Najmodniejsza sukienka lata 2026? Inspirowana tenisem “polo dress” w stylu Anny Lewandowskiej
Nie tylko plisowane spódnice i białe skarpetki noszone w towarzystwie sneakersów powrócił do łask na fali tenniscore. Estetyce, która święci triumfy już od 2024 roku, zawdzięczamy również polo dress, czyli jedną z najmodniejszych sukienek lata 2026.
Cały świat oszalał na punkcie tenisa i wszystko wskazuje na to, że ta wszechobecna fascynacja w kolejnych miesiącach będzie jedynie rosnąć w siłę. Nic więc dziwnego, że elementy mody sportowej zyskują na popularności także poza kortem. Ostatni przykład? Bawełniana sukienka polo. Sukienka polo szturmem podbija świat mody i ulice Sukienka tenisowa przestaje być niezbędnikiem jedynie w szafach Naomi Ōsaki, Mai Chwalińskiej czy Igi Świątek. Od kilku sezonów model w najróżniejszych odsłonach noszą przede wszystkim nasze ulubione influencerki zainspirowane pokazami z Paryża, Londynu czy Mediolanu. "Polo dress" na wybiegach wiosna-lato 2026 widzieliśmy u takich marek, jak Lacoste, Margaret Howell, Issey Miyake czy Kent & Curwen. Zgodnie z propozycjami wybiegów sukienkę polo nosimy teraz w nostalgicznej odsłonie retro, nie zapominając przy tym o najświeższych trendach. To właśnie dlatego polo dress tak dobrze wpisuje się w letnią garderobę 2026. W przeciwieństwie do klasycznych sukienek koktajlowych nie wymaga skomplikowanej stylizacji. Wystarczą sneakersy, okulary przeciwsłoneczne i mała torebka, by wyglądała świeżo, modnie i nonszalancko. View Burdaffi on the source website Anna Lewandowska w "polo dress" pokazuje, jak stylizować najmodniejszą sukienkę lata 2026 Anna Lewandowska wybrała model z kolekcji „Il Primo Bagno” marki The Attico, który idealnie pokazuje, że polo dress w 2026 roku nie musi mieć wyłącznie grzecznego, klubowego charakteru. Jej sukienka ma intensywnie czerwony kolor, kontrastowy jasnoróżowy kołnierzyk i lamówki, szerokie rękawy oraz luźniejszy, boxy krój, dzięki czemu wygląda bardziej nonszalancko niż klasyczna sukienka tenisowa. Wykonana w 100 proc. z bawełny, łączy sportową wygodę z modowym charakterem, a w stylizacji Lewandowskiej, zestawiona z jasną torebką na ramię, okularami przeciwsłonecznymi i różowo-białymi sneakersami, staje się gotowym przepisem na wakacyjny look w duchu luxury resort. To właśnie taki miks tenniscore’u, retro polo i włoskiej swobody będziemy nosić latem 2026 najchętniej.
Najmniejsze uzdrowisko w Polsce to prawdziwa perełka. Znajdziecie tu ciszę, góry i widoki, które trudno zapomnieć
To mało znane miejsce w Polsce zachwyca ciszą, górskim klimatem i leczniczymi wodami. Wkrótce Wapienne zyska też nową atrakcję, „leśne molo” z widokiem na Beskid Niski.
Nie trzeba jechać do jednego z największych i najpopularniejszych kurortów, by odpocząć w wyjątkowym miejscu. Wapienne, położone w Beskidzie Niskim, uchodzi za najmniejsze uzdrowisko w Polsce, ale jego kameralny charakter jest właśnie tym, co najmocniej przyciąga turystów i kuracjuszy. To miejscowość dla tych, którzy zamiast tłumów, hałasu i zatłoczonych deptaków szukają ciszy, zieleni, czystego powietrza i bliskości natury. W tym artykule: Wapienne to perełka południowej Małopolski Co zobaczyć w Wapiennem i okolicach? Nowa atrakcja w uzdrowisku Wapienne. Powstanie „leśne molo” Wapienne to perełka południowej Małopolski Wapienne leży w gminie Sękowa, niedaleko Gorlic, w południowej Małopolsce. Otaczają je łagodne beskidzkie wzgórza, lasy i szlaki spacerowe, dzięki czemu miejsce świetnie sprawdza się zarówno na sanatoryjny pobyt, jak i krótki wyjazd regeneracyjny. Choć nie jest tak znane jak Krynica-Zdrój, Ciechocinek czy Lądek-Zdrój, ma swój własny, bardzo spokojny rytm. To właśnie on sprawia, że Wapienne coraz częściej opisywane jest jako jedna z najbardziej niedocenianych perełek południa Polski. Największym atutem miejscowości jest jej naturalny charakter. Wapienne słynie z leczniczych wód siarczkowych oraz borowiny, wykorzystywanych m.in. w zabiegach rehabilitacyjnych i balneologicznych. Kuracjusze przyjeżdżają tu przede wszystkim po odpoczynek, poprawę kondycji i chwilę wytchnienia od codzienności. Sprzyja temu także mikroklimat Beskidu Niskiego, który zachęca do spacerów, powolnego zwiedzania okolicy i spędzania czasu na świeżym powietrzu. Co zobaczyć w Wapiennem i okolicach? Mimo niewielkich rozmiarów Wapienne ma sporo do zaoferowania. Na miejscu znajdują się pijalnia wód, tężnia solankowa, park zdrojowy oraz trasy spacerowe i rowerowe. Jednym z ważniejszych punktów miejscowości jest również promenada Napoleona, czyli popularny trakt spacerowy, który nawiązuje do historii uzdrowiska. Według przekazów z kąpieli w Wapiennem mieli korzystać żołnierze Wielkiej Armii Napoleona wracający z kampanii rosyjskiej. Okolica także zachęca do zwiedzania. W pobliżu znajdują się m.in. Magurski Park Narodowy, rezerwat Kornuty, Jaskinia Mroczna, Diabli Kamień, wodospad w Foluszu oraz zabytkowe cerkwie, część z nich wpisano na listę UNESCO. Dzięki temu Wapienne może być nie tylko miejscem leczenia i regeneracji, ale też dobrą bazą wypadową do odkrywania Beskidu Niskiego, jednego z najbardziej spokojnych i autentycznych regionów w Polsce. Nowa atrakcja w uzdrowisku Wapienne. Powstanie „leśne molo” Wkrótce najmniejsze uzdrowisko w Polsce ma zyskać jeszcze jeden powód, by je odwiedzić. Gmina Sękowa podpisała umowę na budowę miejsca widokowego z pomostem i ścieżką spacerową w Wapiennem. Inwestycja bywa określana jako „leśne molo” albo ścieżka w koronach drzew, bo ma pozwolić turystom spojrzeć na uzdrowisko i otaczające je beskidzkie krajobrazy z zupełnie nowej perspektywy. W najwyższym punkcie konstrukcja ma mieć około 20 metrów wysokości. Z jej końca będzie można podziwiać panoramę Beskidu Niskiego, Wapiennego oraz okolic wzgórza Ferdel. Ta atrakcja idealnie wpisuje się w charakter miejscowości, bo nie odciąga od natury, lecz pozwala jeszcze mocniej ją poczuć. Zakończenie inwestycji planowane jest na wrzesień 2027 roku. Nowa atrakcja może sprawić, że o Wapiennem usłyszy jeszcze więcej osób. I trudno się dziwić, bo to jedno z tych miejsc, które zachwycają nie rozmachem, a spokojem, naturalnością i widokami, do których chce się wracać.
Zielony azyl w centrum Poznania. To adres, który warto odkryć tego lata
Nie trzeba wyjeżdżać za miasto, by znaleźć miejsce na chwilę oddechu. Ukryte między kamienicami zielone patio, nagradzany design hotelu PURO Poznań Stare Miasto, autorska kuchnia Nifty, letnie koncerty, kino pod gwiazdami i sezonowe smaki sprawiają, że ten adres przyciąga nie tylko gości odwiedzających Poznań, ale także mieszkańców szukających swojego miejsca na spotkanie, kolację czy letni wieczór w mieście.
Położony zaledwie kilka kroków od Starego Rynku hotel od ponad dekady wpisuje się w lokalny krajobraz, łącząc współczesny design, sztukę i autentyczne miejskie życie. To miejsce stworzone zarówno dla osób odwiedzających Poznań po raz pierwszy, jak i tych, które szukają nowego sposobu na odkrycie dobrze znanego miasta. Design inspirowany miastem Już od wejścia widać, że PURO Poznań nie jest typowym hotelem. Wnętrza, zaprojektowane przez londyńskie studio Blacksheep i odświeżone w 2024 roku przez renomowane studio Holloway Li, czerpią inspirację z architektury poznańskiego Starego Rynku. Pastelowe kolory kamienic, charakterystyczna geometria okien czy subtelne detale architektoniczne zostały przełożone na nowoczesny język projektowania. W hotelowych przestrzeniach ważną rolę odgrywa również sztuka. Prace lokalnych artystów, związanych z poznańskim środowiskiem akademickim, budują unikalny charakter miejsca i sprawiają, że pobyt staje się czymś więcej niż tylko noclegiem. To doświadczenie miasta opowiedziane przez design, architekturę i kulturę. Patio, które latem staje się miejskim salonem Sercem hotelu pozostaje Nifty – restauracja, kawiarnia i bar, które od lat przyciągają nie tylko gości hotelowych, lecz także mieszkańców miasta. Menu bazuje na sezonowych produktach od regionalnych dostawców, a polskie smaki zyskują tu współczesną, międzynarodową interpretację. Od 26 czerwca w Nifty pojawi się także specjalna, sezonowa wkładka do menu inspirowana smakami dzieciństwa. Wśród letnich propozycji znajdą się między innymi jagodzianki oraz leniwe z jagodami – proste, nostalgiczne smaki w autorskim wydaniu. Latem życie przenosi się jednak przede wszystkim na patio. Ta ukryta pomiędzy historycznymi kamienicami zielona przestrzeń została niedawno odświeżona i ponownie zaprasza gości do spędzania czasu na świeżym powietrzu. Kameralny charakter, dużo zieleni i położenie w samym sercu Starego Miasta sprawiają, że patio stało się jednym z najbardziej klimatycznych miejsc spotkań w tej części Poznania. To idealny adres zarówno na leniwe śniadanie, popołudniową kawę, jak i wieczorny koktajl po dniu spędzonym na odkrywaniu miasta. Lato w Nifty upłynie także pod znakiem muzyki. Już 4 lipca rusza cykl „TEJ LATO: letnie dźwięki w Nifty”, który zainauguruje DJ-set Michała Łęckiego. W kolejne lipcowe piątki za muzyczną atmosferę odpowiadać będą rezydenci poznańskich klubów, zamieniając patio w jedno z najciekawszych miejsc na letnie wieczory w mieście. Letnie kino pod gwiazdami Patio w PURO Poznań Stare Miasto to nie tylko muzyka i letnie sety DJ-skie. Już 2 lipca rusza tu także kino plenerowe, które przez całe lato będzie zapraszać gości na wieczorne seanse pod gołym niebem. To kolejny powód, by wpisać to miejsce na listę najciekawszych letnich adresów w mieście. W repertuarze znalazły się: 2 lipca – „Czas kruka”, reż. Dylan Southern 16 lipca – „Father Mother Sister Brother”, reż. Jim Jarmusch 30 lipca – „Kneecap. Hip-hopowa rewolucja”, reż. Rich Peppiatt 13 sierpnia – „Arab Blues”, reż. Manele Labidi 27 sierpnia – „The Last Showgirl”, reż. Gia Coppola 10 września – „Być kochaną”, reż. Lilja Ingolfsdottir Kino plenerowe to naturalne rozwinięcie letniej oferty PURO. Miejsca, które w sezonie staje się przestrzenią spotkań, muzyki, dobrego jedzenia i wydarzeń kulturalnych.
Przyszłość zaczyna się od ciekawości. ORLEN został partnerem Centrum Nauki Kopernik
ORLEN po raz pierwszy nawiązał partnerstwo z Centrum Nauki Kopernik, wspierając jedną z najważniejszych instytucji popularyzujących naukę w Polsce.
W czasach, gdy edukacja, technologia i transformacja energetyczna coraz mocniej splatają się ze sobą, nauka przestaje być domeną szkolnych podręczników. Staje się językiem przyszłości, sposobem rozumienia świata i narzędziem zmiany. Nauka bliżej codzienności ORLEN po raz pierwszy został partnerem Centrum Nauki Kopernik. W ramach współpracy koncern objął rolę Mecenasa Głównego instytucji oraz Wyłącznego Partnera Planetarium. Spółka wesprze także program „Przyszłość. Podaj dalej”, w tym Klub Młodego Odkrywcy, międzynarodową inicjatywę rozwijającą pasję do nauki wśród dzieci i młodzieży. To partnerstwo ma znaczenie wykraczające poza klasyczną współpracę sponsoringową. W świecie, który zmienia się szybciej niż kiedykolwiek, ciekawość, krytyczne myślenie i umiejętność zadawania pytań stają się jednymi z najważniejszych kompetencji przyszłości. Nauka coraz częściej pomaga nie tylko zrozumieć rzeczywistość, ale też świadomie w niej uczestniczyć, od codziennych decyzji po wielkie społeczne i technologiczne wyzwania. Centrum Nauki Kopernik, czyli edukacja przez doświadczenie Centrum Nauki Kopernik od lat pokazuje, że nauka może być doświadczeniem, nie tylko teorią. To miejsce, w którym dzieci, młodzież i dorośli uczą się przez działanie, eksperymentowanie, obserwowanie i odkrywanie zależności, które kształtują świat wokół nas. Partnerstwo z ORLENEM ma wzmocnić właśnie tę ideę, czyli naukę dostępną, angażującą i obecną blisko codziennego życia. Współpraca z jedną z najbardziej rozpoznawalnych instytucji popularyzujących naukę w Polsce wpisuje się w długofalowe działania ORLENU na rzecz edukacji i rozwoju dzieci oraz młodzieży. Koncern od lat angażuje się w projekty społeczne, edukacyjne, sportowe i kulturalne, szczególnie te skierowane do młodego pokolenia. Jak podkreśla Joanna Kalinowska, Dyrektor Rozwoju w Centrum Nauki Kopernik, dostęp do nauki ma znaczenie nie tylko indywidualne, ale również społeczne. „Przyszłość. Podaj dalej” i Klub Młodego Odkrywcy Szczególne miejsce w partnerstwie zajmuje program „Przyszłość. Podaj dalej”, obejmujący m.in. Klub Młodego Odkrywcy. To międzynarodowa sieć klubów koordynowana i rozwijana przez Centrum Nauki Kopernik, która działa nie tylko w Polsce, ale również za granicą. W ramach KMO dzieci i młodzież, pod opieką nauczycieli oraz edukatorów, poznają świat poprzez samodzielne eksperymentowanie. Nie chodzi tu wyłącznie o zdobywanie wiedzy, ale także o rozwijanie sprawczości, odwagi w zadawaniu pytań i umiejętności współpracy. To model edukacji, który pokazuje, że nauka zaczyna się od ciekawości, a ciekawość może prowadzić do realnej zmiany. Kompetencje przyszłości i transformacja energetyczna Dla ORLEN edukacja jest jednym z kluczowych obszarów budowania przyszłości. Spółka realizuje strategię rozwoju do 2035 roku, zakładającą inwestycje o wartości do 380 mld zł. Obejmują one m.in. rozwój nowoczesnych źródeł energii, morskich farm wiatrowych na Bałtyku, magazynów energii oraz małych elektrowni jądrowych. Tak szeroko zakrojone projekty będą wymagały specjalistycznej wiedzy, nowych kompetencji i ekspertów przygotowanych do pracy w gospodarce przyszłości. Dlatego wspieranie edukacji już dziś nabiera szczególnego znaczenia. To inwestycja nie tylko w dzieci i młodzież, ale także w rozwój technologiczny, społeczny i gospodarczy kraju. Nauka jako część życia i gospodarki Ogłoszeniu współpracy ORLEN z Centrum Nauki Kopernik towarzyszyła debata „Nauka dla każdego. Jak sprawić, by nauka stała się częścią życia i gospodarki?”. Wzięli w niej udział m.in. Ewa Sowińska, niezależna członkini Rady Nadzorczej ORLEN, Robert Firmhofer, założyciel i dyrektor naczelny Centrum Nauki Kopernik, oraz dr hab. Piotr Wachowiak, prof. SGH, Rektor Szkoły Głównej Handlowej w Warszawie i dyrektor Instytutu Zarządzania SGH. Wspólna inicjatywa ORLEN i Centrum Nauki Kopernik przypomina, że przyszłość nie zaczyna się wyłącznie od wielkich technologii, strategii i inwestycji. Zaczyna się dużo wcześniej, od pierwszego eksperymentu, pierwszego pytania i pierwszego zachwytu nad tym, jak działa świat. To właśnie ciekawość może stać się jedną z najważniejszych sił napędowych kolejnych pokoleń.
Co robić w najdłuższy dzień roku? Wybrałam najciekawsze wydarzenia w Noc Kupały 2026 w Warszawie, Krakowie i innych miastach
Najdłuższy dzień roku najlepiej spędzić w plenerze. Wybrałam wydarzenia na Noc Kupały 2026, które są esencją wakacyjnej energii z nutą słowiańskiej tradycji.
Najdłuższy dzień roku aż prosi się o to, by spędzić go poza domem. Zwłaszcza że Noc Kupały 2026 zapowiada się wyjątkowo klimatycznie, z koncertami plenerowymi, warsztatami plecenia wianków, spacerami przy rzece i miejskimi rytuałami inspirowanymi słowiańską tradycją. Sprawdziłam, gdzie w tym roku warto świętować przesilenie letnie. Na liście są wydarzenia w Warszawie, Krakowie, Wrocławiu czy Trójmieście, które udowadniają, że magia najkrótszej nocy w roku jest warta odkrycia. W tym artykule: Wianki nad Wisłą 2026 w Warszawie Co robić w Noc Kupały w Krakowie? Najdłuższy dzień 2026 roku we Wrocławiu Przesilenie letnie w Trójmieście Wydarzenia w Noc Świętojańską w Poznaniu Wianki nad Wisłą 2026 w Warszawie W Warszawie Noc Kupały będzie można świętować podczas Wianków nad Wisłą, które 20 czerwca wracają do Multimedialnego Parku Fontann. Od godz. 13:00 zaplanowano Piknik Świętojański z warsztatami plecenia wianków, Wioską Słowiańską, występami folklorystycznymi, teatrami ulicznymi, rękodziełem i regionalną kuchnią. Nie zabraknie też symbolicznego puszczania wianków na wodę. Wieczorem rozpoczną się koncerty. O 19:30 wystąpi CHRUST z Czesławem Mozilem, później O.S.T.R., a o 21:45 koncert „Wianki nad Wisłą – Miasto gra: Muzyka, Miłość, Marzenia” z udziałem m.in. Beaty Kozidrak z zespołem Bajm, Katarzyny Nosowskiej, Anity Lipnickiej, Margaret, Patrycji Markowskiej, Natalii Przybysz, Reni Jusis i BOVSKIEJ. Finałem będzie set holenderskiego DJ-a Satoriego. Wstęp na wydarzenie jest wolny. Co robić w Noc Kupały w Krakowie? W Krakowie świętowanie najdłuższego dnia roku przeniesie się pod Kopiec Wandy, gdzie odbędzie się 5. edycja wydarzenia „Strawa pod Kopcem Wandy – przywitanie lata 2026”. Tegoroczna odsłona będzie inspirowana symboliką zwierząt w kulturze dawnych Słowian, w dawnych wierzeniach uchodzące za przewodników, opiekunów i łączników między światem ludzi, naturą oraz sferą sacrum. W programie znalazły się warsztaty, pokazy, działania artystyczne i rekonstrukcje inspirowane słowiańską kulturą. Uczestnicy będą mogli wziąć udział m.in. w warsztatach plecenia wianków „Wianki Wandy”, rodzinnym „Bestiariuszu spod Kopca Wandy”, pokazie sokolniczym, kąciku zielarki, animacjach Grupy Dziejawa oraz tworzeniu zwierzęcych masek, które zakończy barwny korowód wokół kopca. Zaplanowano też plenerowy spektakl „Muzykanci z Dębowego Lasu” i inscenizację „Mit o stworzeniu świata”. Wieczorem zabrzmi tradycyjny śpiew kobiecej grupy CHMARA, a finałem wydarzenia będzie wspólne rozpalenie ogniska, symbolicznie nawiązujące do oczyszczenia, wspólnoty i letniego przesilenia. Najdłuższy dzień 2026 roku we Wrocławiu We Wrocławiu jednym z najciekawszych wydarzeń związanych z Nocą Kupały będzie Noc Świętojańska w Leśnicy, organizowana 20 czerwca na terenie Zamku w Leśnicy. To impreza z długą tradycją, sięgającą połowy lat 70., a dziś jest jednym z największych plenerowych wydarzeń przygotowywanych przez OPT Zamek. Tegoroczna edycja odbędzie się pod hasłem „Korzenie”, nawiązującym zarówno do słowiańskiego dziedzictwa, jak i relacji człowieka z naturą. W programie znajdą się spektakle, koncerty, opowieści słowiańskie, warsztaty plecenia wianków, działania zielarskie i rękodzielnicze, a także strefa dziecięca, kiermasz oraz strefa gastronomiczna. Na scenach wystąpią m.in. zespół Tuleje, chór Larien i Lunarie, a wieczorem publiczność zobaczy plenerowe widowisko Teatru Klinika Lalek „Poemat o Słońcu i Księżycu”. Finałem będzie parada z wiankami nad Bystrzycę, gdzie odbędzie się obrzęd ich puszczania, oraz mapping na Zamku Leśnickim. Wstęp na wszystkie atrakcje jest bezpłatny. Przesilenie letnie w Trójmieście W Trójmieście Noc Kupały 2026 będzie można świętować na wiele sposobów, od kameralnych warsztatów po koncerty, rytuały na plaży i miejskie parady z wiankami. W Gdańsku zaplanowano m.in. Święto Kupały na Oruni z warsztatami plecenia wianków i poranną jogą w Parku Oruńskim, tańce w Noc Świętojańską na VII Dworze, plażowe spotkania na Przymorzu i w Jelitkowie oraz koncertowo-obrzędowe wydarzenie w Paszczy Lwa z białym śpiewem, ogniskiem i puszczaniem wianków na wodę. Dużo będzie się działo także w Gdyni. W Klubie Podwórko Art odbędzie się Folkowe Ucho, czyli festiwal dla fanów pieśni tradycyjnych, pagan folku, muzyki dawnej i mocniejszych folkowych brzmień. Bardziej obrzędowy charakter będzie miało wydarzenie „Wianki ku Morzu”, z korowodem, pleceniem wianków, nauką pieśni kupalnych i rzucaniem wianków do morza. Z kolei w Sopocie przesilenie letnie zostanie pokazane w bardziej współczesnej odsłonie, z oprowadzaniem, performansem, silent disco i multimedialną projekcją na elewacji Goyki 3. To dobra propozycja dla tych, którzy chcą spędzić najkrótszą noc roku nad morzem, ale niekoniecznie w jednym miejscu i jednym stylu. Wydarzenia w Noc Świętojańską w Poznaniu W Poznaniu obchody Nocy Kupały potrwają od 19 do 21 czerwca i zapowiadają się bardziej rozbudowanie niż w poprzednich latach. Za przygotowanie wydarzeń odpowiada Estrada Poznańska, która chce, by nadwarciańska Sobótka stała się jedną z ważnych miejskich tradycji. W planach są działania artystyczne, lokalny targ z produktami od rzemieślników i twórców oraz program nawiązujący do dawnych zwyczajów związanych z nocą świętojańską. Kulminacyjnym punktem obchodów ma być Parada Sobótkowa nad Wartą. W poprzednich edycjach wydarzenie łączyło plecenie wianków, taniec, koncerty, paradę rzeczną, potańcówkę i widowiskowe rytuały ognia. Organizatorzy nie zdradzili jeszcze pełnego programu na 2026 rok, ale zapowiadają, że tegoroczna odsłona będzie większa i mocniej osadzona w lokalnym charakterze Poznania. To propozycja dla tych, którzy chcą świętować początek lata w miejskim, ale wciąż magicznym wydaniu: blisko rzeki, muzyki i sobótkowych tradycji.
Agnieszka Woźniak-Starak przywraca trend na sandały-rzymianki na szpilce. Te w kolorze "Gainsboro" będą pasować do sukienki na wesele, jak i jeansów
Czy będą znów modne? Ostatnia stylizacja Agnieszki Woźniak-Starak wskazuje, że tak. Mowa o sandałach-rzymiankach na szpilce, które zeszły dalszy, modowy plan, a teraz znów będą "in".
Stylizacja Agnieszki Woźniak-Starak to doskonały przykład niewymuszonej elegancji w nowoczesnym wydaniu. Główną rolę odgrywa efektowna, kwiecista koszula marki Zimmermann, która przyciąga uwagę romantycznym wzorem i lekkim, kobiecym charakterem. Bogata kolorystyka oraz subtelny print nadają całości świeżości i artystycznego wyrazu, jednocześnie pozostając niezwykle stylowym elementem codziennej garderoby. Koszula została zestawiona z klasycznymi jeansami o długości do kostek, utrzymanymi w ponadczasowym odcieniu niebieskiego denimu. Prosty fason spodni doskonale równoważy dekoracyjny charakter górnej części stylizacji, tworząc harmonijną i wyważoną całość. Krótsza nogawka dodaje lekkości sylwetce i podkreśla swobodny, miejski charakter zestawu. To połączenie romantycznej koszuli i klasycznego denimu świetnie wpisuje się w estetykę casual chic, z której słynie Agnieszka Woźniak-Starak. Stylizacja jest jednocześnie komfortowa i elegancka, dzięki czemu sprawdzi się zarówno podczas spotkań w mieście, jak i mniej formalnych okazji. Całość dopełniają oczywiście jej buty, szare sandałki-rzymianki na szpilce od Gianvito Rossi w kolorze Gainsboro. View Burdaffi on the source website Buty w kolorze Gainsboro - jak je stylizować? Kolor Gainsboro to jasny, subtelny odcień szarości o chłodnym, lekko srebrzystym charakterze. W modzie jest ceniony za swoją uniwersalność i elegancję - stanowi doskonałą alternatywę dla bieli, wprowadzając do stylizacji więcej miękkości i wyrafinowania. Nie jest tak kontrastowy jak śnieżna biel, dzięki czemu prezentuje się niezwykle szlachetnie i nowocześnie. W przypadku obuwia odcień Gainsboro nadaje butom lekkości oraz ponadczasowego charakteru. Jasnoszare szpilki, baleriny czy sandały w tym kolorze doskonale komponują się zarówno z neutralnymi barwami, takimi jak beż, écru czy taupe, jak i z bardziej wyrazistymi kolorami. Dzięki swojej stonowanej naturze nie dominują stylizacji, lecz subtelnie ją dopełniają, podkreślając jej elegancki i harmonijny charakter. Sandałki-rzymianki od Gianvito Rossi znów są "hot" Sandałki-rzymianki od Gianvito Rossi to kwintesencja włoskiego rzemiosła, ponadczasowego stylu i wyrafinowanej kobiecości. Charakterystyczna dla Gianvito Rossi smukła sylwetka nadaje obuwiu lekkości i subtelnie podkreśla linię nóg, a perfekcyjnie wyważone proporcje sprawiają, że buty prezentują się niezwykle elegancko zarówno w codziennych, jak i wieczorowych stylizacjach. Ich minimalistyczny design sprawia, że model pozostaje odporny na zmieniające się trendy, dzięki czemu może stanowić ponadczasowy element garderoby przez wiele sezonów. Buty doskonale komponują się zarówno z klasyczną sukienką koktajlową, eleganckim garniturem, jak i bardziej casualowymi zestawami, którym dodają luksusowego akcentu.
Zakochać się można w kimś, albo w czymś. W dziewczynie, chłopaku, ale też poezji, muzyce, mieście, albo jednym ze swoich ulubionych miejsc. A co, jeśli będzie nim warszawski hotel?
„Hotele to (…) miejsca pełne sekretów”, pisała Eu-jin Jang. Te sekrety mogą być różne. Najlepiej, żeby świat nigdy ich nie poznał, bo – jak słusznie – zanotował Georgi Gospodinov, laureat międzynarodowego Bookera, „idealny pokój hotelowy nie powinien pamiętać żadnej z poprzednich obecności”. Na tym polega magia tego miejsca. Możemy wiedzieć, kim byli goście (o ile sobie tę wiadomość podawać dalej życzą), ale co robili? To zostaje za zamkniętymi drzwiami i jest warunkiem funkcjonowania hotelu. Ja potrafię zakochać się w łóżkach i białej, krochmalonej pościeli. Albo długich, pustych korytarzach, gdy gubię się poszukując własnego pokoju. Ta fascynacja dotyka nie tylko mnie, w końcu hotele stały się bohaterami przeróżnych powieści i legend, od „Lśnienia” Kinga, przez kryminały Christie, po „Czuła jest noc” Fitzgeralda. Nie wspominając o reżyserach, jak choćby Wes Anderson, Sofia Coppola… Ich śladami często podążają czytelnicy, poszukując uniesień i zachwytów. Jeszcze lepiej, jeśli trafimy do hotelu, który o samopoczucie i zakochania swoich gości dba sam. Warszawski Hotel Bristol, który w tym roku obchodzi 125-lecie istnienia, zapewnia odwiedzającym nie tylko komfort i spokój, ale również możliwość… zadurzenia się. Na przykład w historii – wystarczy zapytać jednego z pracujących na miejscu od dekad konsjerżów o wydarzenia, jakie miały miejsce w budynku przez ponad wiek. Albo w którym miejscu należy potrzeć popiersie Paderewskiego, aby przyniosło szczęście. Co stało się z naściennymi malowidłami i z jakich mebli, które wciąż znajdują się na wyposażeniu apartamentu Paderewskiego korzystał sam muzyk i polityk. W końcu to współzałożyciel i współfundator hotelu. A skoro już o nim… To apartament 211 – historyczny, z fortepianem, zachwycającym widokiem na ulicę Krakowskie Przedmieście i jedno z najurokliwszych łóżek, jakie można spotkać w hotelach. Wysokie od pierzyn, niczym posłanie księżniczki na ziarnku grochu, jest świadkiem historii. Detale w stylu belle époque przypominają, co łoże słyszało. Wiele, zważając na to, że Paderewski prowadził tu politykę. Ale też żył ze swoją żoną Heleną, która wspierała karierę męża, była też aktywną działaczką społeczną. Był to związek partnerski, niemal niespotykany w tym czasie na taką skalę. Oboje Paderewscy prowadzili działalność na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości. Helena, mówiąca w kilku językach świetnie odnajdowała się w towarzystwie, skutecznie działała na polu pomocy humanitarnej i wspierała karierę męża. Ciekawi? Warto o tę miłość popytać w hotelu, jego ściany ukrywają jeszcze masę historii o parze. Gdy już pozwolimy sobie zatracić się w tych opowieściach, Hotel Bristol oferuje jeszcze inną formę możliwości zakochania: to tu, w chłodne miesiące, odbywają się Jazzowe Dancingi, organizowane przez Pląs i ASP w Warszawie. Legendarne wnętrza, po których przemieszczali się nie tylko możni tego świata, z królową Elżbietą II na czele, ale również najwięksi artyści, jak Arthur Rubinstein, Czesław Miłosz, Wisława Szymborska, Ray Charles, Tina Turner czy Pierre Cardin, stają się na jeden wieczór kapsułą czasu, przenosząc gości, dzięki m.in. orkiestrze tanecznej „Melodia i Rytm” pod dyr. Jana Emila Młynarskiego, do lat 40. i 50. i popularnych w tym czasie potańcówek. A jeśli ktoś lepiej odnajduje się w rytmach bardziej współczesnych, wówczas znakomitym wyborem będzie zespół, którym dyryguje Albert Kach. I jak tu się nie zakochać? Niekoniecznie przecież w muzyce… A jeśli zakochać się nie uda podczas zabawy, to może jednej z kolacji organizowanych przez Bristol z konkretnej okazji? Tak było podczas Walentynek. Gdy zapadł zmrok, w Sali Kolumnowej zaroiło się od par. Najpierw kolacja, potem koncert Beli Komoszyńskiej. I jej „Absolutnie”. Albo „Miasto Warszawa”. Dwa różne stany zakochania – w drugim człowieku, albo mieście. – Bo miłość ma różne odcienie i smaki, może być słona, albo słodka. Może mieć też charakter uniwersalny – tłumaczyła nam Bela. Po czym dodała: – Dla mnie, człowieka, kobiety, miłość jest najważniejsza. Odkąd zaczęłam pisać piosenki, piszę o miłości. To mój temat. A jeśli ktoś, po dancingach czy tematycznych wieczorach, nadal czuje niedosyt, to może wspólna wizyta w SPA? Albo samotna w Café Bristol? A nuż ktoś się dosiądzie. W końcu nieprzypadkowo Wiesław Myśliwski w legendarnym „Traktacie o łuskaniu fasoli” zadał pytanie: czyżby kawiarnie zmieniały przypadki w przeznaczenie?
Dlaczego mit „bad boy'a” wciąż przyciąga (i nigdy nie kończy się dobrze?) Dziś wiem, że prawdziwa miłość jest gdzie indziej
Mit „złego chłopca” działa, bo miesza intensywność z bliskością. Przez lata brałam napięcie, czekanie i niepewność za miłość. Dziś wiem, że jest inaczej: spokój nie jest brakiem uczuć, tylko ich dojrzalszą formą.
Kiedyś tyle miałam w głowie, uciekałam i płakałam; Brałam wszystko na poważnie, to co dzisiaj jest nieważne; Teraz mówię sercu, aby sercem było. Ta noc do innych jest niepodobna: i leżę cicho, cicho przy twym boku. Godzina mija za godziną Nie bez powodu słowa tej piosenki Maanamu przemówiły do mnie na tyle, że… był to pierwszy utwór na moim weselu. Bo uciekanie, płakanie, zastanawianie się kiedy on odpisze miałam opanowane wręcz do perfekcji. Myślałam, że miłość właśnie na tym polega (bo przecież „tak jest w filmach”!): na wzajemnym przyciąganiu się, później oddalaniu, na robieniu wszystkiego, by obiekt westchnień w końcu zwrócił na mnie uwagę. I wiecie co? Dzisiaj bardzo cieszę się, że ten etap mam już za sobą. Ale z perspektywy mogę zastanowić się, dlaczego tak było i … po prostu przytulić siebie sprzed kilku(nastu) lat. Bo naprawdę mam ochotę ją utulić i wreszcie zrozumieć. Łobuz kocha najmocniej i „żeby było jak na filmach” Kiedy jako dziewczynka i nastolatka oglądałam filmy czu seriale o miłości, szybko zauważyłam, że w przedstawianych tam związkach najczęściej dominuje emocjonalny rollercoaster: ona go kocha, on jej nie, później on wraca, ona ma już inny obiekt westchnień, ale jednak myśli o nim… – ten sam scenariusz pasowałby przynajmniej do połowy tytułów, które przychodzą mi do głowy. Mają one jeden wspólny mianownik: jeśli jest miłość, to ważne, żeby się działo. Nic więc dziwnego, że obraz związku, jaki miałam w głowie, obfitował właśnie w podobne perypetie, a idealnym partnerem wydawał mi się bad boy z gitarą w ręku (no i oczywiście papierosem w ustach). Problem w tym, że w parze z tym wyidealizowanym wyobrażeniem często szedł brak lojalności, niepoważne traktowanie relacji i lekkie podejście do życia. Ale – tak, dzisiaj mogę powiedzieć to wprost – chyba jeszcze bardziej mi to imponowało. On nie odpisuje? Topię łzy w drinku w towarzystwie koleżanek. Wstawia zdjęcie ze spotkania z kimś innym? Układam z najlepszym przyjacielem w głowie plan „zemsty” i na kolejną imprezę kupuję najpiękniejszą revenge dress. A co, jeśli jednak napisze i zaproponuje spotkanie? Oczywiście, że zmieniam w ostatniej chwili plany, by za dwie godziny zjawić się na najbardziej obiecującej randce życia (z której, chyba nie muszę tego podkreślać, ostatecznie nigdy nic nie wyszło). Przez kilka lat tkwiłam w takim właśnie schemacie. W pogoni za kimś, a może raczej: za wizją kogoś, kto tak naprawdę nigdy nie istniał. Za związkiem, który może i wygląda jak na filmach, ale nie przynosi żadnych perspektyw. I paradoksalnie – teraz wiem, że pozwalając innym, by mnie tak traktowali, sama przyciągałam do siebie toksyczne osoby. Bo chciałam, żeby „się działo” – a emocjonalna cena, jaką za to płaciłam, była bardzo wysoka. Co ciekawe, kiedy naprawdę trafiłam na kogoś, kto był mną zainteresowany, a przy tym… przewidywalny i poukładany, momentalnie nudziłam się i uciekałam. Bardzo długo zajęło mi wyjście z tego błędnego koła i zrozumienie, że naprawdę można inaczej, a miłość to nie jest nieustanna gra w kotka i myszkę. „Tylko się nie przyzwyczajaj”. Jak działają style przywiązania? Dopiero po latach zrozumiałam, że moje relacyjne wybory nie brały się znikąd. To, że tak łatwo wpadałam w zachwyt nad kimś niedostępnym emocjonalnie, a jednocześnie traciłam zainteresowanie osobami, które dawały mi poczucie bezpieczeństwa, miało swoje źródło głębiej, niż wtedy przypuszczałam. Psychologowie nazywają to stylem przywiązania, czyli sposobem, w jaki budujemy bliskość, reagujemy na zaangażowanie i radzimy sobie z lękiem w relacjach. Te wzorce kształtują się bardzo wcześnie, w kontakcie z najbliższymi, czy poprzez książki, filmy, wyobrażenia, które nas uformowały. Później potrafią towarzyszyć nam przez całe dorosłe życie. Psychologia wyróżnia cztery style przywiązania: to podstawowe sposoby budowania bliskości, reagowania na zaangażowanie i regulowania lęku w relacjach, które kształtują się najczęściej w dzieciństwiei później wpływają na związki dorosłe. Bezpieczny styl przywiązania pojawia się wtedy, gdy bliskość jest naturalna i stabilna. Osoby z tym wzorcem potrafią mówić o potrzebach wprost, ufać i budować relacje bez ciągłego testowania drugiej strony. Konflikty nie są dla nich zagrożeniem, tylko sytuacją do rozwiązania. Lękowo-ambiwalentny styl przywiązania wiąże się z silną potrzebą bliskości i jednoczesnym lękiem przed odrzuceniem. W relacji często czujemy napięcie, nadwrażliwość na dystans i potrzeba potwierdzania uczuć. Miłość bywa tam intensywna, ale trudna do uspokojenia. Z kolei lękowo-unikający styl przywiązania polega na chronieniu się przed zbyt dużą bliskością. Gdy relacja robi się intensywna, pojawia się dyskomfort i odruch wycofania. Emocje są często tłumione, a niezależność staje się sposobem na utrzymanie kontroli nad dystansem. Wreszcie, zdezorganizowany styl przywiązania łączy w sobie sprzeczne impulsy – potrzebę bliskości i jednoczesny lęk przed nią. To często efekt trudnych doświadczeń. Relacje w takim wzorcu bywają chaotyczne, bo reakcje zmieniają się w zależności od napięcia i poczucia bezpieczeństwa. Uzbrojona w tę wiedzę nauczyłam się rozpoznawać, że moje reakcje nie są przypadkowe. To, co brałam za „chemiczny brak dopasowania”, często było uruchomieniem starego schematu. I że to właśnie ten schemat sprawiał, że spokój wydawał się podejrzany, a chaos znajomy. Właśnie dlatego dla jednych miłość kojarzy się ze spokojem, zaufaniem i wzajemnym wsparciem, a dla innych z ciągłą niepewnością, czekaniem na wiadomość, analizowaniem każdego gestu i szukaniem potwierdzenia, że są wystarczająco ważni. Dobra wiadomość jest taka, że choć styl przywiązania wpływa na nasze związki, nie musi ich definiować. Czasem pierwszy krok do stworzenia zdrowej relacji polega po prostu na tym, by z ciekawością przyjrzeć się własnym schematom i zrozumieć, skąd właściwie się wzięły. I tak właśnie zrobiłam. W głowie zawsze jest najbezpieczniej. Czym jest lęk przed bliskością? Czasem za fascynacją niedostępnymi ludźmi kryje się coś jeszcze: lęk przed prawdziwą bliskością. Szczególnie u osób z unikowym stylem przywiązania wyidealizowany obraz „tego jedynego” może pełnić bardzo konkretną funkcję. Jeśli obiektem uczuć jest ktoś emocjonalnie nieosiągalny, zajęty, niezdecydowany albo istniejący głównie w naszej wyobraźni, nie trzeba konfrontować się z tym, co dzieje się w realnej relacji. Nie ma przecież rozmów o przyszłości, codziennych kompromisów, momentów rozczarowania ani odpowiedzialności za drugą osobę. Łatwiej tęsknić za kimś, kto pozostaje marzeniem, niż budować bliskość z kimś, kto jest obok naprawdę, prawda? Kiedy patrzę na swoje doświadczenia, widzę to dziś dużo wyraźniej. Przez długi czas wydawało mi się, że po prostu trafiam na niewłaściwych ludzi. Że mam pecha albo wyjątkowy talent do zakochiwania się w tych, którzy akurat nie chcieli tego samego co ja. Dopiero później zaczęłam się zastanawiać, dlaczego tak bardzo pociągało mnie to, co wymagało pogoni. Być może dlatego, że marzenie było bezpieczniejsze od rzeczywistości. W fantazji wszystko mogło pozostać idealne. W prawdziwej relacji trzeba już pokazać siebie, odsłonić słabości, powiedzieć czego się potrzebuje i zaryzykować, że druga strona nie odpowie na to tak, jakbyśmy chcieli. Paradoks polega na tym, że im bardziej gonimy za filmową wizją miłości, tym skuteczniej uciekamy przed jej rzeczywistą formą. W ten sposób powstaje błędne koło: wybieramy to, co niedostępne, bo wydaje się bezpieczniejsze, a później utwierdzamy się w przekonaniu, że bliskość jest czymś trudnym albo niemożliwym do osiągnięcia. Tymczasem prawdziwa relacja zaczyna się właśnie tam, gdzie kończy się fantazja i pojawia się drugi człowiek ze swoją codziennością, potrzebami i niedoskonałościami. Sam termin „lęk przed bliskością” nie pojawił się w psychologii przypadkiem. Jego korzenie sięgają teorii przywiązania stworzonej przez Johna Bowlby'ego i rozwijanej przez Mary Ainsworth. To właśnie ich badania pokazały, że sposób, w jaki doświadczamy relacji w dzieciństwie, wpływa później na to, jak kochamy, ufamy i budujemy związki jako dorośli. Z czasem psychologowie zauważyli, że część osób bardzo pragnie bliskości, ale gdy relacja zaczyna stawać się naprawdę ważna, uruchamia się w nich silny dyskomfort. Dzisiaj psychologia patrzy na ten mechanizm z dużą uważnością. Wiadomo już, że lęk przed bliskością rzadko oznacza brak potrzeby miłości. Częściej jest próbą ochrony siebie przed zranieniem, odrzuceniem albo utratą niezależności. Właśnie dlatego możemy jednocześnie marzyć o wielkim uczuciu i wybierać osoby niedostępne emocjonalnie. Na szczęście i z tym mechanizmem można pracować, a najważniejszym, pierwszym krokiem do zmiany i spełnienia w relacjach jest jego zauważenie. Marek Hłasko vs James Dean. Dlaczego mit bad boy'a szkodzi? Stereotyp bad boy'a bardzo mocne kulturowe korzenie. Od lat karmimy się historiami, w których wielka miłość idzie w parze z cierpieniem, niepewnością i buntem. Fascynowali nas Bonnie i Clyde, tragiczni kochankowie gotowi spalić dla siebie cały świat. Wzdychałyśmy do Jamesa Deana, który stał się symbolem niepokornego outsidera. W Polsce podobną aurę roztaczali bohaterowie Marka Hłaski: mężczyźni poranieni, niedostępni, żyjący na własnych zasadach i, rzecz jasna, sam Hłasko. Problem polega na tym, że literatura i kino kończą się zwykle w najciekawszym momencie. Nie pokazują codzienności po napisach końcowych: rozmów o pieniądzach, wspólnego rozwiązywania konfliktów, odpowiedzialności za drugą osobę. Bad boy doskonale sprawdza się jako bohater opowieści, bo dostarcza emocji, napięcia i zwrotów akcji. Zdrowy związek potrzebuje jednak czegoś innego: przewidywalności, bezpieczeństwa i gotowości do bycia obok także wtedy, gdy życie przestaje przypominać filmową scenę. Dlatego tak łatwo pomylić intensywność z miłością. Serce bije szybciej, adrenalina rośnie, a my mamy wrażenie, że dzieje się coś wyjątkowego. Tymczasem bardzo często jest to po prostu emocjonalny rollercoaster, który daje silne przeżycia, ale rzadko prowadzi do bliskości, za którą naprawdę tęsknimy. Jest jeszcze jeden element tej układanki, o którym rzadko mówi się głośno. Wiele kobiet nie zakochuje się w samym bad boyu, ale… w wizji jego przemiany. W głowie pojawia się scenariusz dobrze znany z filmów i książek: dla wszystkich jest chłodny, niedostępny i nieprzewidywalny, ale przy mnie pokaże swoją prawdziwą twarz. To ja będę tą jedyną, dla której się otworzy, dojrzeje i zmieni swoje życie. Chcemy, by nadal miał w sobie ten bunt, pewność siebie i aurę niebezpieczeństwa, ale żeby jednocześnie był czuły, lojalny i całkowicie oddany właśnie nam. Innymi słowy: żeby pozostał bad dla świata, ale przestał być bad w relacji. Pułapka takiego myślenia polega na tym, że miłość rzadko działa jak program naprawczy. Jeśli ktoś nie jest gotowy na bliskość, odpowiedzialność i zaangażowanie, nawet największe uczucie drugiej osoby nie wykona za niego tej pracy. Co więcej, próba ciągłego „ratowania” partnera często prowadzi do sytuacji, w której jedna osoba buduje związek, a druga jedynie z niego korzysta. A przecież zdrowa relacja zaczyna się wtedy, gdy spotykają się dwie osoby gotowe być razem i pracować nad związkiem. I to było dla mnie kolejne przełomowe odkrycie. To, co bezpieczne, wcale nie jest nudne, tylko najcenniejsze Po kilku latach prób i wchodzenia w te same emocjonalne schematy w końcu to do mnie dotarło. Przerobiłam okresy intensywności, niepewności, ciągłego analizowania i życia w napięciu, które myliłam z czymś ważnym. Dopiero z czasem zobaczyłam, że to, co stabilne, wcale nie jest nudne. Po prostu nie krzyczy. Nie wymusza reakcji, nie trzyma w ciągłym pobudzeniu, nie każe zgadywać. Na początku miałam z tym problem. Mój układ nerwowy (świetnie, że o jego reakcjach i schematach mówi się ostatnio coraz częściej!) odnajdywał się w chaosie szybciej niż w spokoju. Brak huśtawki emocji interpretowałam jako brak chemii, brak „iskry”, brak czegoś istotnego. Dopiero później zauważyłam, że to nie było żadne niedopasowanie, tylko przyzwyczajenie do napięcia, które udawało bliskość. I kiedy pierwszy raz trafiłam na relację, w której nie musiałam niczego gonić ani udowadniać, wiedziałam już, że to jest to. Bo wreszcie zaczęłam widzieć różnicę między emocjami a stabilnością. Emocje potrafią być głośne i mylące. Stabilność jest cicha, ale w tej ciszy i spokoju bardzo konsekwentna. Nie znika po kilkugodzinnym milczeniu, nie zmienia zdania po jednej rozmowie, nie wymaga ciągłego testowania. Nagle zaczęłam dostrzegać, że naprawdę można cieszyć się po prostu z małych rzeczy. Obejrzeć razem film. Pożartować. Iść na spacer. Zjeść ulubione lody. Pamiętać, że nie lubię cebuli i kupić ulubiony jogurt w sklepie za rogiem. Teraz widzę, że właśnie w tym spokoju zaczyna się coś prawdziwego: coś, co wreszcie otwiera przestrzeń na relację dojrzałą, spokojną i dającą ogromn satysfakcji. Nie dzieje się to w napięciu, które trzeba stale podtrzymywać, tylko w związku, który nie wymaga ode mnie walki o miejsce. I to jest dla mnie kompletna definicja bliskości, miłości, zrozumienia i wzajemnego szacunku. Znalezienia takiej osoby i takiej relacji każdemu (i sobie sprzed kilku lat!) życzę z całego serca.
Miejski rytm i zielona energia. Warszawska inwestycja ale!KEN z prestiżową nagrodą
Czy da się połączyć puls wielkiego miasta z codziennym kontaktem z naturą? Inwestycja ale!KEN na warszawskim Ursynowie udowadnia, że tak. Projekt realizowany przez GH Development we współpracy z belgijskimi inwestorami został właśnie podwójnie nagrodzony podczas gali Tabelaofert Best Living Awards 2026, zdobywając tytuły „Best Investment of the Year” oraz „Best Dream Family”.
To wyróżnienie trafia do inwestycji, które wyznaczają nowe standardy na rynku mieszkaniowym i najlepiej odpowiadają na potrzeby współczesnych mieszkańców. W przypadku ale!KEN doceniono przede wszystkim umiejętne połączenie atrakcyjnej lokalizacji, nowoczesnej architektury i przemyślanie zaprojektowanej przestrzeni do życia. Projekt, rozwijany przez GH Development przy wsparciu belgijskiego kapitału i doświadczenia inwestycyjnego, stanowi przykład nowoczesnego podejścia do tworzenia miejskich przestrzeni mieszkaniowych. Powstający przy stacji metra Imielin projekt wpisuje się w jeden z najsilniejszych trendów współczesnego urbanizmu - tworzenie miejsc, które pozwalają być blisko wszystkiego, co oferuje miasto, nie rezygnując przy tym z kontaktu z naturą. Kilkadziesiąt metrów od stacji metra, restauracji, sklepów i miejskich atrakcji mieszkańcy będą mogli odpoczywać w otoczeniu ponad 2700 m² zieleni, zaprojektowanej jako przestrzeń spotkań, relaksu i codziennej aktywności. Ale!KEN wyróżnia się na tle warszawskiego rynku właśnie tym połączeniem dwóch pozornie odległych światów. Z jednej strony oferuje energię miasta i doskonałą komunikację, z drugiej - przestrzeń, która pozwala zwolnić tempo i złapać oddech. To odpowiedź na potrzeby osób aktywnych zawodowo, młodych par oraz rodzin, które chcą mieszkać w miejscu zapewniającym zarówno wygodę, jak i wysoką jakość życia. Projekt realizowany będzie w dwóch etapach, z których każdy obejmie powstanie ponad 100 mieszkań - od kompaktowych lokali dla singli i par po przestronne apartamenty rodzinne oraz penthouse'y z panoramicznymi tarasami. Duże przeszklenia, zielone tarasy, infrastruktura rowerowa i możliwość ładowania samochodów elektrycznych wpisują się w oczekiwania mieszkańców, którzy coraz częściej poszukują nowoczesnych i zrównoważonych rozwiązań. Nie bez znaczenia jest także sam Ursynów - jedna z najbardziej zielonych i najlepiej skomunikowanych dzielnic Warszawy. To właśnie tutaj ale!KEN tworzy nową definicję miejskiego komfortu, łącząc dynamikę metropolii z atmosferą bliskości natury. Podwójna nagroda Tabelaofert Best Living Awards 2026 potwierdza, że przyszłość mieszkalnictwa należy do projektów oferujących coś więcej niż tylko dobry adres. Ale!KEN stawia na doświadczenie życia - dynamicznego, wygodnego i zanurzonego w zieleni. Więcej informacji na temat inwestycji ale!KEN oraz dostępnej oferty mieszkań można znaleźć na stronie www.aleken.pl. Materiał promocyjny marki ale!KEN
Ten krem BB za 17 zł daje efekt "peachy skin". Bluruje zmarszczki i ultranawilża skórę 40-stek
Ten krem BB pozytywnie mnie zaskoczył. Nie wyświeca się podczas letnich spacerów i sprawia, ze skóra jest przyjemnie gładka i nawilżona. A ten zapach brzoskwini przyciąga jak magnes!
Polski krem BB stał się moim ulubieńcem. Nie dość, ze jest tani, to ma doskonałe właściwości pielęgnujące. Pozwala na silne nawilżenie i odżywienie przez cały dzień. Od razu kupiłam 2, aby mieć w zapasie. My Beauty Elixir Krem BB Krem BB ma bardzo przyjemną konsystencję i pozwala na uzyskanie promiennego efektu. Dobrze się rozprowadza i nawilża cerę. Nie tworzy smug, ani nieestetycznych zacieków. To moja perełka kosmetyczna, którą poleciłam także mojej mamie. Już wiem, że zostanę przy tym produkcie zwłaszcza wtedy, gdy pojawiają się letnie miesiące. Jego formuła jest dość bogata, bo zawiera wegański kolagen. Wspaniale wspiera ujędrnienie cery. Dodatkowo pojawia się niacynamid, który świetnie reguluje wydzielanie sebum przez gruczoły łojowe. Ma głęboko odżywczy ekstrakt z brzoskwini, którą czuć przez cały dzień po aplikacji. Daje efekt drugiej skóry, który utrzymuje się dość długo. Nie ściera się, ani nie pozostawia plam na ubraniach, co jest ogromnym plusem. Cera wręcz rozkwita z każdym użyciem. Co ważne, w przypadku skóry mieszanej - krem BB nie zapycha i nie tworzy kolejnych niedoskonałości. Wystarczy dosłownie kropla, aby nałożyć na całą twarz i szyję. Krycie można lekko budować tak, aby móc zakryć drobne niedoskonałości czy naczynka. View Burdaffi on the source website Przed nałożeniem kremu BB, nie zapominam o pielęgnacji serum. Wybieram to dedykowane mojej cerze, która potrzebuje ukojenia i regeneracji na co dzień. Lynia Vit C, F Lipid Serum soothing ma doskonałą konsystencję i nie lepi się do skóry. Szybko się wchłania i można je stosować pod krem BB czy podkład. W jego skład wchodzą składniki aktywne, które realnie wspierają cerę w regeneracji: Stabilna witamina C (5%) – wyrównuje koloryt skóry i wspiera w walce z przebarwieniami, delikatnie rozjaśniając cerę, Witamina F – przywraca prawidłową barierę lipidową skóry twarzy, Olej z pestek dzikiej róży – chroni przed działaniem wolnych rodników dzięki antyoksydantom, Olej ze śliwki – odżywia i nawilża, chroniąc naskórek. View Burdaffi on the source website Opinie o kremie BB do twarzy Użytkowniczki pokochały formułę tego kremu BB. Idealnie rozprowadza się na twarzy i ma brzoskwiniowy zapach. Sprawdźcie, jak wypowiadają się o nim na łamach Kosmetyku Wszech Czasów w swoich doświadczeniach poniżej: wspomina użytkowniczka na łamach Kosmetyku Wszech Czasów dodaje użytkowniczka na łamach Kosmetyku Wszech Czasów docenia użytkowniczka na łamach Kosmetyku Wszech Czasów