Manicure 70+ w stylu dyskretnego luksusu. Te kolory lakierów odmładzają dłonie i zawsze wyglądają elegancko
Manicure 70+ nie musi oznaczać zachowawczej klasyki. Ciepłe nude, milky nails, french, perłowy glazed i szlachetne bordo potrafią subtelnie rozświetlić dłonie, dodać im elegancji i wpisać się w estetykę dyskretnego luksusu.
Dojrzałe dłonie mają swój charakter: bywają smuklejsze, z bardziej widocznymi naczynkami czy przebarwieniami, dlatego odcień i wykończenie lakieru potrafią zmienić odbiór całej stylizacji. Raz to kwestia rozświetlenia, innym razem miękkiego „wygładzenia” koloru skóry albo biżuteryjnego połysku bez dodatkowych ozdób. Właśnie dlatego manicure 70+ tak pięknie odnajduje się w estetyce dyskretnego luksusu: zamiast „efektu wow” na pierwszy rzut oka – stylizacja, która współpracuje z całą resztą. Nude i ciepłe beże, czyli elegancja bez wysiłku To tonacja, która działa jak perfekcyjnie skrojony trencz: nie narzuca się, a sprawia, że cała stylizacja wydaje się być bardziej dopracowana. Ciepłe neutrals — beże, kawa z mlekiem, migdałowy róż — potrafią nadać dłoniom wrażenie miękkości i świeżości. W manicure 70+ odcień nude jest nie tyle „bezpieczny”, co wyrafinowany: wygląda jak zadbany detal, który pasuje do pierścionków, jedwabnej apaszki i codziennej prostoty. Milky nails: półtransparentny róż i mleczny beż dla efektu „czystej” płytki Milky nails mają w sobie coś z porcelany i minimalistycznej biżuterii – są delikatne, ale nie znikają. Półtransparentne wykończenie sprawia, że paznokcie wyglądają świeżo i schludnie, jakby naturalnie „ułożone” w świetle. To propozycja dla kobiet, które lubią naturalność, ale nie rezygnują z eleganckiego dopieszczenia: manicure jest widoczny, tylko w bardziej subtelnej, luksusowej wersji. Klasyczny french, który zawsze wygląda schludnie i ponadczasowo French to wizualny odpowiednik białej koszuli – symbol klasy, który nie ma wieku. W wersji dla dojrzałych dłoni szczególnie pięknie gra wtedy, gdy całość jest miękka i czysta: jasna płytka, delikatna linia, bez przesady. Efekt jest „schludny” w najlepszym sensie: jak dopracowana fryzura i ulubione perfumy, które zostawiają po sobie wrażenie harmonii. Nowoczesny french z kolorową końcówką zamiast bieli Kiedy klasyka zaczyna flirtować z nowoczesnością, robi się ciekawie. Kolorowa końcówka (w odcieniu nude, karmelu, przygaszonego różu czy subtelnego bordo) daje wrażenie stylizacji „z pomysłem”, ale bez krzyku. Glazed donut nails: perłowo-szklisty połysk w wersji minimalistycznej Glazed to manicure zrobiony z samego światła. Bez brokatu, bez zdobień, a jednak z efektem, który przyciąga spojrzenie – bo perłowo-szklisty połysk pracuje przy każdym geście dłoni, jak satyna w ruchu. W manicure 70+ ta estetyka jest szczególnie wdzięczna: wygląda biżuteryjnie, ale nie ciężko; nowocześnie, ale nie „na siłę”. Klasyczna czerwień, czyli detal z charakterem w eleganckim wydaniu Czerwień wraca jak ikony kina – raz bardziej w stronę retro, raz ultrawspółczesna, zawsze pewna siebie. Na dojrzałej dłoni czerwony lakier wygląda szlachetnie, bo jest jednoznaczny i pięknie podbija styl: od czarnej marynarki po kremowy kaszmir. To manicure dla kobiet, które lubią, gdy detal ma moc, ale nadal jest elegancki, a nie krzykliwy. Stonowane pastele: lawenda, pudrowy błękit i mięta w lekkiej, subtelnej odsłonie Pastele w wersji „soft” są jak akwarela: rozświetlają, ale nie dominują. Lawenda, pudrowy błękit czy mięta potrafią dodać dłoniom lekkości i nowoczesności, a przy tym nie wchodzą w estetykę młodzieżowego eksperymentu. W manicure 70+ działają jak świeży akcent w stylizacji – podobnie jak jasny szal albo torebka w nietypowym, lecz stonowanym kolorze. Bordo i śliwka: szlachetne ciemniejsze czerwienie na wieczór i chłodniejsze dni Bordo i śliwka mają w sobie głębię jak dobre wino i aksamit. Dają dłoniom bardziej wieczorowy, „dopieszczony” charakter – świetnie współgrają z chłodniejszym światłem, jesienno-zimową garderobą i biżuterią w kolorze złota lub starego srebra. To odcienie, które wyglądają dojrzale w najlepszym znaczeniu: spokojnie, luksusowo, z wyczuciem. Naturalny połysk bez koloru i manicure japoński dla efektu zadbanej płytki Są dni, kiedy najpiękniejsze jest to, co niemal niewidoczne. Naturalny połysk bez koloru (albo manicure japoński) daje efekt „wypielęgnowanej” dłoni: czysto, gładko, elegancko, bez deklarowania barwy. To estetyka, która przypomina minimalistyczne wnętrza i kapsułową garderobę – mniej elementów, więcej jakości. Właśnie dlatego w rankingu manicure 70+ ta propozycja jest jak kropka nad i: cicha, ale bardzo stylowa.
Ten wojenny film z Russellem Crowe’em to przestroga dla nas wszystkich. Jest oparty na głośnej książce
Jak osądzić zło w czystej postaci? Głośny dramat historyczny „Norymberga” zabiera nas za kulisy procesu, który zmienił świat. Film niedawno gościł w kinach, a teraz jest już dostępny online. To opowieść, która zostaje w pamięci na długo.
Akcja filmu, reżyserowanego przez Jamesa Vanderbilta, rozgrywa się w tle procesów norymberskich, a główny konflikt toczy się między młodym psychiatrą a jednym z najwyższych rangą przedstawicieli III Rzeszy. Fabuła "Norymbergi" skłania do głębokiej refleksji, niosąc ze sobą przestrogę, której wciąż nie chcemy usłyszeć. "Norymberga" - film z podwójnym dnem "Norymberga" to amerykański thriller psychologiczny, którego akcja toczy się w 1945 roku, tuż po zakończeniu II wojny światowej. Film nie rekonstruuje wiernie samego procesu norymberskiego, lecz skupia się na jego preludium – analizie psychicznej nazistowskich przywódców, mającej określić ich zdolność do uczestnictwa w procesie. Kluczowym wątkiem jest konfrontacja Hermanna Göringa z amerykańskim psychiatrą Douglasem Kelleyem. Na szczególną uwagę zasługuje postać Hermanna Göringa, w którą wcielił się Russell Crowe. Australijski aktor, znany m.in. z ról w "Gladiatorze" czy "Pięknym umyśle", powrócił w "Norymberdze" do formy, która zapewniła mu światową sławę. Jego kreacja Göringa została doceniona przez recenzentów i widzów jako hipnotyzująca, złożona i przerażająco realistyczna. Douglas Kelley, amerykański psychiatra wojskowy, odgrywany przez Ramiego Maleka, miał być godnym przeciwnikiem Göringa. Według wielu krytyków filmowych - Malek, laureat Oscara za rolę Freddiego Mercury’ego, nie sprostał jednak oczekiwaniom. Jego interpretacja została uznana za zbyt sztywną, karykaturalną i nieprzekonującą. Scenariusz oparty na głośnej książce (OPINIA) Scenariusz filmu oparto na książce Jacka El-Haia „The Nazi and the Psychiatrist”, a za reżyserię odpowiada James Vanderbilt. Reżyser skupił się na intensywnej, psychologicznej rozgrywce pomiędzy dwoma bohaterami. Mimo że całość utrzymana jest w konwencji dramatu sądowego, wiele scen rozgrywa się w ciasnych, klaustrofobicznych przestrzeniach, wypełnionych napięciem dialogów i emocjonalnych starć. Ci co obejrzeli film oceniają raczej pozytywnie, doceniając rolę Russella Crowe'a: "Mocne 7. Popada w hollywoodzkie wzorce i uproszczenia, ale macham na to ręką, bo oglądało mi się to naprawdę bardzo dobrze, a Hermann Göring w interpretacji Russella Crowe`a jest zarazem przerażający i intrygujący niczym Baron Vladimir Harkonnen z Diuny. Frapująca dynamika pomiędzy nazistowskim zbrodniarzem a jego psychiatrą, która początkowo zwiastuje coś na kształt niekomfortowego bromansu, drastycznie przeradza się w desperacką walkę o prawdę, sprawiedliwość, moralność i siłę charakterów." - pisze Dorian Swoboda, użytkownik filmweb.pl "Norymberga" - gdzie obejrzeć? „Norymberga” nie jest obecnie częścią żadnego stałego abonamentu, jak Netflix czy HBO Max, ale można ją obejrzeć w ramach usług VOD (wideo na życzenie). Film jest dostępny na wielu popularnych platformach, w tym Premiery Canal+, Player, TVP VOD, Rakuten TV oraz Megogo.
Pedro Pascal i Matthew McConaughey ruszają na Dziki Zachód. Ten nowy western to murowany hit
Chan-wook Park bierze się za western – i trudno wyobrazić sobie bardziej elektryzujące połączenie. Reżyser ma stanąć za kamerą „The Brigands of Rattlecreek”.
Chan-wook Park szykuje western, który już na etapie zapowiedzi brzmi jak wydarzenie: kurz prerii, moralny niepokój i obsada złożona z nazwisk, które mogłyby unieść kilka osobnych filmów. Reżyser „Oldboya” i „Służącej” ma stanąć za kamerą „The Brigands of Rattlecreek”, a w obsadzi znajdzie się Matthew McConaughey, Pedro Pascal, Austin Butler i Tang Wei. Pierwsza prezentacja filmu ma odbyć się w Cannes – dokładnie tam, gdzie Park w tym roku obejmuje funkcję przewodniczącego jury. Cannes dostanie western w wydaniu Parka, a jury będzie pod jego ręką Tegoroczny festiwal w Cannes ma stać się miejscem pierwszej, głośnej prezentacji „The brigands of Rattlecreek”. W branżowym kalendarzu to moment o wyjątkowej wadze: zanim padną konkretne daty zdjęć czy premiery, Cannes potrafi nadać projektowi tempo i prestiż, których nie da się wyreżyserować w żadnym innym mieście. Dodatkowy reżyser ma przewodniczyć jury, które zdecyduje, kto wróci w tym roku ze Złotą Palmą. W praktyce oznacza to, że Park znajdzie się w centrum uwagi nie tylko jako artysta z nowym tytułem na horyzoncie, lecz także jako jedno z najważniejszych nazwisk kształtujących ton festiwalu. „The brigands of Rattlecreek” ma być kolejną hollywoodzką przygodą Parka. Ten koreański reżyser potrafi prowadzić widza między pięknem a niepokojem: ma na koncie m.in. „Oldboya” i „Służącą”, a poza granicami ojczyzny zrealizował thriller „Stoker”. W najnowszych doniesieniach podkreślany jest też fakt, że Park jest twórcą filmu „Bez wyjścia”, nominowanego w tym roku do Oscara. Gwiazdy w siodle: McConaughey, Pascal, Butler i Tang Wei w jednym składzie Obsada brzmi jak starannie skomponowany zestaw kontrastów: amerykańska charyzma Matthew McConaugheya, intensywna ekranowa obecność Pedra Pascala, energia Austina Butlera i elegancja Tang Wei. W tym projekcie spotykają się różne rejestry wrażliwości i różne filmowe biografie, co zapowiada western, który może grać nie tylko akcją, ale też napięciem między postaciami. Warto też pamiętać, że McConaughey jest z „The Brigands of Rattlecreek” łączony od dawna: jego nazwisko pojawia się przy projekcie już od 2006 roku, gdy scenariusz trafił na tzw. Czarną Listę. Później, w 2019 roku, prawa do tekstu nabył Amazon, rozważając właśnie McConaugheya do jednej z ról. Teraz historia wraca na pierwszy plan, tyle że z wyraźnie bardziej międzynarodową obsadą. Zemsta, pamięć i cena przemocy - o czym będzie opowiadać „The brigands of Rattlecreek”? Fabuła ma prowadzić widzów przez opowieść o zemście i karze osadzoną na Dzikim Zachodzie, ale ambicje projektu nie zatrzymują się na klasycznej dynamice gatunku. Zapowiadana jest refleksja nad konsekwencjami przemocy, a także nad wartością rodziny, siłą pamięci i prawdziwą ceną życia. To zestaw tematów, które brzmią jak próba przeniesienia emocjonalnej precyzji i moralnego niepokoju do świata, w którym kurz na butach bywa równie wymowny jak spojrzenie. Za scenariusz odpowiada S. Craig Zahler, a jego nazwisko sugeruje ton zdecydowanie dla dorosłego widza. W kontekście jego wcześniejszych prac przywoływany jest western „Bone Tomahawk” – tytuł, który nie uciekał od ciężaru i ciemniejszych barw opowieści. Jeśli te wątki mają spotkać się z wrażliwością Parka, można spodziewać się filmu, który będzie jednocześnie surowy i dopracowany w detalu. Właśnie ta mieszanka – rozpoznawalnego stylu, hollywoodzkiej skali i gatunku, który lubi legendy – sprawia, że projekt zaczyna żyć jeszcze przed pierwszym klapsem. Cannes ma tylko otworzyć drzwi. Reszta zależy od tego, czy Parkowi uda się osiodłać western tak, by brzmiał świeżo, a jednocześnie nie zgubił swojej najbardziej uwodzicielskiej obietnicy: że na Dzikim Zachodzie każdy wybór zostawia ślad.
Millennium Docs Against Gravity 2026 startuje już za chwilę - ponad 170 filmów i wydarzenia, których nie możesz przegapić
Już za chwilę startuje jedno z najważniejszych wydarzeń filmowych w Europie. 23. edycja Millennium Docs Against Gravity ponownie zamieni polskie miasta w przestrzeń rozmów o świecie, emocjach i tym, co naprawdę nas porusza. W programie znalazło się ponad 170 filmów dokumentalnych, a także wydarzenia specjalne, koncerty i spotkania z twórcami. Sprawdzamy, co warto zobaczyć.
Do startu 23. edycji Millennium Docs Against Gravity zostało już tylko 10 dni. Festiwal odbędzie się od 8 do 17 maja 2026 roku w kinach w siedmiu miastach: Warszawie, Wrocławiu, Gdyni, Poznaniu, Katowicach, Łodzi i Bydgoszczy. Następnie, od 19 maja do 1 czerwca, wydarzenie przeniesie się także do przestrzeni online. MDAG to dziś największy festiwal filmowy w Polsce i drugi co do wielkości festiwal dokumentalny w Europie. W 2025 roku zgromadził ponad 181 tysięcy widzów i widzek — i wszystko wskazuje na to, że tegoroczna edycja przyciągnie jeszcze większą publiczność. Na stronie festiwalu dostępny jest już pełny harmonogram projekcji, a sprzedaż biletów na seanse właśnie ruszyła. Kończy się także sprzedaż karnetów i akredytacji — na stronie zostały już ostatnie sztuki. To właśnie one zapewniają dostęp do pełnego programu, czyli ponad 170 filmów dokumentalnych z całego świata. Jak co roku MDAG proponuje kino, które nie tylko opowiada historie, ale też zmusza do refleksji — o świecie, relacjach, technologii czy przyszłości planety. Wydarzenia specjalne: kino wszystkimi zmysłami Festiwal to jednak nie tylko seanse. W programie znalazły się także wydarzenia specjalne, które poszerzają doświadczenie kina o kolejne zmysły i konteksty. Jednym z nich jest autorski format PURO Film to Table, łączący projekcję filmową z doświadczeniem kulinarnym. Po seansie filmu „Piąta pora roku” w reżyserii Giuseppe Carrieriego widzowie wezmą udział w kolacji degustacyjnej inspirowanej historią pięciu włoskich szefowych kuchni. To opowieść o jedzeniu jako nośniku pamięci, emocji i tożsamości — kontynuowana przy stole, już poza salą kinową. Pokazy specjalne W programie znalazły się także wyjątkowe pokazy specjalne. Jednym z nich jest projekcja filmu „Przesuwając granice” w Planetarium Centrum Nauki Kopernik, połączona ze spotkaniem z reżyserem Julienem Elie. Film przenosi widzów do Boca Chica — miejsca, gdzie rozwój technologiczny ściera się z delikatnym ekosystemem. To opowieść o ambicjach związanych z podbojem kosmosu i pytanie o ich realną cenę. Koncerty, które dopełniają filmowe doświadczenie MDAG od lat łączy kino z muzyką — i nie inaczej będzie w tym roku. W programie znalazły się m.in.: występ Andriego Snæra Magnasona i Bartka Wąsika w Iluzjonie, poświęcony relacji między pamięcią a naturą koncert Joshua Eustisa i Kelly Moran z Orkiestrą Polskiego Radia w Studiu im. Lutosławskiego występ EABS inspirowany twórczością Sun Ra To wydarzenia, które rozwijają filmowe narracje i pozwalają doświadczyć ich w zupełnie inny sposób. Nowa nagroda: Dokumentalne Grand Prix FIPRESCI Tegoroczna edycja przynosi także ważną nowość. MDAG staje się domem prestiżowej nagrody Dokumentalnego Grand Prix FIPRESCI, przyznawanej przez międzynarodowe grono krytyków filmowych. Pokaz nagrodzonego filmu odbędzie się 9 maja w warszawskiej Kinotece. Co warto zobaczyć: polecenia dyrektora festiwalu Jak co roku, dyrektor festiwalu Artur Liebhart przygotował swoje autorskie TOP 10 filmów, które szczególnie warto zobaczyć. Wśród nich znalazły się m.in.: „Bugboy”, reż. Lucas Paleocrassas Pasja pomaga przeżyć najtrudniejszy czas. Yorgos, główny bohater filmu „Bugboy”, to nieśmiały nastolatek z wadą wzroku. Odnajduje odwagę dzięki więzi ze świerszczem o imieniu Isabella. Film łączy realizm z metaforyczną baśnią, pokazując lekcję przyjaźni, zaufania i dorastania. „Yo (Miłość jest zbuntowanym ptakiem)”, reż. Anna Fitch, Banker White Jak w tytule. Po śmierci przyjaciółki Anna przez dekadę odtwarza jej dom w skali 1:3 dla marionetki o tym samym imieniu. Film łączy ostatni rok życia Yo z twórczą interpretacją jej historii, pokazując siłę pamięci, miłości i artystycznej kreacji. „Bez końca”, reż. Michał Marczak Najdłużej szukamy tego, co zgubiliśmy w sobie Daniel nie słyszał, jak jego syn Krzysiek wychodzi z domu i idzie na most, gdzie widziano go po raz ostatni. Kamera uchwyciła go, a potem zniknął: skoczył do rzeki albo zszedł z mostu. Odtąd Daniel i jego żona żyją w zawieszeniu między nadzieją a strachem. „Moje wszystkie głosy”, reż. Maasja Ooms Terapia może być fascynująca Jedna na dziesięć osób słyszy głosy. Film przedstawia pięć osób i ich głosy – chroniące lub zagrażające. Rewolucyjna terapia pozwala im zyskać akceptację siebie i zmierzyć się z traumą, rysując fascynujący portret niezwykłego świata ludzkiego umysłu. „Love-22-Love”, reż. Jeroen Kooijmans Sztuka + miłość = piękno Jeroen Kooijmans dokumentuje 30 lat pełnych miłości, tworzenia i kryzysów psychicznych. To poetycki hołd dla żony i filmowy pamiętnik – list miłosny pełen sztuki. „Był sobie śnieg”, reż. Nikolaus Geyrhalter Tam, gdzie śnieg i lód nadal rządzą, tam żyją szczęśliwi ludzie Nikolaus Geyrhalter zabiera widza w podróż przez śnieżne i lodowe krajobrazy Japonii, Kanady, Islandii, Alp i Antarktydy. Film balansuje między zachwytem nad tym światem a melancholią jego utraty, pokazując zmiany w środowisku oraz tysiące form śniegu i lodu. „Sny o słoniach”, reż. Werner Herzog Herzog znów na tropie. Ale tym razem... Szaleni naukowcy i podróżnicy – to bohaterowie filmów Wernera Herzoga. Tym razem reżyser skupia się na postaci dra Steve’a Boyesa, który tropi słonie-olbrzymy w Angoli, na niezamieszkałych terenach, przez lokalnych mieszkańców nazywanych „końcem świata”. „Wax & Gold”, reż. Ruth Beckermann Jeden hotel, siła młodzieńczej fascynacji i Kapuściński Pobyt w legendarnym Hiltonie w Addis Abebie i „Cesarz” Kapuścińskiego stają się punktem wyjścia dla wielowarstwowej opowieści o imperialnej przeszłości Etiopii, teraźniejszości i ukrytych poetyckich znaczeniach, które je łączą. „Mariinka”, reż. Pieter-Jan de Pue Epicka historia kręcona przez 11 lat. Wybitne „Mariinka” zaczyna się na długo przed tym, nim zaczęła się pełnowymiarowa inwazja Rosji. Na wschodzie Ukrainy śledzimy losy kilku młodych Ukraińców, których życie na zawsze zostało ukształtowane przez ponad dziesięć lat wojny i konfliktu w Donbasie. „U źródła światła - 11 pieśni dla Fidżi”, reż. Cynthia Beatt Powrót do swojego wewnętrznego źródła Po latach spędzonych w Szkocji Iona wraca do rodzinnego domu na Fidżi, szukając odpowiedzi na pytania dotyczące jej poczucia wyobcowania w Europie. Czy odnajdzie ją jej alter ego, w które wciela się Tilda Swinton? W tym roku Artur Liebhart wybrał także swoim zdaniem najciekawsze tytuły z sekcji THE BEST OF MDAG, czyli filmów dokumentalnych prezentowanych na MDAG w ubiegłych latach, które podbiły serca publiczności. „List do redakcji”, reż. Alan Berliner Hymn żałobny dla prasy drukowanej poprzez 7076 zdjęć Film zbudowany ze zdjęć z „The New York Times” to osobista refleksja Alana Berlinera i elegia dla drukowanej gazety. Kolaż łączy powagę z wizualną fantazją, rozważając upływ czasu, starzenia się i zmiany w erze cyfrowej. „Życie Jane”, reż. Lorenz Knauer Jane Goodall – wspaniała postać, gościni naszego festiwalu w 2011 roku Jane Goodall – słynna badaczka szympansów i działaczka ekologiczna – przez ponad 20 lat podróżowała po świecie, szerząc nadzieję na ochronę planety. Film śledzi jej misję, pokazując archiwalia z jej życia i przełomowych badań w Park Narodowy Gombe. „Nadprodukcja: Terror konsumpcji”, reż. Erik Gandini Dlaczego przestaliśmy kontestować system? Spytaj reżysera po projekcji Film o konsumpcjonizmie, który poruszył widownię na całym świecie. Wykorzystując język teledysków, propagandy i reklamy, stawia pytania o szczęście, pustkę i alternatywy wobec globalnego kapitalizmu. W centrum – kontrowersyjny filozof John Zerzan. To tylko część programu, który — jak co roku — łączy intymne historie z tematami globalnymi. MDAG: festiwal dla wszystkich Organizatorzy mocno podkreślają także dostępność festiwalu. Dzięki wsparciu partnerów filmy z Konkursu Głównego będą dostępne z audiodeskrypcją, a wybrane pokazy także z napisami dla osób niesłyszących oraz tłumaczeniem na język migowy. Festiwal oferuje również wsparcie w organizacji udziału w wydarzeniach, co czyni go jednym z bardziej inkluzywnych wydarzeń filmowych w Europie. Bilety na seanse oraz wydarzenia towarzyszące są już dostępne — zarówno online, jak i w kasach kin. Mecenasem tytularnym wydarzenia jest Bank Millenium. Patronem medialnym Festiwalu jest ELLE.
Sukienki w paski jak z pokazu Chanel Cruise 2026/2027 będą najbardziej pożądanym elementem wakacyjnej garderoby
W swojej debiutanckiej kolekcji Cruise dla Chanel Matthieu Blazy zabiera nas do kolebki letniego stylu marki, gdzie ponad sto lat wcześniej Mademoiselle Coco otworzyła swój trzeci butik, kładąc podwaliny pod to, co zyskało miano „stylu Chanel”.
Zanim stało się kolebką rewolucji Chanel, położone w Zatoce Biskajskiej miasteczko Biarritz było ulubionym letnim kurortem francuskiej arystokracji. Spopularyzowane przez cesarzową Eugenię, przez trzy miesiące w roku gościło zarówno marynarzy, śmietankę artystycznego świata, na czele z Victorem Hugo, a później Pablo Picasso, jak i członków rodziny królewskiej. Właśnie tam, w mieście, które ze skromnej wioski rybackiej przeszło do wakacyjnego kurortu cesarzowej, w 1915 roku Coco Chanel tworzyła swoje pierwsze projekty pozbawione hierarchicznych kodów, rozpoczynając tym samym modową rewolucję. Kolekcja Chanel Cruise 2026/2027 Sto lat później ten balans między „funckją a fikcją”, jaki oferuje Biarritz, zainspirował nowego dyrektora kreatywnego marki. Matthieu Blazy na pokaz kolekcji Chanel Cruise 2026/2027 zaprosił gości i przyjaciół marki do zrestaurowanej posiadłości Villa de Larralde, która w latach 20. należała do samej Chanel. Czuć w niej nie tylko buntowniczego ducha marki, ale i klimat sielskich wakacji, tak ściśle związnych z francuskim joie de vivre. Zdaje się, że właśnie z tą myślą powstała nowa kolekcja marki. Stworzona z 79. sylwetek, oddaje hołd historii wybrzeża. Z paryskiego salonu przenosimy się więc na plażę, gdzie komfort łączy się z wyrafinowaniem, a prezycyzja z zabawą. Tweed otrzymuje sprężystą formę, na pierwszy plan wysuwa się lekki jersey, a komplety zdobi już nie klasyczny melanż, tylko marynarskie paski. Kolekcja zdaje się być nieustannie w ruchu za sprawą jedwabnych chust, spódnic z rafii, sukienek do ziemi z koralikami i przypominających rybie łuski cekinów. Nie zabrakło również inspiracji odzieżą rekreacyjną, w której, jak na kurort przystało, kluczową rolę odgrywa kostium kąpielowy. Nakrycia głowy przypominające czepki, bikini noszone w komplecie ze spódnicami do kolan i kombinezon przypominający tradycyjny strój z lat 20. to kolejny przykład zgrabnego miksu wypoczynkowego szyku, ruchu i wolności, z których do dziś kojarzymy Chanel. View Gallery on the source website
Nie tylko klasyczna bandana. Małgorzata Socha udowadnia, że „folk scarf” to równie stylowy dodatek na wiosnę 2026
Bandana ma konkurencję. „Folk scarf” wraca do gry i – jak pokazuje Małgorzata Socha – potrafi wyglądać świeżo, stylowo i bardzo współcześnie.
Są dodatki, które pojawiają się co sezon w nowej odsłonie, ale zachowują swój charakter. Apaszka zdecydowanie do nich należy. Wiosną 2026 klasyczna bandana ustępuje miejsca bardziej wyrazistej wersji – „folk scarf”, czyli chustce inspirowanej motywami ludowymi. I jeśli ktoś miałby przekonać nas do tego trendu, to właśnie Małgorzata Socha. Jej stylizacja jest prosta, ale bardzo przemyślana. Denimowy total look, casualowa kurtka i sportowe sneakersy tworzą neutralną bazę, którą przełamuje apaszka z florystycznym wzorem. Efekt? Look, który balansuje między swobodą a stylowym twistem. View Burdaffi on the source website „Folk scarf” – mikrotrend, który dodaje charakteru W przeciwieństwie do minimalistycznych bandan, „folk scarf” opiera się na wzorze. Kwiaty, ornamenty, kontrastowe kolory – wszystko to sprawia, że apaszka przestaje być tylko dodatkiem, a zaczyna pełnić rolę głównego akcentu stylizacji. To też ukłon w stronę estetyki „slow fashion” i powrotu do rzeczy z charakterem. Widać wyraźnie, że moda odchodzi od sterylnej prostoty na rzecz detalu, który opowiada historię – nawet jeśli jest to tylko subtelne nawiązanie do folkowych inspiracji. View Burdaffi on the source website Jak stylizować „folk scarf”, żeby wyglądał nowocześnie? Najlepiej potraktować go jako kontrapunkt. Jeśli stylizacja jest casualowa – jeansy, T-shirt, kurtka – apaszka wprowadza element „dopowiedzenia”, który sprawia, że całość wygląda bardziej dopracowanie. Kluczowy jest sposób wiązania. Luźno wokół szyi, z delikatnie opadającymi końcami – jak u Sochy – daje najbardziej naturalny efekt. Można też zawiązać ją bliżej szyi, bardziej graficznie, jeśli chcemy uzyskać bardziej „fashionowy” vibe. Warto unikać nadmiaru innych mocnych dodatków. „Folk scarf” najlepiej działa solo – w duecie z prostymi formami i stonowaną paletą kolorów.
3 powody, dla których to serum zostało moim beauty ulubieńcem kwietnia. Cienkie włosy wyglądają po nim jak po blow dry
Przy cienkich włosach każde wygładzenie bywa ryzykiem – łatwo o efekt przeciążenia zamiast „tafli”. Dlatego do tego serum podeszłam ostrożnie. Po pierwszym użyciu wiedziałam już jednak, że zostanie ze mną na dłużej.
Jestem redaktorką beauty i jednym z największych przywilejów mojej pracy jest testowanie produktów zaraz po ich wejściu na rynek – a nierzadko nawet jeszcze przed premierą. Chociaż w kwietniu przetestowałam naprawdę sporo świetnych kosmetyków – przeczytacie o nich tutaj – miano mojego faworyta miesiąca zdecydowanie należy się marce L’Oréal Professionnel i serum wygładzającemu Keratin Alpha Sleek. Keratin Alpha Sleek: testowałam nową serię do włosów od L'Oreal Professionnel Jako posiadaczka cienkich włosów, które przez ostatnie lata miały dużą tendencję do wypadania, zawsze jestem ostrożna w wyborze kosmetyków do pielęgnacji włosów i skóry głowy. W tym wszystkim marka L’Oréal Professionnel jest jednak jedną z tych, które od lat budzą moje zaufanie. Wiem, że nie wszystkie linie są dla mnie – ze względu na zapach ubolewam nad tym, że Absolut Repair ma tendencję do obciążania moich włosów – ale zawsze chętnie testuję nowości. Gdy na rynku pojawiła się nowa fioletowa seria Keratin Alpha Sleek, wiedziałam, że muszę „położyć na niej swoje ręce”. Bo oprócz tego, że moje włosy są cienkie – co teoretycznie nie idzie w parze z produktami wygładzającymi – jednocześnie mocno się puszą i plączą. W serii znajdują się: szampon, maska, kuracja wygładzająca oraz ono – serum wygładzające. View Burdaffi on the source website Serum wygładzające Keratin Alpha Sleek Garść najważniejszych informacji na początek: serum należy nakładać na osuszone ręcznikiem, rozczesane włosy. Jego właściwości aktywują się pod wpływem ciepła, więc obowiązkowa jest tu suszarka lub szczotka do stylizacji. Ale jeśli nie używasz tego typu urządzeń na co dzień, nie musisz się martwić – działanie serum obejmuje mniej więcej 10 myć, więc nie jest to codzienna rutyna. Co ważne, produkt ma też właściwości termoochronne – do 230 stopni. Według producenta formuła serum Keratin Alpha Sleek wygładza włosy i daje efekt lustrzanego połysku. Moje odczucia? Wiem, że po jednym użyciu nie uzyskam od razu idealnej tafli, ale różnica z pewnością jest mocno odczuwalna. Trzy największe zalety, które zauważyłam już po pierwszym użyciu: moje włosy były sypkie i nie plątały się, były dociążone i bardziej podatne na stylizację, obłędny zapach – dla mnie wyczuwalny jako miękki, kremowy santal – utrzymywał się na nich cały dzień. View Burdaffi on the source website Sera dyscyplinujące do włosów Sera dyscyplinujące do włosów to ten rodzaj produktu, który polecam niemal każdemu. Skracają czas stylizacji, sprawiają, że fryzura wygląda na bardziej dopracowaną i jak z salonu, a przy regularnym stosowaniu mogą też realnie wspierać poprawę kondycji kosmyków. Rynek beauty oferuje dziś naprawdę sporo alternatyw – od klasycznych serów, przez olejki, aż po bardziej kremowe formuły, jak na przykład K18. View Burdaffi on the source website
Ten nowy thriller Netfliksa zapowiada jazdę bez trzymanki. Remake filmu na podstawie kultowej powieści już jutro w streamingu
„Człowiek w ogniu” to nowy serial Netfliksa, który przerabia kultową historię o Johnie Creasym, weteranie sił specjalnych walczącym o życie chronionej nastolatki. Premiera już jutro.
Netflix sięga po historię, która od lat działa na wyobraźnię widzów kochających kino akcji z emocjonalnym wątkiem. „Człowiek w ogniu” wraca 30 kwietnia 2026 w serialowej wersji. John Creasy znów staje na pierwszej linii, tyle że tym razem w Rio de Janeiro, a w roli głównej pojawia się Yahya Abdul-Mateen II. Zapowiedź sugeruje rytm thrillera, ale też większą uważność na psychologię bohatera. Rio de Janeiro zamiast Mexico City - jaki będzie serial „Człowiek w ogniu”? Nowa odsłona przenosi opowieść z Mexico City, znanego z filmu Tony’ego Scotta z 2004 roku, do Rio de Janeiro. To istotna zmiana, bo w serialu miasto ma być pokazane w pełnym spektrum: od faweli, przez codzienną przemoc, aż po zorganizowaną przestępczość. W tej scenerii historia ochroniarza nie jest tylko kolejną wariacją na temat zemsty, ale opowieścią o przetrwaniu i o tym, jak szybko prywatna misja potrafi zamienić się w sprawę, która wciąga całe otoczenie. W centrum pozostaje relacja, od której wszystko zależy: weteran sił specjalnych podejmuje się ochrony nastolatki. Z czasem więź między nimi staje się fundamentem opowieści, a późniejsze wydarzenia uderzają dokładnie w to, co najważniejsze. Ten rodzaj narracji ma w sobie coś z klasycznej dramaturgii: intensywność kina akcji spotyka się z intymnością dramatu, w którym stawką jest nie tylko życie, ale też zaufanie. Kyle Killen czyni z traumy oś fabuły Za serial odpowiada Kyle Killen i właśnie ta perspektywa wyraźnie ustawia ton produkcji: „Człowiek w ogniu” ma być reinterpretacją bardziej psychologiczną. W praktyce oznacza to mocniejszy akcent na PTSD, wewnętrzny konflikt i motyw odkupienia. Dla widzów, którzy lubią, gdy akcja ma sens emocjonalny, to obietnica czegoś więcej niż sprawnie zrealizowanych pościgów i strzelanin. Istotne jest też to, że serial bazuje na dwóch pierwszych książkach z cyklu A.J. Quinnella: „Man on Fire” (1980) oraz „The Perfect Kill”. To nie tylko ukłon w stronę literackiego pierwowzoru, lecz także sygnał, że format odcinkowy ma pozwolić rozwinąć tło postaci i napięcia, których kino często nie domyka w pełnej skali. W tej wersji Creasy nie ma być jedynie skuteczny. Ma być również popękany, nieoczywisty, uwikłany w konsekwencje własnej przeszłości. View oEmbed on the source website Obsada i data premiery: Netflix celuje w majówkowy seans Nowym Johnem Creasym zostaje Yahya Abdul-Mateen II, a na ekranie towarzyszą mu Billie Boullet, Alice Braga, Bobby Cannavale, Scoot McNairy oraz Paul Ben-Victor. Netflix pozycjonuje tytuł jako mieszankę thrillera, akcji i dramatu, co w praktyce często oznacza tempo charakterystyczne dla wysokobudżetowych premier platformy oraz nacisk na emocje. Kontekst jest czytelny: historia wraca na ekran po raz trzeci, a poprzednia adaptacja z 2004 roku, mimo mieszanych reakcji krytyków w momencie premiery, z czasem zyskała kultowy status. Film Scotta z Denzelem Washingtonem i Dakotą Fanning zarobił na świecie ponad 130 mln dolarów i do dziś bywa przywoływany jako punkt odniesienia dla intensywnych historii zemsty. Serial wchodzi więc do gry z wysokimi oczekiwaniami i z gotowym porównaniem, którego nie da się uniknąć. Premiera 30 kwietnia 2026 została ustawiona idealnie pod dłuższy weekend, a dzień później w ofercie platformy ma się pojawić także „Moja kochana panienka”. Netflix proponuje więc majówkę rozpiętą między adrenaliną a spokojniejszym tonem, ale to „Człowiek w ogniu” ma być tym tytułem, który narzuci tempo rozmowom o serialach na przełomie kwietnia i maja.
To będzie rok, który zmieni wszystko - właśnie zakończył się 7-letni cykl astrologiczny. Sprawdź, co to oznacza dla twojej przyszłości
Po siedmiu latach Uran kończy pobyt w Byku i wchodzi do Bliźniąt, otwierając kolejny, równie długi etap zmian. To astrologiczny reset - najbliższe 7 lat może okazać się kluczowe dla tego, jak pracujemy, uczymy się, budujemy relacje i odnajdujemy się w świecie nadmiaru informacji.
Stoimy przed jednym z najważniejszych momentów astrologicznych dekady. W 2026 roku kilka powolnych planet zmienia znaki, a to w astrologii zawsze oznacza zmianę większą niż jeden sezon czy jeden miesiąc. Neptun i Saturn wchodzą do Barana, symbolicznego punktu zero zodiaku, rozpoczynając nowe cykle. Uran kończy natomiast swój wieloletni pobyt w Byku i przenosi się do Bliźniąt. Brzmi abstrakcyjnie? W praktyce może być bardzo odczuwalne. Bo jeśli Uran w Byku przez ostatnie lata ruszał tematy bezpieczeństwa, pieniędzy, ciała, stabilności i wartości, to Uran w Bliźniętach dotknie czegoś znacznie bardziej codziennego: naszych myśli, decyzji, rozmów, informacji, technologii i sposobu, w jaki rozumiemy rzeczywistość. Innymi słowy: nie tyle zmieni się samo życie, ile sposób, w jaki będziemy je interpretować. Neptun i Saturn w Baranie: początek nowej ery Zanim Uran na dobre rozgości się w Bliźniętach, tłem dla 2026 roku będzie inny potężny układ. Neptun i Saturn wchodzą do Barana, czyli pierwszego znaku zodiaku. W astrologii Baran symbolizuje początek, impuls, działanie, odwagę, ale też konflikt, ego i potrzebę natychmiastowego ruchu. Neptun opuszcza Ryby po około 14 latach. To ważne, bo w Rybach czuł się „u siebie” – odpowiadał za duchowość, intuicję, marzenia, rozmycie granic i zbiorowe ideały. W Baranie ta energia robi się ostrzejsza. Z mistycznej mgły przechodzi w ogień działania. Może to oznaczać większą skłonność do idealizowania radykalnych decyzji, uświęcania walki o własną wizję świata albo przenoszenia duchowych i ideologicznych napięć na bardzo konkretne działania. Saturn w Baranie to z kolei początek nowego, blisko 30-letniego cyklu. Saturn jest planetą struktury, konsekwencji, odpowiedzialności i granic. W Baranie nie działa łagodnie – zmusza do budowania od zera, ale też do sprawdzenia, czy nasza odwaga ma realne podstawy. To nie jest energia „rób, co chcesz”. Raczej: „sprawdź, czy naprawdę umiesz unieść to, co zaczynasz”. Dlatego astrologicznie 2026 rok można czytać jak reset. Stary porządek traci aktualność, ale nowy jeszcze nie jest gotowy. To moment przejścia, w którym wiele osób może poczuć: coś się kończy, ale nie wiem jeszcze, co dokładnie się zaczyna. Uran w Bliźniętach: chaos w głowie czy nowa energia? 26 kwietnia Uran wszedł do Bliźniąt i pozostanie tam przez około siedem lat, aż do 2033 roku. To jeden z najbardziej elektryzujących tranzytów dekady, bo Bliźnięta odpowiadają za komunikację, informacje, naukę, język, media, technologie, codzienne decyzje i relacje z najbliższym otoczeniem. Uran w Bliźniętach nie pyta, czy jesteśmy gotowi. On po prostu przyspiesza proces myślenia. Zwiększa liczbę bodźców, informacji, możliwości i ścieżek wyboru. To może być czas genialnych pomysłów, rewolucji technologicznych, nowych form komunikacji i przełomów w mediach, edukacji czy sztucznej inteligencji. Ale dla układu nerwowego może to być wyzwanie. Jeśli już teraz czujesz przeciążenie, rozproszenie, chaos w głowie albo wrażenie, że trzeba podejmować decyzje szybciej, niż jesteś w stanie je przemyśleć – Uran w Bliźniętach może ten stan podkręcić. To nie będzie epoka jednej stabilnej prawdy. Raczej czas, w którym rzeczywistość będzie pokazywać więcej danych, więcej perspektyw i więcej sprzecznych komunikatów. Największe pytanie brzmi więc nie: „co się wydarzy?”, ale: „jak zachować własne centrum, kiedy wszystko wokół przyspiesza?”. To będzie przesunięcie akcentu z online do offline Bliźnięta są znakiem wyboru. Patrzą w jedną stronę, po chwili w drugą. Chcą wiedzieć, sprawdzać, porównywać, testować. Uran dodaje do tego nagłość, rewolucję i potrzebę wolności. W efekcie przez najbliższe lata możemy częściej zmieniać zdanie – nie z kaprysu, lecz dlatego, że zmieniać się będą dane, kontekst i nasze rozumienie sytuacji. To może być bardzo twórcze, ale też męczące. Łatwo będzie pomylić impuls z intuicją, a przeciążenie z „przeczuciem, że trzeba natychmiast wszystko zmienić”. Dlatego Uran w Bliźniętach wymaga strategii. Nie chodzi o kontrolowanie każdej zmiany, bo to raczej niemożliwe. Chodzi o zbudowanie własnego systemu podejmowania decyzji. Zanim powiesz „tak”, „nie”, „odchodzę”, „zaczynam od nowa”, „zmieniam wszystko” – warto sprawdzić, czy decyzja wynika ze świadomości, czy z przebodźcowania. Najważniejszą praktyką tego tranzytu może okazać się higiena informacyjna: mniej scrollowania, więcej notowania. Mniej natychmiastowych reakcji, więcej pauzy. Mniej życia w cudzych narracjach, więcej sprawdzania, co naprawdę jest moje. Co Uran w Bliźniętach oznacza dla każdego znaku zodiaku? Najdokładniej ten tranzyt warto czytać przez ascendent, bo to on pokazuje, w którym domu horoskopu pojawi się Uran. Ogólnie można jednak wskazać tematy, które mogą mocniej wybrzmieć u poszczególnych znaków. Baran może wejść w czas intensywnej komunikacji, nauki i nowych kontaktów. To dobry moment na pisanie, mówienie, rozwój w mediach i odważniejsze pokazywanie swoich pomysłów. Byk będzie porządkował temat pieniędzy, zarabiania i własnej wartości. Możliwe są nowe źródła dochodu, ale też większa potrzeba elastyczności finansowej. Bliźnięta będą w samym centrum tranzytu. To czas redefinicji tożsamości, stylu życia, wizerunku i sposobu, w jaki pokazują się światu. Rak może mocniej odczuwać potrzebę wyciszenia, pracy z podświadomością i ochrony układu nerwowego. To etap porządkowania wewnętrznego chaosu. Lew może przeżyć rewolucję w przyjaźniach, grupach, projektach i marzeniach na przyszłość. Pojawią się nowe środowiska i ludzie, którzy otwierają głowę. Panna może doświadczyć zmian w karierze i sposobie definiowania sukcesu. Uran może popchnąć ją w stronę nowych kompetencji, technologii i mniej oczywistych ścieżek zawodowych. Waga może poczuć potrzebę zmiany perspektywy: przez podróże, naukę, publikowanie, rozwój duchowy lub intelektualny. To czas wyjścia poza stare przekonania. Skorpion będzie pracować z tematami zaufania, intymności, wspólnych pieniędzy i emocjonalnych zależności. Uran może pokazać, gdzie potrzebna jest większa wolność. Strzelec może przejść transformację w relacjach. Partnerstwa, związki i współprace będą wymagały nowego języka i większej elastyczności. Koziorożec może zmieniać codzienne rytuały, pracę, zdrowie i organizację dnia. To dobry czas na wyjście z nawyków, które kiedyś pomagały, a dziś ograniczają. Wodnik może poczuć przypływ kreatywności, romansu i potrzeby ekspresji. To tranzyt sprzyjający twórczości, widoczności i eksperymentom. Ryby mogą przechodzić zmiany w domu, rodzinie i poczuciu zakorzenienia. Uran może przynieść potrzebę większej niezależności w życiu prywatnym. Najmocniej poczują to znaki zmienne i kardynalne Wejście Urana do Bliźniąt szczególnie poruszy znaki zmienne: Bliźnięta, Pannę, Strzelca i Ryby. To one mogą najmocniej odczuwać przyspieszenie, zmianę planów i konieczność elastycznego reagowania na nowe okoliczności. Jednocześnie Neptun i Saturn w Baranie uruchamiają znaki kardynalne: Barana, Raka, Wagę i Koziorożca. To dla nich temat nowego początku, odpowiedzialności i resetu struktur może być szczególnie silny. Znaki ognia i powietrza – Baran, Lew, Strzelec, Bliźnięta, Waga i Wodnik – mogą z kolei stać się nośnikami nowych idei. To one najłatwiej złapią tempo zmian, jeśli nie spalą się w nadmiarze impulsów. Co robić w czasie „wielkiego resetu”? Astrologicznie okres przed pełnym wejściem w nowe cykle warto potraktować jako czas domykania. Nie chodzi o bierne czekanie, ale o mądre porządkowanie przestrzeni przed zmianą. W praktyce warto finalizować niedokończone sprawy, rozliczać zobowiązania, zamykać stare rozmowy i sprawdzać, które przekonania nie są już aktualne. To dobry moment, by zadać sobie pytanie: co naprawdę chcę zabrać ze sobą w kolejne lata, a co było tylko częścią starej wersji mnie? Uran w Bliźniętach będzie zachęcał do nowych decyzji, ale nie każda myśl wymaga natychmiastowego działania. Nie każda ekscytacja jest znakiem. Nie każda wątpliwość oznacza, że trzeba wszystko rzucić. Czasem największą rewolucją będzie nie szybka decyzja, ale umiejętność wytrzymania napięcia między „już nie chcę po staremu” a „jeszcze nie wiem, jak ma być po nowemu”. To nie koniec stabilności. To koniec starych sposobów rozumienia świata Najbliższe lata mogą być chaotyczne, ale nie muszą być destrukcyjne. Uran w Bliźniętach może przynieść intelektualne przebudzenie, nowe języki komunikacji, przełom w technologii i zupełnie inne podejście do decyzji. Neptun i Saturn w Baranie dodadzą do tego poczucie, że zaczynamy coś większego – nie tylko prywatnie, ale też zbiorowo.
Ten thriller był hitem Netfliksa w prawie 50 krajach. Ten thriller to adaptacja głośnego bestsellera z Jakubem Gierszałem
„Kolory zła: Czerwień”, adaptacja bestselleru Małgorzaty Oliwii Sobczak, podbiła widownię na całym świecie. Mroczne Trójmiasto, niepokojące zbrodnie i gęsta atmosfera sprawiły, że film szybko stał się jednym z najchętniej oglądanych tytułów Netfliksa.
„Kolory zła: Czerwień” to film, który wychodzi poza ramy klasycznego thrillera kryminalnego, skupiając się na konsekwencjach traumy i długotrwałej straty. Mroczne Trójmiasto pełni tu rolę tła dla wydarzeń sprzed lat, które wciąż wpływają na życie bohaterów. Po seansie zostaje raczej refleksja niż dreszcz — i poczucie, że to opowieść, która chce być wysłuchana, nie tylko obejrzana. „Kolory zła: Czerwień”: polski film hitem w 48 krajach "Kolory zła: czerwień" stały się jednym z największych hitów Netflixa, osiągając 32 mln godzin oglądania na całym świecie. Polska produkcja była hitem w 48 krajach! Film „Kolory zła: Czerwień”, oparty na bestsellerowej powieści Małgorzaty Oliwii Sobczak, podbił serca widzów nie tylko w Polsce, ale i na całym świecie. To pierwsza część cyklu kryminalnego, który wciąga mroczną atmosferą Trójmiasta oraz skomplikowaną psychologią postaci. Adaptacja thrillera psychologicznego przenosi widzów w mroczny świat sopockiego kurortu, gdzie brutalne morderstwa sprzed lat ponownie wychodzą na jaw. Prokurator Leopold Bilski staje przed wyzwaniem rozwiązania zagadki sprzed 17 lat, a każda kolejna ofiara zbliża go do nieuniknionej tragedii. „Kolory zła: Czerwień”: utrata bliskiej osoby i toksyczne relacje rodzinne W wywiadzie dla ELLE Polska, Sobczak wyjaśnia, że powieść jest wynikiem jej fascynacji ludzką naturą i złem, które może się wyzwolić w wyniku niewielkich, ale istotnych bodźców. Porusza także trudne tematy, jak utrata bliskiej osoby i toksyczne relacje rodzinne. Pisarka przyznaje, że książka zawiera emocjonalnie trudne wątki, związane z traumą, której doświadcza główna bohaterka, sędzia Helena Bogucka, matka, która przeżywa tragedię utraty dziecka. Kiedy Sobczak pisze o tej postaci, jest to dla niej bardzo osobiste, ponieważ sama była w ciąży w czasie pracy nad książką. Autorka ujawnia również, że fabuła opiera się na nierozwiązanej sprawie kryminalnej z 1998 roku, a część postaci, jak Kazar, ma odniesienia do prawdziwych osób z trójmiejskiego półświatka mafijnego. Jak autorka książki ocenia film? Relacje międzyludzkie i toksyczne związki, takie jak te w rodzinie Boguckich, to kolejne ważne elementy książki, które mają swoje źródło w trudnych doświadczeniach z dzieciństwa. Sobczak mówi o wpływie, jaki miała na nią miłość i jej brak w dzieciństwie, oraz jak to mogło wpłynąć na wybory bohaterów powieści. Co do adaptacji filmowej, autorka wyraża zadowolenie z doboru obsady. Maja Ostaszewska idealnie wcieliła się w rolę matki, która zmaga się z niewyobrażalnym bólem, a Jakub Gierszał, choć początkowo niespodziewany wybór, doskonale oddał postać zagubionego prokuratora. Zosia Jastrzębska, odgrywająca rolę Moniki Boguckiej, również spełniła wszystkie oczekiwania. „Kolory zła: Czerwień”: gdzie obejrzeć? Film jest dostępny na platformie Netflix Polska.