Kogo i czego pragną kobiety? Rozmawiamy z autorkami poradnika "Superfacet"
Kim jest superfacet? Skąd kobiety wiedzą, czy dana osoba do nich pasuje i stworzą z nią dobry związek? Czego w wirtualnym świecie randek szukają kobiety, a czego mężczyźni? Od czego zacząć poszukiwanie życiowego partnera? Wszystko, co chcielibyście wiedzieć o mężczyznach i relacjach, ale boicie się zapytać znajdziecie w książce „Superfacet” Aliny Adamowicz i Justyny Moraczewskiej. Rozmawiamy z autorkami poradnika.
Tytułowy „Superfacet” to oczywiście określenie umowne. Kim w Waszym ujęciu jest superfacet i jak mamy odbierać to pojęcie w perspektywie całej książki? Alina Adamowicz: Na świecie jest wielu superfacetów - ciekawych, mądrych, wartościowych, opiekuńczych mężczyzn. Dla każdej kobiety może to być trochę inna definicja, bo jesteśmy przecież różne. Mamy inne potrzeby, oczekiwania, poglądy i wartości, inne zdanie na temat wychowywania dzieci czy sposobów spędzania czasu itd. Jednocześnie większość z nas czuje, czego nie chce - związać się z narcyzem, niedojrzałym Piotrusiem Panem, maminsynkiem lub manipulantem. Widzę, jak my kobiety cierpimy z powodu trudnych doświadczeń z nieodpowiednimi mężczyznami. Po takich przejściach często tracimy nadzieję, że są jeszcze fajni i wartościowi faceci. To może być powodem, że przegapiamy tych właściwych dla nas mężczyzn, bo boimy się ponownie zaufać, szukamy ciągle kogoś lepszego lub zamykamy się na miłość i ją odtrącamy. I to mnie właśnie zmotywowało. Chciałam każdej kobiecie, dziewczynie, która szuka dobrej miłości, dać pigułkę przydatnej wiedzy, aby nauczyła się rozpoznawać oznaki, czy ktoś jest dla niej odpowiedni, czy też nie. Dać wskazówki, aby była lepiej przygotowaną do poszukiwania, rozwijania miłosnych relacji, ale umiała też rozpoznawać na czas znaki ostrzegawcze, że ktoś nie jest dla niej i świadomie nie brnęła w relację bez przyszłości. Tytułowy superfacet nie oznacza mężczyzny idealnego, bo nie ma osób idealnych, ale są właściwe dla nas. Osoby, przy których czujemy się ważne i bezpieczne, z którymi czujemy bliskość i głęboką, zdrową więź emocjonalną. To osoby, które starają się dla nas i sprawiają, że my lubimy starać się dla nich. Książka pomaga lepiej zrozumieć siebie, schematy z dzieciństwa i rany wyniesione z przeszłości. Dzięki niej więcej kobiet szybciej wycofa się z niedobrych lub niebezpiecznych relacji, nauczy się rozpoznawać zdrowe związki i dbać o nie oraz o siebie. Czy jest szansa, że stworzymy udany związek, kiedy inne relacje, które tworzymy nie są zdrowe? Alina Adamowicz: Oczywiście! Podstawą stworzenia udanego związku jest umiejętność zrozumienia samego siebie. Jeśli z innymi tworzymy niezdrowe relacje, to warto odpowiedzieć sobie na pytania: „Dlaczego tak się dzieje? Dlaczego ciągle wpadam w takie związki?”. Możliwe, że nieświadomie powtarzamy jakiś schemat, wiążemy się z drugą osobą z jakiegoś klucza. Warto zrozumieć, jakie przekonania na temat siebie, mężczyzn i związku wyniosłyśmy z domu. To niezwykle ważne, aby się nad tym zastanowić. Wiele dziewczyn, które miało nadmiernie krytyczne matki lub rodziców, którzy nie potrafili ich kochać, idzie przez życie ze smutnym podświadomym przekonaniem, że nie zasługują na miłość, że ich potrzeby nie są ważne – dlatego ustawiają się na końcu, znoszą złe traktowanie, nie stawiają granic. Nieświadomie uważają, że nie są wartościowe i nikt ich nie pokocha, jeśli nie będą się poświęcać i stale walczyć o miłość, nawet kosztem samych siebie. Pierwszym krokiem jest więc wyłączenie życiowego autopilota, który sprawia, że żyjemy nawykowo, powielamy schematy wdrukowane w podświadomość. Gdy to zrobimy i podejmiemy pracę nad sobą, damy sobie szansę na uzdrowienie samych siebie i zaczniemy dokonywać świadomych wyborów. Gdy zrozumiemy, co nami kieruje, czego naprawdę potrzebujemy oraz że jesteśmy i zawsze byłyśmy ważne, to wreszcie zaczniemy decydować, czy nadal chcemy postępować, jak dotychczas, czy wybierzemy inną drogę. Gdy wiemy więcej o sobie, to możemy podejmować lepsze decyzje, budować lepsze relacje z partnerem, bliskimi i przyjaciółmi. A relacje z drugim człowiekiem wpływają w ogromnym stopniu na jakość naszego życia. Często w Waszej książce pada określenie: dobry związek, zdrowa relacja. Jaki człowiek gotowy jest na zbudowanie dobrego i zdrowego związku? Justyna Moraczewska: To co dla nas dobre i zdrowe czujemy każdą komórką ciała, bo ono daje nam wyraźne znaki. Przede wszystkim daje nam znać kiedy pakujemy się w coś złego i niezdrowego. Najważniejsze, żeby ich nie ignorować i nauczyć się je odbierać oraz trafnie interpretować. Kiedy czujemy się przy kimś, albo z powodu czyjegoś zachowania źle, zakłopotane, zestresowane, smutne, przygnębione; kiedy częściej przez kogoś płaczemy, a nie uśmiechamy się przy tej osobie, to nie jest to dobry, ani zdrowy związek. Kiedy partner funduje nam niepokój i emocjonalny rollercoaster, poniża, oszukuje, nie okazuje szacunku, to nie warto dawać takiemu związkowi przyszłości. Dobra relacja daje spokój, poczucie bezpieczeństwa, wsparcie i akceptację bez względu na wszystko. Jest zbudowana na prawdzie. Bo to jest dla nas zdrowe. W zdrowej relacji partner pomaga a nie ocenia. Jaki człowiek jest gotowy na zbudowanie zdrowego związku? Chyba przede wszystkim ten, który ma poukładaną relację z samym sobą. Ten, który lubi siebie, nie jest zakompleksiony, ma poczucie własnej wartości. Nie szuka jej potwierdzenia w relacji z inną osobą, bo to nie ona go określa. Tylko będąc samemu zbudowanym na stabilnym fundamencie, można zacząć budować cokolwiek z drugą osobą. Po kilku nieudanych związkach kobieta powinna się zorientować, że może warto przyjrzeć się bliżej sobie. Od czego należy zacząć pracę nad sobą? Alina Adamowicz: Jeśli chcemy znaleźć właściwego partnera i zbudować z nim zdrowy związek, to wpierw musimy UZDROWIĆ SIEBIE. Żeby uzdrowić siebie, musimy nauczyć się słuchać i zrozumieć siebie. Dopóki tego nie zrobimy, to nie będziemy w stanie być szczęśliwą w związku. Trzeba więc zacząć od poznania i zatroszczenia się o siebie, żeby się wzmocnić, żeby uleczyć rany i niepowodzenia z przeszłości. Jeśli chcemy rozwijać swoją więź z partnerem, to trzeba zainwestować w swój rozwój osobisty. Warto zainwestować w czas, uwagę, troskę i wysiłek. Bo mądre zajmowanie się sobą wzmacnia też relację. Związek zyskuje, gdy spada w nim napięcie, stres i negatywna energia, gdy każdy z partnerów potrafi zadbać o swoje zdrowie psychiczne i fizyczne. „Superfaceta” kierujecie w dużej mierze do kobiet, ale mężczyźni też znajdą wiele wartościowych wskazówek. Dlaczego oni również powinni sięgnąć po Waszą książkę? Justyna Moraczewska: Bardzo cenną rzecz usłyszałam ostatnio od bliskiego mi mężczyzny, kiedy opowiadałam mu o tej książce i o tym, że praca nad nią pozwoliła mi dużo lepiej zrozumieć mężczyzn i ich punkt widzenia na wiele spraw. Powiedział: „Chętnie zajrzę do tej książki, serio. Może dzięki niej lepiej sam zrozumiem siebie”. To dojrzała refleksja mężczyzny, który jest otwarty na pracę nad sobą, na poszukiwanie siebie i w konsekwencji na pracę nad związkiem. Zaskoczyła mnie pozytywnie, bo niestety częściej, kiedy mężczyźni widzą okładkę tej książki, słyszę: „ O, „Superfacet”! To pewnie o mnie.”. Tych wszystkowiedzących i zadufanych w sobie, oraz tych maskujących kompleksy jest cała masa. Zapewne to, co odkryliby w książce mogłoby ich mocno zaskoczyć, bo rozmija się z ich światopoglądem. Oni jednak zapewne po tą książkę nie sięgną. Ci, którzy to jednak zrobią mogą zrewidować wiele obiegowych opinii, dokonać autorefleksji, znaleźć bodziec do zmiany i do działania oraz dowiedzieć się najzwyczajniej w świecie czego i kogo pragną kobiety. Czy w swoim życiu spotkałyście superfaceta? Kto dla Was jest męskim wzorem? Alina Adamowicz: Spotkałam, choć trochę to trwało i zanim to się stało, zdążyłam też zaliczyć wpadki. Tym przykładem jest mój obecny mąż – jest moim superfacetem, choć to wcale nie znaczy, że jest idealny. Bo ideałów nie ma, każdy ma swoje wady i popełnia błędy. Ja też. Ale przy nim czuję się bezpieczna, zauważana i doceniana, wartościowa i kochana. Uwielbiamy ze sobą rozmawiać i spędzać czas. No i jeszcze świetnie gotuje! W gabinecie rozmawiam często z kobietami skrzywdzonymi przez partnerów/mężów, które straciły nadzieję na znalezienie tego jedynego. Te kobiety wcale nie są jakieś wymagające, szukają po prostu przyjaźni i wzajemnego szacunku. Często słyszę: „Chciałabym, aby mnie kochał, dbał o mnie, wspierał mnie, abym była dla niego ważna, żebym czuła się przy nim bezpiecznie, aby mnie szanował”. Każdy z nas zasługuje na dobry związek, na miłość, zaufanie i szacunek. Dla mnie w związku ważna jest przyjaźń i bliskość, o te dwa czynniki dbamy razem z mężem. Bo do miłosnego tanga trzeba dwojga. Podobno to ojciec jest najważniejszym mężczyzną w życiu kobiety. Najważniejszym, bo pierwszym. W jaki sposób kobieta może zrekompensować brak tej relacji w swoim życiu? Alina Adamowicz: Na początek dobrze pozbyć się iluzji, że brak relacji z rodzicami możemy sobie zrekompensować. W tym względzie warto być szczerym ze sobą i wreszcie przyjąć do wiadomości, że nie mieliśmy takich rodziców, rodzica czy relacji, których potrzebowaliśmy i już nigdy nie będziemy mieć. To może boleć, mamy prawo do żałoby i smutku – nawet dobrze to sobie opłakać. Nieraz łatwiej, gdy w tym procesie towarzyszy nam terapeuta lub psycholog. Później dobrze wypracować sobie styl myślenia, który nas wspiera – pamiętać, że sami jesteśmy odpowiedzialni za swoje życie i poczucie szczęścia, że możemy dokonywać wyborów, zmian, tworzyć swoje życie i decydować, kogo i na jakich zasadach do niego wpuszczamy. Rozmawiacie m. in. z Konradem Majem, doktorem psychologii społecznej, o kulisach randkowania w sieci. Okazuje się, że mimo sceptycznego podejścia wielu osób do tej formy, to jednak dobry sposób na poznanie kogoś wartościowego. Trzeba tylko przestrzegać kilku zasad. Jak poruszać się w tym wirtualnym świecie? Justyna Moraczewska: To ważna rozmowa, bo dotyka niezwykle aktualnego tematu. Poznajemy się coraz częściej dzięki aplikacjom i portalom. Taki jest fakt i deprecjonowanie wirtualnej rzeczywistości nie ma sensu. Co za różnica gdzie się poznajemy - na czacie, czy przy barze w klubie? Problem w tym, że tej nowej formy randkowania uczymy się po omacku, bo nie ma żadnego kodeksu, spisu reguł ani tym bardziej obowiązujących zasad savoir-vivre. A tu łatwiej, niż patrząc komuś w oczy, o manipulację czy zakrzywienie rzeczywistości. Zasady bezpiecznego poruszania się w tym świecie pomagają uniknąć rozczarowań i łez, upokorzenia i zwykłego oszustwa. A niestety, tak jak podkreśla w rozmowie Konrad Maj, wielu mężczyzn posiadających aplikację randkową cechuje się ciemną triadą osobowości. Oznacza to, że w świecie wirtualnego randkowania znacznie częściej niż w realu można spotkać mężczyzn o tendencjach narcystycznych, makiawelistycznych czy psychopatycznych. Jak ich rozpoznać? Tu oczywiście odsyłam do książki. Piszemy także o tym, jak interpretować profile i czytać ze zdjęć, oraz o tym, jak same często, tworząc własny profil wysyłamy błędne sygnały i w konsekwencji nie znajdujemy tego kogo naprawdę szukamy. Bo jak pokazują statystyki, znaczna większość kobiet szuka w sieci partnera do zbudowania stałego związku. Prawie każda, zalogowana w aplikacji, czy na portalu, szuka miłości. A co do mężczyzn, sprawa ma się jednak inaczej. Większość szuka zabawy, odskoczni, niezobowiązującej relacji i szybkiego seksu. Większość nie oznacza jednak, że wszyscy. Często to kobiety mają więcej refleksji nad tym, jak funkcjonuje ich związek. Chętniej też zwracają się po pomoc, słuchają porad. Jednak same nie zbudują zdrowej relacji. Jak rozmawiać z partnerem, który nie czuje i nie rozumie, że wprowadzenie pewnych zmian jest nieuniknione? Alina Adamowicz: Wiele porad na ten temat zawarłyśmy w naszej poprzedniej książce „Superzwiązek. Jak stworzyć dobrą i trwałą relację, która się nie rozpadnie”. Kluczowa jest właśnie rozmowa i komunikowanie oraz urealnianie wzajemnych potrzeb, oczekiwań, zdrowych granic i możliwości. W książce podajemy przykłady konkretnych sformułowań oraz zasady dobrej rozmowy. Niezwykle ważna jest również umiejętność kłócenia się i godzenia. Och, jest tyle ważnych umiejętności, których powinniśmy uczyć się już w szkole zamiast wkuwać na pamięć jakieś nic nie wnoszące daty z historii czy z biologii budowa pantofelka! Z rozmowy Justyny z seksuologiem Andrzejem Depko wynika, że seks może zweryfikować to, czy partnerzy są dobrani. Zachowanie w łóżku, w intymnym akcie bardzo dużo mówi o człowieku. Jak poprzez seks sprawdzić, jakim partnerem jest człowiek, z którym jesteśmy w relacji? Justyna Moraczewska: Seksualny match nie musi iść w parze z dobraniem pod wszystkimi innymi względami. Ale zgranie w seksie jest niezwykle ważne. Jeśli nie jesteśmy pod tym względem dopasowani, to zwiększamy szansę na rozpad relacji. Wcześniej czy później brak udanego seksu doprowadza do frustracji, oddalenia się od siebie i zdrady. Nie ma co udawać, że ten obszar w związku nie jest ważny. I tu zacytuję fragment rozmowy z dr Andrzeja Depko: „Istotą udanych związków jest harmonijny dobór dwojga ludzi pod względem charakteru, pragnień, oczekiwań, priorytetów, zainteresowań, popędu seksualnego oraz stanu zdrowia. Aby związek był udany, niezwykle istotne jest rozwiązanie problemu komunikacji, wzajemnego otwarcia się i uwolnienia od lęku przed oceną.” Wchodząc w nowy związek nie ma co czekać z seksem, niezależnie od tego, co nam nawkładano w tym temacie do głowy. Seks weryfikuje, czy para ma podobne upodobania, czy mężczyzna jest nastawiony na to, żeby partnerce sprawić przyjemność, czy na to, żeby samemu szybko dążyć do orgazmu. Tylko w łóżku naprawdę okazuje, czy obydwoje kręci to samo, albo czy przynajmniej mają zbliżone upodobania. Czy on słucha jej? Czy ona słucha jego? Czy w ogóle potrafią się komunikować i także o seksie ze sobą rozmawiać? Jak budować prawdziwą intymność w związku? Alina Adamowicz: Często myślimy, że intymność to tylko seks. A tymczasem intymność ma wiele barw i wymiarów. To poczucie głębszego połączenia, bycia akceptowanym takim, jakim się jest, poczucie fizycznego i emocjonalnego bezpieczeństwa, chęć dotykania, przytulania, brak obawy przed otwarciem się i okazywaniem uczuć. To pragnienie dbania o dobro partnera i darzenie go szacunkiem, poczucie, że można na siebie nawzajem liczyć. Intymność jest sercem tego, co potrzebujemy w związku. Oznacza bliskość, o którą trzeba dbać. Badania pokazują, że jej utrata, może doprowadzić do bezpowrotnego zaniku więzi emocjonalnej, co jest główną przyczyną rozpadu związków. Jednym ze sposobów budowania intymności, jest również dbanie o namiętność. Co można zrobić opisujemy szeroko w naszej książce. Inną sprawdzoną metodą jest wsłuchiwania się w codzienne potrzeby i troszczenie się o siebie nawzajem, tutaj mam na myśli, czułe powitania, małe niespodzianki, drobne gesty, miłe słówka, przytulanie, pogłaskanie, trzymanie się za rękę, zrobienie porannej kawy, śniadania, pikantne smsy czy masaż w łóżku. Dzięki takim rytuałom można wzmocnić więź i odbudować intymność w związku. Zaprosiłyście do rozmów dwóch zwyczajnych facetów, którzy nie są ekspertami, ale dobrymi praktykami, ale opowiedzieli Wam o tym, jakimi są facetami, mężami, ojcami. Co Was najbardziej zaskoczyło podczas tych rozmów? Justyna Moraczewska: Radosław Majdan i Rafał Maślak są reprezentantami dwóch różnych pokoleń. Łączy ich medialna rozpoznawalność i fakt, że są pod obstrzałem opinii publicznej. Nas nie interesowała jednak opinia na ich temat wysnuta na podstawie obserwacji profilu na Instagramie, tylko fakt jakimi są na co dzień partnerami i ojcami. I tu okazało się, że łączy ich coś więcej, mianowicie niezwykła dojrzałość życiowa, niezależna od wieku. To faceci bez kompleksów, świadomi siebie i tego w jaki sposób redefiniuje się dziś pojęcie męskości. Każdy z nich przeszedł swoja drogę do tego etapu i obywaj dają sobie przyzwolenie na to, że w przeszłości popełniali błędy. Bo kto ich nie popełnia, nie ma szans na odrobienie lekcji na temat samoświadomości. To mężczyźni szczęśliwi i spełnieni, którzy odnaleźli drogę do docenienia tego, co w życiu najistotniejsze. Dziś wartością nadrzędną jest dla nich rodzina, w której odnajdują się jako zakochani partnerzy i zaangażowani ojcowie. Dojrzałość, odpowiedzialność i mądrość życiowa to może nie zaskoczenie, ale są godne podziwu. A z perspektywy ich partnerek - do pozazdroszczenia. Właśnie te rozmowy powinien przeczytać każdy mężczyzna. Kim jest współczesny superfacet? Justyna Moraczewska: Dla każdej z nas to może być ktoś inny. I o tym nie można zapominać, że posiadamy odmienne potrzeby i oczekiwania. Zwłaszcza, że mamy niestety tendencję do porównywania się z innymi. A to błąd, bo ktoś, kto jest komplementarny dla innej osoby nie musi być koniecznie ideałem dla nas. Ale niedawno zapytałyśmy z Aliną nasze obserwatorki na Instagramie, o to, jakie cechy definiują ich partnera z marzeń, a tym samym są kluczowe dla dobrego związku. Słowami, które powtarzały się najczęściej były: zaufanie, lojalność i szacunek. Od siebie dodam jeszcze słowo odpowiedzialność, Kreśląc na ich podstawie obraz współcześnie pożądanego superfaceta, to ten zestaw cech niech go definiuje.
Przepisy na Sylwestra. Mistrzowskie menu dla znajomych, które udoskonali każdą imprezę
Kuba Tomaszczyk, zwycięzca 11. edycji programu Masterchef, proponuje klasyczne dania urozmaicone nieoczywistymi dodatkami np. truflami czy pomarańczami w majonezie oraz szybkie dipy, które zachwycą Waszych gości. Sprawdźcie przepisy na Sylwestra inspirowane toskańską podróżą mistrza kuchni po najlepszych restauracjach z gwiazdką Michelin.
W tym artykule: Truflowa carbonara Smażone kalmary z pomarańczowym majonezem Sałatka z karczochem Dipy na Sylwestra To dania Kuby Tomaszczyka podbiły podniebienia profesjonalnego i wymagającego jury jednego z najpopularniejszych programów kulinarnych. Poza prestiżowym tytułem, wysoką nagrodą, nowy mistrz kuchni otrzymał również możliwość wydania swojej pierwszej, autorskiej książki kucharskiej. Wypróbujcie przepisy z książki „Po prostu gotuj”, które urozmaicą Wasze sylwestrowe menu. Top 10 filmów na sylwestra. Wciągający "Whiplash" i taneczna "Mamma Mia!" Truflowa carbonara 4 porcje Składniki: 1 jajko i 3 żółtka 250 g guanciale lub pancetty 150 g startego sera pecorino 60 g startego parmezanu 15 g świeżo zmielonego pieprzu 2 łyżki pasty truflowej Makaron: 300 g semoliny 150 ml ciepłej wody sól Sposób przygotowania: Makaron: Mąkę wysypujemy na stolnicę, w środku formujemy wgłębienie, do którego wlewamy wodę i dodajemy szczyptę soli. Mieszamy widelcem, a następnie ugniatamy do uzyskania jędrnego ciasta. Zawijamy w folię i odstawiamy, aby odpoczęło. Po 30 minutach wałkujemy ciasto mniej więcej na 1 mm, podsypując mąką. Składamy makaron i kroimy w paski o szerokości 8 mm. Wrzucamy do gotującej się osolonej wody. Wyjmujemy, gdy wypłynie. Sos: Guanciale lub pancettę kroimy w kostkę, smażymy na patelni, cały czas mieszając, do wytopienia tłuszczu i uzyskania chrupkości. W misce mieszamy wszystkie składniki (zostawiamy 50 g sera do posypania). Makaron przekładamy na patelnię z guanciale/pancettą i masą jajeczną, gotujemy na bardzo małym ogniu, cały czas mieszając. Należy to robić bardzo szybko, dodając trochę wody z gotowania makaronu, by powstała emulsja. Nakładamy na talerz i posypujemy serem. Piosenki na sylwestra gwarantujące zabawę do rana na domówce Smażone kalmary z pomarańczowym majonezem Składniki: 500 g kalmarów 15 ml soku z cytryny 300 g mąki pszennej 100 ml maślanki 1 łyżeczka pieprzu cayenne 1 łyżeczka papryki słodkiej sól 1l oleju słonecznikowego Majonez: 250 ml oleju słonecznikowego 1 żółtko 1 łyżka musztardy dijon 1 łyżka miodu 30 ml soku z pomarańczy zest (starta skórka) z 1 pomarańczy 2 łyżeczki pokrojonego szczypiorku sól, pieprz Sposób przygotowania: Kalmary oczyszczamy, tuby kroimy w krążki i wkładamy do miski z sokiem z cytryny. W misce mieszamy mąkę, pieprz cayenne, słodką paprykę i łyżkę soli. Do drugiej miski wlewamy maślankę. Rozgrzewamy olej do 180°C. Kalmary panierujemy w mące, zanurzamy w maślance i ponownie obtaczamy w mące. Tak przygotowane krążki smażymy partiami po 2–3 minuty. Odsączamy na ręczniku papierowym i posypujemy solą. Majonez: Żółtko, musztardę i zest z pomarańczy przekładamy do miski. Cały czas miksując, dolewamy cienkim strumieniem olej i miksujemy do momentu zgęstnienia. Dodajemy sok z pomarańczy, miód i szczypiorek i doprawiamy solą oraz pieprzem. Sałatka z karczochem Składniki: 300 g marynowanych karczochów 1 pieczona papryka 2 garście pomidorków koktajlowych 1 czerwona cebula 50 g kuskusu 1 szklanka rukoli sól, pieprz Sposób przygotowania: Kuskus zalewamy wrzątkiem i czekamy, aż spęcznieje. Paprykę i cebulę kroimy w kostkę, pomidorki na pół, a karczochy na mniejsze kawałki. Wrzucamy do miski. Do reszty warzyw wsypujemy kuskus i rukolę, mieszamy wszystko z winegretem bazyliowym i doprawiamy solą oraz pieprzem. SOS WINEGRET do sałatek bazyliowy z orzechami włoskimi Składniki: 8 orzechów włoskich 10 listków bazylii 2 łyżki octu balsamicznego 50 ml oliwy z oliwek sól, pieprz Sposób przygotowania: Orzechy i liście bazylii siekamy. Wkładamy do słoika razem z octem, bazylią, solą i pieprzem. Słoikiem energicznie potrząsamy. Drinki na Sylwestra. 10 niezawodnych przepisów Dipy na Sylwestra Sos Kentucky Składniki: 2 łyżki majonezu 2 łyżki musztardy 3 łyżeczki miodu ½ łyżeczki czosnku granulowanego ½ łyżeczki cebuli w proszku ½ łyżeczki papryki wędzonej 3 łyżki sosu sojowego Sposób przygotowania: Wszystkie składniki mieszamy w misce. Majonez truflowy Składniki: 3 żółtka 550 ml oleju 50 ml oleju truflowego 1 łyżeczka musztardy 1 łyżka pasty truflowej sól, pieprz 15 ml soku z limonki Sposób przygotowania: Do miski wkładamy żółtka, musztardę, pastę truflową, sól i pieprz, mieszamy do uzyskania gładkiej konsystencji. Dolewamy olej bardzo cienkim strumieniem, cały czas mieszając, aż całość zgęstnieje. Pod koniec mieszania dodajemy 2 łyżki ciepłej wody i sok z limonki. Ranch 75 g kwaśniej śmietany 18% 75 g majonezu 1 łyżka posiekanej natki pietruszki 1 łyżka posiekanego szczypiorku 1 łyżka posiekanej kolendry 1 łyżka posiekanego koperku 1 ząbek czosnku 2 łyżeczki soku z cytryny sól, pieprz Sposób przygotowania: Wszystkie składniki mieszamy w misce i doprawiamy do smaku. Przepisy na Sylwestra. 5 ekspresowych i smacznych potraw na imprezę
Niewinność i szarm. Styl Audrey Hepburn. "Nie potrzebowała obcasów ani dekoltów, wystarczyła jej osobowość"
"Rozbrajająco sympatyczna, a zarazem w przedziwny sposób dumna. Wyrafinowana, lecz nie snobistyczna. Delikatna, a przecież nie krucha. Audrey Hepburn już od debiutu ucieleśniała nieodparcie urzekającą mieszankę niewinności i szarmu" – tak pisze Chiara Pasqualetti Johnson, autorka wydanej właśnie biografii Audrey Hepburn. Na czym polegał magnetyzujący i ponadczasowy styl gwiazdy „Śniadania u Tiffany’ego” czy „Sabriny”?
Marzyła, by zostać baletnicą, ale stała się gwiazdą kina, zdobywając dwa Oscary, trzy Złote Globy, jedną nagrodę Emmy, jedną Grammy, dwie nagrody Tony, trzy David di Donatello i cztery BAFTA za niezapomniane role, jak księżniczka Anna z „Rzymskich wakacji” czy Eliza z „My Fair Lady”. Stroniła od ekstrawaganckich czy niestosownych wybryków innych gwiazd, wstawała o świcie, żeby powtórzyć rolę. Nigdy się nie spóźniała, nie kaprysiła. "Nie myślę o sobie jako o ikonie. Tego, co jest w głowach innych, nie ma w mojej. Po prostu wykonuję swoją pracę". Zdyscyplinowana i pełna kultury, prawdziwa profesjonalistka. Wysoka, subtelna, dobrze wychowana i zawsze uśmiechnięta Hepburn podbijała serca aktorów i reżyserów swoim sarnim spojrzeniem i ujmującymi manierami. Świat mody też szybko ją pokochał. I to z wzajemnością. „Styl Audrey” stał się ważną częścią sukcesu jej filmów. Nie istniała i chyba do tej pory nie istnieje żadna inna gwiazda kina, która ma podobną naturalną elegancję. Prostota była nie tylko kwestią jej stylu, ale również życiową zasadą gwiazdy. Cygaretki, lekkie baleriny, dekolty w łódkę, pięknie wiązane apaszki i zadziorna grzywka. Elegancja wypływająca z oszczędnych środków odzwierciedlała jej prawdziwą naturę, przejawiającą się przede wszystkim w gestykulacji i spojrzeniu. Polecamy fragment pięknie ilustrowanej biografii „Audrey. Życie, pasja, styl”, która właśnie ukazała się nakładem wydawnictwa Słowne. W czasach zdominowanych przez kształtne i seksowne modelki pin-up Audrey Hepburn zasłynie drobną figurą i sylwetką baletnicy, gwiżdżąc na stereotypy i stawiając wszystko na kartę swojej odmienności. Gwiazdy tego okresu miały bujne kształty jak Jane Mansfield, zmysłowy urok jak Marilyn Monroe – z jej blond fryzurą i ognistymi ustami, lub były posągowo piękne jak Grace Kelly, którą Alfred Hitchcock określał mianem „wulkanu o szczycie przyprószonym śniegiem”. Wysoka, smukła, elegancka, zawsze uśmiechnięta Audrey ucieleśnia zupełnie inny kobiecy ideał. Na początku lat pięćdziesiątych jej urok jest czymś nowym i nowoczesnym, ale nadal niedojrzałym pod względem stylu. Tak samo jak u postaci, którą niebawem przyjdzie jej odegrać w filmie "Sabrina". W tej współczesnej bajce główna bohaterka jest pełną wdzięku, nieśmiałą dziewczyną, która po podróży do Paryża przemienia się w wyrafinowaną kobietę. Żeby odpowiednio wejść w rolę, Audrey zazna podobnej magii. Przed rozpoczęciem zdjęć aktorka spędzi kilka dni w stolicy Francji, aby rzucić okiem na ostatnie modowe trendy, gdyż spełniono jej prośbę, by samodzielnie mogła wybrać kostiumy. Podczas krótkiej podróży dojdzie do spotkania, które przemieni ją w ikonę stylu, a także da początek jednemu z najbardziej trwałych i niezwykłych związków twórczych w historii kina. Producent filmu poprosił Gladys de Segonzac, żonę kierownika paryskiego oddziału Paramountu, żeby wybrała kilka strojów dla Audrey, sugerując nazwisko Cristóbala Balenciagi, słynącego ze spektakularnych sukni wieczorowych. Ona jednak woli skierować aktorkę do młodego wielbiciela hiszpańskiego projektanta, który właśnie w tym samym roku wyrwał się spod skrzydeł Elsy Schiaparelli, by otworzyć własny dom mody. Hubert de Givenchy to wyrafinowany, ale pełen energii i całkowicie pozbawiony afektacji arystokrata, zupełnie jak córka baronessy van Heemstra. Nie dziwi zatem, że między tym dwojgiem błyskawicznie nawiąże się nić porozumienia już podczas pierwszego pamiętnego spotkania przy rue Alfred de Vigny 8. W wieku dwudziestu sześciu lat Givenchy pracuje nad pokazem pierwszej kolekcji, kiedy jeden z asystentów powiadamia go o wizycie hollywoodzkiej aktorki, mademoiselle Hepburn. Projektant spodziewa się zobaczyć noszącą to samo nazwisko Katharine, tymczasem na spotkanie stawia się młoda dziewczyna „o wspaniałych oczach i krótkich włosach, bardzo szczupła, bez krztyny makijażu” – jak sam będzie wspominał. Audrey ma na sobie rybaczki i słomkowy kapelusz gondoliera, który przywodzi na myśl te sprzedawane na straganach w Wenecji. Chce zobaczyć kreacje młodego projektanta. Urzeczony jej osobowością Givenchy odpowiada, że jest zbyt zajęty zbliżającym się pokazem, by zaprojektować dla niej nowe stroje, więc zaprasza ją do siebie, by wybrała coś z gotowej kolekcji. „Przymierzyła ubrania i powiedziała, że szukała właśnie czegoś takiego. Wszystkie naprawdę wspaniale na niej leżały. Doskonale wiedziała, czego chce. Łagodność jej spojrzenia i ujmujące maniery od razu mnie oczarowały” – wspominał później Givenchy. Wkrótce oboje odkryją, że łączy ich o wiele więcej niż gust w kwestii mody. Ich współpraca uczyni Audrey najbardziej elegancką kobietą na świecie i wylansuje nazwę francuskiego domu mody na arenie międzynarodowej. Za tym harmonijnym związkiem twórczym prócz stylu kryły się również wspólne wartości. Ta sama etyka, to samo poczucie humoru, te same zasady moralne. „Bycie dżentelmenem oznacza przede wszystkim bycie człowiekiem łagodnym” – twierdziła Audrey. Wychodząc z atelier, Audrey ma nowego przyjaciela i garderobę, która zostanie nagrodzona Oscarem. Pierwszy wybrany przez nią strój to kostium z szarej wełny w połączeniu z toczkiem z jasnego szyfonu do sceny, gdy Sabrina wraca na Long Island, wyglądając jak rasowa paryżanka. Drugi to czarna sukienka koktajlowa z głębokim wycięciem na plecach, obszernym dołem w stylu baletowym i górą z dwiema kokardkami wiązanymi na ramionach oraz dekoltem w łódkę – wykrój ten za sprawą filmu zyska takie powodzenie, że odtąd będzie nosił nazwę „dekoltu w stylu Sabriny”. Potem Audrey zauważa jeszcze suknię wieczorową z białego jedwabiu, bez ramiączek, z kontrastującym motywem kwiatowym. Będzie ją miała na sobie w scenie balu, w której świadomie zrezygnuje z biżuterii, jeśli nie liczyć delikatnych perłowych kolczyków, podkreślając w ten sposób wyrafinowaną prostotę sukni i świeżość swojej urody. Kiedy Audrey przybywa na Long Island, by nakręcić plenery, czekają już na nią dwaj gwiazdorzy: Humphrey Bogart i William Holden. „Zjawiła się na planie w pełni przygotowana – wspominał potem Billy Wilder. – Znała dialogi na pamięć. Wszystko robiła sama i nigdy nie musiałem jej dopingować. Miała w sobie tyle wdzięku i była taka piękna, że po pięciu minutach wszyscy się w niej kochaliśmy”. Urok Audrey ponownie zdaje się ujmować wszystkich, którzy z nią pracują, ale kilka tygodni później, kiedy ekipa przenosi się do Los Angeles, by kontynuować zdjęcia w studiu, czar pryska. Po radosnych rzymskich doświadczeniach naturalność Audrey w filmowej Mekce zderza się z hollywoodzkim konformizmem i snobizmem lat pięćdziesiątych. „Kiedy tam pracowałam, w studiach Paramountu była osobna jadalnia dla dyrektorów, druga dla aktorów i jeszcze inna dla pracowników technicznych. Na planie tylko gwiazdy miały prawo do krzesła ze swoim nazwiskiem. Inni musieli stać” – wspominała potem. Błoga atmosfera panująca na planie Rzymskich wakacji jest już tylko wspomnieniem. Niesnaski z fabuły filmu, w którym bracia wywodzący się z zamożnej rodziny z Long Island konkurują o względy urzekającej córki szofera, zdają się znajdować odzwierciedlenie podczas zdjęć. Praca nad filmem "Sabrina" była dodatkowo utrudniona ze względu na charakter Humphreya Bogarta, który podawał w wątpliwość wybory reżysera i krytykował grę aktorów, sprawiając, że Audrey zaprzyjaźniła się bardziej z drugim z ekranowych partnerów. William Holden cechował się bezceremonialnością uwodziciela i robił wszystko, by dodać jej otuchy wobec gorzkich słów Bogarta, zapewniał jej pocieszycielskie ramię, a może i coś więcej. Między dwojgiem aktorów rodzi się idylliczna bliskość, ale bez rozgłosu – również dlatego, że Holden jest żonaty. Z dala od niedyskretnych spojrzeń pozwalają sobie na krótkie chwile samotności, jak wspominał aktor w swojej autobiografii: „Czasem nocą brałem przenośny adapter i jechaliśmy samochodem na wieś. Słuchaliśmy muzyki klasycznej, a Audrey tańczyła dla mnie w poświacie księżyca. Było w tym coś naprawdę magicznego”. Porozumiewawczo uśmiechniętych w trakcie przerwy w zdjęciach uwiecznił ich fotografik Mark Shaw – podczas pracy nad filmem wypstrykał ponad sześćdziesiąt klisz, na których uchwycił spontaniczną radość Audrey, zupełnie nieświadomej, że wycelowano w nią obiektyw. Ów cudowny materiał w 1955 roku na łamach magazynu „Life” doczeka się specjalnej publikacji zatytułowanej "How Life Gets the Story. Behind the scenes in photo-journalism". Artykuł podpisany przez fotografika został poświęcony „uwodzicielce” Audrey, jak określił ją Shaw oczarowany niebywałym wdziękiem młodej aktorki. Pomimo odnoszonych sukcesów Audrey w tym okresie zdaje się wciąż nieświadoma swojej urody, ciągle niepewna siebie i nieusatysfakcjonowana swoim wyglądem. „Często widziałam siebie jako raczej brzydką osobę – wyznała na łamach magazynu „Cosmopolitan”. – Pracuję od dwunastego roku życia i dobrze znam swoje ciało. Każda jego część, gdy spojrzeć na nią z osobna, z pewnością jest daleka od doskonałości”. Givenchy – wprost przeciwnie, uważa ją za modelkę o urodzie idealnej. Zresztą któż lepiej od niego mógłby powiedzieć, że poznał zarówno zalety, jak i wady tego drobnego ciała, odznaczającego się harmonijną kobiecością, ale i lekko androginicznego. „Sądzę, że była wobec mnie bardzo lojalna, bo niczego przed nią nie kryłem. Kręcąc Sabrinę, zadręczała się myślą, że nie ma biustu. Powiedziałem, że na ekranie wszyscy będą podziwiać jej oczy, a rozmiar stanika nie będzie miał dla nikogo żadnego znaczenia”. Tak samo myślał reżyser Billy Wilder: „Ta dziewczyna mogłaby przekonać świat, że krągłości wyszły z mody”. Proroctwo się spełnia, a film staje się sukcesem, zwłaszcza w przypadku Audrey. Jak pisano na łamach „Time’a”: „Zwykłe bycie na ekranie zamiast aktorskiej gry to najrzadszy z darów. Audrey go posiada”. Jury Złotych Globów przyznaje jej prestiżowe wyróżnienie Henrietta Award dla najlepszej aktorki filmowej, jej styl zaś będzie naśladowany przez dziewczęta na całym świecie, nawet w Japonii, jak podkreślano w „Los Angeles Times”. Przed tym filmem żadna kobieta nie była do niej podobna, ale teraz wszystkie chcą mieć jej szczupłe ciało i krótką, zadziorną fryzurę „à la Audrey” – to początek mody, która trwa po dziś dzień. O ile żeńska część widowni zakochuje się w stylu bohaterek Sabriny i Rzymskich wakacji, o tyle nowy wzorzec kobiecości podyktowany filmowymi sukcesami staje się czymś wprost rewolucyjnym w sferze męskich upodobań. Rezygnując z wszelkich przejawów zmysłowości, Audrey pociąga mężczyzn, a zarazem ich nie przeraża, wprowadzając nowe standardy również w kanonach uwodzenia. Wierna zasadom surowego wychowania i swojemu zachowawczemu usposobieniu potrafi rozkochać w sobie każdego, nie obdarzając go jednak niczym odważniejszym niż uśmiech. Nie potrzebuje obcasów ani dekoltów, wystarczy jej osobowość, do tego stopnia że wkrótce narzuci światu swój świeży, autentyczny styl, pozując również z dala od reflektorów. „Dla mnie kreacje haute couture były zawsze jak kostiumy teatralne czy filmowe. Wiedziałam, że mogę je nosić, nie były to jednak moje ulubione ubrania”. Na zdjęciach wykonanych poza planem filmowym surowość jej stylu nigdy nie jest nudna – aby ożywić prostotę koszuli, zawiązuje kokardę we włosach czy zakłada kolorowy pasek, współgrający z jej prostym i praktycznym stylem. To urzekająca chłopczyca. Często nosi cygaretki, wąskie i krótkie, kończące się tuż nad kostką, w połączeniu z koszulami z krótkimi rękawami i płaskimi balerinami o zaokrąglonych noskach, które zawsze będą utożsamiane z jej stylem. Najbardziej upodobała sobie te od Salvatore Ferragamo, włoskiego rękodzielnika, który zbił fortunę w Ameryce, by następnie wrócić do ojczyzny i otworzyć pracownię we Florencji. Szyte na miarę leciutkie zamszowe buty miały zaokrąglone przody i odciągały uwagę od stóp, które aktorka uważała za niezbyt atrakcyjną część ciała, a Ferragamo przemienił w atut. „Długie, smukłe stopy Audrey pozostają w doskonałej proporcji z jej sylwetką. To prawdziwa artystka i prawdziwa arystokratka” – napisze o niej projektant w autobiografii. Poznali się na planie Sabriny, kiedy Ferragamo stworzył dla niej buty z wydłużonym noskiem i niewielkimi, nieco zakrzywionymi obcasikami, które po sukcesie filmu określano jako „w stylu Sabriny”. Odtąd Audrey często będzie się pokazywać w Palazzo Spini Feroni, florenckiej siedzibie Ferragama, który w tym okresie zaczyna współpracę ze światem filmu, wkrótce dorabiając się przydomka „szewca gwiazd”. Chiara Pasqualetti Johnson ‒ mediolańska dziennikarka, z wykształcenia historyczka sztuki. Autorka tekstów o podróżach, sztuce i stylu życia, ukazujących się na łamach najważniejszych włoskich czasopism. Redaktorka książek i serii poświęconych sztuce nowoczesnej i współczesnej, ukazujących się nakładem wydawnictw Electa i Rizzoli. W 2018 roku wydawnictwo White Star opublikowało jej ilustrowany album poświęcony najbardziej wpływowym kobietom XX wieku, przetłumaczony następnie na dwanaście języków. W 2020 roku, także we współpracy z White Star, wydała album "Chanel. La rivoluzione dello stile", który okazał się międzynarodowym sukcesem i doczekał przekładu na pięć języków (wydanie polskie: "Chanel. Rewolucja stylu", Słowne 2021), następnie zaś album poświęcony najsłynniejszemu zapachowi świata, Chanel Nº 5. W 2021 roku włoska edycja magazynu „Forbes” umieściła ją na liście „100 Wonder Women” – kobiet sukcesu, które łączą wysokie stanowiska z kreatywnym podejściem.
Jak pokochać ubrania z drugiej ręki? 12 powodów, dla których warto kupować w second handach
W momencie, kiedy ciemna strona branży modowej nie jest już sekretem i o potrzebie zmiany w podejściu do ubrań mówi się otwarcie, to właśnie dawanie ubraniom drugiego, a nawet i trzeciego życia, wydaje się najlepszym rozwiązaniem. Bo czy może być bardziej odpowiedzialne podejście do mody niż maksymalne wykorzystywanie tego, co już powstało? Do zakupów w lumpeksach czy vintage shopach przekonuje Aleksandra Zawadzka, autorka książki "Moda vintage", praktycznego przewodnika po modzie z drugiej ręki. Przeczytajcie przedpremierowy fragment książki.
1. EKOLOGIA W ŻYCIU CODZIENNYM Dzięki temu, że kupujemy używane ubrania, nasza planeta może odetchnąć z ulgą (przynajmniej w części). Zmniejsza się zanieczyszczenie środowiska i ogranicza toksyny, które się do niego dostają, a także niweluje ślad węglowy i oszczędza wodę. Wybieranie rzeczy z drugiej ręki pozwala realnie zmniejszyć ilość odpadów, które trafiają na wysypiska śmieci. To prosty sposób na prowadzenie bardziej ekologicznego stylu życia – nosząc to, co już zostało wyprodukowane, tworzymy obieg zamknięty i maksymalnie wykorzystujemy surowce. 2. ULGA DLA PORTFELA Ubrania w lumpeksach potrafią kosztować od kilku do kilkudziesięciu złotych (z wyjątkiem rzeczy luksusowych marek, wypatrzonych przez właścicieli sklepu, których ceny mogą dojść do kilkuset złotych – są to jednak pojedyncze przypadki). Wszystko zależy od tego, jaki jest system cenowy: w najbardziej ekonomicznych opcjach, czyli wycenie na wagę lub wyprzedaży przed wymianą towaru, można kupić ciuchy nawet za 5 złotych czy całą torbę ubrań za kilkadziesiąt złotych. W vintage shopach ceny bywają wyższe, ale tutaj płacimy za naszą wygodę: warto jednak pamiętać o tym, że dostępne tam modele są wciąż o wiele tańsze od nowych egzemplarzy. Wyjątki to prawdziwe perełki z limitowanych edycji, które – z tego właśnie względu – mogą być droższe. 3. ORYGINALNE UBRANIA, KTÓRYCH NIE MA NIKT INNY Są zwykle dostępne w pojedynczych egzemplarzach, nie możemy wybrać rozmiaru, koloru czy nadruku. Albo je pokochamy, albo zostawiamy komuś innemu. Często to też elementy starych kolekcji marek, rzeczy szyte ręcznie albo prawdziwy vintage (a więc ubrania starsze niż 20 lat). Różnorodność jest ogromna, a asortyment zmienia się raz na tydzień. To bardzo pomaga w wyrażaniu siebie i to niezależnie od tego, czy w lumpeksach szukacie klasyki mody czy najnowszych trendów. Możecie być pewni, że znajdziecie tam wszystko, ale jednak będą to rzeczy unikatowe i takie, jakich nie dostaniecie nigdzie indziej. 4. MOŻLIWOŚĆ ZAKUPU TRUDNODOSTĘPNYCH MAREK Second handy umożliwiają nie tylko zakup ubrań od projektantów i domów mody w niskich cenach (w mniejszych miastach z powodzeniem można znaleźć na przykład czółenka Gucci za kilkanaście złotych), ale też sprowadzają do Polski marki, które normalnie trzeba byłoby kupować przez internet albo można je znaleźć stacjonarnie jedynie w stolicy. Szczególnym źródłem takich ubrań są na przykład lumpeksy z odzieżą skandynawską, gdzie znajdziecie Samsøe & Samsøe czy Ganni. I to w cenach, które są zdecydowanie bardziej przystępne niż w przypadku nowych rzeczy. 5. NATURALNE MATERIAŁY Rynek mody oczywiście cały czas się zmienia i dostosowuje do wymagań klienta, ale nie ma co kryć, że wiele osób właśnie w lumpeksach po raz pierwszy styka się ze stuprocentową wełną, kaszmirem, jedwabiem i innymi bardziej szlachetnymi materiałami. Te można zresztą kupić w second handach także bez żadnych domieszek i kilkanaście czy kilkadziesiąt razy taniej niż nowe. 6. ZAMIAST KOLEJNEGO SEZONU SERIALU Tak, kupowanie w second handach dla wielu osób jest jak granie w planszówki czy oglądanie filmów – to rozrywka, w końcu nigdy nie wiesz, co i czy w ogóle cokolwiek uda ci się kupić. Wyczekiwanie w kolejce przed otwarciem, wybieranie działu, od którego zacznie się przeglądać ubrania, sprawdzanie metek w Google i materiałów na dotyk, a wreszcie nieporównywalna radość z wyłowienia tej jednej najlepszej perełki. Dopamina szybuje w kosmos. 7. ANULOWANIE SYSTEMU ROZMIARÓW Moda z drugiej ręki nie ocenia. Wręcz przeciwnie: uczy miłości do samych siebie bez względu na rozmiar, wagę czy wzrost, udowadniając, że 36 to tylko liczba, która niewiele znaczy. Owszem, ubrania, które możecie tam kupić, w 99 procentach są niepowtarzalne, co tak naprawdę oznacza, że są dostępne tylko w pojedynczych egzemplarzach. Zasada jest więc prosta – kupujecie albo zostawiacie, a kiedy zakochacie się od pierwszego wejrzenia, nie myślicie o tym, czy lepszy byłby mniejszy lub większy rozmiar. Przyduży płaszcz nosicie więc jako oversize albo niesiecie do zaprzyjaźnionej krawcowej, która dopasowuje go dla ciebie, luźną koszulę zakładacie w zastanej wersji (kombinując jedynie, czy włożyć ją w spodnie, a może jednak jakoś zawiązać), za krótki T-shirt stylizujecie jako crop top, a za długie spodnie obcinacie nożyczkami, by mieć nogawki w stylu Alison Mosshart. Kombinujecie i dostosowujecie ubranie do siebie, a nie siebie do ubrania. Rozmiary w modzie z drugiej ręki są pojęciem elastycznym. 8. NA RATUNEK UBRANIOM Te piękne ubrania w vintage shopach czy perełki z lumpeksów mogły trafić na śmietnik. Wyobrażacie to sobie? A przecież nadają się do ponownego użycia: są całe i często z naturalnych materiałów oraz wyglądają świetnie i mogą być modne (w końcu moda wraca jak bumerang). Dlaczego ktoś miałby je wyrzucać, skoro wciąż można je nosić? 9. POMOC POTRZEBUJĄCYM Jeśli kupujecie w tzw. charity shopach, czyli charytatywnych second handach, możecie jednocześnie wspomóc najbardziej potrzebujących, bo część pieniędzy ze sprzedaży trafia do organizacji pomocowych. 10. BAZA DLA WŁASNYCH PROJEKTÓW W takich miejscach jak lumpeksy, można kupić nie tylko gotowe ubrania, buty, torebki i inne dodatki, ale też materiały i bazę dla rozwijania własnych projektów. Jeśli lubicie przerabiać czy znacie się na szyciu, czekają was tutaj tkaniny w świetnym gatunku w bardzo atrakcyjnych cenach, z których na pewno zrobicie pożytek. 11. NAUKA DBAŁOŚCI O UBRANIA Dzięki kupowaniu w second handach uczymy się szacunku do ubrań: nagle okazuje się, że kiedy bardzo zależy nam na tej jednej konkretnej rzeczy, jesteśmy w stanie załatać drobną dziurkę w mankiecie, uzupełnić brakujące guziki czy spędzić cały wieczór z wybielaczem, byleby tylko odzyskać śnieżnobiały kolor bluzki. Dbamy o rzeczy jak nigdy wcześniej, bo chcemy, żeby wyglądały jak najlepiej, skoro nie możemy mieć ich dubla. 12. COŚ WIĘCEJ NIŻ UBRANIA I wreszcie: lumpeksy to nie tylko ubrania. W większości tego typu sklepów znajdziecie też książki czy płyty winylowe oraz dodatki do wnętrz – poduszki, dywany, ceramikę. Jak po talerz z księżną Dianą czy płytę Pink Floyd za grosze to tylko tutaj. Więcej w książce "Moda vintage". KUP TUTAJ
Kłótnie wbrew temu, jakie negatywne wyobrażenia z nimi wiążemy, są normalne i potrzebne w związku, ale też w każdej relacji. Dzięki nim dowiadujemy się, co jest ważne dla partnera. Z kolei druga strona uświadamia sobie, czego my potrzebujemy. Kłótnie to sygnał, że nie jesteśmy sobie obojętni. Sprzeczki pomagają związkowi, ale to trudna sztuka. Jak kłócić się konstruktywnie, podpowiadają Alina Adamowicz oraz Justyna Moraczewska, autorki książki "Superzwiązek".
Szczęśliwe pary nigdy się nie kłócą? To rozpowszechniony MIT! Możliwe, że w dzieciństwie nauczyliśmy się wierzyć, że konflikt i kłótnia to tylko negatywne wydarzenia. Może tak być, jeśli widzieliśmy rodziców lub opiekunów, którzy kłócili się tak, że wzajemnie się ranili. Wyzywali się, krzyczeli, manipulowali sobą, a później obrażali się na siebie, karali ciszą i wycofywali emocjonalnie z relacji. Kłótnie są normalne i potrzebne w związku. To naturalny element komunikacji, zawsze obecny w relacjach międzyludzkich. W ten sposób dowiadujemy się, co jest ważne dla partnera, jakie są jego potrzeby i nieprzekraczalne granice, poznajemy jego perspektywę. Kłótnia stanowi sygnał, że partnerzy nie są sobie obojętni, że zależy im na sobie. Najgorzej, gdy jedno lub oboje przestają się do siebie odzywać i pojawia się obojętność. To nie kłótnie są problemem, ale brak umiejętności kłócenia się i godzenia. Gdy nauczycie się konstruktywnie kłócić, zwiększycie swoją szansę na trwały i szczęśliwy związek. PRZYPOMINAJKA Nikt nie zna się na wszystkim. Nikt nie wie wszystkiego. Nikt nie jest nieomylny. Jeśli zawsze oboje będziecie chcieli mieć rację i ostatnie słowo, to oboje przegracie. JAK KŁÓCIĆ SIĘ KONSTRUKTYWNIE? Kłótnia to forma rozmowy, tylko o wiele trudniejsza. Dlatego obowiązują w niej zasady podobne do tych stosowanych podczas trudnej rozmowy. Skupiajcie się cały czas na problemie, a nie na atakowaniu i obrażaniu partnera. Bądźcie w stosunku do siebie fair i nie zadawajcie ciosów poniżej pasa (np. wypominając przeszłość, pochodzenie, wykształcenie lub używając przeciwko sobie sekretów, które mówiliście sobie w zaufaniu). Trzymajcie się jednego wątku i nie wyciągajcie przy okazji innych spraw. Jeśli kłótnia dotyczy tego, że partner bez uprzedzenia wrócił późno do domu, to nie dodawaj do tego pretensji, że nigdy po sobie nie sprząta, nie lubi twojej rodziny, za dużo wydał i zapomniał o waszej rocznicy. W ten sposób przeoczycie najważniejszy temat, czyli wzajemne informowanie się i uzgadnianie planów, gdy zamierzacie przyjść później do domu. Trzymajcie się jednego problemu. Celem, który każde z was powinno mieć w głowie, ma być rozwiązanie problemu. Cały sens zdrowej kłótni to szukanie rozwiązania. Nie kłócicie się po to, żeby udowodnić komuś, że nie ma racji, ani żeby go zranić czy pokazać swoją wyższość. Kłócicie się, żeby rozwiązać problem. Chcecie coś razem uzgodnić. Róbcie to więc w sposób, który kieruje was wprost do znalezienia rozwiązania. Nie przerywajcie sobie. Jeśli traktujesz partnera z szacunkiem i mu nie przerywasz, to masz prawo oczekiwać tego samego. W ten sposób macie możliwość wzajemnie się usłyszeć, zrozumieć. Jeśli sobie przerywacie, będziecie ciągle się powtarzać, żeby partner wreszcie usłyszał to, co chcecie powiedzieć. To tylko wzbudza irytację i podnosi ciśnienie. Powtarzanie w kółko tego samego nie sprawi, że ktoś cię lepiej zrozumie. Postarajcie się więc unikać „syndromu krokodyla”, który ma małe uszy i wielką paszczę — czyli więcej słuchajcie, a mniej mówcie. Nie bądźcie krokodylami. W zdrowej kłótni nie ma miejsca na okazywanie pogardy i wyzwiska. Skoro szukacie rozwiązania, to obrażanie partnera jest beznadziejną strategią. Partner, który sięga po wyzwiska, zaczyna wyglądać, jakby nie miał żadnych argumentów i dlatego personalnie atakuje drugą stronę. Pamiętajcie, że waszym celem jest znaleźć rozwiązanie, więc kłóćcie się w sposób, który was do niego przybliża. Jeśli problem wzbudził zbyt silne emocje, nad którymi nie potraficie zapanować, lub któreś z was czuje się zbyt zmęczone, zróbcie przerwę. Pójdźcie na spacer lub się wyśpijcie, żeby ochłonąć. Wróćcie do rozmowy, gdy będziecie spokojniejsi. Nauczcie się dobrze kończyć kłótnię lub spór. Nie starajcie się ukarać partnera. Nie unikajcie siebie, nie milczcie — przyjmujcie przeprosiny, nie odmawiajcie przytulenia. Terapeuci potrafią określić, czy dany związek rozpadnie się lub przetrwa, właśnie na podstawie obserwacji, jak pary godzą się po kłótni. Pamiętajcie, że jeśli każde z was będzie zawsze chciało mieć rację i ostatnie słowo, to możecie zmarnować relację. Czułość, troska, życzliwość, umiejętność przepraszania i szukania kompromisu to nie objawy słabości, ale wewnętrznej siły, spokojnej pewności siebie i dobrej samooceny. A przede wszystkim sposób na znalezienie rozwiązania. JAK DOBRZE ZAKOŃCZYĆ KŁÓTNIĘ LUB SPRZECZKĘ? Weź odpowiedzialność za swój udział w problemie. Przeproś za swój udział w problemie. Postaraj się zmienić swoje zachowanie. Utrzymuj zmiany, które udało ci się poczynić. Wykonaj drobny pozytywy gest w stronę partnera. Rób to każdego dnia. Pytaj, czy partner widzi zmiany, które wprowadzasz w życie. Pamiętaj, żeby nie wracać do spraw, które już zamknęliście. Niedobrze jest zakładać, że po zakończeniu kłótni wszystko wróci na swoje miejsce bez dodatkowego wysiłku. A im trudniejsza była sprzeczka, tym bardziej trzeba się wysilić. Choć to trudne, najlepszym sposobem rozwiązywania problemów jest rozmawianie o nich w zdrowy sposób. Jeśli partner nie będzie chciał rozmawiać, zacznie cię ignorować lub wyśmiewać, niech to będzie dla ciebie informacja na temat waszego związku. SIEDEM NIESKUTECZNYCH SPOSOBÓW ROZWIĄZYWANIA PROBLEMÓW W ZWIĄZKU Nic nierobienie. Ignorowanie problemu z nadzieją, że sam zniknie. Pomniejszanie problemu z nadzieją, że przez to nie stanie się poważniejszy. Rozmawianie ze znajomymi/przyjaciółmi zamiast z partnerem. Zakładanie, że partner się domyśli. Owijanie w bawełnę, zamiast prostego wyjaśnienia, o co chodzi. Zamienianie kłótni w wykład z historii związku. ____________ W ELLE.pl na co dzień informujemy Was o trendach, stylu życia, rozrywce. Jednak w tym ciężkim czasie część redakcji pracuje nad treściami skupionymi wokół sytuacji w Ukrainie. Tutaj dowiecie się jak pomagać, sprawdzicie gdzie trwają zbiórki i przeczytacie co zrobić, aby zachować równowagę psychiczną w tych trudnych okolicznościach: pomoc dla Ukrainy.
Właściwa komunikacja może ocalić związek. Jak rozmawiać?
Nie ma żadnej gwarancji na trwały związek. Relacja nigdy nie stoi emocjonalnie w miejscu, choć czasem tak się może wydawać. Albo się rozwija i rozkwita, albo słabnie i gaśnie. Alina Adamowicz, doświadczona terapeutka i Justyna Moraczewska, dziennikarka i autorka poradników wskazują, że jedną z kluczowych przyczyn oddalania się od siebie i zaniku uczuć może być brak dobrej komunikacji. A właściwej rozmowy, jasnego komunikowania potrzeb i słuchania drugiej osoby można się nauczyć. Przeczytajcie fragment książki "Superzwiązek", w którym znajdziecie porady dotyczące otwartej komunikacji w związku.
Wcale nie jest łatwo komunikować się otwarcie w związku! Zwłaszcza gdy chodzi o trudniejsze rozmowy, stawianie granic, czy mówienie o swoich oczekiwaniach i potrzebach. Czasami, mając w pamięci wcześniejsze doświadczenia z partnerem, boimy się, że znowu zostaniemy zignorowani i odrzuceni, obawiamy się awantury, cichych dni, złośliwości lub wyśmiewania. Niektóre osoby wyrosły natomiast w domach, w których o takich sprawach po prostu się nie mówiło. Dlatego wyniosły z dzieciństwa ograniczenia i blokady, które cały czas mają w głowach. Osiem sprawdzonych sposobów na wzmacnianie związku Mówcie sobie, czego potrzebujecie. Mówcie sobie, czego nie akceptujecie. Rozmawiajcie o problemach i wyzwaniach, gdy tylko się pojawiają. Koncentrujcie się na poszukiwaniu rozwiązania („Co możemy z tym zrobić?”). Przyznawajcie się do błędów i pomyłek. Przepraszajcie i proście o wybaczenie. Przestańcie rozmawiać o waszym związku z osobami, które go nie wspierają. Przedstawiajcie spokojnie, jasno i zrozumiale swoje oczekiwania. Zakładamy, że partner powinien od razu zrozumieć, o co nam chodzi. A wcale nie musi. Wyjaśniajcie, co macie na myśli, dając konkretne przykłady. Nauczcie się parafrazować, czyli mówić to samo innymi słowami. Upewniajcie się, czy się dobrze zrozumieliście. Nie ma nic złego ani dziwnego w tym, że wiele rzeczy trzeba powtarzać i przypominać. Niestety, gdy tworzymy związek, nie wiemy, że jedną z kluczowych przyczyn oddalania się partnerów od siebie i zaniku uczuć może się stać brak dobrej komunikacji. Ach, jakże często słyszałam: „Szkoda, że nic mi nie mówiła, zrobiłbym to inaczej i może dzisiaj bylibyśmy razem” lub „Żałuję teraz, że mu nie powiedziałam od razu, bo może uratowalibyśmy nasz związek”. Może to dotyczyć dużych spraw: „Nie zgadzam się, żebyś utrzymywał kontakt z byłą dziewczyną” lub „Nie zgadzam się, żebyś sam decydował o naszych finansach” albo mniejszych: „Proszę, nie umawiaj nas na spotkania do swoich rodziców bez uzgodnienia tego ze mną”. Nieumiejętność rozmowy coraz bardziej oddala ludzi od siebie. Pojawia się wewnętrzne poczucie krzywdy, samotności, rozżalenia, złości, odrzucenia. Włącza się naturalny mechanizm negatywnego interpretowania zachowań i słów partnera. Tak po prostu mamy. Ten mechanizm jest bezlitosny. Raz włączony, staje się samonapędzającą przyczyną zaniku relacji. Bardzo destrukcyjną siłą. Na szczęście można go zatrzymać. Jeśli zależy wam na sobie, zacznijcie działać jak najszybciej i dokonajcie zmian, zanim będzie za późno. Jeśli chcecie mieć inne rezultaty niż dotąd, to zacznijcie robić coś innego niż dotychczas. Grunt to zasady! Jakie zasady obowiązują w waszym związku? Czy w ogóle ustaliliście je razem? Czy rozmawialiście na ten temat? Te wszystkie lata, odkąd pracuję z kobietami, pokazały mi, że w większości związków partnerzy nigdy nie wypracowali własnych zasad i reguł, na których będzie się opierał ich związek. Nie ustalili jasno, co może się dziać w ich relacji, a co nie. Na co się zgadzają, a na co nie. Jakie potrzeby ma każde z nich i jakie są potrzeby związku. I jakie granice. Założyli, że „jakoś to będzie” i że „przecież wiadomo”. Nic dziwnego, że takie związki słabną, zamiast się wzmacniać, bo dryfują bez celu jak łódź pozbawiona steru i żagla. Obszary, w których warto ustalić zasady Obowiązki domowe Jaki będzie podział obowiązków, żeby za dużo nie spadło na jedną osobę? Co kto lubi robić, a czego nie lubi? Kto i co będzie robił w konkretne dni? Jak możecie razem starać się, żeby wszystkie obowiązki domowe były zrealizowane? W jaki sposób będziecie się upewniać, że żadna ze stron nie czuje się przeciążona? Relacja z rodziną Jak będą wyglądać relacje z rodzicami/rodziną? Jak często będziecie odwiedzać rodziców/bliskich? W jakich sprawach będzie się radzić rodziców, a w jakich nie? Co zrobicie, gdy nie będziecie się zgadzali ze zdaniem rodziny? Czy zgadzacie się, żeby partner rozmawiał o waszych sprawach z najbliższymi? Poczucie bezpieczeństwa Czym jest dla was zdrada? Czy zgadzacie się, aby partner utrzymywał kontakt ze swoim ex? Jakie będą konsekwencje, jeśli jedna z osób zdradzi? Czy zgadzacie się, żeby partner utrzymywał znajomość z koleżankami, a partnerka — z kolegami? Czy zgadzacie się, że będziecie czasami oddzielnie wychodzić na spotkania ze znajomymi? Jakie jest wasze podejście do alkoholu i innych używek? Dzieci Czy chcecie mieć dzieci? Kiedy i ile chcecie mieć dzieci? W jaki sposób chcielibyście wychowywać córkę/syna? Czy zgadzacie się na stosowanie kar, a jeśli tak, to jakich? Praca i pieniądze Czy zamierzacie oboje pracować zawodowo? Czy zgadzacie się, że jedna z osób będzie pracowała w innym mieście/kraju? Czy będziecie mieli wspólne, czy oddzielne rachunki bankowe? Kto będzie odpowiedzialny za płacenie konkretnych rachunków? W jaki sposób będziecie planować oraz kontrolować wydatki i oszczędności? To nie jest pełna lista i nie ma taka być. Ważne, aby widzieć, że w związku, tak samo jak w wielu innych ważnych obszarach życia, można ustalać zasady. To normalne, że o tym rozmawiamy i ustalamy reguły naszej relacji. Wszystkie one, zarówno te mniejsze, jak i większe, mają znaczenie. Słaba komunikacja doprowadziła do rozpadu związków, które mogły się rozwijać. Nie musiało się tak stać. Ludzie po prostu nie wiedzieli o potrzebach drugiej strony, bo sobie o nich wzajemnie nie mówili. Nigdy więc nie przestawajcie komunikować się otwarcie ze sobą, jeśli chcecie się rozwijać jako para. Im lepiej nauczycie się słuchać siebie nawzajem, tym większą macie szansę na udany związek. Złote zasady komunikacji Rozmawiajcie! Słuchajcie siebie tak, żeby słyszeć drugą stronę, a nie myśleć nad odpowiedzią. Bądźcie otwarci na rozmowy, zanim coś stanie się problemem. Nie unikajcie rozmów na trudne tematy i nie odkładajcie ich na później. Uchroni was to przed wieloma kłótniami w przyszłości. Ignorowanie problemów tylko je przedłuża i powiększa. Poruszanie niełatwych tematów i przeprowadzanie trudnych rozmów ratuje związki. Jak prowadzić trudne rozmowy? Trudne rozmowy są okazją do lepszego zrozumienia partnera, rozwoju związku, wzmocnienia więzi. Te wskazówki pomogą je przeprowadzić. Praktyczne wskazówki Zaczynaj rozmowę, gdy ustalisz, jakie masz intencje. Skupiaj się na problemie, a nie na osobie. Mów o swoich uczuciach i emocjach. Mówcie po kolei — nie przerywajcie sobie. Słuchajcie po to, żeby się zrozumieć, a nie żeby odpowiedzieć. Dyskutujcie tylko o jednym problemie lub jednej sprawie naraz. Podnoszenie głosu nie jest sposobem, żeby ktoś lepiej usłyszał, co mówisz. Róbcie przerwy, gdy tego potrzebujecie. Komunikacja jest umiejętnością. I jak każda umiejętność może być doskonalona przez ćwiczenia. Wymaga czasu, cierpliwości i zaangażowania. W czasie rozmowy zadawaj pytania, żeby upewnić się, czy dobrze rozumiesz. Poproś osobę, z którą rozmawiasz, żeby też zadawała pytania, byś mogła potwierdzić, że dobrze zrozumiała, lub lepiej wyjaśnić, o co ci chodzi. Pamiętajcie, żeby rozmawiać o rozwiązaniach, a nie tylko o problemie. Jak być asertywnym? Asertywność to zdrowy sposób komunikowania swoich potrzeb, granic i opinii. Pozwala uniknąć nieporozumień i powracających kłótni. Zamiast zaczynać trudne rozmowy od: „To przez ciebie…”, „To twoja wina, że…”, „Bo ty zawsze…” lub „Bo ty nigdy…”, zacznij mówić, jak dana sytuacja na ciebie wpływa. Powiedz: „Kiedy (to się dzieje), czuję …………..…….., dlatego potrzebuję ..…………………”. Wszyscy mamy prawo o siebie dbać. Osoby asertywne okazują szacunek drugiej stronie, zwracają uwagę na to, co i jak mówi oraz jak się zachowuje. Odwrotnością asertywności jest agresja i krytykanctwo, obrażanie, wymuszanie lub manipulowanie, żeby dostać to, czego chcemy. To jest asertywna komunikacja: „Poczułam się ……………….., gdy zrobiłeś ………..”. „Zrobiło mi się przykro, gdy ………………………..”. „Przestaję czuć się bezpiecznie, gdy ……………...”. „Zależy mi, żebyś …………., bo cię kocham”. „Nie zgadzam się z tym, ale rozumiem, że ty tak czujesz”. „Rozumiem, co mówisz, choć się z tym nie zgadzam”. „Przykro mi, że tak się czujesz”. To nie jest asertywność, tylko agresja Oczekiwanie, że zawsze będzie po twojemu. Manipulowanie innymi, żeby osiągnąć to, czego chcesz. Krzyczenie, obrażanie, wyzywanie. Obrażanie się, żeby uzyskać to, czego chcesz. Używanie przemocy słownej lub fizycznej. Używanie przeciwko komuś informacji, które były tajemnicą. Tylko w niezdrowej relacji jesteś ignorowana, uciszana i odpychana, a twoje zdanie nie jest ani szanowane, ani brane na poważnie, bo drugiej strony ono zwyczajnie nie obchodzi. W zdrowej relacji otwarte, asertywne mówienie o swoich uczuciach, potrzebach i granicach jest normalne, oczekiwane i szanowane, bo zależy wam na sobie. Szczęśliwe pary nigdy się nie kłócą? To rozpowszechniony MIT! Możliwe, że w dzieciństwie nauczyliśmy się wierzyć, że konflikt i kłótnia to tylko negatywne wydarzenia. Może tak być, jeśli widzieliśmy rodziców lub opiekunów, którzy kłócili się tak, że wzajemnie się ranili. Wyzywali się, krzyczeli, manipulowali sobą, a później obrażali się na siebie, karali ciszą i wycofywali emocjonalnie z relacji. Kłótnie są normalne i potrzebne w związku. To naturalny element komunikacji, zawsze obecny w relacjach międzyludzkich. W ten sposób dowiadujemy się, co jest ważne dla partnera, jakie są jego potrzeby i nieprzekraczalne granice, poznajemy jego perspektywę. Kłótnia stanowi sygnał, że partnerzy nie są sobie obojętni, że zależy im na sobie. Najgorzej, gdy jedno lub oboje przestają się do siebie odzywać i pojawia się obojętność. To nie kłótnie są problemem, ale brak umiejętności kłócenia się i godzenia. Gdy nauczycie się konstruktywnie kłócić, zwiększycie swoją szansę na trwały i szczęśliwy związek. PRZYPOMINAJKA: Nikt nie zna się na wszystkim. Nikt nie wie wszystkiego. Nikt nie jest nieomylny. Jeśli zawsze oboje będziecie chcieli mieć rację i ostatnie słowo, to oboje przegracie. _______________ W ELLE.pl na co dzień informujemy Was o trendach, stylu życia, rozrywce. Jednak w tym ciężkim czasie część redakcji pracuje nad treściami skupionymi wokół sytuacji w Ukrainie. Tutaj dowiecie się jak pomagać, sprawdzicie gdzie trwają zbiórki i przeczytacie co zrobić, aby zachować równowagę psychiczną w tych trudnych okolicznościach: pomoc dla Ukrainy.
Książkowe perełki na prezent dla dziecka. Tytuły idealne pod choinkę
Mądre, wartościowe, pięknie ilustrowane, a przede wszystkim otwierające okno na świat i inne kultury. Jaką książkę wybrać dla dziecka, aby nie tylko spełniła funkcję rozrywkową czy wychowawczą, ale także zachwycała każdą stroną i dostarczała przeżyć estetycznych? Polecamy tytuły, które urzekły nas najbardziej.
W tym artykule: Dzikie mity Seria Opowieści z czterech stron świata Święty Mikołaj. Historia prawdziwa Wielka księga zwierzaków Dzikie mity Dzikie mity pomagają spojrzeć na naturę z zupełnie innej perspektywy. Dzięki temu przepięknie ilustrowanemu zbiorowi mitów i mądrości inspirowanych przyrodą, dzieci mogą nauczyć się tolerancji i uznania dla innych kultur oraz szacunku dla otaczających nas sił. W książce znajdują się wierzenia i legendy o naturze z różnych czasów i miejsc, tak odległych jak Japonia, Chiny czy Norwegia. Są tu legendy celtyckie i indiańskie, mity greckie, walijskie, estońskie czy chińskie. Autorką warstwy graficznej jest utalentowana rumuńska ilustratorka ukrywająca się pod pseudonimem Aitch. Artystka czerpie w swojej twórczości ze sztuki ludowej. Ta propozycja zachwyci także dorosłych. Seria Opowieści z czterech stron świata Wspaniała kolekcja fascynujących, przepięknie zilustrowanych książek przedstawiających kulturę, wierzenia i tradycje wielu zakątków świata. Dzięki niej dziecko rozbudzi w sobie ciekawość świata, pozna wiele ciekawostek o życiu i kulturze ludzi w innych krajach, a także dowie się, co nas łączy mimo różnic. Ilustracje autorstwa najwybitniejszych międzynarodowych twórców zapraszają dziecko w niezwykłą wizualną podróż, kształtując jego wrażliwość na sztukę. Na kolejne tomy składają się bajki i opowieści z Japonii, Rosji, Brazylii, Dalekiego Wschodu, Chile i Afryki. Mukashi, mukashi czyli dawno, dawno temu… zabierze dzieci w fascynującą podróż po japońskich wierzeniach, w niezwykły, ponadczasowy świat pełen magicznych stworzeń i zaskakujących wydarzeń. W lesie Baby Jagi to zbiór opowiadań o zwierzętach, magii i cudach z tradycyjnych rosyjskich wierzeń. Krótkie, ale wciągające historie doskonale ukazują rosyjską kulturę i specyfikę, a tajemnicze, przykuwające wzrok ilustracje (jedno z opowiadań zilustrował Józef Wilkoń) kryją w sobie wiele fascynujących szczegółów. Ta książka to pierwszy krok do poznania bogatej kultury i historii Rosji. W Jedwabnych wątkach czekają na dzieci mongolskie przypowieści o sprycie, chińskie opowieści o smokach, japońskie baśnie o uczciwości i potędze snów oraz koreańska bajka o zwierzętach. W rytm zaklęć to zbiór opowiadań opartych o legendy rdzennych ludów Brazylii. Dzieci mogą wyruszyć do barwnej krainy pełnej odważnych, sprytnych i mądrych zwierząt – tych egzotycznych, jak żółw żabuti, i nieco bardziej nam bliskich, jak chociażby pewien pomocny bocian. Podczas pełnej przygód podróży Na skrzydłach kondora, jednego z najsłynniejszych zwierząt w Chile, młody czytelnik spotka fantastyczne istoty: gigantyczne węże, gwiezdne dziewczyny, rubinowookie pumy, chodzące drzewa i dzielnych ptasich ludzi... Głos tam-tamów - dziesięć opowiedzianych tu historii dociera do czytelników po tysiącleciach przekazywania ich z ust do ust w rytm muzyki. Historie afrykańskich plemion takich jak Buszmeni, Tuaregowie, Masajowie i Berberowie charakteryzują się dużą wrażliwością na świat i jego urodę, a często okraszone są też nutką ironii. Święty Mikołaj. Historia prawdziwa Na naszej liście nie może zabraknąć klasycznych świątecznych historii. Jak ze zwykłego człowieka, który chciał czynić dobro, Mikołaj stał się magiczną postacią obdarowującą dzieci na całym świecie? Dzieci dowiedzą się tego z ciepłej historii o świętach, miłości, niesieniu pomocy i magii, która istnieje, jeśli tylko mocno w nią uwierzą. Świąteczną opowieść Joanny Jagiełło dopełniają urzekające i przenoszące w inny świat ilustracje autorstwa Agaty Dobkowskiej. Wielka księga zwierzaków Nowe, specjalne wydanie bestsellerowych opowieści Martyny Wojciechowskiej o zwierzakach świata, uzupełnione o dodatkowe treści. Znana podróżniczka zabiera dzieci w niesamowitą podróż do najbardziej egzotycznych zakątków świata, podczas której poznają historie fantastycznych zwierzaków. Książka zawiera mistrzowsko wykonane zdjęcia zwierząt i fotografie autorki z jej licznych podróży w najdalsze zakątki naszego globu. To idealne pozycja dla dzieci, które o zwierzętach chcą dowiedzieć się wszystkiego. Młodzi czytelnicy znajdą też wiele ciekawostek o najbardziej egzotycznych miejscach na ziemi.
Coco Chanel - buntowniczka, rewolucjonistka, wizjonerka
"Gdy znajdę kolor ciemniejszy od czerni, będę go nosiła. Do tego czasu jednak będę ubierać się na czarno!" dla Coco Chanel elegancja była kosztownym i wyrafinowanym ubóstwem. Jej legendarna mała czarna, będąca kwintesencja paryskiego szyku, dokonała nieodwracalnego przełomu w historii mody. Projektantka stworzyła zarazem prosty, jak i rozpoznawalny styl, i choć nigdy nie określała siebie feministką, wykreowała współczesną kobietę rewolucjonizując na zawsze pojęcie kobiecości. Jej pełne wdzięku wygodne sukienki zagwarantowały wolność i samodzielność całym pokoleniom kobiet. W najnowszej bogato ilustrowanej biografii kultowej projektantki, Chiara Pasqualetti Johnson ukazuje ją jako bezkompromisowe ucieleśnienie ponadczasowej elegancji, która dała jej nieśmiertelność. Przeczytajcie fragment książki „Coco Chanel. Rewolucja stylu”.
"Coco Chanel uosabiała (i ubierała) nowe pokolenie kobiet, które mogły nosić spodnie i dzięki odwadze oraz wytrwałości miały zmienić świat, zapanowując raz na zawsze nad własnym losem. Dotąd toalety eleganckich pań podkreślały ich przynależność do świata, w którym swoboda płci pięknej napotykała wiele ograniczeń. Długie spódnice, ciężkie kapelusze, ciasne buty, wysokie obcasy: to wszystko utrudniało ruch, upodobniając kobiety do kruchych, wymagających opieki przedmiotów. Nieliczne mogły wybrać sobie przyszłego męża, tylko niektóre dysponowały samodzielnie zarządzanym majątkiem, żadna nie miała prawa głosu. Dla kobiety odrzucającej konwenanse i uważającej wolność za najwyższe dobro było to nie do zaakceptowania. Za pomocą nożyczek Coco Chanel pozbyła się tego, co zbyteczne, i wszczęła rewolucję, która w jednej chwili zmieniła dziewiętnastowieczne pojęcie kobiecości, uwalniając kobiety od gorsetów i krynolin, by połączyć styl z poczuciem komfortu. Kobieta „wyzwolona” przez Coco porusza się swobodnie nawet w wieczorowej sukni, bez sznurowań i fiszbin. W ciągu dziesięciu lat Coco Chanel zrewolucjonizowała kobiecą garderobę, skracając długość spódnic aż pod kolano, obniżając talię i wymyślając małą czarną – kwintesencję paryskiego szyku. „Ubóstwo” jej stylu, wyznaczone surowością krojów i niemal całkowitym brakiem ozdób, jak również najwyższą jakością wykonania i tkanin, rozprawia się z tymi, którzy uparcie chwytają się przeszłości. Istnieje słynna anegdota z okresu, gdy w modzie wciąż jeszcze dominowały projekty Paula Poireta. Podobno natknął się on na młodziutką Coco Chanel na ulicach Paryża i z pogardą spojrzał na jej niezwykle prostą sukienkę, jedną z pierwszych wersji przyszłej ikonicznej małej czarnej. „Czyżby mademoiselle była w żałobie?” – zakpił mężczyzna, który odziewał swoje klientki w grube zwoje aksamitu w stylu belle époque. Coco skwitowała jego prowokację: „Po panu, monsieur”. Rzadko historia jednostki tak głęboko splata się ze zmianą wrażliwości i ewolucją stylu całej epoki. Coco Chanel w swoim fascynującym życiu biła rekord za rekordem. Ta pierwsza królowa w zdominowanym przez mężczyzn świecie haute couture lansuje po kolei styl marynarski, dżersej jako szlachetną tkaninę, krótkie żakiety, złocone guziki, spódnice z obniżoną talią. Prawdziwe kieszenie i sztuczną biżuterię. Coco Chanel tworzy coś o wiele więcej niż sposób ubierania się – tworzy styl. Jej buntowniczy duch w połączeniu z odwagą i przedsiębiorczością nie pozwalał jej ustać w jednym miejscu. Coco żyła tysiącem żyć, przemierzając pewnym krokiem wiek dwudziesty aż do jego kresu. W roku 1910 otwiera pierwszy sklep z kapeluszami na rue Cambon w Paryżu – adres ten przejdzie do legendy, dyktując zmiany w modzie, które z dnia na dzień spowodują przeskok o całe stulecie. Potem Chanel zakłada kolejny butik w Deauville, luksusowym kurorcie, i trzeci w równie eleganckim Biarritz, gdzie klientki na wyścigi kupują jej ubrania, będące symbolem nowego dobrego smaku, któremu potrafiła nadać odpowiednią interpretację. „Są chwile na pracę i chwile na miłość, co nie pozostawia więcej czasu do dyspozycji”, mawiała, a w swoim życiu nie znalazła nawet chwili, żeby wziąć ślub. Ubierała się i pracowała jak mężczyzna. Lepiej niż jakakolwiek modelka pokazywała, jak wygodna i sportowa moda, która miała służyć ciału, zamiast je zdominować, pozwala na podkreślenie androgyniczności bez utraty wdzięku. W latach dwudziestych jej styl triumfował. Ciesząca się już pokaźnym majątkiem i sławą Coco umacnia swój niejednoznaczny urok uczesaniem na chłopczycę, które robi furorę na równi z jej kreacjami. Dzięki zmysłowi przedsiębiorczości, startując od zera, dociera do szczytu i przekształca dom mody Chanel w imperium, które w 1936 roku będzie zatrudniać trzy tysiące osiemset pracowników. Są to niemal wyłącznie kobiety. Ta nadzwyczajna obserwatorka z każdego spotkania potrafi czerpać inspiracje, które potem przetwarza w coś oryginalnego. Wszyscy jej kochankowie i przyjaciele pozostawili swój ślad w stylu Chanel, równie wyraźny jak piętno, które ona odcisnęła w ich życiu. Wydaje się to niewiarygodne, ale nasze myślenie o elegancji nadal jest naznaczone historią miłosną sprzed wieku! Coco przeszukiwała szafy swoich kochanków, a naturalny francuski gust i moda firmowana przez Chanel wzbogacały się o nowe elementy, które miały przejść do legendy." Fragment książki "Coco Chanel. Rewolucja stylu" Chiary Pasqualetti Johnson (wyd. Słowne). Chiara Pasqualetti Johnson – z wykształcenia historyk sztuki, z zawodu dziennikarka. Pisuje o podróżach, sztuce i stylu życia dla magazynów "Vogue", „Dove” i „Bell’Italia”, jak również na potrzeby specjalistycznych publikacji. Współpracuje z wydawnictwami Electa i Rizzoli. Nakładem White Star ukazał się jej album ilustrowany poświęcony najbardziej wpływowym kobietom XX wieku, przełożony na sześć języków.
Inga Vesper: „Przedstawienia typowych amerykańskich rodzin z lat 50. ilustrują pewną doskonałość, a mnie przyprawiają o dreszcze”. Przeczytaj wywiad z autorką powieści kryminalnej „Bardzo długie popołudnie”
Zbrodnia na kalifornijskich przedmieściach, walka o prawa kobiet i konflikty na tle rasowym. Inga Vesper sugestywnie oddaje obraz dusznego Miasta Aniołów i przygnębiającej rzeczywistości lat 50. Z autorką znakomitego kryminału „Bardzo długie popołudnie” rozmawiamy o amerykańskim śnie, feminizmie, nierównościach społecznych i o tym, dlaczego niepokoją ją katalogi zakupowe z tamtej dekady.
„Bardzo długie popołudnie” to Twoja pierwsza powieść. Dlaczego zdecydowałaś się na napisanie książki? To moja pierwsza opublikowana powieść, ale przed nią napisałam jeszcze pięć innych książek. Jestem dziennikarką, więc pisanie mam we krwi. W swojej karierze często trafiałam na historie, które nigdy nie miały satysfakcjonującego zakończenia – rzeczywistość bywa rozczarowująca. Zaczęłam się więc zastanawiać: co, jeśli sama napisałabym jakąś historię. Skąd pomysł, aby akcję swojej powieści kryminalnej umieścić w latach 50. na przedmieściach Kalifornii? Zawsze byłam podejrzliwa wobec nostalgii za wcześniejszymi dekadami, a szczególnie za latami 50. Jeśli spojrzymy na zdjęcia z tego okresu, wszystko wydaje się idealne – czyste domy, szczęśliwe żony, wykrochmalone sukienki, a tak naprawdę to był bardzo przygnębiający czas. Kalifornia to też symbol tamtej dekady i amerykańskiego snu: sielskie życie, słońce i Hollywood. Chciałam zajrzeć głębiej i zobaczyć, co kryje się za tą pozorną idyllą. Przedstawienia typowych amerykańskich rodzin z lat 50. ilustrują pewną doskonałość, a mnie przyprawiają o dreszcze. I myślę, że to bardzo dobra oprawa dla intrygi kryminalnej. Dużo czasu poświęciłaś na research? Tak, starałam się zbadać wszystko – od kwestii związanych z budową autostrad, przez wytyczne dotyczące wychowania dzieci, po ruch na rzecz praw obywatelskich. Szczególnie cenne było przeglądanie katalogów wysyłkowych z tamtych czasów, dzięki którym mogłam zobaczyć, jak ludzie się ubierali, co mieli w swoich domach, jakie produkty były przez nich najbardziej pożądane. Mimo to zdarzyło mi się popełnić kilka błędów. W pierwszej wersji mojej książki wszystkie postacie wsiadające do samochodów zawsze zapinały pasy bezpieczeństwa. Ale okazało się, że pasy bezpieczeństwa zostały wprowadzone dopiero w latach 70., więc to zostało poprawione. Co najbardziej Cię zaskoczyło podczas badań? Wcześniej nie zdawałam sobie sprawy, jak silny wtedy był ruch feministyczny. Zawsze myślałam, że feminizm zaczął się w latach 60., ale okazało się, że już w latach 50. istniało mnóstwo kobiecych grup wsparcia. Przybierały jednak inną formę – wówczas bardziej troszczono się o odpowiednie utrzymanie domu, pracę społeczną i wychowywanie dzieci. Mimo to potrzebujące kobiety mogły liczyć na podstawową pomoc. Jakie było Twoje wyobrażenie o latach 50., zanim zaczęłaś pisać książkę? Zawsze myślałam o latach 50. jako o dosyć przygnębiającym okresie. Rozpoczęła się wtedy zimna wojna, Amerykanie walczyli w Korei, rasizm był normą. Wiele z tych kwestii zostało poruszonych w mojej książce. Ale byłam nieświadoma tak ekstremalnego i jawnego seksizmu. W jednym z katalogów, który przeglądałam, można było kupić plastikową głowę kobiety na ścianę z trofeami myśliwskimi, w innym był ogromny korek, który mężczyzna mógł wepchnąć w usta swojej dokuczliwej żony, aby ją uciszyć. Oczywiście były to tylko gadżety, ale niestety takie z pozoru nieszkodliwe rzeczy normalizują przemoc wobec kobiet, a w latach 50. był to naprawdę ogromny problem. Poza przemocą wobec kobiet dotykasz wielu innych ważnych problemów: prawa kobiet, rasizm, trauma po wojnie w Wietnamie. Która z tych kwestii dotknęła Cię najmocniej? Myślę, że wszystkie są ze sobą powiązane. Rasizm i seksizm to oczywiście dwa bardzo różne problemy, ale pojawiają się w społeczeństwach, w których panują nierówności. Takie podejście jest niszczące dla wszystkich, dlatego starałam się pokazać także męską perspektywę. Biali mężczyźni, postrzegani jako oprawcy, naznaczeni dodatkowo wojenną traumą, również podlegali opresji, nie mogli otwarcie dyskutować o swoich lękach i uczuciach, i to kierowało ich w stronę nienawiści. Zależało mi na tym, aby pokazać, jak złożony jest to problem, i jeśli ma nastąpić zmiana, to mężczyźni są jej bardzo ważnym elementem. Dwie bohaterki Twojej powieści chcą dokonać zmiany tego status quo. Ruby, czarnoskóra pomoc domowa, zmaga się z zaszufladkowaniem ze względu na kolor skóry, a Genevieve Crane stara się pokazać kobietom, że można żyć inaczej. W jakim stopniu Ty identyfikujesz się ze swoimi postaciami? W bardzo dużym. Oczywiście nie doświadczyłam rasizmu w takim stopniu, jak Ruby, która poradziła sobie z nim na własny sposób. Ale doświadczyłam nierówności i widzę ją wszędzie wokół siebie, nawet jeśli nie dotyka mnie osobiście. Zarówno Ruby, jak i pani Crane mają pewne moje cechy, ale są dla mnie również wzorami do naśladowania. Od czasu, gdy napisałam tę książkę, otwarcie mówię o niesprawiedliwości i akceptuję ją w znacznie mniejszym stopniu. Te dwie kobiety pokazały mi, jak być odważniejszą. Myślę sobie, że jeśli one mogą to zrobić i nie boją się zmian, to ja także mogę tego dokonać. W posłowiu do „Bardzo długiego popołudnia” stwierdzasz, że jest to książka o feminizmie. Zaskakujące jest to, że poglądy męskiej postaci, detektywa Micka Blanke’a, są bliskie feminizmowi. Ta postać ma dużo zrozumienia dla kobiet. Tak, i myślę, że to bardzo ważne. W wielkiej debacie na temat feminizmu bardzo łatwo jest obsadzać mężczyzn w roli wrogów, a to do końca tak nie jest. Seksizm również ich dotyka, zmusza do bardzo wąskiego, stereotypowego myślenia na temat płci. Uznałam więc, że ważne, aby mężczyzna z mojej powieści mógł zaangażować się w tę dyskusję i miał szansę zobaczyć tę niesprawiedliwość nawet, jeśli nie jest pewien, co zrobić. Myślę, że wielu mężczyzn dzisiaj czuje to samo: chcą wspierać kobiety, ale nie są pewni, jak zacząć i boją się też popełniania błędów. Mick pokazuje, że mężczyźni to ważni sojusznicy w tej walce i że można wspierać feminizm, nie tracąc swojej męskości. Lata 50. kojarzą się z widokiem pięknych przedmieść, szczęśliwymi rodzinami i zachwycającą modą. Mówisz, że kiedy zobaczyłaś taki obrazek w szkole, przyprawił cię o dreszcze. Już jako nastolatka zastanawiałam się nad historią stojącą za takimi obrazkami. Na jednym z nich gospodyni, która podawała obiad swojej rodzinie, była dziwnie zasłonięta. Patrzyła w dół, podczas gdy wszyscy inni się do siebie uśmiechali. To była tylko ilustracja reklamowa, ale dała mi do myślenia. Jakie są jej potrzeby i marzenia? Czy porcja smacznego posiłku to szczyt jej aspiracji? Czy ktoś z jej rodziny kiedykolwiek zapytał, czy jest szczęśliwa? Ten pozornie sielski obrazek wzbudził mój niepokój. Bardzo wyraziście oddajesz kalifornijski klimat, m.in. sugestywnie pokazujesz, jak upał wpływa na ludzi. Czy byłaś kiedyś w Kalifornii? Nigdy nie byłam w Kalifornii. Umieszczenie fabuły książki w miejscu, które jest dla mnie całkowicie obce, było naprawdę ekscytującym, a czasem nawet przerażającym doświadczeniem. Musiałam naprawdę postawić się w sytuacji moich bohaterów i wielokrotnie zadać sobie pytanie: jakie to uczucie? Pochodzę z północnych Niemiec, gdzie zwykle jest dosyć zimno, więc od razu wiedziałam, jak detektyw Mick, który przyjechał z Nowego Jorku, może zareagować w gorącym klimacie. Poza tym mężczyźni z lat 50. zawsze nosili kapelusze i koszule z kołnierzykiem, co musiało być wyjątkowo nieznośne podczas kalifornijskiego lata. Czytelnicy zawsze są ciekawi, jak autor konstruuje intrygę kryminalną. Możesz zdradzić, jak pracowałaś nad swoją powieścią? Zainspirowały mnie dwie prawdziwe historie – jedna z Niemiec, druga z Ameryki. Dzięki nim miałam początek akcji – motyw znikającej nagle z kuchni gospodyni domowej. Jednak całej fabuły nie zaplanowałam z góry. W pierwszym etapie intensywnie pracowałam nad postaciami i zrozumieniem ich osobowości. Później zaczęłam pisać pierwsze sceny i tu po prostu poniosła mnie wyobraźnia. Na początku nawet nie wiedziałam, kim będzie morderca. Jednak takie podejście sprawiło, że już po ukończeniu książki, podczas redakcji musiałam kilka razy wracać do fabuły, uwzględniać wskazówki i bacznie przyglądać się zwrotom akcji, aby upewnić się, że rozwiązanie zagadki ma sens. Jakie masz dalsze plany literackie? Właśnie pracuję nad kolejną powieścią. Akcja rozgrywa się w 1970 roku w Nowym Meksyku i przedstawia morderstwo, do którego dochodzi w hipisowskiej komunie. Obie moje książki obejmują dekady ogromnych zmian społecznych. Podczas gdy w „Bardzo długim popołudniu” atmosfera jest opresyjna i konserwatywna, w kolejnej książce wszystkie ograniczenia obyczajowe zostają rozluźnione – króluje wolna miłość i sprzeciwianie się zasadom. Zastanawiam się, czy to naprawdę czyniło ludzi wolnymi? A może nakładało zupełnie nowy system zasad? To tylko niektóre z zagadnień, które poruszam. A jakie książki Ty lubisz czytać? Kto jest twoim ulubionym autorem? Czytam bardzo dużo i tak naprawdę nie mam ulubionego autora. Kocham kryminały historyczne, ale czytam też współczesne kryminały, popularne powieści, trochę fantasy i wszystko, co jest świeże i intrygujące. Poza tym uwielbiam literaturę faktu i biografie. Jedną ze świetnych książek, które ostatnio czytałam, jest „Garnethill” Denise Miny – akcja rozgrywa się w Glasgow, gdzie obecnie mieszkam, i jest to absolutne arcydzieło stopniowego ujawniania intrygi kryminalnej. Czy Twoje dziennikarskie doświadczenie pomaga Ci w pracy pisarskiej? Z pewnością pomaga mi w trudnych warsztatowo momentach. Pisanie nie zawsze idzie płynnie, a kiedy utknie się w jakimś wątku fabularnym, może to być naprawdę ciężkie do przeskoczenia. Dziennikarstwo nauczyło mnie dyscypliny, a to pozwala mi przejść przez trudne chwile. Może być jednak ograniczające – dziennikarzowi zwykle nie wolno niczego zmyślać. Dlatego pisanie fikcji jest tak ekscytujące, bo w końcu mogę opowiadać własne historie! Inga Vesper – dziennikarka specjalizująca się w tematach dotyczących nauki i zmian klimatu. Przeniosła się do Anglii z Niemiec, by pracować jako opiekunka, jednak wkrótce chęć pisania przeważyła nad innymi planami. Pracowała i mieszkała także w Tanzanii i Syrii, ale w Londynie czuje się najlepiej – uwielbia spacerować i pić niewyobrażalne ilości herbaty z szałwią i miodem. Jak mówi: nie ma lepszego miejsca, by znaleźć dobrą historię, niż górny pokład autobusu. „Bardzo długie popołudnie” to jej kryminalny debiut.
John Marrs: "W rzeczywistości jestem całkiem sympatyczną osobą, tylko moja wyobraźnia może być okrutna… " - wywiad z autorem thrillerów "Dopasowani" i "Co się skrywa między nami?"
Brytyjski pisarz i dziennikarz, autor ośmiu bestsellerowych powieści. Jego książki zdobywają listy bestsellerów nie tylko w Wielkiej Brytanii, lecz także na całym świecie. John Marrs jest mistrzem mrocznych, wstrząsających opowieści, które zaskakują wyrafinowaną i trzymającą w napięciu intrygą. Na Netflixie właśnie można oglądać serial na podstawie jego doskonałego, przetłumaczonego na 30 języków futurystycznego thrillera „Dopasowani”, premierą ma także jego najnowszy thriller „Co się skrywa między nami?”, którym zachwycają się krytycy i czytelnicy. Z autorem rozmawiamy o ekranizacji jego powieści, o wymykających się spod kontroli postaciach i o tym, jak pisarz dystansuje się od historii, które tworzy.
Polscy widzowie właśnie mają okazję oglądać na Netflixie serial „Dopasowani” na podstawie Twojej powieści pod tym samym tytułem. Jak czuje się autor, którego książka zostaje zekranizowana? Co myślisz o tej adaptacji? To było dla mnie dosyć surrealistyczne przeżycie - oglądanie na ekranie historii, którą pięć lat wcześniej powołałem do życia. Fabularnie wersja telewizyjna i moja powieść bardzo się różnią, ale nie mam z tym żadnego problemu. Dzięki temu mogłem oglądać serial jak każdy inny widz, nie wiedząc, co będzie się działo w kolejnych odcinkach. I nawet jeśli nie byłby to serial na podstawie mojej powieści, i tak bym go obejrzał, ponieważ jest po prostu dobrze zrealizowany i wciągający. Czy brałeś udział w realizacji serialu? Nie, nie brałem udziału. W książce poprowadziłem swoją historię tak daleko, jak tylko mogłem, a później pozwoliłem, aby realizatorzy serialu wykorzystali mój pomysł i przekształcili go tak, aby spodobał się widzom. Powieść to moja wizja, obraz telewizyjny jest kreacją jego twórców, ale widzowie zawsze będą porównywać te dwie historie. A ja w pełni popieram kierunek, w którym podążyli producenci serialu. W tym samym czasie w wydawnictwie Burda Książki ukazała się Twoja najnowsza powieść. „Co się skrywa między nami?” to mocny thriller o bardzo skomplikowanych relacjach między matką a córką. Jak wpadłeś na pomysł, aby właśnie w tak trudny i bardzo nieoczywisty sposób przedstawić więź osób, które teoretycznie powinny być dla siebie najbliższe na świecie? Po napisaniu „The Passengers” i „The Minders”, dwóch bardzo wymagających thrillerów sci-fi, chciałem stworzyć coś zupełnie innego – historię w klaustrofobicznym klimacie, tylko z dwójką bohaterów, których losy mógłbym rozciągnąć na przestrzeni lat. Na początku myślałem, aby pokazać relację dwóch sióstr lub dwóch braci, jednak finalnie zdecydowałem, że będzie to matka i córka. Uznałem, że taka relacja ma większy potencjał, a dzięki temu stworzę znacznie ciekawszą historię. Twój najnowszy thriller dosłownie wbija w fotel. Często używa się tego sformułowania do opisania wrażenia, pod jakim jesteśmy po przeczytaniu czegoś mocnego, ale w tym wypadku tak naprawdę jest, o czym świadczą też opinie czytelników. Jak pisarz przygotowuje się do stworzenia tak złożonej i nieprzewidywalnej historii? Miałem ogólny zarys fabuły, postaci i kierunku, w którym chciałem podążać. Opracowałem swoją koncepcję, niezbyt szczegółowo, ale wystarczająco, by mnie pokierowała, a potem po prostu zacząłem pisać. Wiele osób często zbyt szybko rezygnuje z pisania lub nawet nie zaczyna, ponieważ ulega blokadom psychicznym lub zbyt intensywnie myśli i komplikuje sprawę. Uważam, że im szybciej się zacznie pisać, tym łatwiej będzie skończyć. Często pierwotny zamysł zmienia się już w trakcie pisania. Nagle pojawiają się nowe, lepsze i bardziej ekscytujące rozwiązania. Wiemy, że dobrą inspiracją dla twórców jest otaczająca rzeczywistość, ale Ty pokazujesz, że znacznie ciekawsza i bardziej złożona okazuje się ludzka natura i to, co dzieje się w głowie człowieka. Czy zdarza się, że Twoi bohaterowie wymykają Ci się spod kontroli? W miarę rozwoju historii coraz bardziej wymykają się spod kontroli. I na tym polega cała zabawa w ich tworzeniu. Im łatwiej same się zapętlają, na tym większą swobodę twórca może sobie pozwolić w ich kreowaniu. W rzeczywistości jestem całkiem sympatyczną osobą, tylko moja wyobraźnia może taka być okrutna… Trzymasz czytelnika cały czas w napięciu. W miarę rozwoju akcji mamy wrażenie, że wiemy, kto jest po tej dobrej, a kto po złej stronie. Ale w połowie historii nasze myślenie zupełnie się odwraca. Właściwie trudno rozstrzygnąć, kto jest ofiarą, a kto oprawcą w przypadku Maggie i Niny. I to jest dokładnie to, na co liczyłem! Chciałem, aby czytelnik nigdy nie był pewien, po której stronie się opowiedzieć i kogo powinien wspierać. Starałem się, aby czytelnicy poczuli się zdezorientowani, i dlatego wymyśliłem takie zwroty akcji. Nawet ja nie wiem, co myśleć o moich postaciach, mimo że je stworzyłem! Ninę i Maggie łączy nienawiść. Ale czy tylko? Była tam też miłość, zwłaszcza na początku książki widzimy, że Maggie bardzo kocha swoją córkę. W miarę rozwoju historii miłość Maggie zaczyna słabnąć. Są też chwile, kiedy Nina czuje coś do swojej matki, ale nie pozwala, by jakiekolwiek pozytywne uczucie zdominowało jej myśli. Zbyt wiele wysiłku włożyła w pielęgnowanie nienawiści do niej, aby tak łatwo mogła odpuścić. Czy Twoje postacie mają swoje pierwowzory w rzeczywistości? Nie, są całkowicie fikcyjne i nie przypominają nikogo, kogo znam. I całe szczęście! Chociaż jestem pewien, że istnieją różne rodziny, których członkowie mogą być wobec siebie okrutni, ale pewnie nie tak ekstremalnie jak w mojej książce. Zwłaszcza teraz, podczas pandemii, ludzie zmuszeni są do pozostania w domach i wyobrażam sobie, że w niektórych przypadkach taka sytuacja wydobywa to, co w nich najgorsze. Pisanie tak ciężkich emocjonalnie powieści jest na pewno bardzo wyczerpujące. Czy potrafisz odciąć się od swoich historii? Jak się relaksujesz? Właściwie bardzo łatwo jest mi się od nich odciąć. Niektóre książki faktycznie mogą wydawać się bardzo intensywne pod względem emocjonalnym, ale ja mam w swoim dorobku już prawie dziesięć powieści, więc nauczyłem się dystansować od swoich historii w momencie, kiedy wyłączam komputer. Jednak dużo myślę o moich powieściach tuż przed snem. Kiedy mój umysł zaczyna się oczyszczać i wyciszać, szukam lepszych sposobów, aby opowiedzieć daną historię. Czasami udaje mi się coś wymyślić, wówczas muszę to szybko zapisać w telefonie, ponieważ rano zazwyczaj już o tym nie pamiętam. Przez wiele lat pracowałeś jako dziennikarz. Dlaczego zdecydowałeś się na karierę pisarską? Początkowo nie wiązałem z tym przyszłości. To była raczej zabawa i wyzwanie. W przypadku mojej pierwszej książki „When You Disappeared” chciałem sprawdzić, czy tekst zostanie pobrany i przeczytany przez setkę zupełnie nieznanych mi osób, więc opublikowałem go samodzielnie na Amazonie. Udało się i wkrótce zgłosił się do mnie wydawca, który zaproponował wydanie książki w tradycyjnej formie. Oczywiście zgodziłem się, a powieść sprzedała się w nakładzie ponad 300 000 egzemplarzy! Czy doświadczenie dziennikarskie pomaga Ci w pisaniu książek? Nauczyło mnie głównie tego, że należy trzymać się tematu i terminów. Jako dziennikarz pracowałem ze swoim redaktorem naczelnym oraz zastępcą redaktora, którzy często prosili mnie, abym spróbował opisać coś z innej perspektywy. Autor ma swoich redaktorów, którzy pełnią podobną funkcję. W obu przypadkach trzeba być elastycznym. Praca w dziennikarstwie też bardzo hartuje, a teraz to procentuje, ponieważ pomaga mi zachować zdrowy stosunek do krytyki i negatywnych recenzji. Czytelnicy często zastanawiają się, jak wygląda typowy dzień pisarza. Jak wygląda zwykły dzień Johna Marrsa? Od poniedziałku do środy opiekuję się swoim osiemnastomiesięcznym synem. Piszę powieści od czwartku do soboty. Przed pandemią wyglądało to trochę inaczej - rano szedłem na siłownię, a potem większość dnia pracowałem w kawiarni i zdarzało się, że cała praca wykonana na siłowni była przekreślana przez jedzone w zbyt dużych ilościach ciastka! Teraz cały czas piszę w swoim biurze w domu. Kiedy dopiero zaczynam książkę, staram się pisać minimum dwa tysiące słów dziennie. Czy jest szansa na to, że „Co się skrywa między nami?” również zostanie zekranizowane? Mam nadzieję, że pewnego dnia tak się stanie. Powieścią zainteresowała się już wytwórnia telewizyjna i na razie trwają rozmowy. Trzymam kciuki, aby doszło do realizacji pomysłu. Kto jest Twoim ulubionym autorem? Podziwiam wielu pisarzy. Moimi ulubionymi są: John Boyle, Gilliann Flynn, Peter Swanson, Cara Hunter, Mark Edwards i John Niven. Każdy z nich jest oryginalny, a ich twórczości nie da się porównać do żadnej innej, dlatego tak ich podziwiam. John Marrs – brytyjski pisarz i dziennikarz, autor ośmiu bestsellerowych powieści. Przez 25 lat przeprowadzał wywiady z największymi gwiazdami muzyki, kina i telewizji. Publikował m. in. w "The Guardian's Guide", Guardian Online, "OK! Magazine", „Total Film”, „Empire”, „Q”, „GT”, „The Independent”. Jego książki, zarówno niepokojące science fiction, jak i thrillery psychologiczne, zdobywają listy bestsellerów nie tylko w Wielkiej Brytanii, lecz także na całym świecie.