To kino poruszające, elegancko zrealizowane i emocjonalnie ciężkie. Wielu krytyków uznało go za jeden z ważniejszych filmów 2022 roku
„Till” to przejmująca opowieść o miłości matki silniejszej niż strach i ból. Film oparty na faktach pokazuje, jak osobista tragedia może stać się początkiem zmian, które poruszą cały kraj.
Choć Abraham Lincoln już w czasie wojny secesyjnej podpisał Proklamację Emancypacji (1 stycznia 1863 roku.), a następnie (dwa lata później) przyjęto 13. poprawkę znoszącą niewolnictwo, wstydliwa historia Stanów Zjednoczonych nie zmieniła się z dnia na dzień. Formalna wolność nie oznaczała równości, a po zakończeniu wojny kraj przez dekady pozostawał głęboko podzielony. W wielu północnych stanach czarnoskórzy Amerykanie stopniowo zyskiwali większy dostęp do edukacji, pracy i życia publicznego, choć także tam wciąż spotykali się z dyskryminacją. Zupełnie inaczej wyglądała sytuacja na Południu. Tam przez długie lata obowiązywały prawa segregacyjne znane jako Jim Crow, które oddzielały ludzi w szkołach, autobusach, restauracjach, urzędach, a nawet parkach i kinach. Kolor skóry wciąż decydował o tym, gdzie można było usiąść, uczyć się czy bezpiecznie żyć. Lata 50. XX wieku (czyli po prawie 100 latach od formalnego zniesienia niewolnictwa), w których rozgrywa się historia przedstawiona w „Till”, były momentem szczególnego napięcia. Ameryka mówiła już o wolności i nowoczesności, ale w wielu miejscach stare uprzedzenia nadal rządziły codziennością. To właśnie wtedy pojedyncze tragedie zaczęły uruchamiać wielką zmianę i wzmacniać ruch praw obywatelskich, który kilka lat później odmienił kraj. Dlatego „Till” choć oparty na prawdziwych zdarzeniach - jest czymś więcej niż dramatem historycznym. To opowieść o czasie, w którym ideały zapisane w konstytucji wciąż nie były dane wszystkim po równo. „Till” poruszający dramat dostępny na Amazon Prime Video. O czym jest? „Till” - film ukryty w katalogu na Amazon Prime Video to dramat reż. Chinonye Chukwu, który wraca do sierpnia 1955 roku i wydarzeń w Money w stanie Missisipi. Emmett Till, 14-letni chłopiec wychowany w Chicago, przyjeżdża na wakacje do rodziny i trafia w sam środek segregacyjnej rzeczywistości praw Jima Crowa. Po incydencie w lokalnym sklepie z udziałem ekspedientki Carolyn Bryant rozpędza się łańcuch zdarzeń, którego finał okaże się niewyobrażalny - a jego echo poprowadzi Mamie Till-Mobley, matkę chłopca, w stronę walki o prawdę i godność. Historia zaczyna się pozornie zwyczajnie: nastolatek, który zna inne tempo życia i inne reguły niż te panujące na amerykańskim Południu, nie rozumie, jak wąska jest granica „dozwolonego” ze względu na kolor skóry zachowania. 24 sierpnia 1955 roku dochodzi do incydentu w sklepie w Missisipi. Następnego dnia Emmett zostaje zabrany z domu krewnych przez Roya Bryanta, męża Carolyn, oraz J.W. Milama, jego krewnego. Przez trzy kolejne dni trwają poszukiwania, zakończone odnalezieniem ciała w rzece - zmasakrowanego tak bardzo, że identyfikacja jest dramatycznie utrudniona. Chukwu prowadzi tę opowieść z precyzją, która nie szuka taniej sensacji. Film przypomina, jak wyglądało zderzenie dwóch Ameryk: większego miasta, w którym Emmett dorastał, i Missisipi, gdzie segregacja nie była tłem, lecz codziennym mechanizmem kontroli. W tej historii nie ma miejsca na komfort widza - jest za to miejsce na pamięć, której nie da się „odłożyć na później”. View oEmbed on the source website Matka, która nie pozwoliła, by cisza przykryła zbrodnię W centrum filmu pozostaje Mamie Till-Mobley (matka chłopca). To jej determinacja nadaje tragedii wymiar społeczny i polityczny. Po śmierci syna decyduje, by podczas pogrzebu trumna pozostała otwarta, a zdjęcia ciała zostały upublicznione. Ten gest nie jest w filmie ozdobnikiem ani efektem dramaturgicznym - staje się decyzją o pokazaniu światu skali przemocy i nienawiści. W relacjach z tamtego czasu pojawiają się informacje o publikacjach zdjęć w prasie oraz o tłumie żegnającym chłopca - w pogrzebie miało uczestniczyć 50 tys. osób. Ta perspektywa - kobieca, skupiona na żałobie, ale też na sprawczości - jest dla „Till” kluczowa. Film nie rozgrywa tragedii wyłącznie w sali sądowej, tylko w emocjonalnej prawdzie matki, która nie godzi się na to, by syn stał się kolejnym nazwiskiem w statystyce. Danielle Deadwyler buduje rolę z nerwem i elegancją, bez upiększeń: to opowieść o bólu, który nie paraliżuje, lecz zmusza do działania. Wyrok, który zapadł wcześniej, i system, który miał nie drgnąć Gdy sprawa trafia do sądu, napięcie nie znika — zmienia formę. Roy Bryant i J.W. Milam zostają uniewinnieni przez ławę przysięgłych złożoną wyłącznie z białych. W tle pojawia się strach: świadkowie są zastraszani, a osoby powiązane ze sprawą mają opuszczać Missisipi po procesie z obawy o życie. Później — według relacji przywoływanych w materiałach o sprawie — Bryant i Milam przyznają się do zbrodni w wywiadzie dla magazynu „Look”, otrzymując 4 tys. dolarów, a zasada Double Jeopardy zamyka drogę do ponownego skazania. W tej historii istotny jest też wątek Carolyn Bryant: w źródłach dotyczących sprawy pojawia się informacja, że po latach miała przyznać, iż kłamała w sprawie oskarżeń kierowanych wobec chłopca. Z kolei w 2007 roku Tallahatchie County miało wydać oficjalne przeprosiny za proces. Film przypomina więc nie tylko o zbrodni, ale o tym, jak długo trwało domaganie się elementarnej uczciwości. Film, który mówi obrazem i ciszą, a nie epatowaniem przemocą „Till” zostawia przemoc w dużej mierze poza kadrem, a ciężar opowieści przenosi na konsekwencje: na ciało, na spojrzenia, na napięcie w rozmowach, na pęknięcie codzienności. To decyzja, która w kinie opartym na faktach ma szczególną wagę — pozwala skupić się na tym, co w tej historii najważniejsze: na pamięci o Emmettcie i na drodze Mamie. W obsadzie, obok genialnej Danielle Deadwyler, pojawiają się m.in. Jalyn Hall jako Emmett, Haley Bennett jako Carolyn Bryant i znana szerokiej publiczności - Whoopi Goldberg jako Alma. Muzykę skomponował Abel Korzeniowski, a całość — opisywana jako poruszająca, elegancko zrealizowana i emocjonalnie ciężka historia — trafia dziś do widzów również w domowym rytmie oglądania. Film jest dostępny na platformie Amazon Prime Video.
Tęsknisz za „Tego lata stałam się piękna”? Wyspa, rodzinne sekrety i zakazany urok lata. Prime Video szykuje nową obsesję
Nowy adres, nowe uczucia i przeszłość, która nie daje się zostawić za sobą. "Sterling Point" zapowiada się jak wakacyjny dramat dla tych, którzy lubią, gdy pod pięknymi kadrami kryją się sekrety, rodzinne napięcia i romans z komplikacjami.
Brakuje wam środowych wieczorów z „The Summer I Turned Pretty”, a może nie możecie się już doczekać 3. sezonu „My Life with the Walter Boys”? Zagraniczne media donoszą, że nowy serial Prime Video może być idealną alternatywą dla widzów, którzy lubią coming-of-age podszyte romansem, tajemnicą i rodzinnymi sekretami. Jedna data, osiem odcinków i globalny start bez czekania „Sterling Point” od początku będzie serialem do pochłonięcia jednym tchem. 5 sierpnia 2026 roku Prime Video udostępni wszystkie osiem odcinków produkcji jednocześnie, bez cotygodniowego czekania na ciąg dalszy. To dobra wiadomość dla widzów, którzy lubią wejść w historię całkowicie – śledzić każdy sekret, każde spojrzenie i każdy emocjonalny zwrot akcji bez przerw między odcinkami. Wraz z datą premiery platforma pokazała też pierwsze zdjęcia z serialu. I choć to dopiero przedsmak tej historii, kadry sugerują dokładnie ten rodzaj emocji, którego szukają fani coming-of-age: napięcie między bliskością a sekretem, spojrzenia mówiące więcej niż dialogi i relacje, w których każdy gest może coś zmienić. Jest w nich obietnica letniego dramatu – z romansem, rodzinną zagadką i atmosferą, która zamiast pocztówkowego spokoju przynosi lekki niepokój. View oEmbed on the source website Annie Jacobson wchodzi w dorosłość na wyspie, która nie obiecuje spokoju Bohaterką „Sterling Point” jest 17-letnia Annie Jacobson, grana przez Ellę Rubin. Dziewczyna dorasta w Nowym Jorku razem z bratem bliźniakiem i adopcyjnym ojcem, który stworzył jej bezpieczny, bliski dom. Jej życie zmienia się jednak w chwili, gdy dowiaduje się, że odziedziczyła wyspę w Kanadzie po tajemniczym dziadku. Brzmi jak początek idealnej letniej historii? Tylko pozornie. Wyspa szybko okazuje się miejscem, w którym Annie nie tyle odpoczywa od dotychczasowego życia, ile zaczyna je układać na nowo. Pojawiają się nowe przyjaźnie, pierwsze uczucia i pytania, których wcześniej nie musiała sobie zadawać. Najważniejsze dotyczą jednak rodziny – tej, którą znała, i tej, o której istnieniu dopiero zaczyna się dowiadywać. W obsadzie znaleźli się także Keen Ruffalo jako brat bliźniak Annie oraz Jay Duplass jako jej adopcyjny ojciec. To właśnie ich relacje mogą okazać się jednym z najciekawszych elementów serialu. „Sterling Point” zapowiada się bowiem nie tylko jako opowieść o dorastaniu i wakacyjnym zauroczeniu, ale też o tym momencie, w którym rodzinne historie przestają być proste, a dorosłość zaczyna się od niewygodnych pytań. To nie tyle prosta kopia „The Summer I Turned Pretty” czy „My Life with the Walter Boys”, ale raczej jako serial dla tej samej widowni: tych, którzy lubią, gdy letnia sceneria jest tylko początkiem, a pod spodem kryją się sekrety, trudne rozmowy i uczucia, które przychodzą w najmniej wygodnym momencie.
Prawdziwa historia warszawskiego ZOO. Ten nietypowy film wojenny, oparty na faktach wyciśnie wam łzy z oczu
„Azyl” to poruszający film oparty na prawdziwej historii warszawskiego ZOO w czasie II wojny światowej. Opowiada o odwadze małżeństwa Żabińskich, którzy ukrywali Żydów na terenie ogrodu, tworząc niezwykłe miejsce ratunku w okupowanej Warszawie.
Historia Polski - szczególnie ta wojenna - wciąż ma wiele do opowiedzenia. Reżyserzy i scenarzyści regularnie sięgają po nieodkryte lub zapomniane rozdziały, które przez lata funkcjonowały gdzieś na marginesie zbiorowej pamięci. Jedną z takich historii jest opowieść z samego serca Warszawy, rozgrywająca się na terenie Warszawskiego ZOO. To historia małżeństwa Jana i Antoniny Żabińskich - ludzi, którzy w czasie II wojny światowej ryzykowali własne życie, by ratować innych. Film „Azyl” pokazuje, jak codzienność w okupowanej Warszawie mogła stać się przestrzenią cichego bohaterstwa, ukrywania i nieustannego balansowania między strachem a nadzieją. Choć wydarzenia te rozgrywały się w miejscu znanym dziś niemal każdemu warszawiakowi i wielu turystom, ich pełny wymiar wciąż pozostaje dla wielu zaskakująco mało znany. Film „Azyl” - o czym jest? W Warszawie roku 1939, w ogrodzie zoologicznym na Pradze, Antonina i Jan Żabińscy prowadzą miejsce, które jeszcze przed chwilą było synonimem porządku, codziennych rytuałów i troskliwej opieki nad zwierzętami. Wybuch wojny zmienia wszystko: za bramą zoo zaczyna się dramat miasta, a w piwnicach pojawia się nowy, ryzykowny plan - ukrywanie warszawiaków żydowskiego pochodzenia, mimo realnego zagrożenia. Żabińscy nie zostają w bezpiecznym cieniu własnej pracy. Film „Azyl” pokazuje ich decyzję jako konsekwencję charakteru: w świecie, w którym normalność rozpada się z dnia na dzień, oni wybierają działanie. Na ekranie to właśnie przestrzeń zoo - odosobniona w miejskiej topografii, a jednocześnie naznaczona wojną - staje się areną codziennej czujności. Każdy ruch ma znaczenie, a każde wejście do piwnic niesie napięcie, którego nie da się zagłuszyć. Do tego dochodzi dodatkowy ciężar: Lutz Heck, naczelny zoolog Rzeszy, widzi w warszawskim zoo idealne miejsce dla własnego eksperymentu genetycznego. Ta obecność nie jest tylko wątkiem pobocznym, ale kolejną warstwą zagrożenia - elegancko poprowadzoną dramaturgią, w której instytucja mająca chronić życie staje się terenem cudzej ambicji i przemocy systemu. View oEmbed on the source website Jessica Chastain i Daniel Brühl w historii, w której liczą się detale W centrum tej kameralnej opowieści stoi Antonina - rola, którą niesie na swoich barkach aktorka Jessica Chastain. Jej bohaterka bywa miękka, czuła, uważna, ale film przypomina, że właśnie taka energia potrafi być siłą: obecność, życzliwość i spokój mogą okazać się równie odważne jak głośne gesty. Obok niej pojawia się Jan, a w kontraście do tej domowej determinacji wybrzmiewa Lutz Heck grany przez Daniela Brühla - postać, która podnosi stawkę i sprawia, że napięcie w zoo nie ma prawa opaść. Ważne jest też to, na czym „Azyl” buduje wiarygodność. Scenariusz oparto na książce „The Zookeeper’s Wife” Diane Ackerman, a historia korzysta również z prawdziwych dzienników Antoniny Żabińskiej i rodzinnych wspomnień. Dzięki temu film trzyma się blisko faktów i emocji zapisanych w doświadczeniu, nie w efekciarskiej inscenizacji. Czułość zamiast epatowania przemocą. „Azyl” to film wojenny jakich niewiele „Azyl” określany jest jako nietypowy film wojenny - i nie chodzi o brak dramatów, tylko o sposób ich opowiadania. Reżyserka Niki Caro prowadzi historię z wyczuciem, stawiając na subtelność zamiast obrazów, które mają szokować. Przemoc jest obecna w tle, w konsekwencjach, w strachu, w ciszy, ale kamera nie zamienia cierpienia w spektakl. Szczególnie mocno zostaje w pamięci scena palenia getta: film nie pokazuje ognia wprost. Najpierw pojawia się złudzenie - młody chłopak patrzy przez okno i bierze popiół za śnieg. Dopiero po chwili staje się jasne, czym naprawdę jest ten opad. Ten prosty zabieg zmienia perspektywę: zamiast podkręcać emocje, pozwala je poczuć i dopiero wtedy nazwać. Ocena 7/10. Gdzie obejrzeć film „Azyl”? Choć w „Azylu” może brakować pogłębionej psychologicznej gęstości, historia została opowiedziana w formacie, który dobrze pracuje jako punkt wyjścia do rozmowy o Warszawie podczas II wojny światowej - o realiach okupacji, o pamięci miasta, o postaciach, które nie budowały legendy na pokaz, lecz z uporem broniły człowieczeństwa. To kino, które zamiast patosu wybiera światło nadziei i prostą, a przez to przejmującą emocję. W tej tonacji „Azyl” zostaje z widzem na dłużej - jako opowieść o odwadze, która nie potrzebuje wielkich słów. Ocena filmu w przywoływanym ujęciu to 7/10, ale jego siła mierzy się przede wszystkim tym, jak skutecznie zatrzymuje uwagę na tym, co najtrudniejsze i najbardziej ludzkie. Film „Azyl” jest dziś dostępny na kilku platformach streamingowych. Można obejrzeć go w serwisie CANAL+, a także w ofercie Amazon Prime Video, gdzie funkcjonuje jako jedna z bardziej poruszających historii wojennych dostępnych w katalogu. Prawdziwa historia warszawskiego ZOO. Kim byli Antonina i Jan Żabińscy? Warszawskie ZOO zostało oficjalnie otwarte w 1928 roku i bardzo szybko stało się jednym z najnowocześniejszych ogrodów zoologicznych w Europie. W okresie międzywojennym uchodziło za wzorcowo prowadzone - z dobrze zaplanowanymi wybiegami, nowoczesnym podejściem do opieki nad zwierzętami i rosnącą kolekcją gatunków z całego świata - której zazdrościła nam cała Europa. Do wybuchu II wojny światowej zoo dynamicznie się rozwijało i było jednym z ważniejszych punktów na mapie kulturalnej Warszawy. Jego dyrektorem był zoolog i biolog Jan Żabiński, który wraz z żoną Antoniną Żabińską tworzył nie tylko instytucję naukową, ale też wyjątkową przestrzeń życia blisko natury. Antonina, choć nie była zawodową zoolożką, odegrała kluczową rolę w codziennym funkcjonowaniu ogrodu - jej empatia wobec zwierząt i ludzi stała się później fundamentem wydarzeń, które miały rozegrać się w czasie wojny. Po wybuchu II wojny światowej i zajęciu Warszawy przez Niemców zoo zostało częściowo zniszczone i przekształcone przez okupanta. To właśnie wtedy dom Żabińskich oraz teren ogrodu zoologicznego stały się miejscem ukrywania Żydów uciekających z getta. W ten sposób przestrzeń, która wcześniej była symbolem nowoczesności i nauki, zamieniła się w jeden z najbardziej niezwykłych punktów oporu cywilnego w okupowanej Warszawie. Willa Żabińskich, piwnica i ciche bohaterstwo. Miejsce, które do dziś można odwiedzić W czasie okupacji Antonina Żabińska nie tylko współprowadziła Warszawskie ZOO, ale przede wszystkim stała się osobą, która w praktyce organizowała ukrywanie Żydów na jego terenie. Wykorzystując znajomość każdego zakamarka ogrodu i własną empatię, potrafiła stworzyć system prostych sygnałów - muzyki, gestów, codziennych rytuałów - które pozwalały ostrzegać ukrywających się ludzi przed zagrożeniem. To była działalność oparta nie na spektakularnych gestach, ale na nieustannej czujności i ryzyku, które trwało każdego dnia. Do dziś na terenie warszawskiego zoo stoi willa Żabińskich - miejsce, które przetrwało wojnę i stało się częścią historii miasta. W jej piwnicach ukrywano Żydów uciekających z getta warszawskiego. Szacuje się, że przez to miejsce przewinęło się około 300 osób, które dzięki pomocy Żabińskich przeżyły. Przestrzeń, w której się ukrywali, była niezwykle ciasna - to kilka pomieszczeń pod domem, które przez miesiące stawały się Żydów całym światem. Na ścianach do dziś można odnaleźć ślady, rysunki (Gwiazdy Dawida, zwierzęta) i zapisy pozostawione przez osoby, które tam przebywały w ukryciu. To nie są „pamiątki historii” w klasycznym sensie - to ślady życia w zawieszeniu, w absolutnym ograniczeniu przestrzeni i wolności. Współcześnie willę można zwiedzać, a wejście do tych piwnic robi wrażenie, które trudno porównać z czymkolwiek innym. Spędzając tam zaledwie kilkadziesiąt minut, pojawia się bardzo fizyczne pragnienie wyjścia na zewnątrz, zaczerpnięcia powietrza, zobaczenia światła. I właśnie wtedy uderza świadomość, że osoby, które tam się ukrywały, nie miały tej możliwości - nie mogły po prostu „wyjść”. Ten wymiar zamknięcia, pokazany również w filmie „Azyl”, jest jednym z najbardziej psychologicznie trudnych elementów całej historii. Bo oprócz walki o przetrwanie fizyczne była to także codzienna walka z przestrzenią, ciszą i czasem, który w takich warunkach przestaje płynąć normalnie.
Na ekranizację tej bestsellerowej powieści widzowie czekali 33 lata. Od wczoraj jest na Prime Video
Na ekranizację „Domu duchów” Isabel Allende widzowie czekali aż 33 lata - od filmu z 1993 roku. Teraz klasyczna powieść wraca w nowej odsłonie na Prime Video, jako wielopokoleniowa saga pełna emocji, realizmu magicznego i rodzinnych tajemnic, które wciąż działają na wyobraźnię.
„Dom duchów” Isabel Allende od momentu premiery w 1982 roku funkcjonuje w kulturze jak opowieść, która nie chce dać się zamknąć w jednej interpretacji. To historia, która łączy realizm z tym, co wymyka się logice - pamięć, intuicję, rodzinne traumy i coś, co często określa się mianem realizmu magicznego, choć w praktyce jest to raczej sposób patrzenia na świat niż literacki zabieg. Pierwsza ekranizacja pojawiła się w 1993 roku i choć miała swoje momenty, nie zdołała w pełni oddać rozmachu i wielowątkowości powieści. Dlatego przez lata mówiło się o niej jako o historii „niedokończonej” - takiej, która wciąż czeka na swoją wersję, bardziej wierną emocjom niż samemu streszczeniu fabuły. Dziś ta opowieść wraca w nowej odsłonie na Prime Video i trudno nie odnieść wrażenia, że to właśnie moment, w którym historia rodziny Truebów znów zaczyna działać na wyobraźnię - w innym tempie, z inną wrażliwością i w zupełnie nowym kontekście. „Dom duchów”. Nowa adaptacja powieści dostępna na Prime Video Od wczoraj na Prime Video można oglądać trzy pierwsze odcinki ośmioodcinkowej adaptacji powieści Isabel Allende, która podbiła świat. Produkcja jest hiszpańskojęzyczna i nakręcona w całości w Chile. Model emisji jest prosty i bezlitosny: po premierowym pakiecie przychodzi czas na cotygodniowe spotkania z sagą, która rozgrywa się na przestrzeni około pół wieku. Dom duchów układa wydarzenia w wielowarstwową opowieść o rodzinie Trueba na tle przemian społecznych i politycznych w Chile, a jej rytm wyznaczają emocje oraz pamięć przekazywana między pokoleniami. To narracja, która nie ucieka od tematów wymagających: przemocy, dziedzictwa i konsekwencji wyborów, które wracają po latach. Jednocześnie serial zostawia miejsce na elementy realizmu magicznego, obecne w życiu Clary del Valle, jasnowidzącej bohaterki zawieszonej pomiędzy tym, co namacalne, a tym, co niewypowiedziane. W centrum stoją trzy pokolenia kobiet: Clara, Blanca i Alba. Ich doświadczenia są tu osią dramaturgiczną, a nie jedynie tłem dla wielkiej historii. View oEmbed on the source website „Dom duchów” Isabel Allende - o czym jest powieść? „Dom duchów” Isabel Allende to wielopokoleniowa saga rodziny Truebów, której losy rozciągają się na tle burzliwej historii Chile XX wieku. W centrum opowieści znajduje się Esteban Trueba - człowiek twardy, ambitny i bezwzględny, który buduje swoją pozycję społeczną, jednocześnie niszcząc relacje z najbliższymi. Jego życie splata się z losami kobiet z rodziny, przede wszystkim Claire, obdarzonej niezwykłą intuicją i duchową wrażliwością, oraz ich córki Blanki i wnuczki Alby. Powieść pokazuje nie tylko dramaty rodzinne, ale też narastające napięcia społeczne i polityczne w kraju - od nierówności klasowych po brutalne przemiany ustrojowe. To historia o władzy, przemocy, miłości i pamięci, która nie pozwala się wymazać. Allende wplata w realistyczną narrację elementy realizmu magicznego: wizje, przeczucia, duchy i symboliczne zdarzenia, które traktowane są przez bohaterów jako naturalna część świata. Dzięki temu granica między tym, co realne, a tym, co metafizyczne, stale się zaciera, a sama opowieść nabiera wielowymiarowego, niemal mitologicznego charakteru. Chile, hiszpański język i realizm magiczny: w tej wersji opowieść oddycha pełną kulturą Nowa adaptacja wyróżnia się decyzjami, które nadają jej wyjątkowo spójny, kulturowy ciężar: język i miejsce nie są dekoracją, tylko fundamentem. Chile nie pojawia się jako „uniwersalny” pejzaż, lecz jako konkret, który wpływa na postawy bohaterów i temperaturę konfliktów klasowych oraz politycznych. Punktem wyjścia pozostaje debiutancka powieść Allende z 1982 roku, sprzedana w ponad 70 mln egzemplarzy i kojarzona z nurtem realizmu magicznego. Serial czerpie z tej wrażliwości, ale pilnuje też twardych, społecznych linii: tego, jak władza i status potrafią zamknąć człowieka w roli, z której trudno wyjść z podniesioną głową. W tej opowieści „dom” nie jest spokojnym azylem, tylko miejscem, gdzie uczucia, lojalności i urazy nabierają historycznej skali. Obsada i twórcy stawiają na intensywność, nie na ozdobniki W roli Estebana Trueby występuje Alfonso Herrera, a Clarę del Valle na różnych etapach życia grają Nicole Wallace i Dolores Fonzi. Obok nich pojawiają się m.in. Fernanda Castillo (Férula), Aline Kuppenheim (Nivea del Valle), Eduard Fernández (Severo del Valle), Sara Becker i Fernanda Urrejola (Blanca), Rochi Hernández (Alba), Juan Pablo Raba (Tío Marcos) oraz Pablo Macaya i Nicolás Contreras (Pedro Tercero). Dodatkowy reflektor pada na Nicole Wallace: po roli Noah w adaptacji serii Winnych aktorka zyskała międzynarodową rozpoznawalność, a jej konto na Instagramie obserwuje 11 mln osób. Za kulisami równie głośno brzmią nazwiska producentów wykonawczych: Isabel Allende, Eva Longoria i Courtney Saladino. Showrunnerami są Francisca Alegría, Fernanda Urrejola i Andrés Wood, a serial powstał w ramach produkcji FilmNation Entertainment przy wsparciu chilijskiej firmy Fabula. Warto pamiętać o kontekście: powieść miała już anglojęzyczną ekranizację filmową z 1993 roku, z międzynarodową obsadą i reżyserią Bille’a Augusta, która spotkała się ze złym przyjęciem krytyków. Dzisiejsza wersja wybiera inną drogę: mniej „pocztówkowej” uniwersalności, więcej lokalnej prawdy.
Nicolas Cage wraca do uniwersum Marvela. Ten niezwykły serial powstaje w dwóch odsłonach - to widzowie zadecydują, którą chcą oglądać
„Spider-Noir” to niespodzianka, jaką Prime Video szykuje dla widzów. Historia przenosie Spider-Mana do Nowego Jorku lat 30., gdzie dym miesza się z deszczem, a miasto tętni cieniem i szeptami w zaułkach. Nicolas Cage po latach wraca do uniwersum Marvela w najbardziej noir’owej odsłonie bohatera jaką tylko możecie sobie wyobrazić.
Spider-Man to jeden z najbardziej rozpoznawalnych superbohaterów w historii popkultury. Postać stworzona przez Stan Lee i Steve Ditko zadebiutowała w komiksach Marvela w 1962 roku i szybko stała się symbolem „zwykłego chłopaka z niezwykłą odpowiedzialnością”. Peter Parker - nastolatek z Nowego Jorku, który po ukąszeniu przez radioaktywnego pająka zyskuje nadludzkie moce - od dekad pozostaje jednym z najbardziej lubianych bohaterów na świecie. Na przestrzeni lat Spider-Man doczekał się niezliczonych komiksów, seriali animowanych i filmowych adaptacji, a jego historia była wielokrotnie reinterpretowana - od klasycznych opowieści o dorastaniu i odpowiedzialności, po mroczniejsze, alternatywne wersje w ramach multiwersum Marvela. To właśnie z tego wieloświata wywodzi się także Spider-Noir, czyli zupełnie inne spojrzenie na znanego bohatera, osadzone w stylistyce kina detektywistycznego. Prime Video odsłoniło pierwszy oficjalny zwiastun aktorskiego serialu „Spider-Noir” z Nicolasem Cage’em na pierwszym planie. To produkcja osadzona w Nowym Jorku lat 30., gdzie elegancja bywa twarda jak prawo ulicy, a nocne światła obiecują więcej, niż mogą dać. Przy okazji publikacji pierwszego materiału, platforma ujawniła także datę premiery. „Spider-Noir” już za chwilę na Prime Video. Zwiastun wciąga w Nowy Jork lat 30. i stawia Cage’a w roli, jakiej jeszcze nie miał W „Spider-Noir” Nicolas Cage gra Bena Reilly’ego: doświadczonego, pechowego prywatnego detektywa, który nosi w sobie ciężar głęboko osobistej tragedii. Zwiastun ustawia go w świecie dopracowanym w detalu, gdzie garnitury, kapelusze i dymne wnętrza budują klimat równie mocno jak tempo wydarzeń. Najważniejsze jest jednak to, że Reilly nie jest tu kolejną wariacją na temat znanego bohatera w cudzym uniwersum. Twórcy podkreślają, że serial ma stanowić samodzielną opowieść, niezwiązaną ani z kinowym uniwersum Sony, ani z animowaną serią „Spider-Man: Uniwersum”. Na poziomie fabuły punkt zapalny jest jasny: Reilly zostaje zmuszony do powrotu do swojej przeszłości jako jedyny superbohater miasta. To właśnie ten przymus - emocjonalny i bezlitosny - niesie zwiastun: nie ma tu miejsca na komfort, jest za to napięcie i wyczuwalne poczucie, że każda decyzja kosztuje. W tle pobrzmiewa klasyczna dla noir moralna niejednoznaczność, ale serial nie odcina kuponów od stylu; idzie w konkretną, zwartą historię. View oEmbed on the source website Jedna historia, dwa spojrzenia: czarno-białe „authentic” kontra pełny kolor Najgłośniejszym formalnym detalem, który od razu wyróżnia „Spider-Noir”, jest zapowiedź dwóch wariantów oglądania: wersji czarno-białej (Authentic Black & White) oraz kolorowej (True-Hue Full Color). To rzadki gest w serialach superbohaterskich, a jednocześnie obietnica świadomie budowanej estetyki — takiej, która nie jest dodatkiem, tylko językiem opowieści. W praktyce oznacza to, że widz może zdecydować, czy chce wejść w tę historię bardziej „na ostro”, w kontrastach i cieniach, czy w palecie barw, która potrafi wydobyć brud ulicy i blask neonów jednocześnie. Dla fanek i fanów stylu noir to propozycja o wyjątkowo filmowym sznycie: jakby ten sam wieczór w mieście dało się przeżyć w dwóch odsłonach, bez zmiany fabuły, ale z innym rytmem emocji. Brendan Gleeson jako przeciwnik i obsada, która podbija stawkę Zwiastun sugeruje, że na drodze bohatera stanie potężny przestępca z półświatka. Antagonistę gra Brendan Gleeson - bezwzględny boss mafii inspirowany komiksową postacią Silvermane’a. Ta obsadowa decyzja działa jak mocny akcent: Gleeson wnosi do historii ciężar i energię, które nie potrzebują ozdobników, by wybrzmieć. W serialu występują także Lamorne Morris, Li Jun Li, Jack Huston, Karen Rodriguez oraz Abraham Popoola. W rolach gościnnych pojawiają się m.in. Lukas Haas, Cameron Britton, Cary Christopher, Michael Kostroff, Scott MacArthur, Joe Massingill, Whitney Rice, Amanda Schull, Andrew Caldwell, Amy Aquino, Andrew Robinson oraz Kai Caster. Pierwsze odcinki reżyseruje Harry Bradbeer, a za sterami kreatywnymi jako twórca, współshowrunner i producent wykonawczy stoi Oren Uziel. Data premiery jest już znana. Kiedy „Spider-Noir” na Prime Video? Prime Video potwierdziło datę: „Spider-Noir” zadebiutuje już za miesiąc czyli 27 maja 2026 roku. Zgodnie z zapowiedzią wszystkie odcinki zostaną udostępnione jednocześnie, co sprzyja oglądaniu w intensywnym tempie — bez przerywania napięcia w kluczowych momentach. Produkcja powstaje dla Prime Video i MGM+. Warto też pamiętać o kulturowej klamrze tej historii: „Spider-Noir” jest oparty na komiksie Marvela „Spider-Man Noir”, a dla Nicolasa Cage’a to kolejny powrót do tej postaci po roli głosowej w „Spider-Man: Uniwersum” — tym razem jednak w pełnoprawnej, pierwszoplanowej odsłonie aktorskiej. Zwiastun sugeruje, że to nie będzie serial „o supermocy”, tylko o cenie, jaką płaci się za powrót do dawnego życia - i o tym, jak wygląda bohaterstwo, kiedy elegancja epoki spotyka się z brutalnością ulic.
Komedia romantyczna 3-krotnie nominowana do Oscara znika z Prime Video. To jeden z najbardziej dochodowych filmów 1963 roku
To jeden z tych filmów, które przypominają, jak wielką siłę miało kiedyś ekranowe trio: Billy Wilder, Jack Lemmon i Shirley MacLaine. „Słodka Irma”, jedna z najgłośniejszych komedii 1963 roku, wkrótce ma zniknąć z Prime Video
Z biblioteki Prime Video już 1 maja zniknie „Słodka Irma” - błyskotliwa komedia Billy’ego Wildera z duetem Jack Lemmon i Shirley MacLaine. To ostatni moment, by zobaczyć w streamingu film, który w swoim czasie należał do najgłośniejszych tytułów roku i zebrał trzy nominacje do Oscara. W tym artykule: „Słodka Irma” znika z Prime Video O czym opowiada „Słodka Irma”? Oscarowy błysk i nazwiska, które zostają w pamięci „Słodka Irma” znika z Prime Video Są takie filmy, do których wraca się nie tylko dla fabuły, ale przede wszystkim dla chemii między aktorami i wyjątkowego klimatu starego Hollywood. „Słodka Irma” bez wątpienia należy do tej kategorii. Komedia Billy’ego Wildera z 1963 roku była jednym z największych kinowych sukcesów swojego czasu – i wszystko wskazuje na to, że to ostatni moment, by nadrobić ją w streamingu. Za kamerą stoi Billy Wilder, a scenariusz współtworzył z I.A.L. Diamondem. To tandem, który potrafił ubrać komedię w precyzję niemal jubilerską: dowcip nie jest tu przypadkowym błyskiem, tylko konsekwentnie prowadzoną linią. Nie jest przypadkiem, że wokół tego tytułu do dziś unosi się aura klasyka. Po sukcesie „Garsoniery” Billy Wilder ponownie połączył siły z Jackiem Lemmonem i Shirley MacLaine, tworząc kolejny film oparty na ich ekranowej energii. Efekt? „Słodka Irma” została piątym najbardziej dochodowym filmem 1963 roku, a sam powrót tego duetu na ekran okazał się dla widzów wystarczającym powodem, by tłumnie ruszyć do kin. O czym opowiada „Słodka Irma”? Akcja filmu rozgrywa się w Paryżu, w okolicach targowych hal, gdzie poznajemy Irmę - charyzmatyczną bohaterkę graną przez Shirley MacLaine - oraz Nestora Patou, naiwnego, ale uczciwego policjanta, w którego wciela się Jack Lemmon. Gdy Nestor traci posadę i przypadkiem wikła się w życie Irmy, między tą dwójką rodzi się uczucie. Szybko okazuje się jednak, że miłość, zazdrość i potrzeba kontroli popychają go do coraz bardziej absurdalnych decyzji. To właśnie ten miks romantycznej komedii, farsy i charakterystycznego dla Wildera ironicznego humoru sprawia, że „Słodka Irma” wciąż ogląda się z przyjemnością. Dziś „Słodka Irma” może być idealnym wyborem dla tych, którzy tęsknią za kinem z wyrazistymi bohaterami, inteligentnym humorem i dawnym ekranowym blaskiem. To również świetna okazja, by przypomnieć sobie, jak magnetycznym duetem byli Shirley MacLaine i Jack Lemmon. Zanim film zniknie z Prime Video, warto dać się porwać tej historii – lekkiej, przewrotnej i absolutnie nie do podrobienia. Oscarowy błysk i nazwiska, które zostają w pamięci Za tym tytułem stoi nie tylko chemia aktorów, ale i rzemiosło najwyższej próby. Zdjęcia stworzył Joseph LaShelle, a muzyką zajął się Andre Previn. Film otrzymał trzy nominacje do Oscara: dla Shirley MacLaine (aktorka pierwszoplanowa), dla LaShelle’a (zdjęcia kolorowe) oraz dla Previna (muzyka, dobór, adaptacja i jej ujęcie). Ostatecznie statuetkę zdobył właśnie Previn. „Słodka Irma” jest też adaptacją francuskiego musicalu „Irma la douce”, co czuć w jej scenicznym rozmachu i w sposobie, w jaki Paryż staje się dekoracją niemal teatralną: pełną życia, podszytą sekretem, nieco ironiczną. Jeśli ten film ma zniknąć z oferty 1 maja, warto potraktować nadchodzące dni jak starannie zaplanowany seans - taki, który przypomina, jak przyjemnie jest wracać do klasyki, zanim zgaśnie światło projektora.
Scena „I Dreamed a Dream” przeszła do historii i dała jej Oscara. Warto zobaczyć aktorkę w tej roli nim ponownie stanie się Andreą
Anne Hathaway znów jest na językach fanów popkultury. Zanim jednak wróci jako Andrea Sachs w „Diabeł ubiera się u Prady 2”, warto przypomnieć sobie rolę, za którą dostała Oscara. „Nędznicy” to kino wielkich emocji i wielkiej klasy.
Anne Hathaway za chwilę ponownie będzie wszystkim kojarzyć się z Andreą „Andy” Sachs. Premiera „Diabeł ubiera się u Prady 2” zbliża się wielkimi krokami, a powrót jednej z najbardziej stylowych bohaterek popkultury już teraz budzi ogromne emocje. W pierwszej, ikonicznej części aktorka zapadła w pamięć jako ambitna asystentka naczelnej Runway'a - Mirandy Priestly - dziewczyna wrzucona w bezwzględny świat mody, luksusu i impossible standards. Zanim jednak Hathaway znów założy szpilki od Christian Louboutin, warto wrócić do roli - która pokazuje aktorkę w zupełnie innym świetle. Roli surowej, przejmującej i dramatycznej. W „Nędznikach”, filmie opartym na legendarnej powieści Victora Hugo, aktorka stworzyła kreację, która na zawsze zapisała się w historii kina. Anne Hathaway jako Fantine. Kilkanaście minut, których nie da się zapomnieć W musicalowej ekranizacji „Nędzników” z 2012 roku Hathaway wcieliła się w Fantine - samotną matkę, kobietę zepchniętą na margines społeczeństwa, walczącą o przetrwanie i przyszłość swojej córki Cosette. To postać tragiczna, pełna bólu, ale i godności. Choć aktorka pojawia się na ekranie stosunkowo krótko, jej występ przyćmił wiele pierwszoplanowych ról. Krytycy pisali wprost: to emotional masterclass. Anne Hathaway dla tej roli schudła, obcięła włosy i zrezygnowała z glamour wizerunku, do którego przyzwyczaiła widzów Hollywood. Efekt? Rola, o której mówiło się miesiącami. A jak widać nawet latami... „I Dreamed a Dream” - scena, która dała Anne Hathway Oscara View oEmbed on the source website Najgłośniejszym momentem filmu pozostaje wykonanie utworu „I Dreamed a Dream”. Utworu, który za sprawą talent show typu „Mam talent” i jego brytyjskiego odpowiednika oraz wykonania przez Susan Boyle - zna chyba każdy. W filmie zamiast widowiskowego musicalowego numeru dostaliśmy intymny close-up i twarz pełną rozpaczy. Kamera niemal nie odrywa się od Hathaway, a emocje narastają z każdą sekundą. Scena „I Dreamed a Dream” przeszła do historii, bo została zagrana bardzo intymnie, niemal bez ozdobników, w bliskim planie, z live-recorded wokalem. To był moment bardziej raw niż broadwayowski, bardziej heartbreak niż show. Widzowie albo płakali, albo milczeli z wrażenia. Uważam, że dla choćby dla tej sceny warto obejrzeć „Nędzników”. Oscary, Złote Globy i zachwyt widzów Za rolę Fantine Anne Hathaway zdobyła Oscara dla najlepszej aktorki drugoplanowej, a także Złoty Glob, BAFTA oraz Screen Actors Guild Award. Sezon nagród należał do niej bezdyskusyjnie. Sam film również został doceniony. „Nędznicy” otrzymali osiem nominacji do Oscara i zdobyli trzy statuetki. Produkcja była też kasowym sukcesem, zarabiając setki milionów dolarów na całym świecie. Widzowie do dziś wysoko oceniają film za rozmach, emocje i muzykę. To jeden z tych tytułów, które albo kocha się bez pamięci, albo pamięta latami za konkretne sceny. O czym są „Nędznicy”? Zdradzę wam sekret. Nie lubię musicali. To dzieło jednak przekonało mnie do gatunku i obejrzałam je od początku do końca - ani razu nie przerywając, ani nie myśląc, że coś mi tu nie pasuje, albo, że „fajne, ale po co tyle śpiewają”. Akcja rozgrywa się w XIX-wiecznej Francji. Głównym bohaterem jest Jean Valjean, były więzień próbujący zacząć nowe życie po latach odsiadki. Ściga go bezkompromisowy inspektor Javert. Na tle ich historii rozgrywają się losy Fantine, młodej Cosette oraz grupy rewolucjonistów marzących o lepszym świecie. To opowieść o winie, odkupieniu, miłości, nierównościach społecznych i nadziei. Brzmi klasycznie? Owszem. Ale działa do dziś, bo emocje pozostają uniwersalne. View oEmbed on the source website Kto gra w filmie? Obsada pełna gwiazd Obok Hathaway na ekranie pojawiają się Hugh Jackman jako Jean Valjean, znany także z serii „X-Men” i dramatu „Prestiż”, Russell Crowe jako Javert, laureat Oscara za „Gladiatora”, a także Amanda Seyfried („Mamma Mia!”), Eddie Redmayne („Teoria wszystkiego”) i Helena Bonham Carter („Jak zostać królem”, seria o Harrym Potterze). To cast, który dziś robi jeszcze większe wrażenie niż w dniu premiery. Gdzie obejrzeć „Nędzników”? Film dostępny jest zarówno na platformie Amazon Prime Video jak i na Apple TV. Jeśli więc szukasz kina, które wzrusza, zachwyca rozmachem i daje popis wielkiego aktorstwa, ten tytuł nadal się broni. A scena „I Dreamed a Dream” tylko przypomina, dlaczego Anne Hathaway od lat należy do ścisłej czołówki Hollywood. Zanim więc Anne Hathaway na nowo stanie się ikoną millennial pop culture i wróci do świata mody, warto przypomnieć sobie rolę, w której pokazała pełnię talentu. I udowodniła, że potrafi nie tylko błyszczeć i rozśmieszać widzów, ale też łamać serca.
Film 2-krotnie nominowany do Oscara czai się w katalogach Prime Video. To gangsterska retro perełka, której nie warto pomijać
„Amerykański gangster” na Prime Video znów kusi widzów jako gangsterska retro perełka. Film Ridleya Scotta opowiada o Franku Lucasie, który w Harlemie lat 70. buduje narkotykowe imperium dzięki „Blue Magic”, ale na jego trop wpada detektyw Richie Roberts...
Film „Amerykański gangster” dyskretnie czeka w katalogach Amazon Prime Video na moment, kiedy widz będzie miał ochotę na kino gęste, dopracowane i bez łatwych fajerwerków. Reżyser Ridley Scott zabiera nas do Nowego Jorku lat 70., gdzie Frank Lucas po śmierci Bumpy’ego Johnsona przejmuje stery w Harlemie i buduje narkotykowe imperium. Na drugim biegunie tej historii stoi detektyw Richie Roberts, policjant trudny do złamania w świecie, w którym uczciwość bywa towarem deficytowym. Harlem lat 70. wraca do łask w najlepszym wydaniu. O czym jest „Amerykański gangster”? To opowieść o awansie, który ma w sobie chłód i precyzję biznesowego planu. Lucas zaczyna jako kierowca człowieka znanego jednocześnie z filantropii i gangsterskiej pozycji. Gdy dotychczasowy układ się kończy, w dzielnicy robi się nerwowo: lokalni gracze nie chcą uznać nowego porządku, a on i tak krok po kroku wykuwa własne miejsce. Decyduje produkt i strategia. Lucas sprowadza „stuprocentową” heroinę z Azji, wskazywaną w filmie jako towar prosto z Wietnamu; w innej perspektywie tej historii pojawia się telefon do Bangkoku i układ z tajlandzkim donem. W obu przypadkach efekt jest ten sam: „Blue Magic”, czyli „błękitny czar”, wchodzi na ulice jako narkotyk wyjątkowo czysty i sprzedawany taniej. Taka mieszanka jakości i ceny natychmiast poszerza klientelę, a imperium rośnie szybciej, niż miasto chciałoby to przyznać. Pojedynek Washington-Crowe trzyma w napięciu bez pościgów i huku Scott nie buduje tej historii na pościgach samochodowych ani na widowiskowych strzelaninach. Napięcie ma tu bardziej elegancką konstrukcję: wynika z decyzji, konsekwencji i zderzenia charakterów. Lucas jest charyzmatyczny, skupiony, porusza się według własnych zasad, jakby w chaosie miasta próbował narzucić sobie prywatny kodeks. Roberts z kolei to detektyw, którego trudno skorumpować, co w świecie przedstawionym brzmi niemal jak prowokacja. Ich konfrontacja nie oferuje wygodnego podziału na czarne i białe. Film konsekwentnie podsuwa moralną niejednoznaczność: gangsterska hierarchia, policyjne grzechy i codzienna cena „wojny z narkotykami” splatają się w obraz bardziej gorzki niż efektowny. Właśnie dlatego tę historię ogląda się z napiętą uwagą: to dramat o władzy, kontroli i reputacji, a nie akcja dla samej akcji. Wysokie oceny i mocna obsada robią swoje, a film wciąż trzyma klasę Widzowie często wracają do tego tytułu nie tylko dla fabuły, lecz także dla jakości wykonania. W przywoływanych ocenach „American gangster” ma 7,8/10 w serwisie IMDb, a wynik widzów na Rotten Tomatoes wynosi 91/100. Ten odbiór nie bierze się z przypadku: to kino, które ma tempo, ale nie gubi detali, i nie udaje, że wielka historia musi być podawana w krzykliwej oprawie. W centrum stoi duet: Denzel Washington jako Frank Lucas i Russell Crowe jako Richie Roberts. Ich aktorski pojedynek jest tu osią, wokół której wiruje cały nowojorski światek przestępczy. Na ekranie pojawiają się też artyści hip-hopowi: Common, T.I. oraz RZA z Wu-Tang Clan, co dodaje tej opowieści współczesnego pulsu, bez odrywania jej od realiów epoki. Dlaczego warto wybrać „Amerykańskiego gangstera” na seans? Reżyser Ridley Scott prowadzi tę historię jak mroczny rytuał - bez pośpiechu, za to z narastającym napięciem. Każda decyzja bohaterów ma ciężar, który czuć długo po scenie. To nie jest film o spektakularnych strzelaninach, tylko o momentach, w których wszystko może się zawalić… i często się zawala. Ogromną rolę odgrywa tu muzyka. Soulowe i funkowe brzmienia lat 70. - od Bobby'ego Womacka po Marvina Gaye'a - nie są tylko tłem. One budują nastrój świata, w którym elegancja miesza się z brudem ulicy, a luksus z przemocą. Te dźwięki nadają historii hipnotyczne tempo, które sprawia, że trudno się od niej oderwać. Na tym tle Denzel Washington tworzy jedną z najbardziej niepokojących kreacji w swojej karierze - spokojną, opanowaną, ale podszytą czymś groźnym. Jego Frank Lucas nie musi podnosić głosu, żeby kontrolować sytuację. Wystarczy obecność. Dlaczego warto wybrać „American Gangster” na seans? Bo to film, który działa jak powolne zanurzenie w mroku. Nie daje łatwych emocji ani szybkiej akcji, tylko wciąga atmosferą, muzyką i napięciem, które rośnie niemal niezauważalnie. To seans, który zostaje w głowie - cięższy, bardziej surowy i zdecydowanie bardziej uzależniający, niż się wydaje na pierwszy rzut oka.
516 mln minut oglądania, oscarowa obsada i ciekawy pomysł na fabułę. Ten film akcji nie schodzi z 1. miejsca najlepszych tytułów
Film „G20” z Violą Davis stał się globalnym hitem Prime Video. Od premiery 10 kwietnia produkcja ma ponad 50 mln widzów, a w tygodniu debiutu była numerem 1 w zestawieniu Nielsena z wynikiem 516 mln minut oglądania. To jeden z najgłośniejszych akcyjniaków Amazon MGM Studios.
W streamingu nie wygrywa się szeptem, tylko tempem i skalą. Film „G20” od startu na Prime Video gra na obu tych strunach naraz: ponad 50 mln widzów globalnie i setki milionów minut spędzonych przy jednym tytule w tydzień to wynik, który zmienia rozmowę o tym, co dziś na platformach naprawdę „niesie” widownię. Sukces „G20” - amerykańskiego filmu akcji na Amazon Prime Video Do tego dochodzi prestiżowy kontekst: w tygodniu debiutu produkcja była numerem 1 na liście filmów Nielsena z wynikiem 516 mln minut oglądania. Jednocześnie w bieżących podsumowaniach wartość jest jeszcze większa i wynosi 520 mln minut, co pokazuje, jak gęsty jest szum wokół tytułu i jak uważnie widzowie śledzą kolejne raporty. Sama produkcja znalazła się w pierwszej dziesiątce najchętniej oglądanych filmów akcji Amazon MGM Studios, a to miejsce, do którego nie trafia się przypadkiem. Warto też zauważyć wyraźny rys widowni: film ma cieszyć się szczególną popularnością wśród kobiet na Prime Video. Ten akcent świetnie koresponduje z trendem, w którym kobiece nazwiska i perspektywy przestają być „niszą” w akcji, a stają się jej najbardziej nośnym centrum. Szczyt G20 zamienia się w pole walki, a Viola Davis nie oddaje kadru Fabuła uderza w nerw współczesnych lęków: podczas szczytu G20 dochodzi do ataku terrorystycznego, a prezydent USA Danielle Sutton staje się celem numer jeden. Gdy unika pojmania, musi przechytrzyć napastników, żeby ochronić rodzinę, bronić kraju i zapewnić bezpieczeństwo światowym przywódcom. To kino akcji, które działa jak elegancko skrojony płaszcz o ostrym cięciu: ma formę, dynamikę i wyrazistą sylwetkę bohaterki w centrum wydarzeń. W obsadzie najmocniej błyszczy nagrodzona Oscarem za film „Służące” - Viola Davis w roli prezydent Sutton, a po drugiej stronie stoi Antony Starr - znany widzom także z serialu „The Boys” - obsadzony jako czarny charakter i przeciwnik Davis. W filmie pojawiają się również m.in. Marsai Martin i Ramón Rodríguez. Za kamerą stanęła Patricia Riggen, a scenariusz napisali Caitlin Parrish, Erica Weiss, Logan Miller i Noah Miller. Produkcją zajęły się MRC, Mad Chance Productions oraz JuVee Productions. View oEmbed on the source website Widownia oszalała, krytycy są chłodni - i właśnie to napędza dyskusję Spektakularne wyniki oglądalności nie zawsze idą w parze z krytycznym entuzjazmem i G20 jest tego wyrazistym przykładem. W serwisie Rotten Tomatoes film zebrał 15 recenzji, z których 7 było pozytywnych, co przekłada się na 47% przy średniej ocenie 4,50/10. Ten rozdźwięk sprawia, że tytuł żyje podwójnie: jako streamingowy rekord i jako temat do rozmów o tym, czym dziś jest „dobry” akcyjniak - tym, który zachwyca recenzentów, czy tym, do którego wraca publiczność. W tle rozwija się też biznesowa kontynuacja: Viola Davis i Julius Tennon mają współpracować z Amazon MGM Studios przy kolejnych projektach, w tym przy thrillerze „Ally Clark” w reżyserii Phillipa Noyce’a. G20 zostaje więc nie tylko głośnym tytułem sezonu, ale i sygnałem, że Prime Video chce budować kolejne premiery wokół rozpoznawalnych nazwisk i produkcyjnej skali.
Jeden z najgłośniejszych romansów Prime Video powraca. Widzowie oszaleli na punkcie adaptacji tego bestsellera
Ten romans nie powiedział jeszcze ostatniego słowa. Prime Video zapowiedziało druga część ekranizacji bestsellerowej brytyjskiej historii opartej na „Trylogii Winnych” Mercedes Ron, która przyciągnęła rzesze widzów i szybko stała się jednym z najchętniej oglądanych tytułów platformy.
Prime Video odsłoniło teaser oraz nowe zdjęcia z filmu „Twoja wina: Londyn” i tym samym uruchomiło odliczanie do premiery zaplanowanej na czerwiec 2026. To druga odsłona brytyjskiej, anglojęzycznej adaptacji „Trylogii Winnych” Mercedes Ron, kontynuująca historię po „Moja wina: Londyn”. Film trafi wyłącznie na Prime Video, a platforma zapowiada debiut w ponad 240 krajach i terytoriach. W centrum pozostają Nick i Noah, czyli para, której chemia napędza opowieść, ale równie mocno przyciąga niepewność. W rolach głównych wracają Asha Banks i Matthew Broome. Prime Video stawia na kontynuację w tym samym, rozpoznawalnym tonie: młodzieńcza intensywność spotyka tu dorosłe konsekwencje, a romantyczny eskapizm zostaje skonfrontowany z codziennością. „Twoja wina: Londyn” pojawi się na Prime Video jeszcze w tym roku. O czym będzie? Fabuła startuje po wydarzeniach znanych z „Moja wina: Londyn” i prowadzi bohaterów w dwa różne kierunki, które trudno pogodzić jednym gestem. Noah wyjeżdża do Oksfordu, by kontynuować naukę, a Nick coraz bardziej zanurza się w rosnących obowiązkach zawodowych. W tej konfiguracji nawet najbardziej efektowny romans zaczyna przypominać próbę równowagi: pragnienie bliskości ściera się z ambicją, presją i nowymi priorytetami. Ważnym elementem tej części są postacie drugoplanowe, które podbijają napięcie i dopowiadają emocjonalne tło. Sophia (Louisa Binder) jest opisywana jako piękna i ambitna; zaczyna pracę w Leister Enterprises i kieruje uwagę na Nicka. Michael (Joel Nankervis) to pewny siebie, cierpliwy student z Oksfordu, który szybko zaprzyjaźnia się z Noah, skrywając głębsze uczucia. Briar (Scarlett Rayner) na pozór życzliwa, ma być jednocześnie osobą manipulującą i działającą z ukrytymi motywami. Jest też Cruz (Orlando Norman) - prawa ręka Ronniego w świecie nielegalnych wyścigów. View oEmbed on the source website Obsada rośnie, a Londyn znów gra pierwsze skrzypce Prime Video buduje obsadę tak, by obok głównej pary pojawiła się wyraźna mozaika charakterów i napięć. Poza Ashą Banks i Matthew Broome, w zestawieniach obsady pojawiają się także: Eve Maklin, Ray Fearon, Enva Lewis, Kerim Hassan oraz Sam Buchanan, a obok nich Louisa Binder, Joel Nankervis, Scarlett Rayner i Orlando Norman. To właśnie ten rodzaj opowieści - osadzony w miejskiej energii, ale przeniesiony też na kampusowe korytarze Oksfordu - lubi działać na wyobraźnię: zmiana przestrzeni zmienia tempo, styl relacji i to, co bohaterowie są w stanie sobie wybaczyć. „Twoja wina: Londyn” ma więc nie tylko kontynuować romans, lecz także przetestować go w warunkach, które w realnym życiu zna wiele z nas: gdy uczucie musi znaleźć miejsce między pracą, nauką, zazdrością i nowymi ludźmi. O czym jest 1 część hitu „Moja wina: Londyn”? Pierwsza część, czyli „Moja wina: Londyn”, opowiada historię 18-letniej Noah, która wywraca swoje życie do góry nogami po przeprowadzce z USA do Londynu. Trafia do luksusowej posiadłości nowego męża swojej matki i poznaje jego syna, Nicka - buntowniczego, pewnego siebie chłopaka, z którym od pierwszej chwili łączy ją napięcie i wzajemna niechęć. Szybko okazuje się jednak, że za konfliktem i różnicami charakterów kryje się silne, trudne do opanowania przyciąganie, które przeradza się w zakazaną relację. Film jest adaptacją pierwszej książki z bestsellerowej trylogii „Culpables” Mercedes Ron, która rozpoczęła globalny fenomen tej historii. Produkcję można obejrzeć na Prime Video, gdzie trafiła jako oryginalny film platformy i jest dostępna w ramach subskrypcji.