Choć nic nie pobije jej roli Bellatrix Lestrange, to te 5 filmów z Heleną Bonham Carter musisz zobaczyć, jeśli kochasz „Harry’ego Pottera”
Helena Bonham Carter jest jedną z najbardziej rozpoznawalnych aktorek, dzięki niezapomnianym kreacjom i wieloletniej współpracy z Timem Burtonem. Choć widzowie znają ją m.in. z „Harry’ego Pottera”, te filmy pokazują jej inne oblicze.
Niewiele aktorek potrafi łączyć ekscentryczność z wyrafinowaną wrażliwością tak jak Helena Bonham Carter. Ikona brytyjskiego kina fascynuje swoimi nieoczywistymi wyborami ról, stylizacjami, które wychodzą poza ramy konwencjonalnej elegancji, oraz aktorskim warsztatem. Chociaż Helena Bonham Carter pochodzi z bardzo wpływowej brytyjskiej rodziny (jest prawnuczką brytyjskiego premiera i córką dyrektora banku), to w dzieciństwie musiała zmagać się z wieloma trudnościami. Kiedy miała pięć lat, przeżyła załamanie nerwowe matki, później w wieku 13 lat jej ojciec przeszedł operację guza mózgu. “Podczas operacji guza mózgu dostał wylewu i wrócił do domu sparaliżowany. Kiedy doszedł do siebie, odbył ze mną poważną rozmowę. Powiedział coś, czego nie zapomnę do końca życia: że od tej chwili powinnam wziąć życie we własne ręce i robić to, co chcę, a nie to, czego się ode mnie wymaga. Miałam wtedy 13 lat - mówiła w wywiadzie dla Harper's Bazaar. Te doświadczenia sprawiły, że musiała nauczyć się samodzielności. I tak wygrała konkurs recytatorski, a pieniądze z wygranej przeznaczyła na umieszczenie swojego zdjęcia w agencji, która znajdowała nowe twarze do filmów. Dwa lata później Helena trafiła do reklamy sprzętów hi-fi, a po ukończeniu 17 lat rozpoczął się nowy okres w jej życiu. Helena Bonham Carter filmy - od czego się zaczęło? Helena Bonham Carter zadebiutowała na wielkim ekranie w filmie „Lady Jane” gdzie zagrała tytułową Jane. Jednak to rola w filmie „Pokój z widokiem” duetu Merchant-Ivory przyniosła jej międzynarodową sławę, a krytycy dostrzegli jej osobowość. Kariera Heleny nabierała tempa. W 1990 roku pojawiła się u boku Mela Gibsona i Glenn Close w filmowej adaptacji „Hamleta” Williama Szekspira. Helena szybko udowodniła, że jej ambicje sięgają daleko poza role uroczych i subtelnych bohaterek. W latach 90. pojawiła się u boku Woody’ego Allena w „Jej wysokość Afrodyta”, a w 1998 roku za rolę w filmie „Miłość i śmierć w Wenecji” otrzymała swoją pierwszą nominację do Oscara. I choć po 40 latach na ekranie nie sposób wymienić wszystkich filmów, w których Helena Bonham Carter zachwyca swoją grą, jest kilka ról, których po prostu nie można przegapić. Te pięć tytułów najlepiej pokazuje jej talent, ekscentryczność i wrażliwość, które uczyniły ją ikoną kina. To filmy, w których aktorka błyszczy zarówno w scenach kipiących od emocji, jak i tych bardziej stonowanych, a jej obecność na ekranie sprawia, że każda scena zapada w pamięć. „Fight Club” - bunt, chaos i kultowa Marla Singer W „Fight Club” (pol. „Podziemny krąg”) Helena Bonham Carter wciela się w Marlę Singer, kobietę pełną sprzeczności, ironii i nieprzewidywalności. Marla to postać, która jednocześnie intryguje i irytuje, wprowadzając w świat filmu niepokój i chaos. Obok Edwarda Nortona i Brada Pitta, Helena tworzy chemiczny trójkąt pełen napięć i sprzecznych emocji. Jej Marla to bohaterka, która nie szuka akceptacji i wcale jej nie potrzebuje - jest zbyt prawdziwa, by schować się w bezpiecznych ramach. To rola, w której aktorka pokazuje, że potrafi balansować między groteską a bolesną prawdą o samotności i frustracji współczesnego człowieka. Nawet po latach scena, w której Marla pojawia się w życiu protagonisty, wciąż jest elektryzująca i nie daje widzowi odetchnąć. Ten film z Heleną Bonham Carter można zobaczyć na HBO Max oraz Amazon Prime Video. „Sweeney Todd: Demoniczny golibroda z Fleet Street” - musical zatopiony w mroku i czarnym humorze Bonham Carter w roli Mrs. Lovett zabiera widza w mroczny świat Tima Burtona, gdzie humor i groza idą w parze. Jej postać, początkowo zabawna i sprytna, szybko ujawnia złożoność charakteru: ambicje, lęki, pragnienie miłości i akceptacji. W duecie z Johnnym Deppem Helena tworzy duet pełen napięcia, ironii i magnetyzmu scenicznego. Jej wykonania musicalowe to pokaz wrażliwości wokalnej i aktorskiej, gdzie każde słowo i gest buduje napięcie i emocje. Mrs. Lovett staje się w tym filmie symbolem kobiecej siły wbrew trudnościom i moralnym dylematom. Bonham Carter pokazuje, że muzyka może być zarówno zabawnym przerywnikiem, jak i narzędziem do opowiadania mrocznej, porywającej historii. Ten muzyczny horror, który można polecić tylko zażartym fanom Burtona widzowie mogą zobaczyć na platformie Amazon Prime Video. „Jak zostać królem” - subtelność i siła w cieniu historii W nagradzanym dramacie historycznym Helena Bonham Carter wciela się w Królowę Elżbietę, matkę Jerzego VI. Jej postać wnosi do filmu ciepło, dystans i niezbędną równowagę w świecie pełnym polityki, napięć i oczekiwań. Helena potrafi w subtelny sposób przekazać ogrom emocji w najdrobniejszych gestach i spojrzeniach. Każda scena, w której pojawia się na ekranie, buduje głębię relacji rodzinnych i ukazuje, jak ważne jest wsparcie w chwilach próby. Jej kreacja nie przytłacza protagonisty, a raczej wzmacnia historię i nadaje jej emocjonalną prawdę. To przykład jej talentu do grania ról stonowanych, pełnych powagi i wrażliwości, które jednak zapadają w pamięć widza na długo. „Jak zostać królem” z przepiękną i intrygującą Heleną Bonham Carter jest dostępny na Amazon Prime Video. „Jedno życie” (ang. „One Life”) - wrażliwość i dojrzałość w obliczu historii W tej biograficznej opowieści Helena Bonham Carter gra wspierającą matkę dziennikarza Nicholasa Wintona, który uratował setki żydowskich dzieci w czasie II Wojny Światowej przed eksterminacją. Jej bohaterka wnosi do filmu spokój, empatię i emocjonalną prawdę, będąc tym, co spaja dramatyczną narrację w spójną całość. Aktorka pokazuje tu pełnię dojrzałości i subtelności, balansując między refleksją a autentycznym współczuciem. Każda scena z jej udziałem wprowadza widza w świat emocji, który jest ludzki i prawdziwy, a jednocześnie inspirujący. To rola, w której Helena nie błyszczy w widowiskowy sposób, lecz pozostawia trwały ślad w pamięci odbiorcy, pokazując, że potrafi grać zarówno spektakularnie, jak i spokojnie. A do tego udowadnia, że w nas kobietach drzemie niesamowita siła i nieugiętość, zwłaszcza jeśli chodzi o dzieci. Te poruszający film z genialną rolą Anthonego Hopkinsa widzowie mogą odszukać w katalogach Amazon Prime Video. „Harry Potter” (seria) - szaleństwo i mrok Bellatrix Lestrange Bellatrix Lestrange to postać, która w serii „Harry Potter” stała się ikoną zła i szaleństwa. Helena Bonham Carter wprowadza do roli mroczny magnetyzm, szaleńczą energię i nieprzewidywalność. Jej Bellatrix jest jednocześnie przerażająca i fascynująca, wprowadzając element grozy i dramatyzmu do całej opowieści o świecie czarodziejów. Aktorka pokazuje tu, że potrafi nie tylko grać role dramatyczne i poważne, ale też w pełni oddać się fantastyce i kreować bohaterki pamiętane przez pokolenia widzów. Jej ekspresja, gesty i spojrzenia czynią z Bellatrix postać, której nie da się zapomnieć. Wszystkie części „Harrego Pottera” są dostępne dla fanów szalonej Bellatrix Lestrange na HBO Max. Helena Bonham Carter i Tim Burton: duet w życiu i na ekranie Chyba żadna inna współpraca w historii kina nie wpłynęła na wizerunek Bonham Carter bardziej niż jej wieloletnia relacja zawodowa i prywatna z Timem Burtonem. Wspólnie stworzyli ikoniczny duet, którego filmy na dobre wpisały się w historię kina. Zaczęło się od mrocznej i surrealistycznej „Planety małp” (2001), gdzie Helena wcieliła się w Ari, postać małpy buntującej się przeciwko opresyjnemu reżimowi. Jednak prawdziwy kunszt jej aktorskiego talentu z wizją Burtona można zobaczyć w „Gnijącej pannie młodej” (2005), gdzie jej charakterystyczny głos tchnął życie w gotycką, animowaną bohaterkę. Nie możemy nie wspomnieć o fantastycznej roli Heleny Bonham Carter jako Królowej Kier w „Alicji w Krainie Czarów” oraz „Alicji po drugiej stronie lustra”, gdzie zagrała u boku Johnny’ego Deppa. Z Timem Burtonem nie tylko łączyły aktorkę projekty zawodowe. Helena była muzą reżysera od momentu wspólnej pracy przy “Planecie małp”. To była wzajemna fascynacja, która sprawiła, że stworzyli wiele wspaniałych produkcji oraz rodzinę. Choć nigdy nie zalegalizowali swojego związku, owocem ich miłości jest dwójka dzieci: syn Billy Raymond Burton, urodzony w 2003 roku, oraz córka Nell Burton, która przyszła na świat w 2007 roku. Helena Bonham Carter i Tim Burton niezwykle cenili sobie indywidualność i przestrzeń do kreatywnej pracy. Mieszkali w dwóch oddzielnych, połączonych domach w Londynie. W wywiadach Bonham Carter często wspominała o tym specyficznym układzie, tłumacząc, że pozwalał im zachować pewien dystans, który sprawiał, że ich relacja nie była zbyt przytłaczająca. Dzieci wychowywali w atmosferze artystycznej swobody, a Helena często mówiła o tym, jak wielką radość daje jej macierzyństwo. Pomimo popularności para dbała o to, by chronić prywatność dzieci, trzymając je z dala od medialnego szumu. Niestety, po 13 latach wspólnego życia Carter i Burton ogłosili rozstanie w 2014 roku. Choć decyzja ta była trudna, oboje podkreślali, że pozostają w dobrych stosunkach, głównie ze względu na dobro swoich dzieci. “Przystosowanie się do nowych warunków zajęło nam trochę czasu. (...) Na początku przyzwyczajenie się do tego, że nie ma dzieci w pobliżu kiedy dzielicie opiekę, jest okropne. Okrucieństwo rozwodu jest niezwykłe. Ale potem dochodzisz do punktu, w którym myślisz - Och, mam ten tydzień wolny” - mówiła aktorka w rozmowie z “The Guardian”. Bonham Carter w późniejszych wywiadach wyznała, że mimo zakończenia związku, wciąż darzy Burtona ogromnym szacunkiem i podziwem, zarówno jako reżysera, jak i ojca ich dzieci. Helena Bonham Carter: ekstrawagancja w duchu vintage Helena Bonham Carter nigdy nie ulegała modowym trendom. Przez lata aktorka była wierna strojom podkreślającym osobowość. Jej styl oscyluje między gotycką ekstrawagancją, a vintage'ową nonszalancją. Na czerwonym dywanie Bonham Carter często wybiera suknie, które przypominają kreacje ze snów - dramatyczne, bogate w detale i odważne w formie. Znana jest z zamiłowania do asymetrycznych fasonów, wielowarstwowych sukni i koronek, które czerpią inspirację z różnych epok. Była muzą Vivienne Westwood, jednej z najodważniejszych kreatorek brytyjskiej mody, co doskonale wpisuje się w jej buntownicze podejście do stylu. W wywiadach aktorka podkreśla, że ubiera się tak, jak czuje, zaś jej wybory często wynikają z chęci zabawy i eksperymentowania z modą. Na przykład na rozdanie Złotych Globów w 2011 roku aktorka przyszła w parze niepasujących butów, co stało się jednym z najbardziej komentowanych modowych momentów wieczoru. Sama Bonham Carter wspomniała, że „nigdy nie próbowała wyglądać klasycznie pięknie”. Dla niej liczy się indywidualizm i komfort, a nie wpisywanie się w normy. Poza czerwonym dywanem jej styl jest równie ekscentryczny i swobodny. Aktorka często wybiera warstwowe, luźne stroje vintage, które łączy z ekstrawaganckimi dodatkami - kapeluszami, wielkimi okularami przeciwsłonecznymi. Jej fryzura często przypomina artystyczny nieład, co oddaje osobowość aktorki. Aktorka również otwarcie przyznaje, że zawsze fascynowało ją to, co inne, nietypowe. Jej garderoba, składająca się z teatralnych, vintage'owych kreacji, jest równie nieprzewidywalna jak jej wybory aktorskie. I właśnie za to uwielbiamy Helenę Bonham Carter.
To Polskie uzdrowisko zachwyciło zagranicznych turystów. Jest jednym z najładniejszych w Europie
Uzdrowisko położone w górach Izerskich zaskakuje wyjątkowym klimatem i zachwyca zagranicznych turystów. Oto, dlaczego warto dopisać je do listy wakacyjnych miejsc wartych odwiedzenia.
Polska może pochwalić się wieloma urokliwymi miejscami, a jednym z nich jest Świeradów-Zdrój. Ta malownicza miejscowość położone w sercu Sudetów Zachodnich jest coraz częściej wymieniane w rankingach najpiękniejszych miejsc uzdrowiskowych w Europie. Otoczone górami, lasami oraz licznymi atrakcjami, stanowi idealne miejsce na wypoczynek o każdej porze roku. Dolnośląska perełka doceniona w Europie Świeradów-Zdrój to urocza miejscowość w sercu Gór Izerskich (nie tak popularnych jak Tatry, a bardzo przystępnych dla lubiących spacery turystów). Uzdrowisko opiera się na lokalnych wodach zdrojowych, w których można się wykąpać, napić ze źródła i zażyć inhalacji. Samo uzdrowisko ma prawie 250 lat, a jego działalność rozpoczęła się jeszcze w XIX wieku. Do 1973 roku było to samodzielne uzdrowisko, które powstało z osady założonej przez czeskich uchodźców religijnych w XVII wieku. W latach 60. doceniono pochodzącą stamtąd wodę zdrojową „Czerniawiankę”, która według badań oczyszcza organizm z metali ciężkich i obniża poziom cukru we krwi. Mimo upływu lat, zachowało dawny klimat. Drewniane stropy spacerowej hali, doskonale zachowane kafelki, wyjątkowa architektura sąsiadujących ze sobą budynków. Brak tu jarczmarnego klimatu, sklepów z wątpliwej jakości pamiątkami i billboardów przykrywających elewacje. Samo uzdrowisko, do którego przyjeżdża coraz więcej turystów spoza Polski, to kompleks zabytkowych budynków z Domem Zdrojowym w samym centrum. Drewniana Hala Spacerowa wykonana jest z drewna modrzewiowego i można w niej kupić lokalne rzemiosło. Uzdrowisko Świeradów-Zdrój - co oferuje? Świeradów-Zdrój słynie ze swoich leczniczych wód mineralnych, radonowych i borowinowych, które od lat przyciągają osoby szukające zdrowotnych kuracji. Bogata oferta uzdrowiskowa to jednak tylko część atrakcji tego miejsca. W Świeradowie można skorzystać z profesjonalnych zabiegów rehabilitacyjnych, spa, a także z relaksujących masaży i innych form pielęgnacji. Dla miłośników aktywnego wypoczynku czekają liczne trasy spacerowe, rowerowe i narciarskie, a górska kolejka gondolowa na Stóg Izerski umożliwia wygodny dostęp do niesamowitych widoków. Jeśli cenisz mniej popularne miejsca na krótki wypoczynek, warto rozważyć podróże po Polsce, a uzdrowisko w Świeradowie-Zdroju wpisać na listę trzech najlepszych destynacji. Cisza, spokój i pięknie zachowana, oryginalna architektura tworzą tu wyjątkowy klimat. To nowe polskie uzdrowisko zachwyci miłośników włoskich miast. Nazywane jest "polską Wenecją"
Nowy model męskości? Raczej stary problem w nowym opakowaniu. Kim jest „samiec sigma”?
Samotnik, który gardzi społecznymi układami, ale wciąż chce być podziwiany. Samiec sigma to z pozoru alternatywa dla Alfy i Bety, a w praktyce – nowy kostium dla tej samej toksycznej postawy.
Sigma udaje indywidualistę, ale tak naprawdę chodzi o kontrolę Termin ten spopularyzował Theodore Robert Beale – amerykański pisarz science fiction, dumny chrześcijański nacjonalista, mizogin i rasista, który publicznie głosi, że czarni mężczyźni są genetycznie bardziej skłonni do przemocy, a kobiety nie powinny mieć prawa głosu. W swoich wpisach na blogu twierdzi nawet, że feminizm to destrukcyjna "żydowska ideologia", gorsza nawet od nazizmu. To właśnie Beale, w 2010 roku, zaproponował swoją „hierarchię socjoseksualną”, w której, oprócz znanych nam już Alf i Bet, pojawił się samiec Sigma – outsider, który niby nie gra według społecznych zasad, ale i tak wygrywa. Czyli, de facto, nie unika rywalizacji, tylko manipuluje nią na swoich zasadach. Sigma często "lubi kobiety", ale jednocześnie gardzi nimi – jest równie seksistowski co klasyczny Alfa, tylko w bardziej subtelny sposób. Sigmy często kreują się na bardziej świadomych, odłączonych od społeczeństwa indywidualistów, którzy gardzą "płytkością" świata wokół nich. Jednak ich krytyczne podejście do rzeczywistości, zamiast być formą konstruktywnego dystansu, bardzo często przeradza się w wywyższanie siebie i pogardzanie innymi. Sigma nie domaga się publicznej uwagi, ale paradoksalnie – oczekuje podziwu za swoją postawę outsidera. To nic innego jak nowa wersja starego problemu: toksycznej męskości, która ubiera się w bardziej współczesne, indywidualistyczne szaty, ale nadal opiera się na dominacji, wyższości i braku szacunku do innych. Jak rozpoznać (i unikać) samca Sigma? Na pierwszy rzut oka: pociągająca mieszanka chłodu, intelektu i nieprzystępności. Sigma wydaje się niezależny, jakby żył poza systemem. Unika głębszych więzi, bo uważa emocje za słabość. Kobiety często łapią się na ten pozór głębi, ale szybko okazuje się, że Sigma oferuje tylko frustrację – bo w jego świecie wszystko kręci się wokół jego zasad i jego potrzeb. Na co uważać? Brak inicjatywy i unikanie zobowiązań. Sigma nie pisze pierwszy, nie proponuje spotkań, a jeśli już – wszystko ma odbywać się na jego zasadach i w jego rytmie. Dystans emocjonalny. Kiedy próbujesz pogłębić relację, zmienia temat, ironizuje lub sugeruje, że „nie lubi dram”. W rzeczywistości to sposób na unikanie bliskości i odpowiedzialności. Mikro-manipulacje. Nie wydaje poleceń, ale daje do zrozumienia, że coś mu nie pasuje – subtelne komentarze podważające twoje decyzje, styl, priorytety. Zero kompromisów. Jeśli relacja obraca się tylko wokół jego planów, stylu życia, preferencji i filozofii, to znak ostrzegawczy. Aura wyższości. Często w rozmowach przemyca pogardę dla innych: „przeciętnych ludzi”, „owiec”, „normalsów”. To sygnał, że jego „indywidualizm” to raczej narcyzm pod płaszczykiem pseudo-filozofii. Na pocieszenie możemy jedynie powiedzieć, że nie wszystko w Internecie wymaga traktowania poważnie. Na Reddicie użytkownicy wyśmiewają sigmowe schematy w wątkach typu r/justsigmaThings, zestawiając coachingowe banały z absurdalnymi sytuacjami: „Sigma nie gotuje – Sigma je surowy ryż, bo nie potrzebuje przyjemności, tylko paliwa”. Jak powiedział dziennikarzowi The Guardian Don Caldwell, redaktor naczelny portalu Know Your Meme, który śledzi kulturę memów: „Powiedziałbym, że w 90% przypadków [ten termin] jest używany ironicznie, w żartobliwy sposób”. Niemal natychmiast po tym, jak samiec sigma stał się viralem w 2021 roku, „ludzie zaczęli go memować, bo uznali tę koncepcję za naprawdę śmieszną i głupią”, mówi Caldwell. I dobrze. Nie każda toksyczna poza zasługuje na analizę. Niektóre wystarczy wyśmiać.
Zapomnijcie o retinolu i ceramidach. TikTok już okrzyknął ten składnik hitem pielęgnacji 2025
Naprawdę trudno przedrzeć się przez ocean internetowych polecajek (zwłaszcza że część została opłacona przez koncerny). Dlatego najlepiej sugerować się nauką, bo ta, także w kwestii beauty poszła niesamowicie do przodu. I tu dermatolodzy zgadzają się z tiktokowymi wyroczniami. Ten składnik będzie niepodzielnie rządził w 2015.
W tym artykule: Komórki macierzyste — efekty Jak wybrać krem z komórkami macierzystymi? Kremy z komórkami macierzystmi — opinie W 2025 r. porzucimy kosmetyki z retinolem czy peptydami na rzecz specyfików z komórkami macierzystymi. Dlaczego? Bo mają działanie poparte 40-letnimi badaniami, a na efekty nie trzeba długo czekać. Ich supermoc? Zdolność do autoregeneracji, co skutkuje zagęszczeniem skóry, poprawą owalu i napięcia skóry. Tylko na co zwracać uwagę, testując produkty z tym składnikiem? Oto składnik lepszy niż retinol. 4 sera, które odbudowują włókna kolagenowe i spłycają zmarszczki bez podrażnień „W celu zachowania właściwej funkcji ochronnej skóry przed niekorzystnym wpływem czynników środowiskowych konieczne jest utrzymanie właściwego zdrowia skóry. Jest to możliwe dzięki zachowaniu homeostazy mikrobiomu skóry oraz ochronie i stymulacji odnowy skóry, w tym komórek macierzystych” - pisze Claudia Musiał w książce „Rola komórek macierzystych we współczesnej medycynie estetycznej i kosmetologii”. Na szczęście nie musimy znać wszystkich medycznych zawiłości, by cieszyć się z efektów, jakie dają komórki macierzyste. Komórki macierzyste — efekty Badania jednoznacznie udowadniają, że komórki macierzyste mogą przyczynić się zarówno do ochrony, jak i regeneracji skóry. Dodatkowo ekstrakt z komórek macierzystych jabłka wykazał właściwości antyoksydacyjne, stymulując ekspresję genów, które odgrywają ważną rolę w regulacji, wzroście i proliferacji komórek. Dermatolodzy „błagają”, żeby nie używać tych dwóch kosmetyków razem. Kontrowersyjny trend z TikToka postarza i powoduje przebarwienia <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/64/2024/11/dermatolodzy-blagaja-zeby-nie-uzywac-tych-dwoch-kosmetykow-razem-kontrowersyjny-trend-z-tiktoka-postarza-i-powoduje-przebarwienia-d9cb307.jpg" width="591" height="700" alt="Dermatolodzy „błagają”, żeby nie używać tych dwóch kosmetyków razem. Kontrowersyjny trend z TikToka postarza i powoduje przebarwienia" title="Dermatolodzy „błagają”, żeby nie używać tych dwóch kosmetyków razem. Kontrowersyjny trend z TikToka postarza i powoduje przebarwienia" /> „Testy kliniczne przeprowadzone na grupie kobiet w wieku 37-64 lat wykazały redukcję zmarszczek o 7% w ciągu dwóch tygodni i 15% w ciągu miesiąca. Z kolei badanie z użyciem komórek macierzystych szafranu na grupie kobiet 50+ poskutkowało poprawą funkcji bariery ochronnej skóry poprzez: istotne zmniejszenie transepidermalnej utraty wody (TEWL) między dniem 16 a 29; wygładzenie skóry między dniem 15 a 29; istotne nawilżenie skóry w dniu 29 w porównaniu do dnia 1” - czytamy w artykule „Plant stem cells culture — a new tool for skin protection and regeneration” Łukasza Kazmierskiego i Szymona Roszkowskiego z Collegium Medicum Uniwersytetu im. Mikołaja Kopernika w Toruniu. Jak wybrać krem z komórkami macierzystymi? Zanim wydamy pół pensji na produkty z komórkami macierzystymi, zwróćmy uwagę na kilka rzeczy. Przede wszystkim weźmy pod lupę stężenie składników aktywnych i sposób ich pozyskania. Warto pamiętać, że kosmetyk musi także posiadać zaawansowaną technologicznie zdolność do wnikania w najgłębsze warstwy skóry i być przeznaczony do naszego typu cery. Spróbujmy także zastanowić się, jaki efekt chcemy uzyskać: czy bardziej zależy nam na odwróceniu procesów starzenia, czy wyrównaniu kolorytu cery? Na szczęście na drogeryjnych półkach możemy znaleźć propozycje w różnych widełkach cenowych. A jeśli czeka nas większe wyjście, skuśmy się na zabieg gabinetowy. Z takich terapii korzysta między innymi Margot Robbie. View Burdaffi on the source website Kremy z komórkami macierzystmi — opinie Produkty z komórkami macierzystym już teraz cieszą się wielką popularnością wśród kobiet w różnym wieku. "Stosuję go dopiero miesiąc, ale już czuję różnicę. Skóra jest bardzo przyjemna w dotyku, nawilżona i wygładzona. Nie wyskoczyła żadna reakcja skórna na AZS, co doceniam podwójnie! Jeśli chodzi o spłycenie zmarszczek, to rewelacji nie ma, ale skóra jest w lepszej kondycji i lepiej się prezentuje". "Rano twarz jest nawilżona, zregenerowana, odprężona. Zdecydowanie jestem na tak!"
Mówili o niej "czarownica" i "królowa puszczy". "Simona Kossak" – recenzja filmu o słynnej biolożce, która wybrała życie na odludziu [FPFF w Gdyni]
Jej kruk Korasek kradł pieniądze i atakował rowerzystki. Szczurzycy Kanalii pomagała walczyć z agorafobią. Żywa natura ciekawiła Simonę Kossak bardziej niż martwa, uwieczniona na płótnach przez jej ojca, dziadka i pradziada. Fragment niezwykłej biografii biolożki pokazuje dziś Adrian Panek, a między grającymi główne role aktorami – Sandrą Drzymalską i Jakubem Gierszałem – tworzy się na ekranie organiczna chemia, za którą widz podąża do samego końca.
Simona Kossak postanowiła walczyć o siebie, bo nikt wcześniej o nią nie zawalczył. Chyba że dla żartu, o czym przekonujemy się już na początku filmu w reż. Adriana Panka. Jak wiemy z biografii biolożki i profesorki nauk leśnych („Simona” Anny Kamińskiej [Wydawnictwo Literackie] czy „Moje życie z Simoną Kossak” Lecha Wilczka [Marginesy]) czy dokumentów (nagradzanym „Simona” w reż. Natalii Korynckiej-Gruz), walka z systemem i ludźmi za nim stojącymi, niestety nie kończyła się do kresu jej życia. Zawsze odważna. Zawsze z podniesioną gardą. Feministka? Owszem, udowodniła wszystkim – od władz uczelni, po oficjeli Lasów Państwowych – że kobieta może być świetnym naukowcem. Za nic nie przepraszała i walczyła o „swoje”, a więc najczęściej o naturę. Gorzej było z rodziną – tu wszelkie próby kończyły się fiaskiem. Matka i siostra wyrażały swoje rozczarowanie Simoną, w końcu pozbawiając ją całego rodzinnego majątku. W miłości? Też nie było łatwo. Lech Wilczek, fotograf, z którym dzieliła białowieską Dziedzinkę (bez bieżącej wody i prądu), też ją w końcu zawiódł. W ogóle Dziedzinka to temat na oddzielną historię. Swoją część leśniczówki w sercu Puszczy Białowieskiej Simona wytapetowała, postawiła ławę i fotele, które dotarły tu z Krakowa, z Kossakówki. Były obrusy i firanki z koronki, szkło, porcelana i dębowe łóżko po Marii Pawlikowskiej-Jasnorzewskiej (której Kossak była bratanicą). Ale wracając do uczuć – w tym obszarze nie zawiodły jej tylko zwierzęta. Korasek – niesforny kruk, prawdziwy bandzior, postrach okolicznych mieszkańców, który kradł pieniądze, portfele i z lubością atakował rowerzystów, a szczególnie rowerzystki. Żabka – potężna locha, która lubiła spanie na łóżku z właścicielami i niekończące się pieszczoty. A przywieziona została jako jednodniowy dziczek przez Wilczka. Było też stado saren wychowanych przez Simonę na butelce, z którymi przechadzała się po lesie. Czy łosie bliźniaki – Pepsi i Cola. A nawet szczurzyca Kanalia z agorafobią (lękiem przed otwartymi przestrzeniami). Stado zwierzęcych lokatorów wciąż się powiększało. O Simonie mówiono „czarownica”. Albo „królowa puszczy”. W zależności od nastroju i nastawienia. Bo Simona miała charakterek. Ona za to czarowała ludzi zachwytem nad naturą – w swoich słuchowiskach radiowych, w książkach, artykułach. Jej niejednoznacznemu portretowi, oczami Adriana Panka, możemy przyjrzeć się w kinie, w filmie „Simona Kossak”. "Simona Kossak" z Sandrą Drzymalską i Jakubem Gierszałem To ta nie za ładna, choć z tych Kossaków. Na dodatek artystycznie niezdolna. Matka raczyła wytykać Simonie wszystko, co tylko mogła. Kindersztuba, siedzenie przy stole z ciężką encyklopedią na głowie, by nie zgarbić pleców. Wyszydzanie. Wszystko to w krakowskiej neogotyckiej Kossakówce, miejscu zamieszkałym przez legendarnych Kossaków. Dworek ten w XIX wieku kupił dla rodziny Juliusz Kossak, malarz, którego ulubionym tematem były sceny batalistyczne i konie. Jego syn Wojciech miał tu również pracownię malarską, dorównując popularnością ojcu. Z kolei dom przejął w końcu Jerzy, też malarz, który jednak żył w cieniu Wojciecha, choć zdolny był diabelnie. To właśnie Jerzy był ojcem Simony i Glorii Kossakównych. W ich domu bywali wtedy wszyscy, cała bohema, artyści, pisarze, poeci. W tej samej Kossakówce odbywa się szalona prywatka. To jedna z pierwszych scen filmu „Simona Kossak” w reż. Adriana Panka. Nakreśla relacje Simony z siostrą, która jej po prostu nie lubi. Z matką, która za córką nie przepada. I z mężczyznami – właśnie została okrutnie wykorzystana przez partnera Glorii. Założyli się o skrzynię wódki, że ten zdoła uwieść Simonę. Udało się. To życie rodzinne młodej Kossak w pigułce. Bo Panek wybrał konkretny okres życiorysu biolożki – od momentu obrony pracy magisterskiej na temat dźwięków wydawanych przez ryby w zależności od natężenia światła, aż po złożenie przed komisję pracy doktorskiej na temat sytuacji troficznej saren. Te badania przez niemal dekadę prowadziła na terenie Puszczy Białowieskiej. Mieszkała tam w leśniczówce zwanej Dziedzinką, dzieląc ją razem z fotografem Lechem Wilczkiem. I choć przekonywano ją, że praca powstaje po to, by chronić bezcenną puszczę i jej faunę, Lasy Państwowe miały wykorzystać zapiski, by zezwolić na potężny odstrzał saren. Simona poczuła się oszukana. Nie po raz pierwszy. Zawiodła się już na niewiernych mężczyznach. Na rodzonej matce. Na współpracownikach. Na systemie. A jednak wciąż czerpała siłę, by niezłomnie działać według swoich przekonań. Tę siłę dawała jej natura. To dobry zabieg Panka, by przedstawić krótki okres życia Simony Kossak, w którą brawurowo wciela się Sandra Drzymalska. Aktorka wchodzi w rolę całą sobą, by z pierwszą sekundą filmu stać się Kossakówną. Jest wycofana, jej gra mimiką znakomita i poruszająca, a w oczach topi się cały świat. Nie udałoby się zamknąć wielowątkowej biografii w kilkudziesięciu minutach z powodzeniem, ale nie było takiej potrzeby – powstał już świetny dokument o naukowczyni w reż. Natalii Krynickiej-Gruz (dostępny na kilku platformach streamingowych). Panek chciał Simoną zainteresować tych, którzy być może jej dorobku i osobowości nie znają, albo kojarzą powierzchownie. I jest to dobry trop, przede wszystkim dzięki właściwie rozpisanym i obsadzonym bohaterom. Matkę Elżbietę gra Agata Kulesza i jest w tym tak przekonująca, że pociły mi się ręce za każdym razem, gdy pojawiała się na ekranie. Krzywdząca relacja matka-córka jest o tyle dotkliwa, że postać Kuleszy nie jest jednoznaczna. Aktorka znakomicie oddaje ból kobiety, która została nauczona dumy i funkcjonowania w toksycznym, patriarchalnym środowisku, pozbawionym czułości i najprawdopodobniej miłości. Jedynym celem jest przeżyć. Skóra ma być gruba, żeby nie dać się zranić. Tę lekcję stara się wbić do głowy Simonie, ale ta jest oporna na matczyną naukę. Zderzenie delikatności Drzymalskiej z agresywną grą Kuleszy prowadzi tę opowieść wartko, energicznie. Gdybym miała przenieść się do lat 70., w których toczy się akcja filmu i opowiedzieć o innych rolach w „Simonie Kossak”, z pewnością modnym wówczas słowem „przedni” nazwałabym aktorstwo Jakuba Gierszała. To zdolny aktor, który spełnia się w kinie unurzanym w naturze, o czym na własne oczy przekonaliśmy się w poetyckim „Ultima Thule”, którego był współproducentem. W duecie z Drzymalską jego gra jest pyszna i wzorowa. Lechowi Wilczkowi chce się wybaczyć zdrady, chce się go zrozumieć, choć czasami się to nie udaje, tak bardzo utrudnia. Budzi skrajne reakcje, ale chemia między aktorami jest na ekranie prawdą. Trudną, owszem, ale o takie emocje przecież w kinie chodzi. Podobny popis daje Marianna Zydek jako siostra Simony – Gloria. To postać, której nie można polubić, choć to przecież nie jej wina. Zydek z bardzo małej roli (a szkoda!) tworzy postać wielowymiarową, silną, a jednocześnie rozpadającą się na kawałki. Scena ostatniej potańcówki w Kossakówce, gdy wybija północ, godzina duchów, to jej piekielnie dobry występ. Brawo. W niewielkiej roli zobaczymy też Olgę Bołądź jako Hannę Gucwińską. To także brawurowa kreacja, choć Gucwińska pojawia się dosłownie przez kilka minut. Bołądź ma zajmującą obecność sceniczną, a w dobrze napisanych rolach robi pierwszorzędnie to, co trzeba. I to, co czuje. Więcej takich, poproszę. Jest jeszcze jeden aktor w tym filmie, któremu warto poświęcić uwagę, choć wydaje się dość nieoczywisty. To muzyka Bartosza Chajdeckiego, który tworzył kompozycje m.in. do „Bogów”, „Święta ognia” czy serialu „Kruk”. Trudno osiągnąć w takim obrazie efekt godzący naturę z kulturą. Tu się udaje. Surowością i słodyczą. Dodatkowo w istotnych momentach słyszymy „Zielono mi” w wykonaniu Andrzeja Dąbrowskiego, z muzyką Jana Ptaszyna Wróblewskiego i słowami Agnieszki Osieckiej. „Noc pachnie nam jak ten młody las, popielatej pełen mgły, a w ciszy leśnej tylko ja i ty” – kultowy tekst znów przypomina o tym, jak wielcy artyści tworzyli w Polsce w latach 60. i 70. Gdy jednak „W co mam wierzyć” zaczyna śpiewać Mira Kubasińska z akompaniamentem Breakoutu, po pierwsze – współodczuwam z Simoną, po drugie – żałuję, że w naszym kraju zupełnie zapominamy i nie doceniamy twórców funkcjonujących w czasach PRL. Warto, dzięki „Simonie Kossak”, przypomnieć sobie o postaciach popkultury, bo teksty ich piosenek i same kompozycje są tym wszystkim, co w rodzimej muzyce przez ostatnich kilkanaście lat gdzieś się zagubiło. Jest mądrość, wielki talent, wrażliwość i elokwencja. „Mówiłeś dzień to tylko ja i ty, I że dla mnie łańcuch gór, I rzekę stworzyć możesz jeśli chcę, Możesz stworzyć dzień bez chmur”. Ładne, prawda? Czy „Simona Kossak” jest filmem wybitnym? Nie. Ale przecież do takiego od powstania samej idei nie pretendował. To nie do końca biografia, a raczej portret epoki i kobiety na jej tle, walczącej przede wszystkim o naturę, a dopiero na drugim miejscu o siebie. Portret nieszablonowej naukowczyni idącej swoją drogą, którą uważa za właściwą. Niedającej się zaszufladkować i zastraszyć. To niestety również portret świata, który w ogóle się nie zmienił. Już wówczas wywożono na drewno ogromne ilości drzew z Puszczy Białowieskiej – jedynego polskiego obiektu przyrodniczego wpisanego na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO, na co zezwalały skorumpowane władze Lasów Państwowych. To portret silnego lobby łowieckiego, którego działania prowadzą do przerażających konsekwencji. To w końcu obraz tych wszystkich klimatycznych denialistów, czego dziś widzimy tragiczne efekty. Bo powódź jest jednym z nich. „Simona Kossak” krzyczy za naturę. Krzyczy za Simonę. To znów, obok filmu „Kulej. Dwie strony medalu” dobre kino środka, które widzowie zobaczą na seansach już w listopadzie. Warto ten obraz poczuć sercem, bo po to powstał: „by mieć serce i patrzać w serce”.
Jakub Gierszał: "Staram się w każdej roli znaleźć jakiś odpowiednik, który noszę w sobie" [WYWIAD]
Jest jednym z najbardziej rozchwytywanych i zdolnych polskich aktorów. Jakub Gierszał ma na koncie wiele niezapomnianych ról na dużym ekranie, a każda jego postać na długo zostaje w pamięci widza. Tym razem spróbował swoich sił jako dziennikarz Michał Kutera w słuchowisku Storytel “Arka. Niebo” na podstawie scenariusza Jakuba Żulczyka i Piotra Rogoży. Zmrozi Was ta rola i udowodni, że Jakub to aktor o wielu twarzach (i wielu tonacjach głosu). W rozmowie z ELLE.pl opowiada o aktorskich wyzwaniach, wewnętrznym rozerwaniu, najważniejszych życiowych rolach. I o sektach. Dlaczego właśnie o nich? Przekonajcie się sami.
Odsłuchałam “Arkę Niebo”w Storytel i naprawdę miałam gęsią skórkę. Mało która historia, zwłaszcza audio, tak przeraża... Co Ciebie przyciągnęło w tym scenariuszu na tyle, że zdecydowałeś się odegrać główną rolę? Przyszło do mnie zapytanie, a słuchowisko nie jest takim moim typowym aktorskim zajęciem. Chciałem sprawdzić się w tej formie. Kiedyś trochę nagrywałem słuchowiska historyczne, ale to był zupełnie inny styl. Tu mamy współczesną historię, mix gatunku thriller – horror, ciekawą fabułę, która trzyma w napięciu. Na dodatek ze scenariuszem Żulczyka i Piotra Rogoży. Zgodziłem się. W związku z tym, że “Arka. Niebo” jest poniekąd luźno, ale jednak inspirowana prawdziwymi wydarzeniami, czy Ty zgłębiałeś tę prawdziwą historię sekty z lat 90.? Oczywiście słyszałem o sekcie Niebo i generalnie interesują mnie tego typu fakty dotyczące różnych kultów na świecie. Dokumenty typu “Dzieci Boga” czy nawet ostatni dokument o Jimmym Jones’ie. To są dla mnie na swój sposób fascynujące światy. Wiesz, zastanawiam się, jak można stworzyć coś takiego, jak to jest możliwe, żeby wejść w takie realia jako człowiek. Chyba trzeba być bardzo zagubionym, żeby dać się złapać i nabrać w taki sposób. W tym słuchowisku mamy przede wszystkim do czynienia z fikcją, osadzoną na prawdziwych wydarzeniach, ale jednak fikcją. Fabuła z retrospekcjami osadzona jest w dość ciekawych latach, przełomowych dla Polski. Jak myślisz, dlaczego to właśnie w tamtych latach sekty i grupy kultu były wyjątkowe w naszym kraju popularne? Dlaczego właśnie wtedy ludzi tak mocno ciągnęło do tego typu wspólnot? Po tym przełomie politycznym, o którym wspomniałem, nastąpiła jakaś zmiana świadomości społecznej i był to jakiś rodzaj zagubienia. Lata 90. to był boom scjentologów, wydaje mi się. Wrażliwe jednostki we wrażliwym społeczeństwie były podatne na wpływy. Sekty żerują jednak na słabości, braku poczucia własnej wartości i nie ma to nic wspólnego z moralnym kręgosłupem. Tak się dzieje w kryzysie, a zmiany polityczne to jednak jest swego rodzaju kryzys. Finalnie te zmiany wychodzą na dobre, ale na początku bardzo trudno się do nich przyzwyczaić. To fakt. Czy postać dziennikarza Michała Kutery była dla Ciebie rolą trudną? Fascynującą? Co w nim polubiłeś? Pytam szczególie w kontekście faktu, że tu nie grasz obrazem, a jedynie głosem. Właśnie dlatego chciałam sprawdzić się w tej formie jako aktor. Popracować nad tembrem głosu, emocjami. Co do Michała Kutery – ta postać spełnia jedną z najważniejszych dla mnie rzeczy jeśli chodzi o dramaturgię. To człowiek postawiony w sytuacji krańcowej - ktoś, kto żyje w swoistym śnie. Żyje sobie w codziennej rutynie, w swoim M3 gdzieś na Urysnowie. Ma żonę, wyczuwamy, że się kochają, ale to jest rodzaj takiego ot żyćka. Generalnie godzi się z tym jaki jest, nie jest w sumie zadowolony, ale jakoś to życie mu płynie. I wtedy dostaje sygnał, call, żeby dowiedzieć się czegoś więcej, wyjść ze swojej strefy komfortu, zgłębić przeszłość i sprawdzić co się stało z jego ojcem. Co się wydarzyło, dokąd pojechał, jakie były jego dalsze losy po tym jak wstąpił do sekty. Wydaje mi się, że postawienie bohatera w sytuacji trudnej to jest ciekawe wyzwanie dla aktora. Kutera próbuje się czegoś desperacko dowiedzieć o przeszłości, bo walczy de facto o siebie. Co jest takiego szczególnie wyjątkowego w pracy z głosem? Czy jest to trudniejsze od klasycznego grania, czy wbrew pozorom łatwiejsze? Przed kamerą można wykorzystać więcej elementów: ciało, twarz, oczy, gesty. W tym przypadku trudność polega na tym, że wszystko jest skondensowane i wiele rzeczy musi wydarzyć się w wyobraźni. Przynajmniej ja miałem takie poczucie, że przy czytaniu myślę obrazami. Wyobrażamy sobie jak wygląda nasza postać, jak wygląda droga, którą jedzie konkretne auto, jak wygląda las, przez który idziemy z ojcem. To zupełnie inne doświadczenie niż praca na planie, dla mnie osobiście trudniejsza. Śledząc Twoją filmografię można się pokusić o stwierdzenie, że wybierasz raczej skomplikowane postaci. Takie role przychodzą do Ciebie same czy po prostu nie lubisz łatwych spotkań? Nawet ostatnia postać Lecha Wilczka z "Simony Kossak" nie jest taka znowu łatwa i prosta do zinterperetowania, prawda? Myślę, że masz rację, że trochę tak jest, a trochę to jednak przychodzi do mnie. Zawsze kiedy widzę na papierze bohatera, staram się go pogłębić, najczęściej we współpracy z reżyserem czy scenarzystą. Przy “Doppelgängerze” czy “Białej odwadze” miałem bezpośrednie spotkania na temat swojej postaci. Czego można jeszcze poszukać, co z niej wyciągnąć. Czasem trzeba szukać dodatkowych napięć, żeby koniec końców zbudować ciekawszą rolę. Może rzeczywiście podświadomie odrzucałem role, które od początku wydawały mi się jednowymiarowe…? Ale chyba o to chodzi, żeby jednak szukać i pogłębiać postaci, które jeydnie z pozoru mogą wydawać się jednowymiarowe. Wiem, że grając w filmie dajesz z siebie wszystko w przygotowaniach do roli. Masz może listę swoich ulubionych bohaterów filmowych, którzy zostaną z Tobą na zawsze? Z którymi się utożsamiasz? Staram się w każdej roli znaleźć jakiś odpowiednik, który noszę w sobie. Wydaje mi się to wyznacznikiem tego, że mogę w ogóle daną postać spróbować zagrać. Czasem mam do czynienia z bohaterem zupełnie pozamykanym, jak w przypadku “Doppelgängera” i ja to pozamykanie realnie odczuwałem. Odczuwałem dyskomfort tej postaci. Pamiętam, że jak tylko skończyłem ten film, miałem poczucie uwolnienia od tej emocji. Wyciągam sobie wtedy wnioski, żeby starać się w życiu nie wprowadzać w takie sytuacje jak filmowy bohater, więc to na mnie autentycznie wpływa. Myślę, że w zawodzie aktora chodzi głównie o empatię. Mam też tak, że ważne są dla mnie wydarzenia. Na przykład mój pierwszy film, debiut „Wszystko, co kocham” zawsze będzie jednym z najbardziej pamiętnych w życiu. Taka szansa, którą dostałem jako bardzo młody człowiek od Jacka Borcucha i Michała Englerta. To świetny prowadzący duet jak na debiut. Dokładnie. Na etapie studenta szkoły filmowej to było absolutne spełnienie moich marzeń – dostać się na plan filmowy. Być tam, chłonąć, zobaczyć jak się w ogóle robi filmy. Takich rzeczy nigdzie poza planem się nie nauczysz. To była wtedy niedostępna, tajemna wiedza i tak wielkie przeżycie, że naznaczyło moje dalsze losy. A co jeszcze posunęło Twoją karierę do przodu? Jakieś niezwykłe spotkanie, przeżycie na planie? Wydaje mi się, że jedno z takich niezwykłych spotkań przeżyłem w Danii przy filmie, który nigdy nie miał w Polsce dystrybucji ani premiery. Nazywał się „The Giraffe”. Miał mocny feministyczny akcent, w pozytywnym tego słowa znaczeniu. Opowiadał o relacji starszej kobiety z dużo młodszym chłopakiem z Polski. Love story, ale nie tylko. Główną rolę w „The Giraffe” grała Lisa Loven Kongsli, Norweżka, która zagrała też główną rolę w filmie „Turysta”. Widziałam ten film. Opowiadał o lawinie, która zaważyła na losach pewnego małżeństwa z dziećmi. Czy były jeszcze jakieś filmy, które mocno na mnie wpłynęły…? Chyba te związane z wyjazdami. Na pewno ważny by dla mnie film „Ultima Thule”, w reżyserii Klaudiusza Chrostowskiego. Wraz z nim, dźwiękowcem i operatorem pojechaliśmy zrobić film na jednej z szetlandzkich wysp. Rzuciliśmy się na przygodę filmową i dziś stoi za tym wielka satysfakcja, że to my napędziliśmy ten projekt. Wracając jeszcze do “Arki. Niebo” – czy są w tym słuchowisku sceny czy linie dialogowe, które Ci szczególnie zapadły w pamięć? Fajne było to, że mieliśmy okazję z Weroniką Humaj, która gra postać żony Michała, nagrywać wspólnie, siedząc przy stoliku, czytając tekst razem. Było to lepsze od nagrywania do tzw. puszki np. jak przy scenach z ojcem Michała. Żywy kontakt w trakcie nagrań wprowadza zupełnie inną dynamikę i sprawia, że nasza praca staje się bardziej autentyczna. Jesteś wziętym i świetnym kinowym aktorem. Czy będziesz kontynuował historie słuchowiskowe? Na pewno będę rozważał tego typu zaproszenia. Oczywiście zależy to od samej literatury. Najbardziej osobiście lubię audiobooki, lubię słuchać Jerzego Treli, czytającego „Stary człowiek i morze” czy Jana Peszka czytającego Wertera. Dla mnie to ulubiona forma audio. Uprzedziłeś moje pytanie o ulubione słuchowiska z dzieciństwa, bo przecież kiedy byliśmy dziećmi słuchaliśmy tej formy najwięcej, prawda? Ja słuchałem głównie słuchowisk po niemiecku: miałem wtedy takie niemieckie kasety, ale nie pamiętam żadnych tytułów. Ciekawe czy były odpowiedniki polskie…? Jako dziecko kochałem za to czytać nieco straszne historie, jedną z moich ulubionych książek była fabuła o przyjaźni chłopaka z potworami, które musiał chronić przed światem. Te potwory oczywiście okazywały się być urocze i pomocne. Bardzo to lubiłem. Później słuchałem też np. „Czarodziejskiej góry” w oryginale, czytanego przez niemieckiego aktora. Wciąż mam tę kastę w domu. A Ty wolisz siebie widzieć na dużym czy małym ekranie? Ja jestem ze starego świata, poświęciłem się kinu. Chociaż teraz widzę, że trochę zaczyna ono tracić na ważności. Wydaje mi się, że nadchodzi nowy sposób oglądania filmów, kino będzie wchodziło w taką strefę elitarności, choć nie lubię tego słowa. Trzeba się na to przygotować. Z drugiej strony próbujesz też seriali Netflixa. Zagrałeś w „Kolory zła. Czerwień” i ta produkcja stała się wielkim hitem wśród widzów. Tak, słyszałem, że miała bardzo dużo odtworzeń na całym świecie. No i sam widzisz – jednak hit, i to ekranowy. To jak to jest z tym kinem? Ludzie filmu jak Fincher czy Scorsese robią filmy na Netflixa. Ostatnio Fincher zrobił film o płatnym zabójcy na Netflixa z Michaelem Fassbenderem. Wiedziałaś o tym? Bo kiedyś było tak, że jak była premiera Davida Finchera to się czekało z wypiekami na twarzy i rezerwowało czas w kinie. Ostatnie gwiazdy, które jeszcze możesz podciągnąć do statusu hollywoodzkich gwiazd filmowych np. George Clooney i Brad Pitt grają razem w produkcji Apple TV. Dlatego też aktorzy muszą się dostosować, bo gdybym chciał grać tylko w dużych produkcjach kinowych, to po prostu o wiele mniej bym pracował. Ale mimo wszystko wspaniale jest obejrzeć film w kinie, dzielić tę przestrzeń i te emocje z innymi ludźmi. To magia nieporównywalna z niczym innym.
Życiowe błędy, które popełniają znaki zodiaku. Na każdy z nich jest jednak recepta
Ciągle popełniasz te same życiowe błędy? Być może problem tkwi w twoim znaku zodiaku. Każdy z nas ma bowiem tendencje do powtarzania szkodliwych schematów. Błędów można jednak uniknąć, jeśli posłuchasz co do powiedzenia ma astrologia. Zobacz, komu grozi ślub z nieznajomym, komu problemy finansowe, a komu nieprzemyślane rzucenie pracy i poznaj skuteczne rozwiązanie.
Każdy z nas popełnia błędy, które są nieodłącznym aspektem procesu rozwoju. Niektórzy mają skłonność do częstszego ich popełniania niż inni. Najczęściej złe nawyki dotyczą zdrowia – takich jak niewłaściwa dieta, brak aktywności fizycznej czy nadmiar stresu. Kolejną przeszkodą, z którą wielu z nas się mierzy, jest prokrastynacja, czyli odkładanie zadań na później. Takie postępowanie prowadzi do zbędnego stresu, kiedy wszystko trzeba kończyć na ostatnią chwilę. Poświęcanie całej uwagi wyłącznie karierze lub osobistym ambicjom może również skutkować zaniedbaniem bliskich – rodziny, przyjaciół czy partnera. Astrologia podpowiada, które znaki zodiaku mają większe predyspozycje do popełniania tego rodzaju błędów. Gwiazdy mogą też podać na talerzu rozwiązania twoich problemów albo zasugerować zmiany w problematycznych obszarach twojego życia. Oto one: Największe życiowe błędy znaków zodiaku Baran Barany lubią szybko podejmować decyzje i działać natychmiast. Mogą na przykład spontanicznie zdecydować się na przeprowadzkę na koniec świata. Wyobraź sobie Barana, który sprzedaje wszystko i jedzie na Wyspę Świętej Heleny, tylko po to, by po kilku dniach odkryć, że brakuje przyjaciół. Barany, pamiętajcie: czasem warto chwilę pomyśleć, zanim zrobicie wielki krok! Byk Byki często trzymają się swoich przekonań z żelazną konsekwencją. Mogą na przykład upierać się przy inwestycji w nieruchomość, która wszyscy odradzają, bo wierzą, że ich wybór jest najlepszy. Ale Byk wie swoje - kupuje za wielkie pieniądze dom na odludziu i już po tygodniu odkrywa, że codzienne dojazdy do pracy są koszmarem. Byki, czasem warto posłuchać rad innych i być bardziej elastycznym w swoich decyzjach. Najgorsze lęki znaków zodiaku. Czego się boimy najbardziej? Bliźnięta Bliźnięta uwielbiają nowe doświadczenia i projekty. Pojawia się ciekawa okazja? Wchodzą w to! Są tak podekscytowane perspektywą, że zapominają o spokojnym przemyśleniu decyzji. Mogą na przykład rzucić dobrą posadę dla ekscytującego start-upu, który po trzech miesiącach zbankrutuje… Drogie Bliźnięta, przed rzuceniem papierami prześpijcie się z pomysłem – czasem warto zostać tam, gdzie jest stabilnie. Rak Raki mają tendencję do troszczenia się o wszystkich, przez co mogą rezygnować z własnych marzeń na rzecz innych. Wyobraź sobie Raka, który odrzuca świetną ofertę pracy za granicą, aby zostać blisko rodziny, a potem do końca życia żałuje, że nie wykorzystał tej szansy. Raki, pamiętajcie, że wasze potrzeby są równie ważne jak potrzeby innych. Warto czasem postawić siebie na pierwszym miejscu. Lew Lwy uwielbiają być w centrum uwagi. Zdarza się, że decydują się na kosztowne zakupy tylko po to, aby komuś zaimponować, a potem… mają problemy finansowe. Lew może na przykład kupić na kredyt porsche, a potem mieć problem ze spłatą rat. Lwy, nie zawsze musicie błyszczeć jak gwiazdy! Na dłuższą metę skromność i oszczędność mogą przynieść więcej korzyści Toksyczne taktyki znaków zodiaku - tak manipulują w relacjach Panna Panny mają tendencję do perfekcjonizmu. Czasem zbyt długo zwlekają z podjęciem ważnych decyzji, bo ciągle znajdują coś, co można by poprawić. Panna potrafi spędzić dwa lata na planowaniu idealnego wesela, a po fakcie żałować, że mogła po prostu cieszyć się chwilą. Panny, nie wszystko musi być idealne. W terminarzu zapiszcie sobie, że ważne są przede wszystkim relacje i uczucia. Waga Wagi uwielbiają harmonię, ale przez to często mają problem z podjęciem decyzji. Nieustannie rozważają za i przeciw. Przez to postawienie ważnych kroków życiowych ciągle się opóźnia. Waga do emerytury może wynajmować mieszkanie, zastanawiając się, jaki dom kupić „na start”. Wagi, zaufajcie swojemu instynktowi! Nie można w nieskończoność czekać na idealny moment. Skorpion Skorpiony są znane z tego, że trzymają emocje na wodzy. Często zdarza się, że podejmują decyzje pod wpływem uczuć, z których nikt nie zdaje sobie sprawy. Skorpion potrafi zerwać z partnerem, nie mówiąc, o co mu chodzi. A potem żałuje, że jednak nie powiedział: może udałoby się naprawić związek? Skorpiony, nie bójcie się rozmowy o uczuciach! Komunikacja to klucz do udanej relacji. Strzelec Strzelce są znane ze swojego optymizmu i miłości do przygód. Spontaniczność to ich wielka zaleta, ale jednocześnie i wada. Strzelec może wrócić z egzotycznych wakacji z nowym małżonkiem, a potem odkryć, że tak naprawdę niewiele o nim wie. Strzelce, jeśli decyzja jest poważna, warto ją przemyśleć. Życie to piękna przygoda, ale dobrze jest się do niej przygotować. Koziorożec Koziorożce są pracowite i ambitne. Mogą zatracać się w pracy i zapominać o życiu prywatnym. Znasz to uczucie, kiedy Koziorożec zapomina o rocznicy, bo zbyt skupił się na ważnym projekcie? To typowe dla tego znaku. Koziorożce, pamiętajcie, że praca to nie wszystko! Czasem warto zainwestować czas w relacje i odpoczynek, aby naładować baterie i być jeszcze bardziej efektywnym. Wodnik Wodniki są innowacyjne i niezależne. Mogą upierać się przy swoich niekonwencjonalnych pomysłach, nawet jeśli nikt inny ich nie rozumie. Natchniony Wodnik jest w stanie w ciągu jednego wieczora przeorganizować biuro, co sparaliżuje pracę całej firmy. A on? Będzie tak zafascynowany objaśnianiem usprawnień, że zapomni o obowiązkach. Wodniki, innowacje są OK, ale pilnujcie umiaru. Ryby Ryby to marzyciele, które czasem na dobre odrywają się od ziemi. Mogą spędzić cały dzień na medytacji albo patrzeniu w chmury, zapominając o odebraniu dzieci z przedszkola lub długo wyczekiwanym spotkaniu z rekruterem. Ryby, marzenia są ważne, ale prawdziwe życie toczy się tu i teraz. Balans to klucz do sukcesu!
Cinzia Maag założycielka marki Inuikii: "Zdobyłam się na odwagę, zaczęłam od małych kroków"
Jest przykładem tego, że można zmienić swoje życie w każdym wieku i zaryzykować w dążeniu za marzeniami. Rozmawiam z Cinzią Magg, pochodzącą ze Szwajcarii założycielką popularnej marki śniegowców premium, czyli Inuikii. Skąd pomysł? Jak być przyjaznym środowisku? Jak ważne jest znalezienie swojej niszy? Przeczytacie w tej rozmowie.
Jaka historia stoi za marką Inuikii? Postanowiłam zrezygnować z dotychczasowej pracy w banku i wykorzystać niszę na rynku mody, zająć się tą branżą, która naprawdę mnie interesowała. Widziałam, że jest zapotrzebowanie na ciepłe zimowe buty z shearling (czyli skóry owcza strzyżona tylko raz), które jednak wpisywać się będą w trendy i nie będą takie podstawowe. Uznałam więc, że to potrzeba rynku. Klienci szukali modnych, ale jednocześnie funkcjonalnych butów? Dokładnie. Zaczęłam od małych kroków, zdobyłam się na odwagę i stworzyłam bardzo małą kolekcję w styczniu 2013. Pokazałam ją w Berlinie a już po kilku godzinach odezwało się do mnie pięć agencji i trzech dystrybutorów, którzy byli zainteresowani moim produktem. To było naprawdę dobre uczucie Pierwsze kilka lat prowadzenia własnej marki było dość ciężkie, ponieważ nie miałam doświadczenia jako producentka obuwia. Wszystko jednak stopniowo się ułożyło i od dłuższego czasu wciąż rośniemy. Naszym największym rynkiem są Niemcy, Szwecja, Chorwacja też jest znacząca. Natomiast teraz mocno skupiamy się na Polsce, to dla nas ważny kraj. Jak łączysz modę i funkcjonalność w butach Inuikii? Dobre pytanie. Funkcjonalność postrzegam tak, że możesz nasze buty nosić na okrągło – wyjść w nich na miasto, na spacer czy kolację i wciąż czuć się stylowo. Dodatkowo ważne są materiały, których używam i kolory jakie dobieram. Ciepłe, stonowane – czujesz się wygodnie, ale i modowo. Czy istnieje jakaś specjalna technologia w projektowaniu takich „miejskich śniegowców”? Używamy specjalnych naturalnych skór i każda z nich jest w dużej mierze odporna na wilgoć. Macie fascynującą nazwę marki – Inuikii. Skąd się wzięła? Czy ma jakieś specjalne znaczenie? Tak, jest bardzo oryginalna i pochodzi z języka Inuit z Grenlandii. Reprezentuje bliskość natury – oznacza piękno i zimno jednocześnie. A nasze buty są piękne i na chłodną pogodę (śmiech). Na nazwę wpadli moi synowie Danilo i Alessio, którzy są ze mną w firmie od samego początku. We wcześniejszych latach Danilo nie pracowali ze mną na cały etat, ponieważ mieli pracę i studia, ale teraz już jesteśmy w pełni firmą rodzinną. Świetnie jest widzieć swoje dzieci we własnej firmie, to że dzielą ze mną cel i pasję do tego co robimy. A gdzie znajduje się Wasze główne biuro? W Szwajcarii? Tak, jesteśmy marką z Zurychu i tam mamy siedzibę. Och, uważam, że to jedno z najbardziej cool miast w Europie! Czyste, multikulturowe, nowoczesne… Na dodatek Szwajcaria jest uznawana za jedno z najszczęśliwszych krajów do życia. Naprawdę tak uważasz? Bardzo mi miło! Faktycznie Zurych jest nowoczesny, bardzo wielu obcokrajowców tu mieszka i pracuje, to bardzo biznesowe i architektoniczne miasto. Kto jest idealnym klientem Inuikii? Ktoś kto stawia mocno na komfort, ale kocha modę. Mamy trzy kategorie – kobiety, mężczyzn i dzieci. To kobiety są naszymi głównymi klientkami i to ta kategoria jest obecnie najsilniejsza. Ostatnio mocniej też działamy dla dzieci, ale zdajemy sobie sprawę, że jesteśmy dość drodzy jak na dziecięce buty w małym rozmiarze. Wynika to w głównej mierze z tego, że naprawdę trudniej jest wyprodukować parę butów z rozmiarze 25 niż na przykład 38. I wykorzystujemy też w tym dziecięcym dizajnie specjalny rodzaj jagnięcej skóry. Jakość niestety kosztuje więcej. Co z mężczyznami? Też chodzą w Inuikii? Tak, w zasadzie kupują na podobnych zasadach co kobiety. Stawiają na komfort noszenia, ciepło, ale też dobry outdoor, no i lubią być przy tym modni. Wyróżnić się czymś. Czy pamiętasz moment, w którym byłaś najbardziej dumna jako twórczyni swojej własnej marki modowej? Całkiem sporo było takich momentów (śmiech). Najbardziej dumna jestem wtedy, kiedy widzę, że powracają do nas klienci i kupują każdego roku nową parę Inuikki. Kocham patrzeć na to przywiązanie do marki i taką fascynację naszymi butami. A Twój ulubiony but z kolekcji? Ten, który mam na sobie, z najnowszej kolekcji (przyp.red. Cinzia ma na sobie w czasie wywiadu zimowe buty z krowiej skóry, na obcasie, z szerszą cholewką). To taki kowbojski but, bardzo bardzo modowy. Eksperymentujemy i rozwijamy swoją linię zgodnie z trendami. Zima czy lato? Która kolekcja jest bardziej popularna? Nasze Inuikii kojarzy się z zimą przede wszystkim, dlatego to właśnie zimowe śniegowce są najczęściej kupowane. Mamy też modele na lato i planujemy w przyszłości otworzyć sklepy, w których będzie można kupić całoroczne modele. Na dodatek ostatnio powiększyliśmy się też o ubrania i akcesoria – od skórzanych i wełnianych kurtek, po czapki, szaliki, rękawiczki. Te wełniane, z racji materiału, bardziej przystępne cenowo. Jakie macie plany na Polskę? Chcemy w ciągu pięciu lat mocno się tutaj rozwinąć. Jesteśmy zadowoleni z naszych polskich partnerów biznesowych, sprzedaży i chcemy więcej. Chcemy też się skupić na konkretnych klientach, na takich, których bardzo chcemy mieć, niekoniecznie na masowym odbiorcy. Otworzycie własny sklep w Warszawie? Tak, myślę, że tak. Może zaczniemy od franczyzy. Cinzia, bardzo dużo mówisz o używaniu naturalnych skór w produkcji. W jaki sposób Twoja marka jest przyjazna środowisku? To bardzo łatwe pytanie. Nigdy nie wykorzystujemy zwierzęcia tylko dla jego skóry, nie korzystamy z tego typu farm. Ale tak długo, jak długo ludzie będą jeść mięso, o wiele bardziej korzystane dla środowiska jest wykorzystanie takich skór, ze zwierząt hodowlanych. Jeśli to się kiedyś zmieni, zmienimy nasze procedury. Używamy też bardzo dużo wełny, ponieważ pozyskanie jej polega po prostu na goleniu zwierzęcia, które i tak na nowo produkuje wełnę. Produkcję mamy głównie w Portugalii, owce i wełna też są z rejonu naszej produkcji. Wszystko jest w niedalekiej odległości od siebie, nie transportujemy niczego z jednego krańca świata na drugi. Wspieramy lokalną społeczność, dajemy im pracę. To jest dla mnie bycie przyjaznym środowisku. Dodatkowo od 5 do 8 tysięcy par Inuikii rocznie powstaje z resztek skór, niczego nie marnujemy, nie wyrzucamy. Dziękuję Ci bardzo za rozmowę Cinzia. Ja również bardzo dziękuję.
Nie są stali w uczuciach. Związek z nimi to emocjonalny rollercoaster. Chodzi o 5 znaków zodiaku
Jeśli szukasz stabilności w uczuciach, to lepiej uciekaj. Osoby spod tych znaków nie są stałe w uczuciach, lubią zmiany i niespodzianki. Z nimi doświadczysz emocjonalnej huśtawki, która dostarczy ci masy (nie do końca) przyjemnych emocji.
Dlaczego jesteśmy niestali w uczuciach? Każdym kieruje inna motywacja, ale większość z nas doświadcza wypalenia w związku. Miłość zmienia się wraz z upływem czasu i zaczyna się stabilizować. To wtedy ludzie zaczynają myśleć o zmianie, ponieważ tęsknią za emocjami, które były na początku ich związku. Czasami też nasz partner okazuje się nie taki, jakim go sobie wyobrażaliśmy. Dotyczy to osób, które mają tendencję do idealizowania. Kiedy doświadczają zawodu, zaczynają myśleć o zmianie. Niektóre osoby boją się zobowiązania, czują się przytłoczeni perspektywą stałego uczucia, które wymaga poświęceń. Z kolei, osoby, które dorastały w atmosferze traumy mogą mieć problem cze stworzeniem stabilnego związku, wtedy niezbędna jest pomoc psychologa. Niestałość w uczuciach jest złożonym problemem i może wynikać zarówno z osobistych potrzeb, jak i wpływów zewnętrznych. W dużej mierze zależy od zdolności do pielęgnowania relacji, otwartości na zmiany oraz dojrzałości emocjonalnej. Pomocne może być rozpoznanie swoich potrzeb i oczekiwań, a także otwarta komunikacja z partnerem, co pozwala budować stabilniejsze i bardziej trwałe uczucia. Znaki zodiaku, które nie są stałe w uczuciach Bliźnięta Bliźnięta to mistrzowie flirtu. Dzisiaj randkują z tobą, jutro już z kimś, kogo spotkały na dworcu. Są jak motyle, które nigdy nie siedzą na jednym kwiatku zbyt długo. Idealnie nadają się do programu typu „Hotel Paradise”: codziennie nowa randka, codziennie nowe wrażenia. Za Bliźniętami czasami trudno nadążyć, ale przynajmniej z tym znakiem nie grozi ci nuda. Strzelec Strzelec to podróżnik – nie tylko dosłownie. Zakochuje się szybko, ale jeszcze szybciej może się odkochać, zwłaszcza jeśli pojawi się perspektywa nowej przygody. To taki typ, który, planując wspólne wakacje, nagle jedzie sam na koniec świata. Spontaniczność to jego drugie imię. Jeśli nie możesz go nigdzie znaleźć, to pewnie jest już na kolejnej wyprawie. W pojedynkę? A kto to wie… Z kim powinnaś stanąć na ślubnym kobiercu wg znaku zodiaku? Wodnik Wodniki to indywidualiści. Na dodatek nieprzewidywalni. Jednego dnia są do rany przyłóż , drugiego chciałoby się ich zamordować. Poza tym za ekscentrycznym Wodnikiem trudno nadążyć. Spontaniczne pomysły typu „A może założymy teraz farmę alpak w Peru?” są u niego na porządku dziennym. Nie chcesz? Szybko znajdzie chętnego. A wtedy możesz żałować. Ryby Ryby są ocean emocji. Ich serce potrafi zmieniać kierunek niczym kompas na statku podczas sztormu. Słabe widoki na horyzoncie? Ryby szybko płyną dalej, szukając kolejnego ideału. Dla nich życie to ciągła zmiana. Dlatego dziś jesteś ich całym światem, ale jutro… W emocjonalnych Rybach łatwo się zakochać, ale trudniej zatrzymać je przy sobie na dłużej. Waga Wagi uwielbiają równowagę. Przez to mogą mieć problem z podejmowaniem decyzji. „Czy przypadkiem ten nowy sąsiad nie jest bardziej interesujący?”. Randkowanie z Wagą to jak uczestnictwo w niekończącym się konkursie piękności – cały czas trzeba się mierzyć ze świeżą konkurencją. Na szczęście Waga nie działa pochopnie. Jeśli zmieni obiekt uczuć, to najpierw dobrze to przemyśli.
Najnowsze perfumy Victorii Beckham z nutą wanilii i śliwki otulają luksusem i pobudzają zmysły. Faceci je kochają!
Najnowsze perfumy Victorii Beckham przypadną do gustu wszystkim fankom orientalnych i drzewnych zapachów. Unoszący się aromat jest bardzo zmysłowy i elegancki. Zabierze cię w wyjątkową podróż po kokieteryjnych akordach.
W tym artykule: Co skłoniło Victorię Beckham do stworzenia nowych perfum 21:50 Rêverie ? Jakie nuty zapachowe można znaleźć w perfumach Victorii Beckham? Najnowsze perfumy Victorii Beckham są unisex, więc będą idealnym wyborem zarówno dla kobiet, jak i mężczyzn. Zostały zaprojektowane w taki sposób, aby pasowały do każdego. Jeśli jesteś ciekawa jak pachnie małżeństwo Beckham, koniecznie sprawdź, co dla ciebie przygotowałyśmy! Co skłoniło Victorię Beckham do stworzenia nowych perfum 21:50 Rêverie ? Victoria Beckham zaskoczyła wszystkich nowym zapachem 21:50 Rêverie, które powstały we współpracy z mistrzem perfumiarstwa Jérôme'em Epinette. Są to perfumy unisex, a to oznacza, że zawarte w nich nuty zapachowe idealnie rozwijają się zarówno na męskim, jak i kobiecym ciele. Victoria przyznaje, że wyjątkowa randka z Davidem stała się dla niej inspiracją do stworzenia nowych perfum. Przywołuje wspomnienia z niezwykłej, malowniczej wyspy Jawy ukrytej w deszczowym lesie. Niezwykła kolacja na świeżym powietrzu była przełomowym momentem w jej życiu. Otaczająca ich sceneria wydawała się prawdziwym marzeniem na jawie. Zmierzch przesłaniał panoramę gór, a krajobraz rozświetlił się tysiącami aromatycznych podgrzewaczy. Godzina 21:50 była przełomowa, to właśnie wtedy doświadczyła "duchowego stanu katharsis". Jakie nuty zapachowe można znaleźć w perfumach Victorii Beckham? Beckhamowie otoczeni byli winoroślami wanilii, zapachem mokrej dżungli i tysiącami podgrzewaczy. Dlatego też zapach jest niezwykle zawiły, tajemniczy i łączy w sobie aromatyczne, harmonijne akordy. Już po pierwszym powąchaniu poczujesz się jak w prawdziwym niebie! Podróż rozpoczyna się od subtelnej, ciepłej nuty wanilii, będącej prawdziwą rozkoszą dla zmysłów. Poczujesz także powiew wilgotnego powietrza przesiąkniętego charakterystycznym zapachem deszczu. Nie można także nie wspomnieć o unoszącej się woni tajemniczej śliwki i dymnego zapachu tytoniu. Razem współgrają ze sobą tworząc harmonijną i wyrafinowaną całość, która szybko sprawi, że zapomnisz o otaczającym cię świecie! Nuty zapachowe w 21:50 Rêverie: Nuty głównie: liście tytoniu Nuty środkowe: śliwka Nuty bazy: wanilia, fasola tonka, drzewo cedrowe Perfumy stają się viralem na TikToku. Dziewczyny zachwycają się ich ekskluzywnym zapachem, który ich zdaniem jest po prostu nieziemski. Doda każdemu charakteru i seksapilu. View oEmbed on the source website