Najlepsze nowe 30-minutowe seriale. Oto 7 propozycji idealnych do fast‑watchingu
Nie masz ochoty na godzinne odcinki, ale chcesz wciągnąć się w historię od pierwszej minuty? Oto siedem nowych seriali z odcinkami po 30 minut, idealnych do szybkiego watchingu na Netflix, Sky, iPlayer, HBO Max i Apple TV.
Czasem po prostu potrzebujemy serialu z krótkimi odcinkami. Może skończyłaś godzinny odcinek i nie jesteś jeszcze gotowa iść spać, ale nie masz siły na kolejne 60 minut. Albo masz tylko popołudnie i chcesz obejrzeć coś „na raz”. A może po prostu po długim dniu nie masz wytrzymałości na dłuższą fabułę. Na szczęście telewizja i platformy streamingowe wychodzą naprzeciw tym potrzebom - coraz więcej prestiżowych seriali oferuje odcinki trwające około pół godziny. Nie jesteśmy jeszcze gotowi na Vertical Dramas (jedno‑minutowe odcinki), ale uwielbiamy produkcje, które w 30 minut potrafią opowiedzieć pełną historię. Od zabawnych fabularnych historii, przez wzruszające komedie, po dramaty uniwersyteckie - krótkie odcinki mieszczą wszystko, co chcemy przeżyć przed ekranem. 1. Rooster - HBO Max W porywającym serialu Rooster Steve Carell gra Gregga Russo, autora kryminałów, który przyjeżdża do college’u, gdzie pracuje jego córka (Charly Clive), by sprawdzić, jak radzi sobie po rozpadzie małżeństwa. Serial bawi, wzrusza i gwarantuje, że po pierwszym odcinku polubisz niemal wszystkich bohaterów - może z wyjątkiem aroganckiego Archiego (Phil Dunster). Nowe odcinki dostępne od 9 marca na Sky i platformie HBO Max. View oEmbed on the source website 2. Vladimir - Netflix To nie tylko znakomita rola Rachel Weisz, która przyciąga przed ekran. Odcinki po 30 minut są dynamiczne i wciągające, a przycisk „Next Episode” nigdy nie kusił tak bardzo. Weisz wciela się w wykładowczynię akademicką, żonę i matkę, której życie wywraca się do góry nogami, gdy do jej uczelni trafia przystojny autor Leo Woodall, czyli tytułowy Vladimir. Wszystkie odcinki dostępne są na platformie Netflix. View oEmbed on the source website 3. Shrinking - sezon 3 - Apple TV Niektórzy śledzą Shrinking od samego początku, a sezon trzeci pokazuje, że serial wszedł w swoją najlepszą formę. Odcinki czasem przekraczają 30 minut, ale warto to wytrzymać. Jason Segel gra terapeutę Jimmy’ego, który wciąż pogrążony jest w żałobie po żonie i stosuje nietypowe metody, by pomóc pacjentom (i sobie). Serial to solidne ensemble dramedy z postaciami, które od pierwszych minut pokochasz. Nowe odcinki w środy na Apple TV. View oEmbed on the source website 4. We Might Regret This - sezon 2 - BBC iPlayer Drugi sezon serialu można oglądać na BBC iPlayer. Produkcja skupia się na Freyi (Kyla Harris), trzydziestoparoletniej kanadyjskiej artystce niepełnosprawnej, która przeprowadza się do Londynu dla Abe’a (Darren Boyd), prawnika w średnim wieku. Freya potrzebuje całodobowej opieki, co oznacza, że w każdej scenie intymnej czy domowej musi być obecna trzecia osoba - jej opiekun. W serialu występuje także przyjaciółka Jo (Elena Saurel), była żona Abe’a Jane (Sally Phillips) i dorosły, nieco zbuntowany syn Levi (Edward Blumel). BBC już zamówiło trzeci sezon. View oEmbed on the source website 5. Rycerz Siedmiu Królestw (A Knight Of The Seven Kingdoms) - HBO Max Adaptacja powieści George’a R.R. Martina „The Hedge Knight”, dziejąca się w uniwersum Gry o tron, ale sto lat przed wydarzeniami znanymi z serialu. Opowiada o Ser Duncanie i jego drodze do zostania rycerzem. Po wolnym początku produkcja zdobyła wiernych fanów i została okrzyknięta „prawdziwą przyjemnością” przez The Guardian. Idealna dla tych, którzy szukają epickiej ucieczki od codzienności. View oEmbed on the source website 6. The Beauty - Disney+ Ryan Murphy w pełni oddaje się w „The Beauty”. Odcinki głównie mieszczą się w 30 minutach. Historia opowiada o nowym leku, który sprawia, że stajesz się najpiękniejszą wersją siebie, ale niespodziewanie staje się chorobą przenoszoną drogą płciową, a czasem - dosłownie - powoduje wybuchy ludzi. Serial bywa lekki, czasem krwawy, ale nie unika trudnych tematów społecznych. View oEmbed on the source website 7. The Studio - Apple TV Choć pojawił się w zeszłym roku, trafia do zestawienia, bo to jeden z najbardziej znanych ze zwartej formy dramat ostatnich lat. Serial zdobył już kilka nagród i zachwyca rolą Catherine O’Hary. Seth Rogen w serialu porusza się od jednej katastrofy do drugiej w satyrze na Hollywood. Kathryn Hahn i cameo Zoë Kravitz też robią wrażenie. Nie jest to serial relaksacyjny - raczej intensywna, pełna napięcia jazda. View oEmbed on the source website Artykuł oryginalnie pojawił się na ELLE.com/uk
Ten serial z nową gwiazdą „Peaky Blinders” to prawdziwa petarda. Jeśli jeszcze go nie widzieliście - koniecznie musicie to nadrobić
Rebecca Ferguson wciąga od pierwszej sceny w dystopijnym thrillerze na Apple TV+. Trzymajcie się fotela - jeśli jeszcze nie widzieliście, warto to w weekend nadrobić.
Szwedzka aktorka Rebecca Ferguson od lat udowadnia, że ekranowa dominacja to jej znak rozpoznawczy - od serii „Mission: Impossible”, przez „Diunę” po nagradzany dramat „Dolina Bogów”. Jednak to jej rola w dystopijnym thrillerze „Silos” pokazała, że potrafi nie tylko wciągnąć widza w gęsty, pełen napięcia świat, ale też zbudować postać, której nie da się zapomnieć. Nic dziwnego, że ekipa „Peaky Blinders” zapragnęła mieć ją w obsadzie filmu „Peaky Blinders: Nieśmiertelny” - który od dziś jest dostępny dla widzów na platformie Netflix. Szczegóły o tym, jak to jest dołączyć do świata gangsterów i zagrać u boku Cilliana Murphy'ego zdradza w wywiadzie z nami - który lada moment pojawi się na naszym kanale na Youtube. Wciągający serial z Rebeccą Ferguson na Apple TV „Silos” - okrzyknięty jednym z najlepiej dopracowanych seriali sci -fi swojego czasu był nr 1 w prawie 90 krajach. Dostępny jest na platformie Apple TV+ przenosi do świata, w którym normalność została zamknięta w betonowej konstrukcji. Mieszkańcy żyją w wertykalnie zorganizowanym bunkrze - silosie, który ciągnie się ponad sto pięter w dół, a każdy poziom ma swoje miejsce w społecznym porządku. Nad codziennością czuwa autorytarna władza, kontrolująca życie w najmniejszych szczegółach. Najbardziej działa jednak strach przed karą ostateczną: wysłaniem na zewnątrz, gdzie - jak wynika z tego, co pokazuje silos - czeka pustynny, postapokaliptyczny krajobraz. View oEmbed on the source website Tajemnica silosu zaczyna się od Juliette W centrum wydarzeń stoi Juliette (Rebecca Ferguson), inżynierka pracująca w trzewiach silosu, przy mechanizmach podtrzymujących jego funkcjonowanie. To jej determinacja rozpina całą historię: bohaterka szuka odpowiedzi w sprawie morderstwa bliskiej osoby i szybko trafia na wątki, których nie powinno się ruszać. W tym świecie pytania kosztują najwięcej, bo ci, którzy próbują dociec, kiedy i dlaczego zbudowano silos, narażają się na śmiertelne konsekwencje. Z odcinka na odcinek stawka rośnie, a prawda okazuje się równie groźna jak kłamstwo. „Silos” - ten serial ma cliffhangery, które nie pozwalają się wylogować Serial buduje napięcie porcjami, stale dokładając nowe elementy do układanki. Każdy epizod odsłania fragment informacji o tym, jak działa silos i kto naprawdę pilnuje porządku, ale w zamian zostawia kolejne znaki zapytania. To właśnie ta konstrukcja sprawia, że widz zostaje w środku historii na dłużej, nawet jeśli zaczyna od jednego wieczoru. Dodatkowo w silosie pęka czas: oficjalna historia sięga tylko sto lat wstecz, a każdy ślad przeszłości może stać się powodem problemów. Efekt to uczucie osaczenia, w którym ciekawość wygrywa z ostrożnością. Drugi sezon podbija stawkę poza murami Po wydarzeniach z finału pierwszej odsłony główna bohaterka Juliett Nichols opuszcza silos i jako pierwsza osoba wysłana do czyszczenia nie umiera po kilku minutach spędzonych na zewnątrz. Odkrywa też, że jej schron nie jest jedyną tego typu konstrukcją w okolicy. Dalej robi się jeszcze bardziej nerwowo: świat zewnętrzny faktycznie jest skażony, a jednocześnie w samym systemie funkcjonują rozwiązania, które mają utrzymywać mieszkańców w posłuszeństwie. W nowych odcinkach akcja łączy samotną walkę Juliette z retrospekcjami, które dopowiadają, co ją ukształtowało. Gdzie oglądać i ile jeszcze przed nami? „Silos” dostępny jest wyłącznie na platformie Apple TV+ i na tę chwilę ma trzy sezony, więc to propozycja nie na jeden wieczór, tylko na dłuższą przygodę. To jednak nie koniec przygody z genialna w tym serialu Rebeccą Ferguson. 4. sezon tego serialu został już zapowiedziany i pojawi się premierowo w 2027 roku.
Fani Elisabeth Moss długo czekali na ten serial. Pierwsze 2 odcinki wywołały wśród widzów lawinę emocji
Na Apple TV+ zadebiutował długo wyczekiwany thriller z Elisabeth Moss. Trzy przyjaciółki, jedno morderstwo i labirynt kłamstw, z którego nie ma prostego wyjścia.
Fani „Opowieści podręcznej” długo czekali na moment, w którym Elisabeth Moss ponownie pojawi się w równie mocnej, angażującej roli. I wreszcie się doczekali. Na Apple TV+ zadebiutował psychologiczny thriller „Kobiety niedoskonałe” - produkcja, którą już teraz porównuje się do „Wielkie kłamstewka”. Na start udostępniono trzy odcinki - dwa wystarczyły, by wśród widzów zawrzało. Jedni od pierwszych scen wciągają się w gęstą od napięcia historię i chwalą klimat oraz aktorstwo. Inni nie zostawiają na serialu suchej nitki, twierdząc, że nawet gwiazdorska obsada nie jest w stanie go uratować. O czym jest więc nowość od Apple TV+, która kilka godzin po premierze tak mocno podzieliła widzów? Długo wyczekiwany przez widzów serial „Kobiety niedoskonałe” w końcu dostępny na Apple TV W serialu „Kobiety niedoskonałe” wszystko rusza gwałtownie: jest przesłuchanie i informacja o morderstwie, a napięcie nie czeka na „właściwy moment”. W centrum wydarzeń stoją trzy przyjaciółki, które na zewnątrz mają uporządkowane, luksusowe życie, ale w środku coraz mniej pewności, komu można ufać. Szybko wychodzi na jaw, że jedna z nich, Nancy, nie żyje. Od tej chwili liczy się każdy szczegół, a pozornie stabilna codzienność zaczyna pękać w najmniej spodziewanych miejscach. View oEmbed on the source website Serial „Kobiety niedoskonałe” gdzie dzieje się akcja? Historia osadzona jest w kalifornijskiej Pasadenie, w świecie, w którym wpływy, reputacja i perfekcyjna fasada bywają ważniejsze niż emocje. Na tym tle rozgrywa się dramat trzech kobiet: Eleanor (Kerry Washington), Mary (Elisabeth Moss) i Nancy (Kate Mara). Zamożne otoczenie, piękne domy i społeczna hierarchia nie są tu dekoracją, tylko częścią układanki, która wpływa na decyzje bohaterek. W tle pojawia się także L.A. - jako przestrzeń, która jeszcze mocniej podkreśla kontrast między błyskiem a tym, co w tej historii skrywane. Trzy perspektywy i te same wydarzenia, ale bez jednej prawdy Ten psychologiczny thriller buduje napięcie inaczej niż klasyczna opowieść „krok po kroku”. Wydarzenia wracają w retrospekcjach, a kolejne elementy układają się dopiero z czasem - gdy do tej samej sytuacji prowadzą różne wspomnienia i różne akcenty. „Kobiety niedoskonałe” pokazują, jak łatwo w przyjaźni o przemilczenia, półprawdy i wersje wygodne tylko dla jednej strony. Tu nie chodzi o jedną, prostą odpowiedź, ale o to, co znika między słowami, co zostaje pominięte i co wypływa dopiero wtedy, gdy stawka robi się najwyższa. Relacje, które miały dawać bezpieczeństwo, nagle stają się ryzykiem W tej historii przyjaźń jest ważna, ale nie działa jak tarcza. Ellie, Nancy i Mary przez lata dzieliły codzienność, jednak po tragedii każda decyzja z przeszłości zaczyna mieć ciężar, którego wcześniej nie było widać. Napięcie nie wynika tu wyłącznie z samej zbrodni, ale z tego, jak bohaterki reagują na rosnące poczucie zagrożenia i na to, że w luksusowym świecie wszystko ma swoją cenę. Z odcinka na odcinek rośnie presja, a lojalność bywa testowana w chwilach, gdy najmniej można sobie pozwolić na błąd. Gdzie oglądać „Kobiety niedoskonałe” i kiedy kolejne odcinki? „Kobiety niedoskonałe” są dostępne na Apple TV+. Serial liczy w sumie osiem odcinków, a nowe epizody pojawiają się w środy. W dniu startu udostępniono trzy odcinki, co pozwala szybko wejść w historię, zanim rytm premier zacznie dawkować kolejne informacje. Jeśli planujesz oglądać całość jednym ciągiem, będzie to możliwe dopiero pod koniec kwietnia, gdy pojawi się ostatni odcinek. To produkcja, w której łatwo zgubić drobny szczegół, więc warto mieć ją na radarze także wtedy, gdy oglądasz odcinek co 7 dni.
To idealny film na Dzień Świętego Patryka. Wygląda niepozornie, ale łamie serce
Dzień Świętego Patryka kojarzy się z zielenią, radością i celebracją, ale irlandzkie historie potrafią też boleć. Ten film to cicha, poruszająca opowieść o końcu relacji - i emocjach, które zostają z nami znacznie dłużej niż jeden wieczór.
17 marca, czyli Dzień Świętego Patryka, to jedno z tych świąt, które dawno przestały być lokalne. Choć wywodzi się z Irlandii i pierwotnie miało charakter religijny, dziś jest globalnym fenomenem - od Dublina po Nowy Jork. Zieleń opanowuje ulice, ludzie zakładają charakterystyczne stroje, a symbole Irlandii pojawiają się dosłownie wszędzie. To dzień celebracji kultury, wspólnoty i… pewnej lekkości życia. Tyle że Irlandia ma też drugą twarz. Bardziej melancholijną, surową, pełną ciszy i emocji, które długo nie znajdują ujścia. I właśnie tę stronę pokazuje film, do którego dziś wraca zaskakująco wielu widzów. „Duchy Inisherin” - ten film boli bardziej niż się spodziewasz „Duchy Inisherin” w reżyserii Martina McDonagh'a - twórcy poruszającego filmu pt. „Trzy Billboardy za Ebbing, Missouri” - to nie jest oczywisty wybór na świąteczny wieczór. I może właśnie dlatego działa tak mocno. Akcja rozgrywa się na fikcyjnej irlandzkiej wyspie w latach 20. XX wieku. Dwóch przyjaciół - granych przez Colina Farrell'a i Brendana Gleeson'a - pewnego dnia przestaje ze sobą rozmawiać. Bez wielkiego powodu. Bez dramatycznego wydarzenia. Po prostu: „już cię nie lubię”. Brzmi absurdalnie, ale to właśnie ten punkt wyjścia uruchamia lawinę emocji, które trudno zatrzymać. Oprócz Colina Farrella i Brendana Gleesona na ekranie zobaczymy także Barry’ego Keoghana („Peaky Blinders - Nieśmiertelny”), Kerry Condon i Sheilę Flitton, którzy dopełniają niezwykłą, emocjonalnie gęstą obsadę filmu. View oEmbed on the source website To nie jest film o przyjaźni. To film o jej końcu Reżyser McDonagh robi coś, co w kinie zdarza się rzadko - traktuje męską przyjaźń jak związek, który się rozpada. Z całym ciężarem emocji, niezrozumieniem, uporem i desperacją. Pádraic nie potrafi pogodzić się z odrzuceniem. Colm chce zostawić po sobie coś więcej niż wspomnienie rozmów w pubie. Ich potrzeby przestają się spotykać. I nagle okazuje się, że nawet najprostsza relacja może zamienić się w coś brutalnego. Śmieszne? Tak. Ale tylko przez chwilę Najbardziej zaskakujące jest to, jak ten film balansuje między humorem a rozpaczą. Dialogi są momentami absurdalnie zabawne, niemal lekkie. A potem przychodzi cisza. I to ona uderza najmocniej. Bo „Duchy Inisherin” to opowieść o samotności - tej cichej, niewidocznej, która nie robi scen, tylko powoli rozsadza człowieka od środka. W Dzień Świętego Patryka łatwo dać się porwać atmosferze - zieleni, muzyce, świętowaniu. Ale jeśli chcesz zobaczyć Irlandię w zupełnie innym wydaniu - surową, piękną i przejmująco smutną - „Duchy Inisherin” są wyborem idealnym. To nie jest film, który poprawi nastrój. To film, który coś w tobie poruszy. I może właśnie dlatego warto go obejrzeć właśnie dziś „Zryczałam się”. I nie byłam na to gotowa „Duchy Inisherin” powstały w 2022 roku i można je obejrzeć na platformach Disney+, Amazon Prime Video oraz Apple TV. To jeden z tych filmów, które nie kończą się razem z napisami. Zostają gdzieś pod skórą. Bo zadają bardzo niewygodne pytania: Czy każda relacja musi trwać? Czy mamy prawo odcinać ludzi, żeby ratować siebie? I co zostaje, kiedy ktoś znika z naszego życia bez wyjaśnienia? Nie jest to łatwy seans. Ale właśnie dlatego warto go zobaczyć. Zwłaszcza dziś w Święto Świętego Patryka, które aż prosi się o niemożliwe do ogarnięcia wzrokiem zielone krajobrazy Irlandii i surowe w emocjach widmo kruchej przyjaźni.
To jeden z lepszych filmów zdobywcy statuetki w kategorii najlepszy film. „Jest tak dobry, że warto było dla niego opuścić mecz FC Barcelony”
Nie każdy film potrafi sprawić, że nawet gorący fan piłki nożnej zrezygnuje z ważnego meczu, by usiąść przed ekranem. „Nić widmo” Paula Thomasa Andersona to opowieść o obsesji, pasji i toksycznej relacji, która wciąga od pierwszej sceny i nie pozwala oderwać wzroku.
Podczas ostatniej gali Oscarowej Paul Thomas Anderson zgarnął statuetki zarówno za Najlepszy Film, jak i Najlepszego Reżysera za „Jedną bitwę po drugiej”. Film zdobył łącznie aż 6 nagród na 13 nominacji, a triumf Andersona pokazuje, jak wyjątkowym twórcą jest w świecie kina. Choć dzieło z Leonardem DiCaprio w roli głównej należycie zostało docenione przez jury Akademii, to dla wielu fanów kina najbliższy sercu pozostaje inny film reżysera - „Nić widmo”. Ta produkcja z 2017 roku to dowód na geniusz Andersona w zabawie formą, detalem i napięciem psychologicznym. Każdy miłośnik kina powinien zobaczyć ten film, by doświadczyć jego perfekcji i wyczucia rytmu narracji. „Nić widmo” - historia o obsesji i perfekcji opowiedziana oczami Paula Thomasa Andersona „Nić widmo” przenosi nas do Londynu lat 50. XX wieku, do świata Reynoldsa Woodcocka - neurotycznego i obsesyjnego krawca, który ubiera najwyższe sfery społeczne. Jego życie kręci się wokół pracy, a relacje osobiste ograniczają się do krótkich romansów. Wszystko zmienia się, gdy w jego życie wkracza młoda kelnerka Alma. Początkowo niewinna fascynacja przeradza się w skomplikowaną i toksyczną relację, w której każdy stara się przejąć kontrolę - zarówno nad drugim, jak i nad samym sobą. Film zachwyca nie tylko reżyserią Andersona, ale też obsadą, w której Daniel Day-Lewis tworzy niezapomnianą kreację Reynoldsa, a dopełniają go rewelacyjne występy Vicky Krieps jako Almy oraz Lesley Manville. „Nić widmo” zdobyła liczne nagrody i wyróżnienia, a krytycy chwalą film za perfekcję wizualną, subtelność detali i psychologiczny ciężar historii. View oEmbed on the source website Alma i Reynolds - toksyczna relacja pełna władzy i obsesji To, co czyni „Nić widmo” fascynującym, to dynamika między głównymi bohaterami. Alma staje się równorzędną partnerką i rywalką, wywołując konflikt między władzą, emocjami i potrzebą kontroli. Woodcock, przywiązany do perfekcji i pracy, stopniowo odkrywa, że jego dotychczasowy porządek zostaje zachwiany. Ich związek staje się polem bitwy, w którym każda decyzja niesie konsekwencje, a widz zostaje wciągnięty w emocjonalny wir pełen napięcia i subtelnych niuansów. Reakcje widzów i uznanie krytyków „Nić widmo” zachwyca nie tylko krytyków, ale i widzów - na Rotten Tomatoes film zebrał 91% pozytywnych opinii. Fani dzielą się swoimi emocjami: „Jest tak dobry, że warto było dla niego opuścić mecz FC Barcelony”, „Uszyty z wybitnego aktorskiego kunsztu, utkany skrywanymi emocjami i skrojony pod wieloznaczne portrety psychologiczne. Delektowałem się każdą sceną.”, a także: „Obcy mi świat mody, bohaterowie tak denerwujący, że chętnie sprzedałbym im 'liścia na odmułkę', ale jak to wciąga, hipnotyzuje i wszystko idealnie gra to szok”. Te komentarze pokazują, że film wciąga zarówno emocjonalnie, jak i intelektualnie, a wizja zdobywcy Oscara Paula Thomasa Andersona i kreacja Daniela Day-Lewisa pozostają w pamięci na długo. Ostatnia rola Daniela Day‑Lewisa. Gdzie zobaczyć film Paula Thomasa Andersona? „Nić widmo” to także pożegnanie z aktorstwem Daniela Day-Lewisa. Jego Reynolds Woodcock to postać pełna pasji i kontrastów - od chłodnej precyzji po nagłe wybuchy emocji. To ostatnia szansa, by zobaczyć aktora w pełni rozwiniętej kreacji, która na długo zapada w pamięć. Film można obejrzeć w Polsce na platformach Amazon Prime Video i Apple TV, idealny dla każdego, kto ceni kino emocjonalne, dopracowane wizualnie i psychologicznie złożone.
To najlepszy film Oscarów 2026. Między absurdem a światem, który sam siebie nie rozumie [RECENZJA]
Po miesiącach spekulacji i wyjątkowo wyrównanej rywalizacji z „Grzesznikami” tegoroczny wyścig oscarowy rozstrzygnął się dopiero w ostatniej chwili. „Jedna bitwa po drugiej”, film z 13 nominacjami, ostatecznie zdobył 6 statuetek i okazał się największym zwycięzcą Oscarów 2026.
Oscarowa noc rzadko bywa tak wyrównana. Tegoroczny wyścig przez ostatnie godziny rozgrywał się przede wszystkim między dwoma tytułami, a „Grzesznicy” do samego końca pozostawali najpoważniejszym konkurentem. Ostateczny wynik rozstrzygnęła jednak ostatnia i najważniejsza statuetka – za „Najlepszy film”. To właśnie wtedy stało się jasne, że produkcja z 13 nominacjami do Oscara zapisze się w historii tej gali jako największy triumfator wieczoru. Film zdobył 6 statuetek potwierdzając, że opowieść balansująca między absurdem a światem, który sam siebie nie rozumie, trafiła w czuły punkt współczesnej wrażliwości. Film zwyciężył w następujących kategoriach: „Najlepszy film” „Najlepsza reżyseria” – Paul Thomas Anderson „Najlepszy scenariusz adaptowany” „Najlepszy aktor drugoplanowy” – Benicio Del Toro „Najlepszy montaż” „Najlepszy casting” „Jedna bitwa po drugiej” to film jak żadne inne z ostatnich lat - brutalny, zabawny, gorzki i przewrotny. Reżyser Paul Thomas Anderson (twórca „Magnolii”, „There Will Be Blood” czy „Licorice Pizza”) łączy w nim action, satyrę, dramat i komentarz społeczny w sposób, który nie tyle tłumaczy współczesną Amerykę, ile obrazuje ją w całej jej złożoności. Akcja oparta jest luźno na powieści Thomasa Pynchona Vineland i podąża za Bobem Fergusonem - byłym bojownikiem radykalnej grupy sprzed lat, w którego wciela się Leonardo DiCaprio. Gdy na horyzoncie pojawia się dawno niewidziany wróg, Ferguson zostaje wciągnięty w kolejną walkę - tym razem nie tyle o ideologię, ile o własną rodzinę, tożsamość i sens tego, co robił kiedyś. Świat w jakim się porusza - pełen ekstremizmów, absurdów i szaleństw codzienności - wydaje się miejscem, gdzie granice między komedią a tragedią zacierają się bez ostrzeżenia. „Jedna bitwa po drugiej” czyli gorzka satyra i przewrotna komedia w jednym To nie jest klasyczny thriller ani typowa satyra polityczna. Anderson świetnie łączy czarny humor z ostrym spojrzeniem na temat ekstremizmów, uprzedzeń i podziałów społecznych. Film balansuje między śmiechem a niepokojem - sceny galopujących akcji przeplatają się z gorzkimi komentarzami o współczesności i własnej tożsamości. Najlepiej widać to w sposobie, w jaki postaci reagują na kolejne „bitwy”: nie tylko te fizyczne, ale i te w głowach bohaterów. Ten styl bywa czasem męczący - bo Anderson nie oszczędza widza. Ale w tej kompozycji intensywnej akcji, groteski i refleksji jest coś magnetycznego: film ciągle zaciera granice między tym, co poważne, a tym, co absurdalne, pokazując, że w teatrze dzisiejszego świata jedno nie istnieje bez drugiego. View oEmbed on the source website Obsada, bohaterowie i chemia na ekranie Wielowątkowa obsada tego kina to nie tylko zestaw nazwisk - to prawdziwe silosy aktorskie: DiCaprio jako Ferguson jest surowy, cierpiący i chwilami zabawny w swojej desperacji - jak ktoś, kto wciąż nie może się pogodzić z przeszłością i własnymi błędami. Sean Penn, choć w roli antagonistycznej, wnosi do filmu chłód i bezwzględność, która popycha historię ku nieoczekiwanym zwrotom. Benicio Del Toro pojawia się jako przewrotny „mistrz zen”, kontrastując z chaosem akcji i absurdami fabuły. Teyana Taylor i Chase Infiniti dopełniają kalejdoskop postaci, które balansują między empatią, cynizmem i impulsem walki. To ensemble, które naliczyło rekordowe siedem nominacji do SAG Awards, jest jednym z powodów, dla których film jest jednym z najczęściej dyskutowanych tytułów sezonu oscarowego. Struktura narracji: rytm bitew, rytm życia „Jedna bitwa po drugiej” nie opowiada historii liniowo. To raczej seria rytmicznych uderzeń - bitew, flashbacków i bitew w psychice bohaterów. Anderson potrafi sprawić, że nawet najbardziej chaotyczne sceny mają swoją muzykę i sens: każdy pojedynek, każda konfrontacja to drobna odsłona ludzkich lęków, obaw i potrzeb. Musze przyznać, że narracja w tym filmie pędzi jak lawina - w jednej chwili śmiejesz się z przewrotności sytuacji, w następnej czujesz ciężar bólu i historii, którą niosą postaci. To kino, które działa na wielu poziomach: intelektualnym, emocjonalnym i visceralnym (film oddziałuje na widza nie tylko intelektualnie czy emocjonalnie, ale przede wszystkim bezpośrednio na ciało i instynkty, wywołując fizyczne reakcje). Anderson, znany z perfekcyjnego kunsztu wizualnego, tym razem sięga po bogatą paletę obrazu: scena pustynnej akcji kontrastuje z klaustrofobicznymi wnętrzami, realistyczne detale przeplatają się z surrealistycznymi ujęciami pamięci i lęku. Kameralna intymność miesza się tu z epickim rozmachem scen bitewnych, a muzyka - często niepokojąca - podkreśla napięcie fabularne. Tak jak w najlepszych filmach Andersona, obraz mówi tu równie dużo co słowa. Nagrody, sezon i Oscary dla „Jedna bitwa po drugiej” Nie sposób pisać o tym filmie, nie wspominając o jego statusie w sezonie nagród. Po triumfie na Critics Choice Awards jako najlepszy film roku, zwycięstwach na Golden Globes i dominacji podczas BAFTA, gdzie zdobył aż sześć nagród, „Jedna bitwa po drugiej” (ang. „One Battle After Another”) jest jednym z głównych pretendentów do Oscarów 2026 - w tym w kategorii Najlepszy Film, Reżyseria i aż kilku aktorskich wyróżnień. (W tym dla DiCaprio - posiadającego w swojej karierze tylko jednego Oscara - za najlepszego aktora pierwszoplanowego) Ale Oscary to tylko część narracji tego filmu - nie jako nagrody same w sobie, ale jako dowód, że kino z dużym budżetem może być zarówno ambitne, jak i masowe, a jednocześnie przemawiać do serc i umysłów widzów. Refleksja: „Jedna bitwa po drugiej” to kino, które odbija nasz świat To nie jest film idealny - momentami zbyt gęsty, zbyt eklektyczny, a narracja potrafi przytłoczyć. Ale w jego niedoskonałości tkwi też siła: przypomina nam, że świat nie składa się z prostych opowieści, że każdy konflikt, każdy lęk i każda emocja ma swoje głębsze echo. Anderson pokazuje, że nawet w chaosie współczesności można znaleźć spójność serca i umysłu - że kino może być formą opowieści, której tempo jest właśnie tak szybkie, nieprzewidywalne i wielowymiarowe, jak nasze własne życie. „Jedna bitwa po drugiej” to film wyzywający, emocjonalny i błyskotliwy. To kino akcji, które potrafi wstrząsnąć tak samo jak refleksja nad kondycją współczesnego świata. W Polsce dostępny jest na platformach HBO Max oraz Apple TV. Jeśli kochasz kino, które nie boi się zadawać pytań i mieszać gatunków - ten film to uczta, która zostaje w głowie długo po napisach końcowych.
Samotna, spłukana i w sieci. Nowy serial z Elle Fanning i gwiazdami Hollywood wywołuje gorącą dyskusję wśród widzów
„Margo jest spłukana” to nowy serial Apple TV+, który już przed premierą wywołuje gorącą dyskusję. Platforma pokazała pierwszy zwiastun produkcji o młodej kobiecie - samotnej matce, która w obliczu narastających rachunków zaczyna zarabiać w Internecie na publikowaniu treści dla dorosłych.
Apple TV+ pokazała pierwszy zwiastun serialu „Margo jest spłukana”, a reakcje w Internecie ruszyły natychmiast. Produkcja budzi zainteresowanie, bo opowiada o młodej kobiecie, która zostaje samotną matką i w krótkim czasie musi zmierzyć się z narastającymi kosztami życia. W centrum historii jest presja kolejnych rachunków i decyzja, by szukać pieniędzy w sieci: bohaterka zaczyna zarabiać na publikowaniu treści dla dorosłych. To właśnie ten punkt fabuły sprawił, że serial zaczął dzielić komentujących na długo przed debiutem. Kim jest Margo i co dokładnie uruchamia lawinę wydarzeń Główna bohaterka, Margo, to studentka i początkująca pisarka, która wchodzi w dorosłość z bagażem nietypowego domu. Jej matka pracowała jako kelnerka w popularnej sieci restauracji, a ojciec był zawodowym wrestlerem (amerykańskim zapaśnikem). Kiedy Margo dowiaduje się, że zostanie matką, codzienność zaczyna przyspieszać, a stabilność finansowa staje się kluczowa. Serial pokazuje, jak bohaterka próbuje utrzymać siebie i dziecko, gdy sytuacja robi się coraz trudniejsza. W pewnym momencie wybiera drogę, która zmienia jej życie: publikuje płatne materiały dla dorosłych na popularnej platformie internetowej. Nowy serial Apple TV „Margo jest spłukana”. Za sterami nagradzany showrunner i historia z bestselleru Za serialem stoi David E. Kelley, który w tym projekcie pełni funkcję showrunnera. Scenariusz inspirowany jest bestsellerową powieścią „Margo’s Got Money Troubles” autorstwa Rufi Thorpe. To połączenie tematu, który mocno rezonuje społecznie, z formatem serialowym sprawia, że produkcja przyciąga uwagę także tych widzów, którzy zwykle omijają komedie. Twórcy sygnalizują historię opartą na nieoczywistych wyborach i konsekwencjach, a najnowszy zwiastun podbija zainteresowanie przed startem na Apple TV+. View oEmbed on the source website Plejada gwiazd w obsadzie „Margo jest spłukana” i znane nazwiska za kamerą W roli Margo występuje Elle Fanning („Czarownica”, „Wartość sentymentalna”, serial „Wielka”), która jest również jedną z producentek wykonawczych serialu. Na ekranie pojawią się także Michelle Pfeiffer, Nicole Kidman, Nick Offerman, Marcia Gay Harden, Greg Kinnear, Michael Angarano, Thaddea Graham, Rico Nasty oraz Lindsey Normington. Za kamerą stanęły Dearbhla Walsh, Kate Herron i Alice Seabright. Zestawienie głośnych nazwisk i temat, który wywołuje skrajne reakcje, to mieszanka, która już teraz winduje oczekiwania wobec premiery i sprawia, że widzowie uważnie śledzą każdy kolejny materiał promocyjny. Kiedy oglądać „Margo jest spłukana” na Apple TV+? „Margo jest spłukana” zadebiutuje na platformie Apple TV+ 15 kwietnia 2026 roku. Tego dnia widzowie otrzymają trzy pierwsze odcinki. Kolejne epizody będą pojawiać się w każdą środę, aż do finału zaplanowanego na 20 maja 2026 roku. To oznacza, że dyskusja, która zaczęła się od zwiastuna, ma szansę rozkręcać się z tygodnia na tydzień wraz z rozwojem historii Margo. W praktyce serial wchodzi na platformę w modelu, który pozwala śledzić wydarzenia na bieżąco i porównywać reakcje po każdym kolejnym odcinku.
To najlepszy film na wiosnę według AI. Rozczula, bawi i pokrzepia jak żaden inny
Czasem wszystko się rozpada, a jednak właśnie wtedy zaczyna się coś ważnego. „Mała miss” - najlepszy film na wiosnę według AI - to ciepła, absurdalna i bardzo wzruszająca opowieść o rodzinie, która starym volkswagenem rusza w drogę na dziecięcy konkurs piękności.
Sztuczna inteligencja coraz mocniej wchodzi do naszej codzienności. Pytamy ją o drogę, o najlepszy przepis na urodzinowe ciasto, najlepszy kryminał do obejrzenia na wieczór, prosimy o pomoc w pracy, statystyki czy redagowanie pism. Coraz więcej osób traktuje AI także jak rozmówcę, a czasem nawet jak terapeutę. Dlaczego więc nie zapytać jej o najlepszy film na wiosnę? Postanowiłam to sprawdzić. I muszę przyznać, że wybór sztucznej inteligencji jest zaskakująco trafny. AI wskazała film, który idealnie pasuje do momentu w roku, kiedy wszystko zaczyna się od nowa - ciepły, absurdalny i pełen nadziei - Little Miss Sunshine, czyli w polskiej wersji językowej: „Małą miss”. Chcesz oglądać najbardziej inspirujące filmy i seriale? Zapisz się do <a id="menur4sre" class="fui-Link ___1q1shib f2hkw1w f3rmtva f1ewtqcl fyind8e f1k6fduh f1w7gpdv fk6fouc fjoy568 figsok6 f1s184ao f1mk8lai fnbmjn9 f1o700av f13mvf36 f1cmlufx f9n3di6 f1ids18y f1tx3yz7 f1deo86v f1eh06m1 f1iescvh fhgqx19 f1olyrje f1p93eir f1nev41a f1h8hb77 f1lqvz6u f10aw75t fsle3fq f17ae5zn" title="https://www.elle.pl/newsletter/" href="https://www.elle.pl/newsletter/" target="_blank" rel="noreferrer noopener" aria-label="Link newslettera ELLE">newslettera ELLE, odbierz kod i skorzystaj z 2-miesięcznego dostępu do Player.pl „Mała miss” to idealny film na wiosnę nie tylko według AI Jeśli nigdy wcześniej nie widzieliście tego filmu, koniecznie go włączcie. To produkcja, która aż za bardzo przypomina prawdziwe życie. Rodzina Hooverów jest daleka od ideału. Ojciec obsesyjnie wierzy w sukces, matka próbuje utrzymać wszystkich w ryzach, nastoletni syn milczy od miesięcy, dziadek ma wyjątkowo niepoprawne poczucie humoru, a wujek przechodzi poważny życiowy kryzys. Kiedy najmłodsza w rodzinie Olive dostaje szansę udziału w konkursie piękności Little Miss Sunshine, wszyscy wsiadają do wysłużonego żółtego busa i ruszają w drogę przez Amerykę. Ta podróż bardzo szybko zamienia się w serię katastrof, nieporozumień i absurdalnych sytuacji. A jednak właśnie dzięki nim bohaterowie zaczynają rozumieć się trochę lepiej. „Mała miss” (Little Miss Sunshine) to idealny film na wiosnę nie tylko według AI. Krytycy w serwisie Rotten Tomatoes przyznali mu aż 91 proc. pozytywnych opinii, a widzowie mimo upływu 20 lat od premiery potwierdzają ten wynik - film wciąż pozostaje jednym z najbardziej lubianych tytułów w swoim gatunku. View oEmbed on the source website Film, który mówi coś ważnego o porażkach Niemal każdy rodzic chce, żeby jego dziecko wypadło jak najlepiej - wygrywało konkursy, zdobywało nagrody, a w szkolnym przedstawieniu grało główną rolę. Czasem jednak bardzo łatwo wpaść w spiralę ambicji i zacząć wywierać na najmłodszych presję, by zawsze byli najlepsi. „Mała miss” z dużą czułością i humorem przypomina, że w dzieciństwie ważniejsze od wygrywania bywa po prostu bycie sobą. To, co wyróżnia „Małą miss”, to sposób, w jaki opowiada o sukcesie. Film delikatnie podważa obsesję wygrywania za wszelką cenę i pokazuje, że czasem największą wartością jest sama próba. Olive nie jest idealną kandydatką na królową dziecięcych konkursów. I właśnie dlatego tak łatwo ją pokochać. Jej szczerość i dziecięca determinacja stają się sercem całej historii. W tej pozornie lekkiej komedii kryje się dużo czułości wobec ludzi, którzy nie zawsze mieszczą się w definicji „zwycięzców”. Jedna z najbardziej niezwykłych rodzin w historii kina - gdzie obejrzeć? W filmie pojawia się fantastyczna obsada: Steve Carell, Toni Collette, Greg Kinnear, Alan Arkin oraz młodziutka Abigail Breslin, która za swoją rolę otrzymała nominację do Oscara. Szczególnie zapada w pamięć Alan Arkin jako ekscentryczny dziadek - bezczelny, szczery i absolutnie nie do podrobienia. Aktor zdobył za tę rolę statuetkę Akademii. Najlepszy film na wiosnę według AI jest dostępny aż na trzech platformach streamingowych. Widzowie mogą go zobaczyć na Disney+, Apple TV oraz na Amazon Prime Video. I uważam, że warto po niego sięgnąć bo „Mała miss” przypomina, że rodzina wcale nie musi być idealna, żeby była najważniejsza. A czasem najpiękniejsze rzeczy zaczynają się wtedy, gdy wszystko idzie zupełnie niezgodnie z planem jaki sobie ułożyliśmy.
„Każdy się starzeje, nie każdy dorasta!”. Ta amerykańska tragikomedia to idealna propozycja na weekend z przyjaciółką
Trzydziestokilkuletnia rozwódka wraca do rodzinnego miasteczka, by odzyskać dawną miłość, która ma już żonę i dziecko. „Kobieta na skraju dojrzałości” to gorzka, błyskotliwa tragikomedia o niedojrzałości, iluzjach i lęku przed przeciętnością.
Są takie filmy, które ogląda się z lekkim dyskomfortem - bo śmiejemy się, a chwilę później czujemy ukłucie w żołądku. Ta amerykańska tragikomedia z 2011 roku to właśnie ten przypadek. Opowiada o kobiecie, która ma wszystko: mieszkanie w wielkim mieście, „karierę”, niezależność. A jednak czegoś dramatycznie jej brakuje. I właśnie dlatego to idealny seans na weekend z przyjaciółką - do śmiechu, do analizowania i do szczerych rozmów po napisach końcowych. O czym jest film „Kobieta na skraju dojrzałości”? „Kobieta na skraju dojrzałości” (ang. Young Adult) w reżyserii Jason Reitman, opowiada historię Mavis Gary - ghostwriterki młodzieżowej serii książek, trzydziestokilkuletniej rozwódki, która utknęła gdzieś między licealnym wyobrażeniem o sobie a rzeczywistością. Wszystko zmienia jeden mail. Zdjęcie noworodka wysłane przez Buddy’ego - jej dawną, „wielką” miłość z czasów szkoły średniej. Mavis pakuje walizkę, wsiada do czerwonego Mini i wraca do rodzinnego Mercury w Minnesocie z absurdalnym, ale w jej głowie całkowicie realnym planem: odzyskać mężczyznę, który ma już żonę i dziecko. Brzmi jak romantyczna komedia? To tylko pozory. View oEmbed on the source website Kobieta, która nie chce dorosnąć. Piotruś Pan w damskiej wersji Mavis (brawurowa Charlize Theron) to bohaterka, której nie da się łatwo polubić. Jest sarkastyczna, cyniczna, często okrutna. Pije za dużo, budzi się obok przypadkowych mężczyzn, żyje wspomnieniem własnej „świetności” z czasów liceum. Jej powrót do rodzinnego miasteczka nie jest sentymentalną podróżą do korzeni - to desperacka próba cofnięcia czasu. I właśnie w tym tkwi siła filmu. To nie jest opowieść o kobiecie, która „odnajduje siebie” w klasyczny, wygodny sposób. To historia o niedojrzałości, iluzjach i o tym, jak bardzo potrafimy okłamywać same siebie. To nie jest film w stylu „Bridget Jones” Choć na pierwszy rzut oka można by go wrzucić do tej samej szuflady co lekkie kobiece komedie, szybko okazuje się, że to znacznie mroczniejsza i bardziej bezlitosna historia. Mavis nie jest uroczą niezdarą. Jest kobietą, która panicznie boi się przeciętności, starzenia i tego, że jej życie nie wygląda tak, jak miało wyglądać. Scenariusz Diablo Cody (tej samej, która napisała „Juno”) przesiąknięty jest cynizmem i ostrym humorem. Dialogi między Mavis a Mattem (w tej roli świetny Patton Oswalt) - dawnym szkolnym outsiderem - są jednocześnie zabawne i bolesne. To właśnie on jako jeden z nielicznych widzi ją taką, jaka jest naprawdę. Nominacje i aktorski popis w filmie „Kobieta na skraju dojrzałości” Rola Mavis przyniosła Charlize Theron nominacje m.in. do Złotego Globu i Satellite Award. I trudno się dziwić. To jeden z tych występów, w których aktorka pozwala sobie na brzydotę - emocjonalną i fizyczną. Nie próbuje być sympatyczna. Nie próbuje się wybielić. Tworzy portret kobiety na skraju załamania, która bardziej niż czegokolwiek boi się przyznać do porażki. To kino niewygodne, ale przez to bardzo prawdziwe. Dlaczego „Kobieta na skraju dojrzałości” to idealny film na weekend z przyjaciółką? Bo po seansie chce się rozmawiać. O byłych, do których nigdy nie powinno się wracać. O kolejnych zmarszczkach, które pojawiły się nie wiadomo skąd. O oczekiwaniach wobec nas samych. O tym, czy naprawdę jesteśmy tam, gdzie chciałyśmy być. I o tym, że dorastanie to proces - często bolesny, czasem upokarzający, ale konieczny. To film, który śmieszy, a potem zostawia widza z lekkim niepokojem. I może właśnie dlatego działa tak dobrze - bo zamiast dawać łatwe pocieszenie, zadaje pytania. Idealny na wieczór z winem, pizzą i przyjaciółką, która nie boi się szczerych rozmów. Tytuł, który zadebiutował na ekranach w 2011 roku dostępny jest obecnie na platformach Amazon Prime Video i Apple TV.
Ta nominacja do Oscarów kompletnie mnie zaskoczyła i wydała mi się nietrafiona. Dopóki nie obejrzałam tego filmu [RECENZJA]
Nominacja „F1” do Oscara wydała mi się kompletnie nie na miejscu - sportowy film? Naprawdę? Dopóki nie zobaczyłam bolidów śmigających po torach, adrenaliny, pasji i historii Sonny’ego Hayesa. Wtedy zrozumiałam, że to nie pomyłka, tylko mistrzowskie kino, któremu będę kibicować na tegorocznej gali.
Oscary zawsze wywołują emocje. Od jakiegoś czasu mają opinię mniej ekscytujących niż kiedyś, że już nie są tym, czym były - a jednak powiedzmy sobie szczerze Oscar to wciąż Oscar. To wyróżnienie, które zostaje z filmem i aktorem na zawsze. Zwroty „oscarowy film”, czy „oscarowe arcydzieło” przyciągają widzów jak magnes. I w tym tkwi siła tej nagrody, o którą każdego roku walczy nie tylko Hollywood, ale cały świat kina. Kiedy ogłoszono tegoroczne nominacje w kategorii Najlepszy Film, byłam szczerze zaskoczona - „sportowy” film o wyścigach w nominowanej 10-tce? Spodziewałam się kilku innych tytułów, myślałam, że to pomyłka. Dopóki nie zobaczyłam „F1”. I wtedy zrozumiałam, że nominacja jest całkowicie zasłużona. O czym jest film „F1”? „F1” opowiada historię Sonny’ego Hayesa (Brad Pitt), kierowcy Formuły 1 starej szkoły, który po tragicznym wypadku w młodości wraca na tor, by stawić czoła przeszłości i poprowadzić młody, nieprzystosowany zespół do zwycięstwa. Sonny to indywidualista, buntownik, który żyje na własnych zasadach, balansując między ryzykiem a pasją, między wyluzowaną arogancją a geniuszem taktyki. Joseph Kosinski - reżyser „Top Gun: Maverick” - przenosi nas w świat wyścigów na prawdziwych torach w Londynie, Abu Zabi czy Monako. Mistrzowskie ujęcia z wnętrza kabiny i zewnętrzne, panoramiczne ujęcia, które pozwalają poczuć prędkość i napięcie - wszystko tworzy widowisko audiowizualne, które zapiera dech w piersiach. To kino, które nie tylko pokazuje sport, ale też ludzi stojących za kierownicą - z ich lękami, ambicjami i potrzebą życia na własnych zasadach. View oEmbed on the source website Obsada „F1” Brad Pitt jest sercem i duszą tego filmu. Uwielbiam go od lat - nawet reklamy, w których parzy kawę, są wciągające. A 62-letni Brad w „F1” pokazuje, że wciąż może wszystko. Grany przez niego Sonny Hayes to bohater pełen spokoju, luzu i charyzmy, który niczego nie musi udowadniać, a mimo to hipnotyzuje widza przy każdym zakręcie i przy każdej scenie. Damson Idris jako Joshua Pearce wnosi młodzieńczą niepewność, ambicję i ego, Kerry Condon jako Kate - inteligencję i urok, a Javier Bardem jako Ruben Cervantes spokój i doświadczenie, które scala zespół. Drugoplanowe role, jak Callie Cooke (Jodie), Kim Bodnia (Kasper), Tobias Menzies (Banning), dopełniają film, tworząc pełen emocji, dynamiczny i realistyczny świat. Chemia między aktorami sprawia, że każda scena jest wciągająca i żywa. Co działa w tym filmie i dlaczego jest wart zobaczenia „F1” to przede wszystkim spektakularne kino rozrywkowe. Adrenalina, wyścigi, spektakularne wypadki - wszystko zrealizowane w taki sposób, że widz czuje się częścią toru, częścią zespołu, częścią historii. To nie jest tylko pokaz samochodów - to historia ludzi, ich pasji, ambicji i emocji. Joseph Kosinski z operatorem Claudio Mirandą budują napięcie mistrzowsko - kamery w kabinach bolidów, zewnętrzne ujęcia, dynamika montażu sprawiają, że widz siedzi na krawędzi fotela. Hans Zimmer (ten od „Gladiatora”) dostarcza epickiego soundtracku, wzmacniając każdy moment emocji, a klasyczne utwory Queen czy Led Zeppelin dodają nostalgii i mocy. Każdy element filmu - od precyzyjnie wykreowanego świata Formuły 1, przez świetnie napisane postaci, po wizualną i dźwiękową stronę widowiska - działa razem, tworząc doświadczenie, które nie pozwala oderwać wzroku od ekranu. Czy „F1” powinno otrzymać Oscara? Po seansie wiem jedno - tak, „F1” zasługuje na Oscara. To nie tylko widowisko, to emocje, napięcie, perfekcyjnie poprowadzona narracja i doskonałe aktorstwo. Pitt, Idris i Condon tworzą bohaterów, którym kibicujesz od pierwszej minuty, a film pokazuje, że kino rozrywkowe może być jednocześnie spektakularne, emocjonalne i głębokie. Dzieło Josepha Kosinskiego dostępne jest na platformach Amazon Prime Video oraz Apple TV. Oczywiście przy „Hamnecie”, „Frankensteinie” czy „Wartości sentymentalnej” a także najliczniej w historii nominowanym filmie jakim są „Grzesznicy” ciężko będzie wyszarpać statuetkę za Najlepszy film - choć historia pokazuje, że w świecie kina wszystko jest możliwe. Bez względu na to, czy „F1” otrzyma statuetkę czy nie to warto zobaczyć ten film. Bo to opowieść o pasji, rywalizacji, miłości, strachu i mierzeniu się z własnymi ograniczeniami, która zręcznie łączy widowisko sportowe z ludzkimi historiami zostającymi w pamięci. I choć na początku byłam sceptyczna, to po seansie nie mam wątpliwości - „F1” jest oscarowe, bo przypomina, że kino potrafi zachwycić, porwać i wzruszyć jednocześnie. A Kosinski znów pokazuje, że kino rozrywkowe może być epickie, wciągające i zaskakujące - i za to biję mu brawo.