Nie tylko joga. 3 dyscypliny sporty, które powinny stać się naszym, kobiecym hobby
Są takie sporty, które robią nam dobrze nie tylko na ciało, ale przede wszystkim na głowę. Które odklejają nas od codzienności, od oczekiwań, od wiecznego „muszę”. I są takie sporty, które pozwalają nam - kobietom - wreszcie przestać się tłumaczyć, przestać spełniać cudze wymagania, a zacząć robić coś naprawdę dla siebie.
Kiedy mówi się o „kobiecym hobby”, świat wciąż próbuje wciskać nas w te same, od pokoleń powtarzane ramy: coś bezpiecznego, spokojnego, „odpowiedniego”. Coś, co „wypada”. Tymczasem coraz więcej z nas czuje, że to za mało. Chcemy przestrzeni, w której możemy przekraczać swoje granice, wzmacniać ciało i głowę, oddychać pełną piersią. Chcemy sportu, który nie tylko poprawia kondycję, ale pozwala odzyskać siebie - bez ocen, bez etykiet, bez tego wszystkiego, co świat od zawsze na nas nakłada. Dlatego właśnie postawiłam na dyscypliny, które uważam, że mają moc zmieniać życie. Trzy sporty, które są dla kobiet - ale nie dlatego, że są „delikatne”, tylko dlatego, że dają nam wolność, siłę i poczucie sprawczości. Boks - sport, który pozwala nam zapomnieć o „to nie wypada” Boks to sport, który wbrew pozorom wcale nie zaczyna się od ciosu. Zaczyna się od decyzji. Od wejścia na salę. Od przełamania w sobie - bardzo zakorzenionego schematu: tego, że „nie wypada”. Bo jak to - kobieta i boks? Rękawice? Ring? Walka? Ile razy słyszałyśmy to słynne: „dziewczynki tak nie robią”, „kobieta nie powinna”. I prawda jest taka, że to właśnie dlatego warto spróbować. Bo boks daje coś, co rzadko dostajemy w codzienności: poczucie sprawczości. Decyzję, czy idziesz do przodu, czy robisz unik. Czy sparujesz z kimś, czy wybierasz worek treningowy. Nagle to Ty decydujesz. To Ty jesteś w centrum. I nikt nie ma prawa powiedzieć Ci, że przesadzasz, że jesteś „za głośna”, „za mocna”, „za ambitna”. My kobiety nierzadko ulegamy zaszufladkowaniu - najpierw jako małe dziewczynki - przez mamy (z troski), potem przez nauczycieli, przez szefów, czasem nawet partnerów. W boksie nie ma szufladek. Jest ruch, koncentracja i to uczucie wolności, które pojawia się w chwili, kiedy pierwszy raz uderzasz w worek, albo w sparingpartnera i czujesz… że możesz. A oprócz wolności dostajesz też siłę, kondycję i coś jeszcze: pewność, że gdyby na ulicy wydarzyła się sytuacja, która wymaga reakcji - dasz radę. Bieganie - sport, w którym wreszcie jesteś tylko Ty i Twoje myśli Bieganie i ja mieliśmy trudny start. W szkole to była udręka - raz sprint na 60 metrów, raz 400 metrów, potem znów sztafeta na 1200, bieg coopera i biegi długodystansowe - które były dla mnie torturą. Nic więc dziwnego, że w dorosłości omijałam tę dyscyplinę szerokim łukiem. Aż w końcu dałam się namówić. I dopiero wtedy zrozumiałam, że bieganie nie polega ani na dobrym czasie, ani na świetnych butach, ani na tym, czy wieje dziś czy nie. Polega na przełamaniu się. Bo najtrudniej jest… wyjść z domu. Zanim człowiek się ubierze, zanim znajdzie buty, zanim pogodzi się z pogodą - wymówka zawsze się znajdzie i to szybciej niż zdążymy o niej pomyśleć. Ale kiedy już wyjdziesz i zaczniesz biec, to nagle okazuje się, że ten sport ma w sobie coś niesamowitego: pozwala pobyć ze sobą. Bieganie układa myśli. Pozwala ochłonąć. Odciąć się od gotowania, pracy, maili, od „mamo, widziałaś mój sweter?”. Nagle jesteś tylko Ty, Twój oddech i Twoje tempo. I to uczucie, kiedy wracasz do domu po pokonanym dystansie - zmęczona, ale spokojniejsza niż parę chwil wcześniej - jest warte wszystkiego. A jeśli złapiesz bakcyla, to... prędzej czy później skończysz z nowymi znajomymi na wyścigach na 5 km, na 10km, półmaratonie, a nawet maratonie i to nie w Warszawie, a w Nowym Jorku bo... dlaczego nie? Tak to działa. A fakt, że przy okazji biegania robią się nam fajne łydki i jędrne pośladki? No cóż - uznajmy to za bonus, z którym musimy się pogodzić. Padel - bo sport może być zabawą, a nie presją Padel wdarł się do naszego życia z przytupem. I nic dziwnego, bo to sport, który w przeciwieństwie do tenisa czy squasha - naprawdę daje frajdę od pierwszych minut i wybacza błędy. Skąd się wziął? Narodził się w Meksyku, zakochała się w nim cała Hiszpania, a potem poszedł w świat. I wszędzie robi dokładnie to samo: łączy ludzi. Padel to połączenie tenisa i squasha, tylko bardziej… towarzyskie. Rakieta jest lekka, piłka wolniejsza, a ściany pomagają grać. Nie potrzeba siły, potrzebny jest refleks, luz i grupa ludzi. Dlatego kobiety czują się tu jak ryby w wodzie. Dyscyplina ta jest idealna na cotygodniowe spotkania ze znajomymi, na które wiecznie nie mamy czasu. Umawiasz się na godzinkę: trochę biegania, trochę śmiechu, trochę grania - i obowiązkowo odrobina ploteczek, bo padel to sport, który pozwala robić to równolegle. Bo nie chodzi o rywalizację na śmierć i życie. Chodzi o ruch. O zabawę. O bliskość. O endorfiny. O poczucie, że sport może być nie tylko zdrowy, ale też społeczny. Bo padel to nie obowiązek. Padel to antidotum na codzienny brak czasu dla innych.
Stefano Lavarini, trener polskich siatkarek: „Czasami myślę jak one. Uczą mnie empatii”
Nie widzi siebie w roli lidera, choć poprowadził żeńską reprezentację Polski do największych sukcesów ostatnich lat. Stefano Lavarini opowiedział nam o sile kobiecej siatkówki, pracy opartej na empatii i zaufaniu, równości płci i tym, dlaczego najważniejsze rzeczy w sporcie dzieją się poza boiskiem.
Jego zawodniczki podbijają serca kibiców i sportowe rankingi. On sam unika reflektorów i pozostaje raczej w cieniu. Uważa, że emocje w sporcie to nie słabość, tylko siła, a błędy – choć często bolesne – są niezbędne, by naprawdę się rozwijać. W zespole stawia na relacje, bo wie, że bez zaufania i otwartości nie ma mowy o wspólnym celu. Przez trzy dekady pracy z kobietami nauczył się słuchać – i właśnie w tym, jak sam przyznaje, widzi swoją największą rolę. W rozmowie z nami Stefano Lavarini opowiedział, jak buduje się zespół, który gra nie tylko skutecznie, ale też z sercem. Hanna Zakrzewska: Na Pana barkach spoczywa dziś ogromna odpowiedzialność – nie tylko za wyniki, ale i za rozwój jednej z najmocniejszych reprezentacji kobiet w Europie. Jak Pan postrzega tę rolę – jako wyzwanie, misję, czy może przywilej? Stefano Lavarini: Nie odbieram tego jako ogromnej odpowiedzialności, bo od lat pracuję w tym zawodzie i jestem przyzwyczajony do wysokich oczekiwań. Ale wszystkie te określenia, które Pani wymieniła, dobrze opisują moją rolę. To zdecydowanie wyzwanie, bo Polska ma bogatą historię w siatkówce – zarówno męskiej, jak i kobiecej – i chciałbym pomóc drużynie wrócić na ten poziom. To też przywilej – móc reprezentować kraj, który jest ważny na siatkarskiej mapie świata, a przy tym kulturowo mi bardzo bliski. Czuję silną więź z Polską i jej mieszkańcami. I wreszcie – to misja. Bo chodzi nie tylko o doraźne wyniki, ale o coś długofalowego, co zostanie na lata. Wielu ekspertów podkreśla, że Pana styl prowadzenia drużyny to coś więcej niż treningi i taktyka – że to praca nad emocjami, rozwojem osobistym, pewnością siebie. W jaki sposób wspiera Pan zawodniczki poza boiskiem? Mentalność w sporcie jest – moim zdaniem – najważniejsza, a jednocześnie często ignorowana. Skupiamy się na technice i taktyce, zapominając, że na boisku grają ludzie, nie maszyny. Dlatego zawsze próbuję dotrzeć do osoby, która stoi za zawodniczką – poznać jej myślenie, potrzeby, emocje. Kobiety częściej niż mężczyźni potrzebują zachęty, by brać odpowiedzialność, podejmować decyzje, zaufać sobie. Nie mam jakiejś specjalnej metody. Po prostu lubię szczerość, rozmowy i zaufanie. Każda osoba inaczej radzi sobie z presją, więc kluczowe jest słuchanie. Nie boję się mówić o emocjach, bo one są bardzo ważną częścią sportu. Po 30 latach codziennej pracy z kobietami czasem żartuję, że myślę tak, jak one. Coraz częściej mówi się o tym, jak istotna w sporcie jest inteligencja emocjonalna i empatia – szczególnie w pracy z zespołem. Jakie znaczenie mają one w Pana codziennej pracy z kadrą? To elementy absolutnie kluczowe. W codziennej pracy nie chodzi tylko o sportowy wynik – chodzi o zbudowanie zespołu, który potrafi współpracować, ufać sobie i wspierać się nawzajem. Empatia i inteligencja emocjonalna pozwalają mi lepiej zrozumieć zawodniczki, ich emocje, lęki, sposób myślenia. Staram się stworzyć z nimi więź, która przekłada się na atmosferę i jakość gry. Sport to nie tylko technika – to także to, co dzieje się w środku człowieka. Umiejętność radzenia sobie z presją, przeżywania porażek, podejmowania ryzyka – to wszystko wymaga dojrzałości emocjonalnej. Dlatego chcę, aby moje zawodniczki były świadome siebie, niezależne i odważne. A to zaczyna się od słuchania i wzajemnego szacunku. Czy dostrzega Pan różnice w podejściu do trenowania drużyn kobiecych i męskich? I co według Pana daje największy efekt w pracy z kobietami na najwyższym poziomie rywalizacji? Nigdy nie prowadziłem męskiej drużyny, ale rozmawiam z innymi trenerami i widzę pewne różnice. Użyję przykładu: kiedy dzieciaki grają na podwórku, chłopcy wybierają do drużyny tych, którzy dadzą największą szansę na wygraną. Dziewczynki najpierw wybiorą koleżankę, z którą dobrze się czują. To mówi wiele. Dla kobiet relacje są kluczowe – często ważniejsze niż wynik. Muszą ufać sobie nawzajem, czuć się akceptowane. Dlatego ogromną rolę odgrywa komunikacja i atmosfera w drużynie. Mężczyźni bardziej cenią konkretne komunikaty, kobiety – szacunek i zrozumienie. Panie często też boją się popełniać błędy. Weźmy przykład z piłki nożnej: facet może próbować 40 razy strzelić gola z 15 metrów, ale jeśli raz mu się uda, to te pozostałe 39 nieudanych prób nie ma żadnego znaczenia. Większość kobiet nie lubi tak ryzykować, nawet jeśli dobrze wiedzą, co potrafią. A przecież sport bez błędów nie istnieje. One uczą, budują charakter. W sporcie trzeba umieć też przegrywać – z godnością, z pokorą. To pokazuje profesjonalizm i prawdziwą miłość do sportu. Jest Pan mężczyzną pracującym na co dzień w kobiecym sporcie. Jak – Pana zdaniem – mężczyźni mogą realnie i mądrze wspierać kobiety w ich sportowej karierze, nie narzucając przy tym własnej perspektywy? Najważniejsze to słuchać. I nie lekceważyć żadnej opinii, żadnego punktu widzenia, żadnej emocji. Trzeba stworzyć przestrzeń, w której kobiety czują się wolne i mogą się spełniać. Tylko tyle i aż tyle. W sporcie kobiecym wciąż brakuje wystarczającego wsparcia systemowego. Jak Pan, jako mężczyzna, rozumie swoją rolę w budowaniu przestrzeni, w której zawodniczki mogą w pełni rozwinąć swój potencjał? Najpierw trzeba sprawić, by kobiety w ogóle chciały uprawiać sport. Promować go wśród dziewczynek, zadbać o równe szanse: dostęp do boisk, sprzętu, struktur. Media też powinny zmienić narrację – mówić o wynikach i umiejętnościach, nie wyglądzie czy życiu prywatnym. Potrzebujemy większej promocji sportu kobiet, bo to buduje rangę i przyciąga kolejne zawodniczki. W mojej codziennej pracy widzę, że równość jest możliwa. W klubie, który prowadzę we Włoszech, prezeską jest kobieta, a większość menedżerów to kobiety. W mojej ekipie jest podobnie. Traktuję wszystkich tak samo, bo liczą się przecież kompetencje. Co do parytetów – mam mieszane uczucia. Idea widzialności i potrzeby rozbijania szklanego jest bardzo ważna, ale wierzę, że kluczowe stanowiska powinny zajmować najlepsze osoby, bez względu na płeć. Problem polega na tym, że kobiety, pomimo wiedzy i doświadczenia, wciąż zbyt rzadko mają szansę pokazać swoje możliwości. Dlatego rozumiem, że parytety mogą być dobrym narzędziem przejściowym – nie po to, by faworyzować, ale by wyrównać szanse tam, gdzie systemowo były one ograniczane. Równość płac? To trudny temat. Wszyscy wiemy, że mecze mężczyzn – zarówno w siatkówce, jak i w każdym innym sporcie – wciąż generują większe zyski, ale to nie powinno usprawiedliwiać takiej przepaści. Musimy promować sport kobiet, by dorównał im rangą. I to się już dzieje. Kiedy zaczynałem pracę w Polsce, zainteresowanie siatkówką kobiet było niewielkie. Teraz hale są pełne, dziewczyny są rozpoznawalne, pojawiają się sponsorzy. To efekt ich ciężkiej pracy. I cieszę się, że mogę być częścią tej zmiany. Sport kobiet w Polsce dynamicznie się rozwija. Wierzy Pan, że sukcesy żeńskiej reprezentacji siatkarek mogą mieć wpływ na jego dalszy rozwój? Czy widzi się Pan w roli lidera tej zmiany? Nie postrzegam siebie jako lidera. Ja tylko pomagam moim zawodniczkom, a sukcesy to ich zasługa. Gdybym myślał inaczej, pewnie sam chciałbym grać, ale wiem, że nie jestem wystarczająco dobry w żadnym sporcie. Dlatego świadomie wybrałem rolę w cieniu i wspieram osoby, które mają prawdziwy talent. To moje dziewczyny są bohaterkami tej historii. Materiał promocyjny marki ORLEN
„Najpierw widzę człowieka, dopiero potem sportowca”. Mateusz Mirosław o byciu trenerem i mężem
Bywa surowy, ale nigdy chłodny. Czuły, lecz wymagający. Pracuje z zawodniczką, którą kocha i zna lepiej niż ktokolwiek inny. W rozmowie z nami Mateusz Mirosław opowiada o „art of coaching”, cienkiej granicy między profesjonalizmem a bliskością, emocjach w świecie sportu i swojej osobistej definicji sukcesu.
Trening i miłość. Strategia i empatia. Sport i życie. Rzadko kiedy te światy przenikają się tak intensywnie, jak w relacji Mateusza i Aleksandry Mirosław. Ona – mistrzyni olimpijska i rekordzistka we wspinaczce sportowej. On – jej trener, partner, towarzysz wszystkich wzlotów i kryzysów. Ich relacja to nie tylko codzienna logistyka i planowanie kolejnych treningów, ale też głęboka więź, oparta na uważności i zrozumieniu. Mateusz Mirosław zdradza, co dzieje się za kulisami sukcesu, którego nie mierzy się wyłącznie złotem. Hanna Zakrzewska: Jest Pan nie tylko mężem Aleksandry, ale też jej trenerem. Czy trudno jest oddzielić od siebie te dwie sfery życia? Mateusz Mirosław: Najważniejsze było zrozumienie, że rola trenera jest tylko częścią mnie, a nie całą moją tożsamością. Z czasem nauczyliśmy się, że te dwa światy nie muszą być od siebie sztywno odcięte, mogą się przenikać, jeśli potrafi się robić to świadomie. Podejrzewam, że rozmowy o treningach, zawodach i – co za tym idzie – bardzo silne emocje często wkradają się do rozmów przy śniadaniu czy wspólnych wakacji. Jak zachowujecie równowagę? – Dbamy o równowagę zarówno w skali mikro, jak i makro. W okresach startowych czy podczas ciężkich przygotowań ta równowaga siłą rzeczy jest zachwiana i to jest normalne. Między zawodami w Chinach a tymi w Indonezji mieliśmy siedem dni i praktycznie cały czas rozmawialiśmy o starcie, bo taka była potrzeba chwili. Ale później przychodzą okresy spokojniejsze. Działamy trochę jak pory roku. Intensywność i regeneracja mają swoje cykle. W skali mikro po prostu pilnujemy momentów tylko dla nas, które ładują baterie. Czy styl Pana komunikacji z Aleksandrą zmienia się od razu po wyjściu z sali treningowej czy zejściu ze ścianki? Czy umiecie automatycznie przejść w „tryb domowy” czy jest to dłuższy proces? – To zależy od etapu przygotowań. Czasem przełączenie jest natychmiastowe, czasem wymaga chwili. Pomagają nam nasze słowa-klucze, ale też sama zmiana środowiska. Zejście ze ściany czy wyjście z sali treningowej naturalnie kończy pracę, a zaczyna zwykłe życie. Dom ma swój rytm. I pozwala nam złapać oddech. Czy zdarza się, że podczas treningu musi Pan na chwilę przestać być trenerem i stać się partnerem? Jak rozpoznaje Pan te momenty? – Zdarza się to często. Właściwie w większości sesji. Traktuję to jako przywilej, który daje mi ta relacja. Uczę się tego od lat i ciągle odkrywam coś nowego. Mówię o sobie, że jestem wymagającym trenerem, ale równie mocno wspierającym. Czasem większym wsparciem jest wysłuchać kogoś przez pięć minut niż odliczać czas do kolejnej serii. Sport wyczynowy to ogromne emocje – stres, presja, oczekiwania. Jak jako mężczyzna i trener wspiera Pan emocjonalnie Aleksandrę w tych najtrudniejszych momentach? Czy wypracowaliście wspólnie konkretne sposoby radzenia sobie z napięciem? My nie „radzimy sobie ze stresem”. My uczymy się radzić sobie w stresie. Nie ma w tym żadnej tajemnej techniki, jest to po prostu rozmowa, uważność, słuchanie. Przygotowujemy się także z wyprzedzeniem na te momenty, które mogą być najtrudniejsze. Wiemy, kiedy przyjdzie największa presja i napięcie, więc dbamy o to, żeby wcześniej naładować baterie i mieć zasoby na to, żeby sobie z tym poradzić. Empatia bywa błędnie postrzegana jako słabość, szczególnie w świecie sportu. Czy spotkał się Pan z takim podejściem? Jaką wartość wnosi inteligencja emocjonalna do profesjonalnego sportu? – Dla mnie empatia zawsze była siłą. I z przyjemnością obserwuję, że w ostatnich latach kompetencje miękkie są tak samo cenione jak wiedza i warsztat trenerski. Najlepsi trenerzy łączą jedno i drugie. Sport jest bardzo wymierny – wszystko da się policzyć, a najbardziej liczą się wyniki. Jak w tym wszystkim znaleźć przestrzeń na emocje, lęki, obawy? Jak sprawić, żeby nie zdominowały one pracy? – Im bardziej wchodzimy w sport wyczynowy, tym większe znaczenie mają elementy niemierzalne: stabilność emocjonalna, odporność, zdolność do szybkiej regulacji układu nerwowego. Przykład: aby zdobyć kwalifikację olimpijską, Ola musiała nauczyć się radzić sobie ze stanami lękowymi i regulować emocje w czasie krótszym niż pięć minut między kolejnymi biegami, również po pobiciu rekordów świata. To praca interdyscyplinarna: trening, psychologia sportu, samorefleksja i umiejętność szybkiej adaptacji. Czy dostrzega Pan różnice w sposobie, w jaki kobiety i mężczyźni reagują na stres i presję w sporcie? Jak to wpływa na styl pracy z zawodniczką? – Kobiety wnoszą do sportu inną dynamikę, bardziej złożoną, bardziej zmienną, często bardziej fascynującą. Miesiąc przygotowań u kobiet to cztery różne tygodnie, z innymi potrzebami i inną gotowością. Ta różnorodność wymaga otwartości i ciekawości. Uczy pokory. A jednocześnie daje ogromną satysfakcję, bo kiedy zrozumiesz tę unikalną logikę, możesz poprowadzić zawodniczkę na poziom, którego wcześniej nikt nie przewidywał. Jakich zmian oczekuje Pan w podejściu środowiska sportowego do kobiet w sporcie, jeśli chodzi o wsparcie emocjonalne i mentalne? Co jeszcze można zrobić, by mężczyźni – trenerzy, partnerzy, działacze - byli lepszymi sojusznikami sportsmenek? Potrzebujemy przede wszystkim większej reprezentacji kobiet w badaniach naukowych. Środowisko sportowe, na które składają się trenerzy, działacze, partnerzy musi inwestować w wiedzę, która uwzględnia fizjologię kobiet, a nie upraszcza ją do „mniejszej wersji męskiej”. Czy po zdobyciu przez Olę złotego medalu olimpijskiego czuje się Pan spełniony jako trener, czy może nadal ma Pan w sobie sportowy głód i kolejne cele do zrealizowania? – Poczucie spełnienia pojawiło się nie na podium, lecz w Paryżu, na ostatnim treningu przed eliminacjami. Ola miała wykonać cztery próby. W przeszłości to ja decydowałem o zakończeniu sesji. Tym razem pozwoliłem jej podjąć decyzję samodzielnie. Kiedy po błędzie sama wstała i powiedziała: „Zrobię jeszcze jeden bieg”, wiedziałem, że dojrzała do pełnej odpowiedzialności za swój proces, a moja praca została wykonana. A cele? Sport traktuję jako projekt długoterminowy. Nie jeżdżę na zawody, żeby uczestniczyć. Jeżdżę, żeby wygrywać. I chcę zrobić to ponownie. Nigdy nie trenował Pan wspinaczki na czas, a jednak osiągnął Pan ogromny sukces jako trener tej dyscypliny. Jak do tego doszło? – Kluczowe były dwa elementy: intensywna praca i zdolność adaptacji. W 2020 roku Ola doznała poważnej kontuzji palca. Dla mnie był to moment graniczny, zarówno emocjonalnie, jak i zawodowo. Obiecałem sobie wtedy, że jeśli jeszcze zobaczę jej łzy, to będą to łzy szczęścia na podium. Od tego momentu pracowałem z pełnym zaangażowaniem: 47. tydzień roku, późny wieczór, praca na dwa etaty, dziesiątki tysięcy kilometrów w aucie, weekendy na uczelni lub szkoleniach. Wiele osób w takiej sytuacji odkłada laptopa o 17. Ja patrzyłem na koszulkę, która została przesiąknięta emocjami tamtego dnia i pracowałem dalej. Po latach intensywności ten „kredyt” został spłacony. Odpowiedź na pytanie „jak to się udało?” jest prosta: maksymalnie efektywne wykorzystanie czasu i konsekwencja w działaniu. Od początku roku współpracuje Pan także z hiszpańską kadrą narodową - jak udaje się Panu łączyć obowiązki trenera kadry z trenowaniem Oli i życiem prywatnym? – To był rok pełen wyzwań: nowy kraj, nowa kadra, praca z wieloma zawodnikami jednocześnie, ponad 180 dni w podróży, treningi na obiektach, które nie były „domem”. A jednak to właśnie ten trud uczynił kolejne medale jeszcze bardziej wartościowymi. I myślę, że dlatego dzisiaj czuję ogromną satysfakcję, bo wiem, że idę własną drogą, nawet jeśli jest wymagająca. Materiał promocyjny marki ORLEN
Słońce, joga, plaża. "Salute the Sun" wraca do Jastarni!
Jak najlepiej przywitać lato? Na macie, w rytmie oddechu, z widokiem na morze. Tegoroczna edycja festiwalu YOGA DAY – Salute the Sun organizowanego przez markę JOYINME, odbędzie się już 29 czerwca w klimatycznym Food Port Jastarnia i na pobliskiej plaży.
To będzie dzień pełen ruchu, oddechu, relaksu i spotkań z inspirującymi kobietami — nauczycielkami jogi, pilatesu i świadomego życia. A wszystko to w otoczeniu natury, w wakacyjnym klimacie Półwyspu Helskiego. W rytmie słońca i oddechu Program startuje wcześnie rano i płynie przez cały dzień w rytmie słońca, jogi i dobrej energii. Poranek w Food Porcie otworzy medytacja i praca z oddechem z Anną Dziewulską. Następnie zaplanowana jest łagodna sesja Slow Yoga into the day Flow z Julią Szynkiewicz, po której przewidziano przerwę na kawę — równie ważną jak asany. Dalsza część dnia to pilates z Warsaw Pilates prowadzony przez Igę Majewską oraz Yoga Creative Flow z Darią Bogdanowicz. W południe odbędzie się lunch i strefa rozmów, a później cała praktyka przeniesie się na plażę. Po południu, na wejściu nr 49, zaplanowano sesję Yoga Feel the JOY prowadzoną przez Paulinę Niedzielską, a na zakończenie dnia — głębokie doświadczenie Psychodelic Breath z Malwiną Kośką. Tu zaczyna się lato "Salute the Sun" to nie tylko wydarzenie – to doświadczenie, które zostaje z Tobą na długo. Praktyka w pięknym, naturalnym otoczeniu, doświadczone i inspirujące nauczycielki, współpraca z markami, które dbają o zmysły i dobre samopoczucie. Jak co roku JOYINME łączy siły z Rituals, które przygotowało gift packi i otulające rytuały pielęgnacyjne dla uczestniczek. To przestrzeń, gdzie można się zatrzymać, poczuć energię wspólnoty, zadbać o ciało i umysł. Spotkaj się z nauczycielkami, złap równowagę, poczuj moc oddechu. Daj sobie ten dzień – tylko dla siebie. Wydarzeniu patronuje ELLE Polska, Chilli Zet oraz Fundacja Małgorzaty Braunek “Bądź”. Nie zwlekaj — zapisz się już teraz i powitaj lato w najlepszy możliwy sposób. Do zobaczenia w Jastarni!
Domowy hip thrust, który pokochała Emily Ratajkowski i Kim Kardashian. Te ćwiczenia wyrzeźbią ciało
Słyszałaś o ćwiczeniu hip thrust? Dowiedz się, jak wykonać to ćwiczenie bez sprzętu, poprawnie aktywując pośladki i unikając kontuzji.
Spis treści: Dlaczego warto robić hip thrust? Hip thrust w domu: technika krok po kroku dla początkujących i zaawansowanych Inne sposoby na hip thrust w domu - warianty i zamienniki Hip thrust w domu - błędy, których warto unikać Ile razy robić hip thrust w domu, by zobaczyć efekty? W czasach, gdy króluje trend na silne i krągłe pośladki, hip thrust wyrasta na absolutnego króla ćwiczeń. To ulubione ćwiczenie wielu trenerek fitness i gwiazd Instagrama – i nic dziwnego, bo znakomicie modeluje dolne partie ciała. Dobra wiadomość? Aby wykonywać hip thrust, wcale nie potrzebujesz profesjonalnej siłowni. Hip thrust w domu jest jak najbardziej możliwy, nawet jeśli nie masz sztangi czy specjalnej ławki. Wystarczy odrobina kreatywności i znajomość techniki, by efektywnie trenować pośladki we własnym salonie. Sprawdź, jak wykonać hip thrust w domu krok po kroku – bez siłowni, ale z dużym efektem. Dlaczego warto robić hip thrust? Hip thrust (czyli unoszenie bioder z oparciem pleców) słynie z tego, że rewelacyjnie aktywuje mięśnie pośladkowe. W praktyce oznacza to nie tylko poprawę kształtu i jędrności pośladków, ale też wzmocnienie całego "centrum" ciała. Silne pośladki pomagają ustabilizować miednicę, co przekłada się na lepszą postawę i mniej bólów pleców. Dodatkowo poprawiają osiągi w innych aktywnościach fizycznych – od biegania po wspinaczkę. Krótko mówiąc, regularne wykonywanie hip thrustów to same plusy: estetyczne i zdrowotne. Hip thrust w domu: technika krok po kroku dla początkujących i zaawansowanych Do domowego hip thrustu potrzebujesz stabilnego podwyższenia, o które oprzesz plecy. Może to być krawędź kanapy, fotela, stabilnego krzesła albo ławeczki (jeśli posiadasz). Przyda się też mata lub dywan, by zabezpieczyć plecy i podłogę. Oto instrukcja wykonania poprawnego hip thrust: Pozycja startowa: Usiądź na podłodze plecami do kanapy (lub innego podwyższenia). Oprzyj górę pleców (mniej więcej na wysokości łopatek) o krawędź kanapy. Stopy ustaw na podłodze, rozstawione na szerokość bioder, kolana ugięte. Stopy powinny być oddalone od pośladków tak, by w górnej fazie ruchu w kolanach był kąt prosty (ok. 90 stopni). Ruch w górę: Oprzyj dłonie na biodrach lub trzymaj dodatkowe obciążenie (np. ciężką książkę, hantlę lub inną masę) na biodrach. Weź wdech, napnij mięśnie brzucha i pośladki, a następnie unieś biodra w górę, opierając się środkiem pleców o kanapę. Ciągnij biodra tak wysoko, aż uda i tułów utworzą linię prostą (ramiona, biodra i kolana w jednej płaszczyźnie). W szczytowej pozycji śmiało dopnij pośladki – poczujesz, jak mocno pracują. Powrót: Wykonaj wydech i powoli opuść biodra w dół, wracając do pozycji tuż nad podłogą (nie odkładaj pośladków całkiem na ziemię między powtórzeniami, utrzymaj stałe napięcie mięśni). Następnie płynnie przejdź do kolejnego powtórzenia. Oddychanie i tempo: Pamiętaj o prawidłowym oddechu – z wydechem unosimy biodra, z wdechem opuszczamy. Ruch wykonuj kontrolowanie: uniesienie dynamiczne, opuszczanie trochę wolniejsze. Nie „człapaj” biodrami o podłogę, pracuj mięśniami. Liczba powtórzeń: Dostosuj ją do swojego poziomu. Na początek spróbuj 3 serie po 12-15 powtórzeń bez dodatkowego obciążenia, koncentrując się na technice. Gdy poczujesz, że to za mało wyzwania, dołóż obciążenie (np. wspomnianą książkę, baniak wody, sztangielkę jeśli masz) i/lub zwiększ liczbę powtórzeń. Tip: Jeśli nie masz żadnego ciężaru pod ręką, a chcesz mocniej popracować nad pośladkami, zatrzymaj ruch na 2 sekundy w górnej fazie każdego powtórzenia, mocno spinając pośladki. Możesz też wykonać kilka półpowtórzeń pulsujących na górze – ogień gwarantowany! Inne sposoby na hip thrust w domu – warianty i zamienniki Klasyczny hip thrust to nie jedyna opcja na trening pośladków w domu. Oto kilka wariantów i alternatyw, które warto wypróbować: Glute bridge (mostek pośladkowy) na podłodze: To podstawowa wersja dla początkujących albo tych, którym brak stabilnego podwyższenia. Leżąc plecami na macie, ugnij kolana i oprzyj stopy na podłodze (szerokość bioder). Unieś biodra w górę jak przy hip thrust, ale plecy pozostają na podłodze. To łatwiejsza forma, od której możesz zacząć. Hip thrust jednonóżny: Jeśli klasyczne uniesienia bioder są już dla ciebie zbyt łatwe, spróbuj wykonywać je na jednej nodze. Druga noga jest uniesiona lub wyprostowana przed tobą w powietrzu. To znacznie zwiększa obciążenie na pośladek nogi podporowej, wzmacniając też mięśnie stabilizujące. Hip thrust z gumą oporową: Owiń mini-band (krótką gumę oporową) wokół ud powyżej kolan. Podczas unoszenia bioder staraj się lekko rozpychać uda na zewnątrz. Taki dodatkowy opór świetnie aktywuje boczne części mięśni pośladkowych. Wypychanie bioder w górę z podłogi (odwrócony hip thrust): To ciekawa alternatywa, którą możesz wykonać np. na ławce lub dwóch krzesłach. Polega na tym, że opierasz się rękoma na ławce za plecami, a nogi zwisają w dół i pracują biodra unoszone w powietrzu. Angażuje podobne partie, choć w nieco innym układzie (bardziej poczujesz też dwugłowe uda). Hip thrust w domu – błędy, których warto unikać Jak każde ćwiczenie, również hip thrust może być wykonywany źle. Oto błędy, których lepiej unikać: Za duże wygięcie lędźwi: Jeśli unosisz biodra zbyt wysoko i "przeginasz" dolne plecy, to znak, że przejmujesz pracę plecami zamiast pośladkami. Plecy mają pozostać raczej neutralne. Rozwiązanie: napnij mięśnie brzucha i pilnuj, by przy szczycie ruchu ciało tworzyło prostą linię, nie wyginaj się w łuk. Zła pozycja stóp: Zbyt blisko lub zbyt daleko – i czujesz głównie uda zamiast pośladków. Metoda jest prosta: jeśli czujesz bardziej przód ud (czworogłowe), spróbuj dać stopy odrobinę dalej od siebie; jeśli czujesz mocno tył ud (dwugłowe), przybliż stopy nieco bliżej pośladków. Zerowy zakres ruchu: Czasami osoby robią hip thrusty wykonując bardzo mały ruch – np. tylko lekko pulsują biodrami. Aby zaangażować mięśnie w pełni, opuszczaj biodra wystarczająco nisko (ale bez siadania na ziemi) i unoś wysoko, do pełnego wyprostu w biodrach. Zarzucanie bioder z rozpędu: Kontrola to klucz. Nie chodzi o to, by jak najszybciej wykonać 20 powtórzeń, machając biodrami. Lepiej zrobić 10 powtórzeń wolniej, ale poprawnie technicznie, z pełnym spięciem mięśni na górze. Ile razy robić hip thrust w domu, by zobaczyć efekty? Mięśnie pośladkowe, jak każde inne, potrzebują czasu na regenerację. Trening hip thrustów 2-3 razy w tygodniu w zupełności wystarczy, by zobaczyć efekty po kilku tygodniach. Pamiętaj, by dać sobie przynajmniej jeden dzień przerwy między sesjami na daną partię mięśniową. Ważna jest również progresja – z czasem dokładaj obciążenie lub powtórzenia, aby mięśnie miały nowe bodźce do wzrostu. Po treningu nie zapominaj o rozciąganiu i rolowaniu pośladków oraz ud, co pomoże zapobiec zakwasom i poprawi mobilność. Hip thrust to ćwiczenie, które świetnie nadaje się do domowego treningu. Z jego pomocą wyrzeźbisz pośladki marzeń, wzmocnisz całe ciało i zrobisz coś dobrego dla zdrowia kręgosłupa – a wszystko to bez wychodzenia z domu. Pamiętaj o technice i systematyczności, a efekty z pewnością cię zaskoczą. Gotowa, by poczuć ogień w mięśniach pośladkowych? Mata w dłoń, kanapa w pogotowiu i do dzieła – twój trening pośladków w domu czas zacząć!
Moda funkcjonalna, czyli jak wyglądać stylowo, ale jednocześnie czuć się wygodnie w trakcie spływu kajakowego
Wakacyjna przygoda, jesienny chill, weekendowy reset z przyjaciółmi – spływ kajakowy to nie tylko aktywność fizyczna, ale coraz częściej modowy rytuał outdoorowych nomadów. W erze gorpcore i funkcjonalnej mody, pytanie jak się ubrać na kajaki nie ogranicza się już do: "czy przemoknę?", ale raczej: "czy będę wyglądać dobrze, kiedy to zrobię?”
Spis treści: Dlaczego kajaki są takie modne? Jak ubrać się na kajak: wygoda ponad wszystko Jakie buty na kajaki? Praktyczne i wodoodporne Co jeszcze warto ze sobą mieć? Jaki ubiór nadaje się do kajakarstwa? Kajaki jak się ubrać? Stylowo i z głową Dlaczego kajaki są takie modne? Kajakarstwo wróciło na listę najpopularniejszych sposobów na aktywny wypoczynek. Dlaczego? Po pierwsze, to forma sportu, która pozwala zresetować głowę, połączyć się z naturą i... odetchnąć od ekranu smartfona. Po drugie, to przygoda, która może być romantyczna, rodzinna, a nawet terapeutyczna. Polska oferuje świetne trasy: Krutynia na Mazurach, Czarna Hańcza na Podlasiu, Brda w Borach Tucholskich czy Dunajec w Pieninach to klasyki z kategorii slow travel. Jak ubrać się na kajak: wygoda ponad wszystko Woda nie wybacza modowych błędów. Pierwsza zasada: ubierz się warstwowo. To nie fashion week, ale pogoda potrafi zmieniać się z minuty na minutę. Latem postaw na szybkoschnące materiały (poliester, nylon), t-shirty z filtrem UV (np. Patagonia Capilene Cool Daily) i lekkie spodenki z siatkowanymi kieszeniami. Jak się ubrać na kajaki latem? Stylowo i funkcjonalnie. Kapelusz typu bucket hat (The North Face, Columbia), okulary z polaryzacją (Oakley, Julbo), top sportowy lub rashguard i sandały trekkingowe (Teva, Keen) to must-have. Jesienią zasady się zmieniają. Jak się ubrać na kajaki jesienią? Kluczowa będzie ochrona termiczna: bielizna termoaktywna, bluza polarowa (np. Helly Hansen lub Decathlon Forclaz), kurtka softshell i spodnie typu cargo lub legginsy sportowe z wodoodpornej tkaniny. Do tego cienkie, ale ciepłe skarpety z merino i czapka z daszkiem pod kaptur. Jakie buty na kajaki? Praktyczne i wodoodporne Zostaw sneakersy w domu. Jakie buty na kajaki? Najlepiej te, które nie nasiąkają wodą i dobrze trzymają się stopy. Idealne będą buty neoprenowe (Tribord, Cressi) lub sandały trekkingowe z gumowaną podeszwą. Jesienią postaw na buty wodne z zakrytymi palcami, a przy niskich temperaturach – kalosze outdoorowe (np. Hunter lub Tretorn). Co jeszcze warto ze sobą mieć? Wodoodporny worek (dry bag), krem z filtrem, powerbank, mały ręcznik z mikrofibry i komplet suchych ubrań – to zestaw pierwszej potrzeby. Stylowi kajakarze docenią też szybkoschnące kamizelki asekuracyjne (np. Yak, Palm) w designerskich kolorach. Dobry zegarek sportowy (Garmin, Suunto) pomoże monitorować trasę, a modna nerka wodoodporna (np. Rains, Carhartt WIP) przyda się na telefon i klucze. Jaki ubiór nadaje się do kajakarstwa? Taki, który jest wygodny, odporny na wodę, oddychający i dobrze leżący. Marka Arc'teryx, Salomon czy Columbia od lat projektują kolekcje outdoorowe, które z powodzeniem wpiszą się w styl kajakarza z ambicjami. Unikaj bawełny – kiedy nasiąknie wodą, staje się ciężka i nieprzyjemna. Kajaki jak się ubrać? Stylowo i z głową Moda na kajaki to nie chwilowy trend. To część nowej estetyki – połączenia technologii z naturą, praktyczności z designem. Dlatego zanim wypłyniesz na wodę, przemyśl nie tylko trasę, ale i swój outfit. Bo świadomy styl zaczyna się tam, gdzie łączy się funkcja i forma.
Strój do jogi, czyli w czym ćwiczy się najwygodniej. Co warto kupić do jogi? Jak przygotować się na pierwsze zajęcia?
Strój do jogi nie jest najważniejszy, aby praktyka okazała się satysfakcjonująca. Znacznie istotniejsze wydaje się nastawienie, panująca atmosfera i chęć do ćwiczeń oraz medytacji – bo joga to nie tylko wysiłek fizyczny, ale i próba wyciszenia, odnalezienia wewnętrznego spokoju.
Ten jednak łatwo zakłócić, jeśli korzystać będziemy ze stroju niewygodnego – wówczas wykonywanie niektórych asan może okazać się utrudnione. Chociaż więc profesjonalny strój do jogi to nie jest coś, co musisz kupić na pierwsze zajęcia, warto zwrócić uwagę na to, co ubierasz do ćwiczeń, aby maksymalnie zadbać o swój komfort. Wykonywane podczas praktyki jogi asany często wiążą się z szerokim zakresem ruchu. Właśnie dlatego wybrany przez ciebie strój powinien przede wszystkim nie krępować ruchów, ale i nie ocierać. Nie wystarczy jednak włożenie obcisłego topu i przylegających legginsów – mocno opięty strój (z wbijającą się w brzuch gumką) również może przeszkadzać podczas odprężających ćwiczeń. Strój do jogi damski Nie masz czasu na indywidualne czy grupowe zajęcia z trenerem? To nie wymówka! Portal Yogi to największe studio jogi, medytacji i pilatesu online. Już teraz, w specjalnej cenie możesz mieć dostęp do aktywności i wyzwań, które wykonasz w wybranym przez siebie czasie i miejscu. Tylko 19 zł (na pierwszy miesiąc) - to aż 66% zniżki od naszej ceny regularnej: 57 zł. Ciesz się wysmukloną sylwetką, i zdrowym ciałem bez napięć i bólu już dzisiaj. View Burdaffi on the source website Na wygodny i umożliwiający komfortową praktykę strój do jogi dla kobiet składają się: Legginsy do jogi – zarówno w długości 3/4 czy 7/8, jak i całkowicie długie. Wszystko zależy od tego, w czym czujesz się najlepiej. Co ważne, legginsy do jogi zwykle posiadają bardzo elastyczny i szeroki pas. Nie mogą obciskać brzucha, pozwalając na swobodne nabierane głębokich oddechów. Spodenki do jogi – wybierane przede wszystkim latem. Również nie krępują ruchów, ale jednocześnie nie powinny obcierać ud. Podobnie jak legginsy wykonane są z materiałów, które umożliwiają cyrkulację powietrza. Dla początkujących sprawdzą się także luźne spodenki, jednak profesjonalistom polecamy obcisłe modele. Koszulka do jogi – musi przylegać do ciała. W innym wypadku podczas częstych skłonów, swobodnie opadający materiał może przeszkadzać. Dobrym wyborem jest koszulka bez rękawów – żadne ruchy nie zostaną skrępowane. Biustonosz sportowy – niezbędny zwłaszcza dla kobiet z nieco większym biustem. Latem możesz zrezygnować z koszulki i ćwiczyć wyłącznie w staniku, zwłaszcza jeśli zdecydujesz się na bardziej zabudowany model czy też top z wbudowanym biustonoszem. Jak widać, większość elementów ubioru powinna być obcisła. Ma to znaczenie przede wszystkim wówczas, jeśli uprawiasz jogę w grupie pod opieką jogina lub joginki – dzięki przylegającym do ciała ubraniom osoba instruująca będzie w stanie ocenić, czy odpowiednie partie mięśni pracują podczas wykonywania przez ciebie konkretnych asan. Co więcej, luźne ubrania mogą zawijać się wokół ciała, krępować ruchy czy nawet sprawiać, że będziesz ślizgać się na macie – nie warto ryzykować. Co założyć na jogę? Chociaż ubrania do jogi wydają się uniwersalne, pod pewnymi względami różnią się, w zależności od tego, czy mówimy o stroju damskim czy też męskim lub dziecięcym. Łączy je jednak jedno – brak konieczności wkładania skarpetek. Podczas jogi istotne jest to, aby stopa stabilnie trzymała się na macie, dlatego najlepiej ćwiczy się na boso. Jeśli nie jest to dla ciebie komfortowe, możesz sięgnąć po specjalne skarpetki do jogi. Strój do jogi męski Również powinien składać się z opiętych legginsów lub spodni – konieczne jest, aby ubranie nie krępowało ruchów, ale jednocześnie nie było zbyt obcisłe. Świetnie sprawdzi się męska koszulka do jogi bez rękawów – praktyka w niej będzie dużo wygodniejsza niż w luźnym t-shircie. Strój do jogi dla dzieci Zainteresowanie dzieci jogą może nie tylko zaszczepić w nich chęć do ćwiczeń, ale i pomóc w opanowaniu emocji i uspokojeniu się. I w tym przypadku dobrze sprawdzą się legginsy i obcisłe koszulki. Dzieci mogą sięgnąć także po t-shirty, jednak warto, aby wsunęły je w spodenki czy legginsy – w innym razie luźna koszulka może zsuwać się przez głowę podczas wykonywania bardziej wymagających asan. Czym wyróżniają się profesjonalne stroje do jogi? Nie musisz od razu kupować profesjonalnego kompletu do jogi – zwłaszcza, jeśli dopiero zaczynasz swoją przygodę z jogą i nie jesteś pewna, czy to coś dla ciebie. Znacznie lepszym rozwiązaniem będzie sięgnięcie po ubrania sportowe, które już masz w domu. Jeśli będą wygodne i dość przylegające do ciała, twój trening z pewnością okaże się sukcesem. Niczego więcej nie potrzebujesz. Co innego jednak, jeśli joga stanie się twoją pasją i zaczniesz dostrzegasz, że zwykłe legginsy czy t-shirty jednak uniemożliwiają wygodne wejście w bardziej skomplikowane asany. Wówczas możesz zainteresować się strojami dla profesjonalistów. Co je cechuje? Oddychający materiał – cyrkulacja powietrza jest wyjątkowo istotna. Strój wykonany z przyjaznego materiału, który poradzi sobie w odprowadzaniu potu to must have, zwłaszcza jeśli wykonujesz intensywniejsze praktyki (np. vinyasa flow). Brak szwów – sportowe ubrania bezszwowe to nie tylko zwiększona wygoda, ale i zmniejszone ryzyko otarć. Co więcej, szwy nie ograniczają ruchów. Estetyka – bardzo często profesjonalne ubrania do jogi są zwyczajnie ładne. Nie niszczą się szybko, nie rozciągają, dzięki czemu przez długi wyglądają świetnie. Dlatego też warto wybrać dość neutralny wzór czy kolor, który nie wyjdzie prędko z mody, a tym samym ubranie posłuży ci na dłużej. Podobnymi cechami wyróżnia się strój do biegania na lato – nic nie stoi na przeszkodzie, aby ubrania do jogi wykorzystywać także podczas innych aktywności fizycznych. Zwłaszcza, jeśli okażą się wyjątkowo komfortowe i odpowiadające twoim potrzebom. PS Okazuje się, że niektórych sportowych ubrań, wykonanych z wymagających tkanin, nie można prać w pralce. Jeśli ci na tym zależy, upewnij się przed zakupem, jakie są zalecenia.
Joga dla początkujących z indywidualnym podejściem. Pokonaj ból i rozluźnij napięcia w ciele
Joga dla początkujących nie musi być trudna - wystarczy odpowiednio się do niej przygotować. Jak postawić pierwsze kroki na macie? To bardzo proste, zacznijcie z nami, a pokochacie nowe aktywności.
Joga to ulubiony trening gwiazd i modelek. Odstresowuje umysł, rozluźnia ciało oraz jest sposobem na wyrzeźbioną sylwetkę. To walka z ciężarem własnego ciała i barierami, jakie stawia umysł. Dzięki niej wzmacniamy nie tylko organizm, ale także nasz układ nerwowy. A to ważne, gdy żyje się w ciągłym pędzie lub połowę dnia spędza się przed komputerem. Jak zacząć ćwiczyć jogę? Chociaż ten sport nie wymaga specjalnego sprzętu czy drogiej odzieży, warto trenować go pod okiem instruktora. Przynajmniej na początku, by uniknąć kontuzji i nauczyć się panować nad swoim ciałem. Okazuje się, że w tej dziedzinie bardzo ważną rolę odgrywa głęboki oddech. To właśnie wdychanie oraz wydychanie powietrza przeponą pomaga zachować odpowiedni balans i przyspieszyć metabolizm. Jesteś gotowa na swoją pierwszą praktykę? Sprawdź, jak się do niej przygotować! View Burdaffi on the source website Nie masz czasu na indywidualne czy grupowe zajęcia z trenerem? To nie wymówka! Portal Yogi to największe studio jogi, medytacji i pilatesu online. Już teraz, w specjalnej cenie możesz mieć dostęp do aktywności i wyzwań, które wykonasz w wybranym przez siebie czasie i miejscu. Tylko 19 zł (na pierwszy miesiąc) - to aż 66% zniżki od naszej ceny regularnej: 57 zł. Ciesz się wysmukloną sylwetką, i zdrowym ciałem bez napięć i bólu już dzisiaj. Joga dla początkujących - pierwsze kroki na macie >> ###gallery-end######gallery-end######gallery-end######gallery-end######gallery-end######gallery-end######gallery-end######gallery-end######gallery-end######gallery-end######gallery-end######gallery-end######gallery-end###
Czym jest “hip dips”? Ten trend wpędza kobiety w niezdrowe kompleksy
„Hip dips” to termin popularny wśród trenerek i osób powiązanych z branżą fitness na Instagramie. Nazywa się tak naturalne wklęśnięcia, które pojawiają się na zewnętrznych stronach bioder, między talią a udami. Choć są one wynikiem struktury ciała, nie efektem ćwiczeń czy wagi, trend ten koncentruje się na ich eksponowaniu, a niektóre osoby twierdzą, że można je uwydatnić poprzez treningi nóg. Zjawisko to wciąż ma wielu zwolenników.
Niezdrowe trendy w świecie fitness: "hip dips" Pamiętacie szaleństwo na punkcie #tightgap na Instagramie? Chodziło o szczupłe uda, które się nie złączają. Niestety nie każdy trend jest zdrowy, zatem po fali krytyki moda na przerwę między udami straciła na popularności. Zamiast tego, wśród fit internautek coraz bardziej pożądane są „hip dips”, czyli zgrabne wcięcia w biodrach. Taka sylwetka przypomina kształtem skrzypce, stąd często określa się ją jako „violin hips”. Czy każda figura może je mieć? Hip dips zazwyczaj są efektem ćwiczeń na dolne partie ciała, które sprawiają, że uda stają się silne i umięśnione. Najwyraźniej występują u osób trenujących z obciążeniem, jogę oraz taniec. Nie ma się czego wstydzić — ta cecha ciała stała się teraz uznawana za atut! Na Instagramie pod hashtagiem #hipdips można znaleźć wiele zdjęć, na których dziewczyny dumne z tego wyglądu pokazują swoje krągłości. Hip dips są warunkowane kształtem miednicy. Wklęśnięcia te pojawiają się na skutek kąta, pod jakim kość udowa łączy się z biodrem. Mięśnie i inne struktury podporowe przyczepiają się do tych kości, co wpływa na kształt bioder. Warto również dodać, że nie tylko genetyka ma wpływ na obecność hip dips. Tkanka tłuszczowa i mięśnie wokół bioder i pośladków również mogą decydować o tym, jak bardzo “dołeczki” są widoczne. W zależności od predyspozycji i budowy ciała, niektóre osoby mogą mieć je wyraźnie zaznaczone, podczas gdy u innych będą niemal niezauważalne. Ale sformułowanie "hip dip" to nie tylko domena sportsmenek, coraz więcej dziewczyn przyznaje, że ma takie wcięcie naturalnie i nie jest to coś czego trzeba się wstydzić. Internet zalała fala poradników oraz treningów, mających na celu ich wyeliminowanie. Tymczasem po kilku latach od wrzawy na punkcie słynnych dołeczków, trenerki radzą, by akceptować swoje ciało. Wiele z nich podkreśla, że budowa ciała to geny oraz naturalne predyspozycje, a nie jak mogą sądzić młodsze osoby: restrykcyjna dieta połączona z katorżniczymi treningami. Jedno jest pewne, każde ciało jest wyjątkowe i musimy akceptować je w całości, niezależnie od tego jaki trend zyskuje popularność w mediach społecznościowych. View oEmbed on the source website
Wielki stres i jeszcze większe wzruszenie. Polskie piłkarki z awansem na Euro 2025. "To najszczęśliwszy dzień w mojej karierze" - komentuje Pajor
Najpierw Polki zaskoczyły wygraną w Gdańsku 1:0, a wczoraj powtórzyły ten wynik na stadionie w Wiedniu. Decydującego gola strzeliła gwiazda reprezentacji, Ewa Pajor, która tego dnia obchodziła urodziny.
W tym artykule: Awans kobiecej drużyny na Euro — nerwy do ostatnich minut Kim jest Ewa Pajor? Polska kobieca piłka nożna dotąd była traktowana po macoszemu. PZPN wykazywał się ignorancją, brakowało pieniędzy, a wyjazdy były organizowane niechlujnie. Jednak dziewczyny grające „w nogę” mają wielkie serce do walki i misję: przetrzeć szlaki wszystkim dziewczynkom, które marzą o zagraniu na Camp Nou. Awans kobiecej drużyny na Euro — nerwy do ostatnich minut Mecz w Wiedniu od początku był wojną nerwów. Obie drużyny grały bardzo ofensywnie, ale przewaga była zdecydowanie po stronie Austriaczek. W drugiej połowie polski pole karne płonęło, ale faworytkom nie udało zdobyć się gola. Gdy wydawało się, że mecz skończy się bezbramkowym remisem, gwiazda polskiej drużyny, Ewa Pajor, dokonała cudu, i w ostatnich sekundach zdobyła bramkę. Polska napastniczka tego dnia odchodziła urodziny. — Moim marzeniem i celem zawsze był awans na duży turniej z reprezentacją Polski. To najszczęśliwszy dzień w mojej karierze — powiedziała wzruszona Pajor w wywiadzie po zakończonym meczu. Na Polki spadły gratulacje z całego kraju. Sukcesu pogratulował im między innymi premier donald Tusk. — Polska reprezentacja kobiet wywalczyła historyczny, pierwszy awans na Euro. Nasza gwiazda Ewa Pajor, dzisiejsza jubilatka (sto lat!) zdobyła w meczu z Austrią decydującą bramkę. Mamy to! Brawo, dziewczyny! - napisał na portalu X. Ten film powinna obejrzeć każda kobieta, niezależnie od wieku. Revange thriller z 2020 roku z Carey Mulligan to zdobywca Oscara Kim jest Ewa Pajor? Polską piłkarkę często porównuje się do Roberta Lewandowskiego, bo tak jak on, jest wysoko notowana w rankingach najlepszych napastników świata. Swoją przygodę z futbolem zaczynała w klubie Orlęta Wielenin, a następnie trafiła do Medyk Konin, gdzie szybko zwróciła na siebie uwagę. W wieku 17 lat przeniosła się do jednego z najlepszych klubów Europy – VfL Wolfsburg w Niemczech, z którym zdobyła wiele trofeów, w tym kilkukrotnie mistrzostwo Bundesligi oraz Puchar Niemiec. Od sezonu 2024/25 gra w FC Barcelonie Femeni. Piłkarka jest dumna, że przeciera szlaki dziewczynkom, które marzą o graniu w piłkę nożną: —. Daję z siebie wszystko na boisku i mam nadzieję, że one to obserwują. Na pewno będę robiła wszystko, żeby ich nie zawieść. Zawsze radzę dziewczynkom, które interesują się piłką, żeby nie przejmowały się krytyką, tylko robiły swoje. I przede wszystkim, żeby cieszyły się tym wspaniałym sportem i podążały za marzeniami. Oczywiście, potem do tego dochodzi ciężka praca, ale najważniejsza na początku jest ta wielka radość z piłki, jaką ja też odczuwałam — mówiła w wywiadzie dla WP. Boks – szlachetny sport dla intelektualistów. Rozmowa o sztuce walki ze swoimi słabościami z Kamilem Paczuskim, trenerem Uniq Fight Club