Sydney Sweeney hipnotyzuje w karmazynowej kreacji na premierze nowego thrillera. Ta elegancka suknia to ideał na wesele
Sydney Sweeney nie przestaje zachwycać. 27-letnia gwiazda „Euforii” i „Tylko nie ty” zdobywa serca fanów na całym świecie, nie tylko dzięki swoim niezapomnianym rolom, ale także dzięki doskonałemu wyczuciu stylu. Jej ostatniej kreacji z premiery thrillera „Kresy szczerości” nie sposób przeoczyć.
Podczas premiery nowego thrillera „Kresy szczerości” w Nowym Jorku, Sydney Sweeney po raz kolejny udowodniła, że jest jedną z najlepiej ubranych gwiazd młodego pokolenia. Jej spektakularna kreacja, w której wyglądała niczym księżniczka, przyciągnęła uwagę wszystkich obecnych. Sydney Sweeney, jak zawsze, przyćmiła innych gości, a jej wygląd był tematem rozmów na całym świecie. Sydney Sweeney w karmazynowej kreacji od Very Wang Na premierze najnowszego filmu ze swoim udziałem, Sydney Sweeney po raz pierwszy pojawiła się publicznie po rozstaniu z Jonathanem Davino, swoim długoletnim narzeczonym. To z pewnością przyciągnęło dodatkową uwagę mediów i fanów, którzy nie mogli oderwać wzroku od jej oszałamiającej kreacji. Choć zerwanie zaręczyn z Davino było szeroko komentowane w sieci, Sydney nie pozwoliła, by prywatne sprawy miały wpływ na jej profesjonalizm i elegancję i udowodniła to na czerwonym dywanie. Aktorka zaprezentowała się w karmazynowej sukni balowej od Very Wang. Kreacja została wykonana z włoskiego jedwabiu i podkreślała idealnie sylwetkę Sydney, szczególnie jej talię osy. Marszczone akcenty oraz głęboki dekolt kontrastowały z bufiastym dołem, a całość dopełniały luźno ułożone blond loki oraz subtelny makijaż w odcieniach nude. Sydney Sweeney potwierdziła rozstanie z narzeczonym Sydney Sweeney po rozstaniu z Jonathanem Davino pojawiła się na czerwonym dywanie po raz pierwszy. Choć publicznie nie komentowała rozstania, jej stylizacja mówiła sama za siebie. Gwiazda zdecydowała się na wyrazisty, ale elegancki wybór – karmazynowa suknia była manifestem jej siły i pewności siebie. Jak podkreśliła 27-letnia aktorka w niedawnym wywiadzie, mimo trudnego momentu w życiu stara się odnaleźć siebie i szukać pozytywów, a po rozstaniu „czuje się świetnie”: O czym jest thriller „Kresy szczerości"? Film „Kresy szczerości” w reżyserii Michaela Pearce'a trafi na platformę Apple TV+ już 13 czerwca. Jest to thriller psychologiczny oparty na scenariuszu Brada Ingelsby'ego, twórcy "Mare z Easttown". W filmie Sydney Sweeney wciela się w postać Claire, która pewnej nocy pojawia się w domu swojej matki, Kate Garretson (Julianne Moore), cała pokryta cudzą krwią. Kate, mierząc się z osobistą stratą, musi stawić czoła mrocznym tajemnicom przeszłości, a pytanie, jak daleko posunie się w ochronie swojej córki, staje się ważnym elementem fabuły. Pełen napięcia thriller zapewni widzom emocjonującą podróż, a Sydney Sweeney i Julianne Moore tworzą niezapomniane kreacje aktorskie.
Dakota Johnson: od gwiazdy „50 twarzy Greya” po reżyserkę z ambicjami – tak wyglądała droga jednej z najsłynniejszych gwiazd Hollywood
Córka hollywoodzkich legend, aktorka i producentka, ikona stylu. Dakota Johnson przeszła długą drogę – od trudnych początków po status gwiazdy światowego formatu. Poznaj historię jej kariery i jak zapracowała sobie na status it-girl.
Spis treści: Rodzinne korzenie Dakoty Johnson i dzieciństwo w Hollywood Pierwsze kroki Dakoty Johnson w aktorstwie i walka o niezależność Dakota Johnson w „50 twarzach Greya” - przełomowa rola i kontrowersje Różnorodne role filmowe Dakoty Johnson po „Greyu” Ambicje reżyserskie - Dakota Johnson za kamerą Dakota Johnson - życie prywatne. Związek z Chrisem Martinem i życie z dala od mediów Styl Dakoty Johnson - modowa ikona i twarz Gucci Dakota Johnson to amerykańska aktorka, która zdobyła międzynarodową sławę rolą Anastasii Steele w serii „50 twarzy Greya”. Jej kariera, życie prywatne i wyczucie stylu czynią ją jedną z najciekawszych postaci współczesnego Hollywood. Długo i ciężko pracowała na to, by odciąć metkę „dziecka znanych rodziców”. Co jeszcze warto o niej wiedzieć? Oto portret gwiazdy, która nieustannie się rozwija i zaskakuje. Rodzinne korzenie Dakoty Johnson i dzieciństwo w Hollywood Dakota Johnson urodziła się 4 października 1989 roku w Austin (Teksas) jako córka aktorskiej pary – Melanie Griffith i Dona Johnsona. Już jako dziecko tkwiła w centrum hollywoodzkiej dynastii: jej babcią jest legendarną aktorką Tippi Hedren, a cała rodzina – łącznie z licznym rodzeństwem przyrodnim – jest mocno związana z show-biznesem. Dziewczynka często bywała wraz z rodzicami na planach filmowych. Jak sama przyznaje: „Wychowało mnie wiele osób... Jestem wdzięczna rodzicom i temu szalonemu życiu, bo tylko dzięki temu jestem tym, kim jestem”. Jako 9-latka zadebiutowała na ekranie w filmie „Wariatka z Alabamy” (1999), gdzie zagrała córkę bohaterki granej przez matkę, a reżyserował ówczesny mąż Melanie – Antonio Banderas. Pierwsze kroki Dakoty Johnson w aktorstwie i walka o niezależność Choć Dakota pochodzi z klanu gwiazd, na początku kariery nie dostała niczego „na tacy”. Po ukończeniu szkoły próbowała dostać się do prestiżowych szkół teatralnych – bez powodzenia. Jak przyznała, gdy nie dostała się na studia aktorskie, jej ojciec postawił odciąć jej fundusze. Johnson musiała więc rozpocząć samodzielne castingi. Wspomina, że przez wiele miesięcy musiała być „na garnuszku”: „Przez kilka lat ciężko mi było zarobić na życie... Bywały momenty, gdy nie miałam pieniędzy i musiałam prosić rodziców o pomoc”. Sama przyznaje, że te pierwsze próby były trudne, bo „proces castingu jest najgorszy”. Początkowo pojawiała się w drobnych rolach (m.in. epizod w „The Social Network”, 2010), ale prawdziwy przełom nastąpił kilka lat później. Dakota Johnson w „50 twarzach Greya” – przełomowa rola i kontrowersje Przełomową rolą Dakoty Johnson okazała się kreacja Anastasii Steele w ekranizacji powieści E.L. James – serii „50 twarzy Greya” (2015–2018). Dzięki niej Johnson stała się nazwiskiem znanym na całym świecie. Na każdym kroku podkreślała, że podchodziła do tego projektu z pełną świadomością tego, jak jej rola może zostać odebrana. Nie żałuje decyzji o udziale w tych produkcjach, choć przyznała, że gdyby wiedziała, jak potoczą się prace, mogłaby się wahać: „Gdybym wiedziała, jak to będzie wyglądać, pewnie nikt by się na to nie zgodził... Żałować tego jednak nie żałuję” - powiedziała w wywiadzie dla Vanity Fair. Poza „50 twarzami Greya” Dakota Johnson zdobywała doświadczenie w różnych gatunkach: zagrała w komedii romantycznej „Jak to robią single” (2016), w gangsterskim dramacie u boku Johnny’ego Deppa „Czarna masa” (2015), horrorze Suspiria (2018) czy w niezależnej komedii „Sokół z masłem orzechowym” (2019). Różnorodne role filmowe Dakoty Johnson po „Greyu” Szerokie uznanie przyniosła jej bardziej wymagająca rola Niny w psychologicznym dramacie „Córka” (2021) w reżyserii Maggie Gyllenhaal, gdzie partnerowała Olivii Colman. Film przyniósł jej świetne recenzje, a sama aktorka mówiła, że czuje w sobie „nową kobietę” po tym doświadczeniu. Dzięki tej roli Johnson udowodniła, że potrafi kreować złożone, niejednoznaczne postaci. Jak powiedziała po premierze, wcielając się w Ninę „pozwalała sobie odpuszczać to, jak patrzą na mnie inni”, co pomogło jej w rozwoju aktorskim. Te najważniejsze projekty filmowe ugruntowały pozycję Dakoty Johnson jako wszechstronnej aktorki, a kolejne role, np. w produkcji AppleTV+ „Taniec młodości” („Cha Cha Real Smooth”) czy „Perswazje” tylko potwierdziły jej rangę na ekranie. W 2025 roku premierę mają kolejne obrazy z jej udziałem. To obraz „Splitsville”, który współprodukowała ( razem z przyjaciółką Ro Donelly ma firmę producencką TeaTime Pictures) oraz „Materialiści”, gdzie zagrała u boku Chrisa Evansa i Pedro Pascala. Z kolei w 2026 roku zobaczymy ją w ekranizacji powieści Colleen Hoover „Verity” (reż. Michael Showalter). Ambicje reżyserskie – Dakota Johnson za kamerą Równolegle Dakota Johnson rozwija karierę reżyserską. Na festiwalu w Cannes 2025 ogłosiła, że nakręci swój debiutancki pełnometrażowy film, według scenariusza napisane przez autorkę „Cha Cha Real Smooth”. Johnson wyznała, że tak bardzo wierzy w ten materiał, iż „nie wyobraża sobie, by ktokolwiek inny mógł go wyreżyserować”. Podkreśla przy tym, że chce mieć więcej swobody twórczej: „Chcę robić własne filmy, ponieważ chcę więcej od tego przemysłu. Czułam ogromne pragnienie większej liczby rozmów, kreatywności i współpracy”. Dakota Johnson – życie prywatne. Związek z Chrisem Martinem i życie z dala od mediów Dakota Johnson znana jest z zamiłowania do prywatności. Od 2017 roku jej partnerem jest lider zespołu Coldplay, Chris Martin – para mieszka razem w Malibu i na co dzień unika medialnego zgiełku. Choć w 2024 roku pojawiły się plotki o ich rozstaniu, okazały się wymysłem mediów. Co więcej, para jest podobno zaręczona i ich związek ma się doskonale. Johnson podtrzymuje także silną więź rodzinną. Szczególnie ciepło wypowiada się o dzieciach Martina – Apple (ur. 2004) i Mosesie (ur. 2006) – dla których jest praktycznie macochą. „Kocham te dzieci tak, jakby od tego zależało moje życie, całym sercem,” wyznała w jednym z wywiadów. Mimo że od lat plotkuje się o ich możliwym ślubie, para zachowuje spokój i nie komentuje spraw rodzinnych. Dakota przyznaje, że uwielbia spokój Kalifornii: „Mieszkam daleko od ludzi, nad samą plażą. Przez dni mogę nie zobaczyć ani nie przemówić do żadnego człowieka i czuję się przy tym świetnie”. W dodatku bardzo ceni swój komfort, co przekłada się na styl życia z dala od social mediów – jak żartuje, czasem myśli „o czymś, co świetnie by wyglądało na Twitterze”, ale potem i tak nie publikuje swoich myśli. Styl Dakoty Johnson – modowa ikona i twarz Gucci W świecie mody Dakota Johnson uchodzi za ikonę i it-girl. W 2015 roku, kiedy Alessandro Michele objął stanowisko dyrektora kreatywnego Gucci, aktorka stała się jedną z jego muz, a tym samym ambasadorką marki. W wywiadzie dla Grazia Italia aktorka powiedziała: „Alessandro i ja dzielimy te same wartości, kochamy te same rzeczy i oboje cenimy uczciwość i szczerość w ludziach”. W 2017 roku Johnson została twarzą kampanii perfum Gucci Bloom, pierwszego zapachu stworzonego pod kierunkiem Michele, z którym prywatnie utrzymywała przyjacielskie relacje. Ale nawet po odejściu Michele z Gucci w 2022 roku, Johnson zdecydowała się kontynuować współpracę z marką. W 2023 roku Dakota Johnson została twarzą kampanii promującej kultową torebkę Gucci – Jackie 1961. A pod koniec 2024 roku wzięła udział w świątecznej kampanii „Gucci Gift: A Night in Florence” wyreżyserowanej przez ówczesnego dyrektora kreatywnego włoskiego domu mody, Sabato De Sarno. Jej stylizacje - zarówno te na czerwony dywan, jak i na co dzień - nie przechodzą bez echa. Na branżowych imprezach nie boi się zadać szyku, jednak bez blasku fleszy kieruje się przede wszystkim nonszalancją i często wybiera po prostu biły T-shirt i jeansy. Zwykle w połączeniu z jakimś dodatkiem, jak torebka, która stanowi wisienkę na torcie jej looku. „Moda zawsze była dla mnie sprawą osobistą”. Nie ściga się za trendami – sięga po ubrania, w których czuje się komfortowo. Jak tłumaczy, „wyjście do ludzi, zrobienie włosów i makijażu i ubranie się w konkretny sposób jest bardzo dezorientujące. Dlatego noszenie ubrań, w których czuję się sobą, jest dla mnie kluczowe”. Dakota Johnson od lat udowadnia, że nie daje się zaszufladkować – ani przez słynne nazwisko, ani przez jedną rolę. Jako aktorka, producentka i reżyserka wciąż rozwija swoje portfolio, łącząc kino mainstreamowe z projektami niezależnymi. Jej historia to dowód na to, że Dakota Johnson to nie tylko gwiazda Hollywood, ale także artystka, która konsekwentnie buduje własną tożsamość w świecie filmu i mody.
Cate Blanchett planuje skończyć karierę aktorską? „Zdaję sobie sprawę, że nadszedł czas na zmianę” - mówi gwiazda
Cate Blanchett, jedna z najbardziej cenionych aktorek Hollywood, poważnie rozważa zakończenie swojej kariery aktorskiej. W wywiadzie, który udzieliła magazynowi Radio Times, aktorka zdradziła, że zbliża się do momentu, w którym może postanowić o "emeryturze".
Spis treści Cate Blanchett o końcu kariery aktorskiej Nowe projekty Cate Blanchett poza kinem Sława a prywatność: Co Blanchett myśli o byciu fotografowaną? Czy Cate Blanchett naprawdę porzuci Hollywood? Cate Blanchett o końcu kariery aktorskiej Po trzech dekadach pracy w Hollywood, Cate Blanchett zbudowała niezrównaną karierę. Jej występy w takich produkcjach jak Elżbieta, Hobbit czy Thor: Ragnarok, gdzie wcielała się w postać Heli, wprowadziły ją do ścisłej czołówki aktorskiej. Jednak teraz, na progu 55. roku życia, aktorka twierdzi, że nadszedł czas na poważne przemyślenia o zakończeniu tej drogi. W rozmowie z Radio Times Blanchett przyznała, że „myśli o zakończeniu kariery aktorskiej”. Aktorka dodaje, że nie jest to jedynie chwilowa myśl, ale coś, co traktuje bardzo poważnie. „Zdaję sobie sprawę, że nadszedł czas na zmianę, coś innego” – powiedziała. Nowe projekty Cate Blanchett poza kinem Blanchett, pomimo swoich wątpliwości co do przyszłości kariery aktorskiej, nie planuje całkowicie zniknąć z publicznego życia. W 2025 roku aktorka zadebiutowała w roli radiowej w dramacie BBC, adaptacji sztuki Wallace'a Shawa pt. The Fever. Przedstawienie, będące rodzajem eksperymentu poza tradycyjnym światem filmów i seriali, zapoczątkowało nowy rozdział w jej karierze. Oprócz kariery aktorskiej, Blanchett posiada również własną firmę producencką – Dirty Films. To przedsięwzięcie daje jej możliwość wzięcia na siebie większej odpowiedzialności w tworzeniu projektów filmowych. W ten sposób aktorka rozważa rozwój w kierunku, który pozwoli jej bardziej kontrolować swoje artystyczne wybory. Sława a prywatność: Co Blanchett myśli o byciu fotografowaną? Przez całą swoją karierę Cate Blanchett była w centrum zainteresowania mediów. Sama przyznaje, że nigdy nie czuła się komfortowo w roli osoby, która jest na stałe obecna w tabloidach i fotografowana przez paparazzi. Wspomina, że przez lata starała się pogodzić z nieustannym byciem obiektem zainteresowania mediów, jednak nigdy nie zaakceptowała tej sytuacji w pełni. „Spędziłam całe życie starając się oswoić z uczuciem bycia niewygodną w tej roli” – mówi aktorka. „Większość czasu mam poczucie, że bardziej pasuję do roli osoby w ruchu, niż takiej, którą fotografują.” W tym kontekście mówi o swojej niechęci do sławy, dodając: „Nie ma nikogo nudniejszego dla mnie niż ja sama. Inni ludzie są dla mnie znacznie bardziej interesujący.” Czy Cate Blanchett naprawdę porzuci Hollywood? Blanchett nie ujawniła dokładnie, kiedy planuje przejść na emeryturę, ale wskazała, że w najbliższym czasie nie zniknie z branży filmowej całkowicie. Wkrótce ma zagrać w filmie The Champions, który wyreżyseruje Ben Stiller. Choć aktorka zastanawia się nad zakończeniem kariery, nadal bierze udział w poważnych projektach, które zapewne wkrótce wzbudzą duże zainteresowanie. „To jak romans – zakochujesz się w czymś, ale czasami się z tego wycofujesz. Zawsze wracasz do tego, bo to cię ponownie uwodzi” – mówi o swojej relacji z aktorstwem. Aktorka wielokrotnie podkreślała, że rozważa zakończenie kariery niemal „codziennie lub co tydzień”.
Grała mężczyzn, spała w trumnie. Sarah Bernhardt – ikona, która wyprzedziła czas
Jedni ją kochali, inni się jej bali – ale nikt nie pozostawał obojętny. Sarah Bernhardt wyprzedziła swoją epokę o sto lat. A jej legenda wciąż fascynuje.
Spis treści: Kim była Sarah Bernhardt? Sarah Bernhardt i jej życie prywatne Sarah Bernhardt poza sceną - skandalistka, która nie znała granic Sarah Bernhardt - styl. Jak przełamywała modowe konwenanse? Ostatnie lata życie Sarah Bernhardt Sarah Bernhardt, nazywana Boską Sarą, była jedną z najwybitniejszych aktorek teatralnych XIX i XX wieku. Jest ikoną francuskiego teatru i wielką atrakcją Paryża – mówiono o niej nawet, że była równie sławna jak Wieża Eiffla​. W ciągu swojej kariery zagrała około 70 ról, od dramatów Racine’a i Shakespearea, po romantyczne sztuki É. Rostanda i A. Dumas’a syna, zbierając owacje w większości wielkich teatrów światowych​. Zyskała przydomek „pierwszej celebrytki” i „królowej teatru” – była prekursorką ówczesnego show-biznesu, równie zainteresowaną własnym wizerunkiem co talentem aktorskim​. Kim była Sarah Bernhardt? Już za życia Sarah Bernhardt uchodziła za prawdziwą gwiazdę sceny. Prasa i publiczność wielbiły jej energię, charyzmę oraz wyrazistość – była nazywana „świętym potworem” teatru. Artystycznie pociągała ją ekstremalność ról – często grała bohaterki historyczne lub mityczne, a nawet męskie postacie, np. Hamleta. Poza teatrem występowała także w nowo powstających filmach – jako pierwsza Francuzka została gwiazdą wielkiego ekranu. Choć grała w ponad 120 przedstawieniach na całym świecie i otrzymywała liczne nagrody (w tym brawa króla Hiszpanii czy osobiste gratulacje Piusa X), na scenie pozostała zawsze żywiołem, a mottem jej życia było: „twórz i stawiaj na swoim”​. Jej wpływ na kulturę celebrytów był ogromny. Sarah Bernhardt była jedną z pierwszych osób, które świadomie wykorzystywały mediową uwagę – chętnie pozowała do portretów, m.in. stworzonej przez Gustave’a Doré i fotografii, sama komponowała plakaty oraz dbała o stylizowane wizerunki. Dzięki temu media masowe i publiczność ubóstwiały ją za życia na niespotykaną dotąd skalę​. Zwraca uwagę fakt, że już w czasach Belle Époque budowano wystawy poświęcone jej życiu – 100 lat po śmierci otwarto w paryskim Petit Palais ekspozycję z bogatą kolekcją kostiumów, zdjęć i rekwizytów Bernhardt​. Kuratorka tej wystawy trafnie podsumowała: Sarah można uznać za „osobliwą gwiazdę przed swoją epoką, zawsze poszukującą nowych trendów i wykorzystującą swój wizerunek do promocji”​. Sarah Bernhardt i jej życie prywatne Życie osobiste Sary Bernhardt było równie barwne, co sceniczna kariera. Urodziła się 22 października 1844 roku w Paryżu jako Henriette Rosine Bernard. Dorastała w skrajnie nieprzyjaznych warunkach – wychowywana przez nianię i zakonnice, często chora i pozostawiona sama sobie, miała niewielkie szanse na wielką przyszłość. Początkowo marzyła o wstąpieniu do zakonu, ale życie – a właściwie wpływowy protektor matki, książę de Morny – pokierowało ją w stronę aktorstwa. Gdy miała zaledwie 16 lat, rozpoczęła naukę w Konserwatorium w Paryżu, gdzie z pasją i fanatycznym wręcz zapałem uczyła się dykcji i gry scenicznej. Po ukończeniu szkoły zadebiutowała w Comédie-Française, lecz jej pierwsze występy nie były sukcesem. Bernhardt zraziła się do teatru narodowego, ale nie zrezygnowała – wręcz przeciwnie. Przełom przyszedł, gdy wcieliła się w rolę Zachariasza w „Atalii” Racine’a. Owacje były tak głośne, że nie pozostawiały wątpliwości – narodziła się gwiazda. I to nie byle jaka – Sarah w błyskawicznym tempie podbiła sceny Europy i Ameryki, a jej nazwisko stało się synonimem teatralnej magii. Sarah Bernhardt poza sceną – skandalistka, która nie znała granic Sarah Bernhardt słynęła z ekscentrycznego trybu życia. Zamiast zwykłego łóżka spała w ozdobionej trumnie – jej zdjęcia podczas tych drzemek szokowały konserwatywną opinię publiczną​. Oprowadzając swego gorącego geparda lub aligatory po swoim domu – według plotek jeden z aligatorów podobno zginął z przedawkowania szampana, manifestowała zamiłowanie do dzikich zwierząt i wolności​. Zachłannie korzystała też z przywilejów sławy – wedle wspomnień przymykała oko na flirt ze strony wielbicieli, traktując takie sytuacje z dystansem. Jej osobowość – zaradna, pewna siebie, gotowa podejmować ryzyko – była powszechnie podziwiana. Pisarka Agata Tuszyńska pisała o niej, że „na scenie była żywiołem, imponowała energią i siłą woli”, co odzwierciedlało także jej odważne życie prywatne​. Sarah Bernhardt – styl. Jak przełamywała modowe konwenanse? Styl Bernhardt był równie odważny, co jej osoba. Już w XIX w. łączyła elementy męskiej garderoby z kobiecą elegancją – jako jedna z pierwszych europejskich kobiet publicznie nosiła spodnie, długie płaszcze czy oficerskie mundury, często występując w męskich role i zakładając fedory​. Ta frywolna moda wzbudzała skandal wśród konserwatystów – konserwatywna prasa pisała o niej, że przełamuje normy obyczaju i wprowadza seksowny męski akcent do kobiecego wyglądu. Z drugiej strony Bernhardt uwielbiała ekstrawaganckie kreacje i kostiumy sceniczne – na planach filmów i w teatrze błyszczała w orientalnych i historyzujących strojach, pracując przy scenografii i strojach osobiście współpracując z projektantami. Wpływowy jest też aspekt artystyczny jej stylu: Sarah sama była zdolną rzeźbiarką i malarką. Jej dzieła były wystawiane i sprzedawane, co potwierdzało, że była artystką również poza sceną​. W różnych fotomontażach i plakatach secesyjni artyści, np. Alfons Mucha, uwieczniali ją jako symbol femme fatale Belle Époque. – wszystko to sprawia, że Bernhardt można uznać za prekursorkę dzisiejszej mody celebryckiej, była bowiem nie tylko ikoną teatru, ale i inspiracją dla sztuki i mody swoich czasów​ Ostatnie lata życia Sarah Bernhardt Choć jej życie wydawało się niekończącym się spektaklem, Sarah Bernhardt wiedziała, kiedy zejść ze sceny – ale nawet wtedy robiła to na własnych warunkach. W czasie I wojny światowej odwiedzała rannych żołnierzy i występowała w filmach propagandowych, mimo że jej stan zdrowia coraz bardziej się pogarszał. W wieku 70 lat odbyła jeszcze tournée po Ameryce, a po powrocie do Paryża grała do ostatnich miesięcy życia – nawet z amputowaną nogą. Zmarła 26 marca 1923 roku z powodu niewydolności nerek. Jej pogrzeb stał się wydarzeniem publicznym – Paryż zatrzymał się, by pożegnać „Boską Sarę”. Setki tysięcy ludzi towarzyszyło jej w ostatniej drodze. Pochowano ją na cmentarzu Père-Lachaise w scenicznej sukni z dramatu „Orlątko”, z medalem Legii Honorowej przypiętym do piersi. Nawet po śmierci Sarah Bernhardt została w roli – w swojej ostatniej, najcichszej, ale jakże symbolicznej.
Znasz ją jako matkę Jedenastki w „Stranger Things”. Prawdziwe życie Aimee Mullins to gotowy scenariusz
Poznaj inspirującą historię Aimee Mullins – modelki, sportsmenki i aktorki, która udowadnia, że nie ma rzeczy niemożliwych.
Spis treści: Kim jest Aimee Mullins? Aimee Mullins i sport – od dzieciństwa do paraolimpiady Jak Aimee Mullins zmieniła świat mody? Kariera aktorska Aimee Mullins Życie prywatne Aimee Mullins – związek z Rupertem Friendem Motywacyjne wystąpienia Aimee Mullins – o odwadze, pięknie i przełamywaniu barier Aimee Mullins to postać, która na zawsze zapisała się w historii jako symbol siły, odwagi i przełamywania barier. Modelka, sportsmenka, aktorka, mówczyni motywacyjna – jej życie to dowód na to, że ograniczenia są tylko w naszej głowie. Od amputacji nóg jako niemowlę, przez sportowe rekordy, po wybiegi mody i sceny TED Talk – Aimee Mullins udowodniła, że niemożliwe nie istnieje. Kim jest Aimee Mullins? Aimee Mullins urodziła się 20 lipca 1976 roku w Allentown w Pensylwanii w Stanach Zjednoczonych. Przyszła na świat z rzadką wadą wrodzoną – brakiem strzałek (kości strzałkowych) w obu nogach. W konsekwencji, gdy miała zaledwie rok, obie jej nogi amputowano poniżej kolan​. Lekarze mówili rodzicom, że prawdopodobnie nigdy nie będzie mogła chodzić i do końca życia skazana jest na wózek inwalidzki​. Jednak malutka Aimee już w wieku 2 lat nauczyła się chodzić na protetycznych nóżkach – co pokazało jej hart ducha od najwcześniejszych lat. Aimee Mullins i sport – od dzieciństwa do paraolimpiady Pasja do sportu towarzyszyła Aimee Mullins od najmłodszych lat. Nie tylko chodziła – biegała, trenowała i konkurowała. Po ukończeniu szkoły średniej otrzymała stypendium sportowe na prestiżowym Georgetown University. Stała się pierwszą kobietą po amputacji, która rywalizowała w lekkoatletyce na poziomie NCAA Division I. Największym sukcesem sportowym Aimee Mullins był udział w Letnich Igrzyskach Paraolimpijskich w Atlancie w 1996 roku. Tam ustanowiła rekordy świata na 100 metrów i w skoku w dal w swojej kategorii T42-46. Jej sprinterskie protezy z włókna węglowego (blade’y) stały się nie tylko narzędziem, ale symbolem pokonywania własnych ograniczeń. Jak Aimee Mullins zmieniła świat mody? W 1999 roku Mullins zadebiutowała na wybiegu podczas pokazu Alexandra McQueena w Londynie. Wystąpiła wówczas w ręcznie rzeźbionych, drewnianych protezach z litego jesionu, które integralnie łączyły się z obuwiem na wysokim obcasie. Ten wyjątkowy moment nie tylko podkreślił jej niezwykłą urodę, ale także zwrócił uwagę na możliwości, jakie daje połączenie technologii z modą. Mullins udowodniła, że protezy mogą być nie tylko funkcjonalne, ale również stanowić element artystycznego wyrazu.​ Jej obecność na wybiegu McQueena spotkała się z ogromnym uznaniem, co zaowocowało licznymi sesjami zdjęciowymi w prestiżowych magazynach, takich jak Vogue, Elle czy Glamour. Mullins stała się symbolem siły i determinacji, inspirując projektantów do tworzenia bardziej inkluzywnych kolekcji. W 2009 roku jej wizerunek pojawił się na billboardach w Stanach Zjednoczonych w ramach kampanii „25 Years of Non-Uniform Thinking” marki Kenneth Cole. Dwa lata później, w 2011 roku, została globalną ambasadorką L'Oréal Paris, dołączając do grona najbardziej rozpoznawalnych twarzy tej marki. Współpraca z L'Oréal pozwoliła jej promować ideę różnorodności i piękna w wielu formach.​ Kariera aktorska Aimee Mullins Po sukcesach sportowych i modelingu Aimee Mullins z powodzeniem rozwinęła także karierę aktorską, wybierając role nietuzinkowe i odważne. Jej debiutem filmowym był eksperymentalny projekt „Cremaster 3” (2002) autorstwa artysty Matthew Barney’a. Mullins zagrała w nim aż sześć różnych postaci, w tym zjawiskową hybrydę kobiety i geparda​, udowadniając, że nie boi się wyzwań ani przekraczania granic tradycyjnego aktorstwa. W dramacie historycznym „World Trade Center” (2006) w reżyserii Olivera Stone’a zagrała epizodyczną, lecz wyrazistą rolę reporterki, relacjonującej wydarzenia tragicznego 11 września​. Mullins kontynuowała karierę na niezależnej scenie filmowej – wystąpiła m.in. w thrillerze „Quid Pro Quo” (2008) oraz dramacie science-fiction „Young Ones” (2014). W tym ostatnim wcieliła się w postać Katherine Holm, żony głównego bohatera żyjącej w postapokaliptycznym świecie suszy. Jej bohaterka była sparaliżowana i wyposażona w nowatorską, mechaniczną protezę kręgosłupa, co dodało filmowi intrygującego wątku technologicznego​. Największy rozgłos przyniosły Aimee Mullins występy w serialach telewizyjnych, zwłaszcza w globalnym hicie Netflix „Stranger Things”. W popularnym serialu science-fiction z lat 80. zagrała Terry Ives, matkę Jedenastki (Millie Bobby Brown). Aktorka pojawia się w kilku sezonach – zarówno w retrospekcjach pierwszej i drugiej serii, jak i epizodycznie w czwartym sezonie serialu. Oprócz tego Mullins zaliczyła także gościnne występy w innych serialach, m.in. historyczno-przygodowym „Crossbones” (2014), kryminalnym „Power” (2015) czy futurystycznym miniserialu „Devs” (2020), gdzie zagrała intrygującą postać współpracowniczki tajemniczej firmy technologicznej. Życie prywatne Aimee Mullins – związek z Rupertem Friendem Aimee Mullins odnalazła szczęście w życiu prywatnym u boku brytyjskiego aktora Ruperta Frienda. Para poznała się w 2013 roku i już rok później ogłosiła zaręczyny podczas gali L’Oréal Paris Women of Worth​. Ich ślub odbył się w sekrecie 1 maja 2016 roku – na kameralnej ceremonii obecne były tylko cztery osoby (włączając państwa młodych)​. Mullins i Friend wybrali nietypowe okoliczności – powiedzieli sobie „tak” w starej szopie na kompost na malowniczej farmie, podczas deszczowego popołudnia. Jak wspominał później Rupert Friend: „Pobraliśmy się w szopie na kompost, w deszczu – to był absolutnie perfekcyjny ślub – a potem poszliśmy grać w bilard na Manhattanie”​. Ta spontaniczna i intymna atmosfera idealnie oddaje wartości, które wyznają jako para – autentyczność, poczucie humoru i brak potrzeby podążania za utartymi schematami. Mullins i Friend na co dzień stronią od blasku fleszy, jednak nie ukrywają wzajemnej dumy i wsparcia. Często na swoich mediach społecznościowych dzielą się migawkami ze wspólnego życia, świętując kolejne rocznice i sukcesy. Rupert określa Aimee jako swoją największą inspirację i wsparcie: „Aimee jest dla mnie bezcenna pod każdym względem i bardzo pomaga we wszystkich moich projektach” – wyznał w jednym z wywiadów aktor. Motywacyjne wystąpienia Aimee Mullins – o odwadze, pięknie i przełamywaniu barier Równolegle z modą i filmem, Aimee stała się rozchwytywaną mówczynią i działaczką społeczną. Już w 1999 pojawiła się na liście „50 najpiękniejszych ludzi świata” magazynu People, co dało jej platformę do zabierania głosu. W 1998 wygłosiła pierwszy słynny talk – i tak związała się z konferencjami TED. Jej wystąpienia na TED Talks (m.in. „The opportunity of adversity” ) zostały przetłumaczone na dziesiątki języków i obejrzane przez miliony​. W 2014 uznano ją za jednego z „TED All-Star” – najlepszych mówców w historii konferencji​. W swych przemówieniach opowiada o pokonywaniu ograniczeń, redefiniowaniu pojęcia piękna i możliwościach technologii w służbie człowieka (bo jej protezy to też temat – nazywa je "sztucznymi nogami", które pozwalają jej m.in. zmieniać wzrost czy styl jak buty). Oprócz tego angażowała się w działania społeczne: w latach 2007-2009 była prezesem Women’s Sports Foundation, organizacji wspierającej kobiety w sporcie, założonej przez słynną tenisistkę Billie Jean King​. Rząd USA docenił jej doświadczenie – w 2012 ówczesna Sekretarz Stanu Hillary Clinton powołała Aimee do rady ds. wzmocnienia roli kobiet i dziewcząt poprzez sport​. To pokazuje, że Aimee wykorzystuje swój autorytet by pomagać innym, zwłaszcza w obszarze sportu, niepełnosprawności i równouprawnienia. Aimee Mullins to żywy dowód na to, że siła ducha i kreatywność potrafią przekraczać wszelkie granice. Jej historia – od szpitalnego łóżeczka niemowlaka po światowe wybiegi i stadiony – jest opowieścią o odwadze, uporze i innowacyjności. Inspiruje nas, by nie definiować siebie poprzez ograniczenia, lecz poprzez możliwości. Dziś Aimee nadal działa na wielu polach, pozostając ambasadorką nadziei dla wielu ludzi. Jej życie to nie tylko prywatny sukces, ale i ważny głos w dyskusji o integracji, percepcji niepełnosprawności i ludzkim potencjale. Poznając jej historię, łatwiej uwierzyć, że w każdym z nas drzemie moc pokonywania własnych przeszkód – i że czasem to, co nas wyróżnia, może stać się naszą największą siłą. Aimee Mullins nauczyła nas patrzeć na świat inaczej: z odwagą i wiarą, że „niemożliwe” to tylko słowo.
Vanessa Aleksander: „Dziś nie wstydzę się powiedzieć, że najważniejsze dla mnie jest to, co w domu, a nie na scenie”
Nie boi się mówić, że aktorstwo to trudny zawód, w którym często się przegrywa. Teraz się z tym godzi, a dla roli potrafi zrobić naprawdę wiele, ale już nie wszystko. Vanessa Aleksander, dziś pewna siebie jak nigdy, odnalazła w świecie piękno, bo w końcu posłuchała siebie.
Za chwilę grają Almodóvara. Pół godziny później zaczyna się „Dziewczyna z igłą”. W środowy wieczór w Cafe Kino Muranów jest głośno jak w ulu. Siedzimy z Vanessą pochylone nad dyktafonem. Nie czuję jednak dyskomfortu, bo Aleksander wie, jak rozładować sytuację. To jedna z najserdeczniejszych osób w branży. I najbardziej zapracowanych. Choć wciąż się uśmiecha, jasno zaznacza: „Ten zawód jest też o przegrywaniu”. Rozmowę zaczynamy jednak od rzeczy przyjemniejszych – a więc definicji piękna. Choć i tu sprawy nie do końca są klarowne. Maja Chitro: Pamiętasz, kto pierwszy raz w życiu powiedział Ci, że jesteś piękna? Vanessa Aleksander: Zgaduję, że rodzice. Jednak nie był to komplement stanowiący o moim poczuciu wartości. Nie pamiętam też, żebym w dzieciństwie myślała o tym, czy jestem piękna. Dorastając, miałam mnóstwo kompleksów. Przeszkadzały mi np. moje usta, wydawały się za duże. Dziś je uwielbiam. Z innymi kompleksami też sobie poradziłaś? Nie z wszystkimi. Ale zdajesz sobie sprawę ze swojego piękna? Zależy od dnia, ale nie narzekam na fizis, choć w pracy zdarza mi się być określaną przez wygląd. Próbuje się przydzielać mi role, które szufladkują. Staram się więc z tym walczyć, choć czasem nie do końca mogę albo nie umiem. Tak jest ten system zbudowany, że wygląd określa aktorkę. Wiem, że wpisuję się w kanon, ale też każdy ma inną definicję piękna. Jestem w takim momencie swojego życia, że coraz bardziej lubię to, jak wyglądam. Zaczęłam dbać o zdrowie i mówiąc o tym, czuję się komfortowo. Wcześniej Cię to krępowało? Przez długi czas odczuwałam dyskomfort, określając siebie jako osobę atrakcyjną. Albo mówiąc, że jakaś część mojego ciała jest ładna, że jednak lubię swoje usta. Im jestem starsza i im bardziej dbam o swoje zdrowie, tym bardziej siebie doceniam, a dyskomfort ulatuje. Powiedziałaś, że każdy ma swoją definicję piękna. Jaką masz Ty? W jaki sposób się budowała? Myślę, że jak dla większości dziewczynek, najpierw najpiękniejsza była dla mnie moja mama. Jej włosy, oczy, perfumy, sposób ubierania. Do dzisiaj kobiety, które przypominają mamę, wydają mi się najpiękniejsze. Jest też babcia, którą uważam za ikonę stylu – nie tylko dlatego, że dba o swój wygląd, ale jest energiczną i świadomą siebie kobietą. Pilnuje granic i tego, żeby jej zdanie zostało usłyszane. Z wiekiem ideał piękna ewoluował. Moje pokolenie, które zaczęło się zapoznawać z social mediami, ma zaburzony ogląd piękna. Nie byłam jedyną osobą, która uważała się za niewystarczającą, oglądając przefiltrowane zdjęcia. Dziś moją definicją piękna jest bycie zdrową, dbanie o higienę snu, głowy. Zaznaczanie granic, troska w pierwszej kolejności o siebie i swoje poczucie bezpieczeństwa. To jest dla mnie najpiękniejsze. To definicja dosłowna. A metaforyczna? Uderzyła mnie ostatnio „Anora” (w reż. Seana Bakera – przyp. red.), bo porusza bliskie mi tematy. Film uświadamia, że obudowujemy się w skorupy, rzadko zadajemy sobie pytanie, czego tak naprawdę potrzebujemy i co sprawi, że poczujemy się dobrze. Piękno dla mnie to po prostu spokój. Spokój, czyli symetria i porządek? Zupełnie jak u Arystotelesa – właśnie tak pojmował piękno. Nie wiem, czy aż tak… Może chodzi o to, że przez długi czas ignorowałam potrzebę i istotę spokoju, wagę dbania o zdrowie, czego konsekwencją były nie tylko zaburzenia lękowe, lecz także wykształcona choroba autoimmunologiczna. Za piękną uważam dziś ludzką odwagę stawania w obronie osób słabszych i mniejszości. A za najpiękniejsze to, że mimo ryzyka przed zranieniem jako ludzie każdego dnia podejmujemy walkę, by kroczyć przez świat, zdobywać szczyty i realizować marzenia. Ach, no i miłość! Niekoniecznie ta romantyczna, ale też w stosunku do siebie – bycie czułym, czujnym, dobrym. Nie ma dla mnie nic większego. Najtrudniejsza w tym wszystkim zdaje mi się walka o siebie. Szczególnie w zawodzie aktora, kiedy musisz wpasować się w wiele niestandardowych sytuacji. Cały czas się jej uczę. To dopiero początek. Ale mam pełną świadomość, że właśnie na tym powinnam się skupić. Kiedyś nie zwracałam uwagi na to, czy czuję się komfortowo, jak jem albo śpię. Bawiło mnie, gdy ktoś polecał mi medytację, spacer. Ważniejsza wydawała mi się inwestycja w pracę, godziny na planie, w szkole teatralnej, na warsztatach. Wtedy jeszcze nie wiedziałam, że nie przyniesie to żadnych efektów, o ile po prostu o siebie nie zadbam. Aż straciłam zdrowie. Poza tym funkcjonowanie w środowisku aktorskim, o które pytasz, jest trudne. Czuję, że nie jestem jego częścią. Z własnego wyboru? To nie jest wybór. To obserwacja. Mam wrażenie bycia elementem zewnętrznym, choć o przynależność walczyłam przez 10 lat pracy w zawodzie. Nie zawsze dbałam o granice, starając się o rolę albo będąc w roli. Teraz wiem, że nie muszę być częścią jakiejś grupy za wszelką cenę. A może środowisko aktorskie przestało już funkcjonować w formie jednego spójnego bytu? Młode pokolenie układa się inaczej. Być może jest bardziej i częściej „zapraszające”. Mam wrażenie, że im starsze środowisko, tym mniej chętne do uznawania odmienności poglądów i wyboru dróg. Bo moje pokolenie coraz rzadziej chce się zabijać w imię tego zawodu, choć rozumiemy, że ktoś może myśleć inaczej. Mam kilka bliskich osób w środowisku, ale poczucie bycia wyrzutkiem czasem wraca. Może tkwi tylko w mojej głowie? Może to kompleksy, o których rozmawiałyśmy na początku? Może jestem za mało artystyczna? Albo za mało mówię? A może za dużo? Za mało we mnie sztuki? A może jednak jestem przeintelektualizowana? Może tak naprawdę to walka z moimi demonami? Zdarza mi się wątpić, choć nadal uważam, że to nie najłatwiejsze środowisko pracy. Szczególnie dla kobiet, bo to wciąż zmaskulinizowany świat. Przez lata wytwórnie wykorzystywały twarze aktorek do promowania swoich produktów, ale nie traktowano ich poważnie. Tak prowadzono karierę m.in. Marilyn Monroe. Ruch #metoo też nie wziął się znikąd. Nie wiem, czy to kwestia pokoleniowa, zmiana powszechnej świadomości, czy może praca aktorek nad odzyskaniem swego głosu. Wielokrotnie miałam wrażenie, że muszę wciąż udowadniać, że jestem partnerem w dialogu. Dopiero jak okazywało się, że to, co mówię, jest interesujące, upewniałam się w poczuciu własnej wartości. Teraz, gdy jestem starsza, mniej mnie to zajmuje. Długo walczyłam, by sobie zaufać i zrozumieć, że nie potrzebuję do tego cudzej walidacji. Duma mnie rozpiera, że w najtrudniejszym czasie nie uległam niczyim wpływom. Nawet jeśli bałam się odezwać, robiłam to uczciwie wobec siebie. Nigdy niczego nie udawałam. Gdy z czymś się nie zgadzałam, czułam się niekomfortowo, mówiłam o tym. Ale dziś robię to głośniej. Jest jeszcze jedna kwestia, którą chciałam poruszyć w kontekście piękna – oszpecenie się. W aktorstwie zdarzają się takie wyzwania jak rola Charlize Theron w „Monster” czy najnowsza Demi Moore w „Substancji”. Jakie bariery musisz pokonać jako aktorka, żeby stać się na ekranie czy na scenie nieatrakcyjną? Bycie nieatrakcyjną w kinie czy sztuce jest dla mnie szalenie atrakcyjne! Ciągnie mnie do tego. W jedną z takich ról wcieliłaś się w spektaklu Agaty Dudy-Gracz „Każdy musi kiedyś umrzeć, Porcelanko, czyli rzecz o wojnie trojańskiej”. Przeobraziłam się w nim w potworną pannę młodą i było to wspaniałe! Nie mam obsesji na punkcie swojego wyglądu, podobania się, szczególnie gdy kreuję postać. Po prostu lubię czuć się zadbana, czysta, pachnąca – bo zapach jest dla mnie bardzo istotny. Ale gdy jestem na planie, wolę być charakterystyczna. Takie filmy i takie role najbardziej mnie interesują. Czasem przerysowane, komiksowe. Nawet jeśli jest to skok na głęboką wodę, który nie wyjdzie, bardziej doceniam odwagę tworzenia niż ciągłe lawirowanie na bezpiecznej mieliźnie. W „The Office PL” wielokrotnie wyglądałam źle. I co myślałaś, gdy oglądałaś siebie taką na ekranie? Trzeba mieć do siebie dystans. Możliwość przeobrażenia się to największa frajda dla aktorki. A ile byłabyś w stanie zrobić dla wymarzonej roli? Kiedyś? Wszystko. Był czas, że deklarowałam, że mogłabym nawet wstrzyknąć kwas hialuronowy, gdyby wymagała tego rola. Dziś już nie. Uważam, że każda metamorfoza jest pożądana, o ile jest zdrowa, bez ingerencji o długotrwałych konsekwencjach. Dla roli mogę zrobić bardzo wiele w kontekście zaangażowania, przygotowania, stuprocentowego oddania. Pojawiasz się w rolach dramatycznych, m.in. w „Sali samobójców. Hejterze” Komasy czy „Rojście” Holoubka. Prywatnie jesteś zabawna, podobnie na ekranie, choćby w „The Office PL”. Wierzę Ci w dramacie i komedii. Ta ostatnia uchodzi za najtrudniejszy z gatunków. Też tak myślę. I czuję, że dopiero przy czwartym sezonie „The Office PL” poczułam wolność w budowaniu postaci Patrycji (managerki w siedzibie wody mineralnej Kropliczanka – przyp. red.) – tyle czasu ją rozpracowuję, że w końcu mogę powiedzieć, że ją rozumiem. Jak pracujesz nad tą rolą? To inny proces niż w przypadku budowania bohaterek dramatycznych? Nie jest aż tak odległy. Gdy zajęłam się Patrycją, znalazłam trzy panie, którew swoim zachowaniu, mowie, gestykulacji były przekomiczne i bardzo przekonujące. Ich sposób wyrażania się, wiara w dość abstrakcyjne rzeczy, o których mówiły, stały się punktem wyjścia dla mojej bohaterki. Na początku Patrycja wymyśla całą strategię funkcjonowania firmy, którą ma za zadanie odbudować. Z reżyserem (Maciejem Bochniakiem – przyp. red.) chcieliśmy więc pokazać fałszywą pewność siebie. I to było to! Jednak tak naprawdę najważniejsza w tym procesie była intuicja. Polegasz na niej? Bardzo, od zawsze. Pamiętam pierwszy rok studiów i fuksówkę, gdy jedna ze starszych studentek powiedziała: „Będziesz dobrą aktorką, bo masz świetną intuicję”. Nie rozumiałam tego. Inni dostali pochwały za świetny śpiew, taniec, dykcję. A ja za intuicję. Brzmiało jak wydmuszka. Dopiero po latach, zwracając świadomie uwagę na to, co mi pomaga, intuicja stała się moim głównym narzędziem aktorskim. Intuicja podobnie funkcjonuje na planie filmu, serialu jak na scenie teatralnej? Myślę, że tak. Na etat do teatru (Współczesnego – przyp. red.) trafiłam tuż po szkole. Jako najmłodsza w zespole byłam przerażona tym, jak mało wiem w kontraście do doświadczenia starszych aktorów. Niedługo potem wybuchła pandemia. Nie zdążyłam się zgrać z grupą, nie mogłam się odnaleźć, więc intuicja nie miała tam prawa zadziałać. Teraz, gdy jestem traktowana jak partner i czuję pewność siebie, moje podejście do pracy na planie czy na scenie niewiele się od siebie różni. Choć każdy reżyser w teatrze pracuje inaczej – Monika Strzępka na tekście, który jest święty. U Agaty Dudy-Gracz jest on nieistotny w porównaniu z budowaniem świata. Za to w „The Office PL” znów najważniejsze jest słowo. Im bardziej się od niego oddalamy, tym łatwiej przestrzelić. W aktorstwie po prostu nie można być skupionym na sobie i swoim ego. Jak mawia prof. Wiesław Komasa: „Brak pokory to śmierć dla artysty”. Zgadzam się. Skoro już o ego i metaforycznej śmierci aktora, to Mrożek pisał w listach: „Teatr jest praniem sumienia”. Zdarza Ci się je prać? Teatr daje mi raczej dziecięcą beztroskę, zapomnienie, bo to właśnie scena mnie uwiodła, jeśli chodzi o wybór ścieżki zawodowej. Drążąc więc temat teatru, tym razem słowami Leca z „Myśli nieuczesanych”: „Iluż to ludzi, schodząc ze sceny, zapomina się rozcharakteryzować”, muszę zadać pytanie: czy rzecz ta i Ciebie dotyczy? Rzadko, bo coraz więcej uwagi poświęcam byciu blisko siebie. Zbyt głębokie wchodzenie w role i zapominanie o tym, kim się jest w prawdziwym życiu, to synonim braku troski o swoje zdrowie. Oczywiście nie jest to łatwe, nie zawsze mi wychodzi tak, jak bym chciała. Przypominam sobie jednak, że w przeszłości wielokrotnie popełniałam ten błąd nierozcharakteryzowania się po zejściu ze sceny. Mam wrażenie, że czasami specjalnie taplałam się w emocjach, co z perspektywy czasu nigdy nie dawało dobrych efektów. Mimo całej swojej magii aktorstwo to wciąż tylko iluzja. A nie jest to kwestia błędu debiutanta, który chce wypłynąć na najgłębsze wody, bo uważa, że ma ku temu wszelkie umiejętności, aż nagle zaczyna się topić? Zgadzam się. Ten błąd popełniłam w swoim debiucie fabularnym, „Sali samobójców. Hejterze”. Chcieliśmy z Maćkiem Musiałowskim aż za bardzo, dostając tę wielką szansę pracy z Jankiem Komasą. Spełnienie marzeń, bo to wielki reżyser. Miałam poczucie, że muszę tę szansę wykorzystać nie na 100 proc., ale bez granic, by udowodnić wszystkim, że znalazłam się tu nieprzypadkowo. I przepadałam. Teraz wiem, że można z siebie dać o wiele więcej, jeśli się o siebie dba. Taka nauka. To niełatwe emocje. Ale aktorstwo bywa trudne. Co dziś czujesz, gdy przegrywasz? Ten zawód jest trochę o przegrywaniu. Najbardziej bolą więc porażki indywidualne, gdy staramy się o rolę miesiącami i na mecie okazuje się, że trafia do kogoś innego. Radzę sobie z tym różnie, ale ostatnio coraz lepiej. Bo? Bo chyba zaczęłam bardziej doceniać to, co w życiu prywatnym, niż to, co w zawodowym. Ostatnio przegrałam naprawdę ważny casting do roli, o której od zawsze słyszałam, że powinna być moja. Związałam się z tą myślą. Przechodziłam przez kolejne etapy przesłuchania, w końcu dotarłam do finału. I przegrałam. Gdy dowiedziałam się, że rola trafiła do kogoś innego, potraktowałam to osobiście: że nie byłam wystarczająco dobra, że mogłam lepiej, że trzeba było się dłużej przygotowywać. Ale po całym dniu, gdy kładłam się spać, pomyślałam: „Co to w ogóle zmienia?”. Naprawdę nic. Kocham swój zawód. Mam nadzieję, że będę mogła go uprawiać całe życie, a role, o których marzę, do mnie przyjdą. Jednak fakt, że mogłam zasnąć w wygodnym łóżku obok osoby, którą kocham, zmienia moją perspektywę. Wiem, że brzmi to jak wyświechtany frazes, ale wiem też, że kiedyś tego wszystkiego nie doceniałam, bo za wszelką cenę chciałam spełniać marzenia zawodowe. Byłam wobec siebie krytyczna, niedobra. I nie chcę już tak, bo donikąd mnie to nie zaprowadzi. Wszystkie decyzje, które w ostatnim czasie podejmuję, są po to, by nie iść na kompromisy, jeśli chodzi o mój komfort i zdrowie psychiczne. To chyba też kwestia ułożenia się ze swoim ego? To nieustanna praca. Chciałabym powiedzieć, że mnie to nie dotyczy… Ale bez ego aktor nie wyszedłby na scenę. No właśnie, bo ego bywa dobre, jeśli wykorzystujemy je we właściwy sposób. Bycie serdecznym dla ekipy jest dla mnie ważne. Nigdy nie zrozumiem, jak można wybaczać wszystkie nadużycia, tłumacząc: „Bo to wielki aktor” albo „Świetna aktorka”. Nie zgadzam się. Ego ma nam pomagać w budowaniu postaci, kreowaniu sceny, ale nigdy w zaszczuwaniu innych. Jesteśmy aktorami, lecz przede wszystkim ludźmi. Potrafisz jednak czasami w życiu przyaktorzyć? Jasne, że tak! Urodziłam się po to, żeby być aktorką! Uwielbiam się wygłupiać, rozbawiać ludzi i słuchać tego, co mają do powiedzenia. To też wypadkowa aktorskiego bycia, odwagi w komunikowaniu się z innymi, patrzenia im w oczy, braku wstydu na co dzień. Poza tym moi rodzice w dzieciństwie, gdy zaczynałam dyskutować, mówili mi: „Vanessa, ty już nie jesteś w teatrze”. To wszystko dlatego, że chodziłam wtedy często do teatru i lubiłam sobie pogadać. A kiedy opuszczasz kurtynę? Gdy wracam do domu, jestem z moimi najbliższymi. Wtedy wyłączam się z przestrzeni zawodowej, z potrzeby nieustannej walki o bycie uwzględnioną lub wybraną. Mam wielkie szczęście w życiu, bo otaczam się dobrymi osobami. Spełniam się w kinie, żyję tym, ale to mnie nie definiuje. I nigdy nie będzie. Kiedyś chciałam być aktorką, która dla sztuki poświęci wszystko, a zawód stanie się jej misją. Dziś nie wstydzę się powiedzieć, że najważniejsze dla mnie jest to, co w domu, a nie na scenie.
Gwiazda „Naznaczonych” Ella Balinski jest córką polskiego hrabiego i znanej modelki
Ella Balinska to nie tylko utalentowana aktorka znana z „Aniołków Charliego” i horroru „Naznaczeni”, ale także potomkini jednego z najstarszych polskich rodów szlacheckich.
Ella Balinska to nazwisko, które coraz częściej pojawia się w kontekście Hollywood. Młoda aktorka zyskała międzynarodową popularność dzięki roli w filmie „Aniołki Charliego” z 2019 roku, a teraz znów przykuwa uwagę fanów kina grozy. Balinska wystąpiła w najnowszym horrorze "Naznaczeni", który szybko zdobywa popularność na całym świecie. Film spotkał się z pozytywnym odbiorem widzów i recenzentów, a rola Balinskiej potwierdza jej niezwykły talent i wszechstronność aktorską. Ella Balinska w horrorze „Naznaczeni” – nowym hicie kinowym W „Naznaczonych” aktorka wciela się w główną bohaterkę, która zostaje uwikłana w serię przerażających zdarzeń związanych z siłami nadprzyrodzonymi. Jej charyzma i zdolności aktorskie sprawiają, że kreowana przez nią postać nabiera autentyczności i wzbudza w widzach skrajne emocje. Ella Balinska jest córką polskiego hrabiego i znanej modelki Nie wszyscy wiedzą, że Ella Balinska ma polskie korzenie. Jej ojciec, Kazimierz Baliński-Jundziłł, wywodzi się z polskiej arystokracji i rodu Jastrzębiec, jednego z najstarszych i najbardziej wpływowych rodów w historii Polski. Herb Jastrzębiec, który nosili jego przodkowie, przedstawia złotego jastrzębia na błękitnym tle i symbolizuje odwagę, honor oraz rycerską tradycję. Historia rodu Jastrzębiec sięga średniowiecza, a jego przedstawiciele odgrywali kluczową rolę w polskich dziejach. W XIV wieku ród ten należał do ścisłej elity rycerskiej, a jego członkowie brali udział w bitwie pod Grunwaldem w 1410 roku. W kolejnych wiekach Balińscy-Jundziłłowie angażowali się w politykę, sprawując urzędy wojewodów, kasztelanów i senatorów Rzeczypospolitej Obojga Narodów. W okresie zaborów ród ten aktywnie uczestniczył w walkach o niepodległość Polski. Niektórzy członkowie rodziny brali udział w powstaniach narodowych, w tym w Powstaniu Listopadowym i Styczniowym, za co wielu z nich zostało zesłanych na Syberię lub straciło swoje majątki. Po odzyskaniu niepodległości w 1918 roku ród skupił się na działalności społecznej, naukowej i kulturalnej, wspierając rozwój sztuki oraz nauki w Polsce. Kazimierz Baliński-Jundziłł, choć nie jest postacią publiczną na szeroką skalę, zajmował się biznesem i sztuką, a jego pasja do historii i kultury z pewnością wpłynęła na wychowanie córki. Podobno w rodzinnym archiwum znajdują się starodruki i dokumenty potwierdzające udział rodu w kluczowych wydarzeniach historycznych. Matką aktorki jest Lorraine Pascale, znana brytyjska modelka, szefowa kuchni i autorka książek kulinarnych. Pascale zdobyła popularność jako pierwsza czarnoskóra modelka, która pojawiła się na okładce amerykańskiego magazynu „Elle”. Po zakończeniu kariery w modelingu skupiła się na gotowaniu i prowadzeniu własnych programów kulinarnych. Pochodzenie aktorki to fascynująca mieszanka kultur – jej matka pochodzi z Jamajki, co sprawia, że Balinska łączy w sobie dziedzictwo europejskie i karaibskie. W wywiadach wielokrotnie podkreślała dumę ze swojego wielokulturowego dziedzictwa i uważa je za jedną z sił napędzających jej artystyczną karierę. Ella Balinska – kariera, filmy i plany na przyszłość Ella Balinska już teraz uchodzi za jedną z najbardziej obiecujących aktorek swojego pokolenia. Po debiucie w „Aniołkach Charliego”, zagrała główną rolę w serialu Netflixa „Resident Evil: Remedium”, gdzie wcieliła się w postać Jade Wesker. Mimo mieszanych recenzji samego serialu, jej kreacja została doceniona przez widzów i krytyków. Obecnie Balinska skupia się na rozwijaniu swojej kariery w Hollywood. Aktorka nie zwalnia tempa – po horrorze "Naznaczeni" zapowiada kolejne ekscytujące projekty. Chociaż nie zdradza jeszcze szczegółów, wiadomo, że planuje dalszą współpracę z prestiżowym studiem filmowym oraz angaż w produkcji science fiction. Fani spekulują, że może wcielić się w jedną z głównych ról w nadchodzącym filmie Marvela. Widzowie z pewnością będą śledzić jej dalsze poczynania na ekranie, a my z niecierpliwością czekamy na kolejne role, które umocnią jej pozycję w światowej kinematografii.
Filmy z Aną de Armas, które uczyniły z niej gwiazdę. Oto obowiązkowe produkcje dla fanów aktorki
Jest piękna i nie boi się aktorskich wyzwań. Ana de Armas zachwyciła już wieloma rolami. Które filmy z jej udziałem warto obejrzeć? Podpowiadamy!
Ana de Armas to jedna z najbardziej utalentowanych aktorek swojego pokolenia, która zdobyła międzynarodową sławę dzięki swoim niezwykle różnorodnym rolom. Jej kariera rozpoczęła się w hiszpańskiej telewizji, ale to Hollywood otworzyło przed nią drzwi do wielkich produkcji. Ana ma na koncie thrillery psychologiczne filmy akcji i dramaty biograficzne, starając się trafić do różnych widzów. Wybraliśmy kilka produkcji, które naszym zdaniem zasługują na szczególną uwagę, chcąc zaznajomić się z dorobkiem Any de Armas. Oto i one! „Kto tam?” (2015) Pojawienie się w „Kto tam?” (oryginalny tytuł brzmi „Knock, Knock”) w reżyserii Eli Rotha było jedną z pierwszych znaczących ról Any de Armas w anglojęzycznym kinie, co otworzyło jej drzwi do dalszej kariery w Hollywood. Ana wciela się tam w jedną z głównych postaci, obok Keanu Reevesa i Lorenzy Izzo. A o czym jest film? Ten thriller psychologiczny opowiada historię Evana Webbera (w tej roli Keanu Reeves), oddanego męża i ojca, którego życie zostaje wywrócone do góry nogami po niespodziewanej wizycie dwóch młodych kobiet podczas deszczowej nocy. Ana de Armas gra Bel, jedną z tych dwóch tajemniczych kobiet, które pukają do drzwi Evana pod pretekstem poszukiwania pomocy. Postać wykreowana przez de Armas łączy w sobie niewinność z manipulacją, co sprawia, że podczas seansu odczuwa się zarówno fascynację, jak i niepokój. View oEmbed on the source website „Blade Runner 2049” (2017) Jednym z kluczowym filmów z Aną de Armas jest bez wątpienia kontynuacja kultowego „Łowcy androidów” z 1982 roku, czyli „Blade Runnerj 2049”. W produkcji w reżyserii Denisa Villeneuve'a Ana de Armas wciela się w postać Joi, zaawansowanej sztucznej inteligencji stworzonej przez Wallace Corporation. Jest partnerką głównego bohatera, oficera K (granego przez Ryana Goslinga), który jest replikantem pracującym jako "blade runner" dla Departamentu Policji Los Angeles. Mimo że Joi jest niematerialnym hologramem, jej interakcje z K ukazują głębokie uczucia i pragnienie bycia realną, co dodaje warstwy refleksji na temat natury świadomości i miłości. Krytycy chwalili występ Any de Armas za wniesienie "trójwymiarowego ciepła" do postaci będącej cyfrową projekcją. View oEmbed on the source website „Na noże” (2019) Obraz w reżyserii Riana Johnsona przyniósł Anie de Armas spory rozgłos. Zagrała w nim Martę Cabrerę, pielęgniarkę i opiekunkę Harlana Thrombeya (Christopher Plummer), znanego pisarza powieści kryminalnych. Ich relacja opiera się na wzajemnym szacunku i zaufaniu. Kiedy Harlan umiera w tajemniczych okolicznościach, Marta staje się kluczową postacią w śledztwie prowadzonym przez detektywa Benoit Blanca granego przez Daniela Craiga. Obok postaci Marty nie da się przejść obojętnie. Wyróżnia się bowiem szczerością i empatią, co mocno kontrastuje z dysfunkcyjną rodziną Thrombeyów. „Na noże” to doskonała rozrywka i jeden z tych filmów, który trzyma w napięciu do ostatniej chwili. A Ana de Armas za swoją rolę otrzymała nominację do Złotego Globu w kategorii najlepszej aktorki w filmie komediowym lub musicalu. View oEmbed on the source website „Nie czas umierać” (2021) Na planie „Nie czas umierać”, czyli 25. filmu z serii o Jamesie Bondzie wyreżyserowanego przez Cary'ego Joji Fukunagę, Ana de Armas miała okazję ponownie spotkać się z Danielem Craigiem. Co ciekawe, Craig osobiście rekomendował ją do roli Palomy – młodej i energicznej agentki CIA, która wspiera Bonda podczas misji na Kubie. Choć postać de Armas nie jest rozbudowana czasowo, aktorce udało się stworzyć postać zapadającą w pamięć dzięki połączeniu charyzmy, humoru i imponujących umiejętności bojowych. Co więcej, Ana de Armas miała okazję pokazać "dziewczynę Bonda" w zupełnie nowym świetle jako równorzędną partnerkę w akcji. Trzeba przyznać, że w „Nie czas umierać” od Amy de Armas nie da się oderwać wzroku i czuje się niedosyt, że jej na ekranie tak mało. View oEmbed on the source website „Głęboka woda” (2022) „Głęboka woda” to jeden z najgłośniejszych obrazów w filmografii Amy de Armas. W tym thrillerze erotycznym w reżyserii Adriana Lyne'a, znanego z takich filmów jak „9 1/2 tygodnia” czy „Fatalne zauroczenie”, Ana de Armas wciela się w postać Melindy, żony Vica, granego przez Bena Afflecka, z którą tworzy pozornie idealne małżeństwo. W rzeczywistości ich związek opiera się na nietypowej umowie: aby uniknąć rozwodu, Vic pozwala Melindzie na liczne romanse. Melinda otwarcie flirtuje i angażuje się w relacje z innymi mężczyznami, często w obecności męża i wspólnych znajomych. Jej prowokacyjne zachowanie oraz manipulacyjna natura wprowadzają napięcie i niepewność, zwłaszcza gdy jej kochankowie zaczynają znikać w tajemniczych okolicznościach. Warto przypomnieć, że podczas pracy przy „Głębokiej wodzie” Anę de Armas i Bena Afflecka narodziło się uczucie. Ich związek trwał jednak tylko 10 miesięcy, a Ana spomina je jako „okropne doświadczenie”, ze względu na wzmożone zainteresowanie medialne. View oEmbed on the source website „Blondynka” (2022) „Blondynka” to bez wątpienia jeden z najważniejszych filmów w dotychczasowej karierze Any de Armas. W obrazie w reżyserii Andrew Dominika, będącego adaptacją powieści Joyce Carol Oates, kubańska aktorka zagrała najsłynniejszą blondynkę w historii Hollywood, czyli Marilyn Monroe. Film, wyprodukowany przez platformę Netflix, przedstawia fikcyjną interpretację życia Monroe. Aby przygotować się do roli, de Armas intensywnie studiowała życie i sposób bycia Monroe, m.in. pracując przez rok z trenerem dialektu, aby opanować charakterystyczny głos ikony. Jej zaangażowanie i transformacja zostały docenione przez krytyków, którzy chwalili jej zdolność do oddania zarówno wyglądu, jak i wewnętrznych przeżyć Monroe. W efekcie Ana de Armas otrzymała nominację do Oscara za najlepszą rolę pierwszoplanową, ale niestety nie wróciła do domu ze statuetką. View oEmbed on the source website „Gray Man” (2022) W tej produkcji Netflixa, w reżyserii Anthony'ego i Joe Russo, Ana de Armas wcieliła się w postać Dani Mirandy, agentki CIA. Wspiera ona misję Courtneya Gentry'ego (Ryan Gosling), znanego jako Sierra Six, najzdolniejszego agenta CIA, który przypadkowo odkrywa mroczne tajemnice agencji. W wyniku tego staje się celem psychopatycznego byłego współpracownika, Lloyda Hansena (Chris Evans), oraz międzynarodowych zabójców. W „Gray Man” Ana de Armas onownie miała okazję pracować z Ryanem Goslingiem oraz Chrisem Evansem. Wcześniej de Armas i Gosling wystąpili razem w „Blade Runner 2049”, a z Evansem spotkała się na planie „Na noże”. Film spotkał się z mieszanymi recenzjami. Podczas gdy niektórzy chwalili jego dynamiczne sceny akcji i obsadę, inni krytykowali przewidywalność fabuły. W serwisie Rotten Tomatoes „Gray Man” uzyskał 44% pozytywnych recenzji od krytyków, podczas gdy widzowie ocenili go na 68%. „Randka, bez odbioru” (2023) „Randka, bez odbioru”, czyli „Ghosted” to amerykańska komedia akcji z 2023 roku w reżyserii Dextera Fletchera. W filmie Ana de Armas wciela się w postać Sadie, tajnej agentki CIA, która nawiązuje niespodziewaną relację z Cole'em (Chris Evans), zwykłym mężczyzną poszukującym miłości. Ich przypadkowe spotkanie prowadzi do serii międzynarodowych przygód, podczas których muszą współpracować, by ocalić świat. To kolejny raz, kiedy Ana de Armas wcieliła się w rolę agentki. I ponownie towarzyszył jej na ekranie Chris Evans, z którym wcześniej współpracowała przy filmach „Na noże” i „Gray Man”. View oEmbed on the source website Filmy z Aną de Armas to niezwykle różnorodna kolekcja produkcji, w której znajdziemy zarówno widowiskowe kino akcji, jak i przejmujące dramaty. Aktorka nie boi się wyzwań i stale udowadnia, że potrafi odnaleźć się w każdej roli – od futurystycznego hologramu w „Blade Runner 2049”, przez tajną agentkę w „Nie czas umierać”, po dramatyczne kreacje w „Blondynce” czy „Głębokiej wodzie”. Jej kariera rozwija się w zawrotnym tempie, a kolejne projekty tylko potwierdzają, że jest jedną z najbardziej wszechstronnych aktorek swojego pokolenia. Już wkrótce zobaczymy ją w „Ballerina. Z uniwersum Johna Wicka”, którym Ana de Armas wciela się w główną rolę baletnicy poszukującej zemsty. A póki co warto przypomnieć sobie lub nadrobić inne tytuły z jej udziałem.
Donna Summer: “królowa disco”, która zahipnotyzowała świat utworem “Love To Love You Baby”
Donna Summer już zawsze będzie kojarzyła nam się z hitami “I Feel Love” czy “Love To Love You Baby”. Jej historia od zwyczajnej dziewczyny z Bostonu do “królowej disco” pełna była wyboistości i zakrętów. Donna Summer jak nikt inny zasługuje na to, żeby dzisiaj każdy znał jej nazwisko.
W tym artykule: Donna Summer: od gospel do rocka Donna Summer i jej hit “Love To Love You Baby” Donna Summer zagrała w filmie “Dzięki Bogu już piątek” Donna Summer: nowy rozdział i mroki przeszłości Donna Summer: Pieniądze szczęścia nie dają Donna Summer: od gospel do rocka “Królowa disco”, bo tak nazywano Donnę Summer, była jedną z najważniejszych ikon muzyki lat 70. i 80. Urodzona jako LaDonna Adrian Gaines 31 grudnia 1948 roku w Bostonie, wychowywała się w religijnej rodzinie. Jej ojciec był rzeźnikiem, a matka uczyła w podstawówce. Donna jako mała dziewczynka śpiewała w kościelnym chórze. Podczas jednego z nabożeństw dziesięciolatka wystąpiła solo. Kiedy zgromadzeni usłyszeli w jej wykonaniu jeden z kościelnych utworów, płakali ze wzruszenia. To właśnie wtedy Donna wyznała, że Bóg przemówił do niej i przepowiedział, że będzie sławna. “Wiem, że ludziom, którzy nie wierzą, może wydać się to dziwne. Ale ja wierzę” - wyznała. Dziewczynka wzięła sobie te słowa do serca i robiła wszystko, żeby tak się stało. Śpiewała w kościele i brała udział w szkolnych wydarzeniach muzycznych. Jednak szybko zmieniła repertuar. Za nową idolkę wybrała Janis Joplin, a w 1967 roku dołączyła do zespołu rockowego The Crow. Wtedy też ku niezadowoleniu rodziców porzuciła szkołę i zmieniła swój wizerunek. Koncertując z zespołem w Nowym Jorku, trafiła na casting do musicalu “Hair”, który przygotowywał się do międzynarodowego tourné. Donna otrzymała angaż, a musical z Broadwayu przeniósł się do Monachium. Przez kilka lat Donna występowała na deskach teatru, biorąc udział również w innych przedstawieniach muzycznych: “Show Boat” czy “Godspell”. Tak poznała austriackiego aktora Helmutha Sommera, z którym wzięła ślub. Wkrótce potem została mamą. Na świat przyszła córka pary, Mimi. “Nie marzyłam o byciu matką. Wcześniej nie sądziłam, że kiedykolwiek będę mieć dzieci. Po prostu płonął we mnie za silny ogień” - wyznała. Małżeństwo nie przetrwało próby czasu i po kilku latach para rozwiodła się. Donna nazwisko po mężu “Sommer” zmieniła na “Summer” i tak narodziła się Donna Summer. Donna Summer i jej hit “Love To Love You Baby” Przełomem w jej karierze było spotkanie z włoskim producentem Giorgio Moroderem, który razem z Petem Bellotte prowadził w Monachium małą wytwórnię. Pod ich skrzydłami w 1974 roku wydała singiel „Denver Dream” oraz jej pierwszy album “Lady of the Night”. Chociaż tytułowy utwór trafił na szczyty list przebojów w Holandii, to daleko mu było do podbicia Europy. Dopiero rok później (1975) powstał hit, o którym usłyszał cały świat. “Love To Love You Baby” w wykonaniu Donny Summer elektryzowało sensualnym głosem tak, że początkowo BBC odmówiło emitowania go na antenie. Utwór dotarł na szczyty list przebojów w USA i Kanadzie. Kariera Donny nabierała tempa. Artystka wchodziła do studia i nagrywała kolejne albumy. Trudno było dorównać “Love To…” Dopiero w 1977 r. nagrała “I Feel Love” z rewolucyjnym wówczas elektronicznym brzmieniem. Płyta “I Remember Yesterday”, z której pochodził utwór, pokryła się złotem w USA i Wielkiej Brytanii. Jeszcze w tym samym roku został wydany album “Once Upon a Time…” z takimi hitami jak “I Love You” i “Rumour Has It”. Płyta również uzyskała status złotej na rynku brytyjskim i amerykańskim. Donna Summer zagrała w filmie “Dzięki Bogu już piątek” W 1978 roku Donna Summer wystąpiła w filmie “Dzięki Bogu już piątek”, gdzie wcieliła się w rolę Nicole Sims, młodej piosenkarki marzącej o występach w klubie disco. Nagrała również kilka piosenek do filmu, w tym przebój “Last Dance”. Singiel został nagrodzony Oscarem, Złotym Globem oraz nagrodą Grammy. Rok później Summer nagrała kolejny album “Bad Girl”, który opowiadał o prostytucji niezamożnych dziewczyn. Dwupłytowy album łączył brzmienia disco z elementami rocka oraz muzyki elektronicznej. Donna Summer razem z Barbrą Streisand nagrała singiel “No More Tears”, który stał się numerem jeden w USA. Piosenka promowała zarówno album Streisand jak i składankę Summer. Donna Summer: nowy rozdział i mroki przeszłości W lipcu 1980 roku Summer związała się z wokalistą zespołu Brooklyn Dreams, Bruce'em Sudano. Kilka miesięcy później na świecie pojawiła się pierwsza córka pary - Brooklyn, a półtora roku później druga córka - Amanda. Donna odcięła się od dotychczasowej wytwórni Casablanca Records i postanowiła zmienić swój muzyczny styl. Tak trafiła do Geffen Records i rozpoczęła współpracę między innymi z Quincy Jones, Michael Omartian, którzy zaproponowali całkowicie inny od dotychczasowego repertuar. Intensywny czas w życiu zawodowym i prywatnym sprawił, że Donna zaczęła mieć stany lękowe i wpadła w depresję. Do tego wróciły bolesne doświadczenia z przeszłości (artystka była molestowana przez pastora). Uzależniła się od leków i podejmowała próby samobójcze. Po kolejnym załamaniu nerwowym Donna powróciła do wiary. Postanowiła, że już nigdy więcej nie zaśpiewa „Love To Love You Baby”. Jej utwory „I Believe in Jesus”, „He’s a Rebel” i „Forgive Me” oraz nowy wizerunek sceniczny były tego dowodem. Donna Summer: Pieniądze szczęścia nie dają “Pieniądze i sukces nie dają szczęścia. Przekonałam się o tym na własnej skórze. Najsmutniejsze lata mojego życia przypadły na szczyt mojej kariery” - mówiła w dokumencie “Love to love you: Donna Summer”. W ostatnich latach Donna Summer podejmowała próby powrotu na szczyt. W 2008 roku po siedemnastu latach wydała album “Crayons”. - “Chciałam, by był wielobarwny i wielokierunkowy, smakował całym światem”. I właśnie taki był. Łączył brzmienia R&B, dance-pop, hip-hop, pop, nawet bossa-novę. Magazyn Billboard o płycie napisał: “zaskakująco żywy zestaw piosenek, w których była diva disco zetknęła się z załogą młodych współpracowników”. Rok później Summer wystąpiła podczas uroczystości wręczenia Pokojowej Nagrody Nobla Barackowi Obamie. Gwiazda razem z Królewską Norweską Orkiestrą Symfoniczną wykonała kilka swoich największych przebojów z lat 70. i 80., w tym hit “Last Dance”, który przeszedł do historii. Donna Summer zmarła 17 maja 2012 roku w swoim domu w Naples. Chorowała na nowotwór płuca, którego zdiagnozowano u niej 10 miesięcy wcześniej. „Straciliśmy kobietę wielu cnót, z którą największą była wiara”, napisała rodzina, informując o śmierci Summer. Śmierć artystki opłakiwali najbliżsi oraz gwiazdy. "Niewielu wokalistów wywarło tak wielki wpływ na muzykę światową, jak Donna Summer. Jej śmierć stanowi koniec pewnej ery" - napisała Gloria Estefan. "Była prawdziwą Królową Disco. Będzie jej nam bardzo brakowało", dodała La Toya Jackson.
Fran Drescher: jak serialowa “Niania” stała się głosem kobiet walczących o zdrowie i równość?
Fran Drescher to jedna z najbardziej rozpoznawalnych aktorek lat 90. Kultowa rola w serialu “Niania” przyniosła jej ogromną popularność. Ale Fran dzisiaj bardziej kojarzona jest jako aktywistka i liderka. Nie bez powodu została nazwana “prezydentką”.
W tym artykule: Fran Drescher: marzenie mam Fran Drescher, czyli słynna Niania Życie prywatne Fran Drescher z dramatem w tle Fran Drescher: walka o zdrowie Fran Drescher prezydentką Fran Drescher: marzenie mam Francine Joy Drescher urodziła się 30 września 1957 roku w Queens w Nowym Jorku w rodzinie o korzeniach żydowskich. Wychowywana w duchu tradycyjnych wartości, od wczesnych lat wykazywała nieprzeciętną charyzmę i zamiłowanie do występów. Jej matka Sylvia była konsultantką ślubną, a ojciec Morty pracował jako analityk systemów. Dorastanie w dzielnicy Flushing ukształtowało jej charakterystyczny akcent, który stał się jej znakiem rozpoznawczym. Po ukończeniu Hillcrest High School, Fran rozpoczęła naukę w Queens College, choć szybko porzuciła studia na rzecz spełniania marzeń o aktorstwie. Podejmowała się różnych zajęć: pracowała jako fryzjerka i kelnerka. Fran Drescher rozpoczęła swoją karierę od epizodycznych ról w filmach takich jak “Gorączka sobotniej nocy” (1977), gdzie zagrała dziewczynę o uwodzicielskim temperamencie. To ona powiedziała do Johna Travolty słynne zdanie: “Czy w łóżku jesteś tak dobry jak na parkiecie?” Później była jeszcze rola w “This Is Spinal Tap” (1984), w którym wcieliła się w menadżerkę Bobbi Flekman. Jednak prawdziwy przełom nastąpił w 1993 roku, kiedy stworzyła i zagrała główną rolę w kultowym serialu “Niania”. Fran Drescher, czyli słynna Niania Postać Fran Fine, pełnej energii, odważnej i stylowej opiekunki dzieci z Nowego Jorku w serialu “Niania”, stała się fenomenem kulturowym. Drescher, będąca zarówno gwiazdą, jak i współtwórczynią serialu, wykreowała bohaterkę, która łączyła błyskotliwy humor z wrażliwością i siłą. Serial doczekał się sześciu sezonów i zdobył międzynarodową popularność, inspirując m.in. adaptację w Polsce (“Niania” z Agnieszką Dygant). "Kiedy zaczęłam tworzyć The Nanny, wiedziałam, że chcę opowiedzieć historię dziewczyny, która, mimo że nie wpisuje się w typowy wizerunek Hollywood, ma coś ważniejszego – serce i determinację" – wspomina Fran w jednym z wywiadów dla The Hollywood Reporter. Styl Fran Drescher, zarówno w serialu, jak i w rzeczywistości, był odzwierciedleniem jej osobowości – ekstrawagancki, odważny i pełen kolorów. Kostiumy z “The Nanny”, w tym sukienki od Moschino czy Jean Paula Gaultiera, do dziś są inspiracją dla współczesnych projektantów. "Moda była dla mnie sposobem na pokazanie, kim jestem – głośną, odważną kobietą, która nie boi się wyróżniać”, mówiła. Życie prywatne Fran Drescher z dramatem w tle W 1978 roku Fran Drescher wyszła za mąż za Petera Marca Jacobsona, którego poznała w szkole średniej. Siedem lat później rozegrał się dramat. Dwaj uzbrojeni mężczyźni włamali się do ich domu, obezwładnili męża, a następnie zgwałcili aktorkę i jej przyjaciółkę. "Jedyne, czego w takiej chwili chcesz, to wyjść z tego cało. Policja powiedziała mi: cokolwiek zrobiłaś, postąpiłaś dobrze, bo żyjesz", mówiła po latach. Drescher razem z policyjnym rysownikiem stworzyła portret pamięciowy napastnika. Okazało się, że gwałtu dokonał mężczyzna, który w chwili napaści był na zwolnieniu warunkowym. Po aresztowaniu został skazany na podwójne dożywocie. Usłyszał wyrok 150 lat więzienia bez możliwości zwolnienia warunkowego. "Mam pewność, że został zamknięty na zawsze i już nigdy nikogo nie zgwałci. Nie muszę się bać, że go spotkam", komentowała w rozmowie z Larrym Kingiem w CNN. "To doświadczenie było dla mnie traumatyczne. Czułam, jak rozpadam się na milion kawałków", wyznała Fran Drescher. W 1996 roku razem z mężem ogłosili separację. Wcześniej Peter Jacobson zrobił coming out. Para rozwiodła się w grudniu 1999 roku, ale pozostali przyjaciółmi. "Miłość nie zawsze musi wyglądać tak, jak oczekujemy. Peter i ja jesteśmy rodziną, niezależnie od wszystkiego," powiedziała w wywiadzie dla magazynu “People”. Po latach wspólnie nakręcili sitcom “Szczęśliwi rozwodnicy” na podstawie własnych doświadczeń. Fran Drescher w 2014 r. ponownie wyszła za mąż za lekarza hinduskiego pochodzenia, Shivę Ayyaduraia. Dwa lata później małżeństwo zakończyło się. Fran Drescher: walka o zdrowie Aktorka w 2000 roku usłyszała diagnozę raka szyjki macicy. Konieczna była operacja. "To było dziwne – i poetyckie – że wszystkie moje narządy rozrodcze miały raka. Jednocześnie zadziwiające było również zrozumienie, że ból, jeśli się nim nie zajmiesz, odnajdzie drogę do właściwego miejsca w ciele" – pisała aktorka w felietonie na łamach “InStyle”. Choroba, choć stanowiła ogromne wyzwanie, stała się dla niej impulsem do działania. Po latach założyła fundację Cancer Schmancer, która edukuje kobiety na temat wczesnego wykrywania nowotworów. "Moim celem jest, aby żadna kobieta nie musiała przechodzić przez to, co ja. Wiedza to potężne narzędzie", mówi Fran. Fran Drescher była również doradczynią rządu w temacie dbania o zdrowie i profilaktyki. “W mojej historii najbardziej porusza mnie fakt, że nie jest ona wyjątkowa. Miliony kobiet na całym świecie muszą przechodzić przez ten sam koszmar, bo system nie jest zainteresowany zadbaniem o ich zdrowie. Moją życiową misją jest to zmienić” - mówiła podczas zgromadzenia ogólnego ONZ. Aktorka wydała dwie książki: autobiografię "Cancer Schmancer" oraz humorystyczny poradnik "Enter Whining". Fran Drescher prezydentką W 2021 roku Fran Drescher stanęła na czele historycznego strajku Amerykańskiej Gildii Aktorów SAG-AFTRA. Jej płomienna przemowa w 2023 roku odbiła się szerokim echem: "Nie będziemy dłużej akceptować modelu, w którym artyści są traktowani jak towar. Nasz czas jest teraz. Musicie podzielić się z nami swoim bogactwem, bo bez nas nie istniejecie" – mówiła w imieniu przeszło 160 tys. aktorów i aktorek domagających się godnych warunków pracy. W czasach, gdy Hollywood zmaga się z wieloma wyzwaniami, Fran jest przykładem liderki, która nie boi się podważać status quo. Jak sama mówi: "Nie chodzi o to, ile razy upadniesz, ale o to, ile razy wstaniesz i co zrobisz, by zmienić świat."