Ulubione perfumy Audrey Hepburn to ikona z 1957 roku. Elegancki bukiet białych kwiatów wciąż zachwyca
Ukochane perfumy Audrey Hepburn stworzone w 1957 roku, do dziś zachwycają swoją elegancją i subtelnością. Choć powstały z myślą o niej, stały się symbolem klasy i kobiecości, który nieprzerwanie zdobywa serca kobiet.
W tym artykule: Ulubione perfumy Audrey Hepburn zostały stworzone specjalnie dla niej w 1957 roku Ulubione perfumy Audrey Hepburn Ulubione perfumy Audrey Hepburn zostały stworzone specjalnie dla niej w 1957 roku Audrey Hepburn była uosobieniem klasy, wdzięku i kobiecości, więc nie dziwi nas wcale jej wybór perfum, które doskonale odzwierciedlały jej elegancję. Mowa tu o Givenchy L'Interdit – kompozycji, która zaczyna się soczystą, dojrzałą gruszką i bergamotką. Z chwilą, gdy zapach się rozwija, pojawia się bukiet białych, wytrawnych kwiatów, wśród których dominują tuberoza, kwiat pomarańczy i jaśmin. Na tym etapie zapach pozostaje lekki i ulotny, zbyt subtelny, by od razu zapadać w pamięć. Dlatego dopełnieniem tej delikatnej mieszanki są wyraziste nuty wanilii, paczuli i wetywerii, które stanowią doskonały kontrast, nadając kompozycji głębi i charakteru. View Burdaffi on the source website Ulubione perfumy Audrey Hepburn zostały stworzone przez Huberta de Givenchy w 1957 roku i przez wiele lat były dostępne wyłącznie dla niej. Dopiero później zapach trafił do sprzedaży publicznej. Nazwa "L'Interdit" (z francuskiego: "Zakazane") nawiązuje do reakcji Hepburn, gdy Givenchy zapytał, czy może sprzedawać ten zapach komercyjnie. W zabawnym tonie odpowiedziała "Je vous l'interdis!" ("Zakazuję tego!"). Ulubione perfumy Audrey Hepburn Każda kobieta wie, że jedne perfumy, niezależnie od tego, jak piękne, to zawsze za mało. Ulubione kompozycje to oczywiście wyjątkowy element naszej tożsamości, ale to wcale nie oznacza, że ikona stylu jaką była Audrey Hepburn ograniczała się tylko do jednego zapachu. Według licznych źródeł aktorka rozmiłowała się również w co najmniej pięciu innych zapachach. Oto one: Balmain Jolie Madame Kolejnym zapachem, który Audrey Hepburn ceniła, był Jolie Madame od Balmain. Te perfumy to kwiatowo-skorupowy zapach, który charakteryzuje się bogatymi nutami kwiatów, skóry, piżma i drewna. W zapachu tym wyczuwalne są akcenty jaśminu, róży, a także nuty korzenne, które nadają mu głębi. Jolie Madame jest zmysłowy i elegancki, ale nie w sposób nachalny – podobnie jak sama Audrey Hepburn, perfumy te łączą subtelność z wyrazistym charakterem. Ten zapach idealnie pasował do aktorki, której styl był łączony z elegancją, ale również z wyraźnym poczuciem klasy. Hepburn była zawsze sobą – jej obecność w każdej sytuacji była wyważona, a jej zapachy odzwierciedlały ten naturalny, ale silny charakter. N°5 od Chanel Wybór Chanel No. 5 przez Audrey Hepburn to kolejny przykład jej doskonałego wyczucia stylu. Chanel No. 5 to jeden z najbardziej kultowych zapachów na świecie, który stał się symbolem elegancji i luksusu. Audrey Hepburn, podobnie jak wiele innych kobiet na całym świecie, doceniała ten zapach, który stał się klasykiem perfumiarstwa. Zapach ten został stworzony w 1921 roku przez Ernesta Beaux dla Gabrielle „Coco” Chanel. Jego wyjątkowy charakter zawdzięcza złożonym nutom, takim jak jaśmin, róża, ylang-ylang oraz wanilia, które sprawiają, że jest to zapach kwiatowo-aldehydowy, pełen subtelności i wyrafinowania. Hepburn była znana ze swojego prostego, ale niezwykle eleganckiego stylu, który idealnie współgrał z zapachem Chanel No. 5. To połączenie klasy i subtelności, które od lat kojarzy się z kobiecością i ponadczasową elegancją. Audrey miała talent do wybierania rzeczy, które były proste, ale jednocześnie miały w sobie coś niepowtarzalnego i ponadczasowego, co sprawiało, że wyróżniały się w tłumie. View Burdaffi on the source website Coty L'Aimant Audrey Hepburn była również fanką mniej znanego zapachu, L'Aimant od Coty, który wybierała w młodszych latach. L'Aimant to kwiatowo-orientalny zapach, który w swojej prostocie miał niezwykłą urokliwość. W tej kompozycji wyczuwalne są nuty jaśminu, róży, a także akcenty drzewne i piżmowe, które nadają jej subtelności i delikatności. Choć L'Aimant nie jest tak rozpoznawalnym zapachem jak inne na tej liście, Audrey wybierała go w swoich młodszych latach, kiedy jej styl był mniej formalny, a zapachy bardziej delikatne i pełne młodzieńczej świeżości. Był to zapach, który pasował do jej wizerunku młodej dziewczyny, która dopiero zaczynała swoją drogę do sławy, ale już wtedy emanowała niewymuszoną elegancją.
Jedyna wnuczka Audrey Hepburn też jest artystką, ale nie poszła w ślady słynnej babci. Jak dzisiaj wygląda i kim jest Emma Ferrer?
Kim jest wnuczka Audrey Hepburn? Emma Ferrer to uznana artystka, która ma również doświadczenie w modelingu. Rok temu jej życie przewróciło się do góry nogami, gdy została laureatką prestiżowej nagrody Nobile Painting Prize.
W tym artykule: Emma Ferrer to jedyna wnuczka Audrey Hepburn. Kim jest? Emma Ferrer kontynuuje pracę swojej babci, Audrey Hepburn Ikona stylu, symbol kobiecości lat 60. XX wieku i legenda popkultury. Audrey Hepburn, która na stałe zapisała się w kartach historii, zdobyła popularność dzięki takim filmom jak “Sabrina” i “Śniadanie u Tiffany’ego”, i oczarowała miliony. Pomimo trudnego dzieciństwa (aktorka wychowywała się bez ojca i pod okupacją hitlerowskich Niemiec), zdobyła serca widzów i wykreowała niezapomniane filmowe postaci. Jej styl do dziś naśladują kobiety na całym świecie, a złożony wizerunek, pełen skrywanych tajemnic, dla wielu pozostaje źródłem niewyczerpanych inspiracji. Z jednej strony potrafiła być dziewczęcą romantyczką, z drugiej uwodzicielską femme fatale. W jej bohaterce ze “Śniadania u Tiffany’ego” zakochali się wszyscy, a słynne sceny i dialogi wciąż są przywoływane. Była profesjonalistką w pracy i uczuciową kobietą w życiu, która dbała o prywatność i rodzinę. Od zgiełku Hollywood uciekała do Szwajcarii, miała dwoje dzieci z różnych małżeństw: Sean Hepburn Ferrer ze związku z Melem Ferrerm (rozwiedli się w 1968 roku) oraz Luca Dotti z małżeństwa z włoskim psychiatrą Andreą Dottim. Emma Ferrer to jedyna wnuczka Audrey Hepburn. Kim jest? Rok po śmierci Audrey Hepburn, która odeszła w 1993 roku w wieku 63 lat z powodu nowotworu jelita grubego, w Szwajcarii urodziła się jej jedyna wnuczka, Emma Ferrer. Dorastała we Włoszech i często podróżowała do Hiszpanii, gdzie czerpała artystyczne inspiracje. Od zawsze wykazywała zainteresowanie malarstwem, dlatego jako 18-latka zapisała się na studia na Akademię Sztuk Pięknych we Florencji i tym samym została jedną z najmłodszych studentek, jakie kiedykolwiek przyjęto na ASP. Po ukończeniu szkoły Ferrer przeniosła się do Nowego Jorku, gdzie pracowała w galeriach sztuki współczesnej jako kurator i międzynarodowy łącznik artystów. W międzyczasie zaczęła zajmować się również modelingiem. W 2014 roku podpisała kontrakt z międzynarodową agencją modelek Storm, która reprezentowała m.in. Kate Moss i Carę Delevingne. Chociaż ma na koncie sesje do światowych tytułów, w tym do “ELLE” czy “Harper’s Bazaar”, jej serce skłania się w stronę malarstwa, dlatego po kilku latach Emma wróciła do swojego domu we Włoszech, oddając się artystycznej praktyce. Niedawno została również laureatką prestiżowej nagrody Nobile Painting Prize. Emma Ferrer kontynuuje pracę swojej babci, Audrey Hepburn Mimo tego, że Emma Ferrer nie miała okazji poznać swojej słynnej babci, dba o jej dorobek artystyczny i pielęgnuje pamięć o Audrey Hepburn. 30-letnia malarka określa swoją babcię jako “wieczne źródło inspiracji dla mnie i dla reszty świata”. Przy okazji premiery dokumentu o ikonie filmu i stylu “Audrey: More Than An Icon”, która miała miejsce w 2021 roku, jej wnuczka wyznała, że “miała ona pragnienie wielkiej miłości i właśnie za tym goniła”. Emma nie miała okazji poznać Audrey Hepburn, ponieważ urodziła się rok po jej śmierci, ale kontynuuje jej pracę i zgłębia historię życia. Mimo tego, że Ferrer nie poszła w ślady słynnej Audrey i nie została aktorką (chociaż ma za sobą romans z filmem i drugoplanową rolę w thrillerze psychologicznym „The Man In The Attic”), to – podobnie jak jej babcia – angażuje się w pracę charytatywną na rzecz UNICEF-u.
Tłum gwiazd na urodzinach marki kosmetycznej HDREY
Warszawa znów błyszczała – i to dosłownie. W eleganckich wnętrzach Ufficio Primo marka HDREY świętowała swoje pierwsze urodziny, przyciągając prawdziwą plejadę gwiazd, influencerów i ludzi branży beauty.
Na evencie nie zabrakło znanych twarzy. Wśród gości pojawili się m.in. Justyna Steczkowska, Blanka Stajkow, Piotr Stramowski, Joanna Przetakiewicz czy Doda. Całość poprowadziła Karolina Pisarek, ambasadorka marki, która zadbała o wyjątkową atmosferę wieczoru. Nie był to jednak tylko klasyczny event branżowy. Urodziny HDREY zamieniły się w spektakularne show – na scenie wystąpiła Justyna Steczkowska, a goście mogli usłyszeć również Alicja Szemplińska z utworem „Pray”. Prawdziwą niespodzianką był koncert światowej gwiazdy – Sophie Ellis-Bextor, który zakończył wieczór w wielkim stylu. Marka nie tylko świętowała, ale też chwaliła się imponującymi wynikami. W zaledwie rok HDREY stało się jedną z najszybciej rozwijających się marek kosmetycznych w Polsce, z setkami tysięcy klientów i dynamicznie rosnącą siecią butików. Podczas wydarzenia zaprezentowano także nową linię kosmetyków Skin Gold, która ma zapewnić efekt modnego „glow”. Były emocje, muzyka, luksusowe wnętrza i tort – czyli wszystko, czego można oczekiwać od urodzin z prawdziwego zdarzenia. Jedno jest pewne: o HDREY jeszcze długo będzie głośno. Materiał promocyjny marki HDREY
Mit, który zmienił kobiecość i kino. Lily Collins zagra Audrey Hepburn w filmie o kulisach „Śniadania u Tiffany’ego”
Lily Collins, dotąd kojarzona z kontrowersyjną Emily z Paryża, wcieli się w Audrey Hepburn w filmie o kulisach „Śniadania u Tiffany’ego”. Projekt rozwijany od dekady ma szansę stać się jednym z najważniejszych wydarzeń filmowych tej dekady.
Zanim Lily Collins została obsadzona w roli Audrey Hepburn, przez lata funkcjonowała w popkulturze jako twarz jednej z najbardziej kontrowersyjnych bohaterek ostatniej dekady. Emily z „Emily w Paryżu” dzieliła widzów niemal tak mocno, jak zachwycała algorytmy Netfliksa – jej przeszarżowane stylizacje balansujące na granicy kampu i luksusu oraz impulsywne, często naiwnie ego-centryczne zachowania stały się przedmiotem niekończących się debat. Ten wizerunek stoi w wyraźnej kontrze do subtelnej, zdystansowanej i niemal ascetycznej elegancji Audrey Hepburn. Dlatego właśnie informacja, że Collins wcieli się w legendę kina, elektryzuje branżę. Aktorka oficjalnie potwierdziła udział w projekcie w mediach społecznościowych, zdradzając, że film rozwijany był niemal dekadę. „Zaszczycona i przeszczęśliwa to za mało” – napisała. Hasło „Lily Collins Audrey Hepburn” w kilka godzin stało się jednym z najgorętszych tematów w Hollywood. To jednak nie będzie klasyczny biopic. Wszystko wskazuje na to, że czeka nas film o momencie narodzin mitu. Film o kulisach „Śniadania u Tiffany’ego” Produkcja (wciąż bez oficjalnego tytułu) powstaje na podstawie bestsellerowej książki Sama Wassona „Fifth Avenue, 5 A.M.: Audrey Hepburn, Breakfast at Tiffany’s and the Dawn of the Modern Woman”. To wielowarstwowa opowieść o tym, jak „Śniadanie u Tiffany’ego” z 1961 roku nie tylko zmieniło kino, lecz także zdefiniowało nowoczesną kobiecość. Twórcy skupią się na kulisach powstawania filmu Blake’a Edwardsa – napięciach na planie, sporach artystycznych i zakulisowych grach wizerunkowych. W centrum znajdzie się oczywiście Audrey Hepburn, ale ważną rolę odegrają też inne postaci tej historii: Truman Capote, który pierwotnie widział w roli Holly Golightly Marilyn Monroe, kostiumografka Edith Head czy producenci próbujący ujarzmić literacki pierwowzór i hollywoodzki system gwiazd. To ma być opowieść o władzy, wizerunku i cenie, jaką płaci się za status ikony. Dziesięć lat pracy i scenariusz twórczyni „Dickinson” Projekt dojrzewał latami. Scenariusz napisała Alena Smith – twórczyni nagradzanego serialu „Dickinson”, która udowodniła, że potrafi opowiadać o historycznych bohaterkach w sposób świeży, inteligentny i współczesny w tonie. To wybór znaczący: zamiast muzealnej laurki możemy spodziewać się portretu złożonego, pełnego ambiwalencji. Lily Collins nie tylko zagra Hepburn, ale również współprodukuje film. W gronie producentów znaleźli się m.in. Brian Grazer, Jeb Brody, Justin Wilkes, Joyce Choi, Charlie McDowell oraz Alex Orlovsky. Nazwisko reżysera pozostaje na razie tajemnicą – i to jedna z największych zagadek projektu. Kontrowersje, napięcia i mit niewinności „Śniadanie u Tiffany’ego” od początku było projektem pełnym sprzeczności. Truman Capote otwarcie krytykował decyzję o obsadzeniu Hepburn, nazywając ją „najbardziej nietrafioną” w historii ekranizacji jego twórczości. Studio, świadome ryzyka, konsekwentnie budowało wizerunek aktorki jako uosobienia klasy i niewinności, wygładzając wszelkie ostre krawędzie postaci Holly Golightly. Na planie nie brakowało napięć. Jedna z najbardziej ikonicznych scen – poranny kadr przed witryną Tiffany & Co. przy Fifth Avenue – niemal zakończyła się tragedią, gdy członek ekipy został porażony prądem. Film, który dziś uchodzi za synonim elegancji, powstawał w atmosferze presji, konfliktów i walki o ostateczny kształt opowieści. Nowa produkcja ma odsłonić właśnie tę mniej romantyczną stronę legendy. Największa rola w karierze Lily Collins? Od czasu telewizyjnej biografii z 2000 roku, w której w Hepburn wcieliła się Jennifer Love Hewitt, Hollywood nie podjęło tak ambitnej próby zmierzenia się z jej fenomenem. Dla Lily Collins to bez wątpienia najpoważniejsze aktorskie wyzwanie w dotychczasowej karierze. Nie bez znaczenia jest też kontekst wizualny. Collins od lat świadomie nawiązuje do estetyki Hepburn – w sesjach zdjęciowych, na czerwonym dywanie, w sposobie budowania publicznego wizerunku. Jej delikatna uroda, wyraziste brwi i naturalna elegancja sprawiły, że już wcześniej bywała porównywana do ikony lat 60. Teraz to porównanie stanie się punktem wyjścia do pełnowymiarowej, dramatycznej kreacji. Oryginalne „Śniadanie u Tiffany’ego” zdobyło dwa Oscary i pięć nominacji, w tym dla Hepburn jako najlepszej aktorki pierwszoplanowej. Nowy film nie będzie remake’iem, lecz analizą momentu, w którym kino, moda i popkultura przecięły się w jednym, przełomowym punkcie. Jeśli twórcom uda się zachować równowagę między legendą a prawdą, Lily Collins może nie tylko zaskoczyć krytyków, ale realnie zawalczyć o miejsce w historii kina. A Hollywood – po raz kolejny – przypomni sobie, że ikony nie rodzą się przypadkiem.
Powiedz sobie „Kocham Cię” i pomóż młodym. Rossmann rusza z akcją o wielkiej mocy
Selflove prosto z serca, do telefonu i bez skrępowania? Ten drobny gest może mieć wielką moc. W aplikacji RossmannPL staje się symbolem troski o siebie i realnym wsparciem dla młodych osób, które najbardziej tego potrzebują – dzięki współpracy z Fundacją UNAWEZA i jej projektem „Młode Głowy”.
W natłoku codziennych spraw łatwo stracić z oczu to, co naprawdę ważne – siebie. Między kolejnym deadlinem a rolą, jaką gramy dla innych, własne potrzeby często schodzą na dalszy plan. Tymczasem czułość wobec siebie, zwłaszcza emocjonalna, to coś więcej niż modny slogan. To świadoma postawa, która buduje nasze samopoczucie, relacje i wewnętrzny spokój. Dlaczego warto wybrać selflove? Mówienie sobie „Kocham Cię” to jeden z najprostszych, a jednocześnie najtrudniejszych gestów. Choć bez wahania kierujemy te słowa do bliskich, rzadko potrafimy wypowiedzieć je do samych siebie. Tymczasem 13 lutego – dzień poprzedzający walentynki – coraz częściej przypomina, że miłość warto zacząć od siebie. To właśnie idea selflove staje się punktem wyjścia do tworzenia zdrowych relacji. Rossmann zachęca, by zatrzymać się i wykorzystać ten moment. Wystarczy powiedzieć „Kocham Cię” do… własnego telefonu, z włączoną aplikacją RossmannPL. Ten drobny akt ma wielką moc. Po pierwsze, wzmacnia nasze poczucie wartości i troskę o siebie. Po drugie, pomaga innym. Każde takie wyznanie zarejestrowane w aplikacji to cegiełka, którą Rossmann przekaże na rzecz Fundacji UNAWEZA. Rossmann i projekt „Młode Głowy” Wszystko, czego potrzebujesz, to zainstalowana aplikacja RossmannPL. W dniach od 11 do 13 lutego otwierasz ją, mówisz „Kocham Cię” do telefonu – i gotowe. To może być ciekawe wyznanie. Nietypowe, wzruszające, ale na pewno ważne. Bo w tej akcji nie chodzi o gest na pokaz. Chodzi o ciebie i tych, którzy potrzebują naszego wsparcia. Jeśli 10 000 osób weźmie udział w akcji, Rossmann przekaże 50 000 złotych na projekt „Młode Głowy” Fundacji UNAWEZA. To jednak dopiero próg minimalny – im więcej użytkowników dołączy, tym większe będzie wsparcie. W tej akcji każde „Kocham” to realna pomoc dla młodych ludzi, którzy zmagają się z problemami psychicznymi i potrzebują profesjonalnej pomocy, ale także naszej społecznej uwagi i empatii. Projekt „Młode Głowy” to ogólnopolska inicjatywa Fundacji UNAWEZA, stworzonej przez Martynę Wojciechowską. Skupia się na zdrowiu psychicznym dzieci i młodzieży. Jej celem jest normalizacja rozmów o emocjach, depresji, presji społecznej i kryzysach psychicznych, z jakimi zmagają się młodzi ludzie. Kampania pokazuje, że mówienie o emocjach nie jest oznaką słabości, ale siły. Miłość do siebie to nie egoizm Choć często kojarzymy miłość własną z czymś próżnym, prawda jest inna: nie możemy dawać miłości innym, jeśli nie umiemy jej dać sobie. W świecie pełnym presji, porównań i wymagań, dbanie o siebie staje się aktem odwagi. Dlatego projekt „Młode Głowy” uczy troski o siebie i zdrowie psychiczne. Dlatego Rossmann zachęca do marka, która od lat wspiera kobiety w budowaniu pewności siebie – postanowił zorganizować akcję, która z jednej strony zachęca do refleksji i czułości wobec siebie, z drugiej – niesie pomoc tam, gdzie jest ona dziś szczególnie potrzebna: wśród młodych ludzi mierzących się z trudnymi emocjami, brakiem wiary w siebie i samotnością. Dołącz do tysięcy innych osób i pomóż Fundacji UNAWEZA zmieniać świat młodych ludzi na lepsze. Jedno „Kocham Cię” naprawdę ma znaczenie. Materiał promocyjny marki Rossmann
Od “sukienki zemsty” do kultowej torebki Diora: Stylizacje księżnej Diany, które dalej inspirują świat mody
Księżna Diana nie była tylko ikoną popkultury. Była także jedną z najbardziej wpływowych postaci w historii mody. Oto jej najlepsze stylizacje, które przeszły do historii.
Początkowo nic tego nie zapowiadało. Jeśli spojrzymy na zdjęcia z młodości, gdy Diana Spencer została zauważona przez media, wyglądała po prostu jak jedna z mieszkanek Londynu. Gdy stała się narzeczoną księcia Karola, a potem jego żoną, księżna Walii zaczęła pracować nad swoją garderobą. Mimo że lady Diana zmarła w 1997 roku nadal jest o niej głośno. W tym artykule: Stylizacje księżnej Diana Zaręczyny księcia Karola i Diany Spencer, 1981 rok Kultowy sweter z owcami, 1981 Suknia ślubna księżnej Diany, 1981 rok Księżna Diana w Victoria And Albert Museum, 1981 rok Księżna Diana podczas wizyty w Kanadzie, 1983 rok Księżna Diana po urodzeniu drugiego syna, 1984 rok Księżna Diana we Włoszech, 1985 rok Księżna Diana tańczy z Johnem Travoltą, 1985 rok Księżna Diana na luzie, 1988 rok Księżna Diana w Kuwejcie, 1989 rok Czarna "revenge dress" lady Diany, 1994 rok Księżna Diana podczas celebracji "Victory over Japan Day", 1995 rok Torebka Lady Dior to najbardziej kultowy dodatek księżnej Diany Stylizacje księżnej Diana Styl księżnej Diany nadal jest wspominany. Jej suknie od Catherine Walker i Versace nadal robią wrażenie. Hitem były też zdjęcia arystokratki w "cycling shorts" i bawełnianych bluzach, które odkryto na nowo. Ubranie było jej tajną bronią i elementem w dyplomacji. Przykład? Podczas wizyty w Arabii Saudyjskiej miała na sobie suknię ozdobioną złotymi sokołami (mieszkańcy tego królestwa leżącego na półwyspie Arabskim uwielbiają te ptaki), a gdy pewnego razu odwiedziła szpital dla niewidomych założyła miłe w dotyku ubranie z aksamitu. Nie możemy nie wspomnieć też o słynnej "revenge dress". Bo bez względu na okazję, księżna Walii prezentowała się świetnie, co więcej, projektanci i styliści znów inspirują się jej lookami. Dlatego postanowiliśmy przejrzeć setki zdjęć z lat 80. i 90., żeby wybrać najlepsze stylizacje królowej ludzkich serc. Co ciekawe, dziś same założyłybyśmy niektóre sukienki czy marynarki Lady Di! Zaręczyny księcia Karola i Diany Spencer, 1981 rok W dniu ogłoszenia zaręczyn Diany z księciem Walii, panna Spencer miała na sobie ciemnoniebieski komplet i białą koszulę. Ten zestaw idealnie pasował do jej pierścionka zaręczynowego. Biżuteria pochodzi z kolekcji Garrard Jewellers i została wykonana z 18-karatowego szafiru otoczonego 14 diamentami umieszczonymi w białym złocie. Pierścionek kosztował wówczas 28 000 funtów, a dziś zdobi dłoń Kate Middleton. Kultowy sweter z owcami, 1981 Czerwony sweter z owcami (Warm & Wonderful) przeszedł do historii jako symbol stylu Diany z początku lat 80. Wzór z białymi owcami i jedną czarną był interpretowany na wiele sposobów — jako metafora odmienności, samotności, bycia „inną”. Ten sweter wrócił do popkultury z hukiem, a moda na statement knitwear trwa w najlepsze. Suknia ślubna księżnej Diany, 1981 rok Suknię wykonano z jedwabnej tafty w kolorze kości słoniowej i zabytkowej koronki. Dodano tren o długości 7,6 m oraz welon o długości 153 jardów (prawie 140m!). Uwaga, wyceniono ją na 151 tys. funtów. Diana Spencer osobiście wybrała duet, czyli Davida i Elizabeth Emanuelów, a twórców poinstruowano, żeby konstrukcja była tak wyszukana, że stworzenie kopii było prawie niemożliwe. Zdobił ją ręczny haft i 10 tys. pereł. Problem pojawił się przy dopasowaniu sukni do przyszłej księżnej Walii. Tuż przed ślubem Diana schudła o dwa rozmiary i krawcowe obawiały się, że projekt nie będzie dobrze leżał. Co ciekawe, stworzono również dodatkową suknię, gdyby projekt tej dostał się do mediów. Księżna Diana w Victoria And Albert Museum, 1981 rok <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/64/2024/12/d1a96f359b8f5a04579ab7973519cc21fcd1a32f-11805cf.jpeg" width="673" height="1024" alt="LONDON, UNITED KINGDOM - NOVEMBER 04: Princess Diana At The Victoria And Albert Museum For The Splendours Of The Gonzagas Exhibition Gala Wearing A Pale Blue Chiffon Evening Dress Designed By Fashion Designers Bellville Sassoon. The Princess Seemed Tired During The Event And The Following Day The Palace Announced Her Pregnancy. (Photo by Tim Graham Photo Library via Getty Images)" title="Diana Resting" /> Jak księżniczka z bajki? Ta szyfonowa suknia (nazwano ją potem "Gonzaga dress" ze względu na nazwę wystawy "Splendours of the Gonzaga") pochodzi ze znanego w Londynie salonu mody Bellville Sassoon, którego historia sięga 1953 roku. David Sassoon, właściciel salonu i projektant, przygotowywał kreacje również dla księżniczki Małgorzaty, Jackie Kennedy, Audrey Hepburn, Elizabeth Taylor, Jerry Hall, Melanie Griffith, Helen Mirren, czy nawet Madonny. Księżna Diana podczas wizyty w Kanadzie, 1983 rok W tym samym roku para książęca odwiedziła również Kanadę. Tam również księżna Diana zachwyciła wszystkich, a z tamtej podróży wspomina się niebieską suknię ze srebrnym paskiem. Arystokratka na kolację w Saint John Convention Centre założyła również diamentową tiarę, która trafiła do rodziny Spencerów w latach 30. Księżna Diana po urodzeniu drugiego syna, 1984 rok <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/64/2024/12/e34061f5debc2e41b68a84bf3de8982d9f936be5-2a31670.jpeg" width="647" height="1024" alt="Princess Diana (1961 - 1997) and Prince Charles leaving St Mary's Hospital, London with their new-born son Prince Harry, September 1984. The Princess is wearing a red coat by Jan van Velden. (Photo by Terry Fincher/Princess Diana Archive/Getty Images)" title="Royal Couple And Son" /> W 1984 roku na świat przyszedł książę Harry. Para królewska przedstawiła swojego syna na schodach londyńskiego St. Marys Hospital. Diana miała na sobie wtedy czerwony płaszcz projektu Jana van Veldena. Wiele lat później tą stylizacją zainspirowała się Kate Middleton w 2018 roku, gdy urodził się Louis Arthur Charles, co więcej, księżna Cambridge miała na sobie również te same perłowe kolczyki, co matka Williama. Księżna Diana we Włoszech, 1985 rok <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/64/2024/12/2f45af9f30d385b35646eb10b8a87c0f093c1253-da70327.jpeg" width="692" height="1024" alt="LA SPEZIA - APRIL 20: Diana Princess of Wales arrives at the naval base on April 20, 1985 in La Spezia, Italy during the Royal Tour of Italy. Diana wore a dress by Catherine Walker with a hat by Kangol. (Photo by David Levenson/Getty Images)" title="Diana Princess of Wales arrives at the naval base in La Spezia" /> Diana i Karol podczas swojej podróży do Włochy odwiedzili m.in. Sycylię, Wenecję oraz Watykan (gdzie spotkali się z papieżem Janem Pawłem II). Podczas wizyty w La Spezia księżna Diana pojawiła się w eleganckiej sukni inspirowanej dwurzędową marynarką od Catherine Walker oraz w bosmańskim kapeluszu od Kangol. Księżna Diana tańczy z Johnem Travoltą, 1985 rok W listopadzie Diana odwiedziła USA, m.in. Waszyngton. Podczas bankietu zorganizowanego przez parę prezydencką Diana zaskoczyła wszystkich - księżna pląsała na parkiecie z Johnem Travoltą w sukni od Victora Edelsteina. Choć na zdjęciach kreacja przybrała czarny kolor, podobno wykonano ją w odcieniu głębokiego błękitu. Odbijające się światło fleszy na aksamicie sprawiło, że model przybrał o wiele ciemniejszą barwę. Księżna Diana na luzie, 1988 rok <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/64/2024/12/d6049a99362784077fd0b479f51fd7cdf376c71b-a7e747e.jpeg" width="671" height="1024" alt="WINDSOR, UNITED KINGDOM - MAY 02: Diana, Princess Of Wales At Guards Polo Club. The Princess Is Casually Dressed In A Sweatshirt With The British Lung Foundation Logo On The Front, Jeans, Boots And A Baseball Cap. (Photo by Tim Graham Photo Library via Getty Images)" title="Princess Diana Jeans Cowboy Boots" /> Księżna Walli w kowbojkach! i bawełnianej bluzie? Diana czasem szokowała Brytyjczyków swoimi stylizacjami, bo przecież arystokratka nie może ubierać się jak zwykli śmiertelnicy... Dziś to jedno z najczęściej przywoływanych zdjęć lady Di. P.S. rok później została przyłapana przez paparazzi w bardzo podobnej stylizacji. Księżna Diana w Kuwejcie, 1989 rok <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/64/2024/12/db846b553a7e2af9150af2e34d9eba82c878ffae-e8c13d9.jpeg" width="691" height="1024" alt="Diana, Princess of Wales (1961 - 1997) attends a dinner hosted by the Crown Prince of Kuwait, Saad Al-Salim Al-Sabah (left) in Al Shaab Palace, Kuwait City, Kuwait, 13th March 1989. She is wearing an evening gown by Catherine Walker. (Photo by Jayne Fincher/Princess Diana Archive/Getty Images)" title="Diana In Kuwait City" /> Pod koniec lat 80. Książę Karol i księżna Diana wybrali się m.in. do Dubaju oraz Kuwejtu. W tym drugim państwie para spotkała się z synem emira, Saadem Al-Salim Al-Sabahem. Suknia to kolejny projekt Catherine Walker. Dwa miesiące później księżna Walii pojawiła się w tej samej stylizacji w Londynie, a dokładnie na wydarzeniu zorganizowanym w hotelu Claridge's. Czarna "revenge dress" lady Diany, 1994 rok O problemach z małżeństwie Diany i Karola spekulowano od lat. Raz było lepiej, innym razem gorzej, a dla dobra korony trwali w tym nieudanym związku. 20 listopada 1994 roku księżna pojawiła się w kreacji, nie tylko pięknej, ale i szokującej. Wyglądała niesamowicie, a ten wybieg wspominany jest nawet dziś. Czemu? Tego samego wieczoru w krajowej telewizji książę Karol przyznał się do romansu z Camillą Parker Bowles. Dziennikarze na próżno szukali oznak bólu i smutku u Diany - Brytyjka oszołomiła wszystkich, a czarna suknia projektu Christiny Stambolian podobno trzy lata wisiała w garderobie księżnej. Księżna Diana podczas celebracji "Victory over Japan Day", 1995 rok Tym razem nie Catherine Walker a Tomasz Starzewski. Słynny komplet stworzył brytyjski projektant o polskich korzeniach (jego rodzice otrzymali azyl polityczny w 1947 roku). Na liście znanych klientek dizajnera znalazły się także baronowa Thatcher, księżna Kornwalii, hrabina Wessex i księżna Yorku. Kapelusz Diany to dzieło Philipa Somerville'a. Torebka Lady Dior to najbardziej kultowy dodatek księżnej Diany Nie ma drugiego akcesorium tak mocno kojarzonego z Dianą jak elegancka, pudełkowa torebka od Diora. Co ciekawe, jej historia zaczęła się w 1995 roku, kiedy księżna Diana otrzymała ją w prezencie od pierwszej damy Francji, Bernadette Chirac. Model tak bardzo przypadł jej do gustu, że Diana zaczęła nosić go regularnie — do garsonki, do minimalistycznej sukienki, a nawet do bardziej casualowych zestawów. Wtedy torebka nazywała się jeszcze Chouchou, ale szybko została przemianowana na Lady Dior (wcześniej funkcjonowała też jako „Lady Di bag”) — na cześć kobiety, która nadała jej status ikony. Charakterystyczne pikowanie cannage, krótkie rączki i metalowe literki Dior sprawiają, że jest rozpoznawalna na pierwszy rzut oka.
Anna Lewandowska udowadnia, że ten dodatek wciąż będzie „in” w 2026 roku. Trudny do wystylizowania? Może, ale wart ryzyka
Świąteczna stylizacja nie musi być oczywista. Ania Lewandowska pokazuje, że wystarczy jeden dobrze dobrany detal, by klasyczny look zyskał modowy twist — i to taki, który spokojnie przejdzie z nami do 2026 roku.
Zimowe stylizacje coraz częściej opierają się na dodatkach, które nadają całości charakteru, zamiast go przytłaczać. Kolor, faktura i świadome kontrasty stają się ważniejsze niż sezonowe dekoracje. Właśnie w tym kierunku idzie stylizacja Ani Lewandowskiej: nowoczesna, lekka i w zgodzie z trendami, które już teraz wyraźnie zaznaczają swoją obecność w modzie na kolejny rok. Ania Lewandowska przypomina: czerwone rajstopy zostają z nami na 2026 rok Świąteczna stylizacja Ani Lewandowskiej to dowód na to, że jeden detal potrafi zdefiniować cały look. W centrum uwagi nie jest tu jednak klasyczna czerwień sukienki ani eleganckie dodatki, lecz element, który jeszcze niedawno uchodził za modowe ryzyko. Czerwone rajstopy. Lewandowska zestawiła je w sposób przemyślany i bardzo „na czasie”. Intensywny kolor to świadomy akcent, który nadaje stylizacji energii i nowoczesności. To dokładnie ten typ dodatku, który w 2026 roku wciąż będzie „in” – odważny, ale nie musi być krzykliwy, wyrazisty, lecz osadzony w eleganckim kontekście. Trendy 2026: kolor wraca do gry Rok 2026 w modzie to wyraźny zwrot w stronę koloru, emocji i stylizacyjnych akcentów, które budują charakter całego looku. Projektanci odchodzą od skrajnego minimalizmu na rzecz wyrazistych dodatków: barwnych rajstop, rękawiczek czy biżuterii noszonej warstwowo. Czerwień — od karminu po głęboką wiśnię — staje się jednym z kluczowych odcieni sezonu, traktowanym nie jako sezonowa ekstrawagancja, lecz pełnoprawny element codziennej garderoby. Właśnie dlatego czerwone rajstopy idealnie wpisują się w estetykę 2026 roku: są mocne, ale eleganckie, odważne, lecz z klasą. Klucz tkwi w proporcjach. Reszta stylizacji pozostaje spokojna, klasyczna, niemal minimalistyczna, dzięki czemu czerwone rajstopy nie dominują, a pracują na całość. To świetny przykład tego, jak kolor może stać się modowym narzędziem, a nie tylko sezonową ozdobą. Dowodem na to jest m.in. Hailey Bieber, która w stonowanej stylizacji, również postawiła na czerwony akcent (szalik).
Nasze zegary biologiczne tykają inaczej niż te, które mierzą nam czas
O wypaleniu zawodowym mówi się dziś głównie w kontekście psychiki, ale dr Magdalena Cubała przekonuje, że to dopiero wierzchołek góry lodowej. W rozmowie z ELLE.pl autorka książki „Zdrowie jest cenniejsze niż miliony” pokazuje, jak przewlekły stres krok po kroku niszczy organizm – od hormonów i jelit, przez odporność, aż po płodność i poczucie sensu życia. O tym dr Cubała również mówiła na scenie w rozmowie z Anną Puślecką, podczas VI edycji KLUBU ZDROWIA „Ciało to JA!”
Anna Puślecka: W swojej najnowszej książce „Zdrowie jest cenniejsze niż miliony. Pokonaj stres i wypalenie, wylecz się z chorób i żyj pełnią życia” poruszasz temat stresu i wypalenia zawodowego. Co sprawiło, że tak szczegółowo przyjrzałaś się ich wpływowi na nasz organizm? Dr Magdalena Cubała-Kucharska: Od ponad trzech dekad pracuję z ludźmi, których ciała proszą o pomoc na długo przed tym, jak sami zdają sobie sprawę, że chorują. Schemat często się powtarza: wypalenie, przewlekły stres, zaburzenia odporności, pracy jelit czy tarczycy. Pacjenci trafiają do mnie dopiero wtedy, gdy organizm nie ma już z czego „pożyczać”. Zobaczyłam, że wiele osób nie łączy faktów, że zmęczenie, brak snu, mgła mózgowa, zaburzenia metaboliczne i nawracające infekcje to często objawy jednego procesu. Chciałam napisać książkę, która pokaże, jak ogromne spustoszenie w naszym organizmie wywołuje przewlekły stres. Wierzę, że świadomość zagrożeń to pierwszy krok do odzyskania równowagi i ochrony zdrowia. Jak definiujesz wypalenie zawodowe? Czy to tylko stan psychiczny, czy raczej złożony proces biologiczny? Wypalenie to proces wielowymiarowy: psychiczny, biologiczny i społeczny. To nie jest „gorszy dzień”. To fizjologiczne przeciążenie organizmu. Według badań dotyczy już 64% Polaków. To ogromna liczba. Pracujemy intensywnie, chcemy zadbać o stabilność, rodzinę, bezpieczeństwo. Często robimy to kosztem zdrowia. To choroba cywilizacyjna XXI wieku. Cicha, postępująca, niewidoczna w badaniach laboratoryjnych, ale dramatycznie obecna w oczach moich pacjentów. Przychodzą oni do mnie z bezsennością, brakiem energii, drażliwością, wypadaniem włosów, spadkiem odporności i utratą poczucia sensu. Wypalenie nie dotyczy tylko psychiki. To reakcja biochemiczna całego organizmu. Przewlekły stres bardzo często współistnieje z IBS, SIBO, chorobami tarczycy, insulinoopornością, nadciśnieniem, fibromialgią czy PCOS. Podwyższony poziom kortyzolu działa jak powoli sącząca się trucizna, m.in. zaburza neuroprzekaźniki, równowagę hormonalną, nasila stany zapalne i prowadzi do miażdżycy. Zdrowie naprawdę jest cenniejsze niż miliony. Mam nadzieję, że zapamięta to każdy, nawet jeśli przeczyta tylko tytuł mojej książki. Czy nasz styl życia predysponuje dziś do wypalenia bardziej niż kiedyś? MC: Tak. Żyjemy szybciej, niż nasze ciała zdążyły się przystosować. Ciągła dostępność, multitasking, presja wyników, porównywanie się z innymi w social mediach. To przeciążenie, którego układ nerwowy nie jest w stanie długo udźwignąć. Nigdy w historii człowiek nie był wystawiony na stres 24/7. Granica między pracą a życiem prywatnym niemal zniknęła. Stres nie kończy się po wylogowaniu z pracy. To cichy sabotażysta, który przenika wszystkie sfery życia. Jak odróżnić zwykłe zmęczenie od wypalenia, które realnie szkodzi zdrowiu? Zmęczenie mija po odpoczynku. Wypalenie wraca jak bumerang, nawet po weekendzie czy urlopie. Często towarzyszą mu dystans wobec ludzi, drażliwość, spadek empatii, trudność w podejmowaniu decyzji. Jeśli ciało „nie reaguje” na odpoczynek, powinniśmy potraktować to jako sygnał ostrzegawczy. Jakie błędy najczęściej popełniają osoby przeciążone stresem? Najczęściej ignorują sygnały wysyłane przez ciało. Mówią sobie „to nic takiego”. A to największy błąd. Myślenie „jakoś to będzie” jest dla organizmu zabójcze. Wielu pacjentów nie traktuje snu jako podstawy fizjologicznej, nadrabiają obowiązki wtedy, gdy ciało potrzebuje regeneracji. Nie potrafią odpuścić i wsłuchać się w potrzeby swojego ciała. Zaczynają słuchać dopiero wtedy, gdy pojawia się ból, choroba, ostry stan zapalny lub załamanie emocjonalne. A przecież można temu zapobiec, często wcale nie tak trudnym wysiłkiem. W książce opisujesz hormonalną i metaboliczną stronę wypalenia. Jak stres wpływa na nasze organizm? Przewlekły stres działa jak zacięty pedał gazu: kortyzol nie spada, adrenalina organizuje cały metabolizm wokół przetrwania. Skutki? Organizm oszczędza energię i magazynuje tłuszcz. Spada odporność, bo układ immunologiczny jest „ściągany z posterunku”. Pojawiają się zaburzenia glikemii i insulinooporność. Jelita przestają pracować prawidłowo, co odbija się na nastroju i mózgu. Nasze ciało bardzo nam podziękuje za ograniczenie stresu. Co polecasz robić, by przerwać błędne koło stresu i zmęczenia? Jak wyglądają pierwsze realne kroki? Zawsze zaczynam od trzech filarów. Pierwszy to odpowiednia ilość snu. Regulacja rytmu dobowego to absolutna podstawa. Drugi to przerwy regeneracyjne i świadomy oddech. Proszę mi uwierzyć: mikroregeneracja działa lepiej niż dwa tygodnie urlopu na najpiękniejszej wyspie. Trzeci filar to odpowiednie odżywianie i higiena jelit, które produkują większość neuroprzekaźników. Dopiero później dodaję aktywność fizyczną, suplementację, pracę nad stresem i zmianę nawyków. Warto pamiętać, że wielkie zmiany zaczynają się od małych kroków. W „Zdrowie jest cenniejsze niż miliony” łączysz medycynę holistyczną i profilaktykę z tematem wypalenia zawodowego. Jak czytelnik powinien to rozumieć? Holistycznie nie znaczy „alternatywnie”. To znaczy: patrzymy na człowieka jako na system powiązań – od hormonów, przez sen i odżywianie, po relacje i środowisko pracy. Łączę diagnostykę, medycynę funkcjonalną, biologię stresu i proste praktyki życiowe. W książce zawarłam narzędzia: ankiety, checklisty, propozycje badań oraz techniki redukcji stresu. Wszystko po to, by przywrócić harmonię między ciałem, emocjami i umysłem. Leczenie wypalenia bez pracy z ciałem jest nieskuteczne, a leczenie ciała bez pracy z emocjami – krótkotrwałe. Dlatego zachęcam, by konsultować swoją sytuację ze specjalistą zdrowia psychicznego. Dla kogo jest Twoja książka? Dla każdego, komu warto przypomnieć, że największym luksusem współczesności jest zdrowie i wewnętrzny spokój, a prawdziwe bogactwo zaczyna się tam, gdzie kończy się stres. Dla tych, którzy czują się wyczerpani i nie rozumieją, co dzieje się z ich ciałem – i dla tych, którzy chcą zapobiec skutkom chronicznego stresu, zanim życie wystawi im rachunek. To książka o tym, jak odzyskać siebie, zanim stracimy zdrowie. Czy Twoje spojrzenie na zdrowie zmieniło się podczas pisania książki? Tak. Zrozumiałam jeszcze mocniej, jak wiele zależy od prostych, ludzkich rytuałów: snu, jedzenia, ciszy, relacji. I jak trudno nam o nie zadbać w świecie, który promuje nieustanne przyspieszanie. Prywatnie nauczyłam się częściej zatrzymywać. Zawodowo utwierdziłam się, że bez medycyny funkcjonalnej wiele historii moich pacjentów potoczyłoby się inaczej. Na kartach „Zdrowie jest cenniejsze niż miliony” znajdziemy historie Twoich pacjentów opowiedziane z Twojej perspektywy. Która z nich była najbardziej szokująca i wzruszająca? Najbardziej porusza mnie moment, w którym pacjent mówi: „Myślałem, że muszę tak żyć”. To zdanie łączy ludzi z zupełnie różnych światów: przedsiębiorców, nauczycieli, kierowców, menedżerów. Jest smutne, bo pokazuje, jak wiele musi się zmienić w myśleniu o zdrowiu. Powtarzamy, że „zdrowie jest najważniejsze”, a jednocześnie tkwimy w schematach, które ze zdrowiem nie mają nic wspólnego. Szczególnie zapamiętałam historię Irminy i Marka. Przewlekły stres spowodował u nich ogromne problemy z płodnością. Dziś dużo mówi się o niskiej dzietności w Polsce, ale rzadko bierze się pod uwagę, jak bardzo układy rozrodcze Polaków są wyniszczane stresujący tryb życia. Co powiedziałabyś osobom, które mówią, że „nie mają czasu” na dbanie o zdrowie? Odpowiadam zawsze tak samo: jeśli dziś nie znajdziesz czasu na zdrowie, jutro będziesz musiała znaleźć czas na chorobę. Zdrowie nie jest projektem „na później”. To fundament wszystkiego. Jakie jest główne przesłanie Twojej książki i co chciałabyś, aby każdy wyniósł z jej lektury? Zdrowie nie jest nam dane raz na zawsze, a my mamy ogromny wpływ na to, jak będziemy żyć. Czy w chronicznym napięciu, czy w świadomej trosce o siebie. Chciałabym, aby czytelnik, przyzwyczajony do zegarków odmierzających tempo życia i presję efektywności, pamiętał, że nasze zegary biologiczne tykają zupełnie inaczej i to one powinny wyznaczać rytm naszego życia. Byłaś prelegentką VI edycji Klubu Zdrowia. Dlaczego takie inicjatywy są dziś tak ważne i co było dla Ciebie najistotniejsze w tym spotkaniu? KLUB ZDROWIA to przestrzeń, której bardzo dziś potrzebujemy – miejsce realnej rozmowy o zdrowiu, a nie tylko o „naprawianiu” chorób. Podczas VI edycji „Ciało to JA!” szczególnie wybrzmiało dla mnie to, jak wiele osób nosi w sobie przewlekłe zmęczenie i napięcie, ale wciąż traktuje je jak coś normalnego. To spotkanie pokazało, że coraz więcej z nas chce zrozumieć swoje ciało, a nie tylko zagłuszać objawy. Dla mnie jako lekarza i autorki książki było niezwykle ważne, że mogłam mówić o biologii stresu, wypaleniu i profilaktyce w sposób dostępny, a jednocześnie oparty na medycynie. Takie inicjatywy budują świadomość, że zdrowie to proces i relacja z samym sobą, o którą warto dbać na co dzień, nie dopiero w kryzysie. Dr n. med. Magdalena Cubała-Kucharska – międzynarodowa ekspertka w dziedzinie zdrowia. Autorka bestsellerowych książek i kursów. Dyplomowany dietetyk, alergolog i obesitolog, która od ponad trzydziestu lat pracuje z pacjentami, łącząc klasyczną diagnostykę z nowoczesnymi osiągnięciami medycyny integracyjnej. Pionierka medycyny funkcjonalnej oraz pojęcia osi jelitowo-mózgowej w Polsce. Więcej informacji na stronach: https://drcubala.com https://www.drlucas.com.pl Materiał promocyjny
11 cytatów Agnieszki Maciąg, które zostaną z nami na zawsze. Te słowa powinna wziąć do serca każda kobieta
Wiadomość o śmierci Agnieszki Maciąg zasmuciła całą Polskę, ale jej inspirujące słowa będą nam towarzyszyły w dalszej drodze. Oto 11 cytatów pisarki, które zmieniają postrzeganie świata.
Agnieszka Maciąg zmarła w wieku 56 lat Odeszła Agnieszka Maciąg, modelka, pisarka, mentorka i jedna z najbardziej rozpoznawalnych twarzy polskiego wellbeingu. Jej słowa, pełne czułości, ciepła, wsparcia i zrozumienia, towarzyszyły tysiącom kobiet, które każdego dnia sięgały po jej książki, kursy i media społecznościowe. O śmierci poinformował mąż, który zamieścił wzruszający wpis: „Dziś zgasło moje światło. Światło, które zmieniło moje życie. Dało mi Miłość. Wiarę i zaufanie...” 11 cytatów Agnieszki Maciąg, które powinna wziąć do serca każda kobieta „Kiedy w końcu przekonasz się, że zadowolenie całego świata jest niemożliwe, wtedy możesz nauczyć się, jak zadowalać siebie” „Bez względu na to, co przynosi życie, wspaniale jest nosić w sercu optymizm. Kiedy pielęgnuję w sobie takie nastawienie, pozytywne i piękne rzeczy spotykają mnie na każdym kroku” „Nieważne w jakim świecie żyjesz, ważne jaki świat żyje w Tobie” „Rób wszystko z radosnym sercem. Na przekór” Agnieszka dzieliła się dawką motywujących cytatów i refleksji nie tylko w swoich książkach, ale także na mediach społecznościowych, gdzie gromadziła się ogromna społeczność. Pisarka dla wielu stała się symbolem ciepła, akceptacji i duchowego wsparcia. „Mamy określoną ilość energii. Jeśli wykorzystamy ją na niszczenie innych, to nie będziemy jej mieć na tworzenie siebie” „W każdym związku ważna jest umiejętność słuchania i słyszenia. To samo dotyczy związku, który masz ze sobą – ze swoim sercem i duszą” „Życie nie musi być idealne, aby było piękne” „Dobrostan to nie tylko stan posiadania. Jego wyznacznikiem jest to, jak dobrze czujesz się w swoim życiu, w swojej pracy i w sobie. Dobrostan to poczucie wolności, a prawdziwa wolność jest wolnością od potrzeby robienia wrażenia na innych” Przez ponad dekadę inspirowała, przypominając o sile wdzięczności, docenianiu codzienności oraz o tym, że najważniejsza jest wiara w siebie i swoje możliwości. Agnieszka Maciąg miała imponujący dorobek literacki, obejmujący takie tytuły jak: „Pełnia życia”, „Dobrostan”, „Miłość. Ścieżki do wolności”, „Rozmaryn i róże. Podróż do samej siebie”, „Pełnia życia”, czy „Smak życia”. „Przyciągamy do siebie to, na czym koncentrujemy uwagę. Jeśli chcesz doświadczać dobra, to zamiast skupiać się na problemach i przeszkodach, możesz skupić się na rozwiązaniach i docenić dobro, które już jest ci dane. Oddech. Sprawne ręce i nogi. Wygodne łóżko. Dach nad głową. Poczucie wdzięczności automatycznie przyciąga więcej dobra” „Następnym razem, gdy odruchowo porównasz się z kimś w twoim mniemaniu zdolniejszym czy ładniejszym, przypomnij sobie, że na planie duchowym współzawodnictwo nie istnieje. Każdy ma do przebycia indywidualną drogę” „Jeśli chcesz stać się pełna, pozwól sobie stać się pustą. Jeśli pragniesz tego, co nowe, odpuść to, co stare - stwórz w sobie miejsce. Kiedy na to pozwolisz, właściwe działanie pojawi się samo z siebie”
Agnieszka Maciąg nie żyje. Ikona polskiego modelingu lat 90. przez lata mierzyła się z ciężką chorobą
Nie żyje Agnieszka Maciąg - jedna z najbardziej rozpoznawalnych polskich modelek lat 90., a także pisarka, prezenterka i artystka. W ostatnich latach zmagała się z chorobą nowotworową. O jej śmierci poinformował mąż, fotograf Robert Wolański.
Wiadomość o śmierci Agnieszki Maciąg pojawiła się 27 listopada. Jej mąż, Robert Wolański - jeden z najbardziej rozchwytywanych fotografów zajmujących się modą i portretem - opublikował poruszający post, w którym pożegnał ukochaną: „Dzisiaj zgasło moje Słońce. Światło, które zmieniło moje życie. Dało mi Miłość. Siłę. Wiarę i Zaufanie (...). Będę zawsze widzieć Twoje oczy pełne Miłości. Twoja radość i Pełnia Życia będą żyć we mnie zawsze”. Maciąg od kilku lat mierzyła się z nawrotem choroby nowotworowej. Wcześniej udało jej się ją pokonać. W marcu 2025 roku wyznała, że rak powrócił. Modelka zmarła w wieku 56 lat. Kim była Agnieszka Maciąg? Ikona lat 90. - modelka, która wyznaczała styl i otwierała drzwi polskiej modzie Agnieszka Maciąg należała do ścisłej czołówki polskiego modelingu lat 90. Obok Renaty Gabryjelskiej czy Ilony Felicjańskiej tworzyła trio, które nadawało ton temu, co uchodziło za styl i „niedostępną nonszalancję”. Jej kariera rozpoczęła się w 1989 roku, gdy wygrała konkurs organizowany przez nowojorską agencję modelek. Szybko zaczęła pojawiać się na prestiżowych wybiegach i w kampaniach największych domów mody: Lagerfelda, Cerrutiego, Biagiotti czy Escady. W środowisku uchodziła za gwiazdę, a jej obecność na wydarzeniu była sygnałem, że dzieje się coś ważnego. W tamtych czasach - bez Instagrama, bez smartfonów - ikony modelingu budowały sławę wyłącznie charyzmą, obecnością i pracą. Maciąg miała to wszystko. „Wyróżniały się sposobem bycia, inaczej chodziły. Miały nonszalancję nieosiągalną dla ówczesnych Polek” - wspominał fotograf Piotr Porębski. 11 najważniejszych cytatów, które zostawiła po sobie Agnieszka Maciąg | Elle.pl Od wybiegów do telewizji i literatury Jej droga zawodowa była znacznie szersza niż modeling. Po urodzeniu syna Michała wróciła do Polski i zaczęła eksplorować kolejne obszary - pojawiała się w teledyskach De Mono, nagrała solowy album „Marakesz 5:30”, a widzowie zapamiętali ją jako prowadzącą program „Siedem pokus” w RTL 7. Współpracowała także z Polsatem i TV4. W połowie lat 2000. zaczęła stopniowo znikać z mediów. Skupiła się na tematach zdrowia i duchowości, publikując książki o samorozwoju oraz świadomym stylu życia. To był zupełnie nowy, ale bardzo autentyczny rozdział w jej karierze. Odeszła jedna z największych ikon polskich lat 90. Agnieszka Maciąg była jedną z twarzy epoki, w której polska moda nabierała odwagi, świeżości i ogromnych ambicji. Miała pracę, pieniądze, urok i niepowtarzalną gwiazdorską pewność siebie – taką, która nie potrzebowała filtrów ani Instagrama. Jej śmierć to koniec pewnej ery. Agnieszka Maciąg pozostawiła po sobie dorobek, który wykracza daleko poza wybieg: muzykę, programy, książki - to przede wszystkim - wspomnienie kobiety, która przez lata inspirowała Polki swoją siłą, stylem i obecnością.