„Polska odpowiedź na światowe thrillery”. Netflix wskrzesił ten serial po dekadzie nieobecności
Gdy tylko pojawił się na antenie, szybko zdobył wiernych widzów w TVP i zyskał status jednego z najmocniejszych polskich kryminałów. Potem na lata zniknął. Na szczęście Netflix sięgnął po tę historię, przywrócił ją do życia i po dekadzie przerwy dał jej trzeci sezon – równie intensywny i wciągający jak poprzednie.
Polskie morze ma w sobie coś więcej niż tylko wakacyjny spokój i pocztówkowe widoki. Tam, gdzie są porty, od zawsze pojawiały się historie, o których nie mówi się głośno. Przemyt, szybkie pieniądze, układy zawierane gdzieś na zapleczu. Zasada jest prosta i stara jak świat: okazja czyni złodzieja. I właśnie w tej rzeczywistości osadzony jest jeden z najmocniejszych polskich thrillerów ostatnich lat. Serial „Krew z krwi”, który nie opowiada o pościgach i spektakularnych akcjach, tylko o decyzjach - tych, które podejmuje się raz, a ich konsekwencje ciągną się latami. To historia kobiety, która miała żyć inaczej. Ale życie napisało dla niej zupełnie inny scenariusz. Fabuła serialu „Krwi z krwi” W centrum tej historii jest Carmen - bohaterka grana przez Agatę Kuleszę. Kobieta, która zrobiłaby wszystko, żeby żyć normalnie. Problem w tym, że jej życie od początku było dalekie od „normalności”. Córka mafijnego bossa, żona przemytnika, matka trójki dzieci. Przez lata próbowała trzymać się z dala od przestępczego świata, ale kiedy jej mąż ginie w mafijnych porachunkach, nie ma już wyboru - musi przejąć jego interesy by chronić rodzinę. To punkt wyjścia dla historii, która z sezonu na sezon robi się coraz bardziej duszna. Bo serial „Krew z krwi” nie opowiada o spektakularnych akcjach, tylko o konsekwencjach. Zdrady, układy, decyzje bez dobrego wyjścia. I kobieta, która balansuje między rolą matki a kimś, kogo sama kiedyś się bała - a kim musi się stać, aby przeżyć. View oEmbed on the source website Polski kryminał, który myśli bardziej europejsko „Krew z krwi” od początku wyróżniała się na tle rodzimych produkcji. Nie buduje napięcia wyłącznie na akcji. Dużo ważniejsze są relacje, niedopowiedzenia i konsekwencje. Kamera zostaje przy bohaterach dłużej niż wypadałoby w klasycznym kryminale - jakby nie chciała pozwolić im uciec od własnych decyzji. W tym sensie bliżej mu do europejskich thrillerów niż do schematycznych policyjnych historii. Gęstych, emocjonalnych, opartych na atmosferze, a nie tempie. Serial, który zniknął i wrócił po latach Pierwszy sezon pojawił się w 2012 roku na antenie TVP, drugi trzy lata później - i przyciągnął przed ekrany miliony widzów. Gdy wszystko wskazywało na to, że tytuł otrzyma kolejny sezon - wtedy, niespodziewanie historia urwała się na długo - na tyle długo, że wielu widzów uznało, że to już zamknięty rozdział. Aż do momentu, kiedy serial trafił do streamingu. Na Netflix zaczął żyć drugim życiem - już nie jako telewizyjna premiera, ale jako odkrycie „na nowo”. Widzowie wracali do historii Carmen, polecali ją dalej, a produkcja zaczęła znów funkcjonować w obiegu. I wtedy wydarzyło się coś rzadkiego: zdecydowano się wrócić do tej opowieści po niemal dekadzie przerwy i dać jej 3. sezon. Trzeci sezon „Krwi z krwi”, czyli kontynuacja bez resetu Nowe odcinki, które pojawiły się na zlecenie platformy Netflix w 2025 roku nie udają, że zaczynają wszystko od nowa. To pełnoprawna kontynuacja - z tą samą bohaterką, tym samym ciężarem i światem, który nie stał się mniej skomplikowany przez upływ czasu. Carmen próbuje poukładać swoje życie po wydarzeniach z poprzednich sezonów, ale przeszłość bardzo szybko wraca. I znów pojawiają się wybory, które nie mają bezpiecznych odpowiedzi. To nadal historia o tym, jak trudno jest wyjść z systemu, który już raz przyjęło się za swój. View oEmbed on the source website Obsada, która trzyma ciężar historii Duża część siły tego serialu wynika z obsady. Oprócz Agaty Kuleszy pojawiają się m.in. Ilona Bielska, Adam Woronowicz, Łukasz Simlat, Przemysław Bluszcz, Jerzy Grałek, Bartłomiej Topa, Maciej Musiał, Izabela Kuna i Szymon Bobrowski. To aktorstwo, które nie „gra gatunku”, tylko buduje wiarygodność świata - bez przesadnej stylizacji, raczej w kierunku surowości niż efektu. Moją ulubioną postacią jest Luter, grany przez Mariusza Bonaszewskiego, który nie jest typową postacią drugoplanową. To raczej ktoś, kto pojawia się w historii jak cień - bez nadmiaru słów, bez potrzeby tłumaczenia swojej obecności. Nie dostajemy klasycznej przeszłości ani pełnej biografii, która porządkuje jego działania. Zamiast tego jest wrażenie, że Luter po prostu „jest częścią układu” - lojalny wobec zasad, których nikt głośno nie nazywa, i zawsze o krok przed emocjami innych bohaterów. W świecie „Krew z krwi” działa raczej jak cichy wykonawca układów niż ich komentator. I właśnie ta niejednoznaczność działa najmocniej. Bo do końca nie wiadomo, czy stoi po stronie ochrony, czy zagrożenia - a może jednego i drugiego jednocześnie. Gdzie obejrzeć serial „Krew z krwi”? Serial po dekadzie od premiery cieszy się bardzo dobrymi ocenami widzów: – ok. 7,7/10 na Filmwebie – ok. 7,5/10 na IMDb Najwięcej pochwał zbiera Agata Kulesza i klimat produkcji - gęsty, intensywny, momentami wręcz przytłaczający. Choć - jak to zwykle bywa - zdania o późniejszych sezonach są bardziej podzielone, jedno się nie zmienia: to serial, który zostaje z widzem na dłużej. Wszystkie 3 sezony są dostępne dla widzów na platformie Netflix.
Ten thriller polityczny z Kuleszą i Bołądź obejrzało w kinach prawie pół miliona ludzi. Teraz trafił na Netflix
Kontrowersyjny, intensywny i momentami irytujący, ale jednocześnie wciągający bez reszty. „Służby specjalne” Patryka Vegi właśnie trafiły na Netflix i ponownie przyciągają widzów, którzy szukają mocnego kina sensacyjnego.
Kino Patryka Vegi trudno pomylić z czymkolwiek innym i równie trudno przejść obok niego obojętnie. To mieszanka sensacji, politycznych aluzji i brutalnie podanej rzeczywistości, która często udaje, że jest bliżej życia niż klasycznego filmu. Vega lubi tempo, chaos i emocje podkręcone do maksimum, a jego historie bardziej „atakują” widza, niż spokojnie go prowadzą. Jedni widzą w tym przesadę, inni wciągający styl bez filtra, ale efekt jest zawsze ten sam: dużo hałasu, dużo dyskusji i bardzo mało neutralnych opinii. Teraz film "Służby specjalne" można obejrzeć na Netflix. "Służby specjalne" - o czym jest film? „Służby specjalne” to sensacyjny thriller o kulisach działania polskiego wywiadu po likwidacji Wojskowych Służb Informacyjnych. Nowo powstałą tajną jednostkę tworzą agenci o skomplikowanych życiorysach i niejednoznacznych motywacjach, którzy szybko zostają wciągnięci w świat politycznych układów, manipulacji i bezwzględnych operacji. Film śledzi ich misje w kraju i za granicą, pokazując, jak cienka jest granica między lojalnością a zdradą oraz jak łatwo w tej rzeczywistości zatracić własne zasady. Fabuła balansująca na granicy fikcji i „dokumentu” (OPINIA) „Służby specjalne” to kino, które jednocześnie potrafi irytować i wciągać bez reszty. Patryk Vega eksperymentuje z formą - stosuje dynamiczny, momentami chaotyczny montaż i zabiegi stylizowane na dokument. Scenariusz bywa nieprzejrzysty, a natłok wątków może dezorientować. Mimo to film broni się tempem, napięciem i wyrazistymi postaciami. Jednym z najbardziej intrygujących elementów są nawiązania do prawdziwych wydarzeń i postaci życia publicznego. W tle pobrzmiewają echa głośnych spraw politycznych, a niektóre ekranowe postacie wydają się niepokojąco znajome. To zabieg ryzykowny, ale skuteczny - widz zaczyna zadawać sobie pytanie, gdzie kończy się fikcja, a zaczyna rzeczywistość. Mocne role Chabiora i Bołądź Największym atutem pozostaje obsada - szczególnie Janusz Chabior i Olga Bołądź, którzy nadają swoim bohaterom autentyczność i głębię. To produkcja niedoskonała, ale hipnotyzująca - taka, od której trudno się oderwać. Co istotne, również drugi plan robi wrażenie - pojawiają się m.in. Agata Kulesza, Andrzej Grabowski czy Kamila Baar, a każda z tych postaci ma w tej historii swoje wyraźne miejsce. Netflix daje filmowi drugie życie Dziś „Służby specjalne” wracają dzięki streamingowi. Film Patryka Vegi można oglądać na Netfliksie.
To najbardziej poruszający polski film ostatnich lat. Dotyka tematu, którego boi się każdy. W obsadzie: Topa i Kulesza
Ten polski film przywodzi na myśl „Aftersun” i filmy Krzysztofa Kieślowskiego. Podobnie jak głośny dramat z 2022 roku, obraz z Bartłomiejem Topą i Agatą Kuleszą mocno uderza, opowiadając o odchodzeniu, pamięci i próbie oswojenia traumy.
Depresja i radzenie sobie z traumą to jedne z najczęściej poruszanych tematów we współczesnym kinie. W polskim kinie nie brakuje poruszających filmów o żałobie i próbie ułożenia życia po stracie bliskiej osoby. Do najciekawszych należą „33 sceny z życia”, opowiadające o oswajaniu choroby i odchodzenia rodziców, „Moje córki krowy”, które z czułością i bez taniego sentymentalizmu pokazują dwie siostry mierzące się z umieraniem rodziców, oraz „Jak najdalej stąd” – kameralny film o nastolatce próbującej odnaleźć się po śmierci ojca. Warto zwrócić uwagę także na „Minghun”, opowieść o ojcu przeżywającym stratę córki, oraz „Trzy kolory: Niebieski”, jeden z najważniejszych ekranowych portretów żałoby i emocjonalnego odrętwienia po utracie najbliższych. „Innego końca nie będzie” to opowieść o emocjach po stracie, które potrafią ścisnąć za gardło i nawet jeśli na zewnątrz wszystko wygląda normalnie, mogą ciągnąć się latami. O bólu, trudnych momentach i o tym, jak każdy próbuje sobie poradzić z żałobą. Film, który porusza do głębi - o czym jest „Innego końca nie będzie”? Film opowiada historię trójki rodzeństwa i ich mamy, którzy próbują na nowo poukładać sobie życie po nagłej śmierci ojca. Podczas pakowania rzeczy przed przeprowadzką Ola znajduje rodzinne kasety wideo. Razem z młodszym bratem Pipkiem i najmłodszą siostrą Ajką postanawiają odtworzyć zdjęcia z dzieciństwa i wrócić do dawnych wspomnień. Z czasem Ola odkrywa jednak, że każde z nich przeżywa stratę inaczej — w samotności, bez rozmowy i wsparcia. Jej próba skonfrontowania się z rodziną sprawia, że tłumione emocje w końcu wychodzą na powierzchnię, a napięcie, które od dawna wisiało w powietrzu, zaczyna pękać. „Innego końca nie będzie” to opowieść o relacjach, które bywają najtrudniejsze — bo są najbliższe. To historia rodziny, w której napięcia, niewypowiedziane żale i próby odbudowania więzi stają się osią fabuły. Twórcy nie idą w melodramat, nie szukają tanich wzruszeń. Zamiast tego proponują widzowi kino o emocjach, które są prawdziwe: nieoczywiste, często bolesne, ale znajome. Ogromną siłą filmu jest obsada, a szczególnie Agata Kulesza. Aktorka wciela się w postać kobiety, która po śmierci męża musi odnaleźć nowy sens życia. Aktorka po raz kolejny udowadnia, że potrafi stworzyć bohaterkę złożoną, niejednoznaczną, prawdziwą. Jej ekranowa obecność ma w sobie coś hipnotyzującego: emocje są tu podskórne, ukryte w spojrzeniach, w zawieszeniach głosu, w drobnych gestach. „Innego końca nie będzie”: porównania do Kieślowskiego Nie bez powodu „Innego końca nie będzie” bywa porównywany do kina Krzysztofa Kieślowskiego — refleksyjnego, skupionego na emocjach, ciszy i moralnych pęknięciach, które nie zawsze widać na pierwszy rzut oka. Tu również liczy się atmosfera, rytm opowieści, a przede wszystkim to, co niewypowiedziane. Krytycy filmowi z uznaniem wypowiadają się o debiucie Moniki Majorek. Film chwalony był za subtelną narrację, głębię emocjonalną, poetycki obraz oraz wyważone tempo.
Wstrząsający film Wojtka Smarzowskiego z Agatą Kuleszą i Marcinem Dorocińskim na Prime Video. Zdobył aż 7 Orłów
Do streamingu wraca jeden z najgłośniejszych i najbardziej wstrząsających filmów w reżyserii Wojciecha Smarzowskiego. Chodzi o "Różę" z Agatą Kuleszą i Marcinem Dorocińskim. Film zdobył siedem Orłów, w tym za najlepszy film, reżyserię i scenariusz.
Są filmy, które nie tyle się pamięta, ile nosi w sobie przez lata. „Róża” Wojciecha Smarzowskiego z 2011 roku za sprawą streamingu wraca do widzów. To opowieść, która potrafi poruszyć do głębi, a po latach jej siła nie słabnie. Nadal jest w niej ten sam chłód, ten sam ciężar, o którym trudno zapomnieć. To kino ciężkie, gęste od emocji i prawdy, rozgrywające się na Mazurach latem 1945 roku. W pejzażu naznaczonym wojną, strachem i brutalnym przesuwaniem granic. "Róża" - o czym jest film? „Róża” to poruszający dramat wojenny Wojciecha Smarzowskiego, którego akcja rozgrywa się na Mazurach tuż po zakończeniu II wojny światowej. Film opowiada o Tadeuszu, byłym żołnierzu Armii Krajowej, który trafia do domu Róży — samotnej Mazurki, wdowy po niemieckim żołnierzu. Między bohaterami rodzi się trudna, cicha bliskość, ale ich relacja rozwija się w świecie pełnym przemocy, strachu i powojennego chaosu. To historia nie tylko o uczuciu, lecz także o przetrwaniu, utracie godności i życiu w rzeczywistości, w której człowiek bardzo szybko może stać się obcy we własnym domu. Dorociński i Kulesza w głównych rolach Ogromną siłą tego filmu są też role Marcina Dorocińskiego i Agaty Kuleszy. Oboje grają bardzo oszczędnie, ale niezwykle mocno. Dorociński pokazuje człowieka pełnego gniewu, bólu i samotności. Kulesza jako Róża jest z jednej strony poraniona przez życie, z drugiej bardzo silna. Ich wspólne sceny są surowe, prawdziwe i zostają w pamięci na długo. Krytycy wskazują „Różę” jako jeden z najlepszych filmów w dorobku Marcina Dorocińskiego. To zresztą film wielokrotnie nagradzany. „Róża” zdobyła siedem Orłów, w tym za najlepszy film, reżyserię i scenariusz. Nagrodzono także Dorocińskiego i Kuleszę za role pierwszoplanowe. Do tego doszedł Złoty Lew w Gdyni oraz wyróżnienia na festiwalach w Karlowych Warach i Chicago. Jest jeszcze jeden wątek, który znów wraca przy okazji rozmów o „Róży”. Film został zakazany w Rosji w 2015 roku za sposób pokazania brutalnych działań Armii Czerwonej. "Róża" - gdzie obejrzeć? „Róża” nie jest filmem łatwym. To seans trudny, momentami bardzo bolesny, ale ważny. Zostawia widza z pytaniami o tożsamość, przemoc i o to, ile człowiek jest w stanie znieść, kiedy historia wchodzi w jego życie z całą swoją brutalnością. Produkcję można oglądać na Prime Video.
Żyją spokojnie w luksusie, wtedy zjawia się on i wyciąga na powierzchnię to, co chcą ukryć. Film Szumowskiej prowokuje. W obsadzie Ostaszewska, Kulesza
„Śniegu już nigdy nie będzie” to satyra na klasę średnią i opowieść o samotności w świecie pozornego komfortu. Film Małgorzaty Szumowskiej i Michała Englerta o Żeni - masażyście z Prypeci, który trafia na strzeżone osiedle pod Warszawą był polskim kandydatem do Oscara.
Małgorzata Szumowska od lat tworzy kino, które konsekwentnie zagląda pod powierzchnię - zarówno jednostkowych historii, jak i społecznych iluzji. W takich filmach jak „Body/Ciało”, „Twarz” czy „Śniegu już nigdy nie będzie” powraca do tematów cielesności, duchowości i kryzysu współczesnego człowieka, często łącząc realizm z elementami metafory i ironii. Jej bohaterowie często funkcjonują na granicy między tym, co widzialne, a tym, co ukryte. W „Śniegu już nigdy nie będzie” ten charakterystyczny styl osiąga jedną z najbardziej wyrazistych form. Historia zaczyna się prosto: Żenia, masażysta i uzdrowiciel z okolic Czarnobyla, przekracza bramę zamkniętego osiedla na przedmieściach Warszawy. Z zewnątrz to przestrzeń idealna - białe wille, cisza, bezpieczeństwo i wygoda. Jednak wraz z jego obecnością ta uporządkowana rzeczywistość zaczyna się chwiać. Każda wizyta Żeni w kolejnym domu odsłania pęknięcia: emocjonalne, społeczne i egzystencjalne. Film „Śniegu już nigdy nie będzie” można obejrzeć na Prime Video. „Śniegu już nigdy nie będzie”: Masażysta, który burzy idealny świat Do strzeżonego osiedla na przedmieściach Warszawy trafia Żenia - masażysta i uzdrowiciel z Prypeci. Z przenośnym łóżkiem odwiedza kolejne domy, wchodząc do świata luksusu, który na pierwszy rzut oka wydaje się perfekcyjny. Szybko jednak okazuje się, że jego obecność działa na mieszkańców w nieoczywisty sposób. Żenia nie tylko masuje ciała, ale jakby „rozluźnia” także emocje - uruchamia napięcia, wyciąga na powierzchnię ukryte potrzeby i niepokoje. Choć bohaterowie żyją w dostatku, trudno mówić o spełnieniu. Film pokazuje świat ludzi, którzy mają wszystko, a jednocześnie zmagają się z samotnością, frustracją i poczuciem pustki. Każdy dom skrywa własny dramat, a pozornie uporządkowane życie okazuje się konstrukcją pełną pęknięć. W obsadzie pojawiają się m.in. Maja Ostaszewska, Agata Kulesza, Łukasz Simlat, Andrzej Chyra i Katarzyna Figura. Satyra na klasę średnią i jej sprzeczności „Śniegu już nigdy nie będzie” to także ostra, momentami niewygodna satyra społeczna. Twórcy pokazują środowisko, które deklaruje otwartość, empatię i wrażliwość, ale w praktyce często ujawnia uprzedzenia i poczucie wyższości. Żenia jako outsider staje się lustrem, w którym bohaterowie muszą się przejrzeć. Produkcja miała swoją premierę na festiwalu w Wenecji i była polskim kandydatem do Oscara. Choć opinie widzów są podzielone, „Śniegu już nigdy nie będzie” pozostaje jednym z tych filmów, które prowokują do refleksji. To propozycja dla tych, którzy szukają kina nieoczywistego, znajdziecie ją w katalogu Prime Video.
Kiedy młodość staje się obowiązkiem. Kulesza, Musiał, Łabacz i Bielenia w filmie, o którym będą mówić wszyscy
"Czas, który nie nadszedł", debiut reżyserski Julii Rogowskiej, pokazuje przyszłość, w której lek na starość stał się standardem, a odmowa oznacza izolację. Agata Kulesza i Dobromir Dymecki grają Sarę i Oskara, których wybory rozdzieliły na lata.
Produkcja "Czas, który nie nadszedł" w reżyserii Julii Rogowskiej jest zapowiadana jako jeden z najbardziej poruszających polskich filmów sezonu i ma trafić do kin jesienią. Na ekranie spotykają się aktorzy, którzy przyciągają uwagę zarówno dojrzałą charyzmą, jak i świeżą energią młodszego pokolenia: Agata Kulesza i Dobromir Dymecki, a obok nich Michalina Łabacz, Vanessa Aleksander, Maciej Musiał oraz Bartosz Bielenia. Przyszłość, w której młodość staje się obowiązkiem Akcja rozgrywa się w niedalekiej przyszłości, gdzie społeczeństwo odrzuciło starość, autentyczność i niedoskonałość. Punktem zwrotnym tej rzeczywistości jest rewolucyjna kuracja antygeriatryczna, która stała się standardem. Ci, którzy odmawiają, trafiają do odizolowanych ośrodków. W tej wizji starzenie się urasta do rangi największego tabu, a decyzja o niepoddaniu się kuracji przestaje być prywatnym wyborem. To tło nadaje historii tempo i napięcie, a jednocześnie wyostrza emocje bohaterów. Sara i Oskar: decyzja, która rozdzieliła ich na lata W centrum opowieści są Sara i Oskar, grani przez Agatę Kuleszę i Dobromira Dymeckiego. Para planowała zestarzeć się razem, ale Oskar poddał się kuracji antygeriatrycznej, która zapewnia młodość i miejsce w nowym społeczeństwie. Sara odmówiła, skazując się na życie w zamkniętym ośrodku izolacji. Po latach próba ucieczki Sary prowadzi do ich ponownego spotkania. Dzieli ich wygląd, a łączy ciężar spraw, które przez długi czas były spychane na drugi plan. Istotną rolę w historii ma Layla, partnerka Oskara, grana przez Michalinę Łabacz. Jej obecność wnosi do filmu perspektywę osoby, która funkcjonuje w nowym systemie wartości i musi odnaleźć się w chwili, gdy uporządkowany obraz świata zaczyna się kruszyć. W obsadzie są również Vanessa Aleksander i Maciej Musiał jako rodzice Layli, co wzmacnia wątek pokoleniowy. W tej opowieści każdy musi zająć stanowisko wobec czasu, młodości i własnych wyborów. Kiedy i gdzie zobaczymy film "Czas, który nie nadszedł" Premiera filmu jest planowana na 16 października 2026 roku, a dystrybucją w Polsce zajmuje się NEXT FILM.
Film z Agatą Kuleszą był światową sensacją i zdobył Oscara. To opowieść o polskich traumach i trudnej konfrontacji z przeszłością
„Ida” to film, który stał się sensacją nie tylko w Polsce, ale również na całym świecie. Produkcja w reżyserii Pawła Pawlikowskiego zyskała ogromne uznanie krytyków i publiczności, a przede wszystkim zdobyła Oscara w 2015 roku za najlepszy film nieanglojęzyczny.
Zbliża się 98. ceremonia wręczenia Oscarów, a my przypominamy jeden z najpiękniejszych polskich filmów, które podbiły Hollywood. Poruszający, kameralny, wybitny to tylko kilka wrażeń, jakie zostawia po sobie "Ida" w reżyserii Pawła Pawlikowskiego. Warto wrócić do tego obrazu z 2013 roku, zwłaszcza przed oscarową nocą. Film można obejrzeć na platformie streamingowej CANALVOD. "Ida": o czym jest film? Akcja filmu toczy się w Polsce w 1962 roku i opowiada historię młodej zakonnicy, Anny (w tej roli Agata Trzebuchowska), która tuż przed złożeniem ślubów wieczystych dowiaduje się, że jej prawdziwe imię to Ida Lebenstein, a jej rodzice byli Żydami. W podróży w poszukiwaniu informacji o swojej przeszłości towarzyszy jej ciotka, Wanda (Agata Kulesza), była prokurator komunistyczna, która pomaga Annie odkryć mroczne tajemnice rodzinne. Film ukazuje ich wspólną podróż zarówno przez Polskę lat 60., jak i w głąb ich wewnętrznych światów, zmuszając je do konfrontacji z traumą przeszłości. „Ida” to opowieść o tożsamości, poszukiwaniu prawdy i konfrontacji z historią. Film ukazuje trudne tematy związane z wojną, Holokaustem, ale także z osobistymi wyborami i duchową drogą bohaterów. Pawlikowski, wykorzystując minimalistyczną narrację, oddaje atmosferę tamtych lat i stawia przed widzem pytania o pamięć, wiarę i przeszłość. "Ida": kontrowersje wokół filmu Po premierze "Idy" w polskich mediach i sferze politycznej wybuchła burza. Film został oskarżony o antypolskość i fałszowanie historii. W interpelacji skierowanej do ministra kultury i dziedzictwa narodowego parlamentarzyści zarzucili produkcji gloryfikowanie postaci wzorowanej na stalinowskiej prokurator Helenie Wolińskiej, odpowiedzialnej za śmierć gen. Augusta Fieldorfa "Nila". Krytycy podkreślali, że w filmie nie pokazano zbrodni prokurator, za to silnie zaakcentowano wątki zbrodni popełnionych przez Polaków na Żydach, co ich zdaniem może zafałszować obraz polskiej historii w oczach zagranicznych widzów. Pomimo pojawiających się zarzutów, "Ida" została wysoko oceniona przez krytyków filmowych i zdobyła liczne nagrody, zarówno w Polsce, jak i na świecie. Chcesz oglądać najbardziej inspirujące filmy i seriale? Zapisz się do <a id="menur8bv" class="fui-Link ___1q1shib f2hkw1w f3rmtva f1ewtqcl fyind8e f1k6fduh f1w7gpdv fk6fouc fjoy568 figsok6 f1s184ao f1mk8lai fnbmjn9 f1o700av f13mvf36 f1cmlufx f9n3di6 f1ids18y f1tx3yz7 f1deo86v f1eh06m1 f1iescvh fhgqx19 f1olyrje f1p93eir f1nev41a f1h8hb77 f1lqvz6u f10aw75t fsle3fq f17ae5zn" title="https://www.elle.pl/newsletter/" href="https://www.elle.pl/newsletter/" target="_blank" rel="noreferrer noopener" aria-label="Link newslettera ELLE">newslettera ELLE, odbierz kod i skorzystaj z 2-miesięcznego dostępu do Player.pl. Oscary 2015 – "Ida" na szczycie Film stał się sensacją, gdy zdobył Oscara za najlepszy film nieanglojęzyczny w 2015 roku. Zwycięstwo „Idy” było dużym zaskoczeniem, ponieważ konkurencja była ogromna, a film przedstawiał bardzo specyficzną, polską historię. Reżyser Paweł Pawlikowski, który już wcześniej zdobywał uznanie za swoje filmy, dzięki „Idzie” zyskał międzynarodową rozpoznawalność. Produkcja była również nominowana do Oscara za najlepsze zdjęcia. Wyjątkowa czarno-biała estetyka Łukasza Żala doskonale oddała melancholijny nastrój lat 60. Film Pawlikowskiego nie tylko zdobył Oscara, ale również uznanie wśród widzów i krytyków, stanowiąc jeden z ważniejszych kamieni milowych w historii polskiego kina.
Polacy tłumnie zasiądą dzisiaj przed telewizorami. Netflix dodał wszystkie odcinki poruszającej historii, którą władze PRL próbowały ukryć
„Ołowiane dzieci” - nowy serial Netflixa odsłania mroczną historię epidemii ołowicy z lat 70. w Szopienicach. Bohaterka, dr Jolanta Wadowska-Król, ryzykuje wszystko, by uratować tysiące dzieci przed zatruciem, stając naprzeciw komunistycznemu aparatowi władzy.
W polskiej historii jest mnóstwo dramatów, które nie doczekały się ekranizacji. Ale są też bohaterki - kobiety, które nie walczyły na barykadach, tylko w gabinetach, na oddziałach i w codzienności. Śląsk region, w którym się urodziłam często bywa przedstawiany jako surowy i twardy, kojarzony głównie z górnikami, ale ta historia pokazuje, że Śląsk to nie tylko męski świat kopalń i hut. Bo prawdziwa siła Śląska często ma twarz kobiety. I czasem największym aktem odwagi jest po prostu: nie odwrócić wzroku. „Ołowiane dzieci” - prawdziwa historia epidemii ołowicy w Szopienicach Nowy serial „Ołowiane dzieci”, który właśnie zadebiutował na Netflix porusza autentyczną, szokującą tragedię z lat 70. XX wieku, która rozegrała się na Górnym Śląsku. Produkcja opowiada o masowym zatruciu ołowiem wśród dzieci z katowickich Szopienic. Tysiące najmłodszych mieszkańców zapadało na ołowicę, groźną chorobę wywołaną zatruciem metalami ciężkimi, której objawy - takie jak bóle głowy, anemia, zaburzenia wzrostu i uszkodzenia układu nerwowego - przez lata były ignorowane przez władze. Prawdziwą bohaterką tych wydarzeń jest dr Jolanta Wadowska-Król, młoda lekarka pediatra, która jako pierwsza zidentyfikowała przyczynę masowych zachorowań. Główną winę za tragedię ponosiła Huta Metali Nieżelaznych w Szopienicach (Katowice), której toksyczne emisje wprost zatruwały powietrze, glebę i wodę, wnikając do domów, ogrodów i płuc dzieci. Dr Wadowska-Król postanowiła nagłośnić sprawę, choć wiedziała, że staje do nierównej walki z bezdusznym systemem PRL. Walka dr Jolanty Wadowskiej-Król o śląskie dzieci W serialu „Ołowiane dzieci” oglądamy wstrząsającą batalię lekarki przeciwko komunistycznemu aparatowi władzy, który za wszelką cenę chciał ukryć skalę tragedii. Dr Wadowska-Król (w tej roli Joanna Kulig) nie tylko ryzykowała swoją karierę i bezpieczeństwo rodziny, ale mierzyła się z otwartą wrogością władz. Otrzymywała polecenia zbagatelizowania wyników badań, była naciskana przez lokalnych działaczy i poddawana stałej inwigilacji. Na ekranie, oprócz Joanny Kulig, pojawiają się Kinga Preis jako Wiesia Wilczek - doświadczona pielęgniarka z Szopienic, która staje się najbliższą sojuszniczką bohaterki oraz Agata Kulesza jako Profesor Berger, szefowa kliniki pediatrycznej, zmagająca się z rozdarciem pomiędzy lojalnością wobec systemu a lekarskim powołaniem. Po drugiej stronie barykady stoją wpływowi przedstawiciele władzy: oficer Służby Bezpieczeństwa Hubert Niedziela (Michał Żurawski), wojewoda śląski Jerzy Ziętek (Marian Dziędziel) oraz partyjny działacz Zdzisław Grudzień (Zbigniew Zamachowski). Niestety ta historia to nie bajka. Ponad 5 tys. dzieci zmarło z powodu zatrucia ołowiem. Kulisy tej walki są wstrząsające - próby tuszowania sprawy, szantaże i groźby stały się codziennością bohaterki. Ostatecznie to jej determinacja i odwaga doprowadziły do nagłośnienia problemu. Działania dr Wadowskiej-Król uratowały zdrowie tysięcy dzieci, choć sama przez lata była marginalizowana przez system. Ostatecznie lekarka w 2021 roku została uhonorowana i otrzymała tytuł: Doktorat honoris causa Uniwersytetu Śląskiego: za wybitną postawę i ratowanie życia tysięcy dzieci przed ołowicą. View oEmbed on the source website Gdzie i kiedy oglądać serial „Ołowiane dzieci”? Szczegóły premiery Ten poruszający serial o trudnej polskiej historii jest dostępny na platformie Netflix od dziś tj. 11 lutego 2026 roku. Produkcja liczy 6 odcinków - które zostały udostępnione widzom od razu, a jej reżyserem jest Maciej Pieprzyca, znany z wrażliwości w portretowaniu tematów społecznych i śląskiej tożsamości. Scenariusz napisał Jakub Korolczuk, zdjęcia wykonał Witold Płóciennik, a muzykę skomponowali Antoni Łazarkiewicz i Mary Komasa. Produkcja Orient Film została zrealizowana w oryginalnych śląskich lokalizacjach: Katowicach, Rudzie Śląskiej, Świętochłowicach, Zabrzu, Gliwicach, Bytomiu, co podkreśla autentyczny klimat lat 70. W serialu wybrzmiewa także poruszająca piosenka „O mój Śląsku” Jana „Kyksa” Skrzeka. Serial został zaprezentowany jeszcze przed premierą lokalnej społeczności Śląska podczas specjalnego pokazu w Katowicach i wywołał ogromne poruszenie. Inspiracją dla scenariusza była książka Michała Jędryki pod tym samym tytułem oraz życie i działalność dr Jolanty Wadowskiej-Król, nazywanej przez Ślązaków: „Matką Boską Szopienicką”.
Thriller z Kuleszą i Jakubikiem odsłania najgorsze ludzkie cechy. Przypomina głośną sprawę tzw. „Wampira z Zagłębia”
„Jestem mordercą” to film, po którym trudno dojść do siebie. Inspirowana prawdziwymi wydarzeniami historia przenosi widza do ponurej rzeczywistości PRL-u i przypomina głośną sprawę tzw. „Wampira z Zagłębia”.
Są filmy, które ogląda się i zapomina na drugi dzień, i takie, które zostają w głowie na długo po seansie. „Jestem mordercą” należy zdecydowanie do tej drugiej kategorii. Już po pierwszych minutach czuć niepokój, który nie opuszcza aż do napisów końcowych – nie tylko przez samą historię, ale przez świadomość, że to wszystko wydarzyło się naprawdę. To nie jest łatwy film, ale właśnie dlatego tak mocno działa: zmusza do myślenia, stawia niewygodne pytania i pokazuje, jak cienka bywa granica między prawdą a tym, co zostaje oficjalnie uznane za „prawdę”. Spis treści: "Wampir z Zagłębia" "zainspirował" twórców Upiorna Agata Kulesza i tajemniczy Arkadiusz Jakubik Czy skazano właściwego człowieka? W polskim kinie twórcy często sięgają po historie oparte na prawdziwych zbrodniach. Te najbardziej mroczne, niepokojące sprawy stają się inspiracją dla najlepszych filmowców, którzy potrafią połączyć fakty z emocjami i opowiedzieć o nich w sposób, od którego trudno się oderwać. Tak powstały m.in. „Jestem mordercą” Macieja Pieprzycy (o „Wampirze z Zagłębia”), „Amok” Kasi Adamik (na motywach historii Krystiana Bali) czy „Ach śpij kochanie” Krzysztofa Langa (o „Eleganckim mordercy” z Krakowa). Każdy z tych filmów pokazuje, że zbrodnia wcale nie jest tylko tematem sensacyjnym – bywa też punktem wyjścia do rozmowy o człowieku, jego słabościach i moralnych granicach. Na tym tle „Jestem mordercą” zdecydowanie się wyróżnia. To mroczny, emocjonalny thriller, który przenosi nas w realia PRL-u lat 70., kiedy seria brutalnych zabójstw kobiet wstrząsnęła całą Polską. Młody milicjant Janusz Jasiński (świetny Mirosław Haniszewski) dostaje zadanie złapania „Wampira z Zagłębia” – i bardzo szybko odkrywa, że w systemie, w którym lojalność wobec władzy liczy się bardziej niż prawda, granice dobra i zła zaczynają się rozmywać. Maciej Pieprzyca, twórca takich filmów jak „Chce się żyć” czy „Ikar. Legenda Mietka Kosza”, po raz kolejny udowadnia, że potrafi opowiadać o człowieku w sposób poruszający, a jednocześnie bardzo prawdziwy. „Jestem mordercą” to nie tylko historia o śledztwie – to opowieść o presji, strachu i moralnych kompromisach, jakie potrafi wymusić system. To film, który zostaje z widzem długo po seansie, bo pokazuje, że zło rzadko jest oczywiste – i że każdy z nas może znaleźć się w sytuacji, w której trudno odróżnić winę od przetrwania. "Wampir z Zagłębia" "zainspirował" twórców Film "Jestem mordercą" czerpie inspirację z autentycznych wydarzeń, które miały miejsce na Śląsku na początku lat 70. W regionie grasuje brutalny morderca, który w makabryczny sposób zabija kobiety, pozostawiając po sobie ślad grozy i przerażenia. Jednym z najbardziej wstrząsających momentów jest zabójstwo bratanicy Edwarda Gierka, co sprawia, że śledztwo nabiera ogromnego tempa i znaczenia politycznego. Na czele specjalnej grupy dochodzeniowej staje porucznik Janusz Jasiński – młody, ambitny milicjant, który korzysta z nowoczesnych, jak na tamte czasy, metod śledczych, takich jak użycie komputera czy współpraca z zagranicznymi ekspertami. W toku śledztwa pojawia się główny podejrzany – Wiesław Kalicki (Arkadiusz Jakubik). Mężczyzna zostaje zatrzymany, a milicja triumfuje, choć wątpliwości co do jego winy wciąż pozostają. Nieścisłości w dowodach, jak np. różnice w odciskach palców, a także podejrzenia dotyczące powiązań politycznych, sprawiły, że sprawa „Wampira” jest wciąż obiektem debat i kontrowersji. Marchwicki został stracony w 1977 roku, ale pytanie o to, kto tak naprawdę stał za tymi zbrodniami, pozostaje bez odpowiedzi. Upiorna Agata Kulesza i tajemniczy Arkadiusz Jakubik Arkadiusz Jakubik w roli Wiesława Kalickiego stworzył postać pełną niepokoju i tajemniczości. Jego gra aktorska to mistrzowskie połączenie wycofania i dziwnej pewności siebie, co sprawia, że widz do końca nie jest pewny jego winy. Na ekranie błyszczy także Mirosław Haniszewski, który w roli porucznika Jasińskiego buduje postać pełną sprzeczności – oddanego śledztwu, ale zarazem rozdartego między prawdą a politycznym naciskiem. Na uwagę zasługują również Piotr Adamczyk, Agata Kulesza, Magdalena Popławska i Michał Żurawski, którzy wnoszą do filmu dodatkowy ładunek emocjonalny. Czy skazano właściwego człowieka? Film wiernie oddaje mroczną atmosferę czasów PRL-u, gdzie rzeczywistość przesiąknięta jest strachem, propagandą sukcesu i brakiem zaufania do władz. W tym świecie młody milicjant musi zmierzyć się nie tylko z brutalnym mordercą, ale także z naciskami politycznymi i moralnymi dylematami. Grupa śledcza "Zofia" – nazwana tak na cześć jednej z pierwszych ofiar – podejmuje wyścig z czasem, gdy morderca wciąż pozostaje na wolności. Jasiński, chcąc złapać sprawcę, sięga po niekonwencjonalne metody – w tym jeden z pierwszych w Polsce komputerów oraz wsparcie zagranicznych ekspertów. Jednak w miarę rozwoju śledztwa coraz trudniej jest odróżnić prawdę od pozorów, a wina podejrzanego staje się coraz bardziej wątpliwa.
Na ten serial Netflixa czeka cała Polska. Platforma w końcu uchyliła rąbka tajemnicy i pokazała zwiastun
Netflix uchylił rąbka tajemnicy i w końcu pokazał zapowiedź polskiego serialu, który już teraz określany jest jako jeden z najważniejszych tytułów roku. „Ołowiane dzieci” to produkcja, która przeniesie nas w realia Górnego Śląska lat 70. i opowie historię, która wydarzyła się naprawdę i której konsekwencje wielu mieszkańców Śląska ponosi do dziś.
Urodziłam się na Śląsku, w Rudzie Śląskiej, w 1990 roku, i historię o „ołowianych dzieciach” poznałam jeszcze jako dziecko. To były informacje przekazywane szeptem - z ucha do ucha, które na placu zabaw powtarzały sobie jako mroczną opowieść - która miała wszystkich wystraszyć - bajtle ze śląskich domów - coś, co dorosłym było trudno wprost wypowiedzieć, a młodszym pozostawało w pamięci jako legendarny, tajemniczy dramat naszego regionu. (Ołowianymi dziećmi nierzadko były ciocie i wujkowie moich kolegów i koleżanek, którym udało się przeżyć) Serial, którego reżyserem jest Maciej Pieprzyca, (odpowiedzialny za takie hity jak: „Jestem mordercą”, „Idź przodem bracie”, „Kruk - szepty słychać po zmroku”, „Barbórka” czy „Chce się żyć”) niebawem będzie dostępny (wyłącznie na Netflixie) i już teraz wzbudza ogromne emocje zarówno wśród fanów kina, jak i widzów, którzy w polskich produkcjach szukają historii z krwi i kości. O tym, że ma postać serial opowiadający historię ołowianych dzieci ze Śląska informowano ponad 2 lata temu. „Ołowiane dzieci” - kiedy premiera? Akcja „Ołowianych dzieci” - nowego 6-cio odcinkowego serialu Netflixa opiera się na prawdziwych wydarzeniach, których centrum były katowickie Szopienice - dzielnica stolicy Śląską żyjąca z hutniczej pracy, ale też pogrążona w toksycznych oparach. Huta Szopienice była jednym z największych zakładów przemysłowych w regionie, ale jej działalność miała mroczną stronę. Filtry w kominach były tylko atrapami, a zanieczyszczenia powietrza przekraczały normy nawet tysiąckrotnie. W efekcie setki dzieci z okolicy zaczęły zapadać na ołowicę - chorobę wywołaną długotrwałym zatruciem metalami ciężkimi, której skutki były poważne i trwałe. Netflix miesiącach oczekiwań w końcu zdecydował się zaspokoić ciekawość widzów i pokazał zwiastun „Ołowianych dzieci”. Zapowiada się, że będzie to jedna z najlepszych produkcji Netflix w 2026 roku. Premiera serialu „Ołowiane dzieci” zaplanowana jest na 11 lutego 2026. View oEmbed on the source website Nowy serial Netflixa z Joanną Kulig w roli głównej W głównej roli występuje dobrze znana polskim widzom aktorka - Joanna Kulig, która wciela się w postać dr Wadowskiej-Król z pełną emocjonalną głębią. Towarzyszą jej wybitni aktorzy polskiego kina: Agata Kulesza, Kinga Preis, Michał Żurawski, Marian Dziędziel, Zbigniew Zamachowski, Sebastian Pawlak i Julia Polaczek. Serial pokaże nie tylko dramat medyczny, ale również to, co osoby żyjące w PRL-u przeżyły naprawdę, czyli walkę jednostki z opresyjnym systemem, który przez lata ignorował problem społeczny. Śląsk nie zapomniał tej historii. Ile „ołowianych dzieci” nie przeżyło? Serial „Ołowianych dzieci”, który już teraz zapowiada się na hit 2026 roku to nie fikcyjna, wciągająca opowieść. Śląska społeczność przez lata żyła w cieniu tego problemu, który był przemilczany i tuszowany przez władze. Ołów nie tylko zatruwał organizmy najmłodszych, ale według badań pozostawał w środowisku naturalnym przez wiele lat, wpływając na zdrowie kolejnych pokoleń. Powszechne zainteresowanie opinii publicznej tym dramatem pojawiło się jednak dopiero po wydaniu w 2020 roku książki Michała Jędryki. Autor „Ołowianych dzieci” był jednym z tych uczniów, z których klasy zaczęły znikać dzieci. To on ujawnił skalę tragedii, opowiadając otwarcie o dalekosiężnych skutkach zatrucia. Pięć tysięcy młodych pacjentów trafiło na leczenie. Ilu naprawdę wymagało pomocy? Ilu zmarło z powodu powikłań? Ilu przekazało zmienione geny kolejnym pokoleniom, które wciąż odczuwają konsekwencje skażonego środowiska? Na te pytania odpowiedzi najpewniej nigdy nie poznamy. Lekarka, która uratowała śląskie dzieci. Kim była Jolanta Wadowska-Król? W samym centrum tej prawdziwej poruszającej historii stoi Jolanta Wadowska-Król - lekarz pediatra, która jako pierwsza dostrzegła, że coś jest nie tak z grupą swoich najmłodszych pacjentów. To właśnie ona zauważyła niepokojące objawy - mdłości, bóle brzucha, zmęczenie i charakterystyczne symptomy ołowicy - i rozpoczęła pionierskie badania. Jej determinacja była godna podziwu: mimo presji systemu, prób zastraszenia i groźby zawodowego upadku, nie odpuściła. W efekcie udało jej się przebadać tysiące dzieci, wykazać źródło zatrucia i zaangażować rodzinę oraz władze lokalne w działania naprawcze. Pomogła zorganizować leczenie, wysłać dzieci na rehabilitację i sanatoria, a nawet doprowadzić do przesiedlenia najbardziej zagrożonych rodzin z terenów bezpośrednio sąsiadujących z hutą. Za te wysiłki dr Wadowska-Król została później uhonorowana m.in. tytułem Honorowego Obywatela Katowic i Medalem „Solidarności”, a Uniwersytet Śląski przyznał jej doktorat honoris causa - wyróżnienie, które podkreśla wagę jej wkładu w ochronę zdrowia dzieci.