba, Jeana Cocteau czy Georgesa Braque’a. Rok 1931 okazał się dla rodu Dior dramatycznym - życie straciła nie tylko matka Christiana, ale także jego starszy brat. Niebawem rodzinną tragedię pogłębił także Wielki Kryzys, który doprowadził do upadku biznesu ojca Christiana, a tym samym przyczynił się do zamknięcia firmy poświęconej sztuce. Aby wiązać koniec z końcem, Dior zaczął sprzedawać swoje żurnalowe ilustracje, dzięki którym w 1935 udało mu się zdobyć posadę w magazynie „Figaro Illustré”. Po upływie kilku lat dostał propozycję objęcia stanowiska asystenta projektanta Roberta Pigueta. Dior wspominał później, że „Robert Piguet nauczył mnie wartości prostoty, która prowadzi do prawdziwej elegancji”. Przygoda w atelier paryskiego couturiera nie trwała jednak długo, ponieważ wraz z rozpoczęciem II wojny światowej Dior rozpoczął służbę jako oficer armii na południu Francji. Do Paryża powrócił w 1940 roku i zaczął pracę u boku coutiera Luciena Lelonga, gdzie w roli młodszego projektanta współpracował z Pierrem Balmain. W 1946 roku dostał nawet propozycję objęcia kierownictwa w domu mody Philippe et Gaston od Marcela Boussaca, ale odmówił ze względu na plany rozpoczęcia własnej działalności. Boussac, który ówcześnie uznawany był za najbogatszego człowieka we Francji, objął patronat nad założonym w grudniu 1946 roku domem mody Christiana Diora. Jego legendę w 1947 roku zapoczątkowała prezentacja jego pierwszej kolekcji składającej się z linii „Corolle” i „Huit”. Wszyscy znamy je jako „New Look”, ale to określenie przypisuje się legendarnej redaktor naczelnej amerykańskiego wydania „Harper’s Bazaar” - Carmel Snow. Nowatorskie projekty przywróciły ubraniom kobiecość i skupiły się na luksusie mody damskiej, który w obliczu wojennych ograniczeń zszedł na dalszy plan życia społecznego. Dior w swoich kreacjach stosował gorsety podkreślające talię, wykorzystywał podszycia na biodrach czy halki, spódnice odszywał z koła, a strojom nadawał szyku poprzez dodanie kapeluszy. Przywrócił kobietom wytworny sznyt, a powojennemu Paryżowi splendor, który wyniszczyła wojna. Rok 1947 to także moment, kiedy wprowadził na rynek perfumy „Miss Dior”. Zadedykował je swojej ukochanej młodszej siostrze. Jego sukces oparty był nie tylko na innowacjach, ale także na doskonałych praktykach biznesowych. Wszystko to sprawiło, że Christian Dior jest najbardziej utytułowanym projektantem mody na świecie. Nie cieszył się jednak sławą zbyt długo. W 1957 roku, kilka miesięcy po tym, jak pojawił się na okładce magazynu „Time”, wyjechał do Włoch na wakacje w mieście Montecatini, gdzie zmarł nagle w wieku 52 lat. Przyczyna śmierci nie jest dokładnie znana, ale spekuluje się, że mógł to być atak serca spowodowany zakrztuszeniem się ością lub zbyt emocjonującą grą w karty. W chwili jego śmierci dom mody zarabiał rocznie ponad 20 milionów dolarów. Yves Saint Laurent Yves Henri Donat Matthieu Saint Laurent urodził się 1 sierpnia 1936 roku w Oranie w Algierii. Pomimo dorastania w stosunkowo zamożnej rodzinie z dwiema młodszymi siostrami, Michelle i Brigitte, Yves od najmłodszych lat zmagał się z przeciwnościami losu. Często spotykał się z ostracyzmem w szkole i był prześladowany ze względu na swoją homoseksualność, przez co był nerwowym i często chorowitym dzieckiem. Moda stała się schronieniem i pasją Yvesa. Uwielbiał tworzyć skomplikowane papierowe lalki i jako nastolatek zaczął projektować sukienki dla swojej matki i sióstr. W wieku 17 lat jego świat poszerzył się, gdy matka zorganizowała spotkanie z Michaelem de Brunhoffem, redaktorem francuskiego Vogue. Będąc pod wrażeniem talentu Yves'a, de Brunhoff przedstawił go Christianowi Diorowi, dając początek wpływowej mentorskiej współpracy. Pod jego okiem styl Yvesa dojrzał i nabrał wyrazistości. Kiedy Dior zmarł niespodziewanie w 1957 roku, Yves Saint Laurent został wybrany na jego następcę. Jego pierwsza kolekcja odniosła sukces, ale kolejne projekty były krytykowane za kierowanie ich do młodszej publiczności, co doprowadziło do spadku sprzedaży i jego publicznego zwolnienia z marki Dior. Z powodzeniem pozwał swoich byłych pracodawców za naruszenie umowy i zebrał 48 000 funtów. Z nowo nabytą wolnością i zasobami finansowymi, Yves, wraz ze swoim partnerem i kochankiem, Pierrem Berge, założyli własny dom mody. Innowacyjne projekty Saint Laurenta, inspirowane sztuką, popkulturą i międzynarodowymi wpływami, zmieniły branżę. Wprowadził na rynek koncepcje takie jak Pop Art, Afryka, Safari, Maroko i Chinoiserie, przesuwając granice mody. Jego kolekcje ready-to-wear odzwierciedlały zmieniające się czasy, obejmując indywidualność, wolność seksualną i wzmocnienie pozycji kobiet. Wprowadził kultowe elementy, takie jak garnitur do spodni, smoking i kurtka Safari, które stały się podstawami kobiecej garderoby. Jego twórczość celebrowała siłę indywidualności, wykraczając poza płeć i pochodzenie etniczne. W latach 80. jako pierwszy projektant doczekał się retrospektywy swoich prac w Metropolitan Museum w Nowym Jorku. Pod kierownictwem Pierre'a Bergé dom mody prosperował jako lukratywne przedsięwzięcie. Jednak życie osobiste Yvesa było naznaczone trudnościami, w tym uzależnieniami i samotnictwem, a niektórzy w świecie mody uważali, że jego praca stała się przewidywalna. Na początku lat 90. jego twórczość znów zyskała na popularności, gdy elita mody zmęczyła się stylem grunge. Artysta przezwyciężył swoje demony, ale wraz ze spowolnieniem tempa pracy, on i Bergé ostatecznie sprzedali swoją firmę. W styczniu 2002 roku Yves Saint Laurent wziął udział w swoim ostatnim pokazie mody w Marrakeszu. Zmarł 1 czerwca 2008 roku. Vivienne Westwood Vivienne Westwood, urodzona w 1941 roku, była pionierską projektantką mody i prowokatorką kulturową, która zmieniła krajobraz mody i rzuciła wyzwanie normom społecznym. Jej ścieżka kariery była niekonwencjonalna: studiowała w Harrow School of Art i na University of Westminster, parając się modą i kowalstwem srebra, ale zrezygnowała po zaledwie jednym semestrze, czując się niezdolna do utrzymania się w świecie sztuki jako dziewczyna z klasy robotniczej. Pracowała w fabryce i szkoliła się na pedagoga, jednocześnie tworząc własną biżuterię, którą sprzedawała na straganie na londyńskiej Portobello Road. Choć późne lata sześćdziesiąte w Londynie były zdominowane przez ruch hipisowski, Westwood i jej partnera, Malcolma McLarena, pociągały akty buntu i styl lat pięćdziesiątych. W 1971 roku otworzyli mały butik o nazwie "Let it Rock" przy Kings Road w Londynie. Z czasem jej zmieniające się zainteresowania doprowadziły do zwrotu w stronę odzieży motocyklowej, zamków błyskawicznych i skóry, a sklep przechrzczono na "Too Fast to Live, Too Young to Die". Butik przeobrażał się jeszcze kilka razy, a jego najbardziej ikoniczna era upłynęła pod nazwą "Sex" i humorystycznym hasłem "gumowa odzież biurowa". Westwood, później uhonorowana tytułem Damy Imperium Brytyjskiego za swój wkład w kulturę, głęboko zmieniła publiczne postrzeganie mody. Wprowadziła do mainstreamu spodnie bondage, elementy BDSM, agrafki i łańcuchy. Jej innowacyjne wykorzystanie XVII i XVIII-wiecznych technik cięcia do dziś wpływa na branżę mody. Jej pierwsza kolekcja wybiegową, zatytułowana "Pirates", była w 1981 roku punktem zwrotnym. Kontynuowała tworzenie kolekcji o charakterystycznych motywach przewodnich, takich jak "Savage", "Buffalo Girls", "New Romantics" i "The Pagan Years". Zaprojektowała nawet swój własny tartan dla kolekcji "Anglomania" na sezon jesień-zima 1993/94, tworząc jednocześnie swój własny klan, MacAndreas. Co imponujące, klan ten został oficjalnie uznany przez szkocki Lochcarron, co zwykle zajmuje 200 lat. Jej twórczość często zawierała slogany i polityczne apele do działania. Jej aktywizm obejmował wiele spraw, w tym zmiany klimatu, rozbrojenie nuklearne i prawa obywatelskie, ze szczególnym naciskiem na wolność słowa. Wierzyła w moc mody w przekazywaniu ważnych przesłań, dzięki czemu jej ubrania były zarówno piękne, jak i skłaniające do refleksji. Zmarła w wieku 81 lat 29 grudnia 2022 r., pozostawiając markę pod kierownictwem swojego męża, Andreasa Kronthalera. Alexander McQueen Alexander McQueen, urodzony w 1969 roku w Londynie, był wizjonerem, który odcisnął trwałe piętno na świecie haute couture. Jego początki w branży mody zaczęły się, gdy opuścił szkołę w wieku 16 lat, aby zostać praktykantem na prestiżowej Savile Row w Mayfair, epicentrum brytyjskiego krawiectwa męskiego. Później pracował jako krojczy w Angels & Bermans, znanej firmie zajmującej się kostiumami teatralnymi. W końcu uzyskał tytuł magistra sztuki w dziedzinie projektowania mody w Central Saint Martins. Tam przeszedł od biegłego krawca do kreatywnego twórcy mody, czerpiąc inspirację z bogatej historii Londynu, światowej klasy muzeów i wschodzącej sceny BritArt. Kolekcja dyplomowa McQueena zyskała duże zainteresowanie prasy i została w całości zakupiona przez wpływową stylistkę mody Isabellę Blow. Zapoczątkowało to jego błyskawiczny rozwój w branży modowej. W 1992 roku założył swoją autorską markę. Cztery lata później, w 1996 roku, McQueen został mianowany głównym projektantem Givenchy, zastępując Johna Galliano. Twórczość Alexandra McQueena charakteryzowała się unikalną mieszanką subwersji i tradycji. To połączenie konwencjonalnego i innowacyjnego było widoczne w jego spodniach "Bumster", surowych surdutach, skorodowanych tkaninach, pociętej skórze i odsłaniającej ciało koronce. Kiedyś powiedział: "Musisz znać zasady, aby je łamać. Po to tu jestem, aby burzyć zasady, ale zachować tradycję". Jego wykształcenie w Savile Row, w połączeniu z wiedzą zdobytą w Givenchy, pozwoliło mu na innowacyjne eksperymenty z krojem i konstrukcją. Odniesienia historyczne były powracającym motywem w kolekcjach McQueena. Wśród nich na uwagę zasługuje "Highland Rape" z 1995 roku, zainspirowana jego szkockim dziedzictwem i nawiązująca do prześladowań w regionie Highland. XIX wiek, zwłaszcza wiktoriański gotyk, był częstym źródłem inspiracji dla jego twórczości. McQueen słynął z dramatyzmu swoich pokazów mody, które czerpały inspirację ze sztuki performance i teatru. Jego prezentacje na wybiegach były spektakularne, jak choćby "VOSS" (wiosna/lato 2001), "Scanners" (jesień/zima 2003) czy "The Widows of Culloden" (jesień/zima 2006). Ten ostatni przedstawiał Kate Moss jako eteryczną zjawę w szklanej piramidzie, nawiązując do XIX-wiecznej sztuczki scenicznej. W 2009 roku "Plato's Atlantis" (wiosna/lato 2010) przeszedł do historii jako pierwszy pokaz transmitowany na żywo w Internecie. Tragicznie, w lutym 2010 roku, artysta zmarł w swoim londyńskim mieszkaniu. W uroczystościach żałobnych wzięło udział ponad 1000 gości. Jego ostatnia kolekcja na jesień/zimę 2010 została pośmiertnie skompletowana przez Sarah Burton, kierującą jego działem odzieży damskiej.