Najważniejsi projektanci mody wszech czasów
Poznajcie historie najwybitniejszych twórców, którzy na zawsze odmienili kobiece garderoby.
W tym artykule: Hubert de Givenchy Elsa Schiaparelli Cristobal Balenciaga Coco Chanel Christian Dior Yves Saint Laurent Vivienne Westwood Alexander McQueen Hubert de Givenchy Hubert de Givenchy przyszedł na świat w 1927 roku, w szlachetnej francuskiej rodzinie. Początkowo młody hrabia miał poświęcić się prawu, ale pod koniec drugiej wojny światowej przekonał rodzinę, by pozwoliła mu realizować jego pasję do ubrań. Po ukończeniu Państwowej Wyższej Szkoły Sztuk Pięknych w Paryżu młody arystokrata rozpoczął swoją przygodę ze światem mody u boku paryskiego couturiera Jacquesa Fath. Później zdobywał doświadczenie pod szyldami takich marek jak Robert Piguet, Lucien Lelong czy Elsa Schiaparelli. Hubert de Givenchy miał zaledwie 24 lata, gdy w 1952 roku otworzył własny dom mody. Podczas swojej debiutanckiej prezentacji haute couture zaprezentował słynny model bluzki Bettina (nazwa pochodziła od popularnej modelki z lat 50. XX wieku - Bettiny Graziani), która stała się symbolem jego rozpoznawalnej i docenianej estetyki. To jemu zawdzięczamy także stroje „gotowe do noszenia”. Givenchy jako pierwszy w branży, w 1954 roku, wypuścił na rynek kolekcję prêt-à-porter. Był przy tym najbardziej arystokratycznym francuskim projektantem, a znany ze swojej osobistej elegancji i nienagannych manier dyktował szyk w latach 50. i 60. Tworzył ponadczasowe, opływowe kształty, które przyciągały szerokie rzesze wybitnych klientek, w tym Księżną Monako (Grace Kelly), architektkę Bunny Mellon, Gretę Garbo, Księżną Windsoru, Ingrid Bergman, ikonę stylu Babe Paley, Lauren Bacall, Glorię Guinness, Jane Fondę czy Elizabeth Taylor. To właśnie spod ręki mistrza wyszła najbardziej znana „mała czarna wszech czasów”, stworzona dla jego największej muzy - Audrey Hepburn. Aktorka w kultowej sukni wystąpiła w początkowych scenach filmu „Śniadanie u Tiffany’ego” z 1961 roku. Givenchy z Hepburn poznali się jednak znacznie wcześniej, na planie „Sabriny” i od tamtej pory ściśle współpracowali przez ponad 40 kolejnych lat - aż do śmierci artystki. Dla gwiazdy Hollywood stworzył kreacje również do produkcji takich jak "Szarada", „Jak ukraść milion dolarów” czy „Zabawna buzia”. Hepburn zainspirowała projektanta do stworzenia jego własnych perfum - kwiatowy zapach L'Interdit został wydany w 1957 roku. Na początku lat 60. współpracował także z Jacqueline Kennedy Onassis. Givenchy pomagał jej tworzyć wytworny, ale zarazem przystępny styl Pierwszej Damy. Z kolei w latach 70. projektant zajął się tworzeniem autorskich tkanin, wystrojem hotelowych wnętrz, a nawet aranżacją modelu Continental amerykańskiego koncernu Ford. Po 36 latach niezależności sprzedał swój dom mody koncernowi LVMH w 1988 roku za 45 milionów dolarów. Przez siedem kolejnych lat pozostał dyrektorem kreatywnym marki, by odejść na emeryturę w 1995 roku. W 2017 pierwszą kobietą za sterami domu mody Givenchy została Clare Waight Keller. Hubert de Givenchy zmarł sobotniej nocy z 10 na 11 marca 2018 podczas snu. Odszedł w wieku 91 lat. Elsa Schiaparelli Elsa Schiaparelli urodziła się w 1890 roku w Rzymie jako córka arystokratki i uczonego, a wychowywała się w późno barkowych wnętrzach Palazzo Corsini. Podobno jako mała dziewczynka pewnego dnia zobaczyła ekscentryczną arystokratkę Marcheśę Casati, która prowadziła lamparta na wysadzanej diamentami smyczy. Ten zaskakujący widok zrobił na Elsie takie wrażenie, że we wszystkich swoich późniejszych projektach usiłowała odwzorować odwagę, magię i styl Casati. Zanim jednak do tego doszło Schiaparelli studiowała filozofię na Uniwersytecie Rzymskim. Potem z kolei opublikowała kontrowersyjny tomik tak zmysłowej poezji, że zszokowana rodzina wysłała ją do klasztoru. Tam jednak Elsa rozpoczęła strajk głodowy, który spowodował zwolnienie jej ze służby w wieku 22 lat. Po zakonnej traumie przyszła projektantka postanowiła wyprowadzić się do Londynu i rozpocząć pracę jako opiekunka do dzieci. To właśnie tam spotkała swojego byłego nauczyciela - Williama de Wendt de Kerlor. Schiaparelli postanowiła poślubić hrabiego, z którym przeniosła się do Nowego Jorku. Wkrótce na świat przyszła ich córeczka Maria Luisa Yvonne Radha de Wendt de Kerlor. Przyjazd do Wielkiego Jabłka zdawał się być dla Elsy zbawienny. Oprócz tego, że w jej kręgach znajomych pojawiły się osobowości takie, jak Picabia, Duchamp, Man Ray czy Edward Steichen, Elsa rozpoczęła pracę w butiku specjalizującym się we francuskiej modzie. Pozwoliło jej to na wyrobienie własnego, charakterystycznego gustu godnego przyszłej kreatorki ubrań. W tym samym czasie rozpadło się jej małżeństwo, co poskutkowało powrotem Elsy do Europy, a konkretnie do Paryża. W stolicy mody Schiaparelli kontynuowała swoją karierę w branży, aż w końcu sama zaczęła projektować ubrania. Otwarcie własnej marki Schiaparelli datuje się na 1927 rok. Jej debiutancka kolekcja, której udało się przyciągnąć uwagę krytyków i czasopism modowych składała się w głównej mierze ze swetrów z surrealistycznymi motywami. To właśnie innowatorskie, dowcipne podejście do mody stało się znakiem rozpoznawczym projektantki i pozwoliło na zaistnienie w branży. Jako kolorowa, głośna, wesoła i pełna pozytywnej energii osoba była przy tym kompletnym przeciwieństwem swojej największej rywalki - Chanel. Kolejnymi sukcesami projektantki okazały się kolekcje zarówno strojów kąpielowych, jak i ubrań narciarskich. Jej związek ze sportem został przypieczętowany, gdy w 1931 roku w spódnicy jej projektu na korcie wystąpiła tenisistka Lily d'Alvarez. Nowatorski projekt można uznać za prototyp damskich spodenek jakimi znamy je dziś. W tym samym roku projektantka rozszerzyła swoją ofertę o segment wieczorowy. Schiaparelli oprócz sportu była także w zażyłej relacji ze światem sztuki. Jednym z jej najlepszych przyjaciół był sam Salvador Dali, którego udało jej się namówić na zaprojektowanie tkanin. Chętnie projektowała także stroje teatralne czy filmowe. Kreacje projektantki mogliśmy zobaczyć chociażby w „Every Day's a Holiday”, gdzie wystąpiła Mae West czy podczas występów Moulin Rouge. Jej wiernymi fankami były jedne z najlepiej ubranych kobiet na świecie w tamtych czasach - Daisy Flowers, Lady Mendl czy Millicent Rogers oraz gwiazdy Hollywood takie, jak Marlene Dietrich, Zsa Zsa Gabor czy Greta Garbo. Po zakończeniu wojny sprawy w Paryżu przybrały inny kierunek. Już nie „Schiap” (jak nazywano projektantkę) rządziła modą - jej miejsce zajął Dior. W 1954 roku Elsa Schiaparelli zamknęła swój dom mody po tym, jak trzy lata wcześniej zrezygnowała z działalności couture. Mimo tego posunięcia projektantka nie przeszła na emeryturę. Zajęła się tworzeniem akcesoriów, a później peruk. Zmarła w 1973 roku w Paryżu. O wielu innych wydarzeniach z życia jednej z największych kreatorek mody wszech czasów możecie przeczytaj w jej autobiografii zatytułowanej „Shocking Life”, którą projektantka wydała w 1954 roku. Cristobal Balenciaga Cristóbal Balenciaga Eizaguirre przyszedł na świat w 1895 roku w baskijskiej rybackiej wiosce Getaria na północy Hiszpanii , jako syn krawcowej. Legenda głosi, że w wieku 13 lat poznał i zaprzyjaźnił się z markizą de Casa Torres, która odwiedziła małą nadmorską miejscowość. To właśnie arystokratka (babcia przyszłej królowej Belgii) sfinansowała jego naukę krawiectwa w Casa Gomez. Dzięki elementarnej wiedzy z zakresu szycia chłopiec był gotowy, by rozpocząć pracę na własne nazwisko. W 1917 roku otworzył swój pierwszy butik w San Sebastian. Później przyszedł czas także na oddziały Madrycie oraz Barcelonie. Nie minęło wiele czasu, zanim hiszpańscy członkowie rodziny królewskiej oraz arystokraci dowiedzieli się o jego talencie i zapragnęli kreacji spod ręki mistrza. Do zamknięcia działalności i wyemigrowania do Paryża zmusiła go jednak wojna domowa. W 1937 roku w stolicy Francji zainaugurował pierwsze atelier, od którego rozpoczął europejska ekspansję swojej innowacyjnej wizji mody. Marka nabrała takiej rozpoznawalności, że telefony i spotkania szybko zaczęły dotyczyć postaci nie tylko ze Starego Kontynentu. W suknie od Balenciagi chciały ubierać się najgorętsze nazwiska z Hollywood, a wśród nich m. in. Marlena Dietrich, Ava Gardner, Ingrid Bergman, Lauren Bacall czy Greta Garbo. Cristóbal był również autorem sukni ślubnej królowej Fabioli z Belgii, strojów szanowanych szlachciców, a także kreacji dla bogatych Amerykanów. Tworzył perfekcyjne płynne linie, zaskakujące formy a także wypromował prekursorską damską sylwetkę - to on ubrał kobiety w sukienki przypominające worki (luźne tuniki), szmijzerki, suknie baby doll czy spódnice bombki. Couturier nie znosił jednak nowości dla samej nowości. Jego projekty były efektem konsekwentnej wewnętrznej przemiany. Jednakże garderoba z metką Balenciagi stanowiła sporą inwestycję finansową - był znany jako najdroższy couturier w Paryżu. Barbara Hutton za bajecznie ozdobiony strój „Mozart”, który zamówiła na XVIII wieczny bal Beistegui, zapłaciła 5 376 £. Był to czas, kiedy średni roczny dochód mężczyzn w Wielkiej Brytanii wynosił 667 £ (a znacznie mniej w przypadku kobiet). Projektant unikał rozgłosu i udzielił tylko jednego pełnego wywiadu w swoim życiu (dla The Times w 1971 roku). Podczas jego pokazów najważniejsze były klientki, drugie miejsce zajmowali kupcy, a dziennikarzom z branży zalecał wchodzić na prezentacje tylnymi drzwiami. Tak, by nie przeszkadzać ważniejszym gościom. Był chyba jedynym projektantem na świecie tak bardzo docenianym przez kolegów po fachu. Christian Dior stwierdził, że Cristóbal "był mistrzem dla nas wszystkich". Hubert de Givenchy powiedział o nim „Jest architektem haut couture”, za to Coco Channel określiła go mianem "jedynego autentycznego couturiera”. Skąd tak wiele zachwytów nad kreatorem pochodzącym z Hiszpanii? Prawdopodobnie dlatego, że w przeciwieństwie do swoich konkurentów "był w stanie zaprojektować, obciąć, ułożyć i uszyć sukienkę od początku do końca”. Cristóbal był człowiekiem bardzo religijnym i przywiązanym do kościoła katolickiego, dlatego nie obnosił się ze swoim homoseksualizmem. Jego największą miłością był Władzio Jaworowski d’Attainville - francusko-polski arystokrata. Przeżyli wspólnie około 20 lat, a rozdzieliła ich śmierć kochanka w 1948 roku. Monopol modowy kreatora-perfekcjonisty zniknął wraz z nadejściem nowej epoki. Było nią narodzenie się linii prêt-à-porter - mody produkowanej masowo, czyli przeciwieństwa haute couture. Nie mogąc oprzeć się duchowi czasu postanowił zamknąć swój dom mody w 1968 roku z wyraźnym nakazem, by nigdy nie został reaktywowany. Cristóbal Balenciaga zmarł w 1972 roku w hiszpańskim mieście Xàbia. Życzenie kreatora dotyczące jego marki nie zostało uszanowane - aktualnym dyrektorem kreatywnym jest Demna Gvasalia. Coco Chanel Coco Chanel, a właściwie Gabrielle Bonheur Chanel urodziła się w 1883 roku we Francji. Przyszła projektantka oraz jej pięcioro rodzeństwa zostali osieroceni przez ojca krótko po śmierci matki. Gabrielle dorastała w sierocińcu, gdzie opiekunki nauczyły ją szyć. Co ciekawe, zanim Chanel zajęła się ubraniami, miała krótki epizod z karierą piosenkarki. To właśnie z czasów okupacji, gdy młoda Gabriella występowała w klubach w Vichy czy Moulins, zaczęto nazywać ją „Coco”. Niektórzy twierdzą, że pseudonim pochodzi od jednej z piosenek z repertuaru Chanel. Ona sama wolała mawiać, że jest to skrócona wersja francuskiego słowa „cocotte”, oznaczającego… utrzymankę. W 1910 roku projektantka otworzyła swój pierwszy sklep przy Rue Cambon 31 w Paryżu. Początkowo w ofercie przedsiębiorstwa były jedynie nakrycia głowy. Wraz z otwarciem kolejnych oddziałów w Deauville i Biarritz, Chanel rozpoczęła sprzedaż projektów spod jej reki. W roku 1920 Coco wyniosła bardzo dobrze prosperujący biznes na jeszcze wyższy poziom - wypuściła własne perfumy. Chanel No. 5 to zapach, bez którego historia perfumiarstwa potoczyłaby się pewnie zupełnie inaczej, a toaletki milionów kobiet na świecie byłyby uboższe o tzw. „klasyk”. Projektantka nie spodziewając się tak ciepłego przyjęcia wypuszczonego przez nią bukietu, przystała na bardzo niekorzystne warunki jego dystrybucji. Na każdym sprzedanym flakonie zarabiała jedynie 10%. Kolejnym przełomowym momentem w karierze dizajnerki był rok 1925, kiedy to przedstawiła swoją propozycję eleganckiego kobiecego garnituru. Zaproponowany przez Chanel zestaw składał się z żakietu bez kołnierza i dobrze dopasowanej spódnicy. Tego typu nowatorskie pomysły Coco (często inspirowane modą męską) rewolucjonizowały ówczesny przestarzały kanon damskiego ubioru. Później przyszedł czas na kultową dziś „małą czarną”. Projektantka pokonała konwenanse i udowodniła, że kolor kojarzący się z żałobą może równie świetnie, a przy tym szykownie sprawdzić się na wieczorne wyjście. Francuzka była znana również z własnych wyrafinowanych strojów, których uzupełnieniem zazwyczaj był sznur pereł na szyi. Mimo szykowności jej ubrania zawsze były praktyczne, a Coco zwykła mawiać, że „luksus musi być wygodny, inaczej nie jest luksusem”. Stąd na liście jej kultowych projektów znaleźć możemy komfortowe czarno-beżowe pantofelki czy praktyczną torebkę 2.55. Kreatorka mody oprócz tworzenia strojów ściśle uczestniczyła w artystycznym życiu towarzyskim ówczesnego Paryża. Do jej przyjaciół należeli Jean Cocteau czy Pablo Picasso, a przez pewien czas miała również romans z rosyjskim kompozytorem Igorem Strawińskim. Międzynarodowa depresja gospodarcza lat 30. zmusiła Chanel do zawieszenia swojej działalności. Do projektowania wróciła dopiero w wieku około 70 lat i po raz pierwszy w historii spotkała się w recenzjach z ostrą krytyką. Mimo to, jej kobiece propozycje strojów szybko zdobyły klientki na całym świecie. Gabrielle Bonheur „Coco” Chanel zmarła w 1971 roku w swoim paryskim mieszkaniu w Hotelu Ritz. Na pogrzebie w kościele de la Madeleine w Paryżu setki osób oddały jej hołd, zakładając kreacje spod szyldu marki. Mimo wielu związków i romansów - projektantka nigdy nie wyszła za mąż. Christian Dior Christian Dior urodził się w 1905 roku w niewielkiej portowej miejscowości Granville we Francji. Choć wraz z czwórką rodzeństwa wychowywał się w Paryżu, rodzinne miasteczko darzył ogromnym sentymentem przez całe życie. Jego ojciec Maurice był zamożnym przedsiębiorcą, który fortuny dorobił się na produkcji nawozów. Wraz z żoną Isabelle (z domu Cardamone) dla przyszłego projektanta planowali zupełnie inną przyszłość, niżby on sobie tego życzył. Pragnęli, aby ich syn został dyplomatą. Pomimo faktu, że ich syn pasjonował się sztuką oraz wyraził zainteresowanie pracą architekta, w 1925 roku zapisali go do École des Sciences Politiques. Rodzina, próbując wybić z głowy wybujałe fanaberie dotyczące sztuki drugiemu z pięciorga dzieci, przystała jedynie na naukę komponowania muzyki. Chłopiec musiał zadowolić się lekcjami aranżacji muzyki, ale wkrótce porzucił i to zajęcie. Ukończył prestiżową uczelnię na kierunku politologii, ale wciąż najbardziej zainteresowany był twórczością artystyczną. Ojciec widząc upór syna w 1928 roku postanowił kupić mu niewielką galerię sztuki. Dior rozkazem rodziciela nie mógł sygnować jej własnym nazwiskiem, dlatego przedsiębiorstwo, które prowadził z przyjacielem nazwano Jacques Bonjean. W ofercie galerii znalazły się prace wybitnych artystów tamtych czasów, takich jak Pabla Picassa, Maxa Jacoba, Jeana Cocteau czy Georgesa Braque’a. Rok 1931 okazał się dla rodu Dior dramatycznym - życie straciła nie tylko matka Christiana, ale także jego starszy brat. Niebawem rodzinną tragedię pogłębił także Wielki Kryzys, który doprowadził do upadku biznesu ojca Christiana, a tym samym przyczynił się do zamknięcia firmy poświęconej sztuce. Aby wiązać koniec z końcem, Dior zaczął sprzedawać swoje żurnalowe ilustracje, dzięki którym w 1935 udało mu się zdobyć posadę w magazynie „Figaro Illustré”. Po upływie kilku lat dostał propozycję objęcia stanowiska asystenta projektanta Roberta Pigueta. Dior wspominał później, że „Robert Piguet nauczył mnie wartości prostoty, która prowadzi do prawdziwej elegancji”. Przygoda w atelier paryskiego couturiera nie trwała jednak długo, ponieważ wraz z rozpoczęciem II wojny światowej Dior rozpoczął służbę jako oficer armii na południu Francji. Do Paryża powrócił w 1940 roku i zaczął pracę u boku coutiera Luciena Lelonga, gdzie w roli młodszego projektanta współpracował z Pierrem Balmain. W 1946 roku dostał nawet propozycję objęcia kierownictwa w domu mody Philippe et Gaston od Marcela Boussaca, ale odmówił ze względu na plany rozpoczęcia własnej działalności. Boussac, który ówcześnie uznawany był za najbogatszego człowieka we Francji, objął patronat nad założonym w grudniu 1946 roku domem mody Christiana Diora. Jego legendę w 1947 roku zapoczątkowała prezentacja jego pierwszej kolekcji składającej się z linii „Corolle” i „Huit”. Wszyscy znamy je jako „New Look”, ale to określenie przypisuje się legendarnej redaktor naczelnej amerykańskiego wydania „Harper’s Bazaar” - Carmel Snow. Nowatorskie projekty przywróciły ubraniom kobiecość i skupiły się na luksusie mody damskiej, który w obliczu wojennych ograniczeń zszedł na dalszy plan życia społecznego. Dior w swoich kreacjach stosował gorsety podkreślające talię, wykorzystywał podszycia na biodrach czy halki, spódnice odszywał z koła, a strojom nadawał szyku poprzez dodanie kapeluszy. Przywrócił kobietom wytworny sznyt, a powojennemu Paryżowi splendor, który wyniszczyła wojna. Rok 1947 to także moment, kiedy wprowadził na rynek perfumy „Miss Dior”. Zadedykował je swojej ukochanej młodszej siostrze. Jego sukces oparty był nie tylko na innowacjach, ale także na doskonałych praktykach biznesowych. Wszystko to sprawiło, że Christian Dior jest najbardziej utytułowanym projektantem mody na świecie. Nie cieszył się jednak sławą zbyt długo. W 1957 roku, kilka miesięcy po tym, jak pojawił się na okładce magazynu „Time”, wyjechał do Włoch na wakacje w mieście Montecatini, gdzie zmarł nagle w wieku 52 lat. Przyczyna śmierci nie jest dokładnie znana, ale spekuluje się, że mógł to być atak serca spowodowany zakrztuszeniem się ością lub zbyt emocjonującą grą w karty. W chwili jego śmierci dom mody zarabiał rocznie ponad 20 milionów dolarów. Yves Saint Laurent Yves Henri Donat Matthieu Saint Laurent urodził się 1 sierpnia 1936 roku w Oranie w Algierii. Pomimo dorastania w stosunkowo zamożnej rodzinie z dwiema młodszymi siostrami, Michelle i Brigitte, Yves od najmłodszych lat zmagał się z przeciwnościami losu. Często spotykał się z ostracyzmem w szkole i był prześladowany ze względu na swoją homoseksualność, przez co był nerwowym i często chorowitym dzieckiem. Moda stała się schronieniem i pasją Yvesa. Uwielbiał tworzyć skomplikowane papierowe lalki i jako nastolatek zaczął projektować sukienki dla swojej matki i sióstr. W wieku 17 lat jego świat poszerzył się, gdy matka zorganizowała spotkanie z Michaelem de Brunhoffem, redaktorem francuskiego Vogue. Będąc pod wrażeniem talentu Yves'a, de Brunhoff przedstawił go Christianowi Diorowi, dając początek wpływowej mentorskiej współpracy. Pod jego okiem styl Yvesa dojrzał i nabrał wyrazistości. Kiedy Dior zmarł niespodziewanie w 1957 roku, Yves Saint Laurent został wybrany na jego następcę. Jego pierwsza kolekcja odniosła sukces, ale kolejne projekty były krytykowane za kierowanie ich do młodszej publiczności, co doprowadziło do spadku sprzedaży i jego publicznego zwolnienia z marki Dior. Z powodzeniem pozwał swoich byłych pracodawców za naruszenie umowy i zebrał 48 000 funtów. Z nowo nabytą wolnością i zasobami finansowymi, Yves, wraz ze swoim partnerem i kochankiem, Pierrem Berge, założyli własny dom mody. Innowacyjne projekty Saint Laurenta, inspirowane sztuką, popkulturą i międzynarodowymi wpływami, zmieniły branżę. Wprowadził na rynek koncepcje takie jak Pop Art, Afryka, Safari, Maroko i Chinoiserie, przesuwając granice mody. Jego kolekcje ready-to-wear odzwierciedlały zmieniające się czasy, obejmując indywidualność, wolność seksualną i wzmocnienie pozycji kobiet. Wprowadził kultowe elementy, takie jak garnitur do spodni, smoking i kurtka Safari, które stały się podstawami kobiecej garderoby. Jego twórczość celebrowała siłę indywidualności, wykraczając poza płeć i pochodzenie etniczne. W latach 80. jako pierwszy projektant doczekał się retrospektywy swoich prac w Metropolitan Museum w Nowym Jorku. Pod kierownictwem Pierre'a Bergé dom mody prosperował jako lukratywne przedsięwzięcie. Jednak życie osobiste Yvesa było naznaczone trudnościami, w tym uzależnieniami i samotnictwem, a niektórzy w świecie mody uważali, że jego praca stała się przewidywalna. Na początku lat 90. jego twórczość znów zyskała na popularności, gdy elita mody zmęczyła się stylem grunge. Artysta przezwyciężył swoje demony, ale wraz ze spowolnieniem tempa pracy, on i Bergé ostatecznie sprzedali swoją firmę. W styczniu 2002 roku Yves Saint Laurent wziął udział w swoim ostatnim pokazie mody w Marrakeszu. Zmarł 1 czerwca 2008 roku. Vivienne Westwood Vivienne Westwood, urodzona w 1941 roku, była pionierską projektantką mody i prowokatorką kulturową, która zmieniła krajobraz mody i rzuciła wyzwanie normom społecznym. Jej ścieżka kariery była niekonwencjonalna: studiowała w Harrow School of Art i na University of Westminster, parając się modą i kowalstwem srebra, ale zrezygnowała po zaledwie jednym semestrze, czując się niezdolna do utrzymania się w świecie sztuki jako dziewczyna z klasy robotniczej. Pracowała w fabryce i szkoliła się na pedagoga, jednocześnie tworząc własną biżuterię, którą sprzedawała na straganie na londyńskiej Portobello Road. Choć późne lata sześćdziesiąte w Londynie były zdominowane przez ruch hipisowski, Westwood i jej partnera, Malcolma McLarena, pociągały akty buntu i styl lat pięćdziesiątych. W 1971 roku otworzyli mały butik o nazwie "Let it Rock" przy Kings Road w Londynie. Z czasem jej zmieniające się zainteresowania doprowadziły do zwrotu w stronę odzieży motocyklowej, zamków błyskawicznych i skóry, a sklep przechrzczono na "Too Fast to Live, Too Young to Die". Butik przeobrażał się jeszcze kilka razy, a jego najbardziej ikoniczna era upłynęła pod nazwą "Sex" i humorystycznym hasłem "gumowa odzież biurowa". Westwood, później uhonorowana tytułem Damy Imperium Brytyjskiego za swój wkład w kulturę, głęboko zmieniła publiczne postrzeganie mody. Wprowadziła do mainstreamu spodnie bondage, elementy BDSM, agrafki i łańcuchy. Jej innowacyjne wykorzystanie XVII i XVIII-wiecznych technik cięcia do dziś wpływa na branżę mody. Jej pierwsza kolekcja wybiegową, zatytułowana "Pirates", była w 1981 roku punktem zwrotnym. Kontynuowała tworzenie kolekcji o charakterystycznych motywach przewodnich, takich jak "Savage", "Buffalo Girls", "New Romantics" i "The Pagan Years". Zaprojektowała nawet swój własny tartan dla kolekcji "Anglomania" na sezon jesień-zima 1993/94, tworząc jednocześnie swój własny klan, MacAndreas. Co imponujące, klan ten został oficjalnie uznany przez szkocki Lochcarron, co zwykle zajmuje 200 lat. Jej twórczość często zawierała slogany i polityczne apele do działania. Jej aktywizm obejmował wiele spraw, w tym zmiany klimatu, rozbrojenie nuklearne i prawa obywatelskie, ze szczególnym naciskiem na wolność słowa. Wierzyła w moc mody w przekazywaniu ważnych przesłań, dzięki czemu jej ubrania były zarówno piękne, jak i skłaniające do refleksji. Zmarła w wieku 81 lat 29 grudnia 2022 r., pozostawiając markę pod kierownictwem swojego męża, Andreasa Kronthalera. Alexander McQueen Alexander McQueen, urodzony w 1969 roku w Londynie, był wizjonerem, który odcisnął trwałe piętno na świecie haute couture. Jego początki w branży mody zaczęły się, gdy opuścił szkołę w wieku 16 lat, aby zostać praktykantem na prestiżowej Savile Row w Mayfair, epicentrum brytyjskiego krawiectwa męskiego. Później pracował jako krojczy w Angels & Bermans, znanej firmie zajmującej się kostiumami teatralnymi. W końcu uzyskał tytuł magistra sztuki w dziedzinie projektowania mody w Central Saint Martins. Tam przeszedł od biegłego krawca do kreatywnego twórcy mody, czerpiąc inspirację z bogatej historii Londynu, światowej klasy muzeów i wschodzącej sceny BritArt. Kolekcja dyplomowa McQueena zyskała duże zainteresowanie prasy i została w całości zakupiona przez wpływową stylistkę mody Isabellę Blow. Zapoczątkowało to jego błyskawiczny rozwój w branży modowej. W 1992 roku założył swoją autorską markę. Cztery lata później, w 1996 roku, McQueen został mianowany głównym projektantem Givenchy, zastępując Johna Galliano. Twórczość Alexandra McQueena charakteryzowała się unikalną mieszanką subwersji i tradycji. To połączenie konwencjonalnego i innowacyjnego było widoczne w jego spodniach "Bumster", surowych surdutach, skorodowanych tkaninach, pociętej skórze i odsłaniającej ciało koronce. Kiedyś powiedział: "Musisz znać zasady, aby je łamać. Po to tu jestem, aby burzyć zasady, ale zachować tradycję". Jego wykształcenie w Savile Row, w połączeniu z wiedzą zdobytą w Givenchy, pozwoliło mu na innowacyjne eksperymenty z krojem i konstrukcją. Odniesienia historyczne były powracającym motywem w kolekcjach McQueena. Wśród nich na uwagę zasługuje "Highland Rape" z 1995 roku, zainspirowana jego szkockim dziedzictwem i nawiązująca do prześladowań w regionie Highland. XIX wiek, zwłaszcza wiktoriański gotyk, był częstym źródłem inspiracji dla jego twórczości. McQueen słynął z dramatyzmu swoich pokazów mody, które czerpały inspirację ze sztuki performance i teatru. Jego prezentacje na wybiegach były spektakularne, jak choćby "VOSS" (wiosna/lato 2001), "Scanners" (jesień/zima 2003) czy "The Widows of Culloden" (jesień/zima 2006). Ten ostatni przedstawiał Kate Moss jako eteryczną zjawę w szklanej piramidzie, nawiązując do XIX-wiecznej sztuczki scenicznej. W 2009 roku "Plato's Atlantis" (wiosna/lato 2010) przeszedł do historii jako pierwszy pokaz transmitowany na żywo w Internecie. Tragicznie, w lutym 2010 roku, artysta zmarł w swoim londyńskim mieszkaniu. W uroczystościach żałobnych wzięło udział ponad 1000 gości. Jego ostatnia kolekcja na jesień/zimę 2010 została pośmiertnie skompletowana przez Sarah Burton, kierującą jego działem odzieży damskiej.
Alexander McQueen wiosna-lato 2024. Łabędzia pieśń Sarah Burton
Ostatnia kolekcja Sarah Burton dla marki Alexander McQueen, zaprezentowana w Paryżu na wiosnę 2024 roku, była przejmującym hołdem dla zmarłego założyciela, którego wpływ i wizję bardzo ceniła. Projektantka czerpała inspirację z wielu różnych źródeł, w tym z kobiecej anatomii, królowej Elżbiety I i polskiej artystki Magdaleny Abakanowicz, której tkane rzeźby zaprezentowano na wybiegu. Kolekcja prezentowała zestawienie dwoistości, a metaliczne i mocne sylwetki sąsiadowały z płynnymi szyfonami, koronkami i matowymi skórami. Wybieg uświetniły top modelki, z Kaią Gerber otwierającą pokaz w garniturze o mocnych ramionach i Naomi Campbell kończącą w gorsecie z baskinką i spódnicy z frędzlami imitującymi płynne srebro. Następca Burton, Sean McGirr, ma wysoko podniesioną poprzeczkę.
Sarah Burton odchodzi z domu mody Alexander McQueen
Sarah Burton, wizjonerska projektantka, która tchnęła nowe życie w markę Alexander McQueen po tragicznej śmierci jej założyciela, Lee Alexandra McQueena, ogłosiła swoje odejście z domu mody po 26 latach.
Kering, koncern zarządzający marką Alexander McQueen, potwierdził w oświadczeniu odejście Sary Burton, wyznaczając tym samym kres pewnej ery. Jej kolekcja na sezon wiosna-lato 2024, prezentowana w tym miesiącu podczas Paris Fashion Week, będzie jej ostatnią dla domu mody. 49-letnia Burton była związana z marką Alexander McQueen przez ponad dwie dekady. Dołączyła do domu mody w 1996 roku, świeżo po ukończeniu Central Saint Martins, jednej z najlepszych londyńskich szkół projektowania. Rozpoczęła swoją karierę jako stażystka, ale szybko awansowała w szeregach. Kiedy świat mody opłakiwał samobójczą śmierć Lee Alexandra McQueena, pojawiły się obawy o przyszłość domu mody. Jednak wizja i zaangażowanie Burton nie tylko utrzymały markę przy życiu, a wręcz wyniosły ją na nowe wyżyny. W ciągu roku od objęcia stanowiska dyrektora kreatywnego marki, Burton stworzyła ikoniczną koronkową suknię ślubną noszoną przez Kate Middleton podczas jej ślubu z księciem Williamem w 2011 roku. Jej projekt stał się synonimem elegancji, zdobywając globalne uznanie i katapultując Burton w centrum uwagi. Kontynuowała współpracę z księżną, stając się jej ulubioną projektantką i ubierając ją na inne ważne wydarzenia, w tym ślub księcia Harry'ego z Meghan Markle w 2018 roku i pogrzeb królowej Elżbiety II w ubiegłym roku. François-Henri Pinault, prezes i dyrektor generalny Kering, wyraził wdzięczność za wkład Burton w rozwój marki, stwierdzając: "Dzięki własnemu doświadczeniu, wrażliwości i talentowi Sarah kontynuowała ewolucję artystycznego wyrazu tego kultowego domu. Zachowała i kontynuowała dziedzictwo Lee, dbałość o szczegóły i unikalną wizję, dodając jednocześnie swój osobisty, bardzo kreatywny charakter". Odejście Sary Burton zbiega się w czasie z szerszą restrukturyzacją w firmie Kering, która zarządza również innymi prestiżowymi markami, takimi jak Gucci, Balenciaga, Saint Laurent i Bottega Veneta. Gianfilippo Testa, dyrektor generalny Alexander McQueen, docenił kluczową rolę Burton, stwierdzając: "Chcielibyśmy wyrazić naszą ogromną wdzięczność Sarze za napisanie tak ważnego rozdziału w historii domu Alexander McQueen. Wkład Sary z ostatnich 26 lat pozostawi niezatarty ślad". Świat mody z niecierpliwością czeka na ogłoszenie jej następcy.
Najsłynniejsze pokazy mody. 5 widowisk, które na zawsze zmieniły branżę
Najsłynniejsze pokazy mody to widowiska, jak żadne inne. Od wyszukanej scenografii i skomplikowanych projektów, po pełne gracji ruchy modelek i modeli na wybiegu - te wydarzenia to uczta dla zmysłów. Wyróżniają się spośród innych, wywierając trwały wpływ na przemysł modowy i zaznaczając swoje miejsce w historii.
Pokazy mody ewoluowały i zmieniały się z biegiem czasu, podobnie jak sama moda. W przeszłości były często bardziej formalne i tradycyjne, odbywały się w ekskluzywnych, wysokiej klasy miejscach i prezentowały starannie dobrane ubrania. W ostatnich latach stały się bardziej różnorodne, z szerszą gamą projektantów i modelek reprezentujących różne typy ciała, płeć i pochodzenie etniczne. Odbywają się w bardziej niekonwencjonalnych miejscach, zapewniają widowni dodatkowe atrakcje w postaci artystycznych występów, instalacji i elementów interaktywnych. Coraz częściej projektanci wykorzystują również pokazy mody jako platformy do wypowiedzi i poruszania kwestii społecznych i politycznych. Jedną z rzeczy, która pozostaje niezmienna przez lata, jest kreatywność i innowacyjność projektantów. Pokazy mody nadal są dla nich okazją do przekraczania granic i prezentowania swojej wizji przyszłości mody. Niezależnie od tego, czy chodzi o awangardowe ubrania, najnowocześniejsze technologie, czy o wypowiedzi na temat aktualnych problemów, wybieg jest miejscem, na którym twórcy mody mogą zaprezentować swoje talenty i zainspirować branżę. Od ekstrawaganckiej scenografii i projektów po emocje i znaczenie kolekcji - pokazy mody potrafią być prawdziwą ucztą dla zmysłów oraz świadectwem kreatywności i talentu projektantów, którzy wprowadzają je w życie. Oto najbardziej spektakularne pokazy mody wszech czasów. Elsa Schiaparelli - pokaz wiosna 1938 Jeden z najsłynniejszych pokazów mody miał miejsce w Paryżu w latach 30. ubiegłego wieku, kiedy to Elsa Schiaparelli zaprezentowała swoją kolekcję "Circus". Pokaz odbył się w Cirque d'Hiver, a obok modelek prezentujących projekty Schiaparelli wystąpili akrobaci, klauni i inni cyrkowcy. Elsa Schiaparelli jest przez wielu uważana za projektantkę, która wymyśliła nowoczesną modę damską, a jej kolekcja cyrkowa z 1938 roku zapisała się w historii jako szczytowy moment jej kariery. Kolekcja będąca celebracją podwójnej natury cyrku - jego jednoczesnej radości i ciemności - opisywana była jako jeden z najbardziej "rozedrganych i swawolnych pokazów", jakie kiedykolwiek widział Paryż. W kolekcji zobaczyliśmy performerów zjeżdżających po schodach, modelki huśtające się z okien, klaunów w niedorzecznych kapeluszach, torby w kształcie balonów i kolorowe nadruki z guzikami w kształcie spadających akrobatów. Do historii mody przeszły zwłaszcza dwa elementy kolekcji - Skeleton dress i Tears dress stworzone wspólnie z Dalim. Oboje nie mogli znaleźć bogatszej inspiracji dla swojego mrocznego surrealizmu, niż klasyczny cyrk ociekający mistrzostwem śmiertelności i wykorzystaniem kobiecej formy, która znalazła kształt w tych sukniach. Pokaz "Circus" Elsy Schiaparelli był przełomowy i innowacyjny, co pomogło ugruntować reputację projektantki jako pionierki w świecie mody. Thierry Mugler jesień-zima 1984/1985 Thierry Mugler był pierwszym - i prawdopodobnie najlepszym - showrunnerem branży mody. W 1984 roku, dziesięć lat po założeniu własnego domu mody, dał początek jubileuszowemu pokazowi o niespotykanej skali. Zorganizowany w sali koncertowej Zenith w Paryżu, pokaz odbył się na 35-metrowym wybiegu i po raz pierwszy był otwarty dla publiczności (co zainspirowało inne marki, takie jak Marine Serre podczas jej pokazu wiosna-lato 2023 w czerwcu ubiegłego roku i Diesel podczas pokazu we wrześniu). Wydarzenie było niezapomniane i nie mogłoby zabraknąć go w zestawieniu najsłynniejszych pokazów mody: w sumie w pokazie wzięło udział 6 000 gości. W wyjątkowej sytuacji Thierry Mugler sam koordynował wszystko, od świateł po scenografię, w tym 250 strojów, które zostały zaprezentowane przy ścieżce dźwiękowej zawierającej ówczesne przeboje. Yves Saint Laurent - pokaz na Stade de France 1998 Chociaż Yves Saint Laurent był bardziej znany z elegancji swoich pokazów mody niż z ekstrawagancji, to pokaz z 12 lipca 1998 roku był wyjątkiem potwierdzającym regułę. Zorganizowany na Stade de France podczas finału Mistrzostw Świata w piłce nożnej, odbył się przed 84 tysiącami osób na trybunach tego pamiętnego meczu i przed 1,7 miliarda telewidzów. Ogromna publiczność uczciła dziedzictwo jego domu, który został otwarty w 1962 roku. Wypełnienie stadionu swoimi kreacjami było czymś, czego nie wyobrażał sobie żaden projektant, z wyjątkiem Yves Saint Laurenta, który zebrał na tę okazję ponad 300 elementów garderoby ze swojego archiwum pochodzących z 174 kolekcji. Przez murawę Stade de France przeszły jego znana kurtka safari, kultowy smoking, sukienka Mondriana oraz marynarki z wyszytymi cytatami Cocteau i Apollinaire'a. Piętnastominutowy pokaz wymagał zaangażowania ponad 900 osób, w tym wielu supermodelek, takich jak Carla Bruni, Adriana Karembeu i jego muza Laetitia Casta. W sześcioczęściowej choreografii stroje były uporządkowane tematycznie, a w finale modelki połączyły się na środku boiska, tworząc słynne logo YSL widoczne z trybun. Była to niezwykła demonstracja wpływu Yves Saint Laurent na kulturę francuską. Versace - pokaz jesień-zima 1991/1992 Wzrost popularności supermodelek zbiegł się w czasie z rozwojem kariery Gianniego Versace. Pokaz projektanta, który odbył się jesienią 1991 roku ustanowił nowy standard obsady pokazów mody, gdy na wybiegu pojawiły się największe nazwiska branży mody. Odchodząc od klasycznej formuły pojedynczej modelki kroczącej w stronę czekających na nią głodnych fotografów, Versace podczas swojego pokazu “wypuszczał” je w grupach. Długonogie kobiety z fryzurami w stylu blow-dry przechadzały się po wybiegu w dwójkach, trójkach, a w finale do utworu "Freedom! ‘90" George’a Michaela szły Naomi Campbell, Cindy Crawford, Christy Turlington i Linda Evangelista, które dopiero co wystąpiły w teledysku do tej samej piosenki. Najpiękniejsze dziewczyny branży wirowały po wybiegu szczerze się uśmiechając. Był to moment, który udowodnił, że wybieg może być areną wpływów kulturowych. "Gdybym miała określić swój największy 'supermodel moment', powiedziałabym, że był to pokaz Versace" - powiedziała Crawford w 2013 roku w wywiadzie dla "V Magazine". Alexander McQueen - pokaz wiosna-lato 2001 Innym słynnym pokazem mody była prezentacja kolekcji "Voss" Alexandra McQueena w 2001 roku. Nazwa pokazu pochodzi od nazwy małego norweskiego miasteczka znanego ze swojej wspaniałej przyrody, co wskazuje na tematykę dzikości i świata naturalnego. Podczas gdy te tematy zdecydowanie pojawiały się w pokazie, stale obecne były także kwestie związane ze zdrowiem psychicznym McQueena i "ciemną stroną" mody, co w efekcie dało o wiele bardziej przerażający i surowy portret natury i ludzkiego ducha. Mniej więcej w tym czasie osoby bliskie McQueenowi mówiły, że stał się on głęboko nieszczęśliwy w świecie, którego stał się częścią, a także właśnie poddał się zabiegowi liposukcji, najwyraźniej szukając ukojenia, którego wydawało się mu brakować. Pokaz, który odbył się w Muzeum Wiktorii i Alberta w Londynie, wyróżniał się scenografią, która wyglądała jak opuszczony, zarośnięty ogród. Kiedy zapaliły się światła, widzowie zostali zaproszeni do wejścia wyściełanego pokoju, imitującego ściany szpitala psychiatrycznego, z brudną szklaną skrzynią w środku, co natychmiast wywołało uczucie zamknięcia, uwięzienia i szaleństwa. Uczucia te stały się jeszcze bardziej widoczne, gdy modelki przechadzały się po wybiegu ubrane w eteryczne, inne niż zwykle stroje, które zdawały się wtapiać w otoczenie. Zachowywały się w szczególnie nietypowy sposób - sprawiając wrażenie udręczonych, maniakalnych, niepokojących, a jednocześnie pewnych siebie osób, co dawało równie zachwycającą, co niepokojącą energię. Mimo intensywnej oprawy, uwagę zwracały również same ubrania. Wzrok przyciągały kwiatowe elementy garderoby, sukienki ozdobione piórami, czy spódnice we wzór małży, ostryg i innych mięczaków. Kolekcja "Voss" Alexandra McQueena została doceniona za emocjonalną głębię i eteryczne piękno ubrań. View oEmbed on the source website
Alexander McQueen jesień-zima 2023/2024. Siła i piękno
Sarah Burton w nowej kolekcji dla Alexander McQueen za pomocą języka mody eksploruje mariaż piękna i siły oraz inspiruje się tym, co pośredniczy między ubraniem a naszym wnętrzem - ciałem. Projektantka na wybiegu jesień-zima 2023/2024, gdzie ujrzałyśmy zmysłowe rzeźbiarskie suknie, proste białe koszule i garnitury z zaostrzoną linią ramion, taliowane dzianinowe swetry czy drapowane skórzane płaszcze, pokazała swoje skupienie na krojach, proporcjach i tkaninach oraz kunszt krawiecki.
Filmy dokumentalne o modzie, które warto zobaczyć!
Zebrałyśmy listę 10 filmów o modzie, które warto zobaczyć. Nie są to nudne dokumenty, ale intrygujące i często poruszające rozmowy, a także retrospekcje wydarzeń tworzących historię mody. I
Wybrane przez nas filmy zabiorą cię w podróż od czasów Belle Epoque, przez lata 20., 60. aż do obecnych. Odkryją sekrety haute couture, a także opiszą chronologicznie brytyjskie subkultury. Nie zabraknie wielkich nazwisk, takich jak Yohji Yamamoto, Marc Jacobs, Tom Ford, Garavani Valentino oraz Alexander McQueen. Nie są to nudne filmy dokumentalne, ale niezwykłe rozmowy i intrygujące historie. Wzruszają, inspirują, uczą oraz poruszają. Przedstawiamy listę 10 filmów dokumentujących ważne wydarzenia, nietuzinkowe osobowości, a także opisujące zjawiska składające się na barwną historię współczesnej mody! Filmy dokumentalne o modzie, które warto zobaczyć >>> Diana Vreeland: The Eye Has to Travel, reż. Lisa Immordino Vreeland, 2011 Diana Vreeland, fot. dianavreeland.com Film jest portretem niesamowitej i wpływowej kobiety XX wieku. Diana Vreeland zmieniła oblicze mody, piękna, sztuki, kultury, zapisując się na stałe na kartach historii. Najpierw pracowała dla Harper's Bazaar, następnie przez dziewięć lat obejmowała stanowisko redaktor naczelnej Vogue. Po tym jak została zwolniona objęła funkcję konsultantki w nowojorskim Metropolitan Museum. Dzięki niej w muzeach pojawiły się wystawy poświęcone twórczości projektantów mody, najpierw Balenciagi, a następnie w 1983 roku Yves Saint Laurenta. Wówczas po raz pierwszy ekspozycja prezentowała kreacje żyjącego jeszcze YSL. Historia Vreeland przemieszcza się przez jedne z największych epok historycznych i kulturalnych stulecia, w tym paryskiej Belle Epoque, Nowego Jorku lat 20., a także swingującego Londynu w latach 60. Wielowymiarowy obraz ujawnia subtelności charakteru i niezwykłej osobowości Diany Vreeland. Nagrania archiwalne, wywiady, fotografie, grafiki oraz animacje składają się w jednolity kolaż opisujący sylwetkę wizjonerki. "Diana Vreeland. The Eye has to Travel" to inspirujący film, który trzeba zobaczyć. View oEmbed on the source website The Secret World of Haute Couture, prod. BBC, 2007 The Secret World of Haute Couture, prod. BBC, 2007 Magy Kinmonth zagląda za kulisy świata haute couture. Podróżuje od Paryża, przez Nowy Jork i Los Angeles. Spotyka się z majętnymi klientkami i projektantami ekskluzywnej mody. Próbuje zgłębić i wyjaśnić sekrety wysokiego krawiectwa, a także tajemniczego klubu HC i niepisanych zasad jego członkostwa. View oEmbed on the source website Yohji Yamamoto: This Is My Dream, reż. Theo Stanley, 2011 Yohji Yamamoto: This Is My Dream, 2011, reż. Theo Stanley Okrzyknięty geniuszem, uhonorowany prestiżową nagrodą CFDA, Yohji Yamamoto jest wizjonerem. Znany z radykalnych, rzeźbiarskich sylwetek oraz zamiłowania do asymetrii i androgenicznych form. Od czasu pierwszego pokazu w 1977 roku w Tokio definuje awangardę w modzie. Mimo to, przez ponad trzydzieści lat obecności na światowe scenie, pozostaje tajemnicą. Dokument nakręcono w dziesiątą rocznicę powstania Y-3 – popularnej linii ubrań wyprodukowanej przez Adidas. Film ukazuje Yohji'ego Yamamoto i jego zespół pracujący nad kolekcją wiosna-lato 2010. Dokumentuje zarówno aspekty świata zawodowego, jak i prywatnego, w krótkim czasie na przełomie lata i jesieni 2009 roku. Kamera podąża za projektantem od Tokio po Nowy Jork ukazując życie i proces twórczy słynnego Japończyka. Film warty zobaczenia! Marc Jacobs & Louis Vuitton, Loïc Prigent, 2007 Marc Jacobs & Louis Vuitton, Loic Prigent, 2007 Film w zabawny sposób opowiada historię Marca Jacobsa, jako dyrektora kreatywnego francuskiego domu mody Louis Vuitton. Pokazuje widzom proces twórczy, humorystyczne monologi, zagląda także za kulisy pokazów. Dokumentuje spotkania zarówno z Anną Wintour, Sofią Coppolą, a także z artystami Yayoi Kusama, Takashim Murakami i wieloma innymi przy okazji tworzenia wspólnych projektów. View oEmbed on the source website Valentino: The Last Emperor, reż. Matt Tyrnauer, 2008 Filmy dokumentalne o modzie, które warto zobaczyć: Valentino: The Last Emperor, reż. Matt Tyrnauer , 2008 Koniec ważnej ery domu mody Valentino. Kamera ukazuje ostatnie dni kariery niezwykłego projektanta mody – Valentino Garavani, który po 45 latach pracy ster oddaje zdolnej dwójce Marii Grazii Chiuri i Pierpaolo Piccioli'emu. Dokument przedstawia zarówno barwny jak i melancholijny akt zamknięcia obchodzony w karierze kreatora. Opowiada o jego życiu, jak również bada co wpływa na obecny biznes mody. W centrum filmu znalazła się także wyjątkowa relacja pomiędzy projektantem i jego partnerem, zarówno życiowym jak i biznesowym – Giancarlo Giametti. View oEmbed on the source website McQueen and I, reż. Louise Osmond, 2011 McQueen and I, prod. BBC, 2011 Film dokumentuje karierę jednego z największych kreatorów mody współczesnych czasów. Opisując profil brytyjskiego projektanta Alexandra McQueena dokument przedstawia aspekty jego życia, ewolucję twórczości, a także próbuje opisać jego osobowość. Śledzi m.in. jego drogę poprzez St Martins, ukazuje również niezwykłą relację z Isabellą Blow. Nie brakuje w nim wywiadów z przyjaciółmi, modelkami i dziennikarzami, jak również wypowiedzi jego brata i byłego partnera. "McQueen and I" to poruszający obraz hołdu złożonego projektantowi. Pozycja obowiązkowa. The Tents, reż. James Belzer, 2012 The Tents, James Belzer, 2012 Biały ogromny namiot od 1994 aż do 2010 roku pojawiał się w Nowym Jorku na Bryant Park. Symbolizował jedno z najważniejszych wydarzeń branży mody na świecie. To w nim projektanci prezentowali swoje najnowsze kolekcje, a świat obserwował jak moda zmienia się przez ponad ćwierć wieku. Było to również przełomowe miejsce dla wielu kreatorów mody, którzy pierwsze linie pokazywali właśnie w nim. Film zagląda za kulisy tygodnia mody, a także przedstawia związane z nim historie. Opowiadają je Donna Karan, Carolina Herrera, Tommy Hilfiger, czy Betsey Johnson. View oEmbed on the source website Visionaries: Inside the Creative Mind: Tom Ford, reż. Michael Bonfiglio, 2011 Visionaries: Inside the Creative Mind: Tom Ford, Michael Bonfiglio, 2011 Tom Ford pełnił funkcję dyrektora kreatywnego prestiżowych domów mody, takich jak Yves Saint Laurent, czy Gucci. Później projektował już pod własnym nazwiskiem. Dzięki niemu rozkwitł styl glamour, choć jego pomysły nie zawsze były entuzjastycznie przyjmowane. Film ukazuje codzienne sytuacje, proces twórczy projektanta, dokumentuje kulisy przygotowań pokazów, a także zawiera autorefleksje kreatora. Bill Cunningham New York, reż. Richard Press, 2010 Bill Cunningham New York, reż. Richard Press, 2010 Zabawny, ciepły i często wzruszający portret artysty fotografującego nowojorską modę uliczną. Bill Cunningham od wielu dekad dokumentuje niezwykłych mieszkańców Nowego Jorku, przykuwając szczególną uwagę do ich ubioru. Do swoich kolumn "On the Street" oraz "Evening Hours" w The New York Times poszukuje intrygująco ubranych osobistości branży mody, wpływowych Amerykanów o wyrafinowanym stylu i odważnych ekscentryków. Wypatruje także indywidualizmu wśród neutralnych przechodniów. "Bill Cunningham New York", to fascynujący i inspirujący film, który trzeba zobaczyć! View oEmbed on the source website Don Letts: Subculture, 2012 Don Letts: Subculture, 2012 Dokument Dona Lettsa opisuje brytyjskie subkultury. Wyjaśnia ich historię, przedstawia kim są i analizuje jak wpływały na kształtowanie się rzeczywistości, kultury oraz mody. Film zawiera nagrania archiwalne, a także wywiady z różnymi artystami i ludźmi, którzy w retrospektywie charakteryzują poszczególne wątki chronologiczne. Po obejrzeniu tego dokumentu kręgi Rockersów, Modsów, Skinheadów i wielu innych nie będą ci obce.
Alexander McQueen wiosna-lato 2023. Ogród rozkoszy ziemskich
Z dala od fashion weeków, ale na własnych zasadach. Sarah Burton pokazała wczoraj nową kolekcję dla Alexander McQueen, oddając znów hołd nieśmiertelnemu Lee - założycielowi buńczucznego domu mody. DNA i sentymentalne wspomnienia o projektancie połączyła tu ze sztuką Hieronima Boscha, a (pozornie) eleganckie sylwetki gniotła, drapowała, obcinała i rozrywała. "Ta kolekcja dotyczy poszukiwania człowieczeństwa i ludzkiej więzi. Oko to jego symbol, rejestr emocji, wyraz wyjątkowości. Nasze ubrania mają na celu wzmocnienie. Są rozebrane, rozcięte i skupione na kroju, drapowaniu i sylwetce. Przyjrzeliśmy się także pracy Hieronima Boscha, jednocześnie mrocznej i pięknej" wyjaśniła w komunikacie prasowym Burton. Zobaczcie jej wizję Alexander McQueen wiosna-lato 2023.
Gisele Bündchen wspomina Oscary z Leonardo DiCaprio oraz swoją rolę w filmie „Diabeł ubiera się u Prady”
Od wybiegu po czerwony dywan na Oscarach - Gisele Bündchen przygląda się swoje karierze i wspomina wiele przełomowych momentów ze swojego życia w rozmowie z brytyjskim Vogue.
Gisele Bündchen wspomina Oscary z Leonardo DiCaprio Jednym z momentów ze swojego życia, do których powróciła modelka była noc, podczas której towarzyszyła swojemu ówczesnemu chłopakowi - Leonardo DiCaprio na rozdaniu Oscarów w 2005 roku. Gwiazdor był wtedy nominowany do nagrody dla najlepszego aktora za rolę w filmie „Aviator”. Bündchen pozowała wtedy przy boku ukochanego, ubrana w zdobioną suknię bez ramiączek, zaprojektowaną przez Johna Galliano dla marki Dior. Chociaż związek pary się rozpadł (modelka wyszła za Toma Brady'ego cztery lata później ), Gisele bardzo dobrze wspomina to wydarzenie. "Miło było przeżyć to raz w życiu" - przyznała. Pierwszy pokaz modelki na wybiegu Alexandra McQueena Zanim Bündchen stała się jedną z najpopularniejszych modelek na świecie, zaczynała swoją karierę tak jak reszta dziewczyn. W 1998 roku, po raz pierwszy pojawiła się na wybiegu Alexandra McQueena. Choć modelka wspomina to wydarzenie jako swój pierwszy "wielki sukces", nie obyło się bez łez. "To był jeden z najbardziej traumatycznych momentów" - powiedziała, gdy pokazano jej zdjęcie, na którym widać ją na wybiegu w prześwitującej bluzce z metalicznego sznurka, z widocznymi piersiami. Znająca jeszcze wtedy słabo angielski, brazylijska modelka nie miała wcześniejszych przymiarek i dopiero na pokazie dowiedziała się, że będzie musiała założyć ten strój. "Przez cały czas myślałam: 'O mój Boże, mam nadzieję, że mój tata nigdy nie zobaczy tego zdjęcia. Jedyne, co chciałam zrobić, to wyjść” - wspomina modelka. Gisele Bündchen o swojej roli w filmie „Diabeł ubiera się u Prady” Trudno sobie wyobrazić, że jedna z najsłynniejszych supermodelek na świecie czuła się zbyt onieśmielona, aby wystąpić w filmie, ale tak właśnie było! Bündchen o mały włos nie odrzuciła roli w kultowym filmie - „Diabeł ubiera się u Prady” (2006) . Do wówczas 26-letniej ikony mody z propozycją roli, zwróciła się scenarzystka filmu - Aline Brosh McKennie, jednak Gisele początkowo nie była zainteresowana udziałem w produkcji. "Nie jestem aktorką, nigdy nie miałam zajęć z aktorstwa. Tam była Meryl Streep, uważałam za najlepszą aktorkę wszech czasów. Była Emily Blunt i Anne Hathaway, wszystkie są niesamowite” - wspomina Bündchen. Mimo sprzeciwu modelki, rola i tak została dla niej napisana. Finalnie Gisele dała się namówić i pojawiła się w filmie. "I to była scena, w której grałam ja i te trzy panie. Pomyślałam sobie: "Mam nadzieję, że tego nie spieprzę" - powiedziała. ___________________ W ELLE.pl na co dzień informujemy Was o trendach, stylu życia, rozrywce. Jednak w tym ciężkim czasie część redakcji pracuje nad treściami skupionymi wokół sytuacji w Ukrainie. Tutaj dowiecie się jak pomagać, sprawdzicie gdzie trwają zbiórki i przeczytacie co zrobić, aby zachować równowagę psychiczną w tych trudnych okolicznościach: pomoc dla Ukrainy.
Alexander McQueen jesień-zima 2022/2023. Kraina grzybów
Dom mody Alexander McQueen poraz trzeci pojawił się w Nowym Jorku - wczoraj najnowszą kolekcję zabrała tam Sarah Burton, wcześniej Wielkie Jabłko odwiedził ze swoimi projektami sam Lee McQueen (kolejno w 1996 r. i 1999 r.). Projektantka, wracając tutaj, chciała uhonorować dziedzictwo marki, w której DNA zawsze było szczególne miejsce dla Nowego Jorku. W betonowej dżungli Burton pokazała kolekcję inspirowaną ziemią, lasem, życiodajną grzybnią, która znalazła swoje odbicie w prezentowanych na wybiegu sylwetkach (kształty, kolory, frędzle, splątania, hafty, a także... psychodeliczne wzory). Nie zabrakło tu nawiązań do przeszłości: wysprejowane garnitury, najmocniejszy punkt kolekcji, wyglądały jak sukienka zaprojektowane prez McQueena w jego kolekcji "No. 13" na wiosnę-lato 1999, którą mogliśmy oglądać podczas tamtego pokazu malowaną przez roboty na Shalom Harlow.
Oszałamiające stylizacje Lady Gagi podczas trasy promującej film "House of Gucci". "Cokolwiek nie założę, będę serwować włoski glamour"
Lady Gaga to w ostatnim czasie niekwestionowana ikona stylu i zdecydowanie profesjonalistka w pozowaniu na ściankach. Główna gwiazda najbardziej wyczekiwanego filmu, czyli "House of Gucci", zadaje szyku na czerwonych dywanach podczas międzynarodowych premier. Kreacje gwiazdy są omawiane prawdopodobnie pod każdą szerokością geograficzną.
Stylizacje Lady Gagi podczas trasy promującej "House of Gucci" - fioletowa suknia Gucci Stylizacja, o której było najgłośniej to niezwykła fioletowa kreacja Gucci z kolekcji "Love Parade". Suknię zaprojektował dyrektor kreatywny włoskiego domu mody, Alessandro Michele. Ciemna suknia sięgająca do ziemi, wykonana została z prześwitującego tiulu. Towarzyszył jej niezwykle efektowny, powłóczysty tren. Lady Gaga założyła do tego looku podkolanówki z charakterystycznym wzorem oraz niesamowicie wysokie platformy, z których słynie gwiazda. Całość dopełniały czarne rękawiczki oraz biżuteria marki Tiffany & Co, wykonana ze złota i diamentów. Stylizacje Lady Gagi podczas trasy promującej "House of Gucci" - czerwona suknia Versace Kolejna oszałamiająca stylizacja prosto z czerwonego dywanu to czerwona sukienka Versace. Gwiazda wystąpiła w niej podczas światowej premiery "House of Gucci" w Mediolanie. Dlaczego Gaga nie pojawiła się w stylizacji od Gucci? Są przypuszczenia, że to z powodu dezaprobaty dla filmu ze strony rodziny Gucci, która wywodzi się właśnie z Mediolanu. Podczas premiery Lady Gaga pojawiła się na czerwonym dywanie w karminowej, gorsetowej kreacji projektu Donatelli Versace. Gwiazda wcielająca się w rolę Patrizii Reggiani zdecydowanie zrobiła show w obcisłej i sznurowanej na górze sukni. Stylizacje Lady Gagi podczas trasy promującej "House of Gucci" - biały płaszcz Céline Będąc w Londynie, Lady Gaga została zaproszona do programu "The Graham Norton Show". W drodze na wywiad gwiazda została sfotografowana w oszałamiającym płaszczu marki Céline. Całą stylizację dopełniła kultowa torebka Birkin marki Hermés w odcieniu kości słoniowej oraz metaliczne, złote szpilki i okulary przeciwsłoneczne. Stylizacje Lady Gagi podczas trasy promującej "House of Gucci" - sukienka Et Ochs Podczas samej premiery w Londynie, Lady Gaga zaprezentowała się w sukience typu slip dress marki Et Ochs. Całość dopełniała delikatna biżuteria Alighieri i wysokie, złote sandałki na platformie od D’Accori. Stylizacje Lady Gagi podczas trasy promującej "House of Gucci" - komplet z logo Gucci Następnie Gaga została sfotografowana podczas opuszczania hotelu "Corinthia". Gwiazda ubrana była w komplet i pelerynę z logiem Gucci, czyli podwójnym "G". Całość dopełniła torebka Gucci Zumi oraz okulary projektu Victorii Beckham. Nie mogło zabraknąć charakterystycznych dla piosenkarki niebotycznie wysokich platform. Stylizacje Lady Gagi podczas trasy promującej "House of Gucci" - sukienka w panterkę od Valentino W czasie mediolańskiej premiery filmu o zabójstwie Maurizio Gucciego, Lady Gaga została zaproszona do udziału we włoskim programie "Che Tempo che Fa", który jest prowadzony przez Fabio Fazio. Na wywiad Gaga przybyła w niezwykłej sukience projektu Valentino z motywem panterki. Stylizację dopełniły masywne złote kolczyki, biała torebka Valentino oraz szpilki w odcieniu nude. Stylizacje Lady Gagi podczas trasy promującej "House of Gucci" - czarna stylizacja marki Alexander McQueen Podczas opuszczania mediolańskiego hotelu Lady Gaga została zauważona w bardzo wyróżniającej się, czarnej stylizacji marki Alexander McQueen. Gwiazda pokazała się w czarnej sukience w stylu marynarki wysadzanej klejnotami z dopasowanymi przezroczystymi butami za kolano, a do tego tiulowa spódnica i kabaretki. Gaga miała również przypięty kwiatek maku do marynarki na cześć brytyjskiego Dnia Pamięci. Stylizacja zdecydowanie zrobiła wrażenie. Stylizacje Lady Gagi podczas trasy promującej "House of Gucci" - czarna sukienka Valentino Podczas nowojorskiej premiery, Gaga została zaproszona do programu "The Late Night Show". Pojawiła się w nim ubrana w kreację prosto z wybiegu - czarną sukienkę projektu Valentino z kolekcji wiosna-lato 2022. Sukienka z dodatkiem złotych kolczyków i złotych szpilek zrobiła ogromne wrażenie na fanach celebrytki. Stylizacje Lady Gagi podczas trasy promującej "House of Gucci" - garnitur marki Rodarte Na nowojorską premierę Lady Gaga założyła niesamowity garnitur zaprojektowany przez Kate i Laurę Mulleavy z marki Rodarte. Stylizacja pochodzi z kolekcji wiosna-lato 2022 i obejmuje granatową marynarkę w charakterystyczne białe kwiaty, body oraz białe spodnie z rozcięciem. Stylizacja była pomysłem Sandry Amador oraz Toma Eerebouta. Oczywiście nie mogło zabraknąć niesamowicie wysokich platform - są już znakiem rozpoznawczym Lady Gagi. Stylizacje Lady Gagi podczas trasy promującej "House of Gucci" - srebrna kreacja od Lanvin Podczas pobytu w Nowym Jorku z racji trasy promującej "House of Gucci", Lady Gaga pojawiła się również w srebrnej stylizacji od marki Lanvin. Srebrna sukienka przypominająca płaszcz oraz srebrne, metaliczne szpilki idealnie prezentowały się w blasku fleszy. Wszystko dopełniły duże diamentowe kolczyki. Stylizacje Lady Gagi podczas trasy promującej "House of Gucci" - czarna sukienka Armaniego Premierowa suknia Lady Gagi, w której zaprezentowała się w Nowym Jorku to projekt Armani Privé. Kreacja zawierała przylegającą do ciała aksamitną spódnicę i przezroczysty tiulowy top bez ramiączek. Jako dodatki gwiazda miała platynowo-diamentowe kolczyki oraz bransoletkę marki Tiffany & Co. Stylizacje Lady Gagi podczas trasy promującej "House of Gucci" - błyszcząca sukienka Valentino Podczas premiery "House of Gucci" w Los Angeles, 35-letnia gwiazda pojawiła się na ściance w oszałamiającej, cekinowej sukience marki Valentino z kolekcji Haute Couture wiosna 2021. Cekiny i długi tren bez dwóch zdań zrobiły wrażenie na każdym. Kreacja bez ramiączek w stylu oldschoolowego hollywoodzkiego glamouru z dodatkiem biżuterii marki Messiki to coś co zapamiętamy na długo.