Najlepsza komedia o weselu z Anne Hathaway, jaką zobaczysz w tym roku. Przyjaciółki zamieniają się w rywalki
Czasem w życiu potrzebujemy tylko jednej rzeczy – porządnej dawki śmiechu. „Ślubne wojny” to komedia, która idealnie wpisuje się w klimat filmów o tematyce weselnej, ale z przymrużeniem oka i szczyptą zwariowanego humoru.
Nie ma jednej definicji najlepszej komedii, ale rankingi widzów i krytyków jasno pokazują, które filmy rozbawiły najszerzej i najsilniej. Wśród najchętniej polecanych na całym świecie pozycji często pojawiają się takie kultowe tytuły jak „Dzień świstaka”, „Kevin sam w domu”, „Jak stracić chłopaka w 10 dni” czy „Kac Vegas”. To filmy, które nie tylko przynoszą śmiech, ale potrafią też wnikliwie portretować relacje międzyludzkie i społeczne absurdy. Polskie rankingi również mają swoje gwiazdy – „Planeta singli”, „Listy do M.” czy „Sztuka kochania” to produkcje, które zdobyły serca widzów. Sezon letni to idealny czas na komedie z weselem i ślubem w tle. Jedna z nich to "Ślubne wojny". "Ślubne wojny" – od przyjaźni do rywalizacji Jeśli szukacie lekkiej, pełnej humoru i zwariowanych zwrotów akcji komedii, „Ślubne wojny” to idealna propozycja. Film, który od lat bawi widzów na całym świecie, jest dostępny na Prime Video. Emma Alan (w tej roli Anne Hathaway) i Liv Lerner (Kate Hudson) od dawna marzą o idealnym ślubie. Obie zakochane, obie gotowe powiedzieć „tak” w ekskluzywnym, nowojorskim Hotelu Plaza. Jednak z powodu pomyłki ich wesele zostało wpisane na ten sam dzień. Zamiast współpracy w planowaniu, między przyjaciółkami zaczyna się prawdziwa wojna o każdy detal weselnych przygotowań. Gwiazdorska obsada „Ślubne wojny” to przede wszystkim świetna obsada, która gwarantuje mnóstwo humoru i pozytywnej energii. Anne Hathaway i Kate Hudson doskonale oddają napięcia między przyjaciółkami, a postacie Nate'a (Bryan Greenberg) i Fletchera (Chris Pratt) dodają filmowi świeżości. Wśród aktorów znaleźli się także Steve Howey, Candice Bergen czy Kristen Johnston. Reżyserem filmu jest Gary Winick. Opinie o filmie „Ślubne wojny” to klasyczna komedia ślubna pełna zabawy, ale także pokazująca z humorem zawiłości relacji międzyludzkich. Film zdobył nagrodę Teen Choice dla Anne Hathaway za ulubioną aktorkę komedii, choć zebrał również kilka nominacji do mniej przychylnych wyróżnień, jak Złote Maliny. Mimo to pozostaje uwielbiany przez fanów za lekkość i świetną grę aktorską. Typowa komedia romantyczna przepełniona schematami, jednakże mimo wszystko ogląda się dość przyjemnie. Kika dobrych momentów z nutką absurdu i irracjonalności. - tomb2525 (filmweb.pl) Film przyjemny w odbiorze, zabawny. Dobra gra aktorska. Fabuła nie nudzi i nie ciągnie się w nieskończoność. Ogólnie film dość dobry i godny polecenia. - Kuba Matuszewski (filmweb.pl)
„Przepiękny w swej prostocie!” Ten film z gwiazdorską obsadą udowadnia, że doświadczenie nigdy się nie zestarzeje
„Praktykant” to ciepła, inteligentna opowieść o tym, że wiek w pracy nie musi oznaczać końca, ale może być początkiem czegoś zupełnie nowego. Film z Robertem De Niro i Anne Hathaway w rolach głównych pokazuje, że doświadczenie potrafi zmieniać nie tylko ludzi, ale i relacje między nimi.
Choć Anne Hathaway znów pojawia się na ekranie jako kultowa Andy Sachs w „Diabeł ubiera się u Prady 2” (gdzie jest absolutnie zachwycająca), to właśnie jej rola w „Praktykancie” jest tą, do której wracam najchętniej. Nie ma tu ikonowego blichtru ani wielkiego modowego świata, który definiuje jej najbardziej rozpoznawalne ekranowe wcielenie. Jest za to coś bardziej codziennego - zmęczenie, odpowiedzialność i próba utrzymania wszystkiego w równowadze. I właśnie w tej zwyczajności Hathaway jest najbardziej wiarygodna. Emerytura, która wcale nie jest końcem, tylko nowym początkiem Przejście na emeryturę to moment, który z jednej strony wyczekujemy przez lata pracy, a z drugiej - rzadko naprawdę jesteśmy na niego gotowi. Nagle znikają rytm dnia, obowiązki i struktura, która przez dekady porządkowała codzienność. Człowiek, który całe życie funkcjonował w narzuconym schemacie, musi nauczyć się tworzyć go od nowa - samodzielnie, bez zewnętrznych ram. W tym etapie często pojawia się cisza, samotność i niepokojące pytanie o własną potrzebę bycia „jeszcze komuś potrzebnym”. Właśnie ten moment interesuje Nancy Meyers najbardziej. W „Praktykancie” reżyserka pokazuje emeryturę nie jako kres, ale jako przestrzeń, w której można na nowo zdefiniować siebie - i znaleźć sposób, by życie znów zaczęło mieć swój rytm. „Praktykant” - film, który powinien zobaczyć każdy szef Nancy Meyers stworzyła ciepłą, mądrą i pełną humoru historię o pracy, relacjach i tym, że różnice pokoleniowe wcale nie muszą dzielić – mogą łączyć. Akcja filmu przenosi nas do tętniącego życiem Nowego Jorku i modowego start-upu About the Fit. To właśnie tam trafia Ben – 70-letni wdowiec (Robert De Niro), który po przejściu na emeryturę szuka nowego sensu w życiu. Zgłasza się więc na... staż dla seniorów! Na miejscu poznaje Jules (Anne Hathaway) – ambitną, błyskotliwą szefową firmy, która codziennie zmaga się z presją sukcesu i próbą pogodzenia życia prywatnego z zawodowym. I choć początkowo ich spotkanie wydaje się kompletnie nie z tej bajki, szybko okazuje się, że oboje mogą się od siebie sporo nauczyć. Właśnie w tym tkwi urok „Praktykanta” – to nie tylko komedia o pracy, ale też piękna historia o empatii, zaufaniu i sile ludzkich relacji. Robert De Niro jako stażysta, którego każdy chciałby mieć w zespole Ben to nie stereotypowy starszy pan, który gubi się w świecie technologii. To były dyrektor z klasą, humorem i ogromnym sercem. Od pierwszego dnia w biurze zdobywa sympatię młodszych współpracowników – pokazując im, że szacunek i dobre maniery nigdy nie wychodzą z mody. De Niro gra tę rolę z takim ciepłem i wdziękiem, że trudno go nie polubić. Jules to uosobienie nowoczesnej liderki: ambitna, skupiona, pełna pasji – ale też zwyczajnie zmęczona. Prowadzi firmę, która rozwija się w zawrotnym tempie, i próbuje jednocześnie nie zgubić siebie po drodze. Ben staje się dla niej lustrem – przypomina jej, że szef nie musi wiedzieć wszystkiego i że czasem warto zwolnić. Ich relacja to kwintesencja mentoringu i prawdziwego partnerstwa w pracy. Generation gap? Raczej generation team W „Praktykancie” różnica pokoleniowa nie jest problemem – to punkt wyjścia do rozmowy i współpracy. Nancy Meyers świetnie pokazuje, jak starsze pokolenie może wnieść do firmy spokój, doświadczenie i kulturę pracy, a młodsze – świeżą energię i odwagę do zmian. Ben uczy młodych dystansu i klasy, a oni pokazują mu, że nowoczesność nie gryzie. W efekcie powstaje coś, co w prawdziwym życiu chcielibyśmy widzieć częściej – prawdziwy międzypokoleniowy zespół, w którym każdy ma swoje miejsce. Gdzie obejrzeć film „Praktykant”? „Praktykant” nie próbuje szokować ani moralizować. To film, który po prostu dobrze się ogląda – jest ciepły, zabawny i mądry. Przypomina, że za każdym liderem stoi człowiek – ze swoimi emocjami, wątpliwościami i potrzebą wsparcia. A czasem wystarczy tylko ktoś taki jak Ben, żeby wszystko wróciło na właściwe tory. Film, który mimo upływu 11 lat wciąż ma u widzów ocenę 7,5/10 dostępny jest na platformach Apple TV oraz Player.pl
Netflix usuwa jeden z najodważniejszych romansów dekady. W obsadzie Jake Gyllenhaal i Anne Hathaway
„Miłość i inne używki” to odważna, zabawna i poruszająca opowieść, która wymyka się schematom komedii romantycznej. Niestety, Netflix usuwa ją ze swojej biblioteki już 3 maja.
Są komedie romantyczne, które oglądamy dla poprawy humoru, by na chwilę zapomnieć o rzeczywistości. I jest „Miłość i inne używki” - film, który łamie wszystkie zasady gatunku, miesza śmiech ze łzami i zostaje w głowie na długo po seansie. To ostatnia szansa, by zobaczyć ten niebanalny obraz, zanim 3 maja zniknie z biblioteki Netflixa. A naprawdę warto, choćby dla jednej z najgorętszych ekranowych par w historii kina. To nie jest kolejna komedia romantyczna Na pierwszy rzut oka wszystko się zgadza: on, Jamie (Jake Gyllenhaal), jest czarującym i nieco zagubionym przedstawicielem farmaceutycznym, który robi karierę na fali popularności Viagry. Ona, Maggie (Anne Hathaway), to niezależna i pełna życia artystka, która nie szuka stałego związku. Ich znajomość zaczyna się od czysto fizycznej fascynacji. I tu zaczyna się prawdziwa historia, bo Maggie choruje na Parkinsona, a to, co miało być tylko romansem, przeradza się w głębokie uczucie, które musi zmierzyć się z czymś więcej niż tylko typowe dla komedii romantycznych nieporozumienia. „Miłość i inne używki”: Chemia, która rozsadza ekran (OPINIA) Siłą filmu jest jednak przede wszystkim aktorski duet. Chemia między Anne Hathaway a Jake’em Gyllenhaalem jest tak namacalna i autentyczna, że kradnie każdą scenę. Oboje podeszli do swoich ról z niezwykłą odwagą, nie bojąc się ani emocjonalnej, ani fizycznej nagości. To właśnie ich bezpruderyjność sprawia, że ta historia jest tak poruszająca i prawdziwa. Film bywa chaotyczny, momentami próbuje złapać zbyt wiele wątków naraz – od satyry na koncerny farmaceutyczne po dramat o nieuleczalnej chorobie. Ale właśnie w tej niedoskonałości tkwi jego urok. To opowieść, która nie daje łatwych odpowiedzi, ale udowadnia, że miłość potrafi być najsilniejszą z „używek”.
O tym psychologicznym thrillerze było głośno już 2 lata temu. To będzie najmocniejsza ekranizacja twórczości Colleen Hoover
Miał być kontrowersyjny - i wygląda na to, że taki właśnie będzie. „Verity” po pierwszym zwiastunie zapowiada się na jeden z najmocniejszych thrillerów psychologicznych ostatnich lat.
Pierwszy teaser filmu „Verity” już ustawia ton: elegancki, chłodny w formie, a pod spodem niepokojąco lepki od sekretów. Amazon MGM Studios odsłoniło zaledwie kilka kadrów, ale wystarczy, by poczuć, że ten thriller psychologiczny będzie grał na napięciu jak na idealnie nastrojonym instrumencie. W rolach głównych: Anne Hathaway, Dakota Johnson i Josh Hartnett. Teaser otwiera drzwi do domu, w którym nic nie jest oczywiste „Verity” zaczyna się od pozornie racjonalnego układu: Lowen Ashleigh, początkująca pisarka, dostaje zlecenie, które mogłoby stać się przepustką do literackiego świata. Ma dokończyć bestsellerową serię książek Verity Crawford, słynnej autorki thrillerów, która po wypadku nie może kontynuować pracy. Dakota Johnson wciela się w Lowen, a Anne Hathaway gra Verity - postać, wokół której gęstnieje atmosfera, jakby każdy korytarz w domu miał własną pamięć. Decyzja Jeremy’ego, męża Verity, uruchamia mechanizm znany z najlepszych historii o ambicji i pokusie wejścia w cudze życie bez zaproszenia. Lowen trafia do domu Crawfordów, by pracować nad tekstem, ale szybko okazuje się, że nie jest to przestrzeń, w której można bezpiecznie oddzielić warsztat od emocji. To thriller psychologiczny w czystej definicji: opowieść o tym, jak łatwo dać się wciągnąć w narrację, która udaje prawdę. View oEmbed on the source website Rękopis wywraca fabułę i podważa wszystko, co wydawało się „pewne” Punktem zapalnym staje się odnaleziony rękopis: niepublikowane wcześniej, niedokończone zapiski Verity. Ten tekst - z założenia ukryty, prywatny i niewygodny - zaczyna przejmować kontrolę nad wyobraźnią Lowen i rozsadza jej poczucie bezpieczeństwa od środka. Zapisane strony mają w sobie coś z intymnego szeptu, który w thrillerach bywa najgłośniejszym alarmem: podważają stan psychiczny Verity i zacierają granicę między prawdą a fikcją. Wraz z kolejnymi odkryciami komplikuje się też relacja Lowen z Jeremym. To napięcie nie jest dodatkiem, ale rdzeniem historii - bo „Verity” opowiada nie tylko o tajemnicach, lecz także o tym, jak rodzi się zależność i jak łatwo pomylić bliskość z manipulacją. Na ekranie, obok Hathaway, Johnson i Hartnetta, pojawiają się również Brady Wagner, Asel Swango oraz Daniel Echevarria. Colleen Hoover znów trafia do kina, a ta adaptacja ma być najciemniejsza Film jest adaptacją bestsellerowej powieści Colleen Hoover, która w Polsce ukazała się nakładem wydawnictwa Otwartego. „Verity” bywa określana jako najbardziej mroczna z jej ekranizowanych historii: zamiast romantycznego uniesienia dominuje tu duszny niepokój, a emocje nie niosą ulgi, tylko kolejne pytania. To także kolejny dowód na siłę trendu, w którym kobieca perspektywa nie jest dekoracją, lecz silnikiem opowieści - intensywnej, ryzykownej, wciągającej. W ciągu dwóch lat „Verity” ma być czwartą adaptacją twórczości Hoover, po wcześniejszych hitach filmowych tj. „It Ends with Us” - opartych na jej książkach. Teraz stawka wydaje się jeszcze wyższa: teaser obiecuje historię, która nie tyle „zostaje w głowie”, ile nie chce z niej wyjść - aż do premiery 2 października i długo po niej.
„Diabeł ubiera się u Prady 2” miał być skokiem na nostalgię. Okazał się filmem, którego naprawdę potrzebowaliśmy [RECENZJA]
Bałam się tego seansu. Jak wielu fanów kultowego hitu sprzed lat podejrzewałam, że druga część będzie próbą odcinania kuponów od legendy. Tymczasem wyszłam z kina wzruszona, rozbawiona i z poczuciem, że ten sequel mówi o naszym świecie więcej, niż można było się spodziewać.
Byłam na przedpremierze z zaproszenia marki Reserved. Pokaz odbył się 23 kwietnia w warszawskiej Kinotece, więc chwilę temu, a to, co zobaczyłam, musiałam przez kilka dni zachować dla siebie. W przypadku tego filmu było to wyjątkowo trudne. Bo są premiery, o których zapomina się jeszcze w drodze do domu. I są takie, po których człowiek wychodzi z kina, siada na chwilę w ciszy i myśli: muszę o tym komuś opowiedzieć. „Diabeł ubiera się u Prady 2” jest właśnie takim filmem. Film od 1 maja będzie dostępny dla wszystkich widzów we wszystkich kinach w całej Polsce. Szykujcie się więc na długie rozmowy po seansie. Jestem pewna, że ten tytuł zawładnie polskimi kinami. I całe szczęście. Ta recenzja nie zawiera spoilerów. „Diabeł ubiera się u Prady 2”. Powrót do historii, która była czymś więcej niż filmem Pierwsza część, która trafiła do kin dwadzieścia lat temu, była dla wielu z nas czymś więcej niż komedią o modzie. „Diabeł ubiera się u Prady” to był film o marzeniach. O tym, że można wejść do świata, który wydaje się zamknięty. O tym, że dziewczyna po studiach, trochę zagubiona, trochę niepewna siebie, może znaleźć się nagle w samym centrum wielkiego świata. Niemal wszyscy identyfikowaliśmy się z Andy. Miliony kobiet na całym świecie dałyby się pokroić za choćby ułamek jej szczęścia. To była ta dziewczyna, która trafia na staż do najbardziej prestiżowego magazynu mody i nie do końca zdaje sobie sprawę, w jak wielką paszczę lwa właśnie weszła. Towarzyszyliśmy jej w każdej scenie. Trzymaliśmy za nią kciuki. Patrzyliśmy, jak się zmienia, jak zaczyna rozumieć ten świat, jak zaczyna czerpać z niego przyjemność. Ale patrzyliśmy też, jak zaczyna rozumieć cenę sukcesu. Pierwszy film mówił nam coś bardzo ważnego: warto sięgać po marzenia, ale nie każde marzenie, które błyszczy na początku, będzie tym samym marzeniem na końcu. To była też historia o szukaniu własnej drogi. I właśnie dlatego wydawało się, że ten film zakończył się idealnie. Że niczego więcej nie trzeba dopowiadać. Dopóki nie zobaczyłam drugiej części. Dziś wiem jedno: ta historia bardzo potrzebowała powrotu. View oEmbed on the source website „Diabeł ubiera się u Prady 2” w kinach. Od pierwszej sceny czuć tę samą przyjemność Największy strach przed sequelem był prosty: czy da się wrócić do tego samego klimatu po dwudziestu latach? Odpowiedź brzmi: tak. Od pierwszej sceny poczułam dokładnie tę samą przyjemność, którą czuje się podczas oglądania pierwszej części. Ten sam rodzaj lekkości, elegancji, humoru i ekranowego uroku, który sprawia, że człowiek po prostu dobrze się czuje, siedząc w kinowym fotelu. Oczywiście kadry są inne. Kino przez dwie dekady ogromnie się zmieniło. Zmienił się rytm montażu, tempo opowieści, sposób filmowania miasta. Ale przyjemność z oglądania tego filmu ma dokładnie ten sam vibe. Znów dostajemy obłędne ujęcia Nowego Jorku. Szklane wieżowce, ruchliwe ulice, żółte taksówki, ikoniczne kamieniczki, które znamy z „Seksu w wielkim mieście” czy „Jak stracić chłopaka w 10 dni”. To jest ten Nowy Jork, który nie wygląda jak miasto. Wygląda jak obietnica. I tak, po seansie znów miałam ochotę spakować walizkę i przenieść się do miasta marzeń. „Diabeł ubiera się u Prady 2” to nie tylko film o modzie Druga część robi jednak coś znacznie ciekawszego niż odtwarzanie znanego klimatu. To nie jest wyłącznie film o modzie. To film o tym, co stało się ze światem mediów. O tym, jak łatwo sprowadzić ludzi pióra do roli producentów ruchu w sieci. Jak często ważniejsze staje się to, co się niesie, niż to, co naprawdę coś znaczy. O tym, że liczą się kliki, zasięgi, wyświetlenia i tempo, a nie treść, warsztat czy czas włożony w przygotowanie dobrego materiału. To bardzo odważny temat jak na produkcję, po której wiele osób spodziewało się jedynie błyskotek i drogich płaszczy i... pazura Miranda Priestly. Andy wraca po dwudziestu latach jako spełniona dziennikarka. Odbiera prestiżową nagrodę, ale przede wszystkim pisze o sprawach społecznych, ważnych dla ludzi. Próbuje w ten sposób coś zmieniać. I nagle dzieje się coś (nie mogę zdradzić co, bo nie chce wam psuć zabawy z seansu), co sprawia, że znów trafia do świata mody. I to w momencie, w którym Miranda Priestly ma kłopoty. Bo w życiu niczego nie można być pewnym. Bo świat mediów, to dziś jeden wielki rollercoster. Miranda Priestly kontra... Zetki To jeden z najmocniejszych elementów filmu. Świat, który znała Andy, już nie istnieje. To nie jest ten sam „Runway”. To nie jest ten sam układ sił. To nie są te same media. A Miranda, kobieta, która przez lata była uosobieniem wpływu, gustu i władzy, musi zmierzyć się z faktem, że dziś światem rządzą Zetki, algorytmy, viralowe trendy i uwaga trwająca kilka sekund. Miranda nadal pozostaje ikoną. Nadal wystarczy jedno spojrzenie, by uciszyć pokój. Nadal jest magnetyczna. Ale po raz pierwszy widzimy ją nie w konflikcie z podwładnymi, lecz z epoką, która nie uznaje dawnych zasad. To już nie świat, którym można sterować wyłącznie gustem i pozycją. To bardzo ciekawe, bo film nie ośmiesza Mirandy. Nie robi z niej „starszej pani, która nie nadąża”. Nie odbiera jej klasy. Nie odbiera jej pozycji. Pokazuje po prostu, że nawet ikony muszą nauczyć się żyć w nowej epoce. I Miranda Priestly robi to zaskakująco mądrze i w swoim „that's all” stylu. „Diabeł ubiera się u Prady 2” - bohaterowie wrócili jakby minęła tylko chwila, a nie 20 lat Nie wiem, jak oni to zrobili, ale to się naprawdę udało. Andy znów jest tą samą dziewczyną, która jest bliska każdemu z nas. Nadal jej kibicujemy. Nadal chcemy, żeby znalazła swoją drogę. Nadal widzimy tę samą dziewczynę, która mimo przeciwności losu wierzy, że jednym gestem, tekstem, zdarzeniem można zmienić świat. Która wciąż wierzy, że warto to robić. Miranda pozostaje ikoną. Jedno wejście do pomieszczenia i wszyscy wiedzą, kto tu rządzi. Choć może wydawać się, że straciła pazur - bo... i to jedyny spoiler, który ode mnie otrzymacie w tej recenzji - sama odwiesza swój płaszcz po przyjściu do pracy - to naprawdę wciąż jest tą samą Mirandą, która rozgrywa wszystkich - ku ich zaskoczeniu. A Nigel, grany przez Stanley'a Tucci, znów jest dokładnie tym Nigelem, którego kochaliśmy. Błyskotliwy, ciepły, bystry, ironiczny i wciąż gdzieś czekający na docenienie przez Mirandę... Największym zaskoczeniem jest jednak Emily. Druga część pokazuje jej prawdziwe oblicze, które można było dostrzec w pierwszej części. Ambicję. Głód prestiżu. Chęć bycia numerem jeden. Wydaje się, że ma wszystko, że osiągnęła to co chciała... ale apetyt rośnie w miarę jedzenia. I muszę przyznać, to jeden z większych twistów tego filmu, który mocno was zaskoczy. Ja, nie mogłam uwierzyć... „Diabeł ubiera się u Prady 2”. Moda wraca w wielkim stylu Oczywiście nie byłoby tego filmu bez mody. Reżyser pierwszej części, który ponownie stanął za kamerą, doskonale wie, po co widzowie kupili bilety. Dostajemy szybkie, przepiękne kadry. Blichtr. Splendor. Sławę. Pieniądze. Znów jesteśmy na fashion weeku w Mediolanie. Znów oglądamy projektantów, modelki i pokazy, od których trudno oderwać wzrok. I znów dzieje się coś irracjonalnego. Ja, mając 162 centymetry wzrostu i zdecydowanie za krótkie nogi, przez chwilę naprawdę pomyślałam, że chciałabym znaleźć się na wybiegu. Tylko ten film potrafi zrobić coś takiego. Ale moda nie jest tu dekoracją. Jest komunikatem. Zbroją. Narzędziem władzy. Sposobem opowiadania o tym, kim jesteśmy, zanim cokolwiek powiemy. Co o „Diabeł ubiera się u Prady 2” mówią krytycy? Zagraniczni krytycy zgodnie podkreślali, że „Diabeł ubiera się u Prady 2” okazał się znacznie lepszy, niż ktokolwiek zakładał. W recenzjach powtarzały się słowa o filmie „uroczym”, „błyskotliwym”, „zabawnym”, ale też zaskakująco aktualnym. Wielu komentatorów zwracało uwagę, że sequel nie próbuje kopiować pierwszej części scena po scenie, lecz rozwija jej bohaterów i pokazuje ich w nowej rzeczywistości. Chwalono scenariusz za lekkość dialogów, humor i inteligentne podejście do tematu mediów, mody oraz przemian kulturowych. Pojawiały się opinie, że to produkcja, którą będzie się cytować przez lata - tak jak cytowano pierwszą część. Dużo ciepłych słów zebrała również obsada. Recenzenci podkreślali, że Meryl Streep, Anne Hathaway, Emily Blunt i Stanley Tucci wracają do swoich ról tak naturalnie, jakby od premiery pierwszego filmu minęło kilka miesięcy, a nie dwadzieścia lat. Chemia między nimi nadal działa, a ekranowa energia znów staje się jednym z największych atutów filmu. Nie brakowało też najmocniejszych reakcji. Pojawiały się głosy, że sequel „nie ma prawa być tak dobry, jak jest”, a inni pisali wprost, że „zdecydowanie warto było czekać”. Ja od siebie dodam, że rzadko zdarza się, by film oparty na nostalgii zbierał podobne reakcje. Jeszcze rzadziej - by na nie zasługiwał. A zasłużył. Końcówka trafia prosto w serce. Czy warto pójść do kina na „Diabeł ubiera się u Prady 2”? Druga część daje również sporo humoru. Są sceny, przy których sala śmieje się głośno. Są też takie momenty, kiedy po prostu uśmiechamy się pod nosem. Pojawia się też wątek miłosny, bo czym byłaby dobra komedia bez miłości. Ale najważniejsze są emocje, które znamy z własnego życia. Potrzeba bycia zauważoną. Chęć udowodnienia swojej wartości. Strach przed zmianą. Tęsknota za dawną wersją siebie. I pytanie, czy da się zacząć od nowa, kiedy świat widzi nas już w konkretnej roli. Bez zdradzania szczegółów powiem tylko tyle: finał trafia prosto w serce. Wyszłam z kina ze wzruszeniem, z nostalgią i z poczuciem, że właśnie zobaczyłam sequel, który nie niszczy wspomnień, tylko je pięknie dopisuje. Bo uważam, że każda kobieta choć raz w życiu powinna usłyszeć od drugiej kobiety słowa: „Jesteś ikoną”. I właśnie tym zdaniem podpisałabym cały ten film.
Meryl Streep na premierze „Diabeł ubiera się u Prady 2" udowadnia, że kolor „crimson” to ideał dla kobiet 70+
To samo miejsce – Lincoln Center w Nowy Jork – ale zupełnie inne stylizacje. Te pierwsze były bardziej spontaniczne, drugie dopracowane co do milimetra (i wyraźnie couture). Anatomia dwóch modowych premier.
Chcemy tego czy nie, film zawładnął mediami społecznościowymi (nie tylko tymi modowymi). Powodem jest zarówno fabuła, która ma rozłożyć na czynniki pierwsze mechanizmy działania luksusowego magazynu (i ich współczesne ewolucje), jak i obsada złożona z kultowych aktorek i aktorów. Do tego dochodzi mania tzw. method dressing, która sprawiła, że czerwone dywany traktujemy niemal jak wybiegi prêt-à-porter. „Diabeł ubiera się u Prady” stał się wiosennym fenomenem kulturowym. Trasa promocyjna jest pod lupą, a fani obsesyjnie tropią odniesienia do scenariusza. Do tego dochodzi zachwyt wokół koloru cerulean, który urósł dzięki filmowi do rangi, oraz słynna „lekcja” tłumacząca zawiłości świata mody. Dziś nic nie jest pozostawione przypadkowi, dlatego zestawienie z czerwonym dywanem światowej premiery pierwszej części w 2006 roku może być wręcz zaskakujące. Tam panowała swoboda i nonszalancja, które dziś wydają się wręcz rewolucyjne w swojej prostocie. Anne Hathaway, Meryl Streep, Emily Blunt, Stanley Tucci i inni byli mniej wystylizowani, mniej „ustawieni” – co tłumaczy dzisiejszą nostalgię za tamtą epoką stylu: czasem chaotycznego, ale bardziej autentycznego. Premiera "Diabeł ubiera się u Prady 2" w Polsce już 1 maja W 2026 roku mamy natomiast prawdziwy glamour-show, który mógłby konkurować z Met Galą. Parada gwiazd ubranych mniej lub bardziej tematycznie, poprzedzona rozbudowaną trasą promocyjną, przyniosła oszałamiające stylizacje: czerwone akcenty nawiązujące do charakterystycznego „diabelskiego” obcasa, surrealistyczne zestawy i błyszczące kreacje, które już teraz wywołują ogromne emocje. Czasy się zmieniły – także na czerwonym dywanie potrzeba dziś koncepcji. Stylizacje mają nawiązywać, definiować, rozwijać i komentować rolę aktorów, wpisując ich w narrację filmu. Dlatego porównanie premier pierwszej i drugiej części „Diabeł ubiera się u Prady” to coś więcej niż nostalgiczne wspomnienie – to opowieść o tym, jak czerwony dywan zmienił się z przestrzeni obecności w przestrzeń kreacji – z naturalnego gestu w przemyślaną strategię wizualną. Oto porównanie stylizacji gwiazd z premier „Diabeł ubiera się u Prady” przed i po 20 latach: 1. Anne Hathaway 2006 Niezawodna czerwień, proste linie, subtelny dekolt. Fryzura niedoskonała, makijaż niemal naturalny. Andy Sachs jeszcze nie jest pewną siebie redaktorką, a Anne Hathaway dopiero staje się gwiazdą. 2. Anne Hathaway 2026 Dwadzieścia lat później czerwień powraca, ale w bardziej strukturalnej formie. Rzeźbiony gorset, podkreślona talia, couture i projekt na miarę od Louis Vuitton (projekt Nicolas Ghesquière). Do tego błyszczące akcenty biżuterii Bulgari, której aktorka jest ambasadorką. 3. Meryl Streep 2006 Satynowa, perłowa kość słoniowa – romantyczna i daleka od surowości Mirandy Priestly. Meryl Streep poruszała się z charakterystyczną dla siebie swobodą. Stylizacja, która dziś mogłaby nie przejść selekcji stylistów, pozostaje niezwykle elegancka: haftowana etola, półtransparentna spódnica i orientalna marynarka. 4. Meryl Streep 2026 Postawa „boss lady” i couture upgrade: ognista peleryna od Givenchy zestawiona z czarnymi skórzanymi rękawiczkami operowymi. Ten look bardziej niż kiedykolwiek wpisuje się w postać Mirandy – uzupełniony ciemnymi okularami jako modowym manifestem. 5. Emily Blunt 2006 Emily Blunt jako kwintesencja glamour lat 2000.: satynowa slip dress w kolorze magenty z koronką i sandały-bijoux. Emily Charlton to jeszcze tylko rola, a styl aktorki dopiero się kształtuje. 6. Emily Blunt 2026 Nowa era – couture prosto z pokazu Schiaparelli wiosna–lato 2026. Perfekcyjnie skrojony tiul, objętościowa forma i sztywny, zdobiony gorset. Gdyby przełożyć to na fabułę: Emily nie jest już asystentką. I być może to wskazówka 7. Stanley Tucci 2006 Stanley Tucci, wraz z ówczesną żoną Kate Spath, w klasycznym garniturze – symbol równowagi i ponadczasowej elegancji, podobnie jak jego ekranowe alter ego, dyrektor artystyczny magazynu. 8. Stanley Tucci 2026 Nadal nienaganny: aksamitna marynarka, eleganckie spodnie i krawat w odcieniu greige od Giorgio Armani – wyrafinowana odsłona Nigela Kiplinga.
Scena „I Dreamed a Dream” przeszła do historii i dała jej Oscara. Warto zobaczyć aktorkę w tej roli nim ponownie stanie się Andreą
Anne Hathaway znów jest na językach fanów popkultury. Zanim jednak wróci jako Andrea Sachs w „Diabeł ubiera się u Prady 2”, warto przypomnieć sobie rolę, za którą dostała Oscara. „Nędznicy” to kino wielkich emocji i wielkiej klasy.
Anne Hathaway za chwilę ponownie będzie wszystkim kojarzyć się z Andreą „Andy” Sachs. Premiera „Diabeł ubiera się u Prady 2” zbliża się wielkimi krokami, a powrót jednej z najbardziej stylowych bohaterek popkultury już teraz budzi ogromne emocje. W pierwszej, ikonicznej części aktorka zapadła w pamięć jako ambitna asystentka naczelnej Runway'a - Mirandy Priestly - dziewczyna wrzucona w bezwzględny świat mody, luksusu i impossible standards. Zanim jednak Hathaway znów założy szpilki od Christian Louboutin, warto wrócić do roli - która pokazuje aktorkę w zupełnie innym świetle. Roli surowej, przejmującej i dramatycznej. W „Nędznikach”, filmie opartym na legendarnej powieści Victora Hugo, aktorka stworzyła kreację, która na zawsze zapisała się w historii kina. Anne Hathaway jako Fantine. Kilkanaście minut, których nie da się zapomnieć W musicalowej ekranizacji „Nędzników” z 2012 roku Hathaway wcieliła się w Fantine - samotną matkę, kobietę zepchniętą na margines społeczeństwa, walczącą o przetrwanie i przyszłość swojej córki Cosette. To postać tragiczna, pełna bólu, ale i godności. Choć aktorka pojawia się na ekranie stosunkowo krótko, jej występ przyćmił wiele pierwszoplanowych ról. Krytycy pisali wprost: to emotional masterclass. Anne Hathaway dla tej roli schudła, obcięła włosy i zrezygnowała z glamour wizerunku, do którego przyzwyczaiła widzów Hollywood. Efekt? Rola, o której mówiło się miesiącami. A jak widać nawet latami... „I Dreamed a Dream” - scena, która dała Anne Hathway Oscara View oEmbed on the source website Najgłośniejszym momentem filmu pozostaje wykonanie utworu „I Dreamed a Dream”. Utworu, który za sprawą talent show typu „Mam talent” i jego brytyjskiego odpowiednika oraz wykonania przez Susan Boyle - zna chyba każdy. W filmie zamiast widowiskowego musicalowego numeru dostaliśmy intymny close-up i twarz pełną rozpaczy. Kamera niemal nie odrywa się od Hathaway, a emocje narastają z każdą sekundą. Scena „I Dreamed a Dream” przeszła do historii, bo została zagrana bardzo intymnie, niemal bez ozdobników, w bliskim planie, z live-recorded wokalem. To był moment bardziej raw niż broadwayowski, bardziej heartbreak niż show. Widzowie albo płakali, albo milczeli z wrażenia. Uważam, że dla choćby dla tej sceny warto obejrzeć „Nędzników”. Oscary, Złote Globy i zachwyt widzów Za rolę Fantine Anne Hathaway zdobyła Oscara dla najlepszej aktorki drugoplanowej, a także Złoty Glob, BAFTA oraz Screen Actors Guild Award. Sezon nagród należał do niej bezdyskusyjnie. Sam film również został doceniony. „Nędznicy” otrzymali osiem nominacji do Oscara i zdobyli trzy statuetki. Produkcja była też kasowym sukcesem, zarabiając setki milionów dolarów na całym świecie. Widzowie do dziś wysoko oceniają film za rozmach, emocje i muzykę. To jeden z tych tytułów, które albo kocha się bez pamięci, albo pamięta latami za konkretne sceny. O czym są „Nędznicy”? Zdradzę wam sekret. Nie lubię musicali. To dzieło jednak przekonało mnie do gatunku i obejrzałam je od początku do końca - ani razu nie przerywając, ani nie myśląc, że coś mi tu nie pasuje, albo, że „fajne, ale po co tyle śpiewają”. Akcja rozgrywa się w XIX-wiecznej Francji. Głównym bohaterem jest Jean Valjean, były więzień próbujący zacząć nowe życie po latach odsiadki. Ściga go bezkompromisowy inspektor Javert. Na tle ich historii rozgrywają się losy Fantine, młodej Cosette oraz grupy rewolucjonistów marzących o lepszym świecie. To opowieść o winie, odkupieniu, miłości, nierównościach społecznych i nadziei. Brzmi klasycznie? Owszem. Ale działa do dziś, bo emocje pozostają uniwersalne. View oEmbed on the source website Kto gra w filmie? Obsada pełna gwiazd Obok Hathaway na ekranie pojawiają się Hugh Jackman jako Jean Valjean, znany także z serii „X-Men” i dramatu „Prestiż”, Russell Crowe jako Javert, laureat Oscara za „Gladiatora”, a także Amanda Seyfried („Mamma Mia!”), Eddie Redmayne („Teoria wszystkiego”) i Helena Bonham Carter („Jak zostać królem”, seria o Harrym Potterze). To cast, który dziś robi jeszcze większe wrażenie niż w dniu premiery. Gdzie obejrzeć „Nędzników”? Film dostępny jest zarówno na platformie Amazon Prime Video jak i na Apple TV. Jeśli więc szukasz kina, które wzrusza, zachwyca rozmachem i daje popis wielkiego aktorstwa, ten tytuł nadal się broni. A scena „I Dreamed a Dream” tylko przypomina, dlaczego Anne Hathaway od lat należy do ścisłej czołówki Hollywood. Zanim więc Anne Hathaway na nowo stanie się ikoną millennial pop culture i wróci do świata mody, warto przypomnieć sobie rolę, w której pokazała pełnię talentu. I udowodniła, że potrafi nie tylko błyszczeć i rozśmieszać widzów, ale też łamać serca.
Polsat puści jutro hit wszechczasów. To jeden z tych filmów, które oglądasz „tylko na chwilę” a kończysz, siedząc na napisach końcowych
To absolutny klasyk popkultury, który niby jest lekką historią o świecie mody, ale tak naprawdę mówi o ambicji, cenie sukcesu i… o tym, jak łatwo zatracić siebie.
Są takie filmy, do których wraca się bez względu na nastrój, porę roku czy ilość obowiązków na głowie. Comfort movies - znane na pamięć, a jednak za każdym razem działające tak samo mocno. Włączasz „na chwilę”, żeby poprawić sobie humor albo po prostu mieć coś w tle, a kończy się na tym, że znów przeżywasz wszystko od początku. Śmiejesz się w tych samych momentach, wzruszasz przy tych samych scenach i łapiesz się na tym, że mimo upływu lat ta historia wciąż ma w sobie coś świeżego. To właśnie magia prawdziwych klasyków - nie starzeją się, tylko zmieniają razem z nami. „Diabeł ubiera się u Prady” - transmisja w TV „Diabeł ubiera się u Prady” wydaje się być filmem, którego fabuły nie trzeba nikomu przedstawiać. Dla tych jednak, którzy nie widzieli tego popkulturowego klasyka podpowiadamy, że opowiada historię Andy Sachs - ambitnej absolwentki dziennikarstwa, która trafia do pracy w prestiżowym magazynie modowym „Runway”. Problem? Kompletnie nie interesuje się modą i nie pasuje do świata, w którym liczą się nazwiska projektantów, trendy i perfekcyjny wygląd. Jej szefową zostaje legendarna Miranda Priestly - kobieta, której boi się absolutnie każdy. Wymagająca, chłodna i bezkompromisowa, szybko wystawia Andy na próbę. Dziewczyna musi zdecydować, jak wiele jest w stanie poświęcić dla kariery. To historia o przemianie - nie tylko wizualnej, ale przede wszystkim wewnętrznej. I o tym, że sukces zawsze ma swoją cenę. View oEmbed on the source website Obsada, która przeszła do historii Ten film nie byłby tym samym bez swojej obsady. Na ekranie spotykają się nazwiska, które dziś są absolutną czołówką Hollywood: Meryl Streep jako Miranda Priestly - rola, która przyniosła jej nominację do Oscara i status ikony Anne Hathaway jako Andy Sachs - naturalna, autentyczna i bardzo „nasza” Emily Blunt jako Emily - ostra, zabawna i absolutnie niezapomniana Chemia między bohaterkami i dialogi, które do dziś krążą w popkulturze, sprawiają, że do tego filmu chce się wracać. Ale siła tego filmu tkwi też w drugim planie, który absolutnie nie pozostaje w cieniu. Stanley Tucci jako Nigel wnosi do historii ciepło i ironię, stając się dla Andy kimś więcej niż tylko współpracownikiem. Adrian Grenier w roli Nate’a pokazuje mniej efektowną, ale bardzo potrzebną perspektywę świata poza modowym blichtrem, a Simon Baker jako Christian Thompson dodaje historii nuty niejednoznacznego uroku. 20 lat później. „Diabeł ubiera się u Prady 2” już za chwilę w kinach To idealny moment, żeby wrócić do tej historii - zwłaszcza że już w maju do kin trafi kontynuacja, czyli „Diabeł ubiera się u Prady 2”. Już sama zapowiedź filmu wywołuje wśród widzów ogromne emocje - zwiastuny i pierwsze zdjęcia z planu błyskawicznie obiegły Internet, a powrót kultowej obsady sprawił, że wielu fanów mówi wprost: to będzie jedno z największych kinowych wydarzeń roku. Trudno się dziwić - pierwsza część to nie był tylko „ładny film o modzie”, ale prawdziwy fenomen. „Diabeł ubiera się u Prady” zarobił na całym świecie aż 326,6 miliona dolarów przy budżecie wynoszącym około 35 milionów - czyli ponad dziewięciokrotnie więcej, niż kosztowała produkcja. Jak na film osadzony w świecie mody i skupiony na kobiecych bohaterkach - to wynik wręcz spektakularny. Do tego dochodzą świetne opinie: produkcja utrzymuje około 75% pozytywnych recenzji od krytyków i podobny wynik wśród widzów, którzy wystawili jej setki tysięcy ocen. Krytycy podkreślali przede wszystkim błyskotliwe dialogi i magnetyczną rolę Meryl Streep, która dla wielu stała się sercem całego filmu. Film zdobył też nominacje do Oscarów i Złotych Globów, a sama Meryl Streep została nagrodzona za swoją rolę - co tylko potwierdziło, że mamy do czynienia z czymś więcej niż lekką rozrywką. Dziś, niemal 20 lat później, jego popularność wcale nie słabnie - wręcz przeciwnie. Nowe pokolenia odkrywają go na nowo, a starsi widzowie wracają do niego z jeszcze większym sentymentem. I właśnie dlatego sequel budzi takie emocje - bo to nie tylko kontynuacja historii, ale powrót do świata, który dla wielu stał się kultowy. View oEmbed on the source website „Diabeł ubiera się u Prady” kiedy transmisja w TV? Film „Diabeł ubiera się u Prady” zostanie wyemitowany już jutro, 31 marca, o godzinie 21:40 na Polsat. Jeśli jeszcze go nie widziałaś - to idealna okazja. A jeśli znasz go na pamięć… tym bardziej. Bo to jeden z tych tytułów, które za każdym razem smakują trochę inaczej.
Joanna Kulig jako emigrantka w Nowym Jorku. Zagrała u boku Anne Hathaway. Romantyczna komedia z Polką to propozycja na wiosnę
Nowy Jork i Joanna Kulig u boku hollywoodzkich gwiazd - czego chcieć więcej? "Miłość bez ostrzeżenia" to idealna komedia romantyczna na wiosnę oraz opowieść o miłości, która nie zapowiada się w kalendarzu i nie przychodzi w „idealnym momencie”.
"Miłość bez ostrzeżenia" z 2023 roku opowiada o kompozytorze Stevenie, który w Nowym Jorku przeżywa kryzys twórczy i nie potrafi dokończyć opery, która ma być jego wielkim dziełem. Na prośbę żony wyrusza w miasto w poszukiwaniu inspiracji, które ma przywrócić mu twórczą formę. Podczas tych poszukiwań spotyka niezwykłą kobietę, która staje się jego muzą i prowadzi do niespodziewanych odkryć o sobie, miłości i życiu. Film w zabawny i ciepły sposób portretuje różnorodnych mieszkańców wielkiego miasta oraz ich poszukiwania szczęścia i miłości w najmniej oczekiwanych momentach. Joanna Kulig w roli Magdaleny Joanna Kulig pojawia się tu u boku Anne Hathaway, Petera Dinklage oraz Marisy Tomei. Dla aktorki to była pierwsza amerykańska wielkoekranowa produkcja. Joanna Kulig gra Magdalenę, polską imigrantkę pracującą jako sprzątaczka i pomoc domowa w domu pedantycznej i obsesyjnej Patrici. Kobiety łączy uczucie ich dzieci, Teresy (córki filmowej Magdaleny) oraz Juliana (syna Patrici). Wątek splata losy obu rodzin i zwraca uwagę na każdą z postaci indywidualnie. O swojej roli, produkcji i aklimatyzacji Joanna Kulig w wywiadzie dla TVN mówiła tak: Prototypem mojej postaci była Polka, która właśnie miała bardzo takie trudne życie, że rzeczywiście musiała wyemigrować. Miała bardzo trudną relację z mężem, którego musiała zostawić. Ma nastoletnią córkę, jest bardzo taką silną osobowością i musi walczyć o ten byt. Pracuje na Brooklynie, sprząta, jest osobą bardzo taką ciepłą i bardzo starającą się stworzyć córce lepszy świat. Bardzo, bardzo spodobał mi się scenariusz i ucieszyłam się, że będę miała taką możliwość zadebiutować w amerykańskim kinie u boku tak wspaniałej reżyserki, kobiety. Zresztą dobór aktorów był taki, bo Anna Hathaway jest przemiłą osobą. Już abstrahując od tego, że wspaniale mi się z nią grało, to też ona z takim otwartym sercem mnie przyjęła, i Peter, i w ogóle wszyscy aktorzy. "Miłość bez ostrzeżenia" - mieszane opinie krytyków „Miłość bez ostrzeżenia” to komedia romantyczna, która przyciąga ciekawą obsadą i intrygującą fabułą, ale także wzbudza mieszane uczucia wśród krytyków. Film, reżyserowany przez Rebekę Miller, łączy humor z głębszymi refleksjami na temat miłości, tożsamości i twórczości. W roli głównej występuje Peter Dinklage, wspierany przez Anne Hathaway, Marisę Tomei i Joannę Kulig. Krytycy docenili talent aktorski i chwile, które potrafią wzruszyć, ale zauważają, że filmowi brakuje spójności i wyrazistej fabularnej struktury. Na Rotten Tomatoes film zdobył około 47% pozytywnych recenzji, a Metacritic ocenił go na 53/100, co wskazuje na średnie przyjęcie przez krytyków. Chociaż produkcja zaskakuje świeżością i odwagą w poruszanych tematach, to w oczach wielu widzów i recenzentów słychać było głosy o niewykorzystanym potencjale. Mimo to, dla fanów rom-comów pełnych ciepła, humoru i nieoczekiwanych zwrotów akcji, film może być interesującą propozycją.
Myślisz, że „Ołowiane dzieci” to mocna historia? Ten film sprawi, że zaczniesz myśleć o tym, czego używasz we własnej kuchni
„Mroczne wody” to wstrząsający film oparty na faktach - pokazuje dramatyczną walkę prawnika Roberta Bilotta z koncernem DuPont. Wszystko zaczęło się na farmie w Zachodniej Wirginii, gdzie odkryto trującą tajemnicę teflonu, zmieniającą życie mieszkańców i… nas wszystkich.
Coraz częściej platformy streamingowe i producenci kinowi sięgają po zapomniane historie, które świat powinien usłyszeć. Do tej pory zwykle były to dramaty o seryjnych mordercach, jak w klasycznym „Zodiaku” - historie, w których zło można wskazać palcem. Ale pojawiają się też produkcje, w których modercą nie jest jeden człowiek, a cały system, który umywa ręce i naraża życie zwykłych ludzi. Jednym z takich tytułów jest serial „Ołowiane dzieci” na Netflixie, opowiadający o masowym zatruciu ołowiem dzieci na Śląsku w latach 70. To historie, które wstrząsają i przypominają, że prawdziwe zagrożenie bywa rozproszone, niewidoczne i… często ukrywane. I właśnie po takie opowieści sięga też film „Mroczne wody” - produkcja, która zmusi was do zastanowienia się, co naprawdę trafia do waszych domów i waszych kuchni. Film jak „Ołowiane dzieci”. O czym są „Mroczne wody”? Wszystko zaczyna się w 1998 roku na niewielkiej farmie w Zachodniej Wirginii. Farmer w desperacji szuka pomocy, bo jego bydło masowo pada. Przyczyna wydaje się szokująca - winę ponosi pobliska fabryka chemiczna należąca do koncernu DuPont. To właśnie tu rozpoczyna się walka, która przeraziła nie tylko mieszkańców regionu, ale i cały świat. Sprawą zajmuje się adwokat Robert Bilott. Początkowo jest sceptyczny, ale to, co odkrywa, zamienia jego życie w piekło, a sprawa okazuje się jedną z największych korporacyjnych afer w historii USA. Robert Bilott, prawnik specjalizujący się dotąd w ochronie korporacji, niespodziewanie staje po stronie ofiar. Zdeterminowany, rozpoczyna dochodzenie, które ujawnia przerażające fakty: DuPont od lat zanieczyszcza środowisko niebezpiecznymi substancjami wykorzystywanymi do produkcji teflonu. Teflon, obecny w milionach domów na całym świecie, okazuje się trucizną, która zatruwa nie tylko zwierzęta, ale także ludzi. Bilott nie ma jednak łatwego zadania. Jego walka z DuPont trwa nieprzerwanie od 1998 do 2015 roku. Przez te wszystkie lata prawnik nie tylko naraża swoje zdrowie psychiczne i fizyczne, ale też życie rodzinne. Film doskonale pokazuje, jak presja i zagrożenie mogą złamać nawet najbardziej wytrwałego człowieka. W tle toczy się wyczerpująca batalia sądowa - walka o rekompensaty dla tysięcy poszkodowanych. View oEmbed on the source website Film „Mroczne wody” obsada W głównych rolach w „Mrocznych wodach” (Dark Waters) zobaczymy Marka Ruffalo jako prawnika Roberta Bilotta, który mierzy się z korporacyjnym gigantem, oraz Anne Hathaway jako jego żonę, a także Tima Robbinsa, Billa Pullmana, Victora Garbera i Mare Winningham. Film spotkał się z bardzo pozytywnym odbiorem krytyków - na Rotten Tomatoes ma około 89% pozytywnych recenzji, a na Metacritic średnią 73/100, co oznacza „favorable reviews”. Choć nie zdobył dużych nagród, Ruffalo i scenariusz adaptowany otrzymali nominacje do Satellite Awards, a produkcja była również nominowana do Cezara dla najlepszego filmu zagranicznego. Teflon - cichy zabójca w twojej kuchni. Konsekwencje odkrycia prawdy o toksycznych substancjach Najbardziej szokujące w „Mrocznych wodach” jest uświadomienie widzom, że trujący produkt - teflon - znajduje się w prawie każdym domu. Chemikalia stosowane do jego produkcji nie tylko zabiły zwierzęta, ale miały realny wpływ na zdrowie mieszkańców okolic fabryki DuPont. W filmie pojawiają się konkretne obrazy: owrzodzone psy, dzieci z poważnymi zmianami w uzębieniu, ogromna skala krzywdy. Ta prawda okazuje się zbyt niewygodna dla DuPont, który po premierze filmu próbował zaprzeczać zarzutom. Historia oparta na faktach, "Mroczne wody" ujawnia realne zagrożenia Reżyser Todd Haynes nie szczędzi widzom emocji. Stonowana, zimna kolorystyka obrazu, przygnębiająca atmosfera i bardzo realistyczna narracja sprawiają, że każdy zaczyna się zastanawiać, czy używanie teflonu jest bezpieczne. W roli Roberta Bilotta Mark Ruffalo tworzy kreację, która zostaje w pamięci na długo. Bohater filmu - który istniał na prawdę - poświęca kilkanaście lat życia, by ujawnić prawdę, którą DuPont chciał ukryć przed światem. Scenariusz filmu powstał na podstawie autentycznych wydarzeń i artykułu, który w 2016 roku ukazał się w New York Times. W „Mrocznych wodach” na ekranie pojawiają się także prawdziwi uczestnicy tych dramatycznych wydarzeń. Historia Roberta Bilotta i jego wojny z koncernem chemicznym pokazuje, jak pojedyncza osoba może wpłynąć na los tysięcy ludzi i zmienić sposób, w jaki myślimy o codziennych przedmiotach. „Mroczne wody” - po tym filmie już nigdy nie spojrzysz na teflonową patelnię tak samo Film, który jest dostępny dla widzów dzięki platformie HBO Max nie jest tylko dramatem sądowym. To mocne oskarżenie wobec korporacyjnej chciwości i obojętności wobec ludzkiego cierpienia. Oglądając „Mroczne wody” trudno uwierzyć, jak długo trwało tuszowanie prawdy przez DuPont i jak wysoką cenę zapłacili za to niewinni ludzie. Dla wielu widzów ten film będzie początkiem nieufności wobec produktów, które wydawały się dotąd zupełnie nieszkodliwe.