Moda w muzyce klasycznej: „Beethoven tak bardzo nie dbał o wygląd, że aresztowano go za włóczęgostwo”
Przez lata pokutowało przekonanie, że konwencjonalny ubiór – skromna sukienka, czarny garnitur i biała koszula – gwarantuje pełne skupienie na muzyce. A przecież nie zawsze tak było. Szafa Mozarta ledwie mieściła ekstrawaganckie stroje, za to Beethoven tak bardzo nie dbał o wygląd, że aresztowano go za… włóczęgostwo. Co strój może powiedzieć o muzykach i ich muzyce?
Jestem tak brzydki, że żadna kobieta nie wyraziła dotąd chęci zostania moją żoną. A gdyby nawet znalazła się taka, to i tak nie ożeniłbym się z nią, bo nie lubię kobiet o złym guście” – miał powiedzieć Ludwig van Beethoven (1770–1827). Oświadczał się przynajmniej trzy razy. Bezskutecznie. Ten wizerunek wlókł się za kompozytorem latami. Od dziecka nie przepadał za czystością. Upominany, odpowiadał, że „gdy w końcu zostanie panem, nikt nie będzie zwracał na to uwagi”. Zwracał. Gdy pewnego wieczora już jako odnoszący sukcesy muzyk stał w poszarpanym płaszczu na ulicy, zaglądając do cudzych okien, aresztowano go za włóczęgostwo. Wiedeń przełomów XVIII i XIX wieku to miasto elegancji. Szczególnie w kręgach arystokracji, której ulubioną rozrywką były wieczory z muzyką klasyczną. Beethoven miał patronów, dobrze zarabiał. Ale głównym tematem kuluarowym były jego rozczochrane włosy, dziobata cera i niechlujność. Szczególny stosunek do higieny (np. chętnie zostawiał pełne nocniki pod fortepianem) stał w sprzeczności z tym, czego oczekiwano od kompozytora. Jednak z szacunku do jego twórczości to akceptowano. Ubiór go nie interesował, liczyła się tylko muzyka. A ta łamała wszelkie zasady – była emocjonalna (w końcu komponował na styku klasycyzmu i romantyzmu). W wyrazie i formie dramatyczna, wolna. Choćby V symfonia z legendarnym czteronutowym otwarciem (ba-ba-ba-bam!), która wniknęła w popkulturę. Albo IX symfonia z finałową kantatą do słów „Ody do radości” Schillera napisana przez niesłyszącego już kompozytora, długa na ponad 70 minut (to dlatego nośniki CD zaprojektowano tak, by zmieściły 74 minut nagrań). View oEmbed on the source website Styl Beethovena pozostawał w zgodzie ze stylem jego muzyki. Burzył normy gwarantujące egzystencjalny spokój klasie wyższej, a publiczność reagująca nieprzychylnie na jego wygląd lub komentująca go podczas koncertu musiała liczyć się z cholerycznymi uwagami: „Dla świń nie gram!”. Klasa próżniacza Jeśli komuś się wydaje, że moda to nieistotny wymysł klasy próżniaczej, będzie miał rację, ale tylko w tej drugiej kwestii. Minie się jednak z prawdą, uznając modę za nieistotną. To dzięki niej socjologowie dokonywali krytyki nowoczesnego społeczeństwa. Tematem zajął się Georg Simmel w wydanej w 1905 roku „Filozofii mody”. Założył, że strój przyczynia się nie tylko do społecznej unifikacji, lecz także pozwala jednostkom wyróżnić się, czyli „ma zapewnić kompromis między tendencją do społecznego zrównywania a tendencją do indywidualnej odrębności”, jak zaznacza Aleksandra Perchla-Włosik w rozprawie „Moda jako komunikat”. Przede wszystkim jednak moda jest domeną klasy wyższej – a gdy niższa zaczyna styl kopiować, ta pierwsza natychmiast go zmienia, by odróżnić się od mas. Choć trendy wyznacza tzw. klasa próżniacza, moda nie zaistnieje bez masowego odbiorcy (choć proces może działać w drugą stronę, dżins początkowo był domeną poszukiwaczy złota i kowbojów). Lata później Erving Goffman pisał, że ubiór jest częścią komunikacji niewerbalnej opowiadającej o naszych gustach. Temat poruszył też dr Janusz Noniewicz z warszawskiej ASP. W tekście poświęconym Krzysztofowi Pendereckiemu opublikowanym w „Beethoven Magazine” zauważa, że modę podzielono na trzy kategorie: fashion, antifashion i nonfashion. Ta ostatnia „to strój, styl, wizerunek nieodnoszący się w jakikolwiek sposób do zasad mody, które ona wyznaje i głosi. To styl, który ani jej nie aprobuje, ani nie kwestionuje. Służy czemuś innemu: jest obliczem władzy. (…) Majestat władzy nie może opierać się na modzie. Oznaczałoby to bowiem, że jest czymś nietrwałym. (...) Prawdziwa władza jest właściwością artystów”. A ci władzę zyskują, uosabiając ideę sztuki. W jednym rytmie Świat muzyki klasycznej rządzi się swoimi prawami, istnieje niejako poza czasem, pewne kwestie zdają się niezmienne. Wśród nich stosunek do mody. W szkole od najmłodszych lat słyszy się od profesorów: czarny garnitur, biała koszula. Uwaga ma być skierowana na muzykę. Nie na grającego. Ale dlaczego? To przekonanie utrwalane od pokoleń wywodzi się z odwiecznego sporu między tym, co cielesne, a tym, co duchowe. Historyczka muzyki dr Leah Broad pisała, że muzyka klasyczna ostrożnie przygląda się tematowi ciała, które ją „produkuje”. Przez lata obchodziła się z nim wybrednie, choć związki mody z muzyką (tą popularną) są oczywiste. Madonna to Gaultier, Sex Pistols – Westwood, a Björk– McQueen. Media społecznościowe trochę ośmieliły klasykę. Na wizualny haczyk złapali się niektórzy muzycy, a nawet dyrygent Lorenzo Viotti (108 tysięcy obserwujących na Instagramie), który swoim nienagannym stylem dzieli się nie tylko w salach koncertowych, lecz także online. Nie opuszcza najważniejszych pokazów mody, został twarzą Bvlgari. A wcześniej? Maria Callas nosiła się w „diorach”. Znakiem szczególnym Luciano Pavarottiego (oprócz tenoru lirycznego) były szale od Hermesa. Skrzypek Nigel Kennedy dzięki talentowi, a także postpunkowemu entourage’owi (irokez, popijanie piwa z puszki podczas koncertu) trafił do Księgi rekordów Guinnessa, sprzedając album „Vivaldi: Cztery pory roku” w rekordowej liczbie ponad trzech milionów egzemplarzy. Jednak to kompozytorzy mieli zawsze największe pole do popisu w modzie, sprawiając, że stanowiła ona nieodłączny element ich sztuki. Igiełki i szkarłat Najsłynniejszy portret Wolfganga Amadeusza Mozarta (1756–1791), namalowany przez Barbarę Krafft, przedstawia go w szkarłatnym fraku (1819). To znak rozpoznawczy, element strategii, wyróżnienia się. Wygląd był dla Mozarta wszystkim. Już jako kilkulatek grający na dworach otrzymywał w ramach zapłaty, m.in. od cesarzowej Marii Teresy, książęce szaty. Ekstrawagancka moda rekompensowała mu braki fizyczne. Urodą nie grzeszył, mierzył niewiele ponad 150 cm. Żył – w przeciwieństwie do Beethovena – ponad stan. I też w przeciwieństwie do niego, wyrażał zachwyt nowinkami modowymi, które odpowiadały jego eleganckiemu stylowi muzycznemu. „Nie jedzie się do Wiednia jak włóczęga. Nie możesz wyglądać tam tanio, bo wtedy jesteś skończony!” – pisał w listach. W szafach Mozarta wisiało około tuzina aksamitnych fraków z plisami na plecach, długie do kolan kamizelki zdobione kwiecistymi wzorami i masa koszul (które rzadko się w tym czasie prało, z wyjątkiem kołnierzyka i mankietów). Poza tym był dumny ze swoich jasnych włosów. Gdy mógł, unikał peruk, co wychodziło mu na zdrowie, bo były siedliskiem wszy. Z ich powodu tak popularnym akcesorium klasy wyższej były igiełki, którymi próbowano opanować swędzenie. Mozart był konsekwentny. Jego sonata C-dur na fortepian (oryginał znajduje się w Bibliotece Jagiellońskiej w Krakowie) to czystość i gracja jak on sam. Ostatnie słowa kompozytora miały brzmieć: „Pisałem to dla siebie”. Dandysi i fiołki Elegancja stała się też obsesją Fryderyka Chopina w kwestii muzyki i ubioru. Gdy tylko wylądował w Paryżu, przyodział ciemnoniebieski tużurek wcięty w pasie i podkreślający sylwetkę (przy 170 cm wzrostu ważył niecałe 50 kg). Zdobył jasne lakierki, jedwabne koszule szył u Dautremonta. Wiedział, że muzykę najszybciej sprzeda dzięki wizerunkowi. Chopin, inaczej niż Mozart czy Beethoven, był rzemieślnikiem. Pracował ciężko nad kompozycjami, podobnie jak nad wyglądem – jego zapisy nutowe wyglądały równie wytwornie co strój. Złościł się, gdy ktoś postawił na nich dopisek. Dobra prezencja była przepustką do wyższych sfer, a to one wedle teorii Simmela decydowały o modach oraz o powodzeniu artystów. I choć mowa o przedstawicielu romantyzmu, Chopin odżegnywał się od krzykliwej mody. Nie przepadał za pozą dandysa, nie wdzięczył się, a gdy kogoś nie lubił, udawał atak kaszlu i opuszczał pomieszczenie. Dandysami zachwycał się Erik Satie, twórca m.in. miniatury na fortepian Gymnopédie no. 1. Swoją awangardową muzyką (jest uznawany w tej dziedzinie za pioniera surrealizmu i minimalizmu) i szokującym zachowaniem bulwersował publiczność fin de siecle’u. Zawsze miał przy sobie młotek, na wypadek gdyby ktoś go zaatakował, i jadał tylko jasne potrawy (za to w nieskromnych ilościach – na jednym posiedzeniu wciągał 150 ostryg). Zyskał przydomek „aksamitnego dżentelmena” ze względu na kilkanaście identycznych aksamitnych garniturów, które nosił na zmianę. Uzupełniał je parasolką (miał ich ponad 100). Dziwactwa modowe przekładały się na jego życie i pracę. W notatkach zapisywał chwile, gdy przychodziło natchnienie (zazwyczaj między 10.23 a 11.47), gdy spożywał lunch (między 12.11 a 12.14). Satie podobnie jak jego muzyka był komunikatem artystycznym. Zdarzyło mu się nawet wyrzucić przez okno swoją lubą. Ale jako że mowa o życiu tak bliskim sztuce, historia zakończyła się szczęśliwie - dziewczyna była akrobatką, sprytnie uczepiła się więc framugi i wróciła do środka. View oEmbed on the source website Pachnieć CHANEL N°5 Przeciwieństwem Satiego był Igor Strawiński, który uciekł z Imperium Rosyjskiego do Paryża tuż po wybuchu rewolucji. Jego związek z modą był, cóż... dosłowny. Z fascynacji, która przerodziła się w romans projektantki z kompozytorem, miał powstać zapach Chanel N°5. Choć miłosne zawirowania nigdy nie zostały potwierdzone przez zainteresowanych, w recenzji baletu „Pietruszka” Strawińskiego, jeden z krytyków napisał: „To koktajl z rosyjskiej wódki i francuskich perfum”. W oparach kontrowersji komponował też Leonard Bernstein, twórca „West Side Story”, dyrektor Filharmonii Nowojorskiej. Był muzykiem, a także aktywistą, który protestował przeciw wojnie w Wietnamie. W odpowiedzi na komponowane przez siebie eleganckie, nowoczesne dzieła nosił się zgrabnie, jak na bitnika przystało, lubił dobrej jakości golfy, wełniane marynarki i kaszmirowe swetry. Moda, choć nadal stanowi tabu w muzyce klasycznej (seksualizujące komentarze na temat odważnych kreacji pianistki Yuji Wang), była z nią związana od zawsze. Giacomo Puccini w operze „Cyganeria” poświęcił arię płaszczowi Colinne’a. Dzisiaj Max Richter, brytyjski pianista skupiony na klasyce i elektronice, komponuje muzykę na pokazy Diora i w Diora się ubiera, tworząc spójny wizerunek maestro. Twierdzi, że moda i muzyka są kreacją człowieka, ekspresją pełną emocji. Zgadza się to z teorią Anthony’ego Giddensa, według której wybór marki, rzeczy, staje się elementem budowania tożsamości. A czymże innym jeśli nie tożsamością kompozytora jest i muzyka, i moda.
Jak odmłodzić twarz po 30? Dermatolog radzi, by stosować te zasady. Dzięki nim dłużej nie będziesz miała zmarszczek
Zabiegi, kremy, joga? Po 30. roku życia skóra wciąż może wyglądać jak dziesięć lat wcześniej. Warto znać kilka zasad, które pozwolą zrozumieć, jak odmłodzić twarz po trzydziestce. Okazuje się, że pielęgnacja cery wcale nie musi być skomplikowana!
W tym artykule: Złe nawyki w pielęgnacji cery po 30, które przyspieszają proces starzenia się skóry Pielęgnacja skóry po 30 roku życia? Porady dermatologa - oczyszczanie, filtry, kremy do twarzy z filtrem Jak dbać o skórę po trzydziestce? Mezoterapia i anti-aging Jakie zabiegi na twarz są najlepsze po trzydziestym roku życia? Oczyszczanie skóry, nawilżanie - sposoby na opóźnienie procesów starzenia się cery Jak odmłodzić twarz po trzydziestce? Sprawdzać skład kosmetyków i nie kupować ze względu na opakowanie Trzy filary pielęgnacji, które pozwolą zachować młodą skórę po trzydziestce Dbanie o skórę po trzydziestce nie kończy się na pielęgnacji Wygląda i czuła się jak nastolatka. Ale z okazji 30. urodzin jedna z naszych dziennikarek odwiedziła dermatologa, by dostać odpowiedź na pytanie, jak odmłodzić twarz po trzydziestce? Jaką otrzymała receptę? Zobaczysz, po trzydziestce wszystko zmieni się na lepsze – podkreślały koleżanki, które osiągnęły już ten magiczny wiek. I choć gdy obudziłam się z „trójką z przodu”, miałam wrażenie, że wszystko jest – nomen omen – po staremu, to jednak od pewnego czasu widzę zmiany. Na plus: przestałam się przejmować, co myślą o mnie inni, albo mierzyć swoją wartość tym, ile ważę czy ilu followersów polubiło mój ostatni post (niezmiennie zero, bo nie miałam Instagrama). Ale coraz bardziej dostrzegam też mroczne strony 30+. Po pierwsze: na myśl o imprezie od piątku do niedzieli robi mi się słabo. To znak, że mój organizm nie regeneruje się już jak kiedyś. Zarwane noce zostawiają coraz bardziej widoczne ślady na mojej twarzy. „Gotycki” makijaż – sińce pod oczami, opuchnięte powieki, ziemista cera – może i wygląda sexy, gdy ma się 18 lat, ale nie 30. O tym, że nie jestem już nastolatką ani nawet dwudziestokilkulatką, z uporem przypominają mi moja rodzina i znajomi, ale co gorsza – gdy patrzę w lustro – także moje ciało i twarz. I choć moim ideałem urody pozostaje prowadząca rockand-rollowy styl życia Kate Moss, postanawiam trochę wziąć się za siebie. Złe nawyki w pielęgnacji cery po 30, które przyspieszają proces starzenia się skóry Trzy razy w tygodniu wyginam kręgosłup w psie, z głową w dół, robię plié i chassé, wyciskam siódme poty na trampolinie. Dzień zaczynam od owsianki i czystka, choć wzdrygam się przy każdym łyku. Na noc smaruję się retinolem i nie wychodzę z domu bez kremu z filtrem. Nie umiem jednak (bardziej nie chcę) zrezygnować z ulubionych prosecco, kawy i papierosów. I choć dalej, gdy je kupuję, często proszą mnie o dowód (nic tak nie poprawia humoru), to jednak podświadomie boję się, że za kilkanaście lat bardziej niż jak ikona francuskiego szyku Caroline de Maigret będę wyglądać jak Brigitte Bardot, tyle że stroniąca od solarium. – Nie ma innej rady, trzeba rzucić palenie – bezlitośnie podsyca moje obawy dermatolog dr Ivana Stanković. – Prędzej czy później odbije się to na skórze, przyspieszy jej starzenie, pogorszy koloryt – dodaje. Poleca mi krem Idéalia Vichy, dobry dla osób, które zarywają noce. Aż tak widać? Pielęgnacja skóry po 30 roku życia? Porady dermatologa - oczyszczanie, filtry, kremy do twarzy z filtrem – Nie ma co aż tak jednak demonizować trzydziestki – pociesza mnie po chwili dermatolog. Sama, zamiast wyłącznie patrzeć na PESEL pacjentek, pielęgnację i ewentualne leczenie dopasowuje do potrzeb ich skóry. Dopytuję, więc jak powinna wyglądać idealna pielęgnacja 30-latki? – Rano oczyszczamy skórę i nakładamy antyoksydanty, które mają walczyć z wolnymi rodnikami, np. witaminę C, a od kwietnia do września obowiązkowo krem z filtrem SPF 50. Te nowoczesne preparaty chronią nie tylko przed UVA i UVB, lecz także przed podczerwienią i światłem widzialnym, które odpowiadają za przebarwienia – tłumaczy dr Stanković i dodaje, że mieszkając w Polsce, zimą śmiało mogę odpuścić sobie ekstremalnie wysokie filtry. – Spokojnie wystarczą te zawarte w kremach i fluidach. Wieczorem warto za to sięgnąć po intensywniejszą pielęgnację, np. na bazie kwasów owocowych, peptydów czy ­anty-oksydantów o działaniu regenerującym, jak resweratrol. Choć i tak najlepszą substancją anti-aging pozostaje retinol. Nie mam pacjentki, która by nie mogła go stosować, należy tylko odpowiednio go dobrać – dodaje. Nie jest źle. Filtr i retinol stosuję już od miesiąca. O dziwo – regularnie. Uff! Jak dbać o skórę po trzydziestce? Mezoterapia i anti-aging Śmieszne. Kiedyś krytycznie pisałam o mezoterapii, teraz przyszedł moment, że się zastanawiam, czy sama jej nie zrobić. Zaczynam rozumieć, co to znaczy „suchość skóry”. Szczególnie kiedy krem nawilżający nie rozwiązuje problemu jak jeszcze parę lat temu. – Niestety, po trzydziestce procesy starzenia się skóry zaczynają się na dobre. Tracimy kwas hialuronowy, słabną jej mechanizmy obronne. Do tego, zwłaszcza w dużym mieście, nasza skóra jest narażona na szkodliwe działanie zanieczyszczeń i słońca. Dlatego niezbędna jest właściwie dobrana pielęgnacja, w razie potrzeby terapia anti-aging i zabiegi w gabinecie dermatologii czy medycyny estetycznej – dodaje dermatolog. Moje koleżanki, a także liczne polskie celebrytki chętnie z nich korzystają. Efekt: usta jak pontony, policzki chomika i nieruchome czoło mumii. Hasło „medycyna estetyczna” nie wzbudza jeszcze mojego zaufania na tyle, żebym ryzykowała, bo wypada zachować dobrą twarz. Ale dr Stanković uspakaja mnie i przekonuje, że trendy w dermatologii i medycynie estetycznej zdecydowanie idą w kierunku naturalności. Choć przyznaje, że oczekiwania pacjenta i lekarza często się rozmijają. – Kobieta często się upiera, żeby wypełnić jej jakąś pojedynczą zmarszczkę albo tylko kurze łapki. A na skórę trzeba patrzeć kompleksowo, zwrócić uwagę na jej wygląd, poprawę jej jakości, regenerację. W tym wieku zaczynają się uwidaczniać zmarszczki mimiczne, więc jeśli ktoś ma silne mięśnie mimiczne, jest to najlepszy moment, żeby zacząć z nimi walczyć i zrobić zabieg z toksyną botulinową. Używamy coraz mniejszych dawek, tzw. „baby botox”, po to by te mięśnie tylko lekko rozleniwić. Jeśli powtarzamy go regularnie, co 4-6 miesięcy, wtedy botoks jest zabiegiem profilaktycznym, który powoduje, że wyglądamy na bardziej zrelaksowane, i nie dopuszczamy do tego, by zmarszczki się utrwalały. A jeśli nie botoks, to co? Jakie zabiegi na twarz są najlepsze po trzydziestym roku życia? Oczyszczanie skóry, nawilżanie - sposoby na opóźnienie procesów starzenia się cery Rewitalizacja skóry, mezoterapią z osoczem czy kwasem hialuronowym. – Lubię połączenie kwasu i antyoksydantów, świetnie sprawdza się na całej twarzy, nawet w okolicach oczu, nawilża skórę, poprawia jej napięcie i elastyczność – mówi dr Ivana. „Trzydziestkom” doktor często poleca również zabieg delikatnie liftingujący ze stabilizowanym kwasem hialuronowym, który nie tylko wiąże wodę w naskórku, lecz także pozostaje w skórze i pobudza fibroblasty do produkcji kolagenu. Dobrze sprawdzają się też preparaty, o większym i mniejszym stężeniu kwasu hialuronowego. Różnią się od mezoterapii tym, że preparat podaje się głęboko, do skóry właściwej, gdzie są naczynia krwionośne (efekt uboczny to niestety siniaki). Wystarczy zrobić trzy zabiegi co miesiąc, a potem jeden co 4-6 miesięcy dla podtrzymania efektu. – Hitem jest też nowy zabieg mezoterapii, polegający na podaniu stabilizowanego kwasu hialuronowego. Można stosować go wszędzie: na twarz, szyję, dekolt, dłonie. Zamiast całej serii wystarczy zrobić go raz na sześć miesięcy. Oprócz nawilżenia i poprawy napięcia daje tzw. efekt glow, czyli sprawia, że skóra jest promienna jak po powrocie z wakacji. – Polki najczęściej decydują się na twarz, choć ja namawiam, żeby robić wszystko, co eksponowane, a najbardziej widać właśnie dłonie – wyjaśnia dermatolog. Nadeszła chwila prawdy. – U pani trzeba zrobić mały botoks na czoło i mikronakłuwanie skóry w połączeniu z mezoterapią na twarz, szyję i dekolt. I koniecznie wizyta u ortodonty, żeby wyprostować zęby z przodu! Będzie pani miała inny kształt brody i ust. Medycyna estetyczna powinna zaczynać się od stomatologii i ortodoncji. I nic więcej nie potrzeba – dodaje z uśmiechem. Może więc faktycznie nie taka straszna ta trzydziestka. Jak odmłodzić twarz po trzydziestce? Sprawdzać skład kosmetyków i nie kupować ze względu na opakowanie Jedna rozmowa z dermatologiem sprawiła, że zaczęłam skrupulatnie analizować swoją codzienną rutynę pielęgnacyjną i składy kosmetyków. Już nie działam „na wyczucie”, kupując kremy, które ładnie pachną lub mają pięknie zaprojektowane opakowanie. Dopiero teraz rozumiem, że po trzydziestce to za mało. Skóra zaczyna mieć inne potrzeby i wymaga regularności, a także stosowania składników aktywnych o udowodnionym działaniu. To nie musi od razu oznaczać wydawania fortuny na kosmetyki z górnej półki – najważniejsze jest, aby wiedzieć, po co się sięga i w jakiej kolejności je nakładać. Trzy filary pielęgnacji, które pozwolą zachować młodą skórę po trzydziestce Wiedziałam, że codzienna pielęgnacja jest ważna, ale dermatolog poradziła mi, żeby opierała się na trzech filarach: oczyszczeniu, ochronie i regeneracji. Brzmi prosto, ale diabeł tkwi w szczegółach. Warto wiedzieć, że oczyszczanie to nie tylko szybkie przetarcie twarzy płynem micelarnym, ale stosowanie dwuetapowego procesu: najpierw produkt oleisty, następnie delikatny żel lub emulsja. Dzięki temu skóra lepiej wchłania składniki aktywne z serum czy kremu. Ochrona oznacza oczywiście filtry SPF, o których wspominałam wyżej, ale dzięki potwierdzeniu dermatologa, wiem, że moje działania były odpowiednie. Natomiast regeneracja to nie tylko retinol – to także odpowiednio dobrane antyoksydanty, kwasy, czy nawet zwykłe ceramidy odbudowujące barierę hydrolipidową skóry. Dbanie o skórę po trzydziestce nie kończy się na pielęgnacji Podczas wizyty poruszyłyśmy także temat diety i stylu życia, o których często zapominany, skupiając się na drogiej pielęgnacji i zabiegach kosmetycznych. To, czym odżywiamy nasz organizm, ma wpływ na wygląd skóry. W czasie trzydziestominutowej konsultacji dermatolog kilkukrotnie podkreślił, że używki osłabiają naczynia krwionośne i przyspieszają procesy starzenia. Za to dieta bogata w warzywa, kwasy omega-3 i produkty pełnoziarniste może działać lepiej niż niejeden krem. Zwrócono mi także uwagę na sen. Każda nieprzespana noc i długie godzinny klikania na telefonie w łóżku, odbiją się na skórze, uwydatniając worki pod oczami i stany zapalne. Na koniec dermatolog zwróciła uwagę, że po trzydziestce ważne jest dbanie nie tylko o skórę twarzy, ale również o szyję, dekolt i dłonie. To one zdradzają nasz wiek szybciej niż zmarszczki wokół oczu. Wracając do domu, zamiast myśleć, jak poprawić swój wygląd, czułam ulgę. Faktycznie trzydziestka to nie żaden wyrok, tylko szansa na bardziej świadomy, dojrzały i zdrowszy etap w dbaniu o siebie.
"Wkurza mnie społeczne podejście pod tytułem: jak nie masz dzieci, to czegoś ci brakuje. To nieprawda" - mówi Mira Marcinów, pisarka i psycholożka
Być mamą, czy nie? Jak zrozumieć, czy jesteś gotowa na dziecko i czy naprawdę tego pragniesz? Odpowiedź na to pytanie nie jest prosta. I dobrze, ponieważ kobiety, które odrzucały ideę macierzyństwa, przez długie lata były traktowane z dezaprobatą. A może nadal spotykają się z podobnym traktowaniem? O tym rozmawia Patrycja Pustkowiak z Mirą Marcinów, pisarką, psycholożką i filozofką, dla ELLE.
Czy powinnaś zostać mamą? "Badania pokazują, że macierzyństwa można żałować" - mówi Mira Marcinów, pisarka i psycholożka. Nasz wywiad z Mirą Marcinów, filozofką, psycholożką i pisarką, dotyczy jej decyzji o macierzyństwie, refleksji na temat roli matki oraz feminizmu. Marcinów opowiada, jak w młodości była przekonana, że nie chce być matką, uznając, że macierzyństwo stoi w konflikcie z wolnością. Jednak z czasem, mimo wątpliwości i krytycznego podejścia do macierzyństwa, podjęła decyzję o posiadaniu dzieci, przekonując się, że to jej osobisty wybór, a nie wynik presji społecznej. Zauważa, że dzisiejsze podejście do macierzyństwa stało się bardziej świadome i alternatywne wobec stereotypów, dzięki czemu kobiety mają większą wolność wyboru. Marcinów rozmawia również o presji społecznej wobec kobiet, które nie mają dzieci, oraz o trudach łączenia życia zawodowego z macierzyństwem. Podkreśla, jak wiele kobiet spotyka się z ocenami, niezależnie od tego, czy decydują się na dzieci, czy nie. Zgodziła się z tezą, że wiele par bezdzietnych jest szczęśliwszych, ale uważa, że macierzyństwo może przynieść wiele satysfakcji, mimo że wiąże się z dużymi poświęceniami. W kontekście feminizmu Marcinów mówi, że jest matką feministką, ponieważ przez całe życie dążyła do niezależności, ale jednocześnie podkreśla, że macierzyństwo nie oznacza utraty niezależności, a raczej zmienia jego formę. Na końcu, w odpowiedzi na pytanie o osoby niepewne, czy chcą mieć dzieci, radzi szukać odpowiedzi w sobie, z czułością i refleksją nad własnymi pragnieniami. Wywiad Patrycji Pustkowiak ukazał się w majowym numerze ELLE (05.2021) ELLE: Czemu chciałaś być matką? Mira Marcinów: Szkoda, że mnie jeszcze nie zapytasz: „Czy żałujesz macierzyństwa?” (śmiech). Jako licealistka, a potem studentka głośno deklarowałam, że nie chcę być matką. Jest taka scena w filmie „Frances Ha”, w której dwie dwudziestokilkuletnie przyjaciółki obiecują sobie, że nie będą miały mężów ani dzieci, za to wspaniałą karierę, kochanków na każdym kontynencie i będą podróżowały po całym świecie. Myślę, że wiele z nas ma takie rozmowy na swoim koncie – jakieś nieuświadomione przekonanie, że bycie matką stoi w konflikcie z wolnością. Ja przynajmniej tak myślałam. Zaczytywałam się wtedy Virginią Woolf, którą wciąż uwielbiam, piszącą o „aniele domowego ogniska” – wewnętrznym głosie, który namawia nas do sprostania wzorcowi konwencjonalnej kobiety, skromnej, bez reszty poświęcającej się innym – i o tym, że ten głos trzeba w sobie zabić. Kiedy poznałam swojego męża, powiedziałam mu, że nie będę niczyją żoną ani matką. To było19 lat temu. Co Cię ostatecznie przekonało do macierzyństwa? Nic, co by przyszło z zewnątrz. Po prostu podjęłam taką decyzję, poczułam, że mimo wszystko chcę być matką. Oczywiście byłam wobec tego poczucia podejrzliwa, zastanawiałam się, czy to nie efekt społecznej presji, oczekiwań. To przecież bardzo typowy wybór – chcieć zostać matką. Realizacja ideału konwencjonalnej kobiecości, stary, pokorny sposób na życie. A Tobie zależało wtedy na oryginalności? Tak, z pewnością! Miałam 24 lata, skończyłam studia, postanowiłam dać sobie kilka lat na zastanowienie się nad tym wszystkim. Czytałam wtedy książki, które zrywały z lukrowanym obrazem macierzyństwa, jak „Macierzyństwo non-fiction” Joanny Woźniczko-Czeczott czy artykuły w „Wysokich Obcasach” rozprawiające się z mitem szczęścia osiąganego tylko za pomocą doświadczenia macierzyństwa. Byłam więc przygotowana raczej na ciemną stronę posiadania dzieci. A jednak mi nie mijało. Odwrót od sielskiej wizji macierzyństwa to stosunkowo nowe zjawisko w naszej kulturze. Myślisz, że taki sposób mówienia o tym doświadczeniu, alternatywny wobec patriarchalnego, ma dla kobiet znaczenie? Moim zdaniem pokazanie trudów bycia matką w obecnej rzeczywistości daje możliwość bardziej świadomego podjęcia decyzji o macierzyństwie. Tym kobietom zaś, które są już matkami, przynosi ulgę, że nie tylko one mają okresy poczucia bezsilności czy olbrzymiego zmęczenia. Myślę, że te dwie perspektywy są całkowicie nieprzystawalne: intymne doświadczenia samych matek i zinstytucjonalizowany mit „sielskiego” macierzyństwa. Dlatego tak ważne jest demistyfikowanie tej idylli. I co było dalej z Tobą? Wykładałam na uniwersytecie, tańczyłam, zajmowałam się performance’em i terapią przez taniec, podróżowałam, mieszkałam w Nowym Jorku i Buenos Aires. Napisałam swoją pierwszą naukową książkę. Miałam różne pragnienia i je realizowałam, ale chęć urodzenia dziecka mi nie przechodziła. Świadomy wybór macierzyństwa pozostał. Szczerze mówiąc – jakkolwiek to zabrzmi – myślę, że w tej decyzji było też, poza chęcią doświadczenia relacji z dzieckiem, trochę mojego lęku przed śmiercią i tym, że nic po mnie nie zostanie. Czyli myślenie, że nada się własnemu życiu sens przez posiadanie dzieci. Popularna teoria! Tak w końcu nie jest? To trochę droga na skróty w poszukiwaniu tego sensu życia. A może mną kierowała też chęć działania na opak? Nikt mnie do macierzyństwa nie zachęcał, przeciwnie, zarówno mama, jak i inni bliscy mi ludzie obawiali się, że gdy będę miała dzieci, nie pogodzę tego z czytaniem, pisaniem, badaniem, tworzeniem. Może więc na przekór wszystkim zdecydowaliśmy się z partnerem na dziecko? Gdy miałam 28 lat, zostałam matką. To może się zgadzać. Zawsze słyszałam, że kobieta musi mieć dziecko i w ogóle: „Zobaczysz, jak urodzisz”. Nikt mnie nie pytał, czy chcę. Efekt: mam 40 lat i nie mam dzieci. Zresztą nigdy tego nie czułam tak jak Ty – że muszę stworzyć relację z własnym dzieckiem. Czemu tak jest? Słynny instynkt macierzyński istnieje czy nie? Myślę, że badaczki zrobiły już wiele dobrego, by pokazać, jak macierzyństwo jest uwarunkowane historycznie. W XVIII wieku w Europie dzieci oddawano pod opiekę mamek, potem nianiek, wreszcie do szkół z internatem. O ile wcześniej nie umarły, co przecież często się zdarzało. Na przełomie XVIII i XIX wieku zmieniono narrację i wprowadzono model „dobrej matki”, za czym stały powody ekonomiczne i społeczne, m.in. właśnie to, że śmiertelność dzieci była wysoka, a kraje potrzebowały obywateli. Tu się wkrada też temat patriotycznego macierzyństwa wykorzystywanego w tradycyjnych podejściach. Wiele kobiet dobrze odnalazło się w tej roli, bo odnosiły z niej korzyść – ich zdanie w domu zaczęło się liczyć, zyskały wyższą pozycję w rodzinie. XIX wiek i powstanie psychoanalizy znowu namieszały: macierzyństwo stało się trudną misją, a matka osobą odpowiedzialną za wszelakie choroby psychiczne dzieci, jak to jest w micie „schizofrenogennej matki” (zimnej, rygorystycznej – przyp. red.). Czyli właściwie to na matkach zaczęła spoczywać odpowiedzialność nie do udźwignięcia za przyszłe szczęście ich dzieci, nowych obywateli. Wreszcie feminizm wywrócił wszystko na nice. Simone de Beauvoir, która nie została matką, pisała w „Drugiej płci”, że instynkt macierzyński to efekt mechanizmów kulturowych. Élisabeth Badinter w „Historii miłości macierzyńskiej” pokazuje, że ta nie jest czymś naturalnym, zależy od ideologii panującej w danej epoce. No i jaka ideologia panuje dziś? Mamy dużo więcej wolności niż kiedyś, macierzyństwo staje się nie koniecznością, lecz wyborem. Wiele kobiet nie chce mieć dzieci, a taka decyzja to dla nich źródło spokoju i bezpieczeństwa. Dopóki sąsiad nie zacznie ich gnębić: „Kto ci szklankę wody poda na starość?”. Jako osoba bezdzietna mogę potwierdzić, że presja społeczna nadal jest duża. Ludzie nie przestają cię krytykować, dziwić się i przekonywać do posiadania dzieci. Oczywiście zdaję sobie sprawę, że wciąż większą presję czują kobiety bezdzietne. To im nagminnie zadaje się pytania „dlaczego?”, co wydaje mi się szczególnie okrutne. Od omówienia tego zjawiska zaczyna swoją książkę Rebecca Solnit w „Matce wszystkich pytań”. Założenie, że wszystkie kobiety pragną macierzyństwa, jest protekcjonalne: ktoś wie, jak powinnaś żyć. Nie mówiąc już o tym, że niektórzy chcą zostać rodzicami, ale z różnych przyczyn nie mogą. Ale to też działa w drugą stronę: są kobiety, które mają dzieci, chociaż nie chciały. I dalej, nawet jak już urodzisz, to wciąż jesteś krytykowana. No tak, wtedy każdy wie lepiej od ciebie, jak być matką. Matka pracująca czy nie? Cesarka czy poród naturalny? I tak dalej. Cokolwiek nie zrobisz, znajdzie się ktoś, kto to skrytykuje: „Tylko jedno? Jedynacy są tacy samotni”. „Aż czwórka? Pewnie nie ma pani czasu dla każdego z osobna”. Dlatego tak ważne jest, żeby nauczyć się odmawiać odpowiedzi na te pytania „życzliwych”: „Nie chcę z panem/panią o tym rozmawiać”. Jeśli chodzi o środowisko, w którym pracuję, szczególnie to naukowe, to spotkałam się z docinkami na temat „baby brain” po ciąży, zakładaniem, że pewnie sobie nie poradzę z jakimś zadaniem, bo przecież mam dzieci, podczas gdy koledzy, którzy zostali ojcami, nie doświadczali takich insynuacji. A jak już sobie z jakimś zadaniem poradziłam, to usłyszałam, że pewnie kosztem dzieci, biedny mąż musiał się wtedy nimi zajmować. A jak to jest z tym biednym mężem? Dzielimy się obowiązkami, choć jest chirurgiem i ma całodobowe dyżury w szpitalu, więc czasem trudno o elastyczność. Zresztą właśnie w niedziele, kiedy często dyżuruje, spędzam czas sama z dziećmi na placach zabaw. W ten jeden dzień w tygodniu widać tam przede wszystkim ojców i myślę wtedy o tych wszystkich kobietach w Polsce, które wychowują dzieci w pojedynkę, o tym wciąż obecnym, nawet w dużym mieście, stygmacie samotnej matki, o docinkach i spojrzeniach. Skąd się bierze poczucie wyższości – „ja wiem lepiej, bo jestem matką, a ty nie” albo „ja jestem lepszą matką, bo...”? Wywyższanie się to słaby mechanizm obronny. Lepiej szczerze skonfrontować się z tym, co jest. Ale chyba te mocne sądy, ta krytyka wynikają stąd, że każda decyzja dużo nas kosztuje – to, czy mamy dzieci, czy nie mamy. Potem po prostu bronimy swojego życia – że ma sens w takiej, a nie innej formie. To brońmy swoich! (śmiech). Ja, nie mając dzieci, mam wolność i spokój, nawet w najprostszym sensie – brak hałasu. Nie ciąży na mnie wielka odpowiedzialność. Przede wszystkim mogę pisać, pracować wtedy, kiedy chcę. Za to pewnie nigdy nie poznam pewnych uczuć. A u Ciebie – matki dwuipółlatka i siedmiolatki – jak wypada bilans? Wkurza mnie społeczne podejście pod tytułem: jak nie masz dzieci, to czegoś ci brakuje. To nieprawda! Masz wtedy coś zupełnie innego. Ty nosisz taki bagaż doświadczeń, a ja taki. Nie wiem, jak to jest być w wieku 35 lat bez dzieci, to doświadczenie dla mnie niedostępne. Powinniśmy szanować się nawzajem, a nie napadać na siebie. A co straciłam wraz z macierzyństwem? Figurę (śmiech). Poczucie niezależności, choć w żaden sposób nie czuję się zniewolona. Lubiłam być nieodpowiedzialna. A teraz muszę być odpowiedzialna, inni liczą na to, że przetrwam, nie zginę (śmiech). Na pewno w przypadku kobiet macierzyństwo silniej odbija się na ich życiu zawodowym – to one wypadają z rynku pracy i dostają potem niższe emerytury, nie mężczyźni. Pracuję naukowo, muszę ciągle zdobywać punkty za publikacje. Bycie matką jest czasochłonne, za to potrafię się bardziej skoncentrować, pracuję znacznie szybciej i wydajniej. Moje podejście nie jest dogmatyczne, mogłabym w innym kontekście życiowym nie mieć dzieci i być może byłabym tak samo zadowolona ze swojego wyboru, jak teraz jestem zadowolona z decyzji o byciu mamą. Bo rzeczywiście macierzyństwo przyniosło mi przede wszystkim sporo satysfakcji oprócz przemęczenia, braku snu i czasu. Poznałam dzięki temu doświadczeniu dwie wspaniałe małoletnie istoty, ale i siebie w sytuacjach ekstremalnych: wycieńczenia, olbrzymiego lęku o życie dzieci, doświadczenia niezwykłej – nieznanej mi dotychczas – miłości. Rachel Cusk napisała: „Kiedy rodzi się matka, umiera kobieta”. Chodziło jej o to, że kiedy dzieci cię potrzebują, musisz rzucić wszystko inne. Płacz córki zmiótł z powierzchni jej zainteresowania, ludzi itd. Nie, nie zgadzam się z nią! Nie powiedziałabym, że po urodzeniu dzieci umarła we mnie kobieta. Zyskałam nowe doświadczenie, inną historię, paliwo twórcze. Nie mogłam skończyć doktoratu, a w sześć tygodni po urodzeniu córki uporałam się z nim. Z kolei kiedy urodziłam syna, karmiąc go piersią, wystukałam w telefonie swoją książkę „Bezmatek”. Ale tak, myślę, że miłość kieruję przede wszystkim w stronę moich dzieci, mojej rodziny, a w innym wypadku może bardziej bym się angażowała w działalność na rzecz innych. Twoja książka „Bezmatek“ opowiada o intensywnej relacji z matką i oswajaniu jej odchodzenia. Czy pisanie pomogło Ci przemyśleć temat macierzyństwa? Weszłam silniej w rolę córki, co może pomóc mi lepiej zrozumieć moją własną. Dotarło do mnie, że dzieciństwo jest tajemnicze, nie wiemy, co nasze dzieci ostatecznie zapamiętają. Czy da się pogodzić macierzyństwo z feminizmem? Myślę, że jestem matką feministką. Głównym postulatem pierwszej fali feminizmu było osiągnięcie niezależności finansowej i psychicznej przez kobiety. Od początku studiów jestem niezależna finansowo, myślę niezależnie, ale uważam, że nikt będący w jakiejś relacji nie jest całkowicie niezależny psychicznie. Szczególnie w relacji z dziećmi. Ważne, żeby odróżnić zależność od zniewolenia. Można żałować decyzji o macierzyństwie? Badania pokazują, że tak. To prowokacyjne, ale poszłam na porodówkę z książką „Żałując macierzyństwa” Orny Donath. Właśnie dlatego, że ja nie żałuję, to interesują mnie inne sposoby postrzegania, przeżywania tego doświadczenia. Te rozmowy z kobietami udowadniają, że u niektórych nigdy nie doszło do rozmiłowania się w macierzyństwie. Są takie, które wręcz przyznają, że żałują posiadania dzieci i wolałby ich nie mieć. Wiele badań pokazuje, że szczęśliwsze są pary bezdzietne. Myślę, że te pary, które myślą, że posiadanie dzieci jest receptą na szczęście, przywiązują do niego większą wagę niż do innych wartości w życiu. A ci, którzy ze szczęścia robią centralną wartość życia, częściej popadają w depresję. Przecież to dobrzy rodzice często mówią o swoich dzieciach, że nieważne, co będą robić, byle były szczęśliwe. Tylko tego dla nich chcą. Tylko? To przecież strasznie wiele! Czemu niektóre kobiety nie chcą mieć dzieci? Bo zdają sobie sprawę z tego, ile to kosztuje – emocjonalnie i finansowo? Bo rozumieją, że państwo polskie za mało im pomaga w wychowaniu dzieci, boją się utracić stabilność zatrudnienia? A może nie lubią dzieci? Niektórym – to dziś nowy powód – wybiła je z głów wizja katastrofy klimatycznej? Mają do wypełnienia inne scenariusze życiowe? Teraz do tych wszystkich problemów dochodzi sprawa aborcji. Dajmy ludziom żyć tak, jak chcą. Dam i Tobie zaraz spokój, ale powiedz jeszcze, co ma robić ktoś, kto tak jak ja nie jest pewien, czy mieć dzieci. To dobrze, że świadomie możemy podejmować decyzje, że jesteśmy podejrzliwe wobec samych siebie, ale i z czułością przyglądamy się swoim potrzebom. Nie istnieją lepsze i gorsze pragnienia, nie da się też zrealizować ich wszystkich. Nie mam pojęcia, jak znaleźć odpowiedź. Oprócz tej najbanalniejszej, że trzeba poszukać jej w sobie, zaryzykować i podjąć decyzję, która nam jest najbliższa. Mira Marcinów - filozofka, psycholożka i pisarka. Jej książka pt. „Bezmatek” otrzymała tegoroczny Paszport Polityki. Wywiad Patrycji Pustkowiak ukazał się w majowym numerze ELLE (05.2021)
8 najlepszych odżywek do rzęs. Zapomnisz o używaniu tuszu podczas codziennego makijażu
Twoje poszukiwania skutecznej odżywki na porost rzęs wciąż trwają? Dostępność towarów z tego segmentu na rynku jest ogromna, co może wprowadzać w zakłopotanie. Dodatkowo, tego typu produkty bywają kontrowersyjne – ich intensywny skład i aplikacja blisko oka budzą pewne obawy. Co ciekawe, jedna z pierwszych odżywek stymulujących wzrost rzęs na świecie powstała z leku na jaskrę.
W tym artykule: Efekty stosowania odżywki na porost rzęs Odżywka do rzęs - jak wybrać najlepszą? Odżywka do rzęs Realash Orphica Odżywka do rzęs Eleverlash Odżywka do rzęs Nanolash Nanolash Eyelash Serum Odżywka do rzęs Long 4 Lashes AA Oceanic, Long 4 Lashes Odżywka do rzęs Revitalash Advanced RevitaLash Advanced Odżywka do rzęs Eveline Eveline, Advance Volumiere, skoncentrowane serum do rzęs 3w1 Olejek rycynowy - domowa odżywka do rzęs Każda kobieta marzy o wyrazistym spojrzeniu. Jak sprawić, żeby były dłuższe, ciemniejsze i podkręcone? Źle podkreślone lub niewidoczne rzęsy potrafią zepsuć cały makijaż. Dobrze zdefiniowane rzęsy sprawiają, że oczy wyglądają na wypoczęte, a gęste i uniesione włoski pomagają ukryć defekty urody, takie jak opadające powieki. To właśnie z tych powodów, każda nowa odżywka do rzęs budzi duże zainteresowanie i szybko znika ze sklepowych półek. Co ciekawe, pierwsza odżywka RevitaLash, a właściwie jej prototyp, była prezentem doktora Michela Brinkenhoffa dla jego żony Gayle, która straciła rzęsy w wyniku chemioterapii. Od tego czasu powstało wiele innych zamienników, a konkurencja wciąż rośnie. Efekty stosowania odżywki na porost rzęs Nowa rzęsa rośnie przez około 30 dni, a potem pozostaje na oku przez trzy miesiące. To dlatego pierwsze efekty stosowania odżywek na porost rzęs są widoczne dopiero po miesiącu. Każdy producent podkreśla, jak ważna jest systematyczność. Odżywki należy aplikować codziennie, aby uzyskać pełny efekt, który może być naprawdę spektakularny. Odżywki nie tylko zagęszczają linię rzęs, ale również przyspieszają ich wzrost, wydłużają i pogrubiają, a także mogą wydłużyć ich cykl życia. Dodatkowo, poprawiają ich naturalny kolor. Kobiety, które mają już długie i gęste rzęsy, często rezygnują z używania maskary po zastosowaniu serum. Większość tego typu produktów należy stosować przez pełny miesiąc, a potem 2-3 razy w tygodniu, by utrzymać uzyskane rezultaty. Odżywka do rzęs - jak wybrać najlepszą? Aktualnie na rynku są dostępne dziesiątki produktów obiecujących wydłużenie i zagęszczenie linii rzęs już po paru tygodniach stosowania. Odżywki do rzęs są bardzo łatwe w użyciu — zazwyczaj zakończone cienkim pędzelkiem lub spiralką. Aplikujemy je systematycznie - najlepiej wieczorem na oczyszczone rzęsy w zależności od końcówki: wzdłuż linii rzęs lub po całości. Sera do rzęs można kupić w promocji już za 30 złotych, te najdroższe kosztują ponad 200 złotych. Produkty te budzą kontrowersje: oko to bardzo wrażliwy organ, a odżywki mogą powodować podrażnienia i alergie. Dyskusyjnym składnikiem zawartym w wielu odżywkach jest bimatoprost, który jest stosowany w leczeniu jaskry. Przemysł kosmetyczny zaczął go stosować odkąd odkryto, że u pacjentów z chorobami oczu powoduje wydłużenie rzęs. Jak działa? To syntetycznie otrzymywany składnik podobny do hormonów, który wydłuża fazę wzrostu włosa (anagen). Może jednak wywoływać skutki uboczne, takie jak przekrwienie spojówek, pieczenie oczu, bóle głowy, pogorszenie ostrości widzenia czy zapalenie powiek. Odżywka do rzęs Realash Orphica Skuteczność Realash została potwierdzona w badaniach naukowych. Dowiodły one, że po 30 dniach kuracji rzęsy wydłużają się aż o 83% oraz są o 79% gęstsze. Jednak pierwsze efekty stosowania kosmetyku zauważysz już po 14 dniach. Odżywkę aplikuje się codziennie wieczorem, przy czym warto dodać, że opakowanie o pojemności 4 ml starcza aż na 4 miesiące stosowania. Realash wzbogacono dodatkowo o łagodzące ekstrakty z lnu i kwiatów nagietka, które działają przeciwzapalnie oraz minimalizują ryzyko podrażnień. Magda, 25 lat: "Wspaniale sprawdza się przy zniszczonych rzęsach zabiegami kosmetycznymi. W moim przypadku najpierw przedłużanie, laminacja, po czym znow przedłuzanie... powiedziałam stop :) Poprzez używanie odżywki planowałam po prostu odzywić rzęsy i przywrócić im '' zdrowie '' - efekt mnie zaskoczył. Są sliczne, długie, nawet nie umalowane. Polecam każdej kobiecie :)" Odżywka do rzęs Eleverlash Eleverlash to nowoczesna odżywka, która została stworzona na podstawie innowacyjnych badań laboratoryjnych. Wieloletnia praca specjalistów pozwoliła stworzyć niezwykle skuteczny i co najważniejsze bezpieczny produkt. Eleverlash w znaczący sposób wydłuży, zagęści, a także wzmocni nasze rzęsy. Niezwykle prosta w działaniu formuła wymaga niespełna minuty każdego dnia, aby już po dwóch tygodniach kuracji cieszyć się pierwszymi efektami. Atrakcyjna cena i pozytywne opinie wśród klientek są dowodem na to, że Eleverlash to najlepszy wybór. Karolina, nauczycielka z Wrocławia: ,,Na początku miałam przedłużane rzęsy, ale zauważyłam, że są one w coraz gorszej kondycji. Zaczęłam, więc szukać innych dostępnych rozwiązań na rynku. Bardzo długo szukałam w internecie produktu, który naprawdę działa, jest bezpieczny, a jego cena jest w zasięgu możliwości zwykłych ludzi. Sporo wpisów dotyczyło odżywki do rzęs o nazwie EleverLash. Postanowiłam ją przetestować. Potrzebowałam zaledwie półtora tygodnia, aby zobaczyć pierwsze efekty. Teraz nie wyobrażam już sobie życia bez EleverLasha. Nie będę teraz skromna. Moje rzęsy są po prostu zniewalające.” Odżywka do rzęs Nanolash Nanolash Eyelash Serum Połączenie najlepszych składników regenerujących i przyspieszających wzrost rzęs w minimalistycznej, ale bardzo dobrej jakościowo odsłonie. Nanolash to odżywka do rzęs stworzona z myślą o cienkich, krótkich i wypadających rzęsach. Już po kilku dniach wzmacnia i przyciemnia rzęsy. Przyspiesza wzrost, zagęszcza, podkręca, dodaje blasku i sprężystości, dzięki czemu spojrzenie nabiera naturalnego piękna. Produkt łatwo dostępny i maksymalnie skuteczny. Nanolash można stosować także do pielęgnacji brwi. Kaja, wizażystka z Krakowa: „Moja kosmetyczka pęka w szwach od odżywek, które nie działały. Tak naprawdę dopiero Nanolash sprostał moim oczekiwaniom, bo zależało mi nie tylko na wydłużeniu rzęs. Chciałam, żeby były też ciemniejsze, grubsze, gęściejsze. Poleciła mi koleżanka. Spojrzałam na jej rzęsy i wiedziałam, że też takie chcę. Nie zawiodłam się. Wystarczyły 3 tygodnie i mam długie, gęste i wyraziste rzęsy nawet jak ich nie pomaluję tuszem. Sprawdźcie same” Odżywka do rzęs Long 4 Lashes AA Oceanic, Long 4 Lashes Jest to odżywka, która cieszy się największą popularnością wśród tego typu produktów ze względu na łatwą dostępność w drogeriach i konkurencyjną cenę. Wśród składników aktywnych znajduje się bimatoprost - składnik stymulujący porost rzęs, kwas hialuronowy, który je wygładza i nawilża, nabłyszczająca i uelastyczniająca prowitamina B5 oraz łagodząca alatonina. Ula, fotomodelka z Warszawy: „Stosowałam tą odżywkę regularnie przez miesiąc, przez kolejne dwa kilka razy w tygodniu dla podtrzymania efektu, który był rewelacyjny. Rzęsy tworzyły piękny wachlarz, były zagęszczone, wydłużone i pogrubione, wszystko tak jak obiecywał producent. Odżywka sprawdziła się również na brwiach, wypełniły mi się braki. Odstawiłam ją, bo nie miałam czasu na regularne stosowanie. Każdego dnia wypadało więcej rzęs niż dotychczas, bałam się, że nie wrócą do poprzedniego stanu. Nic bardziej mylnego — po około pół roku od zaprzestania kuracji wyglądały jak dawniej. Polecam ten produkt wszystkim dziewczynom, które marzą o pięknych rzęsach bez konieczności doklejania." Odżywka do rzęs Revitalash Advanced RevitaLash Advanced Ten produkt wykorzystuje najnowsze technologie (molekuły pochodnych nienasyconych kwasów karboksylowych) oraz wyciągi z roślin (m.in. z zielonej herbaty, pszenicy, palmy sabałowej), aminokwasy, witaminy z grupy B i nanopeptydy. Magda, konsultantka jednej z największych perfumerii w Polsce: „Stosowałam tę odżywkę, jak i wiele innych z wyższej półki cenowej i po kilku dniach musiałam dać sobie spokój” — mówi „Po kilku minutach od aplikacji ból głowy był nie do zniesienia. Konsultowałam się z lekarzem, i najwidoczniej silne składniki aktywne zawarte w tych odżywkach nie są dla mnie. Nie uważam, że jest to zły produkt: widziałam efekty u klientek i były spektakularne, dlatego postanowiłam spróbować. Musimy uważać na wszystko, co aplikujemy w bezpośredniej okolicy oka, szczególnie jeśli mamy skłonność do alergii”. Odżywka do rzęs Eveline Eveline, Advance Volumiere, skoncentrowane serum do rzęs 3w1 Jest to produkt dwa w jednym: pełni zarówno funkcje pogrubiająco-wydłużającej bazy pod tusz, jak i odżywki. Na internetowych forach można znaleźć setki opinii na jego temat. Większość z nich jest podobna: sprawdza się jako baza, niekoniecznie jako odżywka. Również marki selektywne mają w swojej ofercie tego typu produkty. Wśród klientów perfumerii dużą popularnością cieszy się baza pod tusz marki Dior Diorshow Maximizer, która zapewnia wydłużenie i pogrubienie rzęs, dodatkowo ma właściwości wzmacniające rzęsy. Olejek rycynowy - domowa odżywka do rzęs Moda na piękne rzęsy, nie zaczęła się w dwudziestym pierwszym wieku. Nasze babcie i mamy też marzyły o zalotnym spojrzeniu spod firany rzęs. Starym sposobem na wydłużenie i wzmocnienie jest smarowanie ich olejkiem rycynowym. Jest łatwo dostępny - kupisz go w aptece za kilka złotych. Tak jak w przypadku specjalistycznego serum do rzęs ważna jest systematyczność. Regularnie stosowany daje efekt nie gorszy niż odżywki pełne najbardziej aktywnych składników. Dodatkowo, sprawdzi się również na brwiach.
Jak wygląda terapia u psychologa: na czym polega psychoterapia i kto jej potrzebuje?
Jak wybrać najlepszą psychoterapię? I czy to na pewno dla mnie? Terapia u psychologa często dodaje skrzydeł, ale bywa też kulą u nogi i przez lata utrudnia wzięcie odpowiedzialności za swój los. Psychoterapeutka Agnieszka Popiel podpowiada, jak mądrze korzystać z terapii.
W tym artykule: Rodzaje psychoterapii i czas trwania Czym się kierować przy wyborze terapeuty? Do kiedy chodzić na terapię? Psychoterapia: czy może zaszkodzić? Rodzaje psychoterapii i czas trwania Ktoś od kilkunastu lat jest na terapii, wypróbował już behawioralno-poznawczą, systemową, ustawienia Hellingera, spotykał się z coachem, był na warsztatach pewności siebie – co Pani o tym myśli? Agnieszka Popiel: Pomijając to, co myślę o wymienionych nurtach terapii, bo np. ustawienia Hellingera są jakąś pomyłką, to przede wszystkim robi mi się bardzo smutno. Jeśli traktujemy psychoterapię jako specjalistyczną formę rozwiązywania problemów, to wygląda na to, że ta osoba przez tak długi czas nie otrzymała pomocy. W świetle dostępnej wiedzy i mojego doświadczenia uważam, że coś tu jest nie tak. Ile powinna trwać psychoterapia? To zależy od nurtu i problemu. W psychoterapii poznawczo-behawioralnej mogą wystarczyć trzy miesiące – kilkanaście spotkań, by rozwiązać problem. Gdy mamy do czynienia z poważnymi zaburzeniami psychicznymi czy osobowościowymi – zwykle potrzeba dwóch lat, czasem więcej, ale na pewno nie kilkanaście. Tak długa terapia, bez względu na to, w jakim nurcie była prowadzona, to porażka psychoterapeutów i systemu pomocy pacjentowi. Zdarza się, że kilka lat po zakończeniu takiego leczenia pacjent doświadcza jakichś zawirowań i wraca na dwa-trzy spotkania, by wyprostować różne rzeczy, ale tego nie traktujemy już jak regularnej psychoterapii. Właściwie co złego jest w tym, że ludzie latami, raz w tygodniu, rozmawiają z terapeutą? Mam znajomą, która tak robi. „Jedni chodzą na masaż, ja na psychoterapię” – mówi. Zadałabym sobie dwa pytania. Pierwsze: jak to się dzieje, że jeśli chcę porozmawiać z kimś o życiu, to nie idę do przyjaciółki, męża, mamy, babci czy cioci? Co się stało z moimi bliskimi? Bo spotkania z osobą, której płacę za to, że jest, słucha mnie i wnosi coś w moje życie, jest już daleko posuniętą profesjonalizacją. Jeśli ktoś mówi, że chodzi do psychoterapeuty, bo nie ma z kim porozmawiać o swoich zmartwieniach, to jednocześnie oznacza, że terapia nie pomogła mu rozwiązać życiowego problemu, jakim jest brak bliskich. Była nieskuteczna. I z tym wiąże się drugie pytanie: kiedy coś nazywamy psychoterapią? Gdy mamy do czynienia ze specjalistyczną metodą pomocy, która wymaga wiedzy i umiejętności oraz prowadzi do pożądanego celu, a może kiedy ktoś przedstawia się jako psychoterapeuta i mówi: „Rozmowa ze mną kosztuje tyle i tyle”? Dziś psychoterapeutą może nazwać się każdy, nie ma ochrony tego zawodu. Jest za to cały obszar terapii niefachowej. I chyba nawet nie zdajemy sobie sprawy z tego, jak jest ogromny. Czym się kierować przy wyborze terapeuty? Jak znaleźć odpowiedniego psychoterapeutę? Osobę, która naprawdę może nam pomóc? Namawiałabym do sprawdzenia dokumentu, który potwierdza kwalifikacje terapeuty i skuteczności nurtu, w jakim pracuje. Można przejrzeć materiały edukacyjne w portalu Medycyny Praktycznej czy na stronach uczelni kształcących psychologów, np. w Strefie Psyche Uniwersytetu SWPS. W bazie Cochrane i na stronie brytyjskiego Narodowego Instytutu Zdrowia i Opieki (NICE) znajdziemy wyniki badań skuteczności stosowania poszczególnych metod w przypadku konkretnych zaburzeń, np. depresji czy problemów z odżywianiem. W razie wątpliwości można napisać do towarzystw naukowych, np. Polskiego Towarzystwa Terapii Poznawczej i Behawioralnej, Polskiego Towarzystwa Psychologicznego czy Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego z prośbą o opinię. Ale nie zawsze przychodzimy do psychoterapeuty leczyć zaburzenia. Często chodzi o rozwiązanie problemów w pracy czy nieudane relacje z ludźmi. Skąd mamy wiedzieć, jaką metodę wybrać? Psychoterapeuta powinien zacząć od postawienia diagnozy. Pacjent, który ma kłopot ze zbudowaniem relacji, może się dowiedzieć, że w literaturze jest to opisywane jako fobia społeczna i w tym przypadku skuteczna jest określona forma terapii. Może też usłyszeć: Rozumiem, że łatwo się pani wycofuje z kontaktów z pewnymi ludźmi, ale nic nie wskazuje na to, że jest to zaburzenie psychiczne. Nad tym problemem możemy popracować na kilka sposobów… Wówczas terapeuta powinien przedstawić dostępne metody oraz powiedzieć, jaką on wykorzystuje w swojej pracy. To chyba nie jest standard… Będę okrutna. Jeśli ktoś bierze pieniądze za to, że prowadzi psychoterapię, to ma obowiązek przedstawić się pacjentowi. Za niedopuszczalną uważam sytuację, gdy rozpoczyna się leczenie, a pacjent nie wie, z kim rozmawia. Specjalista powinien powiedzieć, jaki ma certyfikat, którego towarzystwa, w jakim nurcie psychoterapii się kształci i na czym on polega. Oczekiwałabym też informacji, jak długo będzie trwała terapia i jaki ma być jej efekt. Niestety, często trafiają do mnie pacjenci, którzy na pytanie: „Co się zmieniło w pani życiu po trzech latach dotychczasowej terapii?”, odpowiadają: „No, tak miło się rozmawiało z panią terapeutką”. Czasem stwierdzają, że spotkania im bardzo pomogły. Kiedy pytam, w czym, jak zmieniło się ich funkcjonowanie, słyszę: „Tak ogólnie lepiej się czułem”. Cel powinien być ustalony na początku terapii, pacjent musi wiedzieć, do czego zmierza. Jest takie magiczne pytanie, które zadaje się podczas pierwszego spotkania: „Po czym pani pozna, że cel został osiągnięty?”. No tak, ale przecież w trakcie trwania terapii mogą się pojawić nowe problemy – rozwiedziemy się, stracimy pracę, umrze ktoś bliski – a z nimi nowe cele. Oczywiście, ale cele terapii powinny dotyczyć naszego funkcjonowania, a nie tego, co ma się wydarzyć. Kiedy pacjent mówi, że przyszedł do mnie, bo chce znaleźć pracę, pytam, może nieco prowokacyjnie, dlaczego nie zgłosił się do biura pośrednictwa. I jeśli słyszę: „Bo nie śpię już tydzień, paraliżuje mnie lęk i nie wiem, jak się do tego zabrać”, stwierdzam: „A to już jest sprawa dla mnie”. Terapeuta nie odpowiada za znalezienie męża, przyjaciół, pracy, tylko m.in. za odkrycie, jakie mechanizmy psychologiczne przeszkadzają pacjentowi w osiągnięciu celów osobistych czy zawodowych. Najpierw określa się te obszary, w których jest trudno, ustala, nad czym pracujemy w pierwszej kolejności. Często pacjent widzi np. pięć problemów, a po rozwiązaniu największego z resztą potrafi już sam sobie poradzić. Do kiedy chodzić na terapię? Rozumiem, że nie chodzi o to, by kontynuować terapię do momentu, kiedy zacznie nam wszystko w życiu wychodzić. Ma pani rację – nie o to chodzi. Jednak niektórzy mają takie oczekiwania, mówią np.: „Żeby się wszystko układało i żebym nigdy nie odczuwała smutku”. Spełnienie takich pragnień jest niemożliwe, bo w kondycję człowieka jest również wpisane odczuwanie smutku czy lęku. Do bardzo trudnych dla mnie sytuacji należą te, gdy ludzie, czasem za namową najbliższych, domagają się profesjonalnej psychoterapii tuż po śmierci kogoś bliskiego. Zdarzało mi się powiedzieć: „Jeśli pani naprawdę go kochała, to co innego miałaby pani odczuwać kilka dni po jego śmierci, jeśli nie rozpacz i smutek? Co miałoby to być? Jakim cudem ja miałabym teraz zapewnić pani spokój?”. Są też osoby, które nie chodzą na psychoterapię bardzo długo, ale bardzo często, np. trzy razy w tygodniu – małżeństwo idzie na terapię par i dowiaduje się, że konieczna jest też terapia indywidualna i rodzinna, w której ma uczestniczyć ich dziecko. Rzeczywiście, połączenie terapii indywidualnej i rodzinnej bywa konieczne, ale czy powinno być standardem? Na pewno nie. Myślę, że takie rozwiązanie jest zarezerwowane dla poważnych problemów i w tym przypadku też trzeba sformułować cele – nie może być tak, że terapie będą się ciągnąć w nieskończoność, np. będziemy przechodzić wszystkie fazy rozwoju dziecka – od przedszkola do liceum – razem ze specjalistą. Czym grozi przeskakiwanie z terapii na terapię – raz jeden nurt, raz drugi albo korzystanie z różnych terapii w tym samym czasie? Przede wszystkim tym, że nie rozwiążemy swojego problemu, nie będziemy już nawet wiedzieć, na czym on polega. Nawet jeśli będziemy uczestniczyć tylko w tzw. terapiach opartych na dowodach. To trochę jak branie jednocześnie pięciu leków przeciwbólowych, z których każdy jest skuteczny, ale ma inny mechanizm działania. Preparaty te mogą zacząć wchodzić z sobą w interakcję. Czy musi minąć jakiś czas między zakończeniem jednej terapii a rozpoczęciem drugiej albo pójściem do coacha lub na warsztaty samorozwoju? Teoretycznie nie. Zakładam, że rozwijamy się i pracujemy nad sobą do samego końca, nie mogę więc powiedzieć nikomu: „Pracuj nad sobą, ale tylko indywidualnie, czytaj książki, ale nie chodź już na psychoterapię”. Oczywiście warto zadać sobie pytanie, w którym momencie będę w stanie uznać, że biorę życie w swoje ręce, jakie umiejętności muszę mieć, by radzić sobie samej, nie korzystając tak często z profesjonalnego wsparcia. Psychoterapia: czy może zaszkodzić? Psychoterapia może nam zaszkodzić? Sprawić, że nie tylko stare problemy nie znikną, lecz także pojawią się nowe? Tak. Czasem dochodzi do nadużyć, naruszenia granic, np. specjalista wchodzi w relację pozaterapeutyczną z pacjentem, o co tym łatwiej, im dłużej trwa terapia. Oczywiście prawem pacjenta jest mówić: „Terapeuta jest moim najlepszym przyjacielem”… …ale lepiej, żeby to zdanie nie było do końca prawdziwe i żeby terapeuta postrzegał tę relację inaczej? No właśnie. Dlatego każdy terapeuta powinien poddawać się superwizji, czyli regularnie spotykać ze swoim superwizorem, który będzie potrafił spojrzeć z dalszej perspektywy, ocenić jego sposób pracy i pomóc rozwiązać ewentualne trudności. Warto zapytać terapeutę, czy poddaje się superwizji? Tak. I dobrze też sprawdzić na początku, jaki kodeks etyczny ma towarzystwo, do którego należy terapeuta, żeby wiedzieć, jakie zasady powinny być przestrzegane. Oczywiście teraz mówię o terapiach opartych na dowodach, ale największe zagrożenie niosą metody niesprawdzone, niepotwierdzone badaniami. Wyobraźmy sobie jednak, że metoda jest nowa, badania pojawią się dopiero za jakiś czas, a my znamy osoby, które już z niej korzystały, są zadowolone i zachęcają nas: „Spróbuj, co ci szkodzi”. No ale właśnie może szkodzić. Ponieważ nie ma badań, nie wiemy, jakie ta metoda może mieć skutki. Jeśli psychoterapia ma służyć zmianie naszego funkcjonowania, być ingerencją w naszą psychikę, to nie można jej uznać za niewinną. I jeśli pacjent nie będzie stosować w tym przypadku zasady ograniczonego zaufania, to żadne regulacje czy ochrona zawodu, o co my teraz walczymy, nie pomogą. Naprawdę szkoda powierzać swoje zdrowie psychiczne przypadkowym osobom, bo profesjonalna, oparta na danych naukowych psychoterapia jest metodą, dzięki której wielu ludzi odzyskało równowagę, dobrostan i może żyć zgodnie ze swoimi wartościami. Rozmawiała Ewa Pągowska
Tusz do prostych rzęs. 5 maskar, które podkręcą włoski jak zalotka
Proste rzęsy to niełatwy partner do współpracy w codziennym makijażu. Mało która z nas ma czas i ochotę na codzienne zabawy z zalotką o 7 rano, dlatego ktoś rozsądny wymyślił kiedyś podkręcające tusze do rzęs. Polecane przez nas maskary przy okazji także je wydłużą i precyzyjnie rozczeszą.
Jaki tusz do prostych rzęs? Jeśli masz proste rzęsy i to lubisz, to ok. One też mają swój urok, szczególnie w naturalnych makijażach w stylu lat 70. Ale nie da się zaprzeczyć, że rosnąca popularność laminowania rzęs i ich termicznej stylizacji świadczą o tym, jak bardzo lubimy jednak efekt podkręcenia i zalotnych spojrzeń spod "motylich skrzydeł". O ile laminacja i zalotki to kontrowersyjne metody, które według niektórych głosów osłabiają włoski, to tusze podkręcające rzęsy od lat są na szczycie list kosmetycznych bestsellerów. Tusze do prostych rzęs: Benefit Roller Lash Mascara To po BADgal Bang! jedna z najlepszych tuszów do rzęs Benefitu. Amerykańska marka specjalizująca sie w brwiach i rzęsach przeciętnie raz na sezon wprowadza do oferty supernowość będącą skutkiem eksperymentów. Tu jego wynikiem jest szczoteczka Hook ‘n’ Roll™, która obejmuje prawie cały wachlarz rzęs za jednym razem a specjalna podkręcająca formuła tuszu zapewnia trwałość efektu na 12 godzin. Nanosi się ją zygzakowatymi ruchami za pomocą haczykowatej silikonowej końcówki z wypustkami. Tusze do prostych rzęs: Nutridome Przy intensywnej stylizacji rzęsy są podatne na kruszenie, łamanie, wyrywanie. Formuła maskary Nutridome zapobiega tym szkodom - zawiera wosk ryżowy i panthenol, znane ze swoich wartości odżywczych i pielęgnujących, które działają regenerująco i zapobiegają uszkodzeniom włosków. Szczoteczka jest tu gruba, zaokrąglona i ma gęsto osadzone silikonowe wypustki. Krótka, ale za to bardzo precyzyjna i dociera nawet do najkrótszych rzęs. To najlepsza opcja z tego zestawienia w kategorii łączonej - cena plus jakość. Tusze do prostych rzęs: Dior Diorshow Iconic Overcurl Kosmetyk Dior z linii Diorshow daje rzęsom efekt subtelnego podkręcenia rzęs już za pierwszym pociągnięciem. Wyprofilowana szczoteczka rozczesuje rzęsy ultradokładnie, chyba najprecyzyjniej z produktów z tego zestawienia, za to podniesienie jest bardzo delikatne i eleganckie. W składzie ma nektar z bawełny nadający włoskom miękkość i łatwość w układaniu. No i bardzo ładny jedwabny połysk. Jest trwały i nie osypuje się w ciągu dnia. Dodatkowy atut - to etui pięknie wygląda - w koronie opakowania mamy pierścień z wytłoczonym logo. Tusze do prostych rzęs: La Bouche Rouge Le Serum Noir Ekopropozycja prosto z Paryża. Ale już w warszawie, odkąd francuskie kosmetyki sprowadziła do Polski marka The Odder Side. Od formuły aż po opakowanie te kosmetyki to rzemieślniczo etycznie wykonane perełki. Tusz do rzęs Le Serum Noir marki La Bouche Rouge Paris to produkt, który w 100% podlega recyclingowi, bo zamknięty jest w szklanej buteleczce. Maskara ma w składzie 99% naturalnych składników, między innymi olej jojoba, stymulujący i odżywiający rzęsy oraz wosk carnauba, który zagęszcza je i unosi do góry, utrwalając jednocześnie efekt podkręcenia. Tusze do prostych rzęs: Chanel INIMITABLE INTENSE w kolorze Brun Produkt naprawdę luksusowy. Maskara Chanel zapewnia makijaż rzęs 3D dzięki szczoteczce elastomerowej zbudowanej z bardzo cienkich, precyzyjnie ułożonych włosków, które bardzo równo od nasady aż po same końce rozprowadzają tusz po rzęsach. Formuła zawiera kompleks kopolimeru winylu, który powleka, ale nie skleja rzęs i nie pozostawia grudek. Długość i objętość nadają pozostałe składniki: wosk parafinowy i mikrokuleczki wosku a połysk zapewniają woski carnauba i pszczeli. Maskara dostępna jest w dwóch kolorach - czarnym i naszym ulubionym - brun, czyli szlachetnym brązie, szczególnie pięknie wyglądającym przy jasnej oprawie oka i piegach.
Filmy o depresji Kasi Napiórkowskiej mają miliony wyświetleń w sieci. To warto zobaczyć
Kasia Napiórkowska, fotografka i autorka krótkometrażowych filmów wideo, w 7 minutach streściła to, co dzieje się, gdy podejmuje się walkę z depresją. A kilka lat później w kolejnym projekcie tłumaczy, co kryje się za pojęciem dystymia, kiedy depresja przybiera postać ukrytą, zakamuflowaną codziennością.
Kilkadziesiąt milionów - to liczba emisji krótkich form wideo dotyczących psychicznych zaburzeń, o których vlogerka i reżyserka Katarzyna Napiórkowska opowiada dziewczęcym filmowym językiem. Jej filmy o nerwicy lękowej i fobiach społecznych publikowane na platformie YouTube podbijają internet od kilku lat. w 2019 roku do Kasi zwróciło się Ministerstwo Zdrowia, z którym młoda reżyserka podjęła współpracę, podejmując się promocji akcji społecznej "Depresja. Rozumiesz - pomagasz". Wideo miało wszystko, za co lubimy filmy młodej reżyserki - intymną narrację, grę kolorami i osobiste zaangażowanie autorki, której nieobce są tematy zaburzeń psychicznych (Kasia jest często bohaterką i aktorką swoich realizacji). View oEmbed on the source website Kilka lat później Kasia Napiórkowska kontynuuje historię, opowiadając nam o dystymii - depresji ukrytej, czasem wysokoaktywnej, ale nie mniej groźnej, bo tylko przypudrowanej pozornym "normalnym funkcjonowaniem". View oEmbed on the source website Jeśli w obu filmach odnajdziecie też siebie lub swoich bliskich, nie zwlekajcie z prośbą o wsparcie. Gdzie szukać pomocy? 116 123 Bezpłatny kryzysowy telefon zaufania dla dorosłych w kryzysie emocjonalnym, czynny przez 7 dni w tygodniu w godz. 14.00–22.00 116 111 Bezpłatny telefon zaufania dla dzieci i młodzieży, czynny całą dobę przez 7 dni w tygodniu 800 108 108 Bezpłatny telefon wsparcia, czynny od poniedziałku do niedzieli (z wyjątkiem dni świątecznych) w godz. 14.00–20.00 121 212 Bezpłatny telefon zaufania dla dzieci i młodzieży Rzecznika Praw Dziecka, czynny całą dobę przez 7 dni w tygodniu 22 635 09 54 Telefon zaufania dla osób starszych, czynny w poniedziałek, środę, czwartek w godz. 17.00–20.00 22 484 88 01 Antydepresyjny Telefon Zaufania Fundacji ITAKA Czytaj też: Fobia społeczna: "Living with social anxiety" Katarzyny Napiórkowskiej >>
Masaż twarzy mrożonym ogórkiem. Ten trik z TikToka bije rekordy popularności
Ten codzienny masaż twarzy z Tiktoka zmniejsza opuchliznę twarzy i przebarwienia, radzi sobie z workami pod oczami, rozświetla twarz. I to za grosze! Tiktokerki oszalały na punkcie tego trendu pielęgnacyjnego. Według nich ten modny zabieg z mrożonym ogórek z powodzeniem zastąpi roller w porannej rutynie.
Poznaj masaż twarzy mrożonym ogórkiem Mija kilka lat od kiedy internet kazał nam wprowadzić do pielęgnacji rollery jadeitowe i kamienie gua sha. Masaż twarzy wykonywany nimi wieczorem relaksuje, a rano pomaga w walce z podpuchniętymi oczami i opuchlizną całej twarzy. Dodatkowe korzyści w postaci poprawy krążenia, dotlenienia i modelowania twarzy to przy regularnej rutynie dodatkowy benefit. Oczywiście wiele zależy tu od technik masażu a także temperatury narzędzia. Chłodzisz swoje kwarcowe płytki, albo zamiast nich używasz schłodzonych masażerów ze stali chirurgicznej, a nawet trzymanych w lodówce kuchennych łyżeczek? Czytaj dalej, bo ten trik może Ci się spodobać. Ten domowy trik zdobył popularność na TikToku i Instagramie Otóż tiktokerki przekonują, że do skutecznego porannego masażu wystarczy... zmrożony ogórek. O ile plasterki ogórka pod oczy czy ogórkowe maseczki nie są niczym nowym w pielęgnacji twarzy, to wykorzystanie tego zielonego warzywa zamiast masażera może faktycznie być prostą, ale genialną zmianą w codziennej pielęgnacji. Jak zrobić masaż zmrożonym ogórkiem? Najlepiej przekroić go na pół i stroną miąższu masować twarz od środka do zewnątrz dokładnie tak, jak zazwyczaj robisz to rollerem. Schłodzony ogórek robi jednak dwie rzeczy na raz - do manualnego masażu dokłada bombę witamin i nawadniające a także kojące właściwości warzywa. Ta metoda pomaga też w walce z trądzikiem i przygotowuje też skórę świetnie do kolejnych kroków pielęgnacyjnych. cucumber tik tok / Tik Tok Modny trend pielęgnacyjny na TikToku: zabieg mrożonym ogórkiem Skuteczność triku hashtag frozencucumberhack chwalą na Tik Toku tysiące dziewczyn, a sam hasztag ma już 6 milionów wyświetleń. Jeden z pierwszych masaży mrożonym ogórkiem zobaczycie np. na koncie @audrajeang. Większość testujących ten trik urodowy poleca cierpliwość, by osiągnąć efekt. Warto stosować go codziennie przez 5, a nawet 10 minut, by poprawić kondycję cery. Po tygodniu skóra jest rozświetlona, jaśniejsza i dużo lepiej nawodniona. Według Tiktokerek zmniejszają się też przebarwienia i stany zapalne skóry, a nawilżenie wpływa pozytywnie na elastyczność skóry. Żeby zachować higienę, przed ponownym zamrożeniem odcinamy minimum 1 centymetr używanej końcówki ogórka Pielęgnacja mrożonym ogórekiem - opinia dermatologa Co na to nauka? Ogórek zawiera ponad 96% wody, ale nie zastąpi go w masażu kostka lodu, bo dodatkowo bogaty jest w naturalne składniki pielęgnujące skórę, m.in. kwas askorbinowy, czyli witaminę C. A to ona rozjaśnia skórę, zwiększa poziom kolagenu, działa antystarzeniowo i antyoksydacyjnie. Dla serwisu Refinery29 popularność triku z ogórkiem wyjaśnił Dr Kemi Fabusiwa: „Ogórki od dawna stosuje się w szczególności pod świecie pielęgnacji oczu z powodu swoich właściwości chłodzące i wysokie poziomy kwasu askorbinowego. Dzięki tym cechom ogórek prawdopodobnie przyniesie pewne korzyści skórze, łagodząc stany zapalne i rozjaśniając ciemne plamy, ale znacznie lepiej jest trzymać składniki kuchenne w żołądku niż na twarzy. Wynika to z wysokiego poziomu kwasów w niektórych produktach spożywczych, które w przypadku niewłaściwego stosowania mogą powodować podrażnienia, Najlepiej masaż uzupełnić więc zjedzonym ogórkiem i wypitą szklanką wody”.
Naturalne techniki radzenia sobie z lękami i niezawodne sposoby na stres
Jak radzić sobie ze stresem i pokonać lęk metodami naturalnymi? Zrelaksuj się. Zasługujesz na to, potrzebujesz tego i zajmie ci to mniej czasu, niż myślisz. W dwudziestym pierwszym wieku ciągle nam śpieszno, non-stop czujemy presję, że musimy coś zrobić. Chwilę zapomnienia znajdujemy w social mediach, a te jeszcze bardziej wywołują w nas stres. Jak długo można żyć na pełnych obrotach, czując lęk przed każdym kolejnym dniem? ‚Zwolnij tempo’ podpowiada twój wewnętrzny głos. Sądzimy, że nareszcie powinnaś go posłuchać. Oto naturalne sposoby na stres, które polecamy z własnego doświadczenia.
Naturalne metody walki ze stresem: gongi Terapia dźwiękiem to od starożytności ulubiona taktyka walki ze stresem. Zaliczają się do niej gongi i misy tybetańskie zyskujące coraz większą popularność. Tworzą one czyste fale dźwiękowe, które po przeniknięciu przez ciało powodują w nas kompletne rozluźnienie. Przyjemne drganie czy głęboki dźwięk odrywają umysł od codziennych spraw. Na koncerty w dźwiękach gongu oraz mis tybetańskich można natknąć się w wielu studiach jogi. Doświadczenie polega na leżeniu i słuchaniu orientalnej muzyki granej na żywo na tych instrumentach. Zdrzemnięcie się w trakcie jest nawet wskazane, dla osiągnięcia najwyższego błogostanu! Zapisz się już teraz na koncert gongów podczas targów ELLE Zen! Domowe sposoby radzenia sobie z lękiem: aromaterapia Relaksujący zapach najszybciej koi nerwy. Olejki eteryczne powracają do łask jako składniki naturalnych perfum, kadzideł czy aromatycznych świeczek. Ich silna woń uspokaja, odpręża i pozwala poczuć się „zaopiekowanym”. Zapachy o najbardziej terapeutycznych właściwościach, to: lawenda, geranium, róża, ylang ylang, rumianek, drzewo sandałowe, bergamotka, jaśmin, szałwia oraz olibanum. Wybierz spośród nich swoją ulubioną woń i skrop nią poduszkę lub wmasuj kilka kropel w skórę - to przywoła twoje wewnętrzne zen. Przyjdź na warsztaty medytacji podczas targów ELLE Zen - wstęp nielimitowany bez zapisów! Naturalne metody walki ze stresem: medytacja Nie trzeba wyznawać filozofii buddyzmu, żeby relaksować się z pomocą medytacji. Ta starożytna technika została okrzyknięta najlepszym lekiem na stres dzisiejszych czasów. Przynosi spektakularne efekty w zwalczaniu stresu, depresji, zaburzeniach lękowych, bezsenności, a także przy atakach paniki i w walce z nałogami. Jest dostępna dla każdego i prosta w obsłudze. Zabiera tylko krótką chwilę w ciągu dnia i łatwo się jej nauczyć! W nauce medytacji pomocne są aplikacje na telefon, medytacje grupowe, książki, filmiki instruktażowe lub joga. Do perfekcji można też dojść samemu poprzez wyciszenie się, skupienie na sobie i powolne, głębokie oddychanie. Pamiętaj, liczy się chwila teraźniejsza. W niej nie ma miejsca na lęki z przeszłości lub strach o to, co przyniesie jutro. Przyjdź na warsztaty medytacji podczas targów ELLE Zen - wstęp nielimitowany, bez zapisów! Oddychanie relaksacyjne regulujące poziom stresu: pranajama Wiemy, że nie zawsze masz czas pójść na jogę, ale jeden jej element możesz ćwiczyć dzień w dzień. Za biurkiem, przed snem lub w drodze do domu, bez potrzeby przebierania się w legginsy. Mamy na myśli pranajamę, czyli powolne, świadome oddychanie, które łączy ciało w jedność z umysłem. Działa na nasz układ nerwowy podobnie jak melisa. Opanowanie technik tego oddechu gwarantuje kompletne uwolnienie się od stresu. Pranajama dzieli się na trzy fazy: puraka (głęboki wdech), rećaka (wydech) oraz kumbhaka (wstrzymanie oddechu po wdechu lub wydechu). Głębokie, kontrolowane oddychanie przez nos rozszerza płuca i unosi brzuch. Powoduje, że tętno zaczyna spowalniać, a ciało ogarnia wszechobecny spokój. Jogini polecają znaleźć czas na pranajamę przynajmniej dwa razy w ciągu dnia. Szczególnie dobrym momentem jest wieczór, medytacja ta wyreguluje ciśnienie krwi, ułatwi zasypianie i pomoże w pełni zrelaksować ciało przez noc. Jeżeli nie wiesz od czego zacząć możesz znaleźć w internecie wideo z progresywną relaksacją mięśni lub trening autogenny schultza. To ćwiczenie połączone z technikami oddechowymi to pierwszy i najłatwiejszy krok jaki możesz podjąć w nauce medytacji. Medytacja wykorzystywana jest w pracy z osobami cierpiącymi na zespół stresu pourazowego (PTSD) lub chorymi cierpiącymi na przewlekłą depresję. Regularne ćwiczenia uważności zmniejszą lęki, zniwelują kłopoty z koncentracją i zredukują stres. Naturalne sposoby na radzenie sobie ze stresem: smużenie ziół W dawnych czasach wierzono, że stres i lęki to „zła energia” wywołana przez duchy lub rzucony urok. Aby oczyścić swoje otoczenie czy wyprzeć z głowy negatywne myśli, odprawiano rytuały polegające na spalaniu wiązek ziół. Ta metoda oczyszczania energetycznego przynosiła wszystkim ulgę i harmonię. W kulturze słowiańskiej „smugowy kij” robiono z suszonych ziołowych bukietów: lawendy, piołunu, tymianku, cedru, szałwii, werbeny, wrzosów oraz rozmarynu. Po podpaleniu wytwarzał on dym, który oczyszczał ludzi, wnętrza chat i przedmioty z niekorzystnej energii. Indianie stosowali w tym celu palo santo lub wiązki ze świętej dla nich białej szałwii. Te wszystkie kadzidełka faktycznie mają moc - aromaty uwalniane w trakcie spalania odprężają i podnoszą na duchu. Na nowo używamy ich w domowym zaciszu, gdy potrzebujemy chwili relaksu. Zobacz też: Kremy pod oczy, które niwelują oznaki zmęczenia Naturalne metody walki ze stresem: śpiewanie i aktywność fizyczna Jak ze stresem radzili sobie nasi przodkowie? Kiedyś nie było tylu środków co dziś, które pomagają nam się zrelaksować. Nie brakowało jednak sytuacji wywołujących stany lękowe. Na to najlepszym lekarstwem był śpiew solo lub chóralny, w grupie domowników. Śpiewanie, tak jak sport, obniża poziom kortyzolu i ekspresowo wyzwala endorfiny. Ta czynność poprawia krążenie, wzmacnia płuca oraz mięśnie oddechowe, a nawet korzystnie wpływa na odporność. Trudno o lepszy sposób na stres, szczególnie gdy do tego dołączymy taniec. Polecamy więc poranne karaoke w samochodzie lub operowe arie pod prysznicem! Najważniejszym sposobem redukującym stres jest regularna aktywność fizyczna. Nic tak nie motywuje do działania i budzi umysłu jak intensywne ćwiczenia. Ćwiczenia fizyczne pomagają w prawidłowym funkcjonowaniu układu nerwowego i zwiększają produkcję hormonu serotoniny. Nie kosztują cię dużo, a są najprostszym sposobem na utrzymanie zdrowego i zrelaksowanego organizmu.
To już cztery lata, odkąd odszedł Karl Lagerfeld. W jego przypadku nie da się nadużyć wielkich słów - był geniuszem światowej mody o ponadprzeciętnym instynkcie autopromocji. Jako dyrektor kreatywny domu mody Chanel pracował od 1983 roku, zapewniając marce ciągłość i pozycję lidera branży, mimo zmieniających się czasów. „Gdyby Coco żyła, pewnie byłaby w szoku widząc, jak teraz wygląda jej dom mody. Ale nie miałem wyjścia. Musiałem zrobić coś, aby marka szła z duchem czasu” - mówił projektant.
Karl Lagerfeld - cytaty W wywiadzie dla ELLE, który przeprowadziła z projektantem Olivia de Lamberterie, Karl Lagerfeld wysoko priorytetyzował słowa: Książki są ważne, zdjęcia są ważne, obrazy są ważne, a wszystko to razem ma największe znaczenie. Mój zawód to połączenie tych trzech rzeczy. Uwielbiam słowa. Gdybym nie poświęcił się modzie, studiowałbym językoznawstwo, ale jestem na to zbyt leniwy. Obrazem i materią żonglował również znakomicie, ale był erudytą a jego głos echem powtarzały natychmiast media na całym świecie. Nie wszystkie jego wypowiedzi były politycznie poprawne. Wieloma wywoływał skandale. Większość cytatów z Karla do dziś budzi kontrowersje. Poniżej znajdziecie wycinki z rozmów, książek, felietonów i wywiadów z Karlem Lagerfeldem. Wszystkie budują portret kontrowersyjnego mistrza, dopełniając obraz z archiwalnych zdjęć.