„Love is Blind: Polska” ruszyło. I postawiło widzom pytanie: czy naprawdę da się zakochać przez ścianę?
Nie oglądam reality show - a jednak ten jeden tytuł mnie złamał. „Love is Blind: Polska” zaczyna się jak eksperyment, a kończy jak bardzo osobista opowieść o miłości w czasach randkowania przez ekran. I zostawia z pytaniem, którego trudno się pozbyć.
Reality show zalały ramówki niemal wszystkich programów - nie tylko w Polsce, ale i na świecie. I choć wiele osób je ogląda - ja nigdy nie lubiłam tego formatu. Totalnie omijam wszelkie programy w stylu „Zdrajcy”, „Farma”, „Skok na głęboką wodę” czy „Królowe przetrwania”. Jedyne, co widziałam - i to tylko kilka odcinków pierwszego sezonu - to „Ślub od pierwszego wejrzenia” - który nie zrobił na mnie dobrego wrażenia. Do „Love is Blind: Polska” podeszłam więc bardzo sceptycznie. Trochę jak do jeża, z góry zakładając, że dostanę kolejny ustawiony program, który z realnym życiem nie ma nic wspólnego. Dzięki uprzejmości Netflix otrzymałam pełny dostęp, ale spokojnie - w tej recenzji nie zdradzę żadnych szczegółów dotyczących uczestników, ich wyborów czy relacji. I przepadłam... jak śliwka w kompot. Na czym polega „Love is Blind”? Format jest prosty - przynajmniej w teorii. Samotni uczestnicy poznają się, rozmawiając w specjalnych „kapsułach”, oddzieleni ścianą. Nie widzą się. Słyszą tylko swoje głosy. Budują więź wyłącznie na rozmowie - i dopiero kiedy zdecydują się na zaręczyny, mogą zobaczyć się po raz pierwszy. Potem przychodzi rzeczywistość: wspólne życie, konfrontacja z codziennością i odpowiedź na pytanie, czy uczucie zbudowane „w ciemno” ma szansę przetrwać poza eksperymentem. Polską edycję prowadzą Zofia Zborowska-Wrona i Andrzej Wrona - duet prywatnie będący parą, co dodaje temu wszystkiemu jeszcze jedną, ciekawą warstwę. Światowy fenomen, który trafił do Polski „Love is Blind” to nie jest lokalna ciekawostka. Format narodził się w Stanach i bardzo szybko stał się globalnym hitem. Widzowie pokochali go w wersjach z różnych krajów - od Love Is Blind, przez edycje brazylijskie, japońskie czy szwedzkie. Każda z nich pokazuje trochę inne podejście do relacji, emocji i bliskości. Polska wersja wpisuje się w ten trend, ale jednocześnie ma w sobie coś bardzo „naszego”. View oEmbed on the source website Sceptycyzm, który znika po pierwszym odcinku Już przy pierwszym odcinku w mojej głowie pojawiło się mnóstwo pytań. Czy można zakochać się, nie widząc drugiej osoby? Czy taki format w ogóle ma sens? I kto właściwie zgłasza się do tego typu programu? Obawiałam się, że znów dostanę grupę żądnych sławy „celebrytów”, którzy prześcigają się w byciu najbardziej „kultową inaczej” postacią sezonu. Tymczasem dostajemy coś zupełnie innego. Zwykłych ludzi. Bardzo różnych ludzi. Takich, którzy przeszli w życiu sporo, którzy sparzyli się na miłości, mają swoje lęki, obawy i bagaż doświadczeń. Szukają jednego - kogoś, kto ich pokocha, ale przede wszystkim zaakceptuje takimi, jakimi są naprawdę. Kiedy nagle jesteś po drugiej stronie ściany Najbardziej uderzył mnie moment, w którym na chwilę mogłam poczuć się jak uczestnik. Kamera pokazała tylko jedną osobę - nie widzieliśmy, z kim rozmawia. Słyszeliśmy jedynie głos po drugiej stronie. I nagle dotarło do mnie, jak dziwne, inne, a jednocześnie sensualne może być to doświadczenie. Świetnie ogląda się też sam sposób prowadzenia rozmów. Jedni siedzą sztywno, inni rozkładają się na kanapie, jeszcze inni siadają na podłodze. Wszystko zależy od tego, z kim akurat rozmawiają. I bardzo szybko następuje weryfikacja - coś „klika” albo nie. Lubisz czyjś śmiech albo cię on odrzuca. To działa jak dobrze zaprogramowana maszyna: zero-jedynkowo. „Love is Blind” to jak randkowanie w ciemno… ale bardziej intensywne W pewnym momencie zaczęłam myśleć o tym formacie jak o randkowaniu online - tylko intensywniejszym. Bo oprócz słów dostajemy coś więcej: niekontrolowane reakcje, zawahania, śmiech, ciszę. Ale nie zawsze jest kolorowo. To nie jest cukierkowa historia w pastelowych wnętrzach. Uczestnicy wchodzą sobie na odcisk. Pojawiają się reakcje, które dla innych są red flagami - znajome z poprzednich relacji, trudne, niewygodne. Intymność, o którą wcale nie jest łatwo zapytać Pojawiają się też intymne pytania. Takie, przy których - siedząc przed ekranem - masz poczucie: „w życiu bym o to nie zapytała”. A jednak oni pytają. I to dużo mówi. O tym, jak różni jesteśmy, ale też o tym, jak ważna jest intymność w związku. Bo brak dopasowania w sferze seksualnej potrafi zniszczyć nawet największe zauroczenie. I ten program wcale tego nie ukrywa. I dobrze. „Love is Blind: Polska” to eksperyment, który miesza w głowie To jest naprawdę trudny eksperyment. Randkowanie z kilkoma osobami naraz, próba poukładania emocji, zapamiętania rozmów, niepomieszania wątków. Uczestnicy robią notatki, ale i tak łatwo się w tym pogubić. Jak w tym wszystkim usłyszeć własne serce? I czy to serce nie jest napędzane bardziej pragnieniem niż realnym uczuciem? Dochodzi jeszcze izolacja. Uczestnicy są wśród obcych dla siebie ludzi. Nie mogą zadzwonić do przyjaciółki i przegadać wszystkiego. Budują więc relacje między sobą - pojawiają się przyjaźnie, ale też rywalizacja, której nie da się uniknąć. Bo ten eksperyment ujawnia bardzo ważną rzecz - o której wcześniej nie myślałam - podobne osoby wybierają tych samych partnerów. A to oznacza zazdrość, niepewność i napięcie. Każdy chce być dla kogoś wyjątkowy. Każdy chce być pierwszy. A tutaj to wcale nie jest takie proste. Eksperyment pokazuje też, jak bardzo naszą percepcję zmienia to, co mówią o drugiej osobie inni. To pomaga - ale też potrafi nieźle namieszać w głowie. View oEmbed on the source website „Love is Blind: Polska”. Włączasz na jeden odcinek i nagle jesteś wciągnięta po uszy Nie chciałabym znaleźć się w skórze uczestników. A jednocześnie… totalnie się wciągnęłam. Mam swoich ulubionych. Moją faworytką jest Marta - ogromnie jej kibicuję. I jestem pewna, że każdy widz znajdzie tu „swoją” osobę. Jedno mogę wam zdradzić - nie oglądajcie tego w autobusie. Bo skończycie jak ja: wpatrzeni w ekran telefonu, ze łzami spływającymi po policzkach. Czy naprawdę da się zakochać przez ścianę? Ten format naprawdę wzrusza. I sprawia, że zaczynasz myśleć o miłości trochę inaczej. Czy da się zakochać przez ścianę? Myślę, że tak. Tak samo jak przez Wi-Fi. Jeśli macie ochotę na reality show, które na chwilę zatrzyma was i zmusi do zastanowienia się, czym właściwie jest miłość - włączcie na Netflix „Love is Blind: Polska”. Zwłaszcza jeśli chcecie zobaczyć w nim odbicie zwykłych ludzi. Takich jak my. Którzy po prostu szukają kogoś, kto po prostu naprawdę ich pokocha.
Ten serial z Tiną Fey to obowiązkowy seans dla fanów „The Office”. Na Netfliksie właśnie pojawiło się wszystkie 7 sezonów
„Rockefeller Plaza 30”, znany też jako „30 Rock”, właśnie dołącza do biblioteki Netfliksa. To doskonały pretekst, by przypomnieć sobie jedną z najbardziej błyskotliwych komedii XXI wieku.
Serial Tiny Fey przez lata uchodził za produkcję kochaną przede wszystkim przez krytyków, scenarzystów i widzów z wyczuleniem na absurd. Dziś może odkryć go zupełnie nowe pokolenie. W tym artykule: „Rockefeller Plaza 30” na Netfliksie. O czym jest serial? Jeden z najlepiej ocenianych sitcomów XXI wieku Dlaczego warto obejrzeć „Rockefeller Plaza 30” właśnie teraz? Tina Fey, Alec Baldwin i obsada, która ustawia poprzeczkę komedii bardzo wysoko „Rockefeller Plaza 30” na Netfliksie. O czym jest serial? „Rockefeller Plaza 30” zabiera widzów za kulisy fikcyjnego programu komediowego "The Girlie Show", realizowanego w słynnym budynku 30 Rockefeller Plaza w Nowym Jorku. Główną bohaterką jest Liz Lemon – scenarzystka, showrunnerka i kobieta, która każdego dnia próbuje pogodzić zawodowy chaos z prywatnym życiem wymykającym się spod kontroli. Liz zarządza zespołem scenarzystów, gasi konflikty na planie, negocjuje z gwiazdami i mierzy się z korporacyjną logiką telewizji. Sytuacja komplikuje się jeszcze bardziej, gdy jej nowym szefem zostaje Jack Donaghy – charyzmatyczny, bezwzględny menedżer, który chce podkręcić oglądalność programu. W tym celu do obsady trafia nieprzewidywalny Tracy Jordan, a Liz musi znaleźć sposób, by utrzymać całe show w ryzach. Brzmi jak klasyczna komedia o pracy? Tylko pozornie. "30 Rock" to satyra na show-biznes, telewizyjne ego, korporacyjne absurdy i popkulturę. Serial jest szybki, ironiczny, miejscami kompletnie niedorzeczny. Jeden z najlepiej ocenianych sitcomów XXI wieku „Rockefeller Plaza 30” był emitowany w latach 2006–2013 i doczekał się siedmiu sezonów oraz 138 odcinków. Choć serial nie zawsze osiągał spektakularne wyniki oglądalności, szybko zyskał status produkcji uwielbianej przez krytyków. Zdobył sześć Złotych Globów i szesnaście nagród Emmy, a dziś regularnie pojawia się w zestawieniach najlepszych seriali komediowych w historii telewizji. Dlaczego warto obejrzeć „Rockefeller Plaza 30” właśnie teraz? Przede wszystkim dla Tiny Fey, która stworzyła jedną z najbardziej charakterystycznych bohaterek telewizyjnych komedii. Liz Lemon jest błyskotliwa, neurotyczna, zmęczona, głodna i wiecznie spóźniona, czyli daleka od wyidealizowanych portretów kobiet sukcesu. Po drugie, dla dialogów, które w najlepszych momentach przypominają pojedynek na riposty. Po trzecie, dla satyry, która mimo upływu lat pozostaje zaskakująco aktualna. „Rockefeller Plaza 30” to serial dla tych, którzy kochają inteligentny humor, popkulturowe odniesienia i komedie, które nie tłumaczą każdego żartu. To także świetny wybór dla widzów, którzy po "The Office", "Parks and Recreation" czy "Kronikach Seinfelda" szukają kolejnej produkcji z kultowym statusem. Serial trafił na Netfliksa 1 maja. Tina Fey, Alec Baldwin i obsada, która ustawia poprzeczkę komedii bardzo wysoko Za „Rockefeller Plaza 30” stoi Tina Fey – pomysłodawczyni, showrunnerka, scenarzystka i producentka, a jednocześnie ekranowa Liz Lemon. Partneruje jej Alec Baldwin jako Jack Donaghy, postać, w której charyzma spotyka bezwzględny, menedżerski chłód. W stałej obsadzie są też Tracy Morgan, Jack McBrayer, Scott Adsit, Jane Krakowski, Katrina Bowden i Judah Friedlander. To właśnie ten zestaw osobowości sprawił, że serial, nawet jeśli nie zawsze mógł liczyć na „zadowalające” wyniki oglądalności, konsekwentnie zachwycał krytyków absurdalnym poczuciem humoru i rytmem dialogów. Z czasem „30 Rock” umocnił pozycję klasyka: Gildia Scenarzystów uznała go za 21. najlepiej napisany serial, a w 2023 roku „Variety” umieściło go na 22. miejscu zestawienia 100 najlepszych seriali wszech czasów. Dla widzów w Polsce, którzy kojarzą tytuł bardziej mgliście, obecność wszystkich sezonów na Netflixie może być najlepszym pretekstem, by nadrobić komedię, o której w telewizyjnych rozmowach mówi się od lat.
Milan Design Week: 3 trendy które nadadzą kierunek w designie
Tegoroczny Milan Design Week 2026 jasno wyznaczył kierunek. To już nie tylko przegląd estetyk, ale laboratorium idei, które redefiniują sposób myślenia o projektowaniu. Co udało się nam podpatrzeć?
Milan Design Week od lat pozostaje najważniejszym punktem odniesienia dla branży – miejscem, gdzie design przestaje być produktem, a zaczyna być językiem opisu świata. To tutaj spotykają się architekci, projektanci, marki i kuratorzy, by testować nowe narracje: od technologii, przez rzemiosło, po społeczne funkcje projektowania. Tegoroczna edycja potwierdziła jedno: design coraz wyraźniej wychodzi poza formę i funkcję, kierując się w stronę doświadczenia, emocji i relacji. Technologia, która czuje: design jako doświadczenie Pierwszy wyraźny trend to przenikanie się technologii i człowieka. Nie tylko na poziomie narzędzia, lecz doświadczenia. Instalacje przestają być obiektami do oglądania, a stają się środowiskami, które reagują, adaptują się i współtworzą narrację razem z odbiorcą. Projekt "glo for art" – „Y.O.U. Your Own Universe” autorstwa Numero Cromatico w Palazzo Moscova redefiniował granicę między widzem a przestrzenią. W sercu instalacji znalazł się monumentalny, pomarańczowy krąg – nie jako obiekt estetyczny, lecz jako interfejs doświadczenia. To punkt przejścia między obserwacją a uczestnictwem, który zmieniał sposób percepcji całej przestrzeni. Wejście w instalację uruchamiało system oparty na relacji człowiek–technologia. Światło reagowało na ruch, dźwięk zmieniał swoją strukturę, a kolejne warstwy – kolor, słowo i faktura – budowały wielowymiarowe środowisko. Nie było tu jednej narracji ani zamkniętej kompozycji. Całość funkcjonowała jako dynamiczny ekosystem, który nieustannie się przekształcał w zależności od obecności i aktywności odbiorców. Projekt rozwijał ideę designu jako doświadczenia wspólnotowego. Zamiast indywidualnej percepcji pojawiała się współobecność – przestrzeń, która synchronizuje użytkowników i kieruje uwagę na odczuwanie. Podobną narrację rozwijała instalacja „MAREA / TIDE” studia HABITS Design. Zawieszona, lekka struktura z modułów wypełnionych helem działała jak żywy organizm. Reagowała na obecność odwiedzających, rozszerzając się lub kurcząc w zależności od ruchu. To już nie architektura, lecz zjawisko – projektowanie jako balans między kontrolą a nieprzewidywalnością. Powrót do korzeni w nowej odsłonie Drugi trend to świadomy powrót do historii, ale bez zbędnej nostalgii. Za to z poszanowaniem i nowoczesnym twistem. Marki coraz częściej sięgają do własnego DNA, reinterpretując je przez współczesne doświadczenia. Gucci zaprezentowało w Chiostri di San Simpliciano instalację, która odchodziła od klasycznej retrospektywy. Zamiast chronologii – immersja. Zamiast archiwum – emocje. Kuratorska wizja Demna Gvasalia przełożyła historię marki na sekwencję doznań: zmiennych faktur, zapachów i obrazów. Ogród inspirowany motywem Flora oraz przestrzeń Gucci Giardino dopełniały tę opowieść, budując spójny kontekst. To podejście jasno pokazuje zmianę paradygmatu: dziedzictwo nie jest już zamkniętą opowieścią, lecz materiałem do reinterpretacji. Design staje się narzędziem tłumaczenia historii na język współczesnej wrażliwości. Przestrzeń jako doświadczenie uważności Trzeci trend wyraźnie sygnalizuje zwrot w stronę uważności i projektowania, które reguluje tempo odbioru. W świecie nadmiaru bodźców design zaczyna działać jak filtr – porządkuje, wycisza i daje przestrzeń na świadome doświadczenie. Instalacja „Metamorphosis in Motion” autorstwa Lina Ghotmeh, zaprezentowana na dziedzińcu Palazzo Litta, przyjęła formę różowego labiryntu. Miękkie, organiczne linie subtelnie wpisały się w zastaną geometrię miejsca, prowadząc dialog z barokową architekturą. To spotkanie epok nie generowało dysonansu, budowało napięcie o wysokiej kulturze estetycznej, balansujące między historią a współczesną interwencją. Intensywny róż nie był gestem prowokacji, lecz świadomym wyborem – odwołaniem do kodów emocjonalnych: troski, czułości i miękkości. Instalacja zapraszała do zwolnienia, obserwowania gry światła i redefiniowania perspektywy. Labirynt żył w czasie – zmieniał się wraz z naturalnym oświetleniem, reagując na jego natężenie i kąt padania. Milan Design Week 2026 jasno pokazał, że design wchodzi w nową fazę dojrzałości. To już nie tylko forma ani funkcja, ale świadome projektowanie doświadczeń. Takich, które angażują, opowiadają i regulują emocje. Z perspektywy branży to czytelny sygnał: przyszłość designu będzie należeć do tych, którzy potrafią łączyć technologię z empatią, historię z innowacją i estetykę z realnymy potrzebami użytkownika.
„Przepiękny w swej prostocie!” Ten film z gwiazdorską obsadą udowadnia, że doświadczenie nigdy się nie zestarzeje
„Praktykant” to ciepła, inteligentna opowieść o tym, że wiek w pracy nie musi oznaczać końca, ale może być początkiem czegoś zupełnie nowego. Film z Robertem De Niro i Anne Hathaway w rolach głównych pokazuje, że doświadczenie potrafi zmieniać nie tylko ludzi, ale i relacje między nimi.
Choć Anne Hathaway znów pojawia się na ekranie jako kultowa Andy Sachs w „Diabeł ubiera się u Prady 2” (gdzie jest absolutnie zachwycająca), to właśnie jej rola w „Praktykancie” jest tą, do której wracam najchętniej. Nie ma tu ikonowego blichtru ani wielkiego modowego świata, który definiuje jej najbardziej rozpoznawalne ekranowe wcielenie. Jest za to coś bardziej codziennego - zmęczenie, odpowiedzialność i próba utrzymania wszystkiego w równowadze. I właśnie w tej zwyczajności Hathaway jest najbardziej wiarygodna. Emerytura, która wcale nie jest końcem, tylko nowym początkiem Przejście na emeryturę to moment, który z jednej strony wyczekujemy przez lata pracy, a z drugiej - rzadko naprawdę jesteśmy na niego gotowi. Nagle znikają rytm dnia, obowiązki i struktura, która przez dekady porządkowała codzienność. Człowiek, który całe życie funkcjonował w narzuconym schemacie, musi nauczyć się tworzyć go od nowa - samodzielnie, bez zewnętrznych ram. W tym etapie często pojawia się cisza, samotność i niepokojące pytanie o własną potrzebę bycia „jeszcze komuś potrzebnym”. Właśnie ten moment interesuje Nancy Meyers najbardziej. W „Praktykancie” reżyserka pokazuje emeryturę nie jako kres, ale jako przestrzeń, w której można na nowo zdefiniować siebie - i znaleźć sposób, by życie znów zaczęło mieć swój rytm. „Praktykant” - film, który powinien zobaczyć każdy szef Nancy Meyers stworzyła ciepłą, mądrą i pełną humoru historię o pracy, relacjach i tym, że różnice pokoleniowe wcale nie muszą dzielić – mogą łączyć. Akcja filmu przenosi nas do tętniącego życiem Nowego Jorku i modowego start-upu About the Fit. To właśnie tam trafia Ben – 70-letni wdowiec (Robert De Niro), który po przejściu na emeryturę szuka nowego sensu w życiu. Zgłasza się więc na... staż dla seniorów! Na miejscu poznaje Jules (Anne Hathaway) – ambitną, błyskotliwą szefową firmy, która codziennie zmaga się z presją sukcesu i próbą pogodzenia życia prywatnego z zawodowym. I choć początkowo ich spotkanie wydaje się kompletnie nie z tej bajki, szybko okazuje się, że oboje mogą się od siebie sporo nauczyć. Właśnie w tym tkwi urok „Praktykanta” – to nie tylko komedia o pracy, ale też piękna historia o empatii, zaufaniu i sile ludzkich relacji. Robert De Niro jako stażysta, którego każdy chciałby mieć w zespole Ben to nie stereotypowy starszy pan, który gubi się w świecie technologii. To były dyrektor z klasą, humorem i ogromnym sercem. Od pierwszego dnia w biurze zdobywa sympatię młodszych współpracowników – pokazując im, że szacunek i dobre maniery nigdy nie wychodzą z mody. De Niro gra tę rolę z takim ciepłem i wdziękiem, że trudno go nie polubić. Jules to uosobienie nowoczesnej liderki: ambitna, skupiona, pełna pasji – ale też zwyczajnie zmęczona. Prowadzi firmę, która rozwija się w zawrotnym tempie, i próbuje jednocześnie nie zgubić siebie po drodze. Ben staje się dla niej lustrem – przypomina jej, że szef nie musi wiedzieć wszystkiego i że czasem warto zwolnić. Ich relacja to kwintesencja mentoringu i prawdziwego partnerstwa w pracy. Generation gap? Raczej generation team W „Praktykancie” różnica pokoleniowa nie jest problemem – to punkt wyjścia do rozmowy i współpracy. Nancy Meyers świetnie pokazuje, jak starsze pokolenie może wnieść do firmy spokój, doświadczenie i kulturę pracy, a młodsze – świeżą energię i odwagę do zmian. Ben uczy młodych dystansu i klasy, a oni pokazują mu, że nowoczesność nie gryzie. W efekcie powstaje coś, co w prawdziwym życiu chcielibyśmy widzieć częściej – prawdziwy międzypokoleniowy zespół, w którym każdy ma swoje miejsce. Gdzie obejrzeć film „Praktykant”? „Praktykant” nie próbuje szokować ani moralizować. To film, który po prostu dobrze się ogląda – jest ciepły, zabawny i mądry. Przypomina, że za każdym liderem stoi człowiek – ze swoimi emocjami, wątpliwościami i potrzebą wsparcia. A czasem wystarczy tylko ktoś taki jak Ben, żeby wszystko wróciło na właściwe tory. Film, który mimo upływu 11 lat wciąż ma u widzów ocenę 7,5/10 dostępny jest na platformach Apple TV oraz Player.pl
1,4 miliona widzów w kinach. W obsadzie: Stramowski, Grabowski, Linda, Ostaszewska. Kryminalny hit jest na Netfliksie
„Pitbull. Nowe porządki” Patryka Vegi na Netflix to brutalny thriller o walce policji z Grupą Mokotowską. W rolach głównych Piotr Stramowski i Bogusław Linda. Film pełen przemocy, napięcia i kontrowersji, trzyma w napięciu od początku do końca.
Wielbiciele polskiego kina sensacyjnego mają powód do radości. „Pitbull. Nowe porządki” Patryka Vegi, brutalny thriller o starciu policjantów z przestępczą Grupą Mokotowską, jest już dostępny na Netflix. Film, który trzyma w napięciu przez ponad dwie godziny, opowiada historię młodego funkcjonariusza „Majamiego” (Piotr Stramowski), który staje naprzeciw bezwzględnego gangstera „Babci” (Bogusław Linda). „Pitbull. Nowe porządki” – fabuła filmu Akcja filmu toczy się w mrocznych zakamarkach warszawskiego Mokotowa, gdzie zderzają się interesy policjantów i przestępców. Głównym bohaterem jest młody, ambitny funkcjonariusz, „Majami” - wcielający się w tę postać Piotr Stramowski. To postać pełna determinacji, odważna, jednak z bagażem osobistych problemów. Jego śledztwo koncentruje się na zdemaskowaniu członków przestępczej Grupy Mokotowskiej, której liderem jest „Babcia”, grany przez Bogusława Lindę. Postać „Babci” to jeden z najbardziej charakterystycznych elementów tej produkcji – jest zimny, bezwzględny, cyniczny, a jego działania są napędzane osobistą zemstą za tragiczne wydarzenia z przeszłości. W trakcie filmu „Majami” odkrywa, że jego śledztwo wkrótce krzyżuje się z pracą specjalnej sekcji zabójstw, która również celuje w tę samą grupę. Policjanci muszą połączyć siły, by stawić czoła przestępczej organizacji, której członkowie nie cofną się przed niczym, by zrealizować swoje cele. Film śledzi napiętą relację między tymi dwiema stronami, każda z nich nieustannie szukająca słabości przeciwnika. „Pitbull. Nowe porządki” - drastyczne sceny i okrutny świat „Pitbull. Nowe porządki” to film, który nie ukrywa swojej brutalności, wręcz przeciwnie, wprowadza widza w świat, gdzie przemoc jest integralną częścią opowieści. Patryk Vega postawił na realizm i naturalizm, pokazując świat przestępczy w sposób bezkompromisowy. Widzowie muszą być przygotowani na drastyczne sceny: tortury, okrutne zabójstwa, okaleczenia. Reżyser nie szczędzi szczegółów, a każda scena przemocy jest przemyślanie skonstruowana, by oddać rzeczywistość, w której bezwzględność i cynizm rządzą. Brutalność kontrastuje tu jednak z błyskotliwymi, ciętymi dialogami, które wprowadzają odrobinę oddechu, zanim kolejna scena wciągnie nas w mrok. Sarkastyczne dialogi, cięte riposty i humor stają się swoistym antidotum na intensywne i przerażające obrazy. Obsada – Stramowski, Ostaszewska, Grabowski Obsada „Pitbulla. Nowe porządki” to jeden z najmocniejszych punktów filmu. Piotr Stramowski jako „Majami” to młody, ambitny policjant, który zatraca się w pracy, zaniedbując życie prywatne. Andrzej Grabowski, wcielając się w Gebelsa, przywołuje klimat poprzednich odsłon „Pitbulla”. Prawdziwą gwiazdą jest jednak Bogusław Linda, który powraca do roli twardziela – „Babcia” to ikona brutalnych gangsterów, pełna chłodnej kalkulacji i zemsty. Film wprowadza także kontrowersyjne wątki erotyczne, z rolą Anny Muchy oraz Agnieszki Dygant jako striptizerki. W filmie pojawia się również Maia Ostaszewska, która zmienia swój ekranowy wizerunek. „Pitbull. Nowe porządki” (Opinia) Vega nie kryje się z inspiracjami kinem gangsterskim – widać tu wyraźne nawiązania do klasyków Hollywood, takich jak filmy Martina Scorsese i Quentina Tarantino. To produkcja, która stawia na efektowność i brutalność, czerpiąc pełnymi garściami z tradycji filmów sensacyjnych. „Pitbull. Nowe porządki” to film, który zdecydowanie nie jest dla każdego. To zdecydowane kino, które bezwzględnie wchodzi w mroczne zakamarki ludzkiej natury. Dla wszystkich, którzy uwielbiają mocne kino sensacyjne, pełne napięcia i niespodzianek, „Pitbull. Nowe porządki” na Netflix to pozycja obowiązkowa.
Jeden z najdroższych seriali szpiegowskich powraca z 2. sezonem. Pierwsza część kosztowała aż 300 mln dolarów
Jeden z najgłośniejszych i najdroższych seriali szpiegowskich ostatnich lat wraca z drugim sezonem. „Cytadela” od Amazon Prime Video ponownie zabierze widzów do świata globalnych intryg, wymazanych wspomnień i tajnych operacji.
Cytadela sezon 2 oficjalnie zmierza na Prime Video. Platforma pokazała zwiastun i potwierdziła, że Richard Madden, Priyanka Chopra Jonas oraz Stanley Tucci wracają do ról agentów w nowej misji przeciw Manticore. Premiera została wyznaczona na 6 maja 2026 roku, a sezon ma liczyć 7 odcinków. „Cytadela” - serial szpiegowski na Amazon Prime Video. O czym jest? Pierwszy sezon „Cytadeli” to wprowadzenie do dużego, globalnego świata szpiegów i utraconych tożsamości. W centrum historii są agenci tajnej, międzynarodowej organizacji Citadel, którzy zostają zdradzeni i niemal całkowicie wymazani z pamięci po upadku agencji. Jedną z głównych par bohaterów są Mason Kane i Nadia Sinh - dawni elitarni agenci, którzy po latach spotykają się ponownie, nie pamiętając swojej przeszłości. Wraz z odzyskiwaniem fragmentów wspomnień odkrywają, że Citadel została zniszczona przez potężny syndykat Manticore, który przejął kontrolę nad globalnym systemem szpiegowskim. Ich misją staje się nie tylko odzyskanie tożsamości, ale też powstrzymanie organizacji, która zna każdy ich ruch. Serial stawia na widowiskową akcję, szybkie tempo i międzynarodowy rozmach, ale jego osią fabularną jest pytanie: kim jesteś, jeśli nie pamiętasz własnego życia? „Cytadela” wraca na Amazon Prime z 2. sezonem. Pierwsza część kosztowała miliony Na powrót tej historii czeka się jak na kolejną odsłonę ulubionej kolekcji: z pamięcią o pierwszym pokazie, ale i z ciekawością, co tym razem zostanie wyciągnięte na światło reflektorów. Pierwszy sezon „Cytadeli” zadebiutował w kwietniu 2023 roku, a więc pauza przed kontynuacją trwała aż trzy lata. W tle wciąż stoi rozmach, który od początku miał przyciągać uwagę jak spektakularna scenografia w kinie akcji. Przy pierwszym sezonie mówiło się o budżecie na poziomie 300 mln dolarów, co ustawiło „Cytadelę” w gronie najdroższych serialowych przedsięwzięć. Dziś platforma dołącza do tego nowy atut: oficjalny zwiastun, który przypomina, że w tym świecie luksus bywa tylko cienką warstwą, pod którą pulsuje ryzyko, presja i nieustanne poczucie zagrożenia. View oEmbed on the source website Mason, Nadia i Bernard wracają do gry, a Manticore znów zaciska krąg Kluczowe nazwiska obsady wracają na pierwszy plan: Richard Madden ponownie wciela się w Masona Kane’a, Priyanka Chopra Jonas w Nadię Sinh, a Stanley Tucci w Bernarda Orlicka. Do obsady powraca także Lesley Manville jako Dahlia Archer. To właśnie ta czwórka ma ponownie poprowadzić widzów przez szpiegowski labirynt, w którym lojalność jest towarem luksusowym, a sojusze potrafią zmieniać się szybciej niż trendy na wybiegach. Punktem wyjścia pozostaje sytuacja znana z poprzedniej serii: agencja wywiadowcza Cytadela została zniszczona przez organizację Manticore. W drugim sezonie pojawia się nowe, przerażające zagrożenie, a trójka agentów znów wkracza do akcji. Stawka ma być globalna, a napięcie budowane na zdradach i niepewnych układach, gdzie trudno odróżnić sprzymierzeńca od przeciwnika. „Cytadela” sezon 2. Siedem odcinków i nowe twarze Drugi sezon ma liczyć siedem odcinków, co zapowiada tempo zwarte, bez zbędnych dygresji: misja, zwrot, konsekwencje. Wraz z powrotem znanych bohaterów pojawia się też poszerzona obsada. Wymieniani są: Jack Reynor, Rahul Kohli, Michael Trucco, Matt Berry, Lina El Arabi, Merle Dandridge, Gabriel Leone oraz Rayna Vallandingham. Ten zestaw nazwisk sugeruje, że opowieść zostanie zasilona nową energią i świeżymi konfiguracjami postaci, a „nietypowy zespół” agentów stanie się jednym z motorów fabuły. Nad całością nadal czuwają jako producenci wykonawczy Joe i Anthony Russo, czyli duet kojarzony z precyzyjnie skrojonym blockbusterowym rytmem. „Cytadela” pozostaje też częścią większego uniwersum, rozwijanego poprzez spin-offy „Citadel: Diana” (osadzone we Włoszech) oraz „Citadel: Honey Bunny” (w Indiach). Sezon 2 wraca jednak do centrum: do głównej historii, jej ikon i do tej obietnicy, że światowa intryga potrafi wciągnąć jak dobrze skrojony thriller — elegancki w formie, bezwzględny w konsekwencjach.
Jak los potrafi złączyć 2 serca po latach. Historia o licealnej parze z Sarah Paulson ma 90% pozytywnych recenzji
„Blue Jay” to film, który bez efektów specjalnych i skomplikowanej fabuły trafia prosto w serce. To intymna, nostalgiczna opowieść o spotkaniu po latach i bolesnym rozliczeniu z przeszłością oraz niewykorzystanymi szansami.
Są takie filmy, które nie potrzebują wielkich zwrotów akcji ani rozbudowanej obsady, by trafić prosto w serce. „Blue Jay” to kameralna, nostalgiczna i pełna bólu opowieść o dawnej miłości. To film, który z pozoru opowiada o przypadkowym spotkaniu po latach, ale w rzeczywistości jest emocjonalnym rozrachunkiem z przeszłością, z własnymi wyborami i z życiem, które potoczyło się inaczej, niż kiedyś planowaliśmy. "Blue Jay" w reżyserii Alexa Lehmanna i ze scenariuszem Marka Duplassa, to film w większości improwizowany, nakręcony w ciągu zaledwie tygodnia. Jeśli szukacie nietypowego romansu, który wywoła w was fale wspomnień, to "Blue Jay" będzie świetną propozycją na wieczór. "Blue Jay" - historia spotkania po latach Jim i Amanda, dawni licealni kochankowie, przez 22 lata nie mieli ze sobą żadnego kontaktu. Wszystko zmienia się w jednym momencie, gdy przypadkowo spotykają się w sklepie spożywczym w swojej rodzinnej miejscowości Crestline w Kalifornii. Okoliczności ich powrotu są zupełnie niezależne - Jim porządkuje dom po niedawno zmarłej matce, Amanda przyjeżdża, by wesprzeć ciężarną siostrę. To przypadkowe spotkanie natychmiast wywołuje lawinę uczuć i wspomnień. Z początku ich rozmowa jest pełna niezręczności i dystansu. Jednak szybko przeradza się w szczere zwierzenia i sentymentalną podróż po dawnej relacji. Razem wracają do rodzinnego domu Jima, gdzie pamiątki z młodości – stare zdjęcia, taśmy z nagraniami, przedmioty z dzieciństwa – ożywiają ich wspólne wspomnienia. Oglądają zdjęcia, słuchają swoich nastoletnich rapów i tańczą do przebojów z lat dziewięćdziesiątych, pozwalając sobie na odrobinę szalonej zabawy w "co by było, gdyby...". Bohaterowie zmuszeni zmierzyć się z prawdą o dawnych wyborach Pod powierzchnią tej sielankowej zabawy pojawia się coś znacznie głębszego. Amanda, obecnie zamężna z dorosłymi pasierbami, i Jim - samotny, niedawno zwolniony z pracy - odkrywają, że choć przez lata zmieniło się niemal wszystko, żal i tęsknota za tym, co mogli mieć razem, wciąż są żywe. Próbują przekonać siebie i siebie nawzajem, że ich życie jest poukładane, ale rozmowa szybko prowadzi do bolesnej prawdy: żadne z nich nie spełniło marzeń z młodości, a rzeczywistość okazała się dużo trudniejsza niż oczekiwali. Minimalistyczna forma i zaledwie dwoje bohaterów na ekranie podkreślają intymność tej historii. Mark Duplass jako Jim i Sarah Paulson jako Amanda tworzą niezwykle przekonujące, szczere i bolesne portrety "Blue Jay" (OPINIA) Historia Jima i Amandy porusza swoją zwyczajnością. Nie ma tu fajerwerków - jest za to sklep spożywczy, rodzinny dom, stare zdjęcia i muzyka z lat młodości. A jednak w tych drobnych gestach i rozmowach kryje się ogromny ładunek emocjonalny. „Blue Jay” przypomina, jak łatwo idealizujemy przeszłość i jak trudno pogodzić się z tym, że niektórych rozdziałów nie da się już napisać od nowa. To seans cichy, oszczędny w formie, ale zostawiający w widzu długie echo. „Blue Jay” to również niezwykły przykład kina, które powstaje niemal na żywo, gdzie scenariusz był jedynie szkicem, a aktorzy prawie cały tekst tworzyli poprzez improwizację. Ten nietypowy sposób pracy sprawił, że film tętni autentycznością i naturalnością, a relacja między Jimem a Amandą zyskała niepowtarzalną głębię. To nie jest tylko historia fikcyjnej miłości, ale intymna podróż dwojga ludzi, którzy próbują odpowiedzieć na trudne pytania o to, co mogło być i co naprawdę znaczy być razem. W efekcie „Blue Jay” staje się uniwersalną opowieścią o ludzkiej tęsknocie, nadziei i niemożności powrotu do dawnych czasów. "Blue Jay" na Netflix "Blue Jay" to film, który wciąga widza w wir emocji i zmusza do refleksji nad własnymi wyborami. Bez upiększania pokazuje, jak trudne mogą być powroty do przeszłości i jak bardzo niezrealizowane marzenia potrafią ciążyć. Film dostępny jest na Netflixie.
Spektakularny powrót legendy PRL-u. Komiks, który wychował całe pokolenia trafi na duży ekran
Gdy Papcio Chmiel tworzył „Tytusa, Romka i A’Tomka”, nie przewidywał takiego fenomenu. Dziś kultowy komiks wraca w filmowej wersji i budzi nostalgię całego pokolenia, które dorastało na jego absurdalnym, ponadczasowym humorze.
„Tytus, Romek i A’Tomek” to jedna z najważniejszych serii w historii polskiego komiksu, stworzona przez Henryka Jerzego Chmielewskiego. Pierwsze historie zaczęły ukazywać się w latach 50., a od 1966 roku wychodziły już w formie ksiąg pełnych przygód, które przez dekady budowały swoją legendę. Komiks powstawał w realiach PRL-u, co miało ogromny wpływ na jego charakter. Z jednej strony był pełen humoru, absurdu i lekkości, z drugiej - sprytnie przemycał komentarze do rzeczywistości, w której powstawał. Papcio Chmiel tworzył świat, który pozwalał uciec od codzienności, ale jednocześnie przemycał w niej inteligentne obserwacje i satyrę. Oficjalnie powstało 31 klasycznych tomów, a cykl symbolicznie domknął się w 2021 roku wraz ze śmiercią Papcia Chmiela. Z czasem „Tytus, Romek i A’Tomek” stał się czymś więcej niż tylko komiksem - fenomenem popkulturowym, który wychował całe pokolenia i do dziś pozostaje jednym z najbardziej rozpoznawalnych polskich tytułów. Charakterystyczny styl, gra językowa i absurdalny humor sprawiły, że seria przetrwała dekady i wciąż wraca w nowych interpretacjach. „Tytus, Romek i A’Tomek” - powstaje pełnometrażowy film Pełnometrażowa animacja o Tytusie, Romku i A’Tomku właśnie odsłoniła pierwszą zapowiedź. Warszawskie studio EGo FILM pokazało teaser i zarys historii. Twórcy projektu ujawnili też, kto stoi za jego kształtem oraz jaką rolę w przygotowaniach odgrywają partnerzy i instytucje. Punktem wyjścia ma być globalny kryzys wyobraźni. Z codzienności ulatnia się „nonsensum”, czyli tajemnicza substancja, która napędza kreatywność i lekkość myślenia — tak ważne w kulturze, która potrafi jednocześnie bawić i uczyć. W tej opowieści nie chodzi więc wyłącznie o kolejną przygodę: w grze pozostaje kondycja świata, a nawet to, czy absurd i humor w ogóle mają jeszcze przestrzeń, by wybrzmieć. Kluczową rolę otrzymuje profesor T. Alent. To właśnie on odkrywa pochodzenie „nonsensum” na archipelagu Wysp Nonsensu, ale szybko znika z planszy — zostaje porwany przez Skurcza Y. Byka. Antagonista nie poprzestaje na uprowadzeniu: „zakorkowuje” źródło „nonsensum”, czyniąc z niego towar. Mechanizm jest prosty i aż nazbyt współczesny w swoim rytmie: to, co żywe i bezinteresowne, zostaje wciągnięte w obieg kontroli. Wannolot wraca do gry, a misja ma tempo kina przygodowego W odpowiedzi na porwanie profesorа do akcji wkraczają Tytus, Romek i A’Tomek. Ich wyprawa nie jest nostalgicznym spacerem po znajomych kadrach, tylko misją ratunkową uruchomioną z energią typową dla kina przygodowego: bohaterowie ruszają kultowym „wannolotem” w stronę świata, którym rządzi logika absurdu. Ta formuła jest tu fundamentem - bo jeśli stawką jest „nonsensum”, to opowieść musi bronić prawa do fantazji, żartu i wyobraźni, zamiast je tłumaczyć. Zarys fabuły kończy się nutą niepewności: los „nonsensum” oraz ludzkości nie zostaje przesądzony. To obietnica historii, która chce trzymać widza w napięciu, ale też zostawić miejsce na to, co w tej serii zawsze było najcenniejsze - swobodę skojarzeń i inteligentną przewrotność. View oEmbed on the source website Za sterami stoją twórcy z komiksowej i animacyjnej sceny Za scenariusz i reżyserię teasera odpowiada Tomasz Leśniak, a kierownictwo artystyczne objął Michał „Śledziu” Śledziński. To zestawienie nazwisk ustawia projekt w estetyce, która ma ambicję nie tylko odświeżyć klasykę, ale też zbudować dla niej pełnometrażową skalę. Istotny jest także kontekst produkcyjny: Polski Instytut Sztuki Filmowej wsparł projekt na etapie developmentu i proceduje decyzję dotyczącą finansowania produkcji. Partnerem przedsięwzięcia jest Wydawnictwo Prószyński i S-ka. Te elementy porządkują sytuację wokół filmu — pokazują, że zapowiedź jest częścią większego planu, a nie jednorazowym gestem. Równolegle fani uniwersum dostają jeszcze jedną wiadomość: Artur Bartłomiej Chmielewski zapowiedział nową książkę z Tytusem de Zoo, z premierą wskazaną na 26 maja. Przy pracy pomagali mu synowie Lucas i Marcus oraz Karol z Afryki, a ilustracje ma tworzyć „Zbyszek”. Dziś, gdy animacja przypomina o Tytusie, Romku i A’Tomku, powrót ma smak zarówno sentymentalny, jak i bardzo współczesny - bo wyobraźnia znów staje się walutą, o którą warto walczyć.
Dziś w TV hollywoodzki hit z niemal perfekcyjnymi ocenami. Jeśli kochacie nosić sneakersy, musicie go zobaczyć
Ten film to nie tylko historia sportu, ale też moment, który na zawsze zmienił modę uliczną. „Air” opowiada o kulisach powstania kultowych butów, które dziś nosi cały świat. Tytuł, który zdobył aż 97% pozytywnych opinii widzów zobaczysz dziś wieczorem w telewizji.
Dzisiejszy wieczór, 5 maja, ma w ramówce Polsatu jeden mocny punkt dla tych, którzy wolą kino od stadionowych emocji (które zawładną telewizyjną jedynką). Stacja pokaże film „Air” (2023). Ben Affleck sięga tu po historię, która pachnie archiwalnym papierem z działu marketingu, a jednocześnie ma tempo rozmowy prowadzonej na ostatniej prostej przed wielkim dealem. Polsat dziś z megahitem. Umowa, która zamieniła sport w styl „Air” jest biograficzną komedią sportową, ale w praktyce działa jak elegancko skrojony film o ambicji i ryzyku. Oś fabuły jest konkretna: Sonny Vaccaro, pracownik Nike, stawia sobie cel pozornie niemożliwy - przekonać młodego Michaela Jordana do współpracy i zbudować wokół niego linię, która z czasem stanie się synonimem prestiżu. Najciekawsze w tej opowieści jest to, jak reżyser prowadzi napięcie tam, gdzie teoretycznie rządzą tabelki i prognozy sprzedaży. W świecie, w którym decyzje ważą więcej niż głośne hasła, każda rozmowa staje się próbą charakteru. To właśnie dlatego film o produkcie - o butach, które przeszły drogę od sportowego sprzętu do popkulturowej ikony - potrafi wywołać autentyczne emocje. View oEmbed on the source website Sneakersy, które zmieniły wszystko Na początku były tylko jednym z wielu modeli - dziś są symbolem stylu, statusu i całej kultury ulicznej. Air Jordan, stworzone dla Michael Jordan we współpracy z Nike, wywróciły modę do góry nogami: wprowadziły kolor, odwagę i sportowy luz do codziennego ubioru. To właśnie od nich zaczęła się historia sneakersów jako elementu stylizacji, a nie tylko sprzętu sportowego. Dziś noszą je wszyscy - od fanów koszykówki po największe gwiazdy mody - a ich kolejne odsłony wciąż wyprzedają się w kilka minut. „Air” pokazuje moment, w którym to wszystko dopiero się zaczynało - i trudno oderwać od tego wzrok. Gwiazdorska obsada i Ben Affleck za kamerą Za sterami stoi Ben Affleck, a scenariusz napisał Alex Convery. W obsadzie pojawiają się m.in. Matt Damon, Jason Bateman oraz sam Affleck, a także Chris Messina, Chris Tucker, Viola Davis i Marlon Wayans. Ten zestaw nazwisk nie jest tylko ozdobą plakatu: film korzysta z energii aktorów, którzy potrafią zagrać dialogi tak, by brzmiały jak błyskawiczne szachy – ruch, riposta, kontrruch. Affleck jako reżyser prowadzi opowieść w stylu wyrafinowanym i przystępnym zarazem. To kino gładkie jak dobrze wypolerowana skóra, ale z wyczuwalnym nerwem. I nawet jeśli ktoś zwykle omija biografie sportowe szerokim łukiem, tutaj dostaje historię o odwadze w biznesie i o determinacji, która w popkulturze działa niemal jak dom mody: tworzy legendę, zanim jeszcze pojawi się gotowy produkt. Liczby robią wrażenie, choć kino nie nagrodziło go frekwencją „Air” ma bardzo mocny odbiór krytyków i widzów. Na Rotten Tomatoes film zebrał 93% pozytywnych opinii krytyków oraz 97% widzów. Produkcja została także zauważona w sezonie nagród: ma łącznie 5 nagród i 49 nominacji, w tym dwie nominacje do Złotych Globów – dla najlepszego musicalu lub komedii oraz dla najlepszego aktora w musicalu lub komedii. Jednocześnie historia jego wyników finansowych jest bardziej niejednoznaczna: budżet wyniósł około 90 mln dolarów, a wpływy kinowe były niemal na podobnym poziomie, co oceniano jako rozczarowujące względem potencjału. To ciekawy paradoks naszych czasów: tytuł, który świetnie funkcjonuje jako rozmowa o marce i micie, w kinach nie wywołał takiego efektu „must-see”, jakiego można by się spodziewać. Dla widzów w Polsce dziś liczy się jednak przede wszystkim jedno: telewizyjna emisja. Jeśli wieczorem masz ochotę na kino, które jest jednocześnie lekkie w tonie i precyzyjne w opowiadaniu o stawce, Polsat o 21:35 ma propozycję skrojoną na jeden intensywny seans. A jeśli seans w ramówce nie pasuje do planów, film pozostaje dostępny online na Prime Video.
Zdobył 11 Oscarów, a teraz znika z Netfliksa. Film Spielberga ma 95% pozytywnych ocen
Netflix usuwa film, który trzeba znać. Wojenna epopeja Stevena Spielberga, nagrodzona 5 Oscarami za pokazanie walki bez znieczulenia, będzie dostępna tylko do 12 maja. To ostatnia szansa, by samemu ocenić, czy to porażający realizmem majstersztyk, czy tylko typowy dla Hollywood patos.
Kino wojenne doczekało się wielu świetnych produkcji. Wśród setek tytułów do najlepszych (naszym zdaniem) należą: „Dunkierka” Christophera Nolana, niemal bezdialogowa opowieść o ewakuacji alianckich żołnierzy z Francji i „Cienka czerwona linia” Terrence’a Malicka, film przenosi widza na Guadalcanal, ale zamiast widowiska oferuje refleksyjną, momentami medytacyjną opowieść o naturze człowieka i sensie wojny. Wielu widzów w topce produkcji o wojennej tematyce wskazuje na "Szeregowca Ryana" z 1998 roku. To opowieść o desancie 6 czerwca 1944 roku i misji odnalezienia Jamesa Ryana po lądowaniu na plaży Omaha w Normandii. Film zdobył 5 Oscarów przy 11 nominacjach i do dziś uchodzi za jedno z najważniejszych dzieł kina wojennego. Teraz można go obejrzeć na Netflix. Ile jest wart jeden człowiek? Ośmiu miało się o tym przekonać, szukając Jamesa Ryana 6 czerwca 1944 roku kapitan John Miller ląduje ze swoim oddziałem na plaży Omaha w Normandii. W pierwszych minutach walk kompania zostaje zdziesiątkowana, a on sam musi błyskawicznie zebrać ocalałych i ruszyć dalej. W tym samym czasie dowództwo amerykańskie dostaje informację o śmierci trzech braci Ryan. Czwarty z nich może nadal żyć - zrzucony ze spadochronem gdzieś w Normandii. Zapada decyzja: James Ryan ma zostać odnaleziony i odesłany do domu. Do wykonania rozkazu Miller wybiera siedmiu żołnierzy, a wyprawa szybko zamienia się w test nerwów i lojalności. W centrum tej historii jest szeregowiec James Francis Ryan oraz pytanie o cenę takiej misji, gdy wokół trwa wojna. Drużyna napotyka kolejne przeszkody, a sens zadania bywa kwestionowany - nikt nie ma pewności, czy Ryan jeszcze żyje. Do wykonania rozkazu Miller wybiera siedmiu żołnierzy, a wyprawa szybko zamienia się w test nerwów i lojalności. W centrum tej historii jest szeregowiec James Francis Ryan oraz pytanie o cenę takiej misji, gdy wokół trwa wojna. Drużyna napotyka kolejne przeszkody, a sens zadania bywa kwestionowany - nikt nie ma pewności, czy Ryan jeszcze żyje. Realizm, który zachwyca i patos, który dzieli (OPINIA) „Szeregowiec Ryan” do dziś uznawany jest za jedno z najbardziej realistycznych przedstawień wojny w historii kina. Kamera nie ucieka od brutalności, pokazuje błoto, krew i dezorientację żołnierzy. Zdjęcia Janusza Kamińskiego oraz muzyka Johna Williamsa budują intensywne, niemal fizyczne doświadczenie. Jednocześnie część widzów i krytyków zwraca uwagę na patetyczny ton niektórych scen, szczególnie w finale. Hollywoodzka obsada "Szeregowca Ryana" W rolach głównych występują Tom Hanks i Matt Damon. Na ekranie pojawiają się także m.in. Tom Sizemore, Edward Burns, Adam Goldberg, Vin Diesel, Giovanni Ribisi, Barry Pepper i Jeremy Davies. Premiera filmu odbyła się 24 lipca 1998 roku, a jego czas trwania to 162 minuty. Produkcja zdobyła 5 Oscarów (w tym za reżyserię i zdjęcia) oraz 2 Złote Globy. Tylko do 12 maja na Netflix To ostatni dzwonek, by zmierzyć się z legendą. Nagrodzone 5 Oscarami, monumentalne dzieło Stevena Spielberga, które na zawsze zmieniło oblicze kina wojennego, znika z Netflixa już 12 maja.