Biografia Amy Winehouse na pierwszym zwiastunie. Za kamerą „Back to Black” stanęła reżyserka „Pięćdziesięciu twarzy Greya”
Filmowe biografie muzyków trafiają na afisz jedna po drugiej. „Bohemian Rhapsody” rozbudziło apetyt hollywoodzkich producentów, inkasując imponujące 910 milionów dolarów ze sprzedaży biletów. Kto może powtórzyć sukces Ramiego Maleka w roli Freddiego Mercury'ego? Jeśli nie Austin Butler w butach Elvisa Presleya, to może Marisa Abela jako Amy Winehouse?
To, że wytwórnia chce zobaczyć na koncie znaczące zyski, jest pewne. Inaczej nie zatrudniono by Sam Taylor-Johnson. Brytyjska filmowczyni potrafi przyciągnąć widownię do kin, co udowodniła za sprawą „Pięćdziesięciu twarzy Greya” (569 milionów dochodu). Nie od zawsze reżyserowała jednak erotyki. Debiutowała w 2009 roku biograficznym dramatem „John Lennon. Chłopak znikąd” i wyraźnie chce wrócić do muzycznych korzeni. „Back to Black” z pewnością nie będzie jednak pustą maszynką do zarabiania pieniędzy. Taylor-Johnson prywatnie była bliską przyjaciółką Amy Winehouse i mogła liczyć na wsparcie rodziny zmarłej przed laty artystki. Pierwszy trailer zwiastuje wiele emocji. Z pewnością chwyci publiczność za serce. Selena Gomez zagra legendarną piosenkarkę. Bohaterka filmu zdobyła aż 11 nagród Grammy „Back to Black” na pierwszym zwiastunie. Za kamerą biografii Amy Winehouse stanęła reżyserka „Pięćdziesięciu twarzy Greya” Zgodnie z zapowiedziami biografia pokaże przemianę Amy Winehouse z „początkującej piosenkarki jazzowej z północnego Londynu w zdobywającą nagrody Grammy supergwiazdę”. Na ekranie zobaczymy zmagania z przytłaczającą rozpoznawalnością i używkami, które doprowadziły do przedwczesnej śmierci 27-latki w 2011 roku. W pierwszym zwiastunie bohaterka tłumaczy swoją motywację do tworzenia muzyki. „Nie piszę piosenek, aby zdobyć sławę, robię to, bo nie wiem, co innego mogłabym robić. Chcę, aby ludzie usłyszeli mój głos i zapomnieli o swoich zmartwieniach” – słyszymy w trailerze. Hollywood od dawna miało w planach przeniesienie historii autorki „Rehab” i „Valerie” na wielki ekran. Do tej pory wysiłki spełzały na niczym. Na etapie przedprodukcji utknął projekt z Noomi Rapace w głównej roli. Później mówiło się o możliwym udziale Lady Gagi. Ostatecznie postanowiono poszukać „nieznanej, młodej angielskiej aktorki z akcentem cockney, która nieco przypomina z wyglądu Amy”. Wybór padł na Marisę Abelę. 27-latkę możecie kojarzyć z serialu „Branża” i thrillera „Szpieg, którego nie było”. Na koncie ma też drobny epizod w „Barbie”. Pierwsze spojrzenie na wschodzącą gwiazdę z okazałą peruką i czarnym eyelinerem udowadniają, że dyrektor castingu spisał się na medal. View oEmbed on the source website Scenariusz „Back to Black” napisał Matt Greenhalgh, który wspóracował z Sam Taylor-Johnson przy biografii Johna Lennona. Reżyserka zapewnia, że oboje doskonale zdają sobie sprawę z ciążącej na nich odpowiedzialności. „Po raz pierwszy zobaczyłam ją występującą na pokazie talentów w Ronnie Scott’s Jazz Club w Soho i od razu stało się jasne, że nie jest tylko »talentem«, ona jest geniuszem. Jako twórczyni filmowa nie mogę prosić o nic więcej” – mówiła. Czy film spełni oczekiwania fanów? Przekonamy się niebawem – premiera została zaplanowana na 11 kwietnia 2024 roku.
Są pierwsze zdjęcia z planu "Back to Black". Fani Amy Winehouse rozczarowani obsadą "Amy zasługuje na coś lepszego"
16 stycznia ruszyły zdjęcia do filmu "Back to Black", drugiego po oscarowej produkcji "Amy" portretu brytyjskiej wokalistyki. W roli tragicznie zmarłej w 2011 roku Amy Winehouse, obsadzona została Marisa Abela. Pierwsze zdjęcia aktorki w charakteryzacji sprowokowały lawinę negatywnych komentarzy mediach społecznościowych.
Co wiemy o "Back to Black"? Reżyserem najnowszego filmu biograficznego o życiu Amy jest Sam Taylor-Johnson, twórczyni kinowego hitu, "Pięćdziesiąt Twarzy Graya". W roli Amy zobaczymy znaną z serialu "Branża" Marisę Abela. Za scenariusz odpowiada Matt Greenhalgh, współautor filmu „John Lennon. Chłopak znikąd". Magazyn Variety donosi, że film skupiał się będzie na początkach kariery piosenkarki, jej wejściu na szczyt oraz prawdopodobnie opowie o tragicznej śmierci gwiazdy. Produkcję popiera nie cieszący się najlepszą sławą ojciec Amy, Mitch Winehouse. Do takiej opinii o ojcu wokalistki przyczynił się powstały w 2015 roku film dokumentalny "Amy". Obraz ten przedstawia mało wspierającą figurę ojca, dla którego najważniejszym celem były pieniądze, a nie zdrowie córki. W 2019 roku wydał książkę "Moja córka Amy", w której możemy zapoznać się z jego perspektywą wydarzeń. Fani krytykują obsadę "Back to Black" Pierwsze zdjęcia z planu zdjęciowego trafiły do sieci wczoraj i nie wywołały entuzjazmu wśród fanów Amy. Rozczarowani fani krytykują zdjęcia, na których możemy zobaczyć Marisę Abela, w charakteryzacji słowami: "Amy zasługuje na coś lepszego. Wszyscy zasługujemy na coś lepszego!!" "Nieee. To wygląda jak kostium na Halloween. Brakuje w tym magii kina" Zobacz też: Marisa Abela jako Amy Winehouse. Mamy pierwsze zdjęcia z planu głośnego filmu biograficznego „Back to Black”
Marisa Abela jako Amy Winehouse. Mamy pierwsze zdjęcia z planu głośnego filmu biograficznego „Back to Black”
Kinematografia kocha biografie. Szczególnie w ostatnich latach obserwujemy rozkwit filmowych interpretacji życia legend ze świata popkultury. Po raz kolejny, jednak na większą niż dotychczas skalę, na warsztat wzięto także tragiczną historię brytyjskiej wokalistki Amy Winehouse. W rolę uwielbianej przez tłumy piosenkarki wcieliła się znana z serialu „Branża” („Industry”) Marisa Abela. Zobaczcie pierwsze zdjęcie 26-latki w pełnej charakteryzacji.
Przejmujące losy dziewczyny, która przeszła wyboistą drogę od wschodzącej gwiazdy londyńskiej sceny jazzowej, aż do sześciokrotnej zdobywczyni nagrody Grammy i supergwiazdy śmiertelnie – niestety dosłownie – przytłoczonej sławą uhonorowano już w kilku różnych formatach. Była „Amy” z 2015 roku, nagrodzony Oscarem dokument Asifa Kapadii, „Amy Winehouse: Back to Black”, nakręcone 3 lata później, dogłębne spojrzenie Jeremy'ego Marre'a na proces tworzenia tytułowego albumu oraz ostatni, „Reclaiming Amy” w reżyserii Mariny Parker z 2021 roku, w którym poznajemy perspektywę przyjaciół i rodziny artystki. Teraz na ekrany kin ma trafić sfilmowana w iście hollywoodzkim stylu opowieść o życiu, imponującym dorobku oraz spektakularnym upadku Brytyjki, która w wieku 27 lat odeszła z powodu zatrucia alkoholem. Produkuje Studiocanal, za reżyserię odpowiada zaś Sam Taylor-Johnson, twórczyni znana z „Pięćdziesięciu twarzy Greya”. „To wymarzony film do wyreżyserowania” pisała na Instagramie, gdy Deadline ogłosiło ją w roli reżyserki. Scenariusz został natomiast napisany przez Matta Greenhalgha, którego kojarzyć należy między innymi z tytułami takimi jak „Control” o Ianie Curtisie z Joy Division (2007) oraz „Nowhere Boy” pokazujących wczesne lata Johna Lenona (2009). To osiągnięcia, które niewątpliwie dobrze wróżą nadchodzącemu wydawnictwu. Powstanie film biograficzny o Amy Winehouse. Za kamerą stanie reżyserka „Pięćdziesięciu twarzy Greya” Marisa Abela jako Amy Winehouse: pierwsze zdjęcia z planu Najważniejsze, najbardziej emocjonujące pytanie zawsze brzmiało jednak: kto zagra tę charyzmatyczną dziewczynę z niepowtarzalnym głosem, kruczoczarnym, piętrzącym się na głowie chaosem oraz charakterystycznymi kocimi kreskami na powiekach? Odpowiedź nadeszła po długim czasie oczekiwania i brzmi – Marisa Abela. 26-latka zachwyciła zarówno międzynarodową publiczność, jak i krytyków rolą Yasmin w wyprodukowanej przez HBO „Branży” („Industry”). Dla twórców „Back to Black” znaczenia miały mieć nie tylko umiejętności aktorskie czy wokalne, ale i żydowskie pochodzenie gwiazdy. Tak, aby jak najwierniej oddać postać Amy. 13 stycznia w oficjalnych kanałach społecznościowych Studiocanal zaprezentowano pierwsze zdjęcia Marisy w pełnej charakteryzacji. Jak wypada jako legenda Amy Winehouse? Werdykt komentujących wydaje się jednogłośny: „Podobieństwo jest uderzające!”. Mniej więcej w tym samym czasie nawiązujący do nadchodzącej premiery post opublikowała też sama Abela. Na zdjęciu pozuje pod imponującym muralem z podobizną odgrywanej przez siebie wokalistki. „And for London. This is for London. Cause Camden Town ain't burnin down” podpisała fotografię, cytując przemówienie Winehouse z gali Grammy z 2008 roku, podsumowując wymownym „Kocham cię, Amy".
Powstanie film biograficzny o Amy Winehouse. Za kamerą stanie reżyserka „Pięćdziesięciu twarzy Greya”
Zanim na afisz wszedł „Elvis” Baza Luhrmanna, swoje filmy biograficzne otrzymali Freddie Mercury i Elton John, a już niedługo poznamy bliżej historię Madonny. Wydaje się, że żyjemy w złotej erze (mniej i bardziej udanych) muzycznych biopiców. Do grona artystów uhonorowanych na ekranie dołączy także Amy Winehouse. Po wielu próbach zgodę na sfilmowanie tragicznej historii wokalistki dostała Sam Taylor-Johnson, reżyserka „Pięćdziesięciu twarzy Greya”.
Od śmierci Amy Winehouse minęło już 11 lat. Mimo ogromnej popularności, jaką cieszyła się autorka hitu „Rehab” jej życie nie zostało jeszcze zaprezentowane widzom w filmowej formie. Plotki o planach zekranizowania książki „Saving Amy” pióra Daphe Barak krążyły od dawna, ale prace nad filmem hamowały spory o licencje i prawa autorskie. W 2015 roku ogłoszono, że w rolę brytyjskiej piosenkarki ma wcielić się Noomi Rapace, ale szwedzka aktorka ostatecznie nie weszła na plan. Powstanie film biograficzny o Amy Winehouse. Za kamerą stanie reżyserka „Pięćdziesięciu twarzy Greya” Internetowy serwis „Deadline” dotarł od informacji o wznowieniu prac nad filmową biografią Winehouse. Za produkcję odpowiedzialna jest wytwórnia Studiocanal, a obraz ma nosić nazwę „Back to Black”. Scenariusz napisał Matt Greenhalgh („Gwiazdy nie umierają w Liverpoolu”, „Control”). Film wyreżyseruje Sam Taylor-Johnson znana najlepiej z „Pięćdziesięciu twarzy Greya”. Julia Garner dostała propozycję zagrania Madonny, w filmowej adaptacji biografii artystki Film ma skupiać się na życiu i twórczości Amy Winehouse – od początków na jazzowej scenie północnego Londynu, aż po triumfy na ceremonii Grammy i występy na największych festiwalach. Poruszona zostanie również kwestia uzależnienia od alkoholu i narkotyków, które doprowadziło do przedwczesnej śmierci artystki w wieku zaledwie 27 lat. Według doniesień nowy projekt ma pełne poparcie producentów i wytwórni powiązanych z Winehouse. Wkrótce ma rozpocząć się casting na odtwórczynię głównej roli. Będzie to pierwszy fabularny film o życiu gwiazdy. W 2015 roku światło dzienne ujrzała produkcja „Amy” nagrodzona Oscarem za najlepszy film dokumentalny. View oEmbed on the source website
Sukienka Amy Winehouse została sprzedana za zawrotną kwotę ponad 240 tys. dolarów! Artystka wystąpiła w niej podczas swojego ostatniego koncertu
W niedzielę dom aukcyjny Julien’s Auction poinformował o sprzedaniu sukienki, którą Amy Winehouse miała na sobie podczas ostatniego koncertu przed śmiercią. Sukienka została wylicytowana podczas aukcji w Beverly Hills za kwotę 243 tys. dolarów, czyli około 966 tys. złotych. Nie ujawniono nazwiska nabywcy.
Sukienka Amy Winehouse kupiona podczas aukcji Sukienka, której właścicielką była wokalistka Amy Winehouse, została kupiona za ponad 960 tys. złotych. Amy miała ją na sobie podczas ostatniego koncertu w czerwcu 2011 roku w Serbii. Otulająca figurę minisukienka bez pleców, wykonana została na zamówienie Amy Winehouse na jej letnią trasę koncertową w tym samy roku. Jedwabna kreacja ma bambusowy oraz kwiatowy nadruk i została zaprojektowana przez projektantkę i stylistkę Winehouse, Naomi Parry. Sukienka pojawiła się również w magazynie Sunday Times 22 lipca 2012 roku. Poza sukienką na aukcji sprzedane zostało ponad 800 rzeczy wokalistki i wszystko wylicytowano za o wiele wyższe ceny niż przypuszczano - niektóre z nich mogą przyprawić o zawrót głowy. Aukcja w domu Julien’s Auction została zorganizowana przy pomocy rodziców Amy Winehouse, a część środków ze sprzedaży trafi do fundacji, która pomaga w ochronie młodych osób przez uzależnieniami. Amy Winehouse – licytacja rzeczy zmarłej artystki Amy Winehouse zmarła z powodu przedawkowania narkotyków w 2011 roku. Jej ostatni występ, podczas którego miała na sobie wylicytowaną sukienkę, nie spodobał się widowni. Wyraźnie było wtedy widać skutki jej uzależnienia - Amy potykała się na scenie, nie pamiętała tekstów piosenek. Odwołała wówczas resztę trasy koncertowej, a zaledwie miesiąc później znaleziono ją martwą w jej mieszkaniu w londyńskim Camden Town.
Spać z gwiazdami rocka. Poznaj ulubione hotele najsławniejszych muzyków
Kilkadziesiąt lat temu z najwyższych pięter hoteli, przez zamknięte okna wyrzucali telewizory. Dziś proszą o przyciemnione zasłony i spa. Wybieramy się szlakiem hoteli, w których zatrzymują się gwiazdy rocka.
Ridery – długie, bardzo długie pisma z żądaniami trafiają do wybranych hoteli jakiś czas przed planowanym pobytem gwiazd. Ich fragmenty regularnie lądują w prasie, a my komentujemy: „no tak, temu to już się w głowie całkowicie poprzewracało”. Artyści żądają czasami niemożliwego, ale przecież, jak mówi slogan pewnej znanej marki sportowej, niemożliwe nie istnieje. Dlatego w wielu hotelach na całym świecie zatrudniani są managerowie ds. muzyki i rozrywki. To oni odpowiadają za komfort wyjątkowych gości, dbanie o każdy szczegół z ridera. I spoza niego. Bo jeśli Adele zechce wieczorem pizzę (historia jeszcze sprzed czasów diety SIRT) z konkretnej pizzerii oddalonej o 200 km od hotelu, to obsługa po tę pizzę jedzie. Często na darmo, bo artyście po prostu już się odechce. Mowa nie tylko o gwiazdach pop, ale również rockmanach. Sex, drugs and rock’n’roll? Być może, ale dziś już w zupełnie innej formie, niż jeszcze pół wieku temu. Zespoły z XXI wieku są o wiele lepiej wychowane niż ich poprzednicy. Zdarzają się ekscesy, ale już bez wypadających co noc, z najwyższego piętra hotelu, telewizorów. GDY ROCKMANI BYLI BOGAMI Lata 60., 70. i 80. generowały wyjątkowy stres wśród kadry zarządzającej hotelami, które znalazły się na trasie miażdżących rzeczywistość zespołów rockowych. Trasy trwały miesiącami, nawet latami. Młodych twórców muzyki, którzy w tym czasie stali się katalizatorem zmian społeczno-kulturowych, mniej lub bardziej zaskakująca sława wyrzucała za ocean, raz na wschód, innym razem na zachód. Niejednokrotnie nieprzygotowani na takie zamieszanie, w hotelach chcieli poczuć dom, ale kończyło się to zazwyczaj na rozładowywaniu koncertowych emocji w sposób, w jaki nigdy nie odważyliby się ich rozładować u siebie. Jimmy Page wielokrotnie mówił o fali emocji, które zespół wymieniał z publicznością i które niosły wszystkich jeszcze długo po koncercie. Ale gdy adrenalina spadała, z tym napięciem, podbitym używkami, trzeba było sobie jakoś radzić. O Page’u wspominam nie bez powodu. Na początku lat 70. hotelarzy z zespołem Led Zeppelin łączyła tzw. relacja „love-hate”. Brytyjczycy tworzący wówczas najpotężniejszą grupę muzyczną na świecie, a jednocześnie szalenie majętną, zdawali sobie sprawę z tego, że mogą wszystko. Wszystko. Upojeni sukcesem tylko czekali, gdy na trasie pojawi się Los Angeles. Tam lokowali się zawsze w Continental Hyatt House przy Bulwarze Zachodzącego Słońca, nieopodal kultowych klubów, m.in. Whisky A Go Go, gdzie czekały już na nich ulubione groupies. Zeppelini wynajmowali tu zawsze kilka pięter, byli traktowani jak królowie, choć od początku było wiadomo w jakim stanie pozostawią po sobie pokoje. W szczególności Bonzo – perkusista, którego igraszki kończyły się zalaniami (przez wyrwaną instalację), zrzucaniem z najwyższych pięter pełnych i pustych butelek po szampanie Dom Perignon, rozbitymi ścianami, zdewastowanymi meblami, wyważonymi drzwiami (np. co drugimi, bo tak), regularnie wyrzucanymi telewizorami przez zamknięte okna, a nawet jazdą motocyklem po korytarzach. Nie wspominając o burdach, w jakie się wdawał. Nie on jeden. To tu Robert Plant z balkonu krzyczał, że jest złotym bogiem. A gdy jeden z pracowników hotelu powiedział w obecności członków zespołu, że im zazdrości, bo sam chętnie poczułby, jakie uczucia towarzyszą rozwalaniu pokoju, zaproponowali, żeby to zrobił, a tour managerowi, żeby straty dopisał do ich rachunku. Dzięki Zeppelinom miejsce zyskało przydomek Riot House (dom zamieszek), a prawie trzy dekady później reżyser Cameron Crowe nagrywał tu sceny do kultowego filmu „U progu sławy” opartego na własnych wspomnieniach związanych z najgorętszymi zespołami rockowymi lat 60. i 70. Obsługa nigdy nie była wściekła, gdy zastawała zdewastowane pokoje. Z uśmiechem wystawiała managementowi czek. A potem kolejny. I kolejny. Wieść o hotelu szybko się rozniosła, przez lata wybierały go kolejne gwiazdy. Dziś, jako Andaz West Hollywood, muzykom oferuje duży parking dla busów, dyskrecję i wiele udogodnień. Kolejne pokolenia artystów proszą, aby lokować ich w pokojach Roberta Planta, Jimmy’ego Page’a, Ozzy’ego Osbourne’a czy Slasha. I nie pozostawiają po sobie apokalipsy. Managerowie przyznają, że ekipa sprzątająca od czasu do czasu znajdzie paczuszkę środków odurzających. Nic poza tym. Za noc w Andaz (z widokiem na Sunset Boulevard) trzeba zapłacić 1100 zł. GDY ROCKMANI BOGAMI BYĆ PRZESTALI Dzisiaj zespoły zachowują się już nieco inaczej. Czasy nieograniczonej wolności minęły bezpowrotnie. Bo ludzie się zmienili. I rzeczywistość się zmieniła. Oczywiście, wśród rockmanów są wielkie gwiazdy operujące milionowymi budżetami. Jednak należy brać pod uwagę kilka czynników, jak choćby ten, że rynek muzyczny jest dziś o wiele trudniejszy niż jeszcze kilkadziesiąt lat temu, gdy fani polowali na albumy, dzisiaj wyparte przez platformy streamingowe. Trasy rozciągnięte są w czasie, a z bandem jeździ cały zespół odpowiedzialny za dźwięk, scenografię, elementy techniczne. Bardzo często więc ulubione zespoły wcale nie zajmują najdroższych hoteli. Ale te, na które się decydują, mają być bardzo wygodne. W poszukiwaniu tych optymalnych specjalizują się biura współpracujące z tour managerami. Rider, który do nich trafia, zostaje skonsultowany z wieloma hotelami. Lista tych, które oferują najdogodniejsze warunki, łącznie z sowitymi upustami, wracają do managementu. Ten decyduje się najczęściej na opcje w bliskiej odległości od wytwórni i lotniska. W Londynie, w hotelu K West (w którym sypiać lubiła Courtney Love) jest więc zatrudniony dyrektor ds sprzedaży muzyki i rozrywki, który opiekuje się zespołami. I spełnia każdą zachciankę. Najlepiej, żeby hotel oferował dziś przyciemniane zasłony, żeby gwiazdy mogły odpoczywać w ciągu dnia, późne wymeldowanie, całodobowy bar z obsługą pokojową, miejsce dla busów. No i spa. Regeneracja jest dziś ważniejsza, niż zarwane noce budujące swego czasu legendę sex, drugs and rock’n’roll. Za K West płaci się dziś ok. 500 zł za noc. Columbia, nieopodal Hyde Parku, kultowa w latach 90. m.in. za sprawą Oasis, została przez K West w pewnym momencie zastąpiona. Ale to w Columbii bywały najmodniejsze bandy, łącznie z młodziutkimi The Strokes gnieżdżącymi się w jednym pokoju, na jednym łóżku. Wiktoriański budynek tego 2-gwiazdkowego hotelu dziś nadal zachwyca. Tym bardziej, że pokój można wynająć już za ok. 350 zł. Gościli tu Iggy Pop, Amy Winehouse czy Eurythmics. Ale przede wszystkim bracia Gallagher, którzy nawet napisali o tym miejscu piosenkę. Ich wspólna historia skończyła się wyrzuceniem z hotelu i zakazem wstępu. Obsługa, wyjątkowo tolerancyjna, długo znosiła burdy wszczynane przez chłopaków w trakcie nagrywania debiutanckiego albumu „Definitely Maybe”. Jednak każdej nocy toczyli w pokojach walki, aż o 6 rano meble dosłownie latały po całym barze. Gdy w końcu wyrzucane przez okna krzesła, stoły i doniczki rozgniotły mercedesa stojącego przed budynkiem, zrobiło się gorąco. Okazało się, że auto należało do managera hotelu. To był koniec wizyt Oasis w Columbii. HOTELE ULUBIONE PRZEZ GWIAZDY ROCKA Wśród hoteli, które zdobyły sławę dzięki swoim mieszkańcom, na szczycie powinien uplasować się nowojorski Chelsea Hotel. W XIX wieku został wybudowany jako budynek komunalny z własną spółdzielnią mieszkaniową odpowiadającą ideom Charlesa Fouriera, francuskiego utopijnego socjalisty, filozofa i twórcy terminu „feminizm”. W hotel zamienił się wkrótce, bo w 1905 roku. Ale największą sławę przynieśli mu ponad pół wieku później Bob Dylan, Patti Smith, Robert Mapplethorpe, Jimi Hendrix, Nico, Tom Waits, Allen Ginsberg, Jack Kerouac (napisał tu „W drodze”!) czy Arthur C. Clarke, autor „2001: Odysei Kosmicznej”. Andy Warhol kręcił tam zdjęcia do swojego eksperymentalnego filmu „Chelsea Girls”. Oprócz artystów, piętra zamieszkiwali ubodzy ekscentrycy, wyrzutki. Chelsea Hotel był świadkiem wielu historii – od najtragiczniejszych (jak morderstwo Nancy Spungen dokonanej przez jej chłopaka, Sida Viciousa, basisty Sex Pistols) po najromantyczniejsze (wielkie wspólne zauroczenie Leonarda Cohena i Janis Joplin, którzy spotkali się w windzie w Chelsea). Hotel od wielu lat jest zamknięty ze względu na prace renowacyjne, które się przedłużają. Na najwyższych piętrach budynku pozostało kilku mieszkańców Chelsea, domagających się zakończenia prac. Bywa też, że hotele budują swoją legendę na konkretnych momentach, jak George V w Paryżu, w którym w styczniu 1964 roku powstało kultowe zdjęcie Harry’ego Bensona, któremu udało się uchwycić Beatlesów w momencie walki na poduszki. Dziś w tym luksusowym 5-gwiazdkowym hotelu za noc zapłacimy ponad 4 tysiące zł. O wiele taniej, bo już za nieco ponad 600 zł za noc, zamieszkamy w Hiltonie w Amsterdamie – tym samym, w którym John Lennon i Yoko Ono zorganizowali happening „Bed-ins for Peace” w 1969 roku. Jeśli jednak zamarzy nam się apartament 902, w którym rzeczywiście przebywali artyści, cena mocno wzrośnie – do 6600 zł. Dla tych, którzy chcieliby poznać Amsterdam śladami rockmanów, ale o nieco uboższym budżecie, idealną ofertę przygotował Backstage Hotel, oferujący bar otwarty 24 godziny na dobę, przedłużone godziny serwowania śniadań, darmową pralnię, a nawet darmowy wynajem gitar! Jego zalety docenili członkowie grup TV on the Radio czy The Libertines. Ceny? Od 200 zł za pokój. Ekonomicznie i bardzo rock’n’rollowo. Gitary w recepcji oferuje też londyński Sanctum Soho, w którym wciąż możecie wpaść na muzyków (od 800 zł za dobę), inni świetnie czują się w Portobello (również 800 zł za dobę) – do tego stopnia, że swego czasu Tina Turner postanowiła w jego okolicach kupić dom. GWIAZDY NA WAKACJACH Rockmani to też ludzie, a w hotelach nie zawsze zatrzymują się wyłącznie w trakcie tras koncertowych. Wakacyjna Ibiza to destynacja idealna. W końcu współczesna muzyczna historia wyspy zaczęła się właśnie od rocka. Gdy w latach 60. i 70. na hiszpańską wyspę zaczęli przybywać hipisi, w ślad za nimi ruszyły największe zespoły rockowe. Dopiero dużo później Ibizę zaczęto łączyć z muzyką taneczną. Mimo wszystko, wciąż pojawiają się tam m.in. Kasabian, Arctic Monkeys, Vampire Weekend. Jeszcze kilka lat temu można ich było spotkać w Ibiza Rocks Hotel. Za to w hotelu Pikes nie tylko zespół Wham! kręcił klip do piosenki „Club Tropicana”, ale przede wszystkim Freddie Mercury wyprawił huczne przyjęcie z okazji 41. urodzin. Nad basenem strzelały korki od 350 butelek szampana, fruwały balony dmuchane przez trzy dni przez obsługę hotelową, a potężny tort (dotarł w zastępstwie oryginalnego, upieczonego w kształcie Sagrady Familii, który zawalił się pod swoim ciężarem) ozdobiony nutami piosenki „Barcelona” osłodził cały wieczór takim gościom, jak członkowie Queen, Julio Iglesias, Grace Jones, Naomi Campbell czy Robert Plant. Następnego dnia manager Queen dostał rachunek, który dokładnie przejrzał. Obok 232 stłuczonych szklanek widniały 4 wódki z tonikiem, które kazał właścicielowi Pikes odjąć, bo jego zdaniem nikt tych drinków nie zamawiał. W końcu podszedł do nich Freddie, pytając w czym problem. Gdy dowiedział się, o co walczy manager, odpowiedział: „tu nie ma pomyłki, 4 wódki z tonikiem kupiłem dla barmanów. Płać”. Aby bawić się, jak Freddie, trzeba dziś w Pikes zapłacić za dobę ok. 700 zł. HOTELE, W KTÓRYCH SPOTKASZ GWIAZDY Fani zespołów, szczególnie dziś, w dobie mediów społecznościowych, nie mają szczególnie dużych problemów z namierzeniem miejsca pobytu idoli. A im więksi fani, tym większe z nimi kłopoty. Podczas pobytu dużych gwiazd w hotelach roi się od ochrony, choć zdarza się, że nawet to nie pomaga. Największe wyzwanie nie stanowią fani z ulicy, ale ci, którzy rezerwują pokoje w tym samym hotelu. Jeśli podejrzą na którym piętrze mieszkają muzycy, to koniec hotelowego spokoju. Chyba, że hotel należał do gwiazd… Tak było w latach 70. z irlandzkim zamkiem Barberstown Castle w County Kildare, którego właścicielem od 1978 roku był Eric Clapton. W hallu stał fortepian, przy którym często siadali najwięksi muzycy swych czasów, przyjaciele Claptona. Niejednokrotnie zdarzało się, że zaskoczeni goście schodzący na kolację przy instrumencie spotykali George’a Harrisona, Micka Jaggera, Marka Knopflera czy Boba Dylana. Hotel nie należy już do Claptona, ale ma się świetnie. Dla samych widoków (i historii) warto! Doba? Od 1350 zł. Wśród legend znajduje się też kultowy Chateau Marmont w Los Angeles. Słynący z ogromnej dyskrecji i ukrywający wiele historii, również tych tragicznych, jak śmierć Johna Belushi’ego z Blues Brothers (w bungalowie nr 3) w wyniku przedawkowania, czy absolutnego popadania w nałóg pomieszkującego w hotelu Johna Frusciante z Red Hot Chili Peppers. Powstało nawet powiedzenie: „Jeśli szukasz kłopotów, to tylko w Chateau Marmont”. A co z Warszawą? Tu największe zespoły najczęściej wybierają między Bristolem a Europejskim. W tym drugim, w 1967 roku, zatrzymali się Rolling Stonesi przed historycznym, pierwszym koncertem w Polsce. Podczas ostatniej trasy, również tu trafili. Dziś gwiazdy rocka mają zupełnie inne oczekiwania wobec hoteli niż ich poprzednicy. Nie chodzi już o jedną wielką, niekończącą się imprezę. A o co? O szybki internet i dobrze wyposażoną siłownię.
Powstanie dokument o Amy Winehouse! ,,10 Years On" opowie historię wokalistki z perspektywy jej matki
Brytyjska stacja telewizyjna postanowiła nakręcić i wyemitować dokument poświęcony Amy Winehouse. Film „10 Years On” zapowiadany jest jako „kobieca interpretacja jej życia, miłości i dorobku”.
23 lipca minie dokładnie dekada od śmierci Amy Winehouse. Niezwykle utalentowana piosenkarka przez lata zmagała się z uzależnieniami i problemami ze zdrowiem psychicznym. Zmarła tragicznie w Londynie w 2011 roku. W związku ze zbliżającą się rocznicą śmierci rodzina postanowiła uczcić jej pamięć i przedstawić niezwykle osobisty portret Amy. ,,Amy" nagrodzona Oscarem W 2015 roku Asif Kapadia nakręcił dokument ,,Amy", który nie tylko został nagrodzony przez Akademię, ale także otrzymał nagrodę BAFTA czy MTV Movie Award. Film przedstawia artystkę jako „wrażliwą żydowską dziewczynę” z niebywałym talentem, która stała się ofiarą uzależnień. Dokument między słowami napiętnuje osoby, które powinny jej pomóc, ale tego nie zrobiły. Członkowie rodziny wokalistki nie zgadzają się z tą historią, więc wspólnie zdecydowali się przedstawić własną perspektywę Amy. Netflix: nowości na kwiecień 2021. Co warto obejrzeć w tym miesiącu? Najlepsze filmy i seriale>> BBC pracuje nad filmem ,,10 Years On" o Amy Winehouse. Historię zobaczymy z perspektywy matki wokalistki BBC Two i BBC Music pracują obecnie nad filmem ,,10 Years On", który opowie o życiu Amy Winehouse z perspektywy ludzi, którzy znali ją najlepiej. Dekadę po śmierci artystki, jej matka wcieli się w rolę narratora, której perspektywa znacznie różni się od narracji, którą słyszeliśmy do tej pory. Na ekranie pojawią się również pozostali członkowie rodziny i przyjaciele. „Nie czuję, że świat znał prawdziwą Amy, tę, którą wychowałam, i nie mogę się doczekać okazji, aby zapewnić zrozumienie jej korzeni i głębszy wgląd w prawdziwą Amy”. - powiedziała matka artystki, Janis Winehouse „Amy była prawdziwą muzyczną ikoną i nie możemy być bardziej dumni, mogąc pomóc najbliższym Amy opowiedzieć jej historię 10 lat po śmierci" - powiedział Dov Freedman, producent wykonawczy Curious Films Premiera ,,10 Years On" odbędzie się jeszcze w tym roku. Dokładna data pozostaje nieznana.
Smutne piosenki o miłości i ich historia
Szukasz smutnych piosenek o miłości? Postanowiliśmy sprawdzić, które utwory wzruszają nas najbardziej. Większość z nich nawiązuje do osobistych przeżyć muzyków.
Naukowcy z Uniwersytetu Kalifornijskiego w Irvine przeanalizowali słowa 500 tysięcy piosenek, które powstały w ciągu ostatnich 30 lat. Wnioski? Smutnych piosenek jest coraz więcej. Artyści piszą więcej pesymistycznych tekstów i nagrywają więcej melancholijnej muzyki. W 2015 roku utwór "Stay with Me" Stana Smitha zdobył nagrodę Grammy w kategorii "piosenka roku". Wiele osób uważa, że to jeden z najsmutniejszych przebojów ostatnich lat. Smutne piosenki o miłości i ich historia Smutne piosenki: "Love is a Losing Game" - Amy Winehouse "Love is a Losing Game" to oczywiste nawiązanie do problemów sercowych tragicznie zmarłej wokalistki. Ballada powstała, kiedy Winehouse została porzucona przez ówczesnego kochanka, którym był Blake Fielder-Civil. Cały album "Back to Black" jest poświęcony tej burzliwej miłości, którą relacjonowały media na całym świecie. W 2007 roku para została małżeństwem. Rozwiedli się w 2009 roku. One I wished, I never played Oh, what a mess we made And now the final frame Love is a losing game View oEmbed on the source website Smutne piosenki: "Hurt" - Johnny Cash Nawet najwięksi twardziele wzruszają się oglądając teledysk do piosenki "Hurt". Johnny Cash nagrał tę piosenkę (to cover zespołu Nine Inch Nails) pod okiem słynnego producenta, Ricka Rubina. Teledysk nakręcony przez Marka Romanka jest rozliczeniem artysty ze swoim życiem. W klipie można zobaczyć też June Carter - wielką miłość artysty, z którą był aż do jej śmierci. I hurt myself today To see if I still feel I focus on the pain The only thing that's real View oEmbed on the source website Smutne piosenki: Bon Iver - "Skinny Love' Piosenka nawiązuje do trudnej relacji pomiędzy Justinem Vernonem (wokalista Bon Iver) a Christy Smith. Utwór często pojawia się w serialach (m.in. "Pamiętniki wampirów", "Chirurdzy") wykonywała go też angielska wokalistka - Birdy. I told you to be patient I told you to be fine I told you to be balanced Smutne piosenki: "Futile Devices" - Sufjan Stevens Piosenka opowiada o platonicznej miłości do przyjaciela. Bohater utworu Sufjana Stevensa chciałby wyznać mu miłość, ale nie jest do końca przekonany jak interpretować to uczucie. Piosenka została wykorzystana w filmie "Tamte dni, tamte noce". And I would say I love you But saying it out loud is hard So I won't say it at all View oEmbed on the source website Smutne piosenki: "Tears in Heaven" - Eric Clapton "Tears in Heaven" to piosenka o miłości do swojego dziecka, stracie i żałobie. Eric Clapton napisał ten utwór na cześć swojego 4-letniego syna Conora. Dziecko w 1991 roku wypadło z okna apartamentu i zginęło na miejscu. Clapton przyznał w jednym z wywiadów, że do końca życia nie pogodzi się ze śmiercią swojego syna. Beyond the door there's peace I'm sure And I know there'll be no more tears in heaven Smutne piosenki: "Superstar" - Sonic Youth "Superstar" to utwór napisany przez duet Delaney and Bonnie w 1969 roku. Piosenka opowiada historię fanki do szaleństwa zakochanej w muzyku. Doczekała się kilkunastu interpretacji. Najsłynniejsza wersja "Superstar" należy do zespołu The Carpenters i Sonic Youth. Don't you remember, you told me you loved me baby? You said you'd be coming back this way again baby View oEmbed on the source website Smutne piosenki: "Everybody Hurts" - R.E.M Uniwersalne przesłanie piosenki "Everybody Hurts" porusza do dziś. Utwór został wydany w 1993 roku i natychmiast stał się hymnem (ku pokrzepieniu) złamanych serc. Autorem tekstu jest Bill Berry, który napisał go dla wszystkich nieszczęśliwych ludzi, którzy myślą o samobójstwie. Sometimes everything is wrong Now it's time to sing along When your day is night alone (hold on) Smutne piosenki: Nothing Compares 2 U - Sinead O'Connor Piosenkę w latach 80. napisał Prince, ale dopiero wersja wykonana przez Sinead O'Connor zyskała międzynarodowy rozgłos. Utwór opowiada o rozdzierającej tęsknocie za ukochaną osobą. Łzy, które w teledysku spływają po policzkach irlandzkiej wokalistki nie były zaplanowane... Nothing can stop these lonely tears from falling Tell me baby where did I go wrong View oEmbed on the source website Smutne piosenki: "Someone Like You" - Adele Kolejna piosenka opowiadająca o złamanym sercu. Utwór został zainspirowany osobistą historią Adele. W przeciwieństwie do utworu "Nothing Compares 2 U", piosenkarka wierzy, że znajdzie kogoś, kto ją uszczęśliwi. Never mind, I'll find someone like you I wish nothing but the best for you, too View oEmbed on the source website
Najlepsze zagraniczne płyty w historii muzyki, które musisz znać przed 30
Płyty zagraniczne, które musisz znać przed trzydziestką? Przejrzeliśmy rankingi najważniejszych albumów wszech czasów według prestiżowych magazynów. Poznajcie 30 płyt, które najczęściej przewijały się w zestawieniach The Rolling Stone, Pitchfork, The Independent i Billboard.
Najlepsze płyty w historii muzyki, kórych wstyd nie znać 30-letni bohater powieści "Wierność w stereo" uwielbia tworzyć rankingi płyt. Mieszka w maleńkim mieszkaniu w otoczeniu winyli i kompaktów, a swoich przyjaciół dobiera według preferencji muzycznych. Powieść Nicka Hornby'ego natychmiast stała się bestsellerem i (z sukcesem) została zekranizowana w 2000 roku przez Stephena Frearsa. My też postanowiliśmy wcielić się w Roba Fleminga i stworzyć top 30 płyt, które trzeba znać przed trzydziestką. Żeby nie być wyrocznią, oparliśmy się też na rekomendacjach przygotowanych przez redaktorów kultowych w historii magazynów i serwisów muzycznych. Pierwsza dziesiątka płyt, które trzeba znać przed trzydziestką nie powinna być dla nikogo zaskoczeniem. Te albumy przewijały się we wszystkich rankingach "najważniejszych płyt wszech czasów" opublikowanych przez m.in. Rolling Stone, NME, Pitchfork, Mixmag, Guardian i Billboard. Najczęściej pojawiającym się zespołem jest czwórka z Liverpoolu, czyli The Beatles. Z kolei, najbardziej docenianym albumem w ich karierze jest "Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band" z 1967 roku. W rankingach swoje stałe miejsce ma też koncept-album "The Rise and Fall of Ziggy Stardust and the Spiders from Mars" Davida Bowiego i "Nevermind" Nirvany z 1991 roku. Doceniany jest też "Master of Puppets" Metalliki z 1986 roku. To pierwsza płyta w dyskografii zespołu, która zyskała status platyny i jednocześnie jeden z najważniejszych albumów metalowych w historii. Czytaj też: Ciekawe biografie muzyków >> Płyty, które musisz znać przed 30. - TOP 10 10. "My Beautiful Dark Twisted Fantasy", Kanye West Ten album powstawał w trudnym dla Kanye Westa okresie - raper nie miał najlepszej prasy po incydencie z Taylor Swift na MTV Video Music Awards. Wydany w 2010 roku "My Beautiful Dark Twisted Fantasy" spotkał się jednak z uznaniem zarówno ze strony krytyków i słuchaczy. Motywem przewodnim albumu były baleriny, które pojawiły się w 34-minutowym klipie do numeru "Runaway". Jak to bywa w przypadku tego artysty, nie obyło się bez kontrowersji. Okładka z obrazem autorstwa George'a Condo przedstawiającym siedzącą okrakiem nagą kobietę-feniks, została ocenzurowana przez niektóre sklepy. 9. "Exile on Main Street", The Rolling Stones Jeden z najważniejszych albumów w dyskografii Rolling Stones. To pożegnanie z ruchem "flower power" i początek nowego etapu w karierze brytyjskiego zespołu. Wyróżnia go różnorodność gatunkowa spod znaku bluesa, country i R&B i gospel. Album był nagrywany w różnych miejscach, m.in. na południu Francji. Okoliczności powstania "Exile on Main Street" przeczytacie w biografii Keitha Richardsa, "Life". 8. "The Rise and Fall of Ziggy Stardust and the Spiders from Mars", David Bowie To jeden z najważniejszych albumów lat 70., który wyniósł Davida Bowiego na szczyt. Glam-rockowa płyta opowiada historię kosmity, który spadł na Ziemię i został gwiazdą rocka. Stało się dokładnie tak jak wymyślił to sobie David Bowie. Ziggy Stardust występował w ekstrawaganckich fryzurach i kostiumach autorstwa m.in. Kensai Yamamoto. Publiczność go pokochała. W 1973 roku David Bowie postanowił "uśmiercić" swojego bohatera na scenie. 7. "To Pimp a Butterfly", Kendrick Lamar To najmłodszy album na naszej liście. "To Pimp a Butterfly" ukazał się w 2015 roku i z miejsca został okrzyknięty albumem dekady! Teksty Kendricka Lamara są uznawane za głos pokolenia, a sam raper jest nazywany współczesnym Bobem Dylanem. Przypomnijmy, że obaj panowie mają na koncie nagrodę Pulitzera. 6. "London Calling" The Clash Album z 1979 roku jest fundamentem brytyjskiego punk rocka. Na "London Calling" słychać elementy takich stylów w muzyce jak: ska, pop, soul, rockabilly i reggae. Joe Strummer w zaangażowanych politycznie tekstach porusza problemy bezrobocia, rasizmu i konfliktów rasowych i narkotyków. Zespół wywarł duży wpływ na inne formacje, np. Public Enemy wymieniają The Clash jako najważniejszą inspirację. 5. "Nevermind" Nirvana Jedna z najważniejszych płyt lat. 90. Niemal wszystkie utwory napisał Kurt Cobain. Bardzo osobiste i mroczne teksty muzyka stały się hymnami pokolenia X. To dzięki "Nevermind" Kurt Cobain stał się idolem nastolatków, głosem pokolenia, a także (na swoje nieszczęście) ikoną stylu. Album w znacznej części przyczynił się do popularyzacji grunge'u i uczynił z niego subkulturę. 4. "Horses" Patti Smith Debiutancki album matki chrzestnej punk rocka i jednej z najważniejszych artystek muzyki alternatywnej. Na "Horses" Patti Smith w mistrzowski sposób łączy punk rocka z poezją. Teksty piosenek nawiązują do dzieł Charlesa Baudelaire’a, Williama Blake’a, oraz wielkiego idola Smith, Arthura Rimbauda. Dziś do inspiracji jej twórczością przyznają się m.in. Michael Stipe (R.E.M.), PJ Harvey, czy The Libertines. 3. "Thriller", Michael Jackson Jeśli "Off the Wall" z 1979 roku był przełomem w karierze Michaela Jacksona, to "Thriller" był trzęsieniem ziemi. Album przez 37 tygodni był numerem jeden na liście przebojów Billboard i przyczynił się do przełamania barier rasowych w muzyce rozrywkowej. „Billie Jean” wyniósł piosenkarza na szczyty list przebojów, a „Beat It” ostatecznie potwierdził sukces albumu. Solo gitarowe w tym utworze zagrał gitarzysta Eddie Van Halen. Do historii przeszedł też 14-minutowy teledysk do utworu "Thriller". 2. "OK Computer", Radiohead O tym albumie mówi się, że to "kamień milowy" w historii muzyki alternatywnej. "OK Computer" zawiera pełne niepokoju single "Paranoid Android", "No Surprises" i "Karma Police". Płyta jest komentarzem do kondycji współczesnego człowieka i (jak zauważył Bartek Chaciński) dobrze oddaje tzw. ducha czasów. Niesamowite, jak dobrze słucha się tego albumu po 21 latach! 1. "Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band", The Beatles Jeden z najważniejszych albumów koncepcyjnych w historii muzyki i najważniejszy album rockowy według magazynu Rolling Stone. "Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band" jest wyjątkowy pod względem brzmienia, kompozycji i oprawy graficznej. Na popartowej okładce widać czterech członków The Beatles ubranych w odświętne uniformy. Otaczają ich wycięte z kartonu naturalnej wielkości wizerunki znanych osób. Podobno wśród znamienitych gości miał znaleźć się Jezus Chrystus i Adolf Hitler, ale muzycy ostatecznie zrezygnowali z wywołania pewnego skandalu. Z kolei, u stóp muzyków leżą dziwaczne rekwizyty: pluszowy wąż, japońska figurka, kamienna figurka królewny Śnieżki, tuba, krasnal ogrodowy itd. "Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band" to również przełomowa płyta dla czwórki z Liverpoolu: Dla Beatlesów była pożegnaniem z identycznymi garniturami, trasami koncertowymi, taśmowym tworzeniem płyt. - czytamy w uzasadnieniu. Najlepsze płyty, które musisz znać przed 30. Pełna Lista >>> Czytaj też: Najbardziej erotyczne teledyski świata >>
Amy Winehouse, Patti Smith, Hilary Swank i Meryl Streep. Ten weekend należy do charyzmatycznych kobiet! Wydarzenia kulturalne poleca Marta Szarejko.
Jak ona była? Błyskotliwa, dowcipna i wrażliwa, czy zakompleksiona, słaba i niesamodzielna? Brytyjski reżyser Asif Kapadia, któremu powierzono nakręcenie filmu dokumentalnego o Amy Winehouse, nic o niej nie wiedział. Dzięki temu powstał niejednoznaczny, wiarygodny portret nastolatki, kobiety i wreszcie dojrzałej piosenkarki. Zabawny i wzruszający, ale przede wszystkim mądry. AMY, reż. Asif Kapadia, prod. Wielka Brytania, 2 godz. 7 min. W tym filmie grają dwie niezwykłe kobiety - jedna długo, druga bardzo krótko. Ta pierwsza to Hilary Swank, w brawurowej roli Mary Bee Caddy, podejmującej się zadania, które odrzucili wszyscy mężczyźni. Ma eskortować trzy szalone kobiety na drugi koniec kraju, do Iowy. Pomaga jej w tym Tommy Lee Jones (jest także reżyserem filmu). A druga to Meryl Streep grająca żonę pastora, która na miejscu zajmie się obłąkanymi. "Eskorta" to całkiem niezły western, nominowany do Złotej Palmy w Cannes. Scenariusz powstał na podstawie powieści Glendona Swarthouta, która ukazała sie właśnie nakładem wydawnictwa Czarne. Eskorta, reż. Tommy Lee Jones, prod. Francja, USA, 2 godz. 2 min. Największą gwiazdą tegorocznej edycji Off Festivalu jest bezwględnie Patti Smith, która wystąpi z repertuarem z płyty "Horses". Oprócz niej pojawią się m.in.: Buffalo Daughter, Colleen Green, Future Brown, Dean Blunt, Mick Harvey i Tornado Wallace. Nie zabraknie też polskich muzyków, będzie można posłuchać Pablopavo, Coals, Kortez, Kristen i Kwadrofonik. Katowice to dobry kierunek. Off Festival 2015, 7-9 sierpnia, Katowice Najbardziej znany w Polsce norweski pisarz Karl Ove Knausgard powiedział o nim, że to "człowiek po brzegi wypełniony samym sobą". Anders Breivik. Najpierw podłożył bombę w dzielnicy rządowej Oslo, a potem zastrzelił 69 uczestników młodzieżowego obozu Partii Pracy na wyspie Utoya. Zabił 77 osób. Niełatwo zrozumieć tak absurdalną zbrodnię. Autorka bestsellerowego "Księgarza z Kabulu" Asne Seierstad podjęła jednak temat największego ataku terrorystycznego w jej kraju. I zdecydowała się szukać odpowiedzi na pytania nurtujące wielu Norwegów. Warto sprawdzić z jakim skutkiem. Jeden z nas. Opowieść o Norwegii, Asne Seierstad, wyd. WAB.