Na radarze redakcji ELLE w lutym: sukienka na walentynki, książka pobudzająca kreatywność i designerskie buty do biegania
W lutym wybór jest prosty: walentynkowa sukienka z efektem „wow”, książka, która pobudza kreatywność, luksusowa torebka na lata i sygnet z rodingitem.
Luty ma w sobie coś z przełomu: jeszcze zimny i nieco senny, ale już z obietnicą nowego początku. To miesiąc, w którym szukamy drobnych przyjemności - rzeczy, które pokręcają nastrój, porządkują myśli, sprawiają, że chce się wyjść z domu i zrobić coś dla siebie. Właśnie dlatego startuję z comiesięcznym cyklem „Na radarze redakcji ELLE”: co miesiąc wybieram 7 rzeczy, które warto mieć na oku. Czasem będą to modowe perełki, czasem książki, biżuteria, kosmetyki albo adresy, do których chce się wracać. W lutym łączę trzy tematy: miłość (również do siebie), kreatywność oraz ruch, bo to one najlepiej ustawią Ci ten miesiąc. 1. Sukienka na walentynki, Dreamlike od Undress Code Walentynki od lat budzą ambiwalentne emocje: dla jednych są pretekstem do celebracji, dla innych kolejnym marketingowym rytuałem. Lubię jednak myśleć o nich inaczej - jako o okazji do tego, by zrobić coś „odświętnego” bez poczucia winy. Nie dlatego, że trzeba, ale dlatego, że można. I tutaj pojawia się ona: sukienka Dreamlike od marki Undress Code. Odkryte plecy, zmysłowe rozcięcie na nodze i marszczenie natychmiast „zrobią” Ci całą stylizację. Nawet jeśli ten wieczór spędzisz na randce z samą sobą. View Burdaffi on the source website 2. „Sztuka twórczego życia”, Wydawnictwo Marginesy Zimą często czekamy na przypływ energii, jakby miał przyjść sam. Tymczasem kreatywność - ta w codziennym wydaniu - rzadko działa jak olśnienie. Częściej jest praktyką: sposobem patrzenia na świat, umiejętnością zauważania, notowania, zbierania wrażeń. I właśnie dlatego na mój lutowy radar trafia książka „Sztuka twórczego życia. 366 inspiracji od artystek i artystów, by żyć kreatywnie każdego dnia”. Każdy miesiąc ma swój temat przewodni (prowadzony głosami artystek i artystów - od Fridy Kahlo, przez Marinę Abramović i Susan Sontag, po Zadie Smith.), a całość tworzy przestrzeń na uważność i twórcze „przestrojenie” głowy. To książka, która nie mówi: rób więcej. Ona mówi: patrz inaczej. 3. Zamszowa torebka The Florence, DeMellier W tym sezonie torebki wracają do tego, co najbardziej ponadczasowe: proporcji, faktury i rzemiosła. I właśnie dlatego na moim lutowym radarze ląduje nowość z kolekcji wiosna-lato 2026 marki DeMellier. Kolekcja inspirowana jest „cichym minimalizmem architektury” - czystymi liniami i precyzyjnymi wzorami. Moją szczególną uwagę zwrócił miękki, pleciony model The Florence. Nie tylko swoim designem, ale także jakością: włoska skóra ze zrównoważonych źródeł, z certyfikatem Gold od Leather Working Group, to inwestycja na lata. 4. Marszczone mokasyny Greta Glossy Rugby, Vanda Novak Z tęsknotą za wiosną rozglądam się już za butami, które będą idealnym pomostem pomiędzy zimą a pierwszymi cieplejszymi dniami. Tu wchodzą marszczone mokasyny do Vandy Novak w eleganckim odcieniu bordo. To świetny przykład na to, jak można odświeżyć swoją garderobę bez rewolucji. Czasem wystarczy jeden mocniejszy akcent jak właśnie te buty. W dodatku ten model jest naprawdę wygodny, więc łatwo włączyć go do codziennych stylizacji. View Burdaffi on the source website 5. Srebrny sygnet z rodingitem, Kamena Jeśli mam słabość do jednego typu biżuterii, to są to sygnety - bo łączy w sobie minimalizm i charakter. A ten od marki Kamena, z rodingitem wydobywanym w Polsce, ma dokładnie tę „nieoczywistą” energię, którą lubię najbardziej. Rodingit jest unikatowy - każdy kamień wygląda inaczej: jedne mają pudrowo różowy odcień, inne delikatne szare żyłki. Dzięki temu sygnet staje się małym dziełem natury. Można go nosić solo albo łączyć z innymi pierścionkami, tworząc mocniejsze zestawy. View Burdaffi on the source website 6. Zwężane spodnie garniturowe barrel, Marc O’Polo Na przełomie sezonów liczą się jakościowe, dobrze skrojone i wygodne ubrania. Szaleństwa zostawiamy na początek wiosny. Dlatego na moim radarze pojawiły się zwężane spodnie garniturowe w stylu barrel z kolekcji SS26 marki Marc O’Polo. To fason, który wygląda nowocześnie i modowo, ale wciąż jest na tyle elegancki, że spokojnie można w nim pójść do biura. Do tego dochodzi materiał TENCEL™ Lyocell - przyjemny w dotyku, oddychający i pięknie układający się na ciele. To spodnie, które nosiłabym na zmianę z jeansami: z koszulą i mokasynami, z prostym topem i marynarką albo z grubym swetrem w chłodniejszy dzień. W każdej wersji robią dokładnie to, co lubię najbardziej - wyglądają dopracowanie, ale bez wysiłku. View Burdaffi on the source website 7. Sneakersy XT-Whisper, Salomon W lutym łatwo stracić motywację do ruchu, dlatego zamiast myśleć o sporcie jak o obowiązku, wolę myśleć o nim jak o rytuale. Czasem wystarczy spacer, czasem krótki bieg, czasem po prostu spotkanie z przyjaciółką i nabijanie kroków. Właśnie dlatego na radar trafiają sneakersy Salomon XT-Whisper - model, który łączy technologię z designem. Dynamiczna forma i dopracowane detale sprawiają, że te buty równie dobrze sprawdzą się w codziennych, wygodnych stylizacjach, co w bardziej funkcjonalnym kontekście. Ja (i skandynawskie it-girls) uwielbiamy je za ten mix. I to jest najważniejsze - kiedy rzecz jest ładna, częściej sięga się po nią spontanicznie. A to często pierwszy krok do zmiany nawyku.
Jak kocha najbardziej osamotnione pokolenie w historii? „Odrzucają miłość byle jaką” - mówi psycholożka Alina Adamowicz
O tym, jak Zetki redefiniują podejście do miłości, dlaczego bardziej boją się chaosu niż samotności i czy rzeczywistość, w której dorastali pomaga budować zdrowsze związki, rozmawiam z ekspertką – psycholożką Aliną Adamowicz.
Joanna Misiarz: Życie uczuciowe baby boomersów wyglądało zupełnie inaczej niż randkowa rzeczywistość milenialsów. A jak do miłości, relacji i randek podchodzi dziś pokolenie Z? Alka Adamowicz: Gdy patrzę na pokolenie Z w kontekście miłości, widzę nie tyle „inne randkowanie”, co inną odpowiedź na świat, w którym przyszło im dorastać. To pokolenie nie buntuje się przeciwko miłości, ono próbuje ją ocalić, tylko innymi środkami. Zetki wchodzą w relacje z pamięcią cudzych rozstań, rozwodów swoich rodziców, przemilczeń i napięć. Zamiast rzucać się w wir emocjonalnych uniesień, coraz częściej stawiają na uważność, rozsądek i ochronę własnej równowagi. Nie dlatego, że nie czują, ale dlatego, że czują bardzo dużo i wiedzą, jak bolesne bywa niedopasowanie. Stąd potrzeba jasności, „wykładania kart na stół”, sprawdzania wartości, granic już na starcie. Nie wynika to z chłodu czy dystansu, lecz z potrzeby zadbania o swoje zdrowie emocjonalne. Miłość przestaje być tu dowodem intensywności, a staje się pytaniem o bezpieczeństwo: Czy przy Tobie mogę być sobą? Czy muszę się napinać? Czy mój lęk rośnie, czy opada? Zetki często wybierają relacje „pomiędzy”, zwane situationship – pomiędzy znajomością a związkiem, pomiędzy „nic nie obiecujemy”, a „zachowujemy się jak para”. Nie dlatego, że nie chcą bliskości, ale dlatego, że boją się gwałtownych zerwań i etykiet, które kiedyś bardziej raniły niż chroniły. Zamiast składać wielkie deklaracje, wolą rozmawiać i sprawdzać; zamiast obiecywać na zapas, wybierają uważne próbowanie. Czasem to prowadzi do zagubienia, a czasem jest próbą znalezienia nowego języka miłości. I może najważniejsze: dla nich miłość nie ma być ucieczką od siebie ani źródłem chaosu. Ma być przestrzenią, w której życie staje się spokojniejsze, a nie trudniejsze. To raczej już nie „kocham, więc cierpię”, ale „kocham, więc dbam także o siebie”. Z perspektywy psychologa widzę w tym nie kryzys miłości, lecz jej redefinicję. Pytanie tylko, które warto sobie dziś zadać, brzmi: czy umiemy jeszcze rozróżnić zdrową ostrożność od lęku przed bliskością? I czy potrafimy spotkać się w połowie drogi, zamiast chronić się tak bardzo, że nikt już do nas nie dociera. Wspomniałaś o doświadczeniach pokolenia Z związanych z rozstaniami rodziców. Czy właśnie przez te przeżycia Zetki wyraźnie próbują uniknąć błędów w randkowaniu i miłości, które – ich zdaniem – popełnili rodzice? A. A: Tak, różnice pokoleniowe w randkowaniu widać dziś bardzo wyraźnie i nie są one kaprysem młodych ludzi, tylko odpowiedzią na to, co widzieli w domach. Pokolenie Z nie ucieka od miłości. Ono ucieka od chaosu, przemilczeń i „trwania dla dobra wszystkich”, które często kończyło się cierpieniem. Zetki dorastały, obserwując rozwody, ciche wojny i związki podtrzymywane siłą rozpędu. Dlatego zamiast romantycznego „zobaczymy, co z tego wyjdzie”, wybierają emocjonalne BHP. Stawiają na szczerość od pierwszej kawy, czasem aż do bólu. Mówią wprost o granicach, diagnozach, dzieciach albo ich braku. To nie brak romantyzmu, lecz próba oszczędzenia sobie i innym niepotrzebnych rozczarowań. W rzeczywistości to mechanizm ochronny, sposób na oswojenie lęku przed odrzuceniem i rozpadem, który jest wpisany w ich pokoleniowe doświadczenie. Widzę, że miłość coraz częściej przypomina dziś proces rekrutacyjny – nie bez powodu mówi się o „miłości z castingu”. Partner nie jest już „przeznaczeniem”, tylko kimś, kto ma pasować do życia, które już istnieje. Zetki nie chcą rezygnować z własnego spokoju, terapii, rozwoju czy niezależności finansowej dla relacji, która miałaby ich rozmontować. Stąd strategia slow love: najpierw buduję siebie, potem zapraszam kogoś do mojego świata. I choć z boku może to wyglądać na nadmierną kalkulację, ja widzę w tym coś innego – próbę stworzenia miłości, która nie boli, nie kosztuje zdrowia psychicznego i nie wymaga ratowania się kosztem siebie. To nie jest ucieczka od uczuć, tylko nowa definicja bliskości: spokojniejsza, bardziej świadoma i dużo mniej dramatyczna. No właśnie. Mówi się, że poszukiwanie miłości nigdy nie było tak bardzo indywidualistyczne i świadome jak na początku XXI wieku. Z czego wynika ta zmiana? A. A: Rzeczywiście, miłość nigdy nie była tak bardzo „szyta na miarę” jak dziś. Na początku XXI wieku przestaliśmy jej szukać na ślepo, a zaczęliśmy szukać jej w zgodzie ze sobą. To, że poszukiwanie miłości stało się dziś tak indywidualne, nie wynika z egoizmu, lecz z potrzeby ochrony siebie. To zjawisko nie pojawiło się znikąd. Jest efektem nałożenia się kilku procesów, które powoli, ale konsekwentnie przesunęły punkt ciężkości z „my” na „ja”. Po pierwsze – technologia. Aplikacje randkowe zamieniły miłość w coś, co przypomina rynek: jest wybór, są filtry, są algorytmy. Partner przestaje być kimś spotkanym „po drodze”, a zaczyna przypominać produkt, który ma jak najlepiej pasować do naszych bardzo konkretnych oczekiwań. Im większy wybór, tym większa pokusa, by szukać ideału, i tym trudniej się zatrzymać. Po drugie – rozluźnienie dawnych więzi społecznych. Jak pisał Zygmunt Bauman, żyjemy w rzeczywistości, w której relacje stały się bardziej kruche i odwracalne. To już nie rodzina czy społeczność podpowiadają, z kim mamy być. Dziś to jednostka decyduje, czy relacja nadal jej „służy”. A jeśli przestaje – łatwiej ją zakończyć, bez poczucia, że łamie się jakiś trwały porządek. Po trzecie – kult samorealizacji. Partner nie ma już tylko być „na dobre i na złe”. Ma rozumieć, wspierać, rozwijać, leczyć rany, motywować i pomóc stać się lepszą wersją siebie. Coraz częściej szukamy więc kogoś, kto idealnie wpasuje się w nasz gotowy projekt życia, zamiast kogoś, z kim ten projekt powstanie od podstaw. W efekcie relacje stają się bardziej świadome, ale też bardziej wymagające. Dają wolność, lecz odbierają poczucie oczywistości. A miłość coraz rzadziej jest wspólną drogą w nieznane, a coraz częściej starannie dopasowanym wyborem – tak długo, jak długo pasuje do tego, kim właśnie jesteśmy. Technologia zmienia wiele obszarów naszego życia. Stawia nas przed nowymi, dotąd nieznanymi wyzwaniami. Jak media społecznościowe wpłynęły na to, w jaki sposób postrzegamy relacje? Mam w głowie choćby popularyzację pojęć takich jak „green flags” i „red flags”. A. A: Media społecznościowe mocno zmieniły sposób, w jaki dziś patrzymy na relacje. Coraz rzadziej przeżywamy je intuicyjnie, a coraz częściej analizujemy przez pojęcia, etykiety i diagnozy z Internetu. Z jednej strony to pomaga, bo łatwiej rozpoznajemy przemoc, manipulacje czy brak szacunku – rzeczy, które były bagatelizowane. Z drugiej strony zaczynamy patrzeć na ludzi jak na zestaw sygnałów ostrzegawczych i zielonych flag, zamiast jak na złożone osoby z historią, temperamentem i kontekstem. Zbyt szybko szufladkujemy, zamiast się zaciekawić i zapytać. Dla pokolenia Z język red flags i green flags to rodzaj emocjonalnego systemu wczesnego ostrzegania. Młodzi ludzie uczą się skanować zachowania pod kątem bezpieczeństwa – czy ktoś szanuje granice, umie rozmawiać, nie manipuluje. Takie podejście jest próbą ochrony własnego dobrostanu. Problem zaczyna się wtedy, gdy analiza zastępuje kontakt. Gdy każda niedoskonałość, chwila niezręczności czy ludzki błąd zaczyna być traktowany jak czerwona flaga. Media społecznościowe uczą myślenia zero-jedynkowego: dobre–złe, pasuje–nie pasuje. Jednocześnie widać coś bardzo ciekawego: rosnący głód autentyczności. Im więcej filtrów, tym większe zmęczenie perfekcyjnymi obrazkami. Coraz częściej młodzi ludzie nie szukają „idealnego profilu”, ale kogoś, przy kim można zdjąć maskę, zwolnić i poczuć się bezpiecznie – poza algorytmem, poza oceną. Psychologia w relacjach jest bardzo potrzebna, ale nie może zastąpić uważności i serca. Bo miłości nie buduje się checklistą, tylko obecnością. Z perspektywy psychologa powiedziałabym tak: media społecznościowe dały nam język i narzędzia do ochrony siebie, ale jednocześnie postawiły przed nami nowe wyzwanie – jak nie pomylić czujności z lękiem, a troski o siebie z ucieczką od bliskości. Bo prawdziwa relacja nie polega na braku czerwonych flag, tylko na tym, że ktoś chce je z nami zobaczyć, nazwać i wziąć za nie odpowiedzialność. Coraz częściej mówimy także o ghostingu, bare minimum czy emotional unavailability – jak te pojęcia zmieniają nasze oczekiwania wobec bliskości? A. A: To, że coraz częściej mówimy o ghostingu, bare minimum czy emotional unavailability, nie jest modą ani przesadą. To znak, że uczymy się nazywać to, co kiedyś było tylko niepokojem w brzuchu i cichym poczuciem, że „coś tu nie gra”. Nowy język bliskości działa jak wewnętrzny kompas, bo pozwala szybciej zrozumieć, co nas rani, i przestać brać na siebie winę za cudzą niedojrzałość. Gdy zachowania dostają nazwy, łatwiej oddzielić własną wartość od czyjejś nieobecności, znikania bez słowa czy emocjonalnego skąpstwa. Dzięki temu coraz więcej osób nie chce już zgadzać się na relacje, w których dostaje tylko minimum uwagi i zaangażowania, bo ich układ nerwowy wie, że to za mało, by czuć się bezpiecznie. Ta zmiana przesuwa też nasze oczekiwania: coraz mniej chodzi o intensywność czy fizyczną ekscytację, a coraz bardziej o spokój, przewidywalność i emocjonalną dostępność. W świecie pełnym niepewności bliskość przestaje być zagadką do rozwiązania, a staje się miejscem, w którym można odetchnąć i nie musieć walczyć o czyjąś obecność. Wrócmy do wspomnianego situationships, które jest dziś częścią randkowego krajobrazu. Czy to oznaka, że Zetki boją się zobowiązań? A. A: Situationships czy relacje bez etykiet często wyglądają z zewnątrz jak ucieczka przed zobowiązaniem, ale z perspektywy młodych ludzi to zwykle coś dużo prostszego i bardziej ludzkiego. Zamiast wpisywać się w gotowe, sztywne role „chłopaka” czy „dziewczyny”, wolą negocjować zasady na bieżąco, dopasowując relację do swoich aktualnych potrzeb i zasobów. Zetki chcą być z kimś, ale boją się wejść w coś, co od razu ma ciężar „na serio” i „na długo”. Relacja bez etykiety daje im poczucie mniejszej presji i większej kontroli – można być blisko, ale nie obiecywać więcej, niż się realnie jest w stanie udźwignąć. Zetki, które napatrzyły się na bolesne rozwody swoich rodziców, traktują brak etykiet jako swoistą polisę ubezpieczeniową – wychodzą z założenia, że skoro technicznie nie jesteśmy parą, to w razie czego „nie ma z czym zrywać”, co ma teoretycznie oszczędzić im traumy rozstania. Z jednej strony daje swobodę, z drugiej może rodzić niepewność i pytania: „kim dla siebie jesteśmy?”. Dlatego nie jest rozwiązaniem dla każdego. U Zetek często wynika to z potrzeby ochrony siebie przed zbyt szybkim przywiązaniem i późniejszym zranieniem. To nie tyle strach przed miłością, co próba znalezienia jej w wersji, która nie przytłacza – bardziej spokojnej, ostrożnej i dopasowanej do ich obecnych możliwości emocjonalnych. Jednocześnie wiele osób zauważa powrót młodych ludzi do myśli o małżeństwie. Skąd bierze się ta pozorna sprzeczność? A. A: Tak jak mówisz, ta sprzeczność jest pozorna. Pokolenie Z nie odrzuca miłości na całe życie, ale odrzuca miłość byle jaką. Mimo że statystycznie rzadziej wchodzą w związki (63% dorosłych Zetek nie miało stałej relacji), wielu z nich nadal wierzy w głęboką więź na całe życie. To, co wygląda jak niechęć do małżeństwa, jest często strategią slow love – czekaniem na moment, w którym relacja będzie bezpieczna ekonomicznie i emocjonalnie. Wolą być sami lub w luźnej relacji, niż utknąć w toksycznym małżeństwie jak poprzednie pokolenia. Boją się odrzucenia, rozczarowania i bolesnych rozstań. W jaki więc sposób pokolenie Z redefiniuje dziś sztukę bycia w związku? A. A: Pokolenie Z redefiniuje bycie w związku w bardzo prosty, ale jednocześnie rewolucyjny sposób: relacja ma być bezpieczna dla psychiki, prawdziwa i dopasowana do ludzi, którzy ją tworzą. Dla Zetek miłość nie zaczyna się od imponowania sobie nawzajem, tylko od szczerości, także tej trudnej. Rozmowy o terapii, lękach, granicach czy przeciążeniu emocjonalnym nie są już „psuciem nastroju”, ale podstawą bliskości. Coraz większą wartość ma wrażliwość i pokazywanie siebie bez filtra, bez udawania silniejszego, niż się jest, bo właśnie to daje poczucie bycia naprawdę widzianym. W efekcie miłość w wydaniu pokolenia Z to połączenie uczuć i świadomości: pragną głębokiej relacji, ale wchodzą w nią z uważnością, jakby trzymali w ręku instrukcję obsługi siebie, by nie zgubić się w bliskości i nie zranić bardziej, niż to konieczne. Czy można zatem twierdzić, że swobodna rozmowa o emocjach i korzystanie z terapii wśród Zetek, przekłada się na zdrowszy sposób budowania relacji i rozwiązywania konfliktów w miłości? A. A: To trochę miecz obosieczny. Z jednej strony większa otwartość na emocje i terapia naprawdę sprzyjają zdrowszym relacjom. Pokolenie Z częściej mówi wprost o swoich potrzebach, granicach i trudnościach, dzięki czemu w relacjach jest mniej gierek, domysłów i manipulacji. Ta szczerość, czasem już na samym początku znajomości, pozwala szybciej sprawdzić, czy dwie osoby emocjonalnie do siebie pasują i czy są gotowe budować coś w bardziej dojrzały sposób. Z drugiej strony sama świadomość psychologiczna nie zawsze idzie w parze z umiejętnością dozowania bliskości. Zdarza się, że otwartość przeradza się w zbyt intensywne dzielenie się trudnymi doświadczeniami na bardzo wczesnym etapie relacji. Taki emocjonalny „zalew” może przytłaczać drugą osobę i obciążać więź, zanim zdąży się ona naturalnie ukształtować. Dlatego terapia i język emocji są ogromnym zasobem, ale nie zastąpią uważności na tempo relacji. Zdrowa bliskość to nie tylko mówienie wszystkiego, co czujemy, lecz także wyczucie, kiedy, ile i w jakiej formie jesteśmy gotowi unieść siebie nawzajem. A co z miłością własną? Pokolenie Z stawia je na równi z uczuciem do drugiej osoby? A. A: Dla pokolenia Z miłość własna i miłość do drugiej osoby nie stoją w opozycji, ale też nie są już wrzucane do jednego worka. Coraz częściej miłość do siebie pojawia się jako pierwsza – i nie z egoizmu, tylko z doświadczenia. Miłość własna to dziś dbanie o swoje zasoby emocjonalne, psychiczne, finansowe. Najpierw chcę stanąć na własnych nogach, zrozumieć siebie, poczuć stabilność, a dopiero potem zaprosić kogoś do swojego świata. Relacja ma być dodatkiem, a nie ratunkiem. I jest w tym duża dojrzałość. Jeśli związek zaczyna kosztować zdrowie psychiczne, Zetki częściej decydują się odejść. Nie dlatego, że nie potrafią kochać, ale dlatego, że wiedzą, że miłość nie powinna ranić ani zabierać wewnętrznego spokoju. W ich narracji miłość do drugiego człowieka jest możliwa dopiero wtedy, gdy nie odbywa się kosztem siebie. A to zmienia wszystko. Czy pokolenie Z ma tendencję do romantyzowania związków i miłości? A. A: Pokolenie Z żyje w ciekawym napięciu między głową a sercem. Z jednej strony podchodzą do relacji bardzo racjonalnie: analizują, sprawdzają zgodność wartości, uważnie obserwują sygnały ostrzegawcze. Z drugiej jednak strony wcale nie porzucili marzeń o głębokiej, romantycznej miłości. Ten paradoks jest dla nich bardzo charakterystyczny. Choć dorastali w świecie szybkich kontaktów, wielu z nich wciąż wierzy w relację „na długo”, a nawet „na całe życie”. Tyle że romantyzują dziś coś innego niż poprzednie pokolenia. Nie idealizują perfekcyjnych historii ani instagramowych obrazków szczęścia. Ich romantyzmem stała się autentyczność: bycie prawdziwym, odsłanianie słabości, mówienie o lękach i niedoskonałościach. To właśnie w tej wrażliwości, w zgodzie na niedoskonałość i emocjonalną szczerość Zetki szukają głębi. Można powiedzieć, że nie tyle romantyzują same związki, co możliwość bycia sobą w relacji. A to jest nowa forma romantyzmu – cichsza, mniej spektakularna, ale znacznie bardziej zakorzeniona w realnym doświadczeniu bliskości. Cofnijmy się nieco w przeszłość – do czasów pandemii i społecznej izolacji. Jak te doświadczenia młodych ludzi wpłynęły na postrzeganie bliskości, intymności i potrzeby drugiego człowieka? A. A: Izolacja i pandemia bardzo cicho, ale głęboko zmieniły sposób, w jaki myślimy o bliskości. Dla wielu młodych ludzi był to czas, w którym relacje nie tyle się skończyły, co nawet nie zdążyły się zacząć. Zabrakło codziennych spotkań, spontanicznych rozmów, niezręcznych randek i emocjonalnych potknięć, które normalnie uczą, jak być z drugim człowiekiem w realnym świecie. W efekcie bliskość zaczęła kojarzyć się bardziej z rozmową niż z obecnością, z wymianą wiadomości niż z byciem obok. Kontakt stał się łatwiejszy do nawiązania, ale też łatwiejszy do przerwania. Bez wspólnej przestrzeni, ciała i czasu relacje straciły ciężar, a zyskały odwracalność – można się wycofać bez konfrontacji, zniknąć bez rozmowy, nie mierzyć się z emocjami drugiej osoby. Dla młodszych pokoleń oznaczało to brak naturalnego „oswajania się” z bliskością w okresie dorastania. Bez wcześniejszych doświadczeń dorosłe relacje bywają bardziej stresujące, bo nie ma wewnętrznego punktu odniesienia: skąd wiem, że to normalne, że się boję, że się mylę, że nie wychodzi? Pandemia sprawiła też, że bliskość zaczęła być postrzegana jako coś bardzo potrzebnego, ale jednocześnie wymagającego odwagi. Po czasie izolacji bycie z kimś naprawdę, twarzą w twarz, bez ekranu jako tarczy, bywa trudniejsze niż kiedykolwiek. Dlatego dziś tak wielu ludzi tęskni za relacją, ale podchodzi do niej ostrożnie – jak do czegoś cennego, ale też emocjonalnie wymagającego. Określenie generacji Z jako „najbardziej osamotnionego pokolenia w historii” to trafna diagnoza, czy jednak zbyt daleko idące uproszczenie? A. A: Coraz częściej mówi się o pokoleniu Z jako o najbardziej osamotnionym – i niestety nie jest to chwytliwy nagłówek, ale opis realnego doświadczenia. Dane pokazują, że większość młodych dorosłych nie jest dziś w stałej relacji, ale za tą liczbą nie stoi brak potrzeby bliskości. Stoi raczej ogromne zmęczenie wyborem i lęk przed pomyłką. Żyjemy w świecie, który nieustannie podsuwa kolejne możliwości, kolejne twarze, kolejne „lepsze opcje”. Paradoksalnie im więcej wyboru, tym trudniej się zatrzymać. Zamiast pytać „czy to jest dla mnie dobre?”, młodzi ludzie często pytają „a co, jeśli gdzieś czeka coś lepszego?”. I ten niepokój potrafi skutecznie unieruchomić. Bezpieczniej jest nie wybrać wcale niż wybrać i później żałować. Z perspektywy psychologicznej to bardzo smutny paradoks: pokolenie, które ma największy dostęp do ludzi, jednocześnie najczęściej doświadcza samotności. Bo bliskość wymaga decyzji, a decyzja zawsze niesie ryzyko. I być może największym wyzwaniem dla Zetek nie jest dziś znalezienie idealnej osoby, ale odwaga, by powiedzieć: wybieram mimo że nie mam gwarancji. A jeśli weźmiemy na tapet podejście Zetek do intymności. Jak „wypadają” na tle wcześniejszych pokoleń? A. A: W podejściu do seksualności zaszła wyraźna zmiana. Zetkom coraz mniej chodzi o ilość, a coraz bardziej o sens. Dla młodszych pokoleń seks przestał być celem samym w sobie czy dowodem atrakcyjności. Ma znaczenie wtedy, gdy towarzyszy mu poczucie bezpieczeństwa emocjonalnego i psychicznego. Bez tej podbudowy bywa postrzegany jako coś pustego, a czasem wręcz „przereklamowanego”. To także koniec presji, która towarzyszyła wcześniejszym pokoleniom. Nie trzeba już niczego udowadniać ani „zaliczać” kolejnych doświadczeń. Seksualność coraz częściej jest tematem rozmowy i negocjacji, a nie oczekiwań narzucanych z zewnątrz. Liczy się zgoda, komfort i gotowość obu stron, a nie tempo czy statystyka. Pokolenie Z określono nawet mianem „puriteen”. Skąd bierze się ich dystans wobec życia intymnego i na ile znajduje on odzwierciedlenie w rzeczywistości? A. A: Fenomen „puriteen” bywa mylnie odczytywany jako powrót do pruderyjności. W rzeczywistości to raczej odpowiedź młodych ludzi na życie w ciągłym stresie i napięciu. Gdy ktoś dorasta w świecie, w którym wszystko jest oceniane, porównywane i komentowane, ciało naturalnie przechodzi w tryb ostrożności. Stres i lęk skutecznie gaszą ochotę na ryzykowne zbliżenia, bo układ nerwowy bardziej zajmuje się przetrwaniem niż przyjemnością. Dla części młodych ludzi dystans do seksu lub czasowa rezygnacja z niego jest więc świadomym wyborem – bezpieczną formą ochrony własnej psychiki przed chaosem, presją i emocjonalną „dramą”, która mogłaby zaburzyć i tak już kruchy spokój. To mniej „nie chcę”, a bardziej: „nie teraz, nie w takich warunkach”. A co z relacjami typu one night stand? Rosnąca samoświadomość psychologiczna Zetek sprzyja rezygnacji czy raczej zmienia sposób, w jaki są one przeżywane i interpretowane? A. A: Samoświadomość nie tyle zabija relacje typu one night stand, co odbiera im dawną atrakcyjność. Gdy rośnie wiedza o emocjach, więzi i stylach przywiązania – czyli scenariuszach naszych relacji z dzieciństwa – przygodny seks przestaje być niewinną zabawą, a zaczyna być widziany przez pryzmat możliwych konsekwencji psychicznych. Coraz więcej młodych ludzi zauważa, że szybka bliskość bez relacji często zostawia po sobie nie lekkość, lecz napięcie, pustkę albo poczucie odrzucenia. Zetki częściej rozpoznają u siebie potrzebę więzi przed seksem, nawet jeśli nie nazywają jej wprost. Wolą poczekać na poczucie bezpieczeństwa i emocjonalnej zgody, niż ryzykować sytuacje, które mogą uruchomić lęk czy rozregulować ich wewnętrzną równowagę. W tym kontekście one night stand przestaje być ekscytującą przygodą, a staje się doświadczeniem o zbyt wysokiej cenie. To już nie kwestia moralności, ale prostej odpowiedzi na pytanie: czy to mi naprawdę służy? Na koniec, jakie wyzwania stoją dziś przed pokoleniem Z w budowaniu relacji w świecie nieustannej zmiany, porównań i presji, by „żyć najlepiej”? A. A: Największym wyzwaniem w budowaniu trwałych relacji jest dziś życie w rozdwojeniu: z jednej strony bardzo chcemy stabilnej, bezpiecznej więzi, a z drugiej funkcjonujemy w świecie, który nieustannie zachęca do zmiany. Młodzi ludzie poruszają się w relacjach, które często nie mają jasnych granic ani nazw, co daje chwilowe poczucie wolności, ale na dłuższą metę generuje napięcie, niepewność i emocjonalne zmęczenie. Kolejnym trudnym obszarem jest nadmiar możliwości. Gdy w zasięgu ręki wciąż pojawiają się nowe „opcje”, coraz trudniej zatrzymać się przy jednej osobie i dać relacji czas na rozwój. W tle działa cichy lęk: czy na pewno wybieram dobrze, czy nie rezygnuję z czegoś lepszego? Taki sposób myślenia utrudnia zaangażowanie i osłabia zdolność do budowania głębi. Do tego dochodzi niełatwa codzienność: presja finansowa, zawodowa i potrzeba zadbania o własną stabilność. Dla wielu osób miłość staje się czymś, co trzeba odłożyć „na potem”, aż będzie spokojniej i bezpieczniej. Często to rodzi frustrację, bo potrzeba bliskości nie znika tylko dlatego, że warunki nie są idealne. Z perspektywy psychologii trwała relacja wymaga dziś nie tyle idealnego dopasowania, ile odwagi, by wybrać jedną osobę w świecie pełnym alternatyw i zgodzić się na niedoskonałość: swoją, drugiego człowieka i samej relacji. „Bliskość w związku to znacznie więcej niż tylko uczucia czy fizyczny kontakt. To nie bajka ani gotowy przepis z książki, lecz codzienna, czasem niełatwa sztuka współistnienia. To świadome codzienne wybieranie siebie nawzajem – w drobnych sprawach i w wielkich momentach życia. To umiejętność mówienia „jestem przy Tobie”, nawet gdy nie wszystko jest dobrze, kiedy pojawiają się trudności czy wątpliwości” – fragment mojej najnowszej książki „Bliskość”.
Kiedy Tinder już nie wystarcza, przychodzi ona - swatka. Czy miłość w czasach online da się zmatchować offline? [WYWIAD]
Swipe w prawo. Swipe w lewo. Kolejna rozmowa, która urywa się bez ostrzeżenia. Randka, na którą on nie przychodzi. W świecie aplikacji miłość jest na wyciągnięcie ręki - a jednocześnie nic z tego nie wychodzi. Dlatego coraz więcej osób wraca do starego rozwiązania. Do specjalistki, która widzi znacznie więcej niż aplikacja.
„Miłość w XXI wieku” zaczyna się od ekranu. Zdjęcie. Krótki opis. Kilka zdań, które mają zdecydować, czy ktoś zasługuje na „szansę”. Tinder, Bumble, Hinge - aplikacje randkowe obiecują dostęp do niemal nieograniczonej puli potencjalnych partnerów. Problem w tym, że wraz z dostępnością przyszło zmęczenie. Znużenie swipe’owaniem. Rozczarowanie rozmowami, które brzmią obiecująco, a kończą się ciszą. Ghosting stał się normą. Kłamstwa - codziennością. Ludzie deklarują wzrost, którego nie mają. Prezentują status związku, który jest fikcją oraz obiecują wrażenia, które znikają po pierwszym spotkaniu. Miało być łatwiej. Jest o wiele trudniej. – Aplikacje uczą nas traktować ludzi jak opcje. Jak produkty do wyboru. A człowiek nie jest lodówką – mówi Anna Guzior-Rutyna, swatka z 13-letnim doświadczeniem, autorka wielu poradników i książek z którą rozmawiam o tym, czy w dobie Tindera wciąż da się znaleźć „tę jedyną osobę” i po co komu dziś swatka. Zanim była romantyczna miłość, była swatka Przez większą część historii ludzkości miłość nie była prywatnym wyborem. Była sprawą rodzin, rodów, interesów i bezpieczeństwa. Małżeństwo miało zapewniać stabilność - uczucia, jeśli się pojawiały, były dodatkiem. W Chinach istniały mei po, w społecznościach żydowskich szadchan, w Europie i na ziemiach polskich swatki i swaci. Ich rola była kluczowa: znali lokalne społeczności, historie rodzin, reputacje, majątki i tajemnice. Negocjowali, badali intencje, łączyli ludzi, którzy „pasowali” do siebie społecznie i życiowo. W wyższych sferach odbywały się sezony matrymonialne, niemal jak w „Bridgertonach” - bale, kolacje, wizyty. Swatki działały często w cieniu tych wydarzeń, dbając o to, by wszystko przebiegało zgodnie z planem. Miłość była luksusem. Dopasowanie koniecznością. Dlaczego swatki zniknęły - i dlaczego wracają XX wiek przyniósł rewolucję: emancypację kobiet, romantyczną miłość, randkowanie i przekonanie, że każdy sam najlepiej wie, kogo chce. Swatki uznano za relikt przeszłości. Aż do teraz. Bo aplikacje randkowe, zamiast wolności, przyniosły nadmiar wyboru. A nadmiar - paraliż. I poczucie, że wszystko trzeba dźwigać samemu: nadzieję, rozczarowanie, ciszę po randce. W tym miejscu pojawia się swatka XXI wieku. – Jak 13 lat temu zdecydowałam, że chcę być swatką, to ludzie mi mówili, ‘puknij się w czoło’, przecież swatki już nie istnieją. Potem, kiedy otworzyłam pierwsze biuro, to ludzie przychodzili i szukali takiej starej swatki, bo się każdemu kojarzyła, że taka swatka to taka babuśka, która gdzieś tam siedzi i wróży z fusów. A to było 13 lat temu… – wspomina swatka Anna, która na swoim koncie ma ponad 500 zmatchowanych par. Swatka dziś: jak wygląda ta praca naprawdę – Swatce płaci się za wtrącanie – mówi Anna Guzior-Rutyna. – Bo swatka widzi więcej. Słyszy między wierszami. Łączy fakty. Jej praca zaczyna się od rozmowy. Długiej, czasem niewygodnej. Takiej, w której padają pytania, których aplikacje randkowe nigdy nie zadają - o wcześniejsze związki, o momenty kryzysowe, o powody rozstań, o lęki, które pojawiają się dopiero wtedy, gdy ktoś naprawdę chce być z drugim człowiekiem – Nie łączę ludzi na podstawie zdjęć. Patrzę na styl życia, gotowość do relacji, intencje – tłumaczy. To wtrącanie bywa niewygodne. Swatka potrafi zatrzymać klienta wtedy, gdy on sam chciałby już „iść dalej”. Dopytać. Skonfrontować. Nazwać rzeczy po imieniu. Nie po to, by oceniać, ale by nie powielać tych samych schematów. Swatka selekcjonuje, weryfikuje, bierze odpowiedzialność. Nie obiecuje miłości. Obiecuje spotkanie z realnym człowiekiem. – Tu nie działa algorytm. To intuicja – podkreśla. Co dzieje się po pierwszej randce? Kiedy rozmowy i weryfikacja dobiegają końca, zaczyna się prawdziwe testowanie dopasowania – czyli randki. Osoby, które swatka połączyła, spotykają się twarzą w twarz i sprawdzają, czy to, co zostało wcześniej zweryfikowane w rozmowie, działa w praktyce. Co się dzieje potem? – Zależy od pakietu – wyjaśnia Anna. – W wyższych pakietach klienci często dzwonią po randce i opowiadają, jak poszło. Jeśli wszystko idzie dobrze, zawieszamy współpracę – oni randkują, a jeśli nie, wracają do gry. – tłumaczy. Nie chodzi o to, że ktoś umawia się na dziesięć randek naraz, raczej idzie na kolejne spotkania po kolei, jeśli z poprzednich nic nie wyszło. – Ludzie przychodzą do mnie, żeby skrócić czas – dodaje. – Nie muszą pytać na randce: „Czy chcesz mieć dzieci?” – bo ja już to wiem. Nie muszą też dyskutować o ulubionych filmach czy hobby – wszystko jest wcześniej zweryfikowane. – Moja rola polega na tym, żeby klienci od razu spotykali się z osobami, które naprawdę pasują do ich wartości i oczekiwań – tłumaczy swatka Anna. Kto dziś korzysta z usług swatki? To jedno z największych zaskoczeń. Bo do swatki nie trafiają osoby „bez opcji”. Trafiają osoby, które opcji mają aż za dużo - i żadna nie prowadzi do relacji. – To nie jest jedna grupa. Najczęściej osoby między 30. a 60. rokiem życia, czasem 60+, ale zdarzają się też młodsi. Bardzo często to ludzie, którzy byli na Tinderze… trzy dni. I uciekli. – mówi Anna. – To ludzie wykształceni, często bardzo znani w swoich środowiskach: lekarze, prawnicy, wykładowcy, przedsiębiorcy. Dla nich Tinder nie jest niewinną zabawą. Jest ryzykiem. Nie każdy może pozwolić sobie na to, by wisieć w aplikacji randkowej. Nie każdy chce być rozpoznany przez pacjentkę, klienta, współpracownika. Nie każdy chce tłumaczyć się z obecności w miejscu, które coraz częściej kojarzy się z brakiem intencji. – Są osoby, które mówią wprost: nie mogę sobie pozwolić na kompromitację. Na bycie „widocznym” w aplikacji – podkreśla Anna. Swatka daje im coś, czego nie daje Internet: dyskrecję. Zmęczenie randkowaniem, które boli Wielu klientów przychodzi już po kilku próbach w aplikacjach. – Czasem to trzy dni. Czasem kilka miesięcy. Ale niemal zawsze kończy się to zniechęceniem – podkreśla swatka. Rozmowy, które brzmią obiecująco, a kończą się ciszą. Randki, na które ktoś nie przychodzi. Ludzie, którzy znikają bez słowa. Ghosting, który zostawia ślad, choć nikt nie chce przyznać, jak bardzo boli. – Przychodzą do mnie poranieni. Z poczuciem, że coś z nimi jest nie tak. Często okazuje się, że to nie jest kwestia wyboru. Wiele osób pragnie rodziny i dzieci, ale okoliczności sprawiają, że długo nie znajdują odpowiedniego partnera. – Dużo mam takich osób, które właściwie mają wszystko i wiedzą, że ten zegar biologiczny tyka i chcą dzieci – mówi swatka. Zdarzają się kobiety w wieku 35-45 lat, które mają zamrożone jajeczka i latami szukały odpowiedniego partnera. – Były okłamywane - partner mówił, że będzie dziecko, a kłamał i nie chciał. Albo był bezpłodny i też to ukrywał. Albo po prostu nie znalazły nikogo. – Nie wszystkie kobiety to „tylko karierowiczki”, które nie chcą dzieci. Wiele chciało, tylko po prostu nie miało z kim – podkreśla problem swatka. Upiększamy się. Bo bardzo chcemy być wybrani Aplikacje randkowe nauczyły nas jednej rzeczy: trzeba się sprzedać. Zdjęcie musi być najlepsze. Opis - błyskotliwy. Życie - ciekawe. Nawet jeśli na co dzień wcale takie nie jest. W świecie online granica między prawdą a jej „lepszą wersją” szybko się rozmywa. Nie zawsze chodzi o kłamstwo wprost. Częściej o drobne przesunięcia. Kilka centymetrów wzrostu. Zdjęcie sprzed pięciu lat. Zainteresowania, które dobrze brzmią, ale rzadko mają pokrycie w rzeczywistości. – Ludzie bardzo się upiększają – mówi Anna Guzior-Rutyna. – I to nie dotyczy tylko aplikacji. To zdarza się również u mnie. Bo kiedy w grę wchodzi miłość, pojawia się lęk: czy taki, jaki jestem naprawdę, wystarczę? Swatka widzi to szybko. – Każdy chce się pokazać z jak najlepszej strony. To naturalne. Problem zaczyna się wtedy, gdy różnica między deklaracją a rzeczywistością jest zbyt duża. Gdy ktoś opowiada o aktywnym stylu życia, a w praktyce oznacza to jedną wycieczkę sprzed kilku lat. Albo gdy pasja istnieje głównie w narracji. – Zdarza się, że ktoś mówi: uwielbiam rower, jestem bardzo aktywna – opowiada Anna. – A potem okazuje się, że ten rower stoi w piwnicy i był użyty raz. Po co swatce prawda? Dlatego swatka nie tylko łączy ludzi. Ona weryfikuje opowieści, które snujemy o sobie. – Nie po to, żeby kogoś zawstydzić. Po to, żeby nie budować relacji na fałszu – podkreśla Anna. Bo prędzej czy później ten nieszczęsny rower z piwnicy i tak nie wyjedzie. A różnica między „ja online” a „ja w życiu” wyjdzie na jaw i to często w tym najbardziej bolesnym momencie. – Jeśli ktoś przychodzi do mnie, to ja chcę poznać jego prawdziwe życie. Nie instagramową wersję. To właśnie tu kończy się magia algorytmu, a zaczyna praca człowieka. Swatka nie obiecuje, że będzie idealnie. Obiecuje, że będzie uczciwie. – Ludzie bardzo chcą być wybrani. I dlatego czasem udają. Ale miłość - ta, która ma szansę przetrwać - zaczyna się dopiero wtedy, gdy przestajemy się upiększać. I pozwalamy zobaczyć siebie takimi, jacy jesteśmy naprawdę. „Ludzie nie wiedzą, kogo chcą. Ale wiedzą, kogo nie chcą” – Ludzie przychodzą z różnymi przekonaniami, których się nasłuchali - i z mediów społecznościowych, i od koleżanek, i od rodziny, i z tego, co powie matka, i jak był ojciec - i od razu zakładają, że potencjalny kandydat nie może być taki. Że lekarze wszyscy mają romanse z pielęgniarkami – to ona nie chce lekarza. Albo że jak wojskowy to będzie trudny. Masa wyobrażeń. Generalnie, gdyby ludzie naprawdę wiedzieli, kogo chcą, to już dawno byliby w związkach – wymienia problemy w znalezieniu idealnego partnera swatka Anna. Dlatego jednym z kluczowych momentów pracy swatki jest rozbijanie wyobrażeń. – Jak ktoś mówi: tylko 182 cm, blondyn, kaloryfer – to ja pytam: a może szatyn również? A może zamiast kaloryfera wystarczy aktywny styl życia Swatka oddziela potrzeby od fantazji. Zatrzymuje się przy wartościach: stylu życia, podejściu do rodziny, pracy, wiary, dzieci. Reszta często okazuje się tylko kulturowym filtrem. – Lekarz, który nie chciał lekarki, ożenił się z lekarką. Kobieta, która nie chciała mężczyzny z ciemnymi oczami, jest z mężczyzną z ciemnymi oczami – przytacza swoje historie swatka. Bo kiedy znikają profile i zdjęcia, zostaje człowiek. Historia, która zostaje na zawsze Jest jedna para, do której Anna wraca myślami. Małgosia i Hubert. Ona po pięćdziesiątce, po rozwodzie z unieważnieniem. On 60-cio letni wdowiec. Dla niej wiara była kluczowa. Długo rozmawiały. Długo się wahała. – Tam iskrzyło, ale ona jeszcze, a może inny, a może tamten. Powiedziałam więc jej wtedy: jeśli nie chcesz, to połączę Huberta z kimś innym. Jest nim zainteresowana taka Pani, bo on mistrz tańca, świetnie się porusza – opowiada swatka. Po trzech miesiącach zadzwoniła. Byli zaręczeni. – Zaprosili mnie na ślub. Byłam na nim z mężem. Dostałam podziękowania, kwiaty, ale też wiarę w to, że potrafię to robić – bo każdy z nas potrzebuje czasem dowodu na to, że coś potrafi. To byli ludzie po przejściach, którzy już nie wierzyli, że coś się wydarzy. A jednak. Zdarzały się też pary po siedemdziesiątce, którym czas pozwolił zaznać nowej miłości tylko przez kilka lat – Rodziny dzwoniły po latach i mówiły: to były ich najszczęśliwsze lata – przytacza Anna. Jak szukać miłości, gdy usługi swatki są poza zasięgiem naszego portfela? Powiedzmy sobie jednak szczerze. Usługi swatki to luksus - ceny zaczynają się od około 10 tysięcy złotych i sięgają nawet 80 tysięcy. Są także pakiety - premium, które wykraczają poza te widełki. Nie każdy może sobie na to pozwolić, ale istnieją sposoby, by szukać partnera samodzielnie. Swatka Anna podkreśla, że najlepszą formą jest realne poznawanie ludzi: udział w szkoleniach, zajęciach związanych ze wspólną pasją – na przykład wycieczki górskie dla miłośników trekkingu. Czasem można trafić na grupy tematyczne w mediach społecznościowych lub spotkania organizowane w kościołach przez osoby wierzące. – Szukałabym osób, które lubią to samo, co ja, są w podobnym wieku i dzielą moje wartości. Jeśli ktoś interesuje się sportem, warto sprawdzić siłownię czy zajęcia fitness – podkreśla. Najważniejsze, według niej, to szukać w realnym świecie, a dopiero na końcu w aplikacjach randkowych. – W miejscach, gdzie mam wspólne zainteresowania i podobne spojrzenie na życie, łatwiej spotkać kogoś wartościowego. Wolontariat i akcje charytatywne to również świetna okazja, by poznać ciekawych ludzi – dodaje. Walentynki dla singli: swatka radzi, jak przetrwać ten trudny dzień Walentynki bywają trudnym dniem dla osób samotnych. Wokół czerwone róże, stoliki dla par, kina pełne zakochanych - łatwo poczuć się samotnym. Swatka Anna radzi, by w tym dniu nie wpadać w pułapkę mediów społecznościowych i aplikacji randkowych. – Najlepiej potraktować Walentynki jak zwykły dzień. Spotkać się z przyjaciółmi, spędzić czas aktywnie, ale nie skupiać się na tym, że jest się samemu. Unikać porównań i nie oglądać zdjęć zakochanych par – tłumaczy. – Jeśli boli was samotność, lepiej uciec od świata i zrobić coś dla siebie. Nie chodzi o to, by się zamykać, ale by nie potęgować przykrego uczucia, które może pojawić się w tym dniu – dodaje. Według niej istotne jest także pozytywne podejście: myślenie o sobie i swoim życiu, zamiast skupiania się na tym, czego nam brakuje. – Na następny dzień mamy Dzień Singla – warto potraktować go jako okazję do świętowania niezależności i własnej przestrzeni, a nie powód do smutku – podkreśla. Wypalenie randkowe: kiedy nadzieja znika Czy w takim razie bardziej szkodzi brak wiary w miłość, czy nierealne oczekiwania? – pytałam. – Nierealne oczekiwania – odpowiada Anna. – Ale to też trochę zależy od miejsca, w którym szukamy. Czasem kobieta szuka poważnego związku, dzieci, małżeństwa, a trafia na portal, gdzie mężczyzna deklaruje to samo, a w praktyce chce tylko przelotnej przygody. W ten sposób traci czas, a w pewnym momencie spotyka kolejnego „piątego dzieciaka”, który obiecywał, że będzie inaczej. Wtedy rodzi się frustracja, poczucie straconej nadziei i… epidemia samotności – tłumaczy. Wypalenie randkowe dotyka zarówno mężczyzn, jak i kobiety. – To moment, w którym ktoś mówi: „Mam już dość. Ile razy mogę?”. Idą z dobrą intencją, chcą znaleźć partnera na poważnie, a są traktowani powierzchownie. Dlatego wiele osób trafia później do psychologów albo decyduje się zostać singlami z wyboru. Czasem przychodzą do mnie i mówią wprost: „Jesteś moją ostatnią deską ratunku. Jeśli mi się nie uda, już na żaden portal nie pójdę”. Anna zauważa też, że zmiana środowiska randkowego – z naturalnych spotkań, na te online – przyniosła więcej iluzji niż możliwości. – Kiedyś poznawaliśmy się bardziej naturalnie – na studiach, w pracy. Teraz mamy świat online, który daje różne możliwości, ale też poczucie osamotnienia i niekończącej się ilości wyborów. Możliwość przesuwania w lewo czy w prawo sprawia, że człowiek traci cierpliwość i… często nie wybiera niczego. – Nie mówię, że nikt na aplikacjach nie znalazł nikogo – podkreśla. – Znam osoby, którym się udało. Ale to wymaga cierpliwości, szczęścia i szczerości. Najważniejsze, żeby osoby, które faktycznie szukają związku, mówiły prawdę. Czy w takim razie miłość da się zaprogramować? – zadaję ostateczne pytanie – Nie. Ale da się jej nie przeszkadzać – mówi swatka. – Da się skrócić drogę. Odfiltrować kłamstwa. Oddać odpowiedzialność komuś, kto patrzy na człowieka, a nie na profil. W świecie, w którym wszystko chcemy mieć natychmiast, miłość wciąż potrzebuje czasu, odrobiny szczęścia i czasem… trzeciej osoby.
Język miłości? Zaczyna się od filiżanki herbaty
Walentynki niektórym mogą się kojarzyć ze spektaklem na pokaz, ale coraz częściej zmieniamy ich oblicze. Zamiast obowiązkowych bukietów i przewidywalnych słodkości chętniej wybieramy to, co autentyczne: czułe gesty, intymne momenty i przyjemności, które zostają z nami na dłużej. Właśnie w tej estetyce mieści się prezent idealny - prosty, ale znaczący. Aromatyczna herbata, która celebruje bliskość i mówi więcej niż tysiąc słów. Szczególnie wtedy, gdy na opakowaniu widnieje jedno krótkie, ale wymowne słowo: LOVE.
W świecie pełnym bodźców i pośpiechu coraz bardziej pragniemy chwil wyciszenia. Ciepła filiżanka herbaty staje się małym luksusem - momentem zatrzymania, uważności i bycia tu i teraz. To pretekst do rozmowy, do wspólnego milczenia, do bycia razem. Podarowanie herbaty nie jest więc tylko prezentem, ale zaproszeniem do wspólnego przeżywania. LOVE od TEEKANNE Linia LOVE od TEEKANNE to ukłon w stronę tych, którzy celebrują uczucia w estetyczny, niewymuszony sposób. Dopieszczone owocowe kompozycje, romantyczna szata graficzna i starannie dobrane nuty smakowe tworzą kolekcję, która doskonale wpisuje się w walentynkowy (i nie tylko) nastrój. To drobny gest, który ma siłę wywoływania emocji. Trzy kompozycje, trzy nastroje, ale jeden cel LOVE Blueberry & Blackberry Borówka i jeżyna układają się w harmonijną, aksamitną całość. To smak głęboki, otulający jak długie rozmowy bez pośpiechu i wieczory, które nie potrzebują planu. To propozycja dla miłośników klasyki w nowoczesnym, eleganckim wydaniu. LOVE Pink Grapefruit Różowy grejpfrut wnosi do filiżanki świeżość i lekkość z wyraźnym, energetyzującym twistem. Ta herbatka działa jak reset - idealna na spokojny poranek lub chwilę tylko dla siebie w środku dnia, albo późnym wieczorem. LOVE Pomegranate Granat od zawsze kojarzony jest z pasją, zmysłowością i intensywnością. W tej odsłonie zachwyca głębią i charakterem, tworząc napar, który zostaje w pamięci na dłużej. To wybór dla osób, które cenią wyraziste doznania i nieoczywiste akcenty. Walentynki w wersji slow Romantyczny nastrój nie wymaga wielkich gestów. Czasem wystarczy poranek bez pośpiechu, ulubiona playlista w tle, miękki sweter i ciepła filiżanka w dłoniach. Albo wieczór przy świecach, domowy rytuał pielęgnacyjny czy chwila ciszy dzielona z kimś bliskim. Herbatki LOVE naturalnie wpisują się w takie momenty, dodając im ciepła i miękkości. Bo najpiękniejsze prezenty to te, które odzwierciedlają naszą uważność na potrzeby drugiego człowieka. Materiał promocyjny marki TEEKANNE
ELLE International Beauty Awards 2026: Najlepsze kosmetyki ekologiczne
W międzynarodowym plebiscycie EIBA profesjonaliści z 50 edycji ELLE wskazują tylko najlepsze kosmetyki roku. Te trzy produkty zdobyły ich uznanie dzięki skuteczności, komfortowi stosowania i realnym efektom.
Trzy zwycięskie formuły z plebiscytu EIBA, wybrane przez redaktorki ELLE z całego świata – korektor, który zachwyca lekkością, kojący fluid do twarzy i toner przywracający równowagę skórze głowy. Make-up RMS Beauty Revitalize Hydra Concealer „Znalezienie korektora, który spełni wszystkie wymagania, nie jest łatwe. Ale ten to mój ulubieniec! Zapewnia wysokie krycie bez uczucia ciężkości i bez trudu ukrywa niedoskonałości, zaczerwienienia, a nawet cienie pod oczami. Nawilżająca formuła sprawia, że nie przesusza skóry ani nie gromadzi się w drobnych zmarszczkach” – Veronica Henriksson, redaktorka urody ELLE Szwecja. „Uwielbiam jego lekkość, a jednocześnie to, że zapewnia stopniowane, naturalnie wyglądające krycie. Rozjaśnia skórę pod oczami i pozostawia ją nawilżoną i świeżą przez cały dzień” – Amira Azman zastępczyni szefowej działu urody ELLE Malezja. Pielęgnacja twarzy Melvita NectarCalm Soothing Moisturizing Fluid „Uosabia nowe oblicze czystego piękna: pełne szacunku, skuteczne i zmysłowe. NectarCalm koi skórę, przywracając jej równowagę, udowadniając, że natura i nauka mogą naprawdę działać w harmonii” – Frédérique Kragbé Leininger, prezeska zarządu i redaktorka naczelna ELLE Wybrzeże Kości Słoniowej. „Ta francuska marka tworzy wyłącznie certyfikowane, organiczne produkty do pielęgnacji skóry, które są równie niezawodne, co skuteczne. Wykorzystują ekstrakty z lokalnie uprawianych roślin, co jest naprawdę imponujące. W czasach, gdy nasza skóra jest coraz bardziej zestresowana i reaktywna, ten ultra łagodzący produkt do pielęgnacji zanurza nasze komórki w kojącej kąpieli dobroci” – Elisabeth Martorell, szefowa działu urody ELLE Francja. Pielęgnacja włosów i skóry głowy Rahua Scalp & skin toner „Gdy skóra głowy łatwo się przetłuszcza, ten produkt delikatnie redukuje nadmiar sebum i wspomaga jej zdrowe środowisko. Może służyć jako nawilżający spray do twarzy” – Kaira van Wijk, redaktorka urody ELLE Niderlandy. „Idealny dla osób poszukujących produktu, który pomoże przywrócić i odświeżyć kondycję skóry głowy. Wzmacnia ją naturalnymi składnikami, redukując nadmierne przetłuszczanie, podrażnienia i stany zapalne” – Chayanon Chongprasert, redaktorka urody ELLE Tajlandia.
„Prawda jest sexy”. Anita Werner o twardych pytaniach, hejcie i tym, dlaczego nie da się dyskutować z faktami
25 lat pracy na antenie. Od początku istnienia TVN24. Anita Werner, czołowa polska dziennikarka newsowa, mówi: „Prawda jest jedna. Każdy może mieć swoją opinię, ale nie swoją prawdę. Z faktami nie da się dyskutować. Prawda jest sexy”. Na przypieczętowanie tych słów pozuje w bezkompromisowej odsłonie.
Marcin Świderek: Zdarzyło Ci się usłyszeć, że na antenie jesteś chłodna? Anita Werner: Mam prostą filozofię zawodową: nie jestem od tego, by do kogokolwiek się wdzięczyć ani osładzać rzeczywistość. Moje zadanie to patrzeć władzy na ręce, każdej. Przez 25 lat pracy doświadczyłam rządów lewicy, prawicy, ludowców. Rzetelny, niezależny dziennikarz informacyjny nie jest czyjś, nie jest tych albo tamtych. Opowiadam widzom o faktach, biorę ich za rękę i przeprowadzam przez świat, w ich imieniu zadaję politykom trudne pytania i w odpowiedzi domagam się prawdy. I wciąż po tylu latach chce mi się to robić. Prawda jest sexy. To brzmi jak tytuł naszego wywiadu. Prawda jest jedna. Każdy może mieć swoją opinię, ale nie swoją prawdę. Z faktami nie da się dyskutować. Prawda w życiu publicznym jest po prostu atrakcyjna, to wartość. Ale podobnie widzę to w życiu w ogóle. Kiedy pisaliśmy z Michałem (Kołodziejczykiem, dziennikarzem sportowym, partnerem bohaterki – przyp. red.) książkę „Mecz to pretekst. Futbol, wojna, polityka”, pojechaliśmy do Sarajewa, by spotkać się z generałem Jovanem Divjakiem. Podczas wojny w latach 90., choć z pochodzenia był Serbem, przeszedł na stronę obrońców oblężonego miasta. Był tam traktowany jak bohater. To on zadał nam pierwsze pytanie: „Czym jest miłość?”. Zaniemówiliśmy, a on odpowiedział: „Miłość zaczyna się od tego, że jesteś zakochany w sobie. Bo musisz znać i akceptować siebie, żeby móc kochać drugiego człowieka”. To zostało mi w głowie na zawsze. Dlatego powtarzam, że akceptacja siebie jest wyzwalająca – akceptacja swoich mocnych i słabych stron, konfrontacja z tym, co nam w sobie się nie podoba. Do tego trzeba odwagi. Ale warto się na nią zdobyć, bo prawda — także ta o sobie samej – jest sexy. Szczerość z samą sobą jest piękna. Wyzwala czułość. A moda jest sexy? Nie jestem jej pasjonatką, ale lubię klasykę. Ogromna w tym zasługa mojej mamy. Miała niesamowite wyczucie stylu i… kufer. Taki stary, kuty. Przechowywała w nim rzeczy, które „jeszcze wrócą”. I zwykle wracały. Gdy byłam nastolatką i przyszła moda na kołnierze i szerokie mankiety, wyjęła z niego przepiękną białą koszulę, którą nosiła w liceum. Była na mnie idealna. Wychowałam się w skromnym domu, więc to była dla mnie lekcja, że styl nie wynika z pieniędzy. Mama zawsze powtarzała: „Nie sztuką jest wyglądać dobrze, mając wielki budżet. Sztuką jest wyglądać dobrze, mając niewiele”. I to mi zostało. Wolisz zadawać pytania czy na nie odpowiadać? Zdecydowanie wolę zadawać pytania. Michał czasem się ze mnie śmieje, bo potrafię pójść do sklepu po pieczywo i wrócić z historią o tym, że syn pani kasjerki interesuje się militariami. On nie rozumie, skąd biorę takie informacje. Dla mnie to naturalne. Lubię zamienić dwa słowa z drugim człowiekiem, zapytać, co słychać. Naprawdę mnie to interesuje. Jak przygotowujesz się do wywiadu? Najwięcej czasu poświęcam na pierwsze pytanie. To ono decyduje o atmosferze rozmowy i przyciąga uwagę widza. Przygotowuję listę pytań jako punkty wyjścia, zapisuję cytaty i dane, które mogą się przydać. Podczas wywiadu te pytania często ewoluują, rozmowa potrafi potoczyć się w niespodziewany sposób. Raz zdarzyło mi się, że nie zabrałam do studia części notatek. Musiałam biec po nie pięć minut przed programem. To był wywiad z marszałkiem Sejmu. Wiesz… adrenalina zrobiła swoje, wszystko poszło gładko, ale to pokazuje, że w tym zawodzie trzeba być gotowym na wszystko. Duży stres. Jak sobie z nim radzisz? Zawsze byłam na niego odporna. W sytuacjach trudnych działam: biorę sprawy w swoje ręce, docieram do celu. W pracy dziennikarskiej to niezwykle pomaga. Przed wejściem na antenę nie odczuwam tremy, raczej koncentrację i podwyższony poziom adrenaliny. Bez niej po prostu by się nie udało. Myślę, że każdy, kto zawodowo jest profesjonalistą, powie to samo. Artysta przed koncertem, pianista przed recitalem Chopina – wszyscy odczuwają podobną mieszankę adrenaliny i skupienia. Dla mnie jako dziennikarki najważniejsze jest dać z siebie wszystko, robić swoje, trzymać się zasad. Czyli jesteś zadaniowa. We wszystkim? Tak, z natury jestem zadaniowa. Pewnie po rodzicach. Mama była świetnie zorganizowana – perfekcyjnie ogarniała dom, swoją pracę, później uniwersytet trzeciego wieku. Tata też – prowadził zajęcia na Politechnice Łódzkiej, był biegłym sądowym, rzeczoznawcą samochodowym, komisarzem rajdowym. Od nich przejęłam sumienność, dokładność, a po mamie – perfekcjonizm. Ten ostatni jest zaletą i wadą. Jednak w mojej pracy bardzo się przydaje. Rodzice namówili Cię, żebyś poszła do „Jedynki”, kultowego liceum w Łodzi, które słynie z nauk ścisłych i przez lata uchodziło za jedno z najlepszych w Polsce? Tata tam się uczył, a ja chciałam podzielać jego doświadczenia. Wybrałam klasę mat.-fiz. Szybko okazało się, że z fizyki jestem beznadziejna. Ale miałam profesora Przybyszewskiego, który zawsze mnie wspierał. Pamiętam, jak rozwiązywał zadanie i pytał: „Anita, rozumiesz?”, a ja odpowiadałam: „Tak, rozumiem”. Wtedy chyba pierwszy raz tak wyraźnie poczułam, że czasem wystarczy mieć wsparcie, żeby przetrwać trudności. Masz raczej artystyczną duszę. Trochę po mamie, trochę po babci. Mama tańczyła w balecie, była bardzo muzykalna, szyła na maszynie, kupiła też maszynę dziewiarską, prenumerowała „Burdę” – dla niewtajemniczonych, w czasach PRL to był chyba jedyny magazyn z wykrojami ubrań, które można było wykorzystać do szycia własnych kreacji. Mama miała artystyczną duszę, choć była inżynierem chemikiem. Dziadkowie też mieli różne pasje: dziadek Werner był profesorem Politechniki Łódzkiej i współkonstruktorem ciężarówki Star, a tata mamy, którego nie poznałam, pasjonował się fotografią. Studiowałaś kulturoznawstwo ze specjalizacją filmoznawstwo. Jak trafiłaś do dziennikarstwa newsowego? Na studia szłam bez konkretnego planu, miałam mnóstwo zainteresowań: sport, języki obce, muzyka. Kulturoznawstwo i filmoznawstwo dawały mi czas, żeby odkryć, co tak naprawdę chcę w życiu robić. Kiedy w klasie maturalnej zagrałam w „Słodko gorzkim” u Władysława Pasikowskiego i zobaczyłam świat filmu od kulis, pomyślałam, że mogłabym też poznać go od naukowej strony. Studia były typowo humanistyczne. Historia filmu, socjologia, filozofia, logika formalna… Szeroka perspektywa. Złośliwi koledzy żartowali, że „to bardzo dobre studia dla kobiet, bo rozwijające”. Dziś pewnie nie mieliby odwagi na taki szowinistyczny komentarz. Kiedy byłam na trzecim roku, przeczytałam w „Gazecie Wyborczej”, że powstaje telewizja informacyjna – TVN24, taka polska CNN. Pomyślałam, że może to jest przygoda, której warto spróbować. Dorastałam w domu, gdzie oglądało się newsy, CNN, Sky News, Sejm, „Wiadomości”. Teraz mogłam zobaczyć to z bliska. To był niesamowity czas. Budowaliśmy od zera studio, scenografię, robiliśmy materiały do szuflady, zanim zaczęliśmy nadawać. A później patrzyliśmy, jak rośniemy, zdobywamy widzów, jak buduje się marka – ogromna duma. Od razu złapałaś bakcyla? Mam w sobie ciekawość i chęć próbowania różnych rzeczy. Miałam 23 lata i wielką ekscytację. Chłonęłam wiedzę, uczyłam się od najlepszych. Pamiętam, jak do chłopaków z „Faktów” mówiłam wprost: „Nie wiem nic, chcę się nauczyć”. Zawsze zadawałam pytania, krok po kroku zdobywałam pewność siebie. To trwało lata, nie stało się od razu, ale poczułam, że chcę tu być. Odkrycie własnej dyscypliny, czegoś, w czym się sprawdzasz, co robisz dobrze, jest naprawdę fantastycznym uczuciem. Jest ktoś, o kim marzysz, by przeprowadzić z nim wywiad? Kiedy kończyłam studia, namówiłam na rozmowę Władysława Pasikowskiego. Nie udzielał żadnych wywiadów, więc dosyć szybko nauczyłam się, że w życiu wszystko jest możliwe. Dołączyłam tę rozmowę do swojej pracy magisterskiej, bo pisałam o wielogatunkowości kina lat 90. na przykładzie jego filmów. A dzisiaj? Na pewno jest kilka takich osób. Chciałabym porozmawiać z Christiane Amanpour z CNN. Obserwuję ją przez wiele lat, rozmawiała z najpotężniejszymi ludźmi na świecie. Ma piękne motto: „Be truthful, not neutral”, które przypomina, że dziennikarz nie powinien stać z boku, chowając się za bezstronnością, gdy chodzi o prawdę. Jak wygląda dzień dziennikarki newsowej? Jeśli prowadzę „Fakty”, rytm jest prosty: 7.00 – pobudka, 8.30 – w pracy, 9.00 – pierwsze kolegium, potem kolejne spotkania, o 10.00 rozdzielanie tematów z reporterami. Reszta dnia płynie w rytmie wydarzeń. Pracujemy do mniej więcej 20. To nie jest tylko wejście na antenę – przygotowuję swój program razem z zespołem, dobieram gości, analizuję materiały. Każdego dnia dzieje się coś innego i to kocham. Czasem śmieję się, że codziennie „doktoryzuję się” z innej dziedziny. Przenosisz te emocje do życia prywatnego? Mam wyłącznik. Wracam do domu i zdarza się, że dyskutujemy z Michałem o czymś dotyczącym pracy, ale rzadko długo i inwazyjnie. Raczej zmywam makijaż, siadam na kanapie i ląduję na innej planecie. Pilnuję zdrowego podziału między pracą, która wymaga pełnej koncentracji, a domem, który – powiedzmy – jest spokojnym portem po dniu na wzburzonym morzu. Byłabyś jeszcze w stanie funkcjonować bez tej adrenaliny? Nie wiem… Pamiętam, jak kilka lat temu Michał miał zakaz konkurencji przez dziewięć miesięcy – początkowo myślał, że to wspaniały czas wolny, ale po trzech tygodniach zaczął wariować – brak adrenaliny nie był dla niego łatwy. Wtedy właśnie zajęliśmy się pisaniem książki „Mecz to pretekst. Futbol, wojna, polityka”. Dla mnie adrenalina i kontakt z newsami są nieodłączną częścią życia zawodowego – nigdy nie próbowałam, czy umiałabym funkcjonować bez tego. Jak poznaliście się z Michałem? Śmiejemy się, że robiliśmy to dwa razy i że dopiero za drugim – skutecznie. Podeszłam do niego, powiedziałam, że nazywam się Anita Werner i… że jestem jego fanką. Michał był już wtedy rozpoznawalnym dziennikarzem sportowym, świetnie pisał. Bardzo lubiłam słuchać jego wypowiedzi nagrywanych dla telewizji. Ceniłam jego odwagę, bezkompromisowość i to, że mówił wprost, co myśli. Imponował Ci? Wciąż imponuje. Ma olbrzymią wiedzę o świecie. Jako dziennikarz sportowy nigdy nie ogranicza się do swojej dziedziny. Kiedy jedzie na mecz, potrafi wcześniej przeczytać trzy, pięć reportaży o miejscu, do którego się wybiera — i nie są to publikacje sportowe. Tak więc w pracy jest perfekcjonistą. W domu trochę się różnimy. Ja działam od razu, on często odkłada coś na później, ale ostatecznie to robi. Woli np. pracować nad dużym materiałem w nocy, a ja wstanę wcześniej, by go skończyć. Podczas pisania książki wyglądało to podobnie — on pracował do późnej nocy, a ja wczesnym rankiem. Paradoksalnie ta różnica działa na naszą korzyść. Dużo razem podróżujecie. Relacje z Waszych wypraw publikujesz w swoich social mediach. Potrafisz „odciąć się” na wakacjach? Teraz potrafię, i to całkowicie. Ale to był proces – musiałam nauczyć się odpoczywać – dziś korzystam już z tego w pełni. Umiem spokojnie leżeć na leżaku, cieszyć się słońcem, czytać książkę, mieć święty spokój i skupić się tylko na tym, co tu i teraz. Pamiętam, jak byliśmy z Michałem w Dolinie Śmierci w Kalifornii – cisza była tak intensywna, że wręcz kłuła w uszy. Stałam i po prostu ją chłonęłam. Myślisz, że organizm kiedyś upomni się o swoje przy tak wyczerpującym tempie pracy? Po 25 latach intensywnego życia zawodowego, w dużym stresie, a w ostatnim czasie także w towarzystwie ogromnej fali złych emocji, trudno udawać, że organizm tego nie czuje. Dziennikarka prowadząca najlepiej oglądany wieczorny program informacyjny, „Fakty” TVN, jest wyjątkowo wdzięcznym celem dla hejterów. Dostaję komentarze, które naruszają moje dobra osobiste, wyzywają mnie, obrażają bez żadnego powodu, podważają mój dziennikarski warsztat. To jest czyste zło. Zdarzają się też groźby śmierci. W takich przypadkach nie ma dyskusji — zgłaszam to na policję. Jak sobie z tym radzisz? Uważam, że ludziom, którzy produkują tyle toksyn, tyle złych emocji, brakuje w życiu miłości. Mogę im tylko z całego serca tej miłości życzyć. Miłości do siebie i do innych. Nie zgadzam się na taki poziom agresji. Nie zgadzam się na zalew złych emocji w życiu publicznym. To jest coś, co po prostu dewastuje nas jako społeczeństwo. A w tym „prawdziwym” życiu spotykasz się z aktami życzliwości? Zdecydowanie. Wulgarna zaczepka w realu zdarzyła mi się tylko raz. Twarzą w twarz ludzie są ciepli, serdeczni, wdzięczni za moją pracę. Wczoraj po „Faktach” wpadłam na pocztę na ostatnią chwilę, w czapce, zmęczona, zasypana śniegiem. Kupuję kopertę, a pani zza okienka mówi: „Ale pani pięknie wygląda”. To było niesamowicie miłe. Odpowiedziałam jej: „Jest pani cudowna”. Gdyby nie szyba, to bym ją wyściskała. Tyle mówimy o modzie na to czy tamto — niech modny będzie miły gest, miłe słowo. Wdzięczność. Uśmiech. Powiedzenie czegoś miłego kosztuje nas dokładnie tyle samo co powiedzenie czegoś paskudnego. To jest tylko nasz wybór. Nasza rozmowa ukazuje się na początku nowego roku. Jakie masz plany na 2026? Tak po ludzku? Chciałabym, żeby wciąż mi się chciało, żeby była we mnie pasja, apetyt na życie. A zawodowo — to dla mnie wyjątkowy moment, bo TVN24 kończy 25 lat, a ja razem z nim. Chciałabym, żeby ten rok wyraźnie pokazał, jak ważni są fachowcy — ludzie, którzy wiedzą co robią, robią swoje i trzymają się zasad. Chciałabym, żeby to był rok dbania o wartości. Dorastałam w Polsce marzącej o demokracji, państwie prawa i wolności słowa. I po 40 latach od tamtego momentu nagle muszę — jako dziennikarka — mierzyć się z rzeczywistością, w której te wartości są podważane. Nawet Ameryka, która w dzieciństwie była dla mnie symbolem demokracji i konstytucyjnych zasad, zaczęła nimi chwiać. Tym bardziej uważam, że to moment, by tych wartości bronić.
ELLE International Beauty Awards 2026: Pielęgnacja ciała
Pielęgnacja ciała to klucz do zdrowej, zadbanej skóry i dobrego samopoczucia. W tegorocznej edycji EIBA doceniliśmy produkty, które spełniają obietnice i wyznaczają nowe, innowacyjne standardy w pielęgnacji.
W kategorii Pielęgnacja ciała nagrodziliśmy kosmetyki, które zdobyły uznanie za swoją skuteczność i innowacyjne formuły. Ujędrnianie Lancôme Absolue Soft Body Balm „Najbardziej lubię to, jak kojąco działa na skórę. Głęboko ją odżywia i czuję, jak staje się bardziej miękka i jędrna po każdym użyciu. Gabriel a Calitoiu” – redaktorka urody ELLE Rumunia. „Konsystencja balsamu, który zmienia się w krem, gładko rozprowadza się na skórze, otulając ją subtelnym, różanym zapachem. Natychmiast ujędrnia i wygładza, pozostawiając ciało jedwabiście miękkie i nawilżone. Czysta przyjemność!” – Younie Tsang, szefowa działu urody ELLE Hongkong. Ochrona przeciwsłoneczna Shiseido Ex Pert Sun Protector Clear Stick SPF 50+ „Byłam zachwycona, widząc ten niezawodny filtr SPF w sztyfcie z technologią SynchroShield, która zwiększa ochronę przed wilgocią i wysoką temperaturą. Jest niezwykle wygodny, pozwala na łatwą aplikację zarówno podczas porannej pielęgnacji, jak i poza domem. Gorąco polecam, szczególnie osobom, które często zapominają o ochronie UV” – Asako Matsui, zastępczyni redaktorki naczelnej ELLE Japonia. „Innowacja spotyka się z łatwością użycia: nie pozostawia lepkiej warstwy i zapewnia idealne krycie przez cały dzień, co jest priorytetem, kiedy żyjesz na Bliskim Wschodzie” – Dina Kabbani, starsza redaktorka mody i urody, ELLE Arabia. „Ta lekka, transparentna formuła gładko się rozprowadza, nie pozostawiając białych smug, idealna do każdego odcienia skóry. Jest też wodoodporna i niewrażliwa na pot, a do tego nadaje się do szybkiej aplikacji w podróży!” – Blanca Gonzále z Rufino, szefowa działu urody ELLE Hiszpania. Nawilżanie Biotherm Collagen Fit Intensive Hydra Body Cream „W pewnym wieku stosowanie zwykłego balsamu do ciała staje się równie nudne, co marnotrawne. Ważne jest, by priorytetowo traktować formuły oferujące dodatkowe korzyści, a ten bogaty krem, który ujędrnia i odżywia, właśnie to zapewnia” – Elisabeth Martorell, szefowa działu urody ELLE Francja. „Czasami tęsknię za moim ciałem sprzed ciąży. Miałam szczęście, że nie pojawiły się rozstępy, ale obwisła skóra po tym, jak mój brzuch się powiększył i skurczył, jest trudnym obszarem. Ten krem świetnie przywraca jej jędrność i elastyczność dzięki peptydom kolagenowym. Teraz jestem znacznie bliżej mojego status quo” – Marianna Partevyan, redaktorka urody ELLE Ukraina.
ELLE International Beauty Awards 2026: Najlepsze do paznokci
W kategorii Manikiur wyróżniliśmy kosmetyk ikonicznej marki, na który zdecydowanie warto zwrócić uwagę.
Intensywne, trwałe odcienie i aż 84 proc. składników naturalnego pochodzenia. Jak ich nie kochać? Manikiur OPI Nature Strong Vegan Nail Lacquer „Daje błyszczący, salonowy efekt, a jednocześnie jest przyjazny dla środowiska, co czyni go kolejnym, wyjątkowym elementem mojej pielęgnacji” – Fatima Abdieva, redaktorka urody ELLE Uzbekistan. „Formuła przyjazna dla paznokci i planety, o doskonałej odporności na ścieranie i w modnych kolorach” – Katy Young, dyrektorka urody segmentu pism luksusowych ELLE Wielka Brytania. „ Pędzelek idealnej wielkości zapewnia gładką aplikację i krycie jak z salonu już przy jednej warstwie. To pierwszy lakier OPI na bazie roślin, który nie idzie na kompromis w kwestii wydajności” – Blanca Gonzále z Rufino szefowa działu urody ELLE Hiszpania. „Ten lakier dowodzi, że naturalność może być potężna. Zapewnia gładkie, lśniące wykończenie. To idealne połączenie czystego piękna i profesjonalnego efektu” – Barbara Huber, szefowa działu urody ELLE Niemcy.
Powrót do złotej ery R&B. NE-YO i AKON na jednej scenie w Polsce
Są takie utwory, które pamięta się nie tylko z radia, ale z całego życia wokół nich. Pierwsze imprezy, długie nocne rozmowy, parkiety klubów i momenty, kiedy muzyka naprawdę „tworzyła klimat”. Właśnie do tych emocji wracają NE-YO i AKON, ogłaszając wspólną trasę koncertową „Nights Like This”, zaplanowaną na 2026 rok.
Dwóch artystów, których hity zdefiniowały popkulturę przełomu lat 2000. i 2010., połączy siły w projekcie, który ma być czymś więcej niż klasycznym koncertem. To świadomy powrót do epoki, w której R&B i pop miały duszę, a refreny znało się na pamięć po pierwszym przesłuchaniu. Dwie ikony jednej epoki – na jednej scenie NE-YO i AKON należą do grona twórców, którzy przez lata nadawali ton radiowym playlistom i rytm klubowym nocom. Ich wspólna trasa została zaprojektowana w formule „back-and-forth” — artyści będą płynnie przejmować od siebie scenę, przeplatając swoje największe przeboje i budując dynamiczny, niemal dialogowy koncert. W setliście nie zabraknie utworów, które do dziś brzmią zaskakująco świeżo: od emocjonalnych ballad NE-YO, takich jak „So Sick” czy „Miss Independent”, po klubowe klasyki Akona — „Smack That”, „Lonely” czy „Right Now (Na Na Na)”. To miks nostalgii i energii, który ma działać zarówno na fanów sprzed lat, jak i na młodszych słuchaczy odkrywających te hity na nowo. NE-YO: mistrz emocji i autor największych hitów popu NE-YO to artysta, który od niemal dwóch dekad wyznacza standardy w muzyce pop i R&B. Trzykrotny laureat nagrody GRAMMY, autor przebojów dla największych gwiazd światowej sceny — od Rihanny i Beyoncé po Ushera i Céline Dion — pozostaje jednym z najbardziej wpływowych songwriterów swojego pokolenia. Rok 2026 będzie dla niego szczególny również z innego powodu: minie dokładnie 20 lat od premiery albumu „In My Own Words”, który stał się jednym z najważniejszych wydawnictw swojego czasu. NE-YO nie zwalnia też tempa — obecnie pracuje nad nowym materiałem inspirowanym… muzyką country, nagrywanym w Nashville. AKON: globalny hitmaker i wizjoner AKON to artysta, którego wpływ na popkulturę trudno przecenić. Jego charakterystyczny styl, łączący R&B, hip-hop i pop, przyniósł mu dziesiątki hitów, milionowe sprzedaże i rekordy na listach Billboardu. Jako producent i mentor stał za sukcesami takich nazwisk jak Lady Gaga czy T-Pain, a jako solowy artysta zapisał się w historii m.in. jako pierwszy wykonawca, który jednocześnie zajmował dwa najwyższe miejsca na liście Billboard Hot 100. Poza muzyką AKON od lat angażuje się w projekty biznesowe i filantropijne, wspierając rozwój społeczności w Afryce i inwestując w innowacyjne rozwiązania technologiczne. „Nights Like This” – koncert jako wspomnienie Wspólna trasa NE-YO i AKON'A to nie tylko zestaw hitów, ale przede wszystkim doświadczenie. Wieczór zaprojektowany tak, by przypomnieć, dlaczego te piosenki kiedyś znaczyły tak wiele — i dlaczego wciąż działają na emocje. Bo są takie noce, do których chce się wracać. I wygląda na to, że w 2026 roku będzie ich całkiem sporo.
Finał 2. sezonu „Fallout” już 4 lutego. Kultowa postapokalipsa wraca na Prime Video
W środę, 4 lutego, widzowie w ponad 240 krajach na całym świecie będą mogli poznać finał 2. sezonu serialu Fallout. Zakończenie produkcji dostępne będzie wyłącznie na Prime Video.
Serial Fallout powstał na podstawie jednej z najbardziej kultowych serii gier wideo wszech czasów. Opowiada historię ludzi z różnych światów: uprzywilejowanych mieszkańców luksusowych schronów przeciwatomowych oraz tych, którzy stracili wszystko, w świecie, w którym niemal nic nie przetrwało apokalipsy. Dwieście lat po katastrofie mieszkańcy tych schronów muszą ponownie wkroczyć do skażonego, nieprzyjaznego świata, który opuścili ich przodkowie. Z przerażeniem odkrywają jego złożoność, dziwaczność i brutalność – miejsca, w którym każda decyzja może mieć dramatyczne konsekwencje. W obsadzie serialu zobaczymy znane twarze ekranów i teatru: Ellę Purnell (Yellowjackets, Złotko), Aarona Motena (Wyzwolenie, Ojciec Stu), Waltona Gogginsa (Biały Lotus, Prawi Gemstonowie), Kyle’a MacLachlana (Twin Peaks), Moisésa Ariasa (Król Staten Island) oraz Frances Turner (The Boys). Prime Video to kompleksowa platforma rozrywkowa oferująca klientom szeroką kolekcję filmów i seriali premium w jednej aplikacji, dostępnej na tysiącach urządzeń. Na Prime Video klienci mogą dostosować swoje preferencje oglądania i znaleźć swoje ulubione filmy, seriale i produkcje dokumentalne - w tym programy wyprodukowane przez Amazon MGM Studios, takie jak: Czerwona Jedynka, Road House, Władca Pierścieni: Pierścienie Władzy, Fallout, Reacher, The Boys, Cross oraz Na samą myśl o Tobie, a także ekskluzywne polskie produkcje własne takie jak: LOL: Kto Się Śmieje Ostatni, Lewandowski - Nieznany, Kuba, Cały Ten Seks, Gąska czy Nieobliczalna; licencjonowane filmy na wyłączność takie jak: Biała Odwaga czy Różyczka 2 oraz programy od partnerów, takich jak SkyShowtime, FILM TOTAL, MGM i Dobre, bo polskie, Crounchyroll za pośrednictwem subskrypcji dodatkowych kanałów Prime Video. Prime Video to jedna z wielu korzyści programu Amazon Prime, który zapewnia również oszczędności i wygodę poprzez darmowe dostawy milionów produktów ze sklepu Amazon.pl. Wszyscy klienci, niezależnie od tego, czy korzystają z subskrypcji Prime, mogą wypożyczać lub kupować tytuły, w tym hity kinowe, takie jak: Diuna: Część 2, Oppenheimer, Kung Fu Panda 4 oraz Gru i Minionki: Pod przykrywką, za pośrednictwem sklepu Prime Video Store. Klienci mogą również zajrzeć za kulisy swoich ulubionych filmów i seriali dzięki ekskluzywnemu dostępowi do usługi X-Ray. Więcej informacji na stronie www.amazon.pl/prime. Materiał promocyjny Amazon