Od zawsze wierna swojemu poczuciu piękna, stworzyła markę, która zmieniła polskie ulice. Z Anią Kuczyńska rozmawia redaktor naczelna ELLE Monika Stukonis.
MONIKA STUKONIS Kiedy zastanawialiśmy się w redakcji, która postać z polskiego świata mody powinna zakończyć nasz cykl „Rozmowy na dwudziestolecie”, natychmiast padło Twoje nazwisko. Ktoś rzucił na kolegium, że jesteś polską Jil Sander. Od lat konsekwentnie tworzysz rzeczy proste, minimalistyczne, w swoim niepowtarzalnym stylu. Wiesz, że na mieście się mówi, że coś jest „w stylu Kuczyńskiej”. Jesteś już ikoną, przechodzisz do historii. ANIA KUCZYŃSKA To ogromnie miłe, co mówisz. Szczególnie że nie miałam jakiegoś bardzo sprecyzowanego planu, by zostać projektantką mody. Zawsze chciałam studiować architekturę, zastanawiałam się, czy to będzie dobry zawód dla mnie. Wybór studiów w Rzymie podjęłam lekko. Lubiłam rysować, ważne były dla mnie kolory, tkaniny. Myślałam, że moda to też architektura, tylko bardziej kobieca. Projektowanie mody było wtedy zajęciem absolutnie enigmatycznym, nikt do końca nie wiedział, na czym polega taka praca. Doskonale pamiętam te czasy. Polskie domy mody przestały wtedy istnieć. Nikt nie wiedział, co dzieje się z Barbarą Hoff, Jerzym Antkowiakiem, Bernardem Hanaoką. Wszyscy zamilkli. Do Polski docierała pierwsza forpoczta zachodnich butików, to było jeszcze długo przed wejściem wielkich sieciówek. A Ty w tym czasie chcesz studiować projektowanie mody. Dlaczego? Wiesz, moda była w moim życiu od zawsze. Mama z babcią szyły na miarę u konstruktorek i krawcowych ze słynnej Mody Polskiej. Dostawały od nich zaproszenia na pokazy, na które chodziłyśmy. Na wybiegach Małgosia Niemen, Kasia Butowtt, Bogna Sworowska. Były wtedy dla mnie boginiami. Na zakupy chodziło się do sklepu Mody Polskiej na Ordynacką w Warszawie. Wnętrze w butelkowej zieleni, piękne drewniane lady. Wszystko fantastycznie oświetlone. Mama kupowała tam dżersejowe sukienki, dzianiny w pasy, sukienki cekinowe, golfy. Pamiętam, jak u jednej z konstruktorek, pani Jurkowej, mama zamówiła suknię z milanowskiego jedwabiu. Misterna praca, kilka przymiarek. Okazało się jednak, że suknia jest za lekka, opada w dół i źle się układa. Pani Jurkowa na dole wykończyła ją rulonikiem, do którego niczym odważniki wszyła 20-złotowe monety. Magia. Byłam zachwycona. Jest rok 1994. Do kin wchodzi obsypany Oscarami „Forrest Gump”, umiera Kurt Cobain, lider Nirvany. Rząd ogłasza denominację złotego. A na polskim rynku ukazuje się pierwsze międzynarodowe pismo o modzie ELLE. W jakim momencie życia Ty wtedy jesteś? Jestem w klasie maturalnej w Liceum Batorego. Kończę klasę humanistyczną z włoskim i francuskim. W czwartki biegam na pokazy filmów do Śląska i Muranowa. Ostro zakuwam, bo nauczyciele nas cisną. Profesor Ernst, nauczycielka włoskiego, przepytuje nawet z mostów weneckich. W małym palcu mam twórczość Felliniego, Rosselliniego czy Pasoliniego. Słucham The Cure, Grzegorza Ciechowskiego i Maanamu. W Batorym wrze i intelektualnie, i politycznie. Pani dyrektor wita nas codziennie z megafonem. Mówi, że jesteśmy kwiatem warszawskiej młodzieży. Prosi, byśmy pamiętali, że chodzimy do wspaniałego liceum z wieloletnią historią, do szkoły, którą ukończył m.in. Krzysztof Kamil Baczyński. W cieniu spraw szkolnych dyskutujemy o polityce. Batory jest liberalny i antykomunistyczny. Szkoła kibicuje Tadeuszowi Mazowieckiemu, Unii Demokratycznej, później Wolności. Pamiętam, jak z kolegami jeżdżę rozwieszać plakaty wyborcze. To jest czas przemian. Czuć w powietrzu, że wszystko bezpowrotnie się zmienia. Zmienia na lepsze. Pamiętasz, jak się ubierały wtedy dziewczyny z Batorego? Batory był uważany za szkołę bananiarską. Absolutny szał był na noszenie okularów słonecznych. Pamiętam, że nosiłam białe golfy, plisowane spódnice, mokasyny, marynarki i prochowce. Styl na grzeczną. Ubrania kupowałyśmy w słynnym Kotexie albo w pierwszych sklepach Benettona. Szpanem było chodzenie po szkole z segregatorami. Przywoziłyśmy je sobie z Włoch z wymian. Pękałyśmy z dumy. Rok po maturze wyjeżdżasz na studia do Rzymu. Ja właśnie dostaję swoją pierwszą pracę. W elitarnym kobiecym magazynie „Twój Styl”. Pracuję po kilkanaście godzin na dobę. Rozwijam się, nic nie wydaje mi się za ciężkie. Czuję, jak na moich oczach zmienia się Polska. Nie żal Ci było wyjeżdżać z kraju w takim momencie? Zawsze chciałam wyjechać. Czułam, że najlepsze przede mną. Studia w Rzymie były konsekwencją moich wcześniejszych wyjazdów. Rodzice wysyłali mnie do Włoch na kursy językowe. W Orbetello w Toskanii poznałam fantastycznych Włochów, zaprzyjaźniliśmy się. Oni wszyscy studiowali w Rzymie. Jechałam tam bez lęku. Intuicyjnie czułam, że wyjazd za granicę bardzo dużo mi da. Biegałam po muzeach, galeriach, second-handach. Koło mojego domu był słynny rzymski targ staroci Porta Portese. Wszyscy się znali, kłaniali, rozmawiali z sobą. Chodziłam do rzymskiej szkoły mody Accademia Internazionale d’Alta Moda e d’Arte Costume Koefia. To szkoła haute couture, która uczy szycia ręcznego, pieczołowitego dbania o szczegóły. Mogliśmy korzystać tylko z czarnego cieniutkiego płótna. Panowała pełna demokracja. Włosi chcieli oceniać naszą kreatywność i zdolności, a nie różnice finansowe. Dyplomowy pokaz był wpisany do grafika pokazów haute couture i odbył się w słynnym parku Pincio nad Piazza del Popolo. Wyjechałaś z Polski jako świadoma siebie dziewczyna po dobrym liceum czy pełna kompleksów Polka zza żelaznej kurtyny? Nigdy nie miałam poczucia niższości ani nigdy nie miałam kompleksu bycia Polką. Należę do jednego z pierwszych pokoleń Polaków, którzy nie wstydzili się swojego pochodzenia. Uważałam, że w moim kraju mieszkają wspaniali, kreatywni ludzie i że mamy światu mnóstwo do zaoferowania. Od początku wiedziałam, że wrócę do Polski, że tu chcę stworzyć swoją markę. Studia zagraniczne miały dać mi bazę, umiejętności. Chciałam się nasycić designem, architekturą, ludźmi, nawet jedzeniem. I tak się stało. Po dwóch latach studiów w Rzymie wyjechałam do Francji studiować w Esmod – École supérieure des arts et techniques de la mode. W Paryżu poczułam się jednak ogromnie samotna. Francuska szkoła okazała się bardzo konfrontacyjna, trudna. Były ogromne animozje między Francją a Włochami, więc to, że byłam ze szkoły włoskiej, było bardzo tępione. Esmod to była szkoła prêt-à-porter, wymagano ode mnie ogromnej wiedzy, której wtedy nie miałam, więc musiałam błyskawicznie nadrabiać. Dziś myślę, że ta szkoła przygotowała mnie do twardych realiów bycia projektantem. Wyjeżdżałam z Paryża z dyplomem, ale i dużo większą pewnością siebie. Wróciłaś do Polski. Po ilu latach stworzyłaś markę Ania Kuczyńska? Startowałam bardzo powoli. Przyjechałam, zaczęłam się zastanawiać, co dalej, i wymyśliłam, że zrobię pokaz... u siebie w mieszkaniu. Modelkami były moje przyjaciółki. Sama zrobiłam zaproszenia, sama dostarczyłam je do redakcji. Pamiętam, że na pierwszym pokazie była Iza Woźny, fotograf Robert Zuchniewicz, Magda Radałowicz, ówczesna naczelna „Cosmopolitana” Grażyna Olbrych, Joasia Horodyńska. Uzyskałam efekt zaskoczenia. Wszyscy się zastanawiali, kim jest ta dziewczynka, która ma odwagę zaprosić środowisko mody do swojego domu. A skąd znałaś dziennikarki i stylistki? Jedynie ze stopek redakcyjnych. Pukałam do tych redakcji, dzwoniłam. Było to dla mnie ogromnym przeżyciem. Wtedy wyszedł pierwszy numer „Wysokich Obcasów”. W drugim numerze magazynu Iza Woźny umieściła całą sesję z moimi rzeczami, moje ubranie trafiło na okładkę. Nie mogłam uwierzyć! Ktoś dostrzegł to, co robię! Oczywiście pokaz to jeszcze nie marka! Długo szyłam na zamówienie, jednocześnie pracując jako stylistka w telewizji Atomic. Po kilku latach odważyłam się otworzyć sklep na Solcu. To był malutki butik, z dala od centrum i galerii handlowych. Kupowała u mnie Małgosia Bela, dziewczyny z agencji reklamowych. Miałam ogromną swobodę działania, dekorowałam sklep, wystawy. Pamiętam, że kiedyś kupiłam ogromne ilości bibuły krepowej i ozdobiłam nią witryny. Na krepie złotymi farbami wypisałam słowa wierszy. To było inne, świeże. W środowisku mówiło się o Twoim butiku. W ciągu paru chwil przeniosłaś nagle do Warszawy klimat paryskiego Marais. Od lat budujesz swoją markę konsekwentnie. Nie organizujesz wielkich pokazów. Zapraszasz nieduże środowisko mody do wybranych przez siebie galerii sztuki, małych pałacyków czy offowych knajpek. Nie ma tłumu celebrytów na ściankach. Wszystko, od zaproszeń przez komunikację, jest szalenie minimalistyczne, wyważone, eleganckie. Wynajdujesz ciekawych ludzi, nieoczywiste marki do współpracy. Twoje logo zaprojektował Karol Śliwka, twórca logo PKO BP, współpracowałaś z hiphopową marką Prosto. Jeden z moich pierwszych pokazów odbył się na parkingu podziemnym Biblioteki Uniwersytetu Warszawskiego. Modelki chodziły w rytm free style’u Wujka Samo Zło i kultowego już wtedy zespołu Kaliber 44. To było energetyzujące. Myślę, że szczególnie w czasach kryzysu ludzie mają potrzebę rezygnacji z produktów masowych i chcą szukać rzeczy pięknych, oryginalnych, takich, w których nie zobaczą sąsiada, przyjaciół. Od kilku lat jest boom na rzeczy z polską marką. To wspaniałe. Intuicyjnie wracamy do korzeni polskiego designu, polskiej szkoły plakatu. Przebijają się marki Pan Tu Nie Stał, Local Heroes. Dowcipne, oryginalne. Wymyślone przez zdolnych, kreatywnych ludzi. Bardzo im kibicuję. W dziewczynach z Local Heroes widzę autentyzm, dzięki któremu osiągnęły sukces. Wszystko zmienia się w zawrotnym tempie. Kiedy kilka lat temu przeniosłam swój butik z Solca na Mokotowską, byłam tam pierwsza. Nie było żadnych butików, żadnej mody. Dziś są tu wszyscy. A Mokotowska rozkwita jak Avenue Montaigne w Paryżu. Wychowałaś się w kamienicy na Polnej w centrum Warszawy. Masz mapę ukochanych miejsc, do których wciąż wracasz? Moim miejscem jest Stara Ochota. Dom moich dziadków był przy placu Narutowicza, Filtrowa 70. Moje dzieciństwo to ulica Uniwersytecka, Mianowskiego, piekarnia przy Asnyka, Filtry. A twoje miejsca? Jaworzyńska, Polna, Nowowiejska. Sklep z rowerami, sklep rybny przy placu Zbawiciela, gdzie teraz jest modna Charlotte. Supersam na placu Unii, poczta na placu Konstytucji. Liceum francuskie z ogromnym zegarem. Uwielbiałam go. Myślę, że ta moja Warszawa, ten klimat Europy Wschodniej czy Środkowej, do dziś jest we mnie. Dzięki temu wszystko, co wiem, czuję, czym zachwycam się na świecie, mogę przełożyć na język narodowy. Całe moje warszawskie dzieciństwo wpłynęło na mój rozwój, na to, kim dzisiaj jestem i jak patrzę na świat. Nie ma dla mnie znaczenia, czy jestem w Warszawie, w Paryżu, czy Nowym Jorku. Szalenie ważny w życiu jest głód, głód wiedzy, głód nowości, szczególnie w zawodzie projektanta. Myślę, że projektanci są ludźmi, którzy przewidują, co będzie się działo za chwilę albo za rok, dwa, trzy lata. Ich kolekcje na tyle wybiegają w przyszłość, że trzeba wciąż się zastanawiać, co kobiety będą chciały nosić za parę lat. Praca projektanta wymaga szalonej dyscypliny, obserwowania tego, co się dzieje wśród młodzieży, osób w średnim wieku, w literaturze, muzyce, MTV. Steve Jobs miał absolutną rację, gdy mówił na wykładzie w Stanford: „Stay foolish, stay hungry”. Jobs powiedział to, co wielu z nas słyszało w domu: mimo trudności ustrojowych, mimo braku paszportów, możliwości rozwoju mamy walczyć. Walczyć o swoje wykształcenie, wychowanie, klasę, obycie. Pamiętam rozmowę ze swoim ojcem. Byłam w liceum. Mój ojciec był dyrektorem w największej drukarni w Polsce, bez przerwy wyjeżdżał służbowo za granicę. Kiedy rozmawialiśmy o jakiejś książce, spojrzał na mnie uważnie i powiedział: „Pamiętaj, jeśli chcesz w życiu coś osiągnąć, nie możesz być przeciętna, przeciętni przegrywają. Popatrz na swoje życie i wymyśl, co mogłabyś robić lepiej od innych. I rób to z pasją”. Ja też ogromnie dużo zawdzięczam rodzicom, kształtowali moje gusty, ale też zostawiali mi dużo swobody. Zawsze mieli wobec mnie duże zaufanie i wrzucali mnie na głębokie wody. Od dziecka jeździłam na zagraniczne kursy językowe, wymiany. Nie mieli lęków, że nie dam sobie rady, poddam się w pół drogi. Tata był architektem, mama tłumaczką, która w 100 proc. poświęciła się mojemu wychowaniu. Mój dom był szalenie ciepły. Po latach się zorientowałam, że miałam ogromne szczęście, że wychowałam się w pełnej, kochającej rodzinie. Mieliśmy mnóstwo książek, albumów, rzeczy pięknych, celebrowaliśmy święta. Ważny był design. Nieobojętne było, na jakiej serwecie jemy, jakimi sztućcami. Nie miało to nic wspólnego z mieszczaństwem, raczej wynikało z ogromnej potrzeby życia „piękniej” niż na zewnątrz. Pewnie dlatego dziś nie jest mi obojętne, co dostaną ode mnie ludzie, którzy kupują moje rzeczy. Poza konceptem ubrania, wykonaniem, liczy się cała otoczka. Jak ubranie zostanie zapakowane, jaki zapach będzie im towarzyszył podczas zakupów, kto będzie ich obsługiwał. Dlatego na wszystko zwracam uwagę. Marka to ja. Jak ubierają się Polki? Różnie. Smuci mnie to, że zatarła się różnica pomiędzy rankiem, popołudniem i wieczorem, operą, teatrem, kinem, świętami. Lubię mężczyzn w dobrze skrojonych garniturach, pod krawatami, lubię ładnie ubrane, zadbane kobiety. Nie do końca odnajduję się w kulturze dresu, bo ja nie mam takiej potrzeby. Uważam, że to byle jakie, bez żadnej klasy. Ale zachwycają mnie dwudziestoparolatki. Wiedzą, że pierwszym sygnałem, który coś o nas mówi, jest ubranie. Kolorowe, oryginalne, świetne w proporcjach, odważne. I fantastycznie nonszalanckie! Zawsze powtarzam, że trzeba znaleźć swój styl. Nie kopiować innych, nie przenosić bezmyślnie tego, co jest modne. Stylu można się nauczyć? Myślę, że tak. Bardzo dużo zależy od naszych potrzeb. Ważne jest przebywanie w konkretnym środowisku, otaczanie się ludźmi, którzy mogą coś w nas poprawić albo czegoś nauczyć.
Delikatność różowej bezy, świeżość malin, słodycz różanego kremu. Z okazji urodzin ELLE mistrzowie cukiernictwa z Batidy przygotowali dla nas tort jak marzenie.
Beza: • 220 g cukru pudru • 120 g mielonych migdałów • 3 białka • 30 g cukru kryształu • odrobina czerwonego barwnika spożywczego Krem różany: • 150 g cukru pudru • 200 g masła • 150 g śmietany • 65 g wody różanej do smaku czas: 2 godziny Przygotowanie: Białka oddzielamy od żółtek, ubijamy z cukrem kryształem na sztywną pianę. Migdały mieszamy z cukrem pudrem i łączymy delikatnie z pianą z białek. Dodajemy odrobinę czerwonego barwnika i starannie mieszamy. Na pergaminie do pieczenia odrysowujemy flamastrem za pomocą rantu cukierniczego trzy koła o średnicy 18 cm. Masę białkową wyciskamy spiralnie na pergaminie za pomocą rękawa kucharskiego lub szprycy, tak by powstały trzy koła. Tak przygotowane bezy migdałowe pieczemy w temperaturze 150 stopni C przez mniej więcej 35 minut. Teraz czas na przygotowanie masy różanej. Masło w temperaturze pokojowej miksujemy z cukrem pudrem. Powoli mieszając, dodajemy śmietanę w temperaturze pokojowej. Na końcu dodajemy do smaku wodę różaną i odrobinę czerwonego barwnika. Gdy blaty bezowe wystygną, układamy na jednym z nich warstwę kremu różanego i świeże maliny. Na owoce nakładamy trochę kremu i kładziemy kolejny blat bezowy. Ponownie szprycujemy kremem i układamy owoce. Na samą górę kładziemy ostatni blat. Cały tort dekorujemy świeżą miętą i owocami lub według uznania. Krok po kroku: 1. Białka ubij z cukrem na sztywną masę. 2. Na pergaminie do pieczenia formuj z masy koła za pomocą szprycy lub rękawa kucharskiego. 3. Wszystkie składniki kremu połącz w dużej misce i dokładnie zmiksuj. 4. Na upieczony spód bezowy rozłóż krem za pomocą rękawa kucharskiego. 5. Na warstwie kremu układaj rzędami maliny. 6. Przykryj owoce odrobiną kremu i kolejnym blatem bezowym. Powtórz czynność jeszcze raz. Caroline Radziszewska - wspólnie z naną i babcią prowadzi sieć cukierni Batida. Od 24 lat ta firma jest synonimem rewelacyjnych francuskich wypieków, wykwintnych tortów i ręcznie robionych czekoladek.
Grudniowe ELLE z Magdaleną Jasek na okładce i atrakcyjną zniżką dla czytelniczek!
Bohaterką okładki grudniowego ELLE jest Magdalena Jasek, zdobywczyni wyróżnienia ELLE Style Award w kategorii modelka roku. Gwiazda światowych wybiegów pozuje do naszej sesji i opowiada o kulisach swojego sukcesu, godzeniu kariery ze szkołą oraz ambicjach na przyszłość. Wydanie ELLE pełne jest wywiadów z wybitnymi postaciami mody i kultury. Rozmawiają z nami ci, którzy rzadko udzielają wywiadów: aktorka Jowita Budnik, reżyser głośnego filmu „Bogowie” Łukasz Palkowski oraz Anna i Wilhelm Sasnalowie, czyli światowej sławy malarz i jego żona, którzy wspólnie realizują filmy. Wywiadem z małżeństwem twórców rozpoczynamy cykl rozmów z parami, które łączy życie prywatne i zawodowe. To kolejna po „Mistrzyniach” i „Rozmowach na 20-lecie” seria wywiadów na ważne tematy prowadzonych przez dziennikarzy ELLE z wybitnymi postaciami. Wywiady będą się ukazywać w co drugim numerze. Alexander Wang, najbardziej rozchwytywany amerykański projektant, opowiada nam o swojej kolekcji dla H&M, która wkrótce trafi do sklepów, i o własnej wizji kobiecości w modzie. W numerze także świąteczne sesje mody i propozycje prezentów. Przedstawiamy najciekawsze nowości z różnych dziedzin: od mody i urody, przez kulturę, po styl życia, które mogą być idealnym upominkiem pod choinkę. Na 12 stronach rubryki towarzyskiej zamieszczamy relację z gali, w której trakcie obchodziliśmy dwa wielkie wydarzenia: 20. rocznicę istnienia ELLE na polskim rynku i rozdanie ELLE Style Awards, najbardziej prestiżowych międzynarodowych wyróżnień w świecie mody. Nagrody zostały przyznane w sześciu kategoriach. W grudniowym ELLE specjalna akcja rabatowa z H&M, aż 20 proc. zniżki na całą kolekcję. Wszystkie czytelniczki, które w weekend 21-23.11.2014 przyjdą z grudniowym ELLE do sklepów sieci H&M i zrobią zakupy, otrzymają rabat. Twój ulubiony magazyn zawsze obok Ciebie! Litopadowe ELLE w wersji na iPada!
Nowe pokolenie bizneswoman. Jak odnieść sukces?
Od dwudziestu lat ELLE wspiera kariery kobiet. Przez ten czas wyrosło nowe pokolenie bizneswoman. Nie boją się ryzyka i ciężkiej pracy. Nam radzą, jak dojść do wielkich pieniędzy.
Biuro firmy Femi Pleasure na warszawskim Powiślu. Atmosfera jak w rodzinie. Pracują tu wyłącznie dziewczyny, które kochają snowboard i surfing. Co tydzień spotykają się na wspólnym firmowym śniadaniu, organizują sobie pikniki. Na ścianie napis: „Wszystko jest możliwe, tylko trzeba wymyślić, jak to zrobić!”. MIERZ WYSOKO Wszystko zaczyna się 10 lat temu. Siostry Kama i Anita Nawarkiewicz ostro wkręcają się w snowboard. Wyglądać kobieco na stoku? Można, tyle że nie w Polsce. Kolorowe, dziewczyńskie ciuchy? Można kupić... za granicą. – Postanowiłyśmy, że to my je wyprodukujemy! – wspomina Anita moment, gdy zdecydowały z Kamą założyć firmę. – Femi Pleasure. To będzie światowa marka! Naprawdę od razu taki był plan, choć byłyśmy wtedy małolatkami! – wspominają. Siostry muszą szybko nauczyć się samodzielności. Jako młode dziewczyny tracą rodziców. Na szczęście mają wsparcie babci i dziadka. Wiedzą, że życie musi toczyć się dalej. Wynajmują dom po rodzicach, zdają na fizjoterapię. Zakochują się w snowboardzie. Trochę później w surfingu. Na Freestyle’owy Dzień Kobiet w Szczyrku, czyli snowboardowe zawody tylko dla dziewczyn, przyjeżdżają już jako Femi Pleasure. Spotykają kobiety pełne pasji, tak jak one. Widzą, że pomysł na Femi to było to. NIE ZRAŻAJ SIĘ ŁATWO Pierwszy projekt Femi Pleasure? Zwykła, kolorowa bluza z logo na plecach. Anita i Kama jadą do Łodzi po tkaniny. Na miejscu się dowiadują, że bluz nie szyje się z tkaniny, tylko z dzianiny. Kapitał? Minimalny.Trochę pieniędzy z wynajmu domu. Mają szczęście. – Trafiłyśmy na dwie przeurocze panie dziewiarki. Oczarowałyśmy je opowieścią o naszej „firmie”. „No dobra, dziewczyny, wybierzcie kolory. Zrobimy wam to zamówienie” – mówią dziewiarki. W maleńkiej szwalni powstaje pierwsza seria 100 bluz.To tak mała liczba, że produkcja nie bardzo się opłaca. Zamiast próbować je sprzedać, Kama i Anita rozdają koleżankom. – To był niezamierzony chwyt marketingowy! – śmieją się dziewczyny. Ich przyjaciółki stają się żywą reklamą. Wszyscy chcą wiedzieć, co to jest Femi Pleasure. ŁAP OKAZJE „Muszę zobaczyć waszą przyszłoroczną kolekcję!” – Anita odbiera telefon z Austrii. Dzwoni producent strojów snowboardowych. Ale one nie mają żadnej przyszłorocznej kolekcji! Projektują ubrania z dnia na dzień, równocześnie studiując. (Rzucają fizjoterapię, są na grafice w ASP i na projektowaniu ubioru). – Po tym telefonie w kilka nocy zrobiłyśmy kolekcję i katalog – wspominają. Jadą z nim do Innsbrucka. I... zdobywają gigantyczny kontrakt! Dziś firma jest ogromna, ale nadal przez ręce Kamy i Anity przechodzi każda metka, zamek, sznurek, guzik. „Włożyłabyś to?” – pytają jedna drugą. Gdy pada „nie”, projekt ląduje w koszu. RÓB TO, CO KOCHASZ Chiny, kilka lat temu. Marta Ferenc i Ola Pastusiak-Lepetow są tłumacz- kami. Obie po sinologii, pracują dla polskich biznesmenów handlujących z Chińczykami. „Mam kasę, to wy- magam! Co, nie da się?! Wszystko się da! O, k..., połowa towaru nie mieści się w kontenerze!” – wścieka się biznesmen. – Zamawianie rzeczy bez sprawdzenia, jak są pakowane i jaką mają objętość, obrażanie Chińczyków – to była codzienność – wspominają Ola i Marta. Wiele razy ratują pracodawcom interesy, negocjują za nich, podpowiadają: „To się w Polsce nie sprzeda”, „Uważaj na jakość. Dla Chińczyków »podobne« równa się »identyczne«!” – ostrzegają. Aż postanawiają: „Dość zabawy w tłumaczenia! Zakładamy własny biznes”. Warunki są trzy: nie mogą „ukraść” pomysłów swoich ekspracodawców, to musi być coś, co nie wymaga kapitału ani magazynowania. – Unikatowe gadżety reklamowe, a nie kubeczki i długopisy z logo firmy, jakich pełno. To był strzał w dziesiątkę! – wspominają. Ich firma Alma-Import szybko zaczęła przynosić dochody. Jak się robi interesy z Chińczykami? Im świetnie. – Uwielbiamy Chiny! Gdyby nie to, nasza firma by nie powstała. Dałybyśmy sobie spokój z Chińczykami już na etapie tłumaczeń – mówi Marta. – Ja studiowałam w Jinanie, Ola w Pekinie. Byłyśmy w miejscach, których nie widzieli nasi chińscy kontrahenci. Szanują nas za to, że znamy ich kraj. A do tego Chińczycy robią interesy przy stole: trzeba razem zjeść, napić się. W lot łapiemy ich teksty i nie potrzebujemy tłumacza – opowiada Marta. – Wiemy, jak odróżnić Chińczyka „przewala- cza” od uczciwego. Do tego negocjujemy skuteczniej, bo bezpośrednio z fabrykantami. – Raz podkusiło nas, by sprawdzić, czy Chińczycy nas nie oszukują – wspominają Marta i Ola. – Udawałyśmy, że nie znamy chińskiego. Udawałam polskiego bossa, Ola moją asystentkę. Podsłuchiwałyśmy fabrykanta i tłumacza. Oszukiwali nas! Wtrąciłam po chińsku: „Przepraszam, powiedzieliście inną cenę. Która jest prawdziwa?” – wspomina Marta. „Ty mówisz po chińsku?! Oszukałaś nas!” – wykrzyknął. – Wyrzucili nas za drzwi. I oni, i my straciliśmy wtedy ogromne pieniądze – wspomina Marta. wymyśl swój biznes – Mogę to powiedzieć każdej kobiecie: wymyśl biznes, zanim utkniesz w macierzyństwie na dobre. Potem będzie za późno! – mówi Marta Ferenc. – Siedzisz w domu trzy lata, do pracy już nie wracasz na to samo stanowisko. One tak właśnie zrobiły. Założyły firmę, zdobyły pierwsze kontrakty. Potem był czas na dzieci. – Rodziłyśmy na zmianę. Któraś z nas zawsze była w firmie na pełnych obrotach – mówią. – Macierzyński? Tylko pół roku. I szukanie świetnych niań.Zresztą z powodu różnicy czasu Chińczycy wychodzą z pracy w czasie, gdy w Polsce jest południe. – Dzieci idą spać, a my w środku no- cy wysyłamy e-maile. Potem relaks? Nie. – W Polsce w korporacjach zwykle wszyscy zaczynają działać za pięć siedemnasta! Całą dobę nie rozstajemy się z laptopami – mówi Marta. NIE BÓJ SIĘ RYZYKA Co jeszcze doradziłyby dziewczynom, które marzą o robieniu dużych pieniędzy? – Więcej odwagi! – mówi Marta. – Mężczyźni garną się do biznesu. Wiedzą, że firma to wielkie ryzyko, ale i szansa na wielkie pieniądze – mówi. Ich firma sprowadza z Chin gadżety reklamowe dla korporacji. Także te nietypowe, na specjalne zamówienia. Dbają o jakość, jeśli już kubki, to z porcelany, a nie porcelitu. Podpisują wielomilionowe kontrakty. „Dziewczyny! Nie ma takiego budżetu! Nie wystawicie się na tylu targach w jeden sezon. To 200 tys. zł!” – księgowa często schładza zapędy sióstr Nawarkiewicz. A one nie lubią kompromisów ani nie boją się ryzyka. Realizują swoje marzenia, nawet te najbardziej szalone. Ostatnia sesja do katalogu Femi Pleasure powstawała tak: Szkocja, sam środek powodzi i huraganów. Z campera można wyjść tylko kilka minut na dobę. Gdy usta- je wichura, światło jest wtedy genialne! Mogły to zrobić 10 razy taniej. – Ale tu nie chodzi o pieniądze. Chodzi o ideę i serce – tłumaczą dziewczyny. TWARDO NEGOCJUJ – W biznesie trzeba być twardym. Musiałyśmy się tego uczyć – mówią Anita i Kama z Femi Pleasure. Zagraniczni klienci za każdym razem walczą, by zeszły z ceny. Mimo wszystko wciąż nie porzuciły swoich ideałów. Szyją niezmiennie w Polsce. Ich ubrania są wysokiej jakości. To kosztuje. Nie starają się zarobić za wszelką cenę, ale czasem muszą powiedzieć „nie”. Dzięki temu są uczciwe wobec klientek, a to procentuje. Marta i Ola też nauczyły się skutecznie negocjować. Gdy któryś z kontrahentów je zwodzi, wyznaczają deadline, wysyłają e-mail: „Jeśli do jutra do godz. 11 nie będzie podjęta decyzja, produkcja się przesunie. Będziemy musieli negocjować nowy termin”. – Jesteśmy twarde. Ucinamy w zarodku sytuacje, gdy ktoś nas próbuje na coś naciągać – mówi Marta. ZACZEKAJ Z WYDAWANIEM – Często ktoś mnie pyta, czemu nie zamienię toyoty na land rovera? – mówi Marta Ferenc z Alma-Import. Ale ona wie, że nie warto szastać pieniędzmi. Nierozważne wydawanie po pierwszych sukcesach to domena mężczyzn. By zarabiać duże pieniądze, trzeba nimi obracać, ryzykować, a nie trzymać na bezpiecznej lokacie. To jak hazard. Czasem właścicielki Alma-Import mają czarne myśli, bo kryzys nie omija i ich branży. Na szczęście, gorsze dni nigdy nie dopadają ich równocześnie. „No coś ty?! My, stare baby, miałybyśmy pracować dla jakiejś korporacji?! Nie! Damy radę! Rozkręcamy dalej firmę!” – któraś zawsze mówi to pierwsza. – Średnio dwa razy w roku nie nadążamy, mamy ochotę wszystko rzucić! – przyznają także właścicielki Femi Pleasure. Wiedzą, że przydałby się im inwestor, ale z tym zwlekają. – Próbowałby narzucić komercyjne myślenie. A Femi Pleasure to wolność! – mówią. STWÓRZ ZESPÓŁ Dziś ubrania Femi Pleasure można kupić w 150 sklepach na całym świecie. Powstała niemal sekta „dziewczyn Femi”. – Spotykają się w naszych sklepach, żeby pogadać, napić się kawy, przejrzeć magazyny o snowboardzie, umówić się na jogę – mówi Anita. Właścicielki Femi Pleasure organizują na Helu zawody Girls Polish Surf Champs, prowadzą bloga, na którym udzielają się ich fanki. Mają też zgrany kobiecy zespół. – W biznesie zaufany wspólnik to skarb. My mamy dobrze: jesteśmy siostrami i przyjaciółkami. I się uzupełniamy. Kama jest świetna w negocjacjach. Ja w projektowaniu – mówi Anita. Wspierają ich dziadkowie. Mieszkają we Wrocławiu, śledzą Femi na Instagramie, lajkują wszystkie posty, komentują zdjęcia w katalogach. Żyją firmą. – Mamy szczęście do ludzi. Panie z szwalni z Łodzi pomogły nam na starcie. Współpracujemy z nimi do dziś. Tyle że zamiast 100 bluz zamawiamy u nich po 300 tys., i to w kilku kolorach! – mówi Anita. Femi tworzy teraz także kolekcje dla dzieci, zwłaszcza od kiedy siostry same je mają. Kama jest mamą dwuletniego blondynka Gucia, a za miesiąc spodziewa się drugiego synka. Anita ma siedmiomiesięcznego bruneta Henia. Plany Femi na przyszłość? Podbój USA. A prywatnie? Domek nad oceanem w Australii. Poranny surfing z dziećmi. Widok fal za oknem. Tekst Agnieszka Sztyler-Turovsky Cały artykuł znajdziesz w październikowym numerze ELLE!
ELLE Style Awards 2014 - relacja Instagram
Zobacz jak bawili się goście podczas wczorajszej gali ELLE Style Awards 2014!
Wczoraj w Warszawie, a dokładnie w Reducie Banku Polskiego odbyła się gala wręczenia najbardziej prestiżowych nagród modowych ELLE - ELLE Style Awards. Wśród zaproszonych nie zabrakło największych gwiazd i top modelek światowego formatu. Oprócz oficjalnych zdjęć „ze ścianki” i ze sceny goście podzielili się swoją fotorelacją na Instagramie. Krzysztof Stróżyna tańczył (prawdopodobnie) do białego rana, Magdalena Jasek (zwyciężczyni w kategorii "modelka roku"), Maja Salamon i Marta Dyks (twarz naszej urodzinowej okładki) robiły sobie #friendsie, a najlepsi polscy projektanci pozowali z modelkami w kreacjach ich projektu! ELLE Style Awards 2014 - relacja Instagram - Zobacz zdjecia>>
Gwiazdy i projektanci na ELLE Style Awards 2014
Zobacz stylizacje gwiazd i projektantów na gali ELLE Style Awards 2014!
Nagrody ELLE Style Awards przyznane! Redakcja ELLE wyłoniła zwycięzców w sześciu kategoriach, m.in. modelkę roku, projektanta roku i fotografa roku (zobacz tutaj). Podczas gali w Reducie Banku Polskiego świętowaliśmy także 20 urodziny magazynu. Z tej okazji zaproszono najlepszych polskich projektantów - Gosię Baczyńską, Macieja Zienia, Anię Kuczyńską, duet MMC, Bohoboco oraz Paprocki i Brzozowski, Agnieszkę Orlińską, Bartka Michalca, Joannę Klimas, Justynę Chrabelską, Michaela Hekmta, Krzysztofa Stróżynę, Agnieszkę Maciejak, Michała Szulca, Mariusza Przybylskiego, Łukasza Jemioła, Roberta Kupisza, markę La Mania, Izabelę Łapińską i Jacoba Bartnika. Każdy z dizajnerów przygotował na tę okazję niezwykłą kreację wieczorową, którą prezentowała wybrana przez nich modelka. Część oficjalną wczorajszego wieczoru zamknął niezwykle energetyczny koncert Kasi Nosowskiej oraz Ani Dąbrowskiej. Na bankiecie pojawili się również: Joanna Horodyńska, Tomasz Jacyków, Anna Mucha, Ewa Bukowska, Natalia Klimas, Monika Olejnik, Karolina Malinowska, Dorota Williams, Tomasz Ossoliński, Misia Furtak, Ilona Ostrowska oraz Michał Witkowski. Gwiazdy i projektanci na ELLE Style Awards 2014 >>
Najbardziej prestiżowe nagrody świata mody znowu w Polsce. Oto nominacje do ELLE Style Awards!
Laureatami ELLE Style Awards byli m.in. Alexa Chung, Cara Delevingne i Stella McCartney. Nagrody ELLE Style Awards po kilku latach przerwy wracają do Polski. Mamy powody do dumy. Polscy projektanci, marki, modelki, fotografowie trzymają światowy poziom! Redakcja przyznała po trzy nominacje w każdej z sześciu kategorii. Na pięć z nich głosować będzie jury redakcyjne, na jedną (ikona stylu) głosujecie wy na ELLE.pl. Rozdanie nagród już 7 października podczas imprezy z okazji 20-lecia polskiego ELLE w Reducie Banku Polskiego! 1. IKONA STYLU Zamiast ślepo podążać za trendami, kreują je same. Z brawurą zestawiają kolory, fasony, nadruki. Uwaga! Na ikonę stylu głosowaliście na ELLE.pl! Kasia Sokołowska Reżyserka pokazów mody. Nawet przy wielogodzinnej pracy za kulisami nie rozstaje się z modą. Udowadnia, że seksapil nie musi być dosłowny! Anja Rubik Top modelka. Na co dzień nonszalancka i rockowa. Na czerwonym dywanie seksowna i elegancka. Kochamy ją za to, że na ulicach światowych stolic mody lansuje polskich projektantów. Joanna Horodyńska Stylistka, prezenterka, mistrzyni eklektycznego stylu. Zgodnie z zasadą „mix & match” łączy swetry z wieczorowymi sukniami, Dzięki niej mamy więcej odwagi, by bawić się modą. 2. PROJEKTANT ROKU ￼Pokazy w światowych stolicach mody, specjalne kolekcje, współpraca z dużymi markami. Polscy projektanci rozwijają skrzydła! Gosia Baczyńska Projektantka. Drugi udany pokaz na paryskim tygodniu mody, publikacje w prestiżowych magazynach. Gosia Baczyńska osiągnęła to, co dotąd żaden Polak. Nie zapomina o korzeniach. Jej ostatnia kolekcja była inspirowana polskością. Mariusz Przybylski Projektant. Pozycja jurora w programie „Project Runway” nie przewróciła mu w głowie. Mistrz kroju i konstrukcji stworzył rewelacyjną jubileuszową kolekcję. Nas zachwyca jego tańsza marka Philosophy – przystępna i stylowa. Ania Kuczyńska Projektantka. Od lat wierna swojej minimalistycznej estetyce, nie boi się eksperymentów. W tym roku wprowadziła na rynek linię butów i minikolekcję z dżinsu. Cały nasz dział mody nosi biżuterię z jej linii dla firmy Yes. 3. MODELKA ROKU Podbijają stolice mody, występują w międzynarodowych kampaniach i sesjach do najważniejszych magazynów. Polskie top modelki są ciągle na szczycie! Maja Salamon Topmodelka. Od czasu, gdy dla Prady zafarbowała włosy na platynowy blond, jej kariera nabrała zawrotnego tempa. Pokazy Valentino, Chanel i Louis Vuitton, sesje do najlepszych magazynów na świecie. Kochamy ją za dobry przykład, jaki daje innym modelkom. Zamiast się głodzić, pozostaje fit – ćwiczy bikram jogę i regularnie biega. Magda Jasek Top modelka. Wyjątkowa uroda, silny charakter. Gwiazda kampanii Louis Vuitton, Prady i Valentino. Projektanci kochają ją za zjawiskową urodę. My za to, że mimo zawrotnej kariery pozostała normalną, skromną dziewczyną, która regularnie wrzuca uśmiechnięte zdjęcia na Instagram. Ola Rudnicka Top modelka. Intelektualistka w świecie mody. Między wybiegami wielkich projektantów studiuje prawo na Sorbonie. Zachwyca nas w kampaniach Prady i All Saints. Świat mody pokochał ją za filmik na stronie WWW magazynu „i-D”, w którym z humorem uczy języka polskiego. 4 MARKA ROKU ￼Mamy powody do dumy. Polskie marki tworzą modę na światowym poziomie. Obok ubrań lansują linię dodatków, a nawet perfum. MMC Kochamy ich za nowoczesne fasony i modę zgodną z sezonami. Jako jedyni organizują pokaz pre-fall, nadążając za światowym trendem mody „międzysezonowej”. Ilona Majer i Rafał Michalak przez lata projektowali dla innych marek. MMC to połączenie wiedzy i pasji. Bohoboco To prawdziwe imperium mody made in Poland. Kolekcja ubrań, torebek, butów, a także własna linia perfum to ostatnie osiągnięcia kreatywnego duetu. Kamil Owczarek i Michał Gilbert Lach zapowiadają, że to dopiero początek rozwoju ich marki. La Mania To jedyna polska marka, która podbija zachodnie rynki. Prezentacja na londyńskim tygodniu mody, obecność na półkach Harrodsa i Josepha to dopiero początek. Dyrektor artystyczna marki Joanna Przetakiewicz promuje elegancję i klasykę na polskich salonach. 5. ODKRYCIE ELLE ELLE od lat szuka nowych talentów w modzie. Jesteśmy dumni, że jako pierwsi pokazujemy nowe marki i pozwalamy debiutować najlepszym. 303 Avenue Takiej marki brakowało na polskim rynku. W 303 Avenue kupimy doskonale skrojone ubrania na co dzień – spodnie, sukienki, dresowe bluzy, kaszmirowe płaszcze. Perfekcyjnie leżą na wszystkich kobiecych sylwetkach. Założycielka Marianna Niemoczyńska wie, czego pragną kobiety! Zofia Chylak Projektowania uczyła się w domu mody Proenza Schouler. Teraz przywraca w Polsce modę na szycie na miarę. Zosia Chylak debiutuje z genialną linią toreb z doskonałej jakości włoskich skór. Kochamy ich minimalistyczne fasony i piękne wykończenia. Poziom Céline! Rilke Philosophy Romantyzm, seksapil, jakość, wygoda. Bieliźniana marka Rilke Philosophy łączy w sobie wszystko, co pozornie do połączenia niemożliwe. Założycielka Rilla Pawlaczyk wyczarowuje w swojej bydgoskiej pracowni zjawiskowe koronki. Jej bielizna pojawiła się w naszej sesji okładkowej z Magdą Frąckowiak. 6. FOTOGRAF ROKU Kiedyś podziwialiśmy sesję zagranicznych fotografów. Dziś świat podziwia naszych! Ich sesje są na najwyższym poziomie. Bartek Wieczorek Fotograf. Po latach pracy w duecie z Zuzą Krajewską rozwija skrzydła. Autor wielu sesji do ELLE (m.in. okładki z Misią Furtak) i kampanii znanych firm odzieżowych. Jako były stylista i projektant mody jest prawdziwym estetą. Na swoich zdjęciach pokazuje nowe, nieoczywiste oblicza piękna. Agata Pospieszyńska Fotografka. Regularnie jeździ na tygodnie mody, żeby śledzić trendy. Autorka sesji do polskiego (m.in. okładek z Marią Loks i Mają Salamon), czeskiego i rosyjskiego ELLE. Jej sesje regularnie trafiają na strony prestiżowych portali o modzie. W tym roku miała autorską wystawę w MSN. Adam Pluciński Fotograf. Autor wielu sesji do ELLE, w tym okładki z Magdą Mołek. Jeden z najmłodszych polskich fotografów. Ulubieniec modelek. Jego sesje to eksplozja energii – tańczy, śpiewa, krzyczy, wszystko po to, by wydobyć z bohatera jak najwięcej emocji.
Maria Rotkiel i Sergiusz Osmański: piękna zmiana
Wizażysta, który od 20 lat uczy Polki piękna. Psycholog, która jest na piękno wyjątkowo wrażliwa. Z okazji 20. urodzin polskiego ELLE spotykają się Sergiusz Osmański i Maria Rotkiel.
Pierwszy raz w życiu Maria Rotkiel i Sergiusz Osmański spotykają się w ELLE, na naszej sesji. Ale po pięciu minutach zachowują się, jakby byli dobrymi znajomymi od lat. On, legenda w dziedzinie dbania o urodę i kreowania piękna. Wieloletni współpracownik ELLE, ekspert i makijażysta, malował dla nas największe gwiazdy. Kreator wizażu i koneser sztuki, obecnie dyrektor artystyczny perfumerii Sephora. Ona, terapeutka, która uczy kobiety, jak kochać siebie. Właśnie odkrywają, jak wiele ich łączy. MARIA ROTKIEL Jeśli cofniesz się pamięcią o 20 lat i wyobrazisz sobie, że stoisz na warszawskiej ulicy, to co widzisz? SERGIUSZ OSMAŃSKI Polki wyglądały w tych czasach jak spod szablonu. To, co do tej pory mogły oglądać przez szybę w Peweksie, teraz stało się dostępne. Marki ze średnich półek, Margaret Astor, Rimmel, stały się symbolem nagle dostępnego luksusu. Zachłysnęły się tym? Właśnie. Na pierwsze pokazy makijażu w Domach Centrum przychodziły tłumy, które chłonęły ze sceny każde słowo. Podczas pierwszych targów kosmetycznych doszło do bójek w kolejce. Na spotkaniach z klientkami zdarzało mi się słyszeć: „Próbowałam tuszu Margaret Astor, ale jednak jak używam Max Factora, to muszę poprawiać dopiero po czterech dniach”. Czyli chodziły w tym makijażu cztery dni? Tak, wcale nie tylko z oszczędności. Częściej z zachwytu: „Ta rzęsa jest tak obłędna, że nie chcę się rozstawać z tym, co widzę w lustrze”. Pamiętam, że przyleciała na próbę makijażu rosyjska modelka. Zrobiłem jej makijaż sesyjny, mocno przerysowany. Spotkałem ją na mieście po południu, ona nadal w tym makijażu. Pytam: „Swietłana, dlaczego ty jeszcze się nie zmyłaś?”, a ona na to: „Eta Dior”. I właśnie „Eta Dior” to jest kwintesencja estetyki początku lat 90. Więc co się najbardziej zmieniło? Wzrosła samoświadomość dziewczyn, bardzo duży udział w tym miała prasa kobieca. Nawet jeśli 60 firm w danym sezonie mówi kobiecie, że ma nosić pomarańczowe usta, to potrafi powiedzieć „nie!”. Już wie, że nie wszystko jest dla niej dobre. To tak brzmi, jakby mała dziewczynka dorwała się do kosmetyczki mamy, a teraz,￼￼￼po 20 latach, jako dojrzała kobieta potrafiła już wybrać z niej to, co dla niej jest dobre. Moje wspomnienie dotyczy szminki. Miałam taką ukochaną, którą kupiłam za pierwsze pieniądze, miałam wtedy 17 lat. Szminka i tusz do rzęs były przez wiele lat moimi podstawowymi kosmetykami. Jakie kosmetyki kiedyś kupowały Polki najczęściej, a jakie kupują teraz? Nadal najpopularniejszym kosmetykiem jest tusz. W zależności od krajów inaczej wygląda drugie miejsce. Kobiety w Europie Wschodniej na drugim miejscu wybierają podkład, puder, a z kolei część zachodnia woli szminkę i błyszczyk. W Paryżu częściej spotkasz Francuzkę, która ma nagą twarz z wytuszowanymi rzęsami i jakoś tam położonym błyszczykiem czy szminką niż z wyprofilowaną podkładem i pudrem skórą. Kupujemy znacznie więcej kosmetyków pielęgnacyjnych. W latach 90. zdarzało się, że klientki przychodziły do drogerii z pretensją, że krem je uczula, po czym się okazywało, że krem do oczu aplikowały wprost do oka. Albo wypijały ampułki z serum do twarzy! Przez ostatnie 20 lat zmienił się też asortyment. Teraz w perfumeriach 90 proc. to produkty, które kiedyś można było kupić tylko w gabinecie kosmetycznym. Jakbyś miał powiedzieć kolorami, to które z nich kobiety kochały 20 lat temu i teraz? Zatoczyliśmy koło. 20 lat temu panowały papuzie kolory, dziś nazywane neonami. Bogate makijaże u Maryli Rodowicz, Urszuli, Małgosi Ostrowskiej wyznaczały trendy. Później zmęczyliśmy się kolorem i pojawiły się rozmyte beże. Kolory bezpieczne, które Polki pokochały, nie bez powodu. Polki lubią się schować, lubią być mysie. Często pracuję nad tym ze swoimi klientkami. Odpowiednim strojem, makijażem i zaakcentowaniem tego, co w niej jest fajne, kobieta może zrobić pierwszy krok w pracy nad najważniejszą i często najtrudniejszą kwestią w życiu, czyli pokochaniem siebie. Kobiety, z którymi pracuję, są wewnętrznie rozdarte. Chcą wyglądać atrakcyjnie, seksownie, mają pomysł na swój wizerunek, ale się boją. Często wydobywam te ukryte pragnienia. Miałem klientkę, która zamówiła makijaż na ślub. Podczas pierwszej próby zrobiłem makijaż neutralny, klasyczny. Podałem lustro: „Podoba się, dobry kierunek?”. „Nie wiem”. Czuję, że płynę na krze, która topnieje z minuty na minutę. Robimy kolejną propozycję, odważniejszą. Identyczna reakcja. Poprosiłem, żeby powyrywała z gazet makijaże, które jej się podobają. Na następne spotkanie przyszła z wyrwanym piktorialem Anny Nicole Smith z „Playboya”, z czerwonymi, przerysowanymi ustami, z kilometrami sztucznych rzęs i eye-linera, z brwiami wydepilowanymi w półłuki. To jest to, o czym mówisz. Kreuję się na mniszkę, ale tak na dobrą sprawę chciałabym być seksbombą. I co z tego wyszło? Wyszła moja wersja wizerunku Anne Nicole Smith, dziewczyna była w siódmym niebie. Na ile jako wizażysta wydobywasz, podkreślasz to, co jest prawdziwe, a na ile domalowujesz coś nowego, tworząc nową osobę? To zależy, czy maluję osobę prywatną, czy modelkę do sesji. U kobiety, która potrzebuje makijaż na jakąś okazję, to nie może być maska. Wtedy bazuję na tym, co dała natura, podkreślając atuty. Ale to wcale nie jest proste, bo dużo zależy od samoakceptacji. Jeśli wykonam perfekcyjny makijaż, ale dziewczyna ma zakorzenioną świadomość, że ma na czole ten jeden pryszcz i on jest najważniejszy, to nie będzie wyglądać pięknie. Żaden makijaż nie przykryje problemów z samym sobą. To bardzo ważne stwierdzenie. Obserwując kobiety podczas terapii, wiem, kiedy odzyskują dobry kontakt z sobą. Momentalnie pięknieją. Czasami to jest fajny ciuch czy makijaż, czasami postawa ciała i to, jak kobieta się porusza. W swojej pracy musisz być psychologiem? Na pewno. To Cię męczy? Nie. Jako chłopak dwa lata spędziłem w seminarium duchownym. Myślę, że to mnie wyciszyło i otworzyło na ludzi. Kiedy to było? Miałem 18 lat i czułem, że mam powołanie. Ale po dwóch latach, kiedy poznałem tę strukturę, stwierdziłem, że skoro jestem w szkole parateatralnej, to wolę być w teatralnej. Rzuciłem seminarium i zdawałem na PWST. Jak rodzina zareagowała na to, że postanowiłeś zostać księdzem? Oczywiście babcia była zachwycona, natomiast rodzice trochę przerażeni. Te dwa lata seminarium wspominam naprawdę super, przez 24 godziny byłem nastawiony na siebie. Struktura seminarium jest taka, że wiesz, o której wstaniesz, wiesz, o której zjesz, wiesz, o której będziesz mógł czytać. Ale mieliśmy też zajęcia z gry aktorskiej, prowadził je m.in. Henryk Bista. Poszedłeś do warszawskiej szkoły teatralnej, skończyłeś ją, ale aktorstwo też porzuciłeś. Jak z uczelni teatralnej trafiłeś do prestiżowej szkoły dla makijażystów w Londynie? Przypadek, pracowałem jako asystent fotografa Marka Czudowskiego. Na sesjach pojawiali się przedstawiciele różnych agencji modelek. Akurat wtedy był boom na nowe twarze z Europy Wschodniej. Triumfy święciły Ewa Witkowska, Malwina Zielińska, Magda Wróbel. Wtedy nie było jeszcze zawodu modelki. Wszystko dopiero się rodziło. Darek Kumosa stworzył pierwszą profesjonalną agencję modelek i zaczął organizować konkurs „Twarz Roku”, pierwszą edycję wygrała Ewa Witkowska. Zrobiła światową karierę. Przedtem modelkami były piękne dziewczyny, które projektanci z Mody Polskiej znajdowali w klubach Remont i Stodoła. Wszystko działo się przypadkiem, dla mnie też. Agenci z Karin Models i Forda rzucili propozycję, że współpracują ze szkołą wizażu w Londynie, w której mają otwarte stypendia, i jeśli byłbym zainteresowany, to mogę wyjechać. Jesteś estetą, człowiekiem, który kocha życie i jest wrażliwy na piękno. Kto w Tobie to piękno zaszczepił? Kto Ci je pokazał? Pochodzę z domu, w którym do estetyki przykładano dużą wagę. Wciąż pamiętam babcię Władzię z rodu Obermüllerów, która nosiła rękawiczki koronkowe i używała tej samej szminki. Nawet ojciec, który był zawodowym sportowcem, ho- keistą (dziś ma w Toruniu ulicę swo- jego imienia), wraz z mamą nawet w latach największego kryzysu zwracali uwagę na to, jak wygląda zastawa na stole. Nie da się ukryć, że oni ukształtowali moje estetycz- ne widzenie świata. Pamiętasz, kiedy ELLE ukazało się w Polsce? 1994 rok. Dla mnie to był bardzo ważny moment. Przeglądając pierwszy numer ELLE, zaczęłam myśleć o tym, jak chcę żyć, jaką chcę być kobietą. To był świat spełnionych zawodowo, zadbanych i pewnych siebie kobiet. Zrozumiałam, że nic nie stoi na przeszkodzie, żebym i ja dbała o siebie, realizowała swoje cele, była niezależna finansowo, szczęśliwa i spełniona. Wtedy taki przekaz kierowany do kobiet miał ogromne znaczenie. Dla mnie sama wiadomość, że ELLE wchodzi z edycją polską na rynek, była niesamowita. To był znak, że rzeczywiście jesteśmy w Europie. Pierwszy międzynarodowy tytuł w Polsce. Jakby wszedł „Vogue”. Łatwiej było wtedy w Twojej branży zrobić karierę niż teraz? Zdecydowanie łatwiej. Była mniejsza konkurencja i mniejszy dostęp do wiedzy. Osoby, które inwestowały w siebie i zdobywanie wiedzy, szybciej odnosiły sukces. Mój zawód dopiero zaczynał istnieć. Czasem ktoś się mylił i podpisywał mnie „witrażysta”. Ale twój zawód terapeuty też jest świeży w Polsce. To prawda. Podobnie jak Twój zyskał zaufanie na przestrzeni ostatnich 20 lat. Kiedy podjęłam decyzje, że będę studiować psychologię, moi rodzice znacząco pukali się w czoło. Jak Ty z tego wyżyjesz! Dlaczego chciałaś być psychologiem? Byłam zafascynowana ludzkim umysłem. Wydawało mi się, że zdobędę jakąś tajemną wiedzę. Myślałam, że będę pracowała w szpitalach psychiatrycznych z ludźmi, którzy zapadli się w swój wewnętrzny świat. A potem się okazało, że potrzebuję rozwijać się w wielu kierunkach naraz. Moja praca wymaga maksymalnego nastawienia na drugą osobę. Dlatego prywatnie potrzebuję odpoczynku od ludzi. Masz podobnie? Tak. Jestem kotem chodzącym własnymi drogami z kompletnie czystą przestrzenią wokół. Kocham samotność, nigdy się jej nie bałem. Jako dziecko czas spędzałem głównie sam. Do tej pory, jeśli chcę się zresetować, ludzie mi do tego nie są potrzebni. Malowałeś największe gwiazdy, m.in. Tyrę Banks, Estelle Hallyday, Rossy de Palma, poznałeś Madonnę. Opowiedz o najciekawszym spotkaniu. Niesamowite wrażenie i wręcz mistyczne spotkanie miałem z Heleną Christensen. Mieliśmy dwie godziny na przygotowanie jej przed wyjściem na wielką imprezę, a ona na dzień dobry mówi: „Ale najpierw musimy porozmawiać! Właśnie wróciłam z Londynu i tam poznałam genialnego kucharza, muszę ci o tym opowiedzieć!”. Półtorej godziny przegadaliśmy. A make-up zrobiliśmy w taksówce w kwadrans. Rozmawialiśmy o tym, jak zmieniły się Polki. A co przez te 20 lat najbardziej zmieniło się w Tobie? Chyba głównie to, że sobie odpuściłem. Mogę się już wycofać. Teraz bardziej interesują mnie projekty teatralne. To też był przełom: projektanci i wizażyści, ludzie ze świata mody, weszli do świata teatru, uczyli się jego reguł i jednocześnie wnieśli do niego świeże myślenie. Tak realizowaliśmy „Koty” w teatrze Roma. Albo „Bal wampirów” według Romana Polańskiego. Jego asystent był przerażony, kiedy zobaczył, że moje wampiry zamiast krwi mają czarny brokat. Spodziewał się beczek sztucznej krwi i sztucznych zębów. A tu z trumien wstają tancerki, które wyglądają jak modelki od Alexandra McQueena. Teraz będziemy robić w Romie „Mamma Mię!”, w lutym premiera. I to jest teraz mój skok adrenaliny. Zawsze jest coś dalej. Pora rozpocząć kolejne 20 lat. Redakcja Anna Luboń
Polska edycja magazynu ELLE kończy w tym roku 20 lat. Jest co świętować!
Ten rok jest dla nas wyjątkowy. Polska świętuje 25-lecie wolności, a ELLE 20-lecie obecności na polskim rynku. Z autentycznycm zachwytem odkrywamy, jak wiele zmieniło się przez te lata i jak bardzo w tym uczestniczyliśmy. Te dwie rocznice są ze sobą powiązane - nie wystarczyło ustanowić nowy porządek społeczno-polityczny, ale trzeba też było zbudować nowy światopogląd i nową codzienność. ELLE - światowy magazyn z kilkudziesięcioletną tradycją edukowania kobiet i uświadamiania im ich praw, idealnie wpisał się w budowanie nowej, lepszej, piękniejszej i łatwiejszej rzeczywistości. Chyba najbardziej jesteśmy dumni z tego, że przez te lata udało nam się zachować duszę ELLE. Czyli bliskość, otwartość i radość połączoną z odwagą odkrywania nowego i przekonywania Czytelniczek, że właśnie nowe jest warte uwagi. Zawsze mogłyście nam ufać, że trendy, o których piszemy - w modzie, kulturze i psychologii - za chwilę zapanują na ulicach i w rozmowach. Zwykłych, codziennych. Udawało nam się coraz bardziej otwierać świat, jednocześnie pamiętając i doceniając indywidualność i niepowtarzalnośc każdej z Was. Zobacz, co dla Ciebie mamy i weź sobie z tego tyle, ile potrzebujesz. Jeśli pomyślisz: jakie to piękne, jakie mądre, jakie odkrywcze i ciekawe, dla nas to już jest wielka nagroda. Kobieta ELLE nie stoi pół dnia przed lustrem, bo wie, że ma tak dużo zalet w sobie, że nie potrzebuje zmieniać się w kogoś innego. Jest też ciekawa i z ciekawości szuka nowych inspiracji. Potrafi się cieszyć, dostrzegać, potrafi też prosić o to, czego potrzebuje. Jest uważna, wybiera to, co jest dla niej dobre. I niczego nie traktuje dramatycznie poważnie - poczucie humoru nosi w torebce, jak szminkę i książkę. Lubimy ją. Identyfikujemy się z nią. My, autorki ELLE lubimy nasze Czytelniczki. W tym roku szczególnie dużo o tym myślimy i rozmawiamy w redakcji. Wybierając bohaterów "Rozmów na 20-lecie ELLE": legendy świata mody, które przeprowadzają nas przez te 20 lat lekko, z uśmiechem, ale też z sentymentem. I z refleksją, że mimo, że jesteśmy wszyscy starsi o 20 lat, to o ile lepsi! Myślimy o tym przypomijąc sobie całą historię mody ubiegłych lat. Rzeczy i kroje, które przetrwały i które ciągle nas zachwycają. Wielkie kariery ikon: modelek, projektantów, fotografów. Historie wzlotów i niespodziewanych upadków. I patrząc z dumą na rozwieszone na korytarzach naszego wydawnictwa portrety debiutujących aktorów, których od kilkunastu lat typujemy na gwiazdy. W większości trafnie! W tej sekcji, stworzonej na ELLE.pl (nasza kolejna wielka duma) specjalnie z okazji naszego dwudziestolecia, publikujemy wszystkie nasze podsumowania, refleksje, najlepsze okładki, naszych największych bohaterów, a czasem też odkrycia. Bo oglądając się wstecz dowiedzieliśmy się o sobie dużo nowych rzeczy. Może dlatego, że spojrzeliśmy za siebie z czułością i ciekawością. Czyli tak, jak staramy się zawsze patrzeć w przyszłość.
20 lat ELLE, 20 głośnych okładek. Od początku istnienia zaskakujemy, przełamujemy konwencje.
ELLE od początku istnienia lansuje na okładkach międzynarodowe i polskie gwiazdy. Nasze bohaterki są niebanalne, inspirujące. To kobiety, które podziwiamy i którymi chciałybyśmy być. Doceniamy również i promujemy polskie modelki, które robią światową karierę. Okładki ELLE to opowieść o współczesnej kobiecie. Promujemy naturalne piękno, prawdziwe emocje. Często wychodzimy ze studia by uchwycić niezwykłe momenty, by zdjęcia były bardziej dynamiczne i naturalne. Światową modę prezentujemy zawsze w nowoczesnym kontekście. Zdarzyło nam się szokować, ale zawsze w dobrym guście (jak w wypadku okładki z Magdą Cielecką, odsłaniającą piersi). Nie raz zachwyciliśmy świat (nasze okładki z modelkami udostępniają na swoich prywatnych profilach sławni projektanci np. Stefano Gabbana). Każda okładka to dla nas niezwykła historia, do której lubimy wracać. W galerii zobaczycie 20 tych, które są dla nas szczególnie ważne.