W ogniu pytań „Nigdy przenigdy...”. Aktorzy z majowej okładki ELLE odsłaniają więcej, niż planowali
Szach mat w studiu ELLE. Dziesięcioro aktorów z majowego numeru, dwa studia fotograficzne i gra, która z niewinnego „Nigdy przenigdy” szybko zmienia się w serię szczerych, czasem zaskakujących wyznań. Miało być lekko i zabawnie, a wyszło... sami zobaczcie.
Na planie spotykają się aktorki i aktorzy związani z głośnymi polskimi produkcjami Netflixa. Wśród nich m.in. Masza Wągrocka, Jaśmina Polak, Zofia Jastrzębska, Justyna Wasilewska, Anna Szymańczyk, a także Piotr Pacek, Kirył Pietruczuk, Jędrzej Hycnar, Zippy Ogar i Mikołaj Bukrewicz. Łączy ich scena, młodość i doświadczenie pracy w projektach, które w ostatnich latach mocno przyciągnęły uwagę widzów i majowa okładka ELLE. W ogniu pytań „Nigdy przenigdy...” Zasady gry są proste. Padają pytania „Nigdy przenigdy...”, a uczestnicy odpowiadają, czy dana sytuacja rzeczywiście ich nie dotyczyła. Już pierwsze rundy pokazują, że temat nie kończy się na żartach. Pojawiają się wspomnienia o stresie przed premierami, sprawdzaniu reakcji widzów i emocjach, które towarzyszą pierwszym dużym rolom. Szybko robi się bardziej osobiście. Padają pytania o filmowe „crashe”, improwizacje na planie i momenty, w których trzeba było udawać, że wszystko było zaplanowane, mimo że coś poszło zupełnie inaczej. Aktorzy przyznają też, że presja odbioru potrafi być intensywna, szczególnie tuż po premierach i trailerach. W pewnym momencie gra zamienia się w serię spontanicznych rozmów. Pojawiają się żarty, reakcje „real cinema” i historie z planów zdjęciowych, ale też refleksje o tym, jak wygląda zawód aktora od środka, kiedy kamera przestaje być tylko elementem pracy, a zaczyna być lustrem dla emocji i oczekiwań widzów. To nie jest klasyczna gra. To szybka konfrontacja z własnymi doświadczeniami, w której każdy odpowiada trochę inaczej, niż się spodziewasz. A jeśli jesteście ciekawi, kto się przyznał, kto uniknął odpowiedzi, a kto zagrał „va banque” - cały materiał oraz kilkanaście innych ciekawych propozycji znajdziecie na naszym YouTube ELLE Polska.
Nie żyje legenda kina akcji. Każdy wiedział, kim był Chuck Norris
Chuck Norris nie żyje - legenda kina akcji, mistrz sztuk walki i ikona popkultury. Miał 86 lat. Jego nazwisko znał każdy, a ekranowa siła i charyzma uczyniły go symbolem całej epoki.
Informacja, że Chuck Norris nie żyje, została przekazana przez jego bliskich w oświadczeniu opublikowanym w mediach społecznościowych. Aktor miał 86 lat. Rodzina poinformowała, że odszedł otoczony najbliższymi i zwróciła się z prośbą o uszanowanie prywatności w czasie żałoby. W sieci szybko pojawiły się wspomnienia fanów, a wiadomość obiegła media na całym świecie. Według informacji podawanych w mediach Norris odszedł w piątkowy poranek - 20 marca po krótkim pobycie w szpitalu na Hawajach. Wcześniej pojawiały się doniesienia o hospitalizacji na wyspie Kauai. To właśnie ten wątek sprawił, że wielu fanów z niepokojem śledziło kolejne komunikaty dotyczące stanu zdrowia aktora, zanim rodzina potwierdziła wiadomość o jego śmierci. Chuck Norris nie żyje. Kim był? Carlos Ray Norris przyszedł na świat w niewielkim Ryan w stanie Oklahoma. W 1958 roku wstąpił do Sił Powietrznych Stanów Zjednoczonych jako policjant lotniczy. To podczas służby w Korei Południowej narodził się pseudonim „Chuck”, pod którym w kolejnych dekadach stał się rozpoznawalny na całym świecie. Właśnie tam zaczął też przygodę ze sztukami walki, które otworzyły mu drogę do Hollywood. Kino akcji wyniosło go na szczyt, a przełom miał datę 1972 View oEmbed on the source website Na ekranie pojawił się już w „The Wrecking Crew” z 1969 roku, ale prawdziwy przełom nastąpił w 1972 roku dzięki występowi w „Drodze smoka” u boku Bruce’a Lee. Kolejne lata ugruntowały jego pozycję gwiazdy kina akcji, a charakterystyczny styl, sprawność i wizerunek twardziela stały się znakiem rozpoznawczym aktora oraz jedną z ikon popkultury. „Strażnik Teksasu” i późniejsze role: od 1993 do 2012 Dla wielu widzów najważniejszym rozdziałem w życiu Chucka Norrisa pozostaje telewizja: w 1993 roku Norris zagrał Cordella Walkera w serialu „Strażnik Teksasu”, a produkcja przez osiem lat biła rekordy popularności. Na dużym ekranie ostatni raz pojawił się w 2012 roku w „Niezniszczalnych 2”, co było powrotem po siedmioletniej przerwie. Wcześniej zagrał także w filmie „Zadanie specjalne” (2005). Chuck Norris był nie tylko aktorem - stał się symbolem siły, charyzmy i charakterystycznego stylu, który trudno pomylić z kimkolwiek innym. Jego nazwisko funkcjonowało także poza ekranem, stając się częścią internetowej popkultury i legendarnych „Chuck Norris facts”. Mistrz, który stworzył własną szkołę i stał się legendą internetu Chuck Norris nie był tylko gwiazdą kina akcji. Był przede wszystkim mistrzem sztuk walki, który stworzył własny system - Chun Kuk Do - i przez lata uczył innych swojej filozofii oraz dyscypliny. A jednocześnie stał się fenomenem popkultury na długo przed erą social mediów. „Chuck Norris facts” krążyły w internecie oraz w lokalnych mediach, zanim memy stały się codziennością, budując jego wizerunek jako bohatera… niemal niezniszczalnego. To właśnie z tamtego czasu pochodzą kultowe żarty, które do dziś wywołują uśmiech: – Chuck Norris nie czyta książek. On patrzy na nie… i wie. – Gdy Chuck Norris robi pompki, to nie on się podnosi - to Ziemia się od niego odpycha. – Chuck Norris nie ma zegarka. On decyduje, która jest godzina. – Kalendarz nie liczy dni. Liczy, ile dni przeżyło obok Chucka Norrisa. To humor, który - choć lekki i satyryczny - tylko podkreśla, jak wielką i wyjątkową postacią był w oczach fanów.
Wszyscy znają go z roli w „Ojcu Chrzestnym”. Uważam, że w tym filmie był jeszcze lepszy
Od „Ojca Chrzestnego” po „Bielmo” Robert Duvall zachwycał aktorskim kunsztem i niepowtarzalną charyzmą. Jednak w tej roli porusza głębiej niż kiedykolwiek - pokazuje siłę ojca, człowieka i legendy kina, której nie da się zapomnieć.
Są wśród aktorów takie nazwiska, które definiują całe epoki kina. Robert Duvall był jedną z nich. Jego role, od dramatów historycznych po gangsterskie klasyki, pozostają w pamięci na zawsze. Jego charyzma, głębia i subtelność sprawiały, że każde pojawienie się na ekranie było wydarzeniem. Choć widzowie kojarzą go przede wszystkim jako Toma Hagena w kultowym „Ojcu Chrzestnym”, t0 po latach od zagrania jednego z bardziej znanych adwokatów włoskich mafiozów udowodnił, że wciąż potrafił zaskakiwać i zachwycać w rolach mniej oczywistych. Aktor Robert Duvall nie żyje Wczoraj, 16 lutego, świat kina stracił jednego ze swoich największych mistrzów. Robert Duvall urodził się 5 stycznia 1931 roku i w trakcie swojej ponad półwiecznej kariery zdobył Oscara, 4 Złote Globy i liczne nagrody branżowe. Robert Duvall był aktorem, którego kariery nie sposób opisać jednym zdaniem. Na ekranie pojawiał się w rolach, które przeszły do historii kina, a jego nazwisko stało się synonimem klasy aktorskiej i niezapomnianych kreacji. Widzowie przede wszystkim kojarzą go z kultowego „Ojca Chrzestnego” (1972), gdzie wcielił się w rolę Toma Hagena, lojalnego adwokata rodziny Corleone. Powrócił w tej samej roli w kontynuacji „Ojca chrzestnego II” (1974), która przyniosła mu Oscara i umocniła jego status ikony kina. Nie mniej pamiętną kreacją była rola pułkownika Billa Kilgore’a w „Apokalipsie dziś” (1979), w której Duvall pokazał, że potrafi z równą siłą grać zarówno bohatera dramatycznego, jak i postać pełną energii i nieprzewidywalnego charakteru. W thrillerze „Szakal” (1973) zagrał Buddy’ego Shapiro, a później pojawiał się także w licznych innych ekranizacjach klasycznych powieści sensacyjnych. Jest jednak film w którym Duvall był jeszcze lepszy niż w „Ojcu Chrzestnym”, który uważam powinien obejrzeć każdy syn, aby zrozumieć jak ważna w życiu człowieka jest relacja ojciec-syn. „Sędzia” - dramat rodzinny w cieniu sali sądowej Film „Sędzia” to opowieść o rodzinie i odpowiedzialności, która rozgrywa się w hermetycznym świecie prawa. Hank Palmer (Robert Downey Jr.) to odnoszący sukcesy adwokat, który przyjeżdża do rodzinnego miasta na pogrzeb matki. Już pierwsze spotkanie z ojcem, sędzią Josephem Palmerem, pokazuje napięcie między nimi: stary, twardy, nieustępliwy sędzia kontra cyniczny, błyskotliwy adwokat. Konflikt ojca i syna jest tu tak silny, że każda scena w domu Palmerów czy w sali sądowej nabiera dramatyzmu. A wszystko to w tle kryminalnego wątku, który sprawia, że historia nie jest tylko dramatem rodzinnym, ale pełnoprawnym thrillerem emocjonalnym. View oEmbed on the source website Robert Downey Jr. - od „Ally McBeal” do „Sherlocka Holmesa” Robert Downey Jr. to aktor, którego prawdziwy talent mogliśmy podziwiać już w serialu „Ally McBeal”, a później w rolach Tony’ego Starka w „Avengersach” czy Sherlocka Holmesa. W filmie „Sędzia” wciela się w Hanka Palmera - adwokata, który mimo sukcesów w zawodzie mierzy się z własnymi emocjami i trudnymi relacjami z ojcem. Jego sarkastyczne riposty, błyskotliwe dialogi i momenty refleksji tworzą w duecie z Duvallem niezapomnianą dynamikę. Ich relacja jest tak prawdziwa, że po seansie aż chce się zadzwonić do własnego ojca i powiedzieć: „Nieważne, co się stanie, możesz na mnie liczyć”. Dlaczego warto obejrzeć film „Sędzia”? „Sędzia” to film, który łączy dramat sądowy z emocjonalnym portretem rodziny. To opowieść o przeszłości, odpowiedzialności i relacjach, które pozostają z nami na zawsze. Dzięki fenomenalnej grze Duvalla i Downeya Jr., pięknym zdjęciom Janusza Kamińskiego i scenariuszowi pełnemu niuansów, film zostaje w pamięci na długo po seansie. Nie jest to typowy dramat sądowy - tutaj sala rozpraw staje się miejscem psychologicznych zmagań, a konflikt rodzinny wciąga bardziej niż jakiekolwiek procesy. Każdy, kto obejrzy „Sędziego”, odnajdzie w nim coś dla siebie: refleksję nad przeszłością, emocjonalną prawdę o rodzicach i fascynującą aktorską szkołę gry od mistrzów, którzy wiedzą, jak utrzymać widza w napięciu. Gdzie obejrzeć film „Sędzia”? Film jest dostępny na Apple TV. I uważam, że to idealny wybór na wieczór, jeśli chcecie zobaczyć prawdziwą lekcję aktorstwa i historię, która zostaje w sercu.
Tomasz Włosok: „Niby prosto jest się dziś komunikować, ale to nieprawda, bo przestaliśmy się zastanawiać nad tym, co mówimy, i tylko wypluwamy z siebie słowa” [WYWIAD]
Tomek Włosok przyznaje, że bliżej mu do marzyciela niż realisty. To dobrze, w dzisiejszym świecie potrzebujemy więcej takich twórców. W kontekście jego najnowszej roli w filmie „Dziki” rozmawiamy o tym, że w ciszy słychać więcej.
Tomasz Włosok - rocznik ’90. Jeden z najbardziej cenionych aktorów młodego pokolenia. Absolwent krakowskiej PWST. Zdobywca prestiżowej Nagrody im. Zbyszka Cybulskiego. Podczas FPFF w Gdyni otrzymał Kryształową Gwiazdę ELLE za rolę Jerzego Kuleja w filmie „Kulej”. 1 stycznia do kin wszedł film „Dziki” w reż. Macieja Kawulskiego, w którym wciela się w pierwszoplanową rolę tajemniczego wojownika. Jesteś typem milczącym? TOMEK WŁOSOK: Różnie. Kiedy najczęściej? W życiu. Praca daje mi przestrzeń, by się wyżyć, być przez chwilę ekstrawertykiem. Ale na co dzień to raczej jestem cichy. Niespecjalnie lubię gadać. A o czym lubisz? Lubię zgłębiać to, co moralne. Zagadnienia dotyczące powstania planety, galaktyki, astronomii, a także astrologii… Oprócz tego lubię sobie pogadać o tym, co nas w życiu wkurza, więc po ludzku. O grach komputerowych – o tym mógłbym mówić godzinami. I o filmach, choć przez to, że jestem częścią środowiska, z którego pochodzą też moi znajomi, staramy się gadać o tym jak najmniej. No tak, to przecież Wasza praca. Dlatego dziś o filmach rozmawiam mniej niż kiedyś. Dużo ich oglądasz? Wolałbym więcej. Oglądam za to sporo seriali, a to z prostej przyczyny – wieczorem, po całym dniu, jesteśmy już zmęczeni, dłuższa forma filmowa może w takim momencie przerazić. Co ostatnio oglądałeś? Najbardziej poruszyło mnie japońskie anime, choć nie jestem największym fanem gatunku. Przeglądaliśmy z Malwiną (Buss, partnerką Tomka – przyp. red.) Netfliksa i trafiliśmy na serial „Demon Slayer”. Słyszałem, że to popularna seria, nic dziwnego – znalazłem tam sporo prawd życiowych, o człowieku, naszych demonach i walce z nimi. To ciekawe, biorąc pod uwagę japońską kulturę umiaru – w tych filmach Japończycy mają szansę się wyżyć. Ciszę mają w życiu na co dzień, więc wyrzut zwierzęcej energii pojawia się w anime. Podobno warto też obejrzeć „Atak tytanów”, w którym główny wątek rozgrywa się na drugim lub trzecim planie. Klucza do historii szukamy w tle. Myślałam, że wymienisz „Niebieskookiego samuraja”. Świetny, ale bardziej zeuropeizowany niż „Demon Slayer”. A w kinie na czym ostatnio byłeś? „Jednej bitwie po drugiej” Andersona. Mocne doświadczenie. Rozumiem, dlaczego dzieli ludzi. Mnie poruszyła ta karykaturalna opowieść, a jednocześnie straszliwie schematyczna, szczera i prawdziwa. Ale ja łykam wszystko z DiCaprio. Ciebie też można oglądać teraz w kinie, w filmie „Dziki” w reż. Macieja Kawulskiego. Grasz głównego bohatera, który przez cały czas milczy. Gdy zabiera się głos aktorowi, co staje się jego językiem? Wszystko dookoła. Oczywiście na początku miałem plan, by usta zamknąć naprawdę na czas zdjęć, by tę ciszę lepiej zrozumieć. Ale byłoby to bardzo egoistyczne wobec wszystkich, którzy pracowali przy projekcie i nie musieliby mieć ochoty znosić aktora, wymyślającego sobie, że przestanie się odzywać, a potem opowiadającego o tym w wywiadach. Mieliśmy dużo zdjęć wyjazdowych, byłem odcięty od rodziny. Malwa z moją córką Jagodą przyjechały na chwilę, do Jury Krakowsko-Częstochowskiej. A potem wyjechaliśmy do Słowenii. I to dawało mi przestrzeń, by się wyciszyć. Oprócz tego wciąż zaskakiwały nas warunki atmosferyczne. Tam, gdzie miało być słońce, była mgła, a jeśli potrzebowaliśmy mgły, wychodziło słońce. Ale dzięki temu wyszło chyba jeszcze lepiej. Kim jest Dziki? Został wychowany przez las i góry. Ludzi spotyka dość późno. Jako że formowała go natura, proces adaptacji jest zupełnie inny. To outsider. Prawda, której uczymy się dzięki postępowi cywilizacyjnemu, różni się od pierwotnego instynktu, który posiadamy. Dziki jest tym instynktem, wśród ludzi kieruje się innym kodeksem moralnym niż przyjęty powszechnie. Budując bohatera, zastanawialiśmy się, jak może zareagować w konkretnej sytuacji, i każdy pomysł odrzucaliśmy, bo Dziki musiał zachowywać się instynktownie, w kontrze. Uwalniające uczucie – dać się ponieść instynktowi? O tak. Bieganie po górach, obcowanie z naturą, światło naturalne, stosunkowo mała ekipa – mieliśmy poczucie bliskości natury i możliwości wyżycia się. Szkoła przetrwania. Pozwolenie sobie na instynktowne działanie, a potem powrót do codzienności może być wycieńczające? Na planie biegałem w samych spodniach, przepasany pasem. Było zimno, w końcu nagrywaliśmy na wysokości 2700 metrów. Po powrocie do domu zapomniałem o wszystkich rzeczach, o których marzyłem przed rozpoczęciem zdjęć – że nagrywamy w górach, że będziemy się hartować, kąpać w lodowatych strumykach – i natychmiast schowałem się pod kołdrę. Ciepło, rodzina, telewizor. Ekstra. Ale sama przygoda była świetna, lubię takie ekstrema. Po to zostałem aktorem. Nie dziwi mnie Twój zachwyt naturą, wielką popularnością cieszą się obozy przetrwania, w których udział biorą ludzie na co dzień pracujący za biurkiem, w wieżowcach. To wiele o nas mówi, że mimo wszystko potrzebujemy natury, pierwotne instynkty nadal w nas są. Nie spędzisz w szklanych domach całego życia, czasami musisz spojrzeć na drzewo. Dlaczego Twój bohater nie mówi w ogóle? To tajemnica. Określiliśmy ją w pewien sposób z Maćkiem, ale zostawiliśmy też różne ścieżki interpretacji widzom. A może język świata, jaki znamy, jest nie do przyjęcia? No jasne, bo tak jak wspominałem, kieruje się on innym kodeksem. To nie tak, że on się nie porozumiewa, bo przez całą historię klarownie ze wszystkimi się komunikuje. Zależało nam, by pokazać, że język nie jest wszystkim, czego potrzebujemy do wyrażenia siebie. Niby prosto jest się nam dziś komunikować, ale to nieprawda, bo przestaliśmy się zastanawiać nad tym, co mówimy, i tylko wypluwamy z siebie słowa. To bolączka dzisiejszych czasów. Dziki uświadomił mi, że to, co pozawerbalne, często jest ważniejsze niż słowa. Żyjemy w świecie przestymulowania i każdy ma wiele do powiedzenia na każdy temat. Musimy mówić wszystko, pokazać wszystko. A Tove Jansson w „Opowiadaniach z Doliny Muminków” już dawno narzekała: „Dlaczego nie pozwolą mi nigdy zachować moich wspomnień o wędrówkach tylko dla siebie? Czy nie mogą zrozumieć, że gadaniem niszczą wszystko? Jeśli im opowiadam, to potem nic nie zostaje”. Pomyślałam, że to trochę o Tobie. Mamy wybór. Nikt do niczego nie może nas zmusić. Oczywiście to kwestia priorytetów, tego, komu na czym zależy. Jeśli jesteś aktorem i boisz się, że stracisz popularność i godzisz się na wystawienie siebie, bo ktoś cię do tego przymusza, to szkoda. Ja tak nie mam. Jasne, boję się, że mógłbym stracić komfort, którym się teraz cieszę, ale nie potrafiłbym się złamać… Czujesz presję z zewnątrz? Właśnie nie. A gdyby ktoś próbował mnie zmusić do takich wyznań, odwróciłbym się plecami, świadomy ewentualnych konsekwencji. Nigdy nie wiesz, co będzie jutro, ale warto być wiernym sobie i swoim zasadom. Zawsze byłeś taki odważny w stawianiu granic? Chyba nigdy nie musiałem ich stawiać, bo nie miałem potrzeby sprzedawania siebie. A teraz, gdy wyrobiłem sobie na ten temat konkretne zdanie, nikt mnie do tego nie zmusi. W takim razie jakim językiem opowiadasz o sobie? Jesteś aktorem lubianym, co widać w entuzjastycznych reakcjach widzów i ludzi, którzy Cię znają. To cenne. Dla mnie to przywilej. Po prostu nie kalkuluję. Nie oceniam ryzyka zawodowego, a także daleko mi do bycia kontrowersyjnym, bym w ogóle musiał kalkulować. Żyję w zgodzie z sobą, etyką moją i mojej rodziny. A ta jest dla mnie najważniejsza. I może o to w życiu chodzi? Żeby nie kalkulować? Choć nie jest tak, że nie próbuję się przypodobać nikomu… Komu próbujesz? Bliskim. Tym, na których mi zależy. Lubię być dobrze odbierany. Nie powiem brutalnej prawdy, żeby tylko wyszło na moje. Lubię być miły. To chyba trudne. Odgrywasz różne charaktery, a potem wracasz na łono rodziny, gdzie panują inne zasady. Za to masz spory komfort dzielenia życia z partnerką będącą aktorką i rozumiejącą tę sytuację. Jak wychodzisz z ról? Malwa mi daje duży komfort powrotu, bo nie lubię nazywać tego procesu wychodzeniem z roli. Ja po prostu mam coś w rodzaju syndromu odstawienia. Jestem w coś zaangażowany, żyję tym, myślę o projekcie długi czas. A gdy się kończy, przez chwilę czuję FOMO. Trwa to około dwóch tygodni. W tym czasie coraz bardziej angażuję się w życie rodzinne, dom żyje własnym rytmem i muszę na powrót w niego wpaść. Mam na szczęście wyrozumiałą drugą połówkę, która daje mi te dwa tygodnie. Ale nigdy więcej. Trudno na tej podstawie ocenić, czy aktorstwo to dla Ciebie tylko zawód, czy część życia. Na pewno część życia. Aktorstwo darzę szacunkiem. I kocham tę pracę. Nie chodzi tylko o to, że daje mi się wyżyć czy krzyczeć, co w życiu przychodzi mi z trudem. Jestem wdzięczny za moment, w którym się znalazłem, bo mam problem z przebijaniem się. To nie leży w mojej naturze, żeby być najgłośniejszym w pokoju. Dzięki aktorstwu mogę coś powiedzieć na moich zasadach. No i mogę przeżywać nieprawdopodobne przygody. Marzyłem o tym jako dzieciak. I tak zostało. Bliżej mi do marzyciela niż realisty. Czym jest ten szacunek do pracy, o którym mówisz? Na początku szanowałem sam fakt, że praca w ogóle się pojawiła. A potem następujące kroki milowe. Najpierw panicznie bałem się, że takie możliwości nigdy więcej się nie powtórzą. I taki lęk nadal we mnie siedzi. To chyba dotyczy wszystkich twórców pracujących na freelansie. Jesteś zależny od ludzi, którzy cię zatrudniają. Dziś szacunek do pracy dotyczy szansy tworzenia nowych rzeczy, ufających mi osób. Jaki rodzaj bohatera Cię fascynuje? Pilnujesz tego, żeby Twoje role były różne, grasz albo nadwrażliwca, albo nieudacznika, albo gangstera, albo legendę sportu… Jurek Kulej zdobył dwukrotnie złoty medal na igrzyskach olimpijskich. Był pięknym gawędziarzem, niezwykle inteligentnym gościem. Złotym człowiekiem kochanym przez wszystkich. Miał też trzy żony, rozbił kilka małżeństw, kilka osób przez niego cierpiało. Nie ma ludzi idealnych. I właśnie takie „luki” interesują mnie najbardziej. W kinie lubię też dostawać nadzieję. I kocham robić kino, które daje nadzieję. Chyba o to w życiu chodzi. Za dużo w nim smutku. Co nie oznacza, że nie lubię kina zaangażowanego, poruszającego, bez nadziei. Jestem Wagą, lubię równowagę, więc taki miks jest dla mnie idealny. A pamiętasz moment, kiedy skończyłeś film, a rola, którą odegrałeś, dała Ci nowy wgląd w człowieka? Każdy projekt coś takiego we mnie zostawia. Każdy też mnie jara – fajne jest to, że na poziomie scenariusza wiele rzeczy mogę wyczytać o człowieku, o sobie. W „Zielonej granicy” przeczytałem o strażniku granicznym, który stoi na granicy, wykopuje ludzi na stronę białoruską, należy do systemu, którego nie rozumie, ale musi działać, bo w przeciwnym razie zostanie posądzony o dezercję. Myślę o nim jako człowieku, który codziennie musi walczyć z tym, z czym nie powinien. Otwiera mi to głowę, trudne rzeczy staram się sprowadzić do osobistego doświadczenia. Znaleźliśmy się w dość dziwnym momencie historii, stoimy po dwóch skrajnych stronach barykady. Brakuje środka. Nie ma złotej równowagi. I ja w tym moim bohaterze dostrzegłem właśnie to, że znajduje się kompletnie pośrodku, nie należy do żadnej z grup. Czyli znajduje się nigdzie. No właśnie. A przecież nie ma człowieka, który nie miałby w życiu wątpliwości. Jednak dziś w dyskursie publicznym nie ma miejsca na wątpliwości. Masz się opowiadać po jednej lub drugiej stronie. Rola strażnika była dotąd dla mnie chyba najtrudniejszym zadaniem zawodowym, bo niosła za sobą społeczną odpowiedzialność. Pilnowałem, by nie wymknął mi się spod kontroli. Żeby miał w sobie cechy stawiające go w pozycji kata, ale jednocześnie ofiary systemu. To mocna rola, niosąca, jak mówisz, społeczną odpowiedzialność. I Wam jako twórcom tego obrazu mocno oberwało się za ten film. Jak to znosiłeś? To był burzliwy czas, tuż przed wyborami parlamentarnymi. Spirala się nakręcała, cięciwa napinała. Wszystkie straszaki, które się pojawiły, były w zasadzie internetowe. Na żywo nie zetknęliśmy się z nieżyczliwością. Mimo to było tak gęsto, że w okolicach premiery na kilka pokazów jechaliśmy z ochroną, bo nienawiść tak eskalowała. Na szczęście nic się nie wydarzyło. Ta rola była manifestem z Twojej strony? To był gorący czas, w którym o tym, co dzieje się na granicy, mówiło się dużo. Film wybrzmiał w tym momencie wyjątkowo donośnie. Jedni powiedzą, że premiera w tym okresie była prowokacją. Ja jako twórca nie mam wpływu na to, kiedy film wchodzi do kin. Ale mam wpływ na to, jaki scenariusz akceptuję i z kim pracuję. Tego byłem świadomy. Od początku do końca wierzyłem, że prawda się obroni. A ta zawsze leży pośrodku. Zajmuje Cię polityka? O tym, że to, co osobiste, jest polityczne, pisała już w latach 60. Carol Hanisch. Interesuję się polityką jako mężczyzna, jako ojciec dbający o dobro rodziny. Muszę wiedzieć, co się dzieje. Czasami się w tym zatracam, szczególnie gdy wrze na całym świecie. Czytam różne media, by móc wyrobić sobie własną opinię. Poranek rozpoczynam od Duolingo i sprawdzenia informacji. Masz swój „black mirror”, w którym przeglądasz swoich bohaterów, co prowadzi do odsłonięcia w Tobie jakiejś cechy, o której nie miałeś pojęcia? No oczywiście! W dużej mierze po to oglądam filmy. Jeśli wyłączam wszystkie receptory, idę za historią. I kocham te momenty. Zauważam wtedy reakcje, coś, co nie byłoby dla mnie naturalne, na co bym nie wpadł, i myślę sobie: „To tak można zareagować?”. Skoro ustaliliśmy, że jesteś bardziej marzycielem niż realistą, to jestem ciekawa, czy myślisz, że kino może przywracać podmiotowość, głos tym, którzy są wykluczeni lub pozbawieni swojego języka. Krótko – czy sztuka może zmieniać świat? Może. Wierzę w to. Ale też nie musi. To wszystko jest kwestią wyboru. Osobiście jako twórca wierzę, że może zmieniać. U mnie sztuka wielokrotnie zmieniła punkty widzenia. I jest to terapeutyczne. Sztuka ma mówić za tych, którym odebrano głos, o tym, nad czym się nie zastanawiamy albo o czym nie chcemy myśleć – choćby o przemocy w domach. Do takich tematów wielu z nas nie ma wglądu, a filmy poszerzają tę istotną przestrzeń przeżycia, by móc się czegoś nauczyć, spojrzeć z perspektywy. To ogromna moc kina, które powinno być i i angażujące, i dające rozrywkę. Nigdy jednak narzucające.
W tych 4 filmach możecie zobaczyć Mateusza Damięckiego, jeśli pokochaliście „Furiozę”
Od chłopca z „Przedwiośnia” po mężczyznę z bliznami i tajemnicą. Mateusz Damięcki nie gra - on staje się każdą z postaci. Oto cztery filmy, w których zobaczysz go w zupełnie innych odsłonach.
Polski aktor, który przeszedł jedną z najbardziej spektakularnych metamorfoz ostatnich lat. Jeszcze niedawno kojarzony z romantycznych historii i szkolnych lektur, dziś wchodzi w świat brutalny, mroczny i niebezpieczny. Mateusz Damięcki, którego rola w „Drugiej Furiozie” zachwyciła krytyków The New York Timesa, udowadnia, że potrafi zagrać wszystko - od wrażliwego idealisty po mężczyznę, którego życie to ciągła walka. W artykule znajdziesz: „Druga Furioza” – polski hit Netfliksa na liście „The New York Times” Już „Druga Furioza”? A co z pierwszą? Serial „Prosta sprawa” – Damięcki w roli Bezimiennego Gdzie występował młody Mateusz Damięcki? „Jutro idziemy do kina” „Kochaj i tańcz” – romantyczny film z Damięckim „Przedwiośnie” – film, do którego warto wrócić - szczególnie jesienią „Druga Furioza” – polski hit Netfliksa na liście „The New York Times” To nie zdarza się często: polska produkcja wśród najlepszych filmów akcji świata. „Druga Furioza” w reżyserii Cypriana T. Olenckiego trafiła do prestiżowego zestawienia przygotowanego przez Roberta Danielsa z The New York Times. Obok koreańskiego thrillera „Mantis” czy amerykańskiej „Nowokainy”, znalazła się właśnie historia, która ma w sobie coś z polskiego noir – ciężar emocji, brud miasta i duszę człowieka walczącego o przetrwanie. Daniels porównał postać graną przez Mateusza Damięckiego do ikonicznego bohatera z „Człowieka z blizną” z 1983 roku granego przez absolutnie niepowtarzalnego Al Pacino. Pisał: „Damięcki jest niesamowity. Jego postawa ‘zdobądź albo zgiń’ przeplata się z żalem, który widać w każdym spojrzeniu.” To porównanie nie jest na wyrost - w „Drugiej Furiozie” aktor balansuje między przemocą a wewnętrzną kruchością. View oEmbed on the source website Już „Druga Furioza”? A co z pierwszą? Jeśli przegapiliście pierwszą wersję, spokojnie - „Furioza” wciąż dostępna jest na Netfliksie. Ale uwaga: to kino na mocny wieczór. Nie dla każdego, nie z popcornem. Świat kibolskich ustawek, brutalnych zasad, krwi i męskiego milczenia potrafi uderzyć z siłą, która zostaje na długo po napisach. Mateusz Damięcki jest tu nie do poznania – fizycznie i emocjonalnie. Ogolona głowa, tatuaże, spojrzenie, w którym nie ma już nic z grzecznego chłopaka z „Jutra idziemy do kina”. Aby przygotować się do roli gangstera "Goldena" schudł ponad 15 kg w ciągu pięciu miesięcy. I trzeba przyznać, że ta metamorfoza to coś więcej niż charakteryzacja - to wejście w skórę człowieka, którego świat opiera się na przemocy i lojalności. Oglądając serial można zapomnieć, że tę postać gra uwielbiany przez polki przystojny i szarmancki Damięcki. Serial „Prosta sprawa” – Damięcki w roli Bezimiennego Z kina przenosimy się na mały ekran. „Prosta sprawa” - produkcja dostępna na platformie Canal+ to serial, który udowadnia, że polska sensacja może być elegancka, surowa i wciągająca jak najlepszy skandynawski thriller. Damięcki gra tu Bezimiennego, człowieka z przeszłością, który nie szuka kłopotów, ale kłopoty zawsze znajdą jego. W obsadzie obok niego pojawiają się m.in. Magdalena Wieczorek, Mateusz Więcławek oraz grający charyzmatycznego mafiozę Piotr Adamczyk, a za kamerą znów stoi reżyser Cyprian T. Olencki. Nie da się nie dostrzec, że i w tej roli Damięcki czuje się pewnie, jakby sensacyjne kino było jego drugim językiem. Tyle że znając jego wcześniejsze, delikatniejsze kreacje - ta brutalność zaskakuje. I ku zaskoczeniu widzów - działa. Gdzie występował młody Mateusz Damięcki? …zanim jednak Mateusz Damięcki stał się symbolem męskiego kina akcji, przewijał się przez jeden z najbardziej kultowych seriali lat 90. - „Matki, żony i kochanki”. Ten serial był jak kronika tamtych czasów: ciepły, kobiecy, pulsujący życiem czterech przyjaciółek z Warszawy, które po latach spotykają się, by zmierzyć się z tym, co je ominęło, i z tym, co je czeka. Wystąpił tam obok takich gwiazd jak ś.p. Gabriela Kownacka - bardziej znana z roli Anny Kwiatkowskiej z „Rodziny Zastępczej”, Elżbieta Zającówna, Małgorzata Potocka i Anna Romantowska. Wtedy nikt nie przewidywał, że ten uśmiechnięty nastolatek z telewizji stanie się jednym z najbardziej wyrazistych aktorów swojego pokolenia. Tamta telewizja pachniała kawą, papierową gazetą na stoliku nocnym, telefonem z tarczą i światłem dnia, które wpadało przez firanki. Według recenzji i retrospektywy, serial gromadził przed telewizorami nawet 15 milionów widzów w latach 90. To było girl power po polsku - bohaterki, które nie były tylko tłem dla mężów i dzieci. I w tym właśnie świecie, pełnym rozmów o miłości, lojalności i pytań „co dalej?”, rozgościł się Damięcki ­- jeszcze chłopak-aktor z rodziny z mocnymi aktorskimi korzeniami, z imponującą przyszłością, o której wtedy zapewne dopiero marzył. „Jutro idziemy do kina” To klasyk, którego nie da się pominąć. Wystarczy kilka pierwszych minut filmu, by wyobrazić sobie, jak mogło pachnieć lato, zanim świat się zatrzymał. „Jutro idziemy do kina” to jedna z tych ekranizacji, które zasługują na szczególną uwagę i zostają w sercu na długo. To nostalgiczna opowieść o trzech przyjaciołach, których dorastanie brutalnie przerywa wybuch wojny. Damięcki gra tu Andrzeja Skowrońskiego - marzyciela, wrażliwego idealistę, który wierzy, że wszystko dopiero przed nim. Na ekranie towarzyszą mu aktorzy Antoni Pawlicki i Jakub Wesołowski, a reżyser Michał Kwieciński tworzy z tego filmu coś więcej niż kolejną opowieść o losach Polaków w czasach wojny. To film o niewinności, którą zabiera historia. I o miłości, która nie zdążyła się wydarzyć. View oEmbed on the source website „Kochaj i tańcz” – romantyczny film z Damięckim Zanim przyszła „Furioza”, był czas, gdy Mateusz Damięcki tańczył. Dosłownie. W filmie „Kochaj i tańcz” z 2009 roku u boku Izabelli Miko stworzył duet, który zachwycił widzów spragnionych emocji i rytmu. To były czasy, gdy You Can Dance i Taniec z gwiazdami rządziły polskimi wieczorami - wszyscy chcieli tańczyć, wszyscy wierzyli w siłę sceny. Film ma w sobie coś niezwykle kinowego: dynamiczną muzykę, pulsującą Warszawę, błyszczącą szkłem i światłem. W tle pojawia się Jacek Koman, jako mistrz tańca - surowy, charyzmatyczny, magnetyczny. Dziś możemy oglądać go w serialu „Scheda” na HBO Max. „Przedwiośnie” – film, do którego warto wrócić – szczególnie jesienią Kiedy Filip Bajon w 2001 roku, czyli prawie 25 lat temu przeniósł na ekran „Przedwiośnie”, lektura, którą wielu z nas znało głównie z zakurzonych stron, nagle nabrała życia. W filmie pojawiło się wszystko, czego się nie spodziewaliśmy - zwłaszcza po Żeromskim: emocje, tempo, światło. Mateusz Damięcki w roli Cezarego Baryki był świeży, prawdziwy i trochę nieokrzesany - dokładnie taki, jaki powinien być chłopak wchodzący w dorosłość w świecie, który dopiero się budzi do wolności. Obok niego pojawili się giganci polskiego kina: Krystyna Janda, Janusz Gajos, Daniel Olbrychski - i to oni nadali filmowi elegancji i ciężaru, którego młodość Damięckiego tak bardzo potrzebowała. Bajon stworzył kino, które pachnie jesienią: lekko melancholijne, ale wciąż z nadzieją w tle. To nie tylko adaptacja Żeromskiego, ale też portret Polski – nie tej z pomników, ale tej prawdziwej, pełnej sprzeczności, nadziei i chaosu. Dziś, kiedy wracamy do „Przedwiośnia”, można odnieść wrażenie, że to nie tylko historia sprzed wieku, ale też film o nas, o potrzebie zmian, o szukaniu swojego miejsca, o dojrzewaniu do odwagi. To seans na spokojne popołudnie, najlepiej z herbatą i światłem świecy. Nie po to, żeby odrobić lekcję z Żeromskiego, tylko po to, żeby przypomnieć sobie, jak to jest czuć, że coś się zaczyna.
Powstanie film o jednym z najwybitniejszych polskich aktorów. Nieznane fakty o jego życiu i karierze ujrzą światło dzienne
„Jan Englert. Spróbuję jeszcze raz pofrunąć” to poruszający portret jednego z najważniejszych aktorów i reżyserów w historii polskiego teatru i kina. Produkcja pokazuje Englerta takim, jakim go jeszcze nie znaliśmy.
Jan Englert to jedna z najwybitniejszych postaci polskiej sceny teatralnej i filmowej. Przez ponad sześć dekad stworzył imponujący dorobek artystyczny, obejmujący ponad 150 ról teatralnych, ponad 100 filmowych i ponad 200 telewizyjnych (sławę przyniosły mu m.in. kreacje w „Polskich drogach”, „Lalce” czy „Nocach i Dniach”). Artysta długo unikał tematów związanych ze swoim życiem prywatnym. Teraz wszystko się zmienia: dokument o Janie Englercie ujawni fakty, które dotąd pozostawały w cieniu. W tym artykule: O czym opowie film „Jan Englert. Spróbuję jeszcze raz pofrunąć”? Znani aktorzy i rodzina opowiadają o Janie Englercie Jan Englert pożegnał się z Teatrem Narodowym po 22 latach O czym opowie film „Jan Englert. Spróbuję jeszcze raz pofrunąć”? „Jan Englert. Spróbuję jeszcze raz pofrunąć” to pełnometrażowy dokument wyreżyserowany przez Macieja Dancewicza. Produkcja przedstawia emocjonalny i osobisty portret jednej z najważniejszych postaci polskiej kultury – Jana Englerta. Film ukazuje nie tylko publiczne dokonania artysty, ale także wgląd w jego życie prywatne. Dokument rzuca światło na nieznane wcześniej aspekty osobowości Englerta, jego wątpliwości, marzenia i relacje z bliskimi. Artysta z charakterystycznym dystansem i autoironią mówi o sobie, ale w jego słowach wielokrotnie słychać emocje. Widzowie mogą śledzić złożoną drogę kariery aktora, reżysera, pedagoga, jak również poznać jego życie rodzinne i działalność dydaktyczną. Uroczysta premiera dokumentu „Jan Englert. Spróbuję jeszcze raz pofrunąć” odbędzie się 1 grudnia br. w warszawskim Kinie Kultura. Tego samego dnia produkcja trafi również do kin w całej Polsce. Znani aktorzy i rodzina opowiadają o Janie Englercie Na ekranie pojawią się wypowiedzi najbliższych dla Jana Englerta kobiet – żony Beaty Ścibakówny oraz córki Heleny Englert. Oprócz nich swoje refleksje przedstawiają również znani artyści i współpracownicy: Anna Dymna, Maja Komorowska, Małgorzata Kożuchowska, Danuta Stenka, Joanna Szczepkowska, Ewa Wiśniewska, Piotr Adamczyk, Juliusz Machulski i Jan Frycz. Ich osobiste wspomnienia tworzą złożony obraz człowieka, który inspiruje widzów i środowisko artystyczne. Ich głosy nadają produkcji emocjonalny wymiar i ukazują Jana Englerta z zupełnie innej perspektywy niż ta, do której przywykła publiczność. Jan Englert pożegnał się z Teatrem Narodowym po 22 latach W kwietniu 2025 roku Jan Englert zakończył swoją działalność jako dyrektor artystyczny Teatru Narodowego. Funkcję tę pełnił przez 22 lata – od 2003 roku. W dokumencie Englert nie unika trudnych tematów – mówi o cenie, jaką przyszło mu zapłacić za swoją pasję i poświęcenie. To szczere i poruszające świadectwo końca pewnej epoki w jego życiu zawodowym.
Jędrzej Hycnar: „Aktorstwo wypełnia moją 'starą duszę'” [WYWIAD]
Jego nazwisko jest obecnie odmieniane w polskich mediach i środowisku artystycznym przez niemal wszystkie przypadki. Zagrał w 2. części kultowego filmu Juliusza Machulskiego „Vinci”, a za rolę w „Napadzie” nominowany był do Nagrody im. Zbyszka Cybulskiego. Niebawem zobaczymy go zaś w 2. sezonie uwielbianego serialu „1670” . Z Jędrzejem Hycnarem rozmawiamy o aktorskich wyzwaniach, nowych gatunkach, planach na przyszłość i ... Jamesie Deanie.
Gabriela Cąber, ELLE.pl: Wspominałeś w innych wywiadach, że w pewien sposób „wywróżyłeś” albo zamanifestowałeś sobie rolę w 2. części „Vinci”. Gdy to się już spełniło, czy towarzyszyła Ci bardziej ekscytacja związana z udziałem w filmie, czy jednak przeważała presja? Jędrzej Hycnar: Nie czułem większej presji w tym projekcie. Od początku panowała naprawdę przyjazna atmosfera, którą tworzył Julek (Juliusz Machulski – przyp. red.). Oprócz tego, że wszyscy byliśmy na równi – zarówno ta „pierwsza liga” wspaniałych polskich aktorów i aktorek, jak i my, młodzi – to tworzyliśmy przestrzeń luzu i wsparcia. I wydaje mi się, że właśnie z tego luzu coś się „wykluwało”. Od początku czułem wsparcie, zwłaszcza ze strony Julka, który jest człowiekiem z uśmiechem nieschodzącym z twarzy. Na planie jedyną stresującą rzeczą, z której żartowałem razem z Piotrkiem Witkowskim, było to, że momentami głupio nam było stawać przed Robertem (Więckiewiczem – przyp. red.) i krzyczeć do niego „dziadku”. To była raczej taka „sztafeta pokoleń”, drobne bitewki zapisane w scenariuszu, które trzeba było „wygrać”. Bywało to niezręczne, ale poza tym projekt był pełen uśmiechu i wzajemnego wsparcia. Sama obsada – to, że udało się skrzyknąć tylu wspaniałych aktorów – świadczy o tym, że chcieli wrócić do tytułu, z którym mieli dobre wspomnienia. Wielu z nich musiało odłożyć inne plany na bok. Dlatego od początku nie czułem presji, bo Julek zakładał, że nie chodzi o to, by film był lepszy od pierwszej części albo się z nią równał. To miała być opowieść z przymrużeniem oka, jeszcze większym niż 20 lat temu. I wydaje mi się, że to widać na ekranie. Trochę wyprzedziłeś moje kolejne pytanie. Chciałam zapytać Cię o to, jak wyglądały relacje na planie – bo w filmie rywalizują ze sobą niejako dwa pokolenia złodziei. A jak jest w branży aktorskiej? Czy bardziej czujesz atmosferę nauki i luzu, taką, jak na planie „Vinci 2”? Czy jednak spotykasz się z przejawami rywalizacji, tej „sztafety pokoleń”, o której wspomniałeś, ale tym razem „na serio”? Każdy człowiek na świecie jest inny i to widać w tej pracy. Oczywiście zdarzają się momenty, kiedy ktoś próbuje zaznaczyć hierarchię, ale na szczęście są one rzadkie. W większości przypadków, zwłaszcza wśród aktorów, których ja osobiście cenię, dominuje partnerstwo. Widać świadomość, że samemu nie da się „ugrać” wszystkiego i że partner po drugiej stronie – ta para oczu – jest bardzo ważna, niezależnie od tego, ile ról mamy na koncie. Skłaniam się więc ku temu, że znaczna większość jest po tej „dobrej” stronie mocy. To dobrze słyszeć, szczególnie, że i Ty masz już wiele ról na koncie: między innymi w głośnym filmie Michała Gazdy „Napad”. To także kryminał. Czym różnił się proces przygotowania do roli Cienia i do roli Kacpra? Sam mówiłeś, że „Napad” był bardziej dramatem psychologicznym z kryminalną historią w tle, a „Vinci 2” nie skupia się aż tak bardzo na aspekcie psychiki i konstrukcji postaci. To jest niesamowite, że można brać udział w tak różnych projektach – z jednej strony: komedia kryminalna z przymrużeniem oka, czyli sequel „Vinci”, a z drugiej dramat psychologiczny, który także jest kryminałem – „Napad”. Tak samo jak różnią się te gatunki, tak różni się budowanie roli. Przygotowania były zupełnie inne, głównie dlatego, że wymiar ról również był inny. W „Vinci 2” grałem postać drugoplanową – może nie epizodyczną, ale jednak mniej rozbudowaną. W takich sytuacjach trzeba postawić na mocne, wyraziste środki, by bohater zapadł widzowi w pamięć w stosunkowo krótkim czasie ekranowym. Kacper z „Napadu” to zaś inna historia – dla mnie przygotowanie do tej roli było psychologiczną przeprawą, próbą zrozumienia tego, co kierowało postacią. To dwa zupełnie różne podejścia: z jednej strony budowanie kręgosłupa moralnego i przeszłości bohatera, z drugiej – mocne osadzenie postaci na ekranie. Przy „Napadzie” dużą rolę odegrała też inspiracja muzyczna – tworzyłem playlistę emocjonalną dla postaci, co często robię przy większych rolach. Tam dodatkowo doszedł kontekst historyczny lat 90., w który musiałem się „wczuć”. Na szczęście pomogli mi w tym Olaf Lubaszenko i Michał Gazda, którzy opowiedzieli o czasach, których sam pamiętać nie mogłem. Media często porównują Cię do Jamesa Deana. Internauci piszą z kolei, że „gdy tylko pojawiasz się na ekranie, kradniesz (nomen omen!) całą uwagę”. Jakie masz podejście do tego typu porównań? Wydaje mi się, że nigdy do nich nie dążyłem. James Dean nie był moją inspiracją. Oczywiście bardzo go cenię, ciekawił mnie jego życiorys – gdy byłem jeszcze przed szkołą teatralną i w trakcie studiów. Ale nigdy nie próbowałem się na nim wzorować ani na niego stylizować. Gdy na trzecim roku w Akademii Teatralnej zagrałem Marka Hłaskę (w serialu TVP „Osiecka” – przyp. red.), coś się w tej materii wydarzyło. Tak jak Hłaskę porównywano do Jamesa Deana, tak i mnie zaczęto do niego porównywać. Rozumiem te skojarzenia, choć czuję, że jestem zupełnie innym człowiekiem. Tryb outsidera był mi co prawda bliski przez pewien czas – szczególnie w trakcie studiów. Potem się to zmieniło, pojawiło się we mnie więcej otwartości. Mimo to temat wraca i trochę nawet mnie śmieszy, bo niemal za każdym razem odpowiadam na pytania o Deana. Co ciekawe, Kuba Zalasa, reżyser po krakowskiej szkole teatralnej, wymyślił spektakl, w którym będę mógł się zmierzyć z tym pierwowzorem. W Teatrze Solskiego w Tarnowie w sezonie 2026/2027 najprawdopodobniej przygotujemy spektakl na podstawie prozy Steinbecka i filmu Elii Kazana „Na wschód od Edenu”, gdzie James Dean grał jedną z głównych ról. Jest taki pomysł, że na scenie będę się również konfrontował z postrzeganiem mnie jako „polskiego Jamesa Deana”. To bardzo ciekawe: może się okazać, że wtedy nastąpi swego rodzaju „odczarowanie” i widzowie zmienią swoje postrzeganie Ciebie jako „polskiego Deana” . Jeśli wejdziesz w tę rolę „jeden do jednego”, to może być niepowtarzalne doświadczenie. Nie wiem, czy tego Ci życzyć? Tak, myślę, że to ciekawe zjawisko. My – jako społeczeństwo – poszukujemy lokalnych bohaterów. Chcemy odnaleźć wśród swoich wielkich, ale też tych, których brakuje. To pewna chęć tworzenia własnego „królestwa” w świecie, w którym żyjemy. Wydaje mi się, że dlatego pojawiła się potrzeba, bym był tym drugim Jamesem Deanem – dla ludzi, dla prasy. Choć sam nim nie jestem, czasami lubię poudawać, że tak jest. Po „Napadzie” wiele osób zaczęło się do mnie odzywać, mówiąc, że zobaczyli mnie w zupełnie nowym świetle. Wtedy ten James Dean się nieco „zdezaktualizował”. Teraz co kilka miesięcy słyszę kolejne nazwisko, do którego ktoś mnie porównuje – często takie, którego nawet nie znam. To pokazuje, że to bardzo płynne. Bardziej chodzi o społeczną potrzebę porównań niż o rzeczywiste podobieństwo. Wspominałeś też o sobie, że masz „starą duszę”. Co ciekawe, przeczytałam również, że ktoś określił Cię jako aktora o „przedwojennej urodzie”. Czy ta Twoja wrażliwość i sentyment do dawnych czasów w jakiś sposób wpływają na role, które wybierasz? Lata 90. nie są aż tak odległe, ale też mają swój klimat, który wraca. Panuje moda na lata 90., na PRL. Czy to Cię przyciąga? Powiem tak: mając 28 lat, nie mam takiej możliwości, by „wybierać” sobie role. Może dwóch aktorów w Polsce w tym wieku może sobie na to pozwolić (śmiech) – i może raz czy dwa zdarzyło mi się odmówić. Ale generalnie wybór nie do końca zależy od preferencji. Czy jest zatem coś, co Cię pociąga w historiach osadzonych poza współczesnością? Najważniejsze jest to, czy dana opowieść mnie „bierze”. Patrzę, czy historia mnie interesuje i czy postać jest dla mnie wyzwaniem. To też mój zawód – więc oceniam również, czy mogę z tego zarobić na życie i utrzymanie najbliższych. Myślę więc, że moje wybory zależą od historii i bohatera, którego mam zagrać. Nie przywiązuję aż tak ogromnej wagi do czasu akcji. Co więcej, ta różnorodność czasowa jest dla mnie fantastyczna. W zeszłym roku udało mi się zagrać w Napadzie, którego akcja toczy się w latach 90. Zrobiłem film „Vinci 2”, za chwilę wychodzi serial „Profilerka”. Teraz pracuję bardziej w klimacie lat 70, a nawet w XVII wieku: już oficjalnie mogę potwierdzić, że pojawię się w 2. sezonie serialu Netflixa „1670”. I to właśnie ten „płodozmian czasów” – możliwość przenoszenia się w różne momenty historii – w jakiś sposób wypełnia moją „starą duszę”. Zagrałeś ostatnio w aż trzech kryminałach. Skąd, Twoim zdaniem, taki fenomen kryminału w Polsce? To gatunek, który ma wiele odcieni – czy Twoim zdaniem odpowiada on na jakąś szczególną potrzebę widzów? Nie mam tu żadnej naukowej teorii, ale wydaje mi się, że to zjawisko globalne. W serialach międzynarodowych, obok mocno rozwijających się wątków sci-fi, psychologicznych dramatów czy oryginalnych scenariuszy, kryminały nadal mają się świetnie. To jest światowa tendencja. A Polacy? Może potrzebujemy tego dreszczyku emocji. Może chcemy poczuć się mądrzejsi, rozwiązując zagadkę szybciej niż bohaterowie. Może chodzi o to, by zobaczyć, że zło jest trudne i straszne, ale jednak dobro w jakiś sposób zwycięża. Jest pewnie kilka powodów... Poza tym mamy w Polsce tradycję kryminału – ostatnio, przygotowując się do jednej z ról, nadrabiałem m.in. „Kobrę”. To też pokazuje, że ten gatunek od dawna był nam bliski. A jeśli chodzi o Twoje własne preferencje czy marzenia – masz plan, by realizować się w czymś zupełnie innym: nowym gatunku albo w innej formie artystycznej? Na przyszły rok planuję dwie produkcje teatralne. Jedną w teatrze w Tarnowie, a drugiej jeszcze nie mogę zdradzić. To będzie zupełnie nowe zadanie, w którym – powiedzmy – będę miał sporo do powiedzenia. Po raz pierwszy w życiu zrobiłem też dubbing do gry. Zostało mi jeszcze około tysiąca kwestii, bo dziesięć tysięcy już nagrałem. Premiera gry odbędzie się w przyszłym roku. Nie mogę zdradzić szczegółów, ale wiem tyle, że to fascynujące doświadczenie. Tak wyobrażałem sobie ten zawód – że będę mógł próbować różnych form. Śpiewać raczej nie będę, bo nie potrafię (śmiech). Ale faktycznie pracy jest ostatnio bardzo dużo i skupiam się na tym, by „obskoczyć” wszystkie zawodowe zadania. A prywatnie – odkryłem nową pasję. Jestem fanem gry w padla. To mój sposób na odpoczynek. Ten rok był bardzo intensywny, następny też taki będzie. Trzymajcie kciuki (śmiech). Zresztą może niepotrzebnie mówiłem kiedyś o marzeniach, bo po zakończeniu „Vinci 2” ponownie zdarzyła się sytuacja, że w wywiadzie wymieniłem twórcę, z którym chciałbym pracować – i to się spełniło... Dlatego wolę być ostrożny (śmiech). Cieszę się, że moje chęci i myśli potrafią się realizować – trochę dzięki pracy, trochę dzięki ludziom wokół mnie, a może i przypadkowi. Brzmi to wszystko jak spełnienie marzeń, ale… co daje Ci balans i odpoczynek? Czy w Twoim słowniku w ogóle są te słowa w najbliższych miesiącach? Wydaje mi się, że nawet w szalonej codzienności, którą niesie ten zawód, da się odnaleźć spokój wewnętrzny, co dzieje się głównie dzięki moim bliskim i ich wsparciu. I tego właśnie Ci życzę na kolejne miesiące. Jędrzej Hycnar – absolwent Akademii Teatralnej w Warszawie, pochodzi z Tarnowa, gdzie rozpoczął karierę w Teatrze im. Ludwika Solskiego. Aktor filmowy, telewizyjny, teatralny i dubbingowy. Zadebiutował w serialu TVP „Ludzie i Bogowie”. W 2020 roku wystąpił w serialach „Żywioły Saszy – Ogień”, „Osiecka” i „Kontrola”. Laureat Nagrody Róży za debiut w Teatrze Polskiego Radia. Nominowany do Nagrody im. Zbyszka Cybulskiego 2024 za rolę w filmie „Napad”. Uważany za jeden z największych talentów młodego pokolenia.
Tomasz Włosok zagrał w nowym serialu Netflixa. Lena Dunham twierdzi, że to „polski Paul Mescal”
Tomasz Włosok pojawił się w najnowszym serialu Netflixa w roli przystojnego piłkarza, który próbuje poderwać główną bohaterkę. Lena Dunham, twórczyni produkcji, nie kryje zachwytu nad polskim aktorem.
Spis treści: Tomasz Włosok w serialu „Na całego” – rola piłkarza Pawła Lena Dunham o Włosoku: „To polski Paul Mescal” Jak doszło do współpracy? Film „Treasure” i Łódź „Na całego”: nowy serial Leny Dunham z polskim akcentem Tomasz Włosok w serialu „Na całego” – rola piłkarza Pawła Serial komediowy „Na całego” (oryg. „Too Much”) to dziesięcioodcinkowa produkcja dostępna na Netfliksie, za którą odpowiada Lena Dunham, twórczyni kultowego serialu „Dziewczyny”. Jednym z gości specjalnych serialu jest Tomasz Włosok – znany polski aktor młodego pokolenia. Włosok wystąpił w drugim odcinku serialu, gdzie wcielił się w postać Pawła – „napakowanego piłkarza”, który na co dzień gra w Leyton Orient, a po godzinach projektuje linię dżinsów dla Boohoo Man. Paweł zostaje przedstawiony głównej bohaterce Jessice, w którą wciela się Megan Stalter. Choć aktor pojawia się na ekranie tylko na chwilę, jego rola zapada w pamięć – mimo prób flirtu z Jessiką, nie udaje mu się zdobyć jej serca. Lena Dunham o Włosoku: „To polski Paul Mescal” W wywiadzie udzielonym „Wysokim Obcasom”, Lena Dunham nie szczędziła pochwał wobec polskiego aktora. – Uwielbiam go, zaprzyjaźniliśmy się, kręcąc razem film, i cały czas uważam, że to polski Paul Mescal – powiedziała. Dodała również, że Włosok w serialu jest „strasznie zabawny”. Tomasz Włosok zdobył wcześniej uznanie za rolę Kuleja w filmie biograficznym, za którą otrzymał nominację do Orła i wyróżnienie w Gdyni. Występ w Netfliksowej produkcji to kolejny krok w jego międzynarodowej karierze. Jak doszło do współpracy? Film „Treasure” i Łódź Włosok i Dunham poznali się podczas pracy nad filmem „Treasure” niemieckiej reżyserki Julii von Heinz. Akcja filmu rozgrywa się w Polsce lat 90., gdzie córka i ojciec podróżują w poszukiwaniu rodzinnych korzeni. To właśnie na planie tej produkcji Włosok i Dunham nawiązali znajomość, która zaowocowała jego udziałem w serialu „Na całego”. Reżyserka spędziła ponad miesiąc w Łodzi, gdzie bardzo dobrze wspominała czas spędzony w Polsce. – Uwielbiałam ludzi i samo miasto – mówiła Dunham, wspominając także o odkryciu swoich polskich korzeni. Jej praprababcia Regina wyemigrowała z Łodzi do Nowego Jorku, mając 15 lat. „Na całego”: nowy serial Leny Dunham z polskim akcentem „Na całego” to osobista i zabawna opowieść inspirowana życiem samej Dunham. Serial przedstawia historię Jessiki, nowojorczanki po trzydziestce, która po bolesnym rozstaniu przenosi się do Londynu. Tam poznaje Feliksa – muzyka (Will Sharpe), który wywraca jej świat do góry nogami. Produkcja zawiera elementy autobiograficzne – Lena Dunham, podobnie jak bohaterka, przeżyła zawód miłosny, wyjechała do Londynu i zakochała się w muzyku Luisie Felberze, który współtworzył serial. Serial „Na całego” od 10 lipca jest dostępny na platformie Netflix. View oEmbed on the source website
Córka Tomasza Kota z rolą w hitowym serialu. To przełomowy moment w karierze 18-letniej Blanki
Blanka Kot, 18-letnia córka Tomasza Kota, robi furorę w drugim sezonie serialu „Pati”. Wcielając się w postać Natalii, młodszej siostry głównej bohaterki, udowadnia, że ma talent i pasję do aktorstwa. To ogromny sukces.
Czy dzieci gwiazd mają łatwiej? Blanka Kot pokazuje, że talent, pasja i ciężka praca są ważniejsze niż sławne nazwisko. Córka jednego z najpopularniejszych polskich aktorów – Tomasza Kota – wkracza właśnie na ekrany z przytupem. Jej rola w drugim sezonie serialu „Pati” z pewnością przyciągnie uwagę widzów i krytyków. Kim jest Blanka Kot i jak zaczęła się jej aktorska droga? Kim jest Blanka Kot? Młoda gwiazda z aktorskimi korzeniami Blanka Kot urodziła się 15 kwietnia 2007 roku w Warszawie jako córka Tomasza Kota i Agnieszki Olczyk-Kot. Ojciec – uznany aktor – i matka – operatorka filmowa – od lat dbali o prywatność rodziny. Przez wiele lat starali się chronić swoje dzieci przed medialnym zgiełkiem. Teraz jednak to sama Blanka zdecydowała się wkroczyć na scenę. Pierwszym krokiem Blanki w kierunku aktorstwa był udział w epizodzie dubbingowym w serialu „Ogarnij to!” na Disney Channel. W 2021 roku pojawiła się na premierze thrillera „Wróg doskonały”, gdzie pozowała z ojcem na czerwonym dywanie, przyciągając uwagę stylem i charyzmą. Przełomem w jej karierze była rola w serialu „Wielka woda”. To wtedy zrozumiała, że chce iść dalej w tym kierunku. Rola Blanki Kot w 2. sezonie serialu „Pati” W 2025 roku Blanka Kot dołączyła do obsady drugiego sezonu serialu „Pati”. Wciela się w postać Natalii – młodszej siostry głównej bohaterki. Aktorka zdradziła, że z dużym zaangażowaniem przygotowywała się do castingu, oglądając cały pierwszy sezon produkcji. Jej rola wymagała pokazania emocji, autentyczności i charakteru – wyzwań, z którymi Blanka poradziła sobie znakomicie. Premiera serialu miała miejsce 27 czerwca w MAX, a fani długo czekali na ten moment. Teraz wszystkie odcinki są dostępne do obejrzenia w streamingu. Drugi sezon „Pati” kontynuuje losy tytułowej bohaterki po wydarzeniach przedstawionych w serialu „Skazana”. Pati próbuje odnaleźć się w nowej rzeczywistości po wyjściu z więzienia, ale nie może uciec od bolesnych wspomnień i ran. Wraz z Krystianem postanawia wrócić do rodzinnego Pucka. Tam oboje rozpoczynają poszukiwania szybkiego zarobku, co prowadzi ich do kolejnych dramatycznych wyborów. View oEmbed on the source website
Jakub Gierszał: „Miłość jest siłą napędową świata. Zawsze to czułem, tylko czasami człowiek o tym w trakcie zapomina” [WYWIAD]
Jaki jest naprawdę Jakub Gierszał? Ważniejsze pytanie brzmi: jakim jest aktorem? Przestrzeń, którą wokół siebie stworzył służy procesowi artystycznemu. Bo Kuba dziś nie tylko wciela się w role, lecz także buduje nowe światy.
Zbyszek Cybulski jak żywy – pomyślałam co najmniej kilka razy podczas naszej sesji zdjęciowej. Inspiruje Cię polskie kino? Wychowałeś się na nim? JAKUB GIERSZAŁ: Tak i nie, bo jestem w pewnym sensie dzieckiem Niemiec. Wiem, jak to brzmi, ale tam się wychowywałem. I zauważyłem, że niemiecka kultura ma wielki kompleks Ameryki. Kiedy to poczułeś? Jakiś czas temu, gdy zacząłem grać i w Polsce, i w Niemczech. Z perspektywy wszystko widać lepiej. Dlatego jeśli miałbym odpowiedzieć na twoje pytanie, wychowywałem się właściwie na kinie i telewizji amerykańskiej. To był mój początek. Polskie kino nadrobiłem, gdy zacząłem interesować się filmem, ale jeszcze kilka rzeczy mi zostało. Widziałem za to niemal wszystkie obrazy Zbyszka Cybulskiego. Gdy byłem studentem szkoły teatralnej (Akademii Sztuk Teatralnych w Krakowie – przyp. red.), wybierałem sobie ulubionych aktorów, którzy zapisali się w historii. Prześledziłem tak m.in. twórczość Cybulskiego, Deana, Pacino, czytałem wywiady, biografie, oglądałem filmy. Od Cybulskiego do Deana niedaleko – w końcu aktora nazywano polskim Jamesem Deanem. Zgadza się. Przecież Scorsese i DiCaprio jeszcze odwołują się do „Popiołu i diamentu” Wajdy – do starej polskiej szkoły filmu. Nie dziwię się, bo miała w sobie coś magicznego. Co to znaczy? Myślę, że zespoły filmowe były wówczas konglomeratem twórczych ludzi, zapewniały jakąś formę bezpieczeństwa dla ich pracy – może przesadą byłoby powiedzieć, że panowała atmosfera rodzinna, ale na pewno był to rodzaj wymiany intelektualno- artystycznej na poziomie osobistym. Z o wiele mniej korporacyjnymi strukturami niż te, na których dziś opiera się kino, ale nie tylko. To były wspaniałe warunki do pracy. No i istniał wróg polityczny, przeciw któremu się tworzyło. My kontra oni. Morgenstern, Has… To gwarantuje napęd do poszukiwań. Dziś wszystko wygląda już inaczej. Chcesz powiedzieć, że teraz, kiedy wchodzisz na plan, nie ma tej magii? Nie, plan to zawsze magiczny czas, ale w dzisiejszym świecie przeważa liczba projektów nastawionych na tzw. content. To słowo nawet w filmie staje się dziś dominujące. I jak wiemy, potrafi zabić sztukę wszelaką. Choć nie musi. Tak jak wąskie postrzeganie. Idee, o których modnie jest terazopowiadać, mają wartość, ale krótkoterminową. Społeczeństwo się zmienia i tak już będzie. To dobrze. Ale sprawia to, że część historii przestaje być po kilku latach aktualna. A egzystencjalne filmy tamtych czasów opisywały coś większego – jaki jest sens istnienia, czym jest miłość, złamane serce. I brały to na warsztat. No to czym jest miłość? Miłość jest siłą napędową świata. Zawsze to czułem, tylko czasami człowiek o tym w trakcie zapomina. A jak Ty kochasz? Życie? Może być życie. Podobno ludzie dzielą się na dwie kategorie: tych, którzy wybierają niekochanie, bo nie chcą przeżywać zawodu miłosnego, i tych, którzy powiedzą, że mimo bólu było warto. Należę do tej drugiej grupy. Dobrze jest mieć otwarte serce, bo mam wrażenie, że wtedy ci, którzy mają inaczej, koniec końców odbiją się od ciebie. Wierzę w to i się tego trzymam, choć życie potrafi być brutalne. To znaczy ludzie w życiu. I potem trzeba się zregenerować, poukładać to w sobie. W języku niemieckim jest takie słowo „urvertrauen” – pierwotne zaufanie do świata. Dzieci je mają – takie nieograniczone, że świat jest otwarty, wspaniały. Staram się to pielęgnować, bo szybko można zgorzknieć. Albo zapomnieć, po co to wszystko. Dzieci mają to do siebie, że również się buntują. Ale buntownikiem w kinie nazywano też Cybulskiego, od którego zaczęliśmy – zapracował sobie na to w „Pociągu”, „Końcu nocy” czy „Popiele i diamencie”. W Tobie i Twojej karierze też od początku szukano rebelianta – od tego się zresztą zaczęło: „Wszystko, co kocham”, „Sala samobójców”. Te obrazy ustawiły Twój bardzo konkretny publiczny profil. Bunt, którego w Tobie szukano, był prawdziwy? Nie był. Wiele rzeczy, których się we mnie szuka, jest nieprawdą. Ale wtedy znosiłem to bardzo słabo, wydawało mi się, że stworzono mój obraz, naczynie, które teraz powinienem wypełnić. Stawałem więc przed absurdalnym, niewidzialnym obowiązkiem tego, że muszę stać się tą osobą. W pewnym momencie wymagano ode mnie, żebym wypowiadał się w imieniu swojego pokolenia. A ja nie chciałem, bo głosem pokolenia się nie czułem. Za to w pracy najszybciej postawię granice i najszybciej się zbuntuję. Tak było już w szkole teatralnej. Nie zgadzałem się z sytuacją, w której wmawiano nam, że to my jesteśmy dla szkoły, a nie szkoła dla nas. Młodzi ludzie, ambitni, nie mogą dać swoim pragnieniom wyrazu w szkole artystycznej, bo ogranicza ich system. Mnie się wydawało, że po to idę do takiej instytucji, żeby móc się otworzyć, eksplorować to, co poza granicami. I teraz pytanie – czym był ten bunt Cybulskiego? Rebelianctwem dla rebelianctwa? Ja myślę, że raczej ludzką ciekawością, odpowiedzią na kontekst czasu, w którym żył i tworzył. Czy kontestowanie nie jest po to, by zwątpić głośno w to, co zastane, i w zamian stworzyć coś nowego? W życiu chyba należy wychodzić poza ramy. Tylko nikt nas tego nie uczy. Ale i tu miałem przewagę dzięki wychowaniu w Niemczech, gdzie zwracaliśmy się do nauczycieli po imieniu. Gdy wróciłem do Polski, ustawiono mnie w dwuszeregu, kazano wyciągnąć ręce z kieszeni i na trzy cztery mówić „dzień dobry”. Dopiero potem można było ewentualnie zadać pytanie. Wzbudzało to moją niezgodę, bo byłem przyzwyczajony do innych zasad. Młodość to do siebie ma. A Ciebie nadal nazywa się przecież reprezentantem młodego pokolenia aktorów. Kiedy przestaje się być młodym aktorem w tym fachu? Na tym właśnie polega haczyk aktorstwa, że to inni mówią ci, kim jesteś. I jaki jesteś: młody czy stary. Albo że się już skończyłeś. Przeszkadza Ci to ołatkowanie? To nie tak, że mi przeszkadza, po prostu nie jestem już w stanie zagrać niektórych postaci, wcielić się w młodszego. Wizualnie może by się udało, ale nie poruszę w sobie pewnych spraw wiarygodnie, bo dojrzałem. Mam 37 lat. Ciąży mi za to łatka „młodego zbuntowanego”, bo ogranicza mi zakres aktorskiego pola i ról. Dlatego ważyło to na moich decyzjach. Wybierałem zawsze inaczej, niż tego ode mnie oczekiwano. Starałem się unikać ról, które by sugerowały, że tkwię w młodzieńczym buncie. I z całym szacunkiem do Deana i Cybulskiego – ich mity są nadal tak żywe, bo istnieją wciąż w energii buntu. Byli młodzi, gdy zginęli. Obaj tragicznie. Ta aura ożywia mit, zapewnia mu długowieczność. Ja się z tym nie utożsamiam. Żyj szybko, umieraj młodo? No nie. Ja myślę o zawodzie w perspektywie długiej drogi. I tylko ode mnie zależy, jak ją poprowadzę, ile będę miał szczęścia, jakie mam możliwości i ograniczenia, by próbować pracować z tym, co mam do dyspozycji. Czyli droga, nie cel? Tak. Ale musi być coś na końcu. Człowiek zawsze do czegoś aspiruje, a po drodze okazuje się, że trzeba rewidować plany. Dobrze jest mieć cel, ale dążenie do niego jest ważniejsze od jego osiągnięcia. Twoje cele też się zmieniają? Na pewno, bo zmienia się rzeczywistość. Zwłaszcza dzisiaj dzieje się to w takim tempie, że trzeba czasami przewartościować założenia na nowo. I zastanowić się, czego tu jeszcze chcę? Co robię? Co mogę zrobić? Agnieszka Osiecka w „Szpetnych czterdziestoletnich” pisała: „Młodość jest potwornie ciężkim przypadkiem i chyba nie ma nikogo, kto by z tego wyszedł bez powikłań”. Wychodziłeś? Młodość to trudny okres. Gdybym mógł się zamienić na coś z 20-letnim sobą, to może na wytrzymałość fizyczną, ale na stan psychiczny to niechętnie. Gdy przyjrzeć się Twojej aktorskiej biografii, wybierasz zwykle postacie o skomplikowanej kondycji mentalnej, jak Langer. Lub takie, które mają coś do załatwienia ze światem, jak w „Ultima Thule”. Są role śledczych, agentów – tu „Doppelgänger. Sobowtór”, „Kolory zła: Czerwień”, nawet słuchowisko „Arka. Niebo”. I te postacie same do mnie przychodzą. Gdy próbuję kogoś zagrać, chcę pokazać drugie albo trzecie dno. A tak naprawdę nigdy nie zastanawiałem się z tej perspektywy nad swoimi wyborami – że postacie, które gram, są skomplikowane, trudne. Dla mnie najważniejszym kryterium jest to, czy mam do czynienia z ciekawą materią. Punktem wyjścia do pracy nad moimi bohaterami jest element empatii, zrozumienia, braku oceny. Podobno złych gra się ciekawiej. Tak, bo jest to rodzaj uwolnienia. Nic dziwnego, trudno się utożsamić ze złoczyńcą. Ale do Langera – psychopatycznego mordercy stworzonego przez Remigiusza Mroza – trochę się przywiązałeś. Tym razem fabuła, w przeciwieństwie do „Chyłki” jest skupiona już tylko na złoczyńcy, którego grasz. „Langer” to spin-off. Okazało się, że czytelnicy i widzowie polubili tę postać, zaintrygowała ich. Zaczepiano mnie nawet na ulicy i pytano, czy jeszcze wróci. A mój zawód to też bycie entertainerem, mam dostarczać rozrywki. Jestem z tym pogodzony. W pewnym momencie zgłosił się SkyShowtime z propozycją spin-offu – dla mnie to świetna sytuacja. Ciekawa jest ta Twoja samoświadomość bycia entertainerem – wymaga dużej pracy z ego. Opanowanie ego jest jednym z podstawowych zobowiązań mnie jako artysty. Długo trwał ten proces? Ciągle trwa. Ale nadeszło kilka momentów w życiu, kiedy bardzo świadomie zdecydowałem, że pora się tym zająć. Zawsze w kontekście pracy. Chodziło o projekty – zrozumiałem wtedy, że to czas na wycofanie, powstrzymanie się przed chęcią grania pierwszych skrzypiec w danej sytuacji. Dużo dała mi praca na różnych planach, kiedy grywałem drugo-, trzecioplanowe role. Starałem się zawsze przyjąć z pokorą swoją funkcję i wypełnić ją jak najlepiej. Do tego, co robię, zobowiązuje mnie świat zewnętrzny, odpowiedzialność społeczna – oczywiście o wiele mniej znacząca niż w przypadku lekarza czy policjanta. Z mojej strony w najlepszym wypadku polega na dołożeniu się do kulturalnego dziedzictwa. No, bo co innego robić, jeśli nie służyć czemuś większemu? Szczególnie w świecie, w którym dziś żyjemy. Przy całej mojej miłości do kina to nie film jest dziś najważniejszy. Mamy masę problemów, z którymi musimy się mierzyć na co dzień. Warto mieć tego świadomość i obserwować, co się dzieje. Jednak jeśli jako aktor wywołasz swoją grą w człowieku refleksję, to najważniejsza rzecz, jaką możesz zrobić. Aktor powinien się angażować w życie społeczno-polityczne? W politykę w ogóle – choć nie wykluczam, być może kiedyś odkryję w sobie potrzebę jej komentowania. Ale na ten temat trzeba mieć dużą wiedzę. A społecznie, jeśli tylko można komuś pomóc – instytucji, fundacji – to jak najbardziej. A co z odpowiedzialnością za projekty, w których się bierze udział? Dziś padają różne oskarżenia, jeśli chodzi o fabułę. Gdy Zac Efron zagrał Teda Bundy’ego, a Evan Peters Jeffreya Dahmera, w mediach zawrzało. Zdajemy sobie sprawę z popularności true crime, ale i glamouryzowania przemocy. W obu filmach się to wydarzyło, mordercy wzbudzali zachwyt widzów, choć byli realnymi osobami. Langer to wytwór wyobraźni Remigiusza Mroza i jest atrakcyjnym, zamożnym mężczyzną, przedstawicielem świata, do którego wielu aspiruje… To, jak zostanie zinterpretowany projekt, w który aktor jest zaangażowany, nie zależy od niego. Ja się tego nie boję. Jako twórcy nie możemy brać odpowiedzialności za to, co zrodzi się w głowach widzów. Ale w mediach, jak powiedziałaś, pojawił się trend na mianowanie głównymi bohaterami przestępców. Po obejrzeniu jednego z najlepszych seriali w historii, „Narcos”, złapałam się w pewnej chwili na współczuciu dla Pabla Escobara, barona narkotykowego. Bo taką tendencję mamy jako ludzie, że gdy widzimy jakąś postać, staramy się jej nadać ludzki wymiar. W kinie trzeba to zrobić, żeby widz chciał ją oglądać. Gdy komuś współczujemy, interesujemy się nim. Ale koniec końców nie możemy zapomnieć, kim jest, co robi. Wtedy film może być przestrogą przed takim światem, nawet eleganckim. „Langer” pokazuje, co władza może zrobić z człowiekiem. Brutalność pojawia się dziś w wielu filmach. Spójrz na „Anorę” – jest okropnie brutalna. Ale seks i przemoc się sprzedaje. Kinem brutalnym jest też Tarantino, tylko równoważy je on swoim absurdalnym humorem – i świetnie się to ogląda. „Dahmera” nie obejrzałem, bo nie podobało mi się jego okrucieństwo. Na szczęście wszyscy mamy wybór – możemy coś włączyć albo wyłączyć. Co jest więc ciekawego w postaci Langera? Absurd świata, w którym żyje. Połączenie przemocy z dziwnym poczuciem humoru, kiczem, układającym się w nową formę serialu. Nie do końca wszystko jest na poważnie. Lubię tę zabawę formą i to ona sprawia mi tu największą przyjemność. Zdarza Ci się uciekać ze świata kina? Tak. Wszyscy żyjemy w bańkach. Na początku byłem w niej zatopiony, bo jak jest się nowym w środowisku, to dobrze się wszystkim interesować. Z czasem zacząłem cenić fakt, że nie muszę w tym uczestniczyć. Zrozumiałem, że powinienem się skupiać na rzeczach, na które mam wpływ. Żyć własnym życiem. Wyjeżdżam więc poznawać świat. Dystansuję się. W jakąś inną sztukę też uciekasz? Zdarzyło mi się zajmować muzyką, ale hobbystycznie. Jestem na tyle związany z filmem, że staram się pracować nad własnymi projektami. I wtedy staję się kimś innym niż tylko aktorem. To powoduje, że mam poczucie większej sprawczości, tworzenia czegoś z niczego. I jest to uczucie, którego teraz najbardziej potrzebuję. Szczególnie jeśli zostajesz za to doceniony, jak za „Ultima Thule”, który współprodukowałeś. Choć nigdy nie wiesz, czy film się spodoba. Ale „Ultima Thule” faktycznie zdobył nagrodę w Gdyni. Taka nagroda waży inaczej od aktorskiej? Nie wiem… Ale nagroda za „Ultimę…” sprawiła mi ogromną radość. Jednak nie przywiązuję się bardzo do nagród jako takich. Cieszę się, gdy projekty, nad którymi pracuję, w ogóle trafiają do ludzi. W tym wypadku jestem twórcą okoliczności, nie odgrywam w nich tylko określonej roli. Dlatego daje to taką satysfakcję. Zobaczymy, jak będzie dalej… Chcesz mi o czymś opowiedzieć? Mogę powiedzieć tyle, że pracujemy z Klaudiuszem Chrostowskim (reżyserem „Ultima Thule” – przyp. red.), żeby powstał kolejny film w naszej koprodukcji. Zapytałam Cię o ucieczkę w sztukę nie bez powodu. Na początku przyszłego roku do kin wejdzie film „Pojedynek”, w którym zagrasz pianistę. Reżyser Łukasz Palkowski (m.in. „Langer”, „Chyłka”, „Behawiorysta” – przyp. red.) stworzył film właściwie historyczny, ale opowiedziany w inny sposób. Dochodzi do pojedynku polskiego oficera – pianisty – z zarządcą obozu, w którym podczas II wojny światowej są osadzeni m.in. polscy żołnierze. Będzie to pojedynek o duszę pianisty. W filmie zagrał też Aidan Gillen, znany m.in. z „Gry o tron” czy „Peaky Blinders”. Próbujemy opowiedzieć o kawałku historii Polski. I nagrywaliście po polsku, angielsku i rosyjsku. Ty grasz regularnie w Niemczech. To Twój drugi język. Jak bardzo różni się gra w języku polskim od tej w niemieckim? Jak wyrażasz emocje, bo słowa w języku obcym, niezależnie od poziomu jego znajomości, nabierają innego znaczenia, mają różne natężenie emocjonalne. Niedawno czytałem o tym, że podobno u ludzi dwujęzycznych może się wykształcić inna osobowość związana z drugim językiem, budują się nowe połączenia neuronów. Niemiecki był w zasadzie moim pierwszym językiem. Posługiwałem się nim lepiej niż polskim. Wszystko, co pamiętam z dzieciństwa, było po niemiecku. W Niemczech gram teraz śledczego, konkretnego faceta, więc może dlatego wydaje mi się, że jestem konkretniejszy? Pewne jest, że za granicą jestem innym Kubą niż w Polsce. Co w takim razie najtrudniej przychodzi Ci w życiu? Zrozumienie, w jakim miejscu drogi, o której rozmawialiśmy, jestem. I docenienie tego etapu. Chodzę na różne kompromisy w życiu zawodowym, ale nadal chcę tworzyć i uczestniczyć w kinie. Często nie daję sobie oddechu, cisnę, żeby iść dalej i jeszcze dalej. A może powinienem się na chwilę zatrzymać? Czasem trudno przychodzi mi odpoczynek. Potrafisz być czuły wobec siebie i swoich wyborów? Czasami tak. Ale myślę, że mam jeszcze przestrzeń na poprawę.