Moja Łemkowyna. Michał Szymko o wystawie „Formy obecności” [WYWIAD]
Zwielokrotnienia na obrazach Warhola to wpływ jego głęboko religijnej matki i rozdawanych przez nią świętych obrazków. Kilka z prac mistrza obok ikon Nowosielskiego czy sztuki Fedaka zawiśnie na fascynującej wystawie poświęconej Łemkom/Rusinom Karpackim, którym kurator Michał Szymko przywraca pamięć.
MAJA CHITRO: Skąd jesteś? Warhol w swojej słynnej wypowiedzi twierdził, że pochodzi znikąd. MICHAŁ SZYMKO: Ja też jestem z tego „nikąd”. Określam tak wioskę na pograniczu polsko-łemkowsko-słowackim. Dla ciebie to Łemkowszczyzna, region w Polsce. Dla mnie Lemkowyna – moja ojczyzna. Stąd pomysł na wystawę „Formy obecności. Sztuka Łemków/Rusinów Karpackich”. A zaczęło się od form milczenia. Szymborska pisała: „Ktoś tutaj był i był, i nagle zniknął i uporczywie go nie ma”. Jako badacz, wykładowca akademicki nie mogę się na to godzić. Więc ekspozycja staje się manifestem przywracania Łemkom głosu. Jako Łemkowie, Rusini Karpaccy, mieszkamy w obrębie terytorium Polski, Słowacji, Serbii, Chorwacji, Rumunii, Czech, Ukrainy, USA, Kanady, Argentyny, Węgier. Nasza sztuka jest więc częścią dziedzictwa tych państw, lecz w muzeach nie widuję kontekstu łemkowskiego. Oto forma milczenia. Wykluczenie kultury łemkowskiej w polskiej świadomości jest znaczące. Wciąż za mało mówi się o akcji Wisła, do której doszło w 1947 roku, choć to jedna z najczarniejszych kart w naszej historii. Siłą na ziemie zachodnie i północne przesiedlono 140 tysięcy Łemków. Zdaję sobie sprawę z kontrowersyjności tego stwierdzenia, ale uważam, że była to czystka etniczna. Przerwano transmisję naszej bytności i tożsamości. Oderwano nas od naszej ojczyzny. W języku łemkowskim istnieje pojęcie „na czużyni” – na obczyźnie, jak nazywa się te ziemie. Początkowo władza zachęcała Łemków do wyjazdu do ZSRR. Ci, którzy pozostali, dostali symboliczną godzinę, by spakować cały dobytek i przygotować się na wygnanie. Myślę tu szczególnie o moich pradziadkach, których deportowano, oraz o cioci Kapłończykowej, doskonale pamiętającej tamte czasy. Opowiadała mi wielokrotnie, że na wygnaniu jej matkę napadli Polacy – pobili ją i próbowali wyrwać język tylko dlatego, że mówiła do córki po łemkowsku. Finalnie udało jej się wrócić do Zyndranowej, lecz dom musiała odkupić od pani Bolkowej, która go sobie przywłaszczyła. Wielu Łemków przeżyło całe życie w strachu. Zresztą jeżdżę z tatą po łemkowskich wioskach i spisuję te historie po to, by formy milczenia wreszcie przepadły. Mam świadomość, że te historie są jak łączy się żar. Jeśli nie podtrzymamy ich, zgasną na zawsze, a bez tych głosów nie będziemy w stanie zrozumieć, kim naprawdę jesteśmy. A gdy zaczynasz mówić o sztuce łemkowskiej, często słyszysz pewnie, że to folklor. Błędne myślenie? Błędne. Tym bardziej, że na wystawie zobaczymy prace m.in. Andy’ego Warhola, Epifaniusza Drowniaka, czyli Nikifora, czy Jerzego Nowosielskiego zestawione w nieoczywistym kontekście, wśród twórców, których historia próbowała wymazać, takich jak choćby Mykołaj Fedak. Jego obrazy odkryłem przypadkiem w łemkowskiej wsi Olchowiec, w chyży pana Kiełbasińskiego. Byłem u niego w odwiedzinach. A obok szafy leżał obraz podpisany cyrylicą: „M. Fedak”. Kim był ten Łemko? To pytanie długo nie dawało mi spokoju. Z czasem dotarłem do strzępów jego losów: najbliższych Fedaka upchnięto podczas wywózek w pociągu do Chersonia i wszelki ślad po nich zaginął. Do Olchowca przychodziły potem tylko pojedyncze kartki świąteczne z Kiszyniowa, jedyny znak, że Mykołaj żyje. Zacząłem więc pisać do lokalnych instytucji kultury, krok po kroku składając tę historię jak rozbite naczynie. Po miesiącu przyszła odpowiedź: „Mykołaj zmarł w sierpniu 2024 roku, ale wciąż żyje jego żona Rita”. Poleciałem więc do niej. Spędziliśmy trzy dni w ich mieszkaniu. Kilkukrotnie podkreślała, że mąż do końca wierzył, że Łemkowie kiedyś jeszcze sobie o nim przypomną. I właśnie dlatego nazywanie tej sztuki folklorem jest nie tylko błędem, lecz także powtórzeniem przemocy milczenia, na którą się nie godzę. Jak znaleźć w takim razie wspólny pierwiastek dla tak odrębnych artystów, jak Warhol czy Fedak, żeby opowieść o nich płynęła wartko? Wystawa jest podzielona na trzy części, a pierwszą z nich poświęciliśmy pamięci. Pojawia się tu m.in. portret Aleksandra Duchnowycza, naszego budziciela narodowego, który wypowiedział słynne: „Rusinem byłem, jestem i będę”. Narracja prowadzi od historii takich twórców, jak Mykołaj Fedak czy Dawid Zdobylak, aż po przedmioty z kolekcji Państwowego Muzeum Etnograficznego – rzeczy, które kiedyś należały do konkretnych ludzi. Weźmy choćby kierpce: nie wiemy, kto w nich chodził po Łemkowynie, jakie były losy tej osoby, co zapamiętała, a czego nie zdradziła nikomu opowiedzieć.... W popkulturze wiedzę o tradycyjnych strojach łemkowskich w projektach popularyzuje m.in. Zofia Chylak. I na szczęście coraz więcej tych nazwisk wybrzmiewa – o swoim łemkowskim pochodzeniu mówią Zosia, Igor Herbut, Misia Furtak czy Dorota Nieznalska, której praca zresztą pojawi się również na wystawie. To mocny głos, sygnał informujący o tym, że my jesteśmy. Istniejemy. Pamięć to część pierwsza. Jaka jest druga? Przenosi nas w Karpaty, w krajobraz gór i doświadczenie natury. Na pierwszy rzut oka to przestrzeń kojąca, dająca wytchnienie. Ale pod spodem pulsuje opowieść o utracie i tęsknocie. To tutaj po raz pierwszy spotyka się Nowosielski z XVII-wieczną ikoną sądu ostatecznego ze zbiorów muzeum w Świdniku w Słowacji, którą zestawiono z ikonami pisanymi współcześnie przez Mirosława Trochanowskiego. Co istotne dla mnie, jako kuratora, historyka sztuki i łemkowskiego badacza wewnętrznego ogromne znaczenie ma fakt, że ta wystawa powstaje właśnie w Państwowym Muzeum Etnograficznym. Placówka ma świadomość obowiązku krytycznej refleksji nad tym, jak przez lata pokazywano mniejszości etniczne. Co więcej, nie boi się stawiania pytań o wykluczenie, asymilację i mechanizmy przemocy – przywraca jednocześnie obecność tym, których historię próbowano wymazać. Misją muzeum jest pokazywanie kultury mniejszości jako zjawiska dynamicznego, żywego i globalnego, dalekiego od stereotypów sztuki ludowej. „Formy obecności” mają uświadomić, że etnografia to nie tylko przeszłość, lecz także współczesność i przyszłość. Przechodzimy więc do sali trzeciej... Którą zdecydowałem się nazwać Transpop – to przestrzeń, gdzie zderzam popkulturę z tradycją. Wisi tu praca Warhola „Marilyn Monroe”, jest też 36-krotnie powielona postać Mikołaja z ikony XVII-wiecznej ikony św. Mikołaja z Muzeum Regionalnego w Sanoku. Chcę pokazać, jak radykalnie zmienia się funkcja ikonicznego przedstawienia: ikona przeszłości i ikona nowoczesności, skonfrontowane z sobą w jednym miejscu. Nieczęsto w kulturze masowej wspomina się o Warholu w kontekście jego rusińskich korzeni. No właśnie, a przecież silny wpływ miała na niego i jego sztukę matka Julia Warhola. To ona wymyśliła słynną warholowską czcionkę. W ten sposób pisała na co dzień, nauczyła go tego jeszcze w austro-węgierskiej szkole, do której uczęszczała. Miała więc niezaprzeczalny wpływ, choć pośredni, na historię sztuki amerykańskiej. Zbyt łatwo przychodzi nam zapominanie o korzeniach Andy’ego, jego głębokiej wierze... Stąd to słynne zdjęcie artysty z papieżem Janem Pawłem II zrobione w kwietniu 1980 roku na Placu św. Piotra w Rzymie. Wielu publicystów z najbardziej opiniotwórczych magazynów na świecie komentowało to spotkanie jako wynik nawrócenia Warhola po uniknięciu śmierci z rąk Valerie Solanas, autorki skrajnego, feministycznego manifestu „SCUM”, rozgoryczonej brakiem artystycznego wsparcia. Był 1968 rok i po tym incydencie Warhol nigdy już nie osiągnął zadowalającej formy zdrowotnej. Ale Twoja opowieść poszerza tę historię i w zasadzie odkrywa ją na nowo. Mówisz o warholowskiej religijności wpojonej przez matkę, co można dostrzec w jego pracach powstałych na długo przed zamachem na jego życie. Zgadza się! O tym, jak ważna była religia w życiu Warhola świadczy choćby fakt, że na jego pogrzebie modlono się po rusińsku i angielsku. Przez całe życie matka zwracała się do niego wyłącznie po rusińsku. I to właśnie Julia zaszczepiła w synu głęboką religijność – opowiadała mu choćby żywoty świętych, a mały Andy chłonął te historie, zanim zamienił je na biografie gwiazd i celebrytów. Kojarzysz małe, ochronne obrazki rozdawane w kościołach i cerkwiach? Kolekcjonowała je, a Warhol później przetworzył ten gest w sztuce. Skąd wzięły się jego słynne multiplikacje? Właśnie z rytuału powtarzania, z ikon, które znał z domu. Matka opowiadała mu też o swojej wsi Mikovej położonej w Słowacji, o krowach, które zapamiętała, o zapachu gór w sadzie. Przecież to wszystko Warhol później wplatał w sztukę. Zachowało się podanie asystenta Warhola, który miał przedstawić mu pomysł na wykorzystanie motywu krów, a znudzony Andy się na to zgodził, choć sam wcześniej wspominał o pracy z nimi, co warto jeszcze zweryfikować w biografii. Właśnie z tego impulsu powstały słynne portrety krów. Mimo to, co szczególnie uderzające, żadna dotąd wystawa nie odczytywała jego twórczości w tym łemkowskim/rusińskim kontekście, choć jest on obecny w źródłach i otwiera zupełnie nową perspektywę interpretacyjną. Więc w wystawie „Formy obecności” spotykamy obecności, których zupełnie się nie spodziewamy. A jakie jest dziś największe marzenie Michała Szymki – Łemka? Marzę o tym, żebyśmy my, Łemkowie byli. Po prostu byli. Michał Szymko to historyk sztuki, ukrainista, doktor nauk humanistycznych. Łemko. Kurator wystawy „Formy obecności. Sztuka Łemków/Rusinów Karpackich”. Państwowe Muzeum Etnograficzne w Warszawie, od 17.01.2026.
Andy Warhol: Jak wyglądało życie i twórczość artysty?
Andy Warhol to prawdziwa ikona popkultury. Artysta, który zmienił sposób, w jaki świat postrzega sztukę i kulturę masową. Niezależnie od tego, czy jest kojarzony z wizerunkiem Marilyn Monroe, puszkami zupy Campbell czy fabryką artystycznych idei - jego wpływ na sztukę współczesną jest niepodważalny.
W tym artykule: Andy Warhol: chorowite dziecko z duszą artysty Andy Warhol: najpopularniejsze dzieła artysty Andy Warhol: Factory Zamach na Andy’ego Warhola Andy Warhol: chorowite dziecko z duszą artysty Andy Warhol, a właściwie Andrew Warhola przeszedł długą drogę od syna słowackich imigrantów do jednego z najbardziej rozpoznawalnych artystów XX wieku. Urodzony w 1928 roku w Pittsburghu już jako dziecko wykazywał zainteresowanie sztuką. Po matce, Julii Warhola odziedziczył talent plastyczny. Oprócz miłości do sztuki matka przelała na syna swoje lęki związane z jego zdrowiem. Andy cierpiał na szkarlatynę, a później prawdopodobnie w wyniku powikłań zachorował na pląsawicę. Spędzając dużo czasu w domu, zamiast bawić się z kolegami, zaczął fascynować się komiksami i kulturą celebrytów. Rysował i tworzył kolaże z wycinek z gazet. Ogromny wpływ na późniejsze życie Warhola miała jego relacja z matką. Niezwykle troskliwa, wręcz chorobliwie (do tego stopnia, że spała z synem bojąc się o jego zdrowie), trzymała go pod kloszem. Po ukończeniu studiów na Carnegie Mellon University w Pittsburghu (1949 r.), przeprowadził się do Nowego Jorku. Rozpoczął karierę jako ilustrator czasopism i twórca reklam. Jego niecodzienne prace już wtedy przyciągały uwagę. Warhol był jednym z pionierów techniki sitodruku (serigrafia), dzięki której tworzył swoje ikoniczne dzieła. Andy Warhol: najpopularniejsze dzieła artysty Najważniejszy moment w karierze Andy’ego Warhola nastąpił w latach 60. To właśnie wtedy powstały najbardziej rozpoznawalne prace – serie z wizerunkami Marilyn Monroe, Elvisa Presleya i Elizabeth Taylor. “Marilyn Diptych” to jedna z najważniejszych prac Warhola. Przedstawia powtarzający się wizerunek Marilyn Monroe w jaskrawych kolorach. Dzieło to jest zarówno hołdem, jak i komentarzem na temat kultury celebrytów i przemijalności sławy. Praca ta jest częścią serii portretów, które powstały po nagłej śmierci Marylin w 1962 r. "Campbell's Soup Cans" (1962) to z kolei seria przedstawiająca 32 puszki zupy Campbell, symbolizująca masową produkcję i konsumpcję w kulturze amerykańskiej. Obrazy te były punktem zwrotnym w jego karierze i jednym z najlepiej rozpoznawalnych dzieł pop-artu. Rok później Andy Warhol stworzył "Eight Elvises" – dzieło przedstawiające osiem powtarzających się sylwetek Elvisa Presleya, ucharakteryzowanego na postać filmowego kowboja. Obraz był przełomowy w sztuce powielania i przeszedł do historii jako jedno z najdrożej sprzedanych dzieł Warhola. Wśród najbardziej rozpoznawalnych dzieł możemy jeszcze wyróżnić: “Brillo Boxes" (zestaw pudełek przedstawiających produkty Brillo, które wyglądają niemal identycznie jak prawdziwe opakowania), "Mao" (seria portretów chińskiego przywódcy Mao Zedonga, nawiązująca do politycznej propagandy i popkulturowego mitu, "Self-Portraits", "Death and Disaster" (seria prac przedstawiających tragiczne wydarzenia), "Banana" (grafika banana stworzona jako okładka albumu The Velvet Underground & Nico.) Andy Warhol: Factory Jednym z kluczowych miejsc w życiu i twórczości Warhola była jego legendarna „Factory” – studio na Manhattanie, które stało się centrum nowojorskiej bohemy. Przesiadywali tam artyści, muzycy, aktorzy. Jedną z nich była Edie Sedgwick - muza Warhola. Factory było miejscem, gdzie twórczość artystyczna łączyła się z dekadencją, narkotykami i eksperymentami. Warhol, będący na czele tej awangardy, rozwijał swoją koncepcję celebrytów jako produktów konsumpcji, które podobnie jak jego puszki zupy Campbell były masowo reprodukowane. Andy, choć wydawał się zimny i zdystansowany, miał krąg bliskich przyjaciół, którzy inspirowali go i byli jego „supergwiazdami.” W "Dziennikach Andy'ego Warhola" pojawiają się m.in. Edie Sedgwick, Nico, czy Joe Dallesandro. Dla niektórych z nich, zwłaszcza dla Sedgwick, Warhol był niemal mentorem. Edie była młodą, piękną i magnetyczną kobietą, która szybko zaczęła przyciągać uwagę elit artystycznych. Warhol, będący wówczas na szczycie swojej sławy, natychmiast zauważył jej potencjał. Ich spotkanie było jak artystyczne zderzenie dwóch bardzo różnych, lecz wzajemnie się uzupełniających światów. Warhol, który eksperymentował z pop-artem i nowymi mediami, poszukiwał inspiracji do swoich projektów filmowych oraz nowych "twarzy". Ludzi, których mógł uczynić celebrytami swojego własnego świata. Edie, z jej unikalnym stylem i naturalnym talentem aktorskim, doskonale wpasowała się w jego wizję. Ich współpraca była bardzo owocna: Edie zagrała w kilku filmach Warhola, takich jak "Poor Little Rich Girl" i "Beauty No. 2", w których Warhol wykorzystywał jej autentyczną charyzmę i złożoną osobowość. Andy Warhol i Edie Sedgwick stworzyli niezapomniany duet – on w roli mentora, artysty, który chciał kontrolować każdy aspekt jej wizerunku, ona w roli spontanicznej, nieprzewidywalnej gwiazdy, która pozwalała mu ją wykorzystywać artystycznie. Z czasem jednak ich relacja zaczęła się psuć. Edie coraz bardziej czuła się manipulowana i pomijana. Zaczęła dostrzegać, że była dla Warhola jedynie "projektem". Edie nie mogła liczyć na prawdziwe zainteresowanie i wsparcie emocjonalne. W dodatku Warhol nie pomagał jej finansowo, co pogłębiało jej rozczarowanie, zwłaszcza gdy zaczęła mieć poważne kłopoty. Do tego doszły problemy z uzależnieniem od narkotyków. Warhol, niezdolny do zaoferowania Edie realnego wsparcia, zdystansował się od niej. Ich współpraca zakończyła się gwałtownie, gdy kobieta oskarżyła go o wykorzystanie jej wizerunku i porzucenie. Sedgwick zmarła w wieku 28 lat. Zamach na Andy’ego Warhola W roku 1968 do do legendarnej „Factory” dołączyła Valerie Solanas, amerykańska pisarka feministyczna. Solanas zyskała rozgłos nie tylko przez swoje poglądy, ale przede wszystkim przez próbę zabójstwa Andy’ego Warhola. Kobieta twierdziła, że powód ataku na Warhola był osobisty. Była przekonana, że artysta kontroluje jej życie i sabotuje karierę. Warhol i Solanas poznali się kilka lat wcześniej, kiedy Solanas próbowała rozpocząć karierę jako dramatopisarka. Przekazała mu swoją sztukę „Up Your Ass”, jednak Warhol uznał treść za zbyt prowokacyjną. Kiedy przyszła odebrać rękopis, dowiedziała się, że zaginął. Solanas poczuła się oszukana. Pewnego dnia przyszła do Warhola i oddała trzy strzały w jego kierunku, raniąc go w klatkę piersiową, wątrobę, żołądek i przeponę. Warhol przeżył. Po wypadku zmagał się z licznymi problemami zdrowotnymi, a jego życie, pełne eksperymentów i bohemy, zmieniło się nieodwracalnie. Od tego momentu artysta stał się bardziej ostrożny, a nawet paranoiczny – zarówno w życiu zawodowym, jak i prywatnym. Później Solanas miała powiedzieć: - “Uważam swój czyn za czyn moralny. Jedyną rzeczą, która jest amoralna, jest to, że zawiodłam. Mogłam więcej ćwiczyć.” Została skazana na trzy lata więzienia. Andy Warhol zmarł 22 lutego 1987 roku na skutek komplikacji po rutynowej operacji pęcherzyka żółciowego. Warhol od lat zmagał się z problemami zdrowotnymi, w tym z przewlekłymi dolegliwościami przewodu pokarmowego, które były związane z jego trudną rekonwalescencją po zamachu. Operacja miała być zabiegiem stosunkowo prostym. Jednak podczas pobytu w szpitalu doszło do komplikacji – najprawdopodobniej w wyniku niewydolności serca, co pogłębiło stan pooperacyjny i doprowadziło do jego śmierci. Miał 58 lat.
Najdrożej sprzedanym obrazem Andiego Warhola stał się portret Monroe, zatytułowany "Shot Sage Blue Marilyn"
Owiany sławą portret Marilyn Monroe stworzony przez mistrza pop-artu Andy'ego Warhola został sprzedany za 195 mln. dolarów w siedzibie domu aukcyjnego Christie's w Nowym Jorku. "Shot Sage Blue Marilyn" stał się tym samym najdroższym dziełem sztuki XX wieku, jakie kiedykolwiek sprzedano na aukcji publicznej. Licytacja trwała zaledwie 4 minuty.
Historia obrazu "Shot Sage Blue Marilyn" "Shot Sage Blue Marilyn" powstał w 1964 roku, dwa lata po śmierci gwiazdy Hollywood. Obraz namalowany jest tuszem sitodrukowym i akrylem. Jest on częścią dzieła składającego się z 5 identycznych portretów Marilyn, które były reprodukcją plakatu do filmu "Niagara". Nazwę praca ta zawdzięcza incydentowi, który miał miejsce w Fabryce Warhola. Przyjaciółka jednego z członków społeczności Dorothy Podber, odwiedziła siedzibę Andiego i zapytała czy może zrobić zdjęcie pracom, przynajmniej tak wydawało się Warholowi. Kobieta użyła słowa "shot", które w języku angielskim oznacza zarówno zrobić zdjęcie, jak i strzelać. Kobieta wyciągnęła jednak z torebki rewolwer i postrzeliła wszystkie cztery portrety. Rekordy sprzedażowe Najdrożej sprzedanym obrazem w historii jest aktualnie dzieło mistrza Leonadra da Vinci. Rekordową sumę zapłacono za "Salvator Mundi" w listopadzie 2017 roku, które zostało kupione za 450,3 mln dolarów. Zaraz za nim są "Kobiety z Algieru (wersja 0)" Pabla Picassa, sprzedane za 179 mln 400 tys. dol. w maju 2015 r., oraz "Nu couchant" Amedeo Modiglianiego (170 mln 400 tys. w listopadzie 2015 r.). Poprzednim najdroższym dziełem Warhola była monumentalna praca "Silver Car Crush", została ona kupiona za 105 mln. dolarów 9 lat temu. Najlepsze muzea multimedialne w Polsce. Warto je odwiedzić "Shot Sage Blue Marilyn" Portret do część kolekcji wystawionej do sprzedaży przez fundację Thomasa i Doris Ammannów, pochodzących z Zurychu. Cały dochód ze sprzedaży ma według organizacji trafić na cele charytatywne pomagające w rozwoju dzieciom. Meble Marcela Breuera - proste, wygodne i funkcjonalne. Projekty, które kojarzy niemal każdy ____________________________ W ELLE.pl na co dzień informujemy Was o trendach, stylu życia, rozrywce. Jednak w tym ciężkim czasie część redakcji pracuje nad treściami skupionymi wokół sytuacji w Ukrainie. Tutaj dowiecie się jak pomagać, sprawdzicie gdzie trwają zbiórki i przeczytacie co zrobić, aby zachować równowagę psychiczną w tych trudnych okolicznościach: pomoc dla Ukrainy.
Dom aukcyjny szacuje wartość portretu Marilyn Monroe Andy'ego Warhola na 200 mln dolarów. Czy będzie to najdrożej sprzedane dzieło sztuki XX wieku?
Kilka dni temu nowojorski dom aukcyjny ogłosił, że już w maju tego roku na sprzedaż trafi znane wszystkim dzieło sztuki, które stało się już ikoniczne. Mowa o "Shot Sage Blue Marilyn" czyli błękitnym portrecie Marilyn Monroe wykonanym przez Andy'ego Warhola w 1964 roku.
Hollywoodzka gwiazda na obrazach Andy'ego Warhola Andy Warhol zaczął tworzyć portrety Marilyn Monroe wkrótce po jej śmierci. Wykorzystywał do tego metodę sitodruku, która pozwalała na masową produkcję i powtarzalność. "Błękitna Marilyn" to jeden z kilkudziesięciu obrazów Monroe wykonanych przez Andy'ego Warhola w latach 60. W miniony poniedziałek dom aukcyjny Christie's z Nowego Jorku ogłosił, że portret hollywoodzkiej gwiazdy zostanie wystawiony na sprzedaż, jeszcze w maju 2022 roku. Aukcyjne rekordy Obraz Andy'ego Warhola to reprodukcja zdjęcia reklamowego z filmu "Niagara". Jest to zdecydowanie jedno z najbardziej rozpoznawalnych dzieł artysty (oczywiście zaraz obok obrazów przedstawiających puszki zupy Campbell's). Jak się okazuje, powielanie wizerunku ikonicznej Monroe w kontekście wysokiej sztuki było strzałem w 10 i sukcesem artystycznym na miarę XX wieku. To właśnie jeden z portretów Monroe ma szansę zostać trzecim, najdroższym dziełem sztuki sprzedanym podczas aukcji i osiągnąć wartość 200 milionów dolarów. Jedyne, drożej sprzedane aukcyjne dzieła sztuki to płótno "Salvator Mundi" Leonarda da Vinci (warte 450 milionów dolarów) oraz "Les Femmes d'Alger (Version O)" Pabla Picassa (wylicytowane za 179,4 mln dolarów). Według dostępnych informacji, zysk ze sprzedaży portretu Marilyn zostanie przeznaczony na finansowanie programów zdrowotnych i edukacyjnych dla dzieci na całym świecie. Obecnymi właścicielami dzieła jest Fundacja Thomasa i Doris Ammannów. Kto będzie następnym szczęśliwcem, posiadającym to dzieło pop artu na własność? Tego dowiemy się wkrótce. ___________ W ELLE.pl na co dzień informujemy Was o trendach, stylu życia, rozrywce. Jednak w tym ciężkim czasie część redakcji pracuje nad treściami skupionymi wokół sytuacji w Ukrainie. Tutaj dowiecie się jak pomagać, sprawdzicie gdzie trwają zbiórki i przeczytacie co zrobić, aby zachować równowagę psychiczną w tych trudnych okolicznościach: pomoc dla Ukrainy
Spać z gwiazdami rocka. Poznaj ulubione hotele najsławniejszych muzyków
Kilkadziesiąt lat temu z najwyższych pięter hoteli, przez zamknięte okna wyrzucali telewizory. Dziś proszą o przyciemnione zasłony i spa. Wybieramy się szlakiem hoteli, w których zatrzymują się gwiazdy rocka.
Ridery – długie, bardzo długie pisma z żądaniami trafiają do wybranych hoteli jakiś czas przed planowanym pobytem gwiazd. Ich fragmenty regularnie lądują w prasie, a my komentujemy: „no tak, temu to już się w głowie całkowicie poprzewracało”. Artyści żądają czasami niemożliwego, ale przecież, jak mówi slogan pewnej znanej marki sportowej, niemożliwe nie istnieje. Dlatego w wielu hotelach na całym świecie zatrudniani są managerowie ds. muzyki i rozrywki. To oni odpowiadają za komfort wyjątkowych gości, dbanie o każdy szczegół z ridera. I spoza niego. Bo jeśli Adele zechce wieczorem pizzę (historia jeszcze sprzed czasów diety SIRT) z konkretnej pizzerii oddalonej o 200 km od hotelu, to obsługa po tę pizzę jedzie. Często na darmo, bo artyście po prostu już się odechce. Mowa nie tylko o gwiazdach pop, ale również rockmanach. Sex, drugs and rock’n’roll? Być może, ale dziś już w zupełnie innej formie, niż jeszcze pół wieku temu. Zespoły z XXI wieku są o wiele lepiej wychowane niż ich poprzednicy. Zdarzają się ekscesy, ale już bez wypadających co noc, z najwyższego piętra hotelu, telewizorów. GDY ROCKMANI BYLI BOGAMI Lata 60., 70. i 80. generowały wyjątkowy stres wśród kadry zarządzającej hotelami, które znalazły się na trasie miażdżących rzeczywistość zespołów rockowych. Trasy trwały miesiącami, nawet latami. Młodych twórców muzyki, którzy w tym czasie stali się katalizatorem zmian społeczno-kulturowych, mniej lub bardziej zaskakująca sława wyrzucała za ocean, raz na wschód, innym razem na zachód. Niejednokrotnie nieprzygotowani na takie zamieszanie, w hotelach chcieli poczuć dom, ale kończyło się to zazwyczaj na rozładowywaniu koncertowych emocji w sposób, w jaki nigdy nie odważyliby się ich rozładować u siebie. Jimmy Page wielokrotnie mówił o fali emocji, które zespół wymieniał z publicznością i które niosły wszystkich jeszcze długo po koncercie. Ale gdy adrenalina spadała, z tym napięciem, podbitym używkami, trzeba było sobie jakoś radzić. O Page’u wspominam nie bez powodu. Na początku lat 70. hotelarzy z zespołem Led Zeppelin łączyła tzw. relacja „love-hate”. Brytyjczycy tworzący wówczas najpotężniejszą grupę muzyczną na świecie, a jednocześnie szalenie majętną, zdawali sobie sprawę z tego, że mogą wszystko. Wszystko. Upojeni sukcesem tylko czekali, gdy na trasie pojawi się Los Angeles. Tam lokowali się zawsze w Continental Hyatt House przy Bulwarze Zachodzącego Słońca, nieopodal kultowych klubów, m.in. Whisky A Go Go, gdzie czekały już na nich ulubione groupies. Zeppelini wynajmowali tu zawsze kilka pięter, byli traktowani jak królowie, choć od początku było wiadomo w jakim stanie pozostawią po sobie pokoje. W szczególności Bonzo – perkusista, którego igraszki kończyły się zalaniami (przez wyrwaną instalację), zrzucaniem z najwyższych pięter pełnych i pustych butelek po szampanie Dom Perignon, rozbitymi ścianami, zdewastowanymi meblami, wyważonymi drzwiami (np. co drugimi, bo tak), regularnie wyrzucanymi telewizorami przez zamknięte okna, a nawet jazdą motocyklem po korytarzach. Nie wspominając o burdach, w jakie się wdawał. Nie on jeden. To tu Robert Plant z balkonu krzyczał, że jest złotym bogiem. A gdy jeden z pracowników hotelu powiedział w obecności członków zespołu, że im zazdrości, bo sam chętnie poczułby, jakie uczucia towarzyszą rozwalaniu pokoju, zaproponowali, żeby to zrobił, a tour managerowi, żeby straty dopisał do ich rachunku. Dzięki Zeppelinom miejsce zyskało przydomek Riot House (dom zamieszek), a prawie trzy dekady później reżyser Cameron Crowe nagrywał tu sceny do kultowego filmu „U progu sławy” opartego na własnych wspomnieniach związanych z najgorętszymi zespołami rockowymi lat 60. i 70. Obsługa nigdy nie była wściekła, gdy zastawała zdewastowane pokoje. Z uśmiechem wystawiała managementowi czek. A potem kolejny. I kolejny. Wieść o hotelu szybko się rozniosła, przez lata wybierały go kolejne gwiazdy. Dziś, jako Andaz West Hollywood, muzykom oferuje duży parking dla busów, dyskrecję i wiele udogodnień. Kolejne pokolenia artystów proszą, aby lokować ich w pokojach Roberta Planta, Jimmy’ego Page’a, Ozzy’ego Osbourne’a czy Slasha. I nie pozostawiają po sobie apokalipsy. Managerowie przyznają, że ekipa sprzątająca od czasu do czasu znajdzie paczuszkę środków odurzających. Nic poza tym. Za noc w Andaz (z widokiem na Sunset Boulevard) trzeba zapłacić 1100 zł. GDY ROCKMANI BOGAMI BYĆ PRZESTALI Dzisiaj zespoły zachowują się już nieco inaczej. Czasy nieograniczonej wolności minęły bezpowrotnie. Bo ludzie się zmienili. I rzeczywistość się zmieniła. Oczywiście, wśród rockmanów są wielkie gwiazdy operujące milionowymi budżetami. Jednak należy brać pod uwagę kilka czynników, jak choćby ten, że rynek muzyczny jest dziś o wiele trudniejszy niż jeszcze kilkadziesiąt lat temu, gdy fani polowali na albumy, dzisiaj wyparte przez platformy streamingowe. Trasy rozciągnięte są w czasie, a z bandem jeździ cały zespół odpowiedzialny za dźwięk, scenografię, elementy techniczne. Bardzo często więc ulubione zespoły wcale nie zajmują najdroższych hoteli. Ale te, na które się decydują, mają być bardzo wygodne. W poszukiwaniu tych optymalnych specjalizują się biura współpracujące z tour managerami. Rider, który do nich trafia, zostaje skonsultowany z wieloma hotelami. Lista tych, które oferują najdogodniejsze warunki, łącznie z sowitymi upustami, wracają do managementu. Ten decyduje się najczęściej na opcje w bliskiej odległości od wytwórni i lotniska. W Londynie, w hotelu K West (w którym sypiać lubiła Courtney Love) jest więc zatrudniony dyrektor ds sprzedaży muzyki i rozrywki, który opiekuje się zespołami. I spełnia każdą zachciankę. Najlepiej, żeby hotel oferował dziś przyciemniane zasłony, żeby gwiazdy mogły odpoczywać w ciągu dnia, późne wymeldowanie, całodobowy bar z obsługą pokojową, miejsce dla busów. No i spa. Regeneracja jest dziś ważniejsza, niż zarwane noce budujące swego czasu legendę sex, drugs and rock’n’roll. Za K West płaci się dziś ok. 500 zł za noc. Columbia, nieopodal Hyde Parku, kultowa w latach 90. m.in. za sprawą Oasis, została przez K West w pewnym momencie zastąpiona. Ale to w Columbii bywały najmodniejsze bandy, łącznie z młodziutkimi The Strokes gnieżdżącymi się w jednym pokoju, na jednym łóżku. Wiktoriański budynek tego 2-gwiazdkowego hotelu dziś nadal zachwyca. Tym bardziej, że pokój można wynająć już za ok. 350 zł. Gościli tu Iggy Pop, Amy Winehouse czy Eurythmics. Ale przede wszystkim bracia Gallagher, którzy nawet napisali o tym miejscu piosenkę. Ich wspólna historia skończyła się wyrzuceniem z hotelu i zakazem wstępu. Obsługa, wyjątkowo tolerancyjna, długo znosiła burdy wszczynane przez chłopaków w trakcie nagrywania debiutanckiego albumu „Definitely Maybe”. Jednak każdej nocy toczyli w pokojach walki, aż o 6 rano meble dosłownie latały po całym barze. Gdy w końcu wyrzucane przez okna krzesła, stoły i doniczki rozgniotły mercedesa stojącego przed budynkiem, zrobiło się gorąco. Okazało się, że auto należało do managera hotelu. To był koniec wizyt Oasis w Columbii. HOTELE ULUBIONE PRZEZ GWIAZDY ROCKA Wśród hoteli, które zdobyły sławę dzięki swoim mieszkańcom, na szczycie powinien uplasować się nowojorski Chelsea Hotel. W XIX wieku został wybudowany jako budynek komunalny z własną spółdzielnią mieszkaniową odpowiadającą ideom Charlesa Fouriera, francuskiego utopijnego socjalisty, filozofa i twórcy terminu „feminizm”. W hotel zamienił się wkrótce, bo w 1905 roku. Ale największą sławę przynieśli mu ponad pół wieku później Bob Dylan, Patti Smith, Robert Mapplethorpe, Jimi Hendrix, Nico, Tom Waits, Allen Ginsberg, Jack Kerouac (napisał tu „W drodze”!) czy Arthur C. Clarke, autor „2001: Odysei Kosmicznej”. Andy Warhol kręcił tam zdjęcia do swojego eksperymentalnego filmu „Chelsea Girls”. Oprócz artystów, piętra zamieszkiwali ubodzy ekscentrycy, wyrzutki. Chelsea Hotel był świadkiem wielu historii – od najtragiczniejszych (jak morderstwo Nancy Spungen dokonanej przez jej chłopaka, Sida Viciousa, basisty Sex Pistols) po najromantyczniejsze (wielkie wspólne zauroczenie Leonarda Cohena i Janis Joplin, którzy spotkali się w windzie w Chelsea). Hotel od wielu lat jest zamknięty ze względu na prace renowacyjne, które się przedłużają. Na najwyższych piętrach budynku pozostało kilku mieszkańców Chelsea, domagających się zakończenia prac. Bywa też, że hotele budują swoją legendę na konkretnych momentach, jak George V w Paryżu, w którym w styczniu 1964 roku powstało kultowe zdjęcie Harry’ego Bensona, któremu udało się uchwycić Beatlesów w momencie walki na poduszki. Dziś w tym luksusowym 5-gwiazdkowym hotelu za noc zapłacimy ponad 4 tysiące zł. O wiele taniej, bo już za nieco ponad 600 zł za noc, zamieszkamy w Hiltonie w Amsterdamie – tym samym, w którym John Lennon i Yoko Ono zorganizowali happening „Bed-ins for Peace” w 1969 roku. Jeśli jednak zamarzy nam się apartament 902, w którym rzeczywiście przebywali artyści, cena mocno wzrośnie – do 6600 zł. Dla tych, którzy chcieliby poznać Amsterdam śladami rockmanów, ale o nieco uboższym budżecie, idealną ofertę przygotował Backstage Hotel, oferujący bar otwarty 24 godziny na dobę, przedłużone godziny serwowania śniadań, darmową pralnię, a nawet darmowy wynajem gitar! Jego zalety docenili członkowie grup TV on the Radio czy The Libertines. Ceny? Od 200 zł za pokój. Ekonomicznie i bardzo rock’n’rollowo. Gitary w recepcji oferuje też londyński Sanctum Soho, w którym wciąż możecie wpaść na muzyków (od 800 zł za dobę), inni świetnie czują się w Portobello (również 800 zł za dobę) – do tego stopnia, że swego czasu Tina Turner postanowiła w jego okolicach kupić dom. GWIAZDY NA WAKACJACH Rockmani to też ludzie, a w hotelach nie zawsze zatrzymują się wyłącznie w trakcie tras koncertowych. Wakacyjna Ibiza to destynacja idealna. W końcu współczesna muzyczna historia wyspy zaczęła się właśnie od rocka. Gdy w latach 60. i 70. na hiszpańską wyspę zaczęli przybywać hipisi, w ślad za nimi ruszyły największe zespoły rockowe. Dopiero dużo później Ibizę zaczęto łączyć z muzyką taneczną. Mimo wszystko, wciąż pojawiają się tam m.in. Kasabian, Arctic Monkeys, Vampire Weekend. Jeszcze kilka lat temu można ich było spotkać w Ibiza Rocks Hotel. Za to w hotelu Pikes nie tylko zespół Wham! kręcił klip do piosenki „Club Tropicana”, ale przede wszystkim Freddie Mercury wyprawił huczne przyjęcie z okazji 41. urodzin. Nad basenem strzelały korki od 350 butelek szampana, fruwały balony dmuchane przez trzy dni przez obsługę hotelową, a potężny tort (dotarł w zastępstwie oryginalnego, upieczonego w kształcie Sagrady Familii, który zawalił się pod swoim ciężarem) ozdobiony nutami piosenki „Barcelona” osłodził cały wieczór takim gościom, jak członkowie Queen, Julio Iglesias, Grace Jones, Naomi Campbell czy Robert Plant. Następnego dnia manager Queen dostał rachunek, który dokładnie przejrzał. Obok 232 stłuczonych szklanek widniały 4 wódki z tonikiem, które kazał właścicielowi Pikes odjąć, bo jego zdaniem nikt tych drinków nie zamawiał. W końcu podszedł do nich Freddie, pytając w czym problem. Gdy dowiedział się, o co walczy manager, odpowiedział: „tu nie ma pomyłki, 4 wódki z tonikiem kupiłem dla barmanów. Płać”. Aby bawić się, jak Freddie, trzeba dziś w Pikes zapłacić za dobę ok. 700 zł. HOTELE, W KTÓRYCH SPOTKASZ GWIAZDY Fani zespołów, szczególnie dziś, w dobie mediów społecznościowych, nie mają szczególnie dużych problemów z namierzeniem miejsca pobytu idoli. A im więksi fani, tym większe z nimi kłopoty. Podczas pobytu dużych gwiazd w hotelach roi się od ochrony, choć zdarza się, że nawet to nie pomaga. Największe wyzwanie nie stanowią fani z ulicy, ale ci, którzy rezerwują pokoje w tym samym hotelu. Jeśli podejrzą na którym piętrze mieszkają muzycy, to koniec hotelowego spokoju. Chyba, że hotel należał do gwiazd… Tak było w latach 70. z irlandzkim zamkiem Barberstown Castle w County Kildare, którego właścicielem od 1978 roku był Eric Clapton. W hallu stał fortepian, przy którym często siadali najwięksi muzycy swych czasów, przyjaciele Claptona. Niejednokrotnie zdarzało się, że zaskoczeni goście schodzący na kolację przy instrumencie spotykali George’a Harrisona, Micka Jaggera, Marka Knopflera czy Boba Dylana. Hotel nie należy już do Claptona, ale ma się świetnie. Dla samych widoków (i historii) warto! Doba? Od 1350 zł. Wśród legend znajduje się też kultowy Chateau Marmont w Los Angeles. Słynący z ogromnej dyskrecji i ukrywający wiele historii, również tych tragicznych, jak śmierć Johna Belushi’ego z Blues Brothers (w bungalowie nr 3) w wyniku przedawkowania, czy absolutnego popadania w nałóg pomieszkującego w hotelu Johna Frusciante z Red Hot Chili Peppers. Powstało nawet powiedzenie: „Jeśli szukasz kłopotów, to tylko w Chateau Marmont”. A co z Warszawą? Tu największe zespoły najczęściej wybierają między Bristolem a Europejskim. W tym drugim, w 1967 roku, zatrzymali się Rolling Stonesi przed historycznym, pierwszym koncertem w Polsce. Podczas ostatniej trasy, również tu trafili. Dziś gwiazdy rocka mają zupełnie inne oczekiwania wobec hoteli niż ich poprzednicy. Nie chodzi już o jedną wielką, niekończącą się imprezę. A o co? O szybki internet i dobrze wyposażoną siłownię.
Audrey Hepburn, Marlena Dietrich, Marilyn Monroe... to tylko część znanych nazwisk, które wpłynęły na świat mody. Przypominany nieżyjące już osobistości, które do dzisiaj nas inspirują.
Gwiazdy filmu, popularni wokaliści, charyzmatyczni artyści, arystokraci, Pierwsze Damy - oni wszyscy mają wpływ na modę. Mamy na to dowody. To dzięki Audrey Hepburn i jej roli w filmie "Śniadanie u Tiffany'ego" wiemy, że każda kobieta powinna mieć w swojej szafie przysłowiową "małą czarną". Marlene Dietrich i Katherine Hepburn udowodniły, że możemy wyglądać kobieco w ubraniach o klasycznej, męskiej linii. Elsa Schiaparelli, Gabrielle "Coco" Chanel oraz Edith Head nie tylko projektowały genialne kolekcje (i kostiumy filmowe), ale były również stylowymi kobietami. Księżna Diana, Grace Kelly i Jacqueline Kennedy Onassis są wzorem do naśladowania dla dzisiejszych utytułowanych dam oraz żon polityków. Josephine Baker, Marilyn Monroe, Farrah Fawcett, Jean Harlow, a także Rita Hayworth, to one nauczyły nas zmysłowości i uwodzenia ubiorem. Za to Isabella Blow oraz Andy Warhol pokazali, że modą można się także bawić! Także mężczyźni mają swoje ikony. Oto kilka przykładów: James Dean (słynna fryzura i biały podkoszulek), Michael Jackson i Kurt Cobain (grunge). I choć projektanci co sezon wymyślają dla nas nowe trendy, także im zdarza się powracać do korzeni. Bo ikony stylu są wieczne, nawet jeśli nie ma ich już wśród nas... Ikony stylu XX wieku >>
Przepisy na drinki, których nie powstydziłby się Andy Warhol? Oto kilka receptur na koktajle prosto zza baru ekspertów marki ABSOLUT.
Zastanawialiście się dlaczego ABSOLUT pozycjonuje się blisko sztuki? Okazuje się, że za tą strategią stoi klimatyczna historia rodem z lat 80. W 1986 roku pierwszą artystyczną reklamę dla marki w postaci obrazu stworzył jeden z głównych przedstawicieli pop-artu Andy Warhol. Tym samym wprowadził ją do świata dizajnu. Ukoronowaniem artystycznej współpracy z Warholem, który stworzył ponad 50 portretów butelki ABSOLUT, jest między innymi stała ekspozycja w sztokholmskim Museum of Spirits. Ale nie tylko. W tym roku marka celebruje początki swojej współpracy z artystą - na rynku pojawiła się limitowana edycja butelek nawiązująca do jego kultowej stylistyki. Zainspirowani? My tak, dlatego postanowiliśmy poeksperymentować z kontrastowymi kolorami i smakami zwariowanych drinków. Poniżej znajdziecie przepisy na koktajle w stylu pop-art. Przepisy na drinki: Warhol Orange 40ml ABSOLUT Warhol 10ml likier waniliowy 110ml świeży sok z pomarańczy cząstka pomarańczy Sposób przygotowania: Szklankę typu long wypełnij lodem do 2/3 jej objętości. Następnie dodaj wszystkie składniki i mocno wymieszaj łyżką. Dopełnij lodem i dekoruj cząstką pomarańczy. It Girl 40ml ABSOLUT Warhol 15ml gorzki wermut 15ml syrop migdałowy 40ml sok żurawinowy 20ml świeży sok z cytryny twist ze skórki cytryny Sposób przygotowania: Składniki przelej do shakera w powyższej kolejności i uzupełnij lodem. Bardzo mocno i energicznie wstrząśnij koktajl - tak długo, aż wytworzy się charakterystyczna piana. Dalej miksturę przelej do kieliszka koktajlowego bez lodu i dekoruj twistem ze skórki cytryny. Blue On Blue 40ml ABSOLUT Warhol 30ml woda kokosowa 40ml sok żurawinowy 15ml Blue Curacao 10ml syrop cukrowy borówki amerykańskie Sposób przygotowania: Wódkę wraz z pozostałymi składnikami umieść w shakerze, uzupełnij kostkami lodu i mocno wstrząśnij. Przelej do szklanki z lodem typu short, a następnie udekoruj borówkami amerykańskimi. Absolut Studio 40ml ABSOLUT Warhol 120ml Sok Żurawinowy cząstka pomarańczy Sposób przygotowania: Szklankę typu long wypełnij lodem, dodaj składniki i energicznie wymieszaj. Dekoruj cząstką pomarańczy. View oEmbed on the source website * Butelki z limitowanej edycji Andy Warhola dostępne są w wybranych punktach sprzedaży w ograniczonym nakładzie
4 stolice mody - Nowy Jork - świat w pigułce
W tym mieście znajdziesz wszystko: luksusową modę na 5th Avenue i małe butiki we włoskiej dzielnicy. Nowoczesne wieżowce na Times Square i melancholijną plażę na Coney Island. Zjesz kaczkę po pekińsku
Nowoczesne wieżowce na Times Square i melancholijną plażę na Coney Island. Zjesz kaczkę po pekińsku w Chinatown i bliny w Brighton Beach. Oprowadzają: Robbie Myers- redaktor naczelna Od 12 lat dowodzi amerykańskim ELLE. Zaczynała w magazynie „Rolling Stone” i „Interview” Andy´ego Warhola. Joe Zee- dyrektor kreatywny. Jeden z tych legendarnych stylistów, którzy wyznaczają trendy na Manhattanie. W serialu „Brzydula Betty” zagrał samego siebie. Joann Pailey- szefowa reklamy. Nowojorskie restauracje to jej żywioł. Nam zdradziła nawet te, w których musi czekać na stolik. Emily Dougherty- Beauty & fitness director ELLE. Wie, gdzie wypić modnego zielonego shake´a i modnie ostrzyc włosy. Coco Rocha- Top modelka, ikona amerykańskiego ELLE. Zna najlepsze kluby i sklepy vintage. STYL TO OSOBOWOŚĆ Mieszkańcy tygla kultur cenią indywidualizm, dlatego na Manhattanie modne jest wszystko, co śmiałe! Jeśli masz w domu sukienkę, w której nie miałaś odwagi się pokazać, koniecznie spakuj ją do walizki. Szyk z piątej alei Redakcja elle zdradza, co się nosi w nowym jorku. 1 Trend przewodni: kolory, wzory i sukienki o asymetrycznej długości – przód krótszy, tył dłuższy. 2 Na co dzień wybieramy luksusowe materiały i rzeczy, które się nie wyróżniają, takie jak czarne rurki dobrej jakości, do tego torba, np. Alexandra Wanga. 3 Na wieczór: kiedy masz wątpliwość, ubierz się cała na czarno i włóż jakieś szalone buty na obcasie. Do klubu: obcisłe i seksowne rzeczy i wygodne buty do tańca. Gdzie na zakupy Little Italy - Wszyscy znają butiki projektantów na Soho. Sąsiednie Little Italy jest miejscem, gdzie znajdziesz ubrania bardziej niszowych marek. Emily Dougherty: „Tylu świetnych małych butików blisko siebie nie ma żadna inna dzielnica!”. Meatpacking district- Ten mniej znany zakupowy rejon w poprzemysłowej dzielnicy rozciąga się od West 14th Street South po Gansevoort Street. Sekretny adres Creatures of comfort €€€ Butik w sercu Greenwich Village oferuje ubrania i akcesoria marek z wyższej i ze średniej półki, m.in. Acne. Emily Dougherty: „Tutaj kupuję dobrą bazę. I sukienki!”. 205 Mulberry Street. Luksusowe torby Bergdorf goodman €€€€ Emily Dougherty: „Tu kupiłam pierwszą torbę Céline i Chanel. Tyle dobrych wspomnień”. Oprócz toreb są ubrania największych projektantów. 5th Avenue/58th Street. Outlety Woodbury Commons €€€ Miasteczko outletów położone kilka kilometrów za miastem. Joe Zee: „dotrzesz tam autobusem, ale lepiej wynajmij samochód. Jak zobaczysz ubrania Balenciagi, Prady i Toma Forda, możesz mieć problem z transportem”. 498 Red Apple Court, Central Valley. Century 21 €€€ Wielkie marki i rzesze turystów. Ale warto uzbroić się w cierpliwość. Coco Rocha: „Przygotuj się, że spędzisz tam cały dzień, ale wyjdziesz z niejednym skarbem”. 22 Cortlandt Street. Vintage What goes around comes around €€€ Wśród klientów są siostry Olsen i Brad Pitt. Joann Pailey: „Mają wszystko: od wiktoriańskich sukienek, przez kowbojskie buty, po koncertowe t-shirty”. 351 West Broadway, Manhattan. Cheap Jacks €€–€€€ Coco Rocha: „Nietuzinkowe ubrania ze wszystkich modowych dekad: od lat 20. Po 80. Jeśli szukasz czegoś ekstra, polecam tylko ten adres”. 303 5th Avenue. New york vintage €€€ Ciuchy, torby, akcesoria w oryginalnym, czasem szalonym stylu. Fankami tego sklepu są Beyoncé, Lady Gaga i Michelle Obama. 117 West 25th Street. JABŁKO NA WIDELCU Nowojorczycy oszaleli na punkcie zdrowej żywności. Restauracje trzymają się zasad slow foodu, a zielony koktajl z jarmużu to teraz najmodniejsze śniadanie. Drink retro Freemans €€ Joann Pailey: „ostrzegamy: ta kameralna restauracja jest oddalona od głównych ulic i bywa, że trzeba czekać na stolik. Warto ją jednak znaleźć, by spróbować tutejszej kuchni i dawnych nowojorskich drinków. Ich receptury pamiętają czasy prohibicji”. Joe Zee: „Polecam dip z karczochów!”. 8 Rivington Street. Vivat, meksyk! La Esquina €–€€ Ulubione miejsce smakoszy meksykańskiej kuchni. Wygląda jak zwykły bar tacos, ale gdy przekroczysz drzwi z napisem „Employee Only”, znajdziesz się w pięknej restauracyjnej sali urządzonej w stylu meksykańskim. Joann Pailey: „Bywają tu wszyscy, od Kirsten Dunst po Ralpha Laurena”. 114 Kenmare Street. Gorący adres Acme €€ Joann Pailey: „Ze wszystkich nowojorskich restauracji w tej najtrudniej zrobić rezerwację”. Po pierwsze, jest bardzo modna, po drugie, norweska kuchnia, jaką serwują, nie ma sobie równych. 9 Great Jones Street. Hipsterski Klub 1 Oak €€ Coco Rocha: „Elegancki klub popularny wśród modelek. Lista koktajli i drinków nie ma końca”. 453 West 17th Street. Dietetycznie Melvin's Juice Box € Do tej jamajskiej restauracji przychodzą nowojorczycy, którzy oszaleli na punkcie zdrowego jedzenia. Emily Dougherty: „Genialne soki z zielonych warzyw i koktajle owocowo-proteinowe (np. Z orzeszków ziemnych i jagód)”. 132 West Houston Street. Śniadanie mistrzów Café cluny € Kawiarenka jak z bajki. Prosty, ciepły wystrój tworzy intymną atmosferę. Joann Pailey: „Najlepszy brunch w NYC. W sobotę rano można tu spotkać znanych nowojorczyków. Wieczorem serwują drinki”. 284 West 12th Street. Balthazar €€–€€€ Coco Rocha: „To jest TO miejsce, w którym w Soho jada się śniadanie. Cała branża mody przychodzi tu na ekologiczne jajka”. Serwują też lunche i obiady. 80 Spring Street. NOWOJORSKI STAN DUCHA Spacery promenadą, jogging w central parku i upodobanie do mebli z lat 50. I 60. – oto, co dziś wyróżnia styl życia mieszkańców Manhattanu. Fryzjer z manhattanu Bumble & bumble €€€ Bardzo nowojorski salon ulokowany w postindustrialnym lofcie w modnym Meatpacking District. Emily Dougherty: „Zawsze wychodzę stąd z mistrzowskim kolorem włosów”. 415 West 13th Street. Eksperci od urody Clyde Chemist €–€€€ Ten profesjonalny sklep przypomina dawne apteki, ale jest czymś więcej. Mają wszelkie kosmetyczne nowości, od kremów po najnowszą paletę lakierów Essie. 926 Madison Avenue. Alfabet designu Abc carpet & home €€€ Królestwo dywanów, lamp i domowych gadżetów rozciąga się na kilku piętrach. Już wiesz, gdzie przyjść po drobiazg dla przyjaciółki. 888 Broadway. Wyeth €€€€ Raj dla fanów mebli vintage. Joann Pailey: „Specjalizują się w modernistycznych meblach ery »Mad Men«, czyli lat 50. i 60. To mój ulubiony okres”. 315 Spring Street. Albumy Dashwood books Tu styliści szukają inspiracji do sesji. Wybór albumów o fotografii jest niesamowity. 33 Bond Street. Inspirujący spacer The high line Duma nowojorczyków! Promenada, która biegnie od Gansevoort Street na Meatpacking District do West 34th Street, pomiędzy 10th i 11th Avenue. Joe Zee: „Znakomite widoki, niezapomniane nowojorskie doświadczenie”. Hotel z widokiem The standard hotel €€€€ Trudno powiedzieć, co jest w nim najlepszego. Wyrafinowany wystrój pokoi, restauracja z podłogą zrobioną z centów czy ogródek piwny z oszałamiającym widokiem. 848 Washington Street. Cennik według Elle € tanio €€ umiarkowanie tanio €€€ demokratycznie €€€€ raczej drogo €€€€€ luksusowo TEKST: MARINE POYER, ANNA FRĄTCZAK Źródło: ELLE 11/12
Kultowy notatnik w "Gwiezdne Wojny", pokrowiec na laptopa z nadrukiem Andy'ego Warhola, czy kolekcja filmów o przygodach Agenta 007? Wybieramy upominki na facetów!
Za sobą mamy już przegląd prezentów dla niej, teraz przyszedł czas na o wiele trudniejsze zadanie. Jakim prezentem obdarować mężczyznę na którym nam zależy? Warto postawić na klasykę gatunku, może to być klasyczna torba wykonana z wysokiej jakości skóry lub zestaw luksusowych kosmetyków. Do tematu można też podejść zupełnie na luzie i designerski gadżet do domu lub modny aparat Lomography. Prezentem deluxe może być stylowy zegarek lub czytnik Kindle, który przypadnie do gustu technologicznym maniakom. W GALERII znajdziecie kilkanaście inspiracji w różnych przedziałach cenowych.