W rytmie denimu: najlepsze stylizacje z festiwalu Primavera Sound
Tu spotykają się morze, moda i muzyka, która niesie się echem przez cały Parc del Fòrum. Primavera Sound w Barcelonie to od lat nie tylko święto dźwięków, ale i wyznacznik festiwalowych trendów.
Założony w 2001 roku Primavera Sound wyrósł z kameralnego wydarzenia dla fanów muzyki alternatywnej na jeden z najważniejszych festiwali muzycznych Europy. Każdego roku do położonego nad Morzem Śródziemnym Parc del Fòrum w Barcelonie przyjeżdża ponad 200 tysięcy uczestników z całego świata, by przez kilka dni śledzić występy największych gwiazd i najciekawszych nowych zjawisk – od indie rocka i elektroniki po hip-hop oraz współczesny pop. To właśnie połączenie muzycznej wiarygodności, międzynarodowej publiczności i miejskiego charakteru sprawia, że Primavera Sound od lat wyznacza kierunki kulturowych i modowych trendów. Już drugi rok z rzędu towarzyszy im marka Levi’s, która na terenie festiwalu stworzyła strefę The Levi’s Plaza, gdzie można było zaczerpnąć modowych inspiracji, zaopatrzyć się w festiwalowe fasony i spersonalizować je w strefie customizacji. Jeans w centrum uwagi Jeśli Glastonbury ma kalosze, a Coachella kowbojki, to Primavera Sound ma denim. W Barcelonie jeans nie był dodatkiem do festiwalowej stylizacji — był jej punktem wyjścia. Najczęściej pojawiał się w wersji szerokiej, luźnej i celowo nonszalanckiej. Nisko osadzone jeansy z obszerną nogawką noszono do krótkich ringer tees, minimalistycznych tank topów i koronkowych body wystających spod dżinsowych kurtek. Na festiwalu praktycznie nie było widać dopasowanych rurek czy przesadnie seksownych, festiwalowych kostiumów. Zamiast tego dominowały fasony wyglądające tak, jakby zostały znalezione w dobrym vintage store. Szczególnie mocno wybrzmiewał trend na ciemny denim w odcieniu indygo, noszony w total lookach – jeansowa kurtka narzucona na gorsetowy top i szerokie spodnie to jeden z najczęściej widzianych zestawów. Sportowa nostalgia zamiast boho Podczas gdy część festiwali nadal flirtuje z estetyką boho, Barcelona skręca w zupełnie inną stronę. W tym sezonie najmodniejsze dziewczyny na Primaverze wyglądały tak, jakby właśnie zeszły z archiwalnych zdjęć z lat 90. Krótkie koszulki z kontrastowymi lamówkami, sportowe numeracje, retro nadruki i kolory inspirowane olimpijską Barceloną stworzyły jeden z najmocniejszych trendów wydarzenia. Szczególnie dobrze wyglądały zestawione z luźnymi jeansami o męskim kroju oraz masywnymi sneakersami. To estetyka, która nie próbuje być perfekcyjna. Jest lekko chłopięca, trochę buntownicza. Najciekawsze było jednak to, że sportowe inspiracje nie pojawiały się dosłownie. Zamiast kompletnych stylizacji rodem z boiska widzieliśmy raczej pojedyncze elementy – vintage'owy t-shirt, szalik-bandanę przewiązaną pod szyją czy szeroki pasek z dużą klamrą. Powrót stylu "models off duty" Jednym z najciekawszych zjawisk tegorocznej Primavery był powrót do prostoty. Najbardziej stylowe uczestniczki festiwalu często wyglądały tak, jakby nie poświęciły swoim outfitom więcej niż kilka minut. Biały prążkowany top, lekko sprane jeansy, skórzany pasek i sportowe buty – brzmi banalnie, ale właśnie takie zestawy przyciągały uwagę najbardziej. To kolejny dowód na to, że era przesadnie wystylizowanych looków powoli dobiega końca. Liczy się nie ilość dodatków, ale proporcje, jakość i… osobowość, która je niesie. DIY i personalizacja mają się lepiej niż kiedykolwiek Jeansowa kurtka z przypinkami, spodnie z naszywkami, breloki przypięte do szlufek czy chustki przewiązane wokół pasa – na Primaverze nie chodziło o kupowanie nowych rzeczy, ale o nadawanie charakteru tym, które już mamy. W czasach, gdy wszyscy wyglądają podobnie na Instagramie, personalizacja staje się najprostszym sposobem na wyróżnienie się z tłumu. I właśnie dlatego customizacja była tak wszechobecna. Nie w wersji przesadzonej, ale subtelnej, przypominającej, że najlepsze stylizacje opowiadają jakąś historię.
Jakie perełki skrywa szafa Kasi Sokołowskiej? „Porządek w garderobie to porządek w głowie”
„Nigdy rano nie wiem, co na siebie włożę. Moja szafa to czysty eklektyzm – mieszanka tkanin, wzorów i dekad – mówi Kasia Sokołowska. Słynna reżyserka pokazów, jurorka „Top model” i bizneswoman zadaje szyku na polskiej scenie mody już od 30 lat. Nam pokazuje skarby swojej garderoby.
Wita mnie w denimowym total looku – błękitnej, krótkiej katanie i szerokich spodniach duńskiej marki Gestuz. Jest fanką kopenhaskiej mody, ale do tego jeszcze wrócimy. Z jej przestronnego apartamentu w samym sercu Warszawy, w którym mieszka z mężem i synkiem, rozpościera się widok na centrum miasta. Ogromne okna i elegancki wystrój tworzą nowoczesną bazę, przełamaną licznymi bibelotami, pamiątkami i dziełami sztuki. To właśnie one dodają wnętrzu przytulności i odrobiny kontrolowanego chaosu. To zresztą dopiero pierwszy z kontrastów, które definiują jej styl życia. Pokój z widokiem i szafa Kasi Sokołowskiej Mijamy salon i kierujemy się do garderoby. To tylko jedno z kilku pomieszczeń, w których przechowuje ubrania – jak sama przyznaje – najbardziej zorganizowane. – Nie chciałbyś zobaczyć, jak wyglądają pozostałe – śmieje się. – Zależy mi, żeby to wybrzmiało – moja obszerna szafa wynika ze specyfiki pracy, ale nie uważam, że każdy jej potrzebuje. Wręcz przeciwnie, coraz częściej marzę o uproszczeniu przestrzeni. Porządek w garderobie to porządek w głowie. Nawet niewielka szafa może być świetnie skomponowana – dodaje. W jej wnętrzu jedną ze ścian zajmuje okno, przez które w słoneczne dni wpada miękkie światło. Choć kipi tu od form, faktur i kolorów, to wszystko pozostaje spójne. – Moja szafa ewoluuje, ale jej kręgosłup pozostaje niezmienny. Styl przenika wszystkie sfery mojego życia. Oczywiście nie chodzę po domu w lookach prosto z wybiegu, ale nawet codzienne ubrania nie są przypadkowe – wybieram dresy czy dżinsy dobrze zaprojektowane i wysokiej jakości. A jednak w tej garderobie na pierwszy plan wysuwają się nietuzinkowe fasony. – Przez lata zmieniło się moje podejście do posiadania. Dziś kupuję świadomie i bez wahania wracam do tych samych sukni. Konsekwentnie powtarzam: warto kupować u polskich projektantów i realnie ich wspierać – mówi. Spektakularne suknie MMC Studio, autorstwa Ilony Majer i Rafała Michalaka, budują modową narrację opartą na formie i fakturze. – Nie są sztywne i pozwalają na budowanie kontekstów scenograficznych nawet podczas prywatnych wyjść – wyjaśnia. Często sięga po sylwetki z wybiegu, ale zdarzają się też projekty szyte specjalnie dla niej. W podobnym duchu myśli o czarnej, monumentalnej sukni Lebrand, którą nosiła niemal przez całą ciążę: – Doceniam jej wygodę i architektoniczną formę. – Z kolei projekt Magdy Butrym – minimalistyczna spódnica z odważnym rozcięciem – według niej „najlepiej działa z koronkowymi rajstopami, dobrymi butami i prostą górą, a nawet na spodniach”. Ruch i swobodę daje jej także model z frędzlami marki Castellani: – Uwielbiam go za to, jak pracuje i jak łatwo go zestawiać: z marynarką, ze swetrem albo z letnim lookiem. – Osobną kategorię stanowią marki skandynawskie. Minimalistyczne „mundurki” Herskind i Gestuz, jak podkreśla, działają najlepiej „pod warunkiem że nie są zbyt oczywiste”, dlatego najchętniej przełamuje je sneakersami. Podobnie traktuje cekinowe spodnie Herskind – element wieczorowy, który łączy z kaszmirowym swetrem. W tym samym duchu funkcjonuje sukienka Munthe, bogata w aplikacje, którą w programie „Dzień dobry TVN” zestawiła z dżinsami. Kasia Sokołowska odnalazła w modzie wszystko, co kocha – Moja fascynacja modą zaczęła się bardzo wcześnie i była silnie związana z obrazem mojej mamy. W szarej rzeczywistości Polski lat 70. i 80. zawsze się wyróżniała – nosiła kapelusze, platformy i lakierowane płaszcze ze sztucznym futrem. Choć nie pracowała w branży artystycznej, miała naturalne wyczucie estetyki, które ukształtowało we mnie przekonanie, że ubranie jest formą komunikatu. Już jako dziecko chodziłam z nią do krawcowej i wspólnie wymyślałyśmy fasony, co jeszcze bardziej rozbudziło moją wrażliwość na modę – opowiada. Inspiracją była też edukacja artystyczna i muzyczna. Przez 15 lat grała na instrumentach dawnych, takich jak krummhorn, flety proste czy viola da gamba, co dało jej obycie ze sceną i nauczyło szacunku do kostiumu. – Do dziś porusza mnie to, że stroje, w których występowałam jako dziecko, służą kolejnym pokoleniom młodych muzyków. To piękna ciągłość – mówi. Kolejnym etapem były studia reżyserskie, podczas których zaproponowano jej realizację pokazu dyplomowego dla projektantów. Wtedy odkryła, że w modzie jest wszystko, co kocha – muzyka, scenariusz i ruch sceniczny. Artystyczną duszę odzwierciedla jej szafa, którą w dużej mierze tworzą kroje o wyrazistym charakterze. Skórzana marynarka 303 Avenue czy kurtka z szarej skóry od Łukasza Jemioła wpisują się w jej zamiłowanie do kontrastów („Uwielbiam łączyć faktury w monolookach”). Obok nich pojawia się cekinowa sukienka japońskiej marki Leur Logette znaleziona w warszawskim concept storze Wonders („Wygląda vintage i przykuwa wzrok, idealna na wyjście do opery”). Są tu także rzeczy o szczególnym, osobistym znaczeniu: krótka suknia ślubna Valentino w stylu lat 60., w której powiedziała „tak”, zestawiona z butami Celine i koronkowymi rajstopami. Całość spinają płaszcze – od modeli vintage z Independent House po projekt Chloé z charakterystycznymi przeszyciami i pięknie rozbudowanymi plecami, kupiony w warszawskim Vitkacu. W tej samej estetyce mieszczą się także pudełkowa marynarka Monday Artwork, folkowa koszula Gunia Project, ażurowe projekty Castellani czy pikowany, skórzany „waciak”, który chętnie zestawia z nowoczesnymi elementami, przełamując jego surowy charakter. Gdy pytam o jej „zestaw bezpieczeństwa”, bez wahania odpowiada, że garnitur oversize MMC Studio. – Czuję się w nim po prostu sobą. Jest odpowiedni na każdą okazję – od casualowej po wieczorową, w zależności od tego, czy zestawię go z golfem, czy z biżuterią noszoną na gołe ciało. Taki fason „robi” sylwetkę i dodaje pewności siebie nawet w gorszy dzień. Jeśli potrzebuję dodatkowego wsparcia, wkładam obcasy – „pionizują” sylwetkę, spinają ją i zmieniają całą fizyczność kobiety – wyjaśnia. Swoją szafę buduje intuicyjnie – nie szuka konkretnych rzeczy, raczej reaguje na emocje. Czasem zachwyci ją coś na sesji zdjęciowej, innym razem po pokazie kupi całą kolekcję, a potem przez dłuższy czas nie kupuje nic. To bardzo elastyczny proces. Równie naturalnie podchodzi do rozstawania się z ubraniami. – Oddaję rzeczy do vintage store’ów i bliskim. Uważam, że sklepy vintage i platformy resellingowe to dziś absolutna konieczność. Cenię cyrkularność – pozwala mi wierzyć, że rzeczy żyją dalej. Stara szkoła krawiectwa, detale takie jak podszewki czy guziki obleczone tkaniną to jakość, która naprawdę przetrwa lata. W szafie Kasi Sokołowskiej - błyskotki na pierwszym planie Po ponad 30 latach kariery ma na koncie setki pokazów – pracowała dla większości polskich projektantów i marek. Gdy pytam o ten ulubiony show mówi: – Trudno byłoby mi wskazać ten jeden, najważniejszy projekt i nie ma w tym ani grama kokieterii. Najważniejsze jest dla mnie coś innego – zaufanie, jakim obdarzyli mnie projektanci. To, że zechcieli wpuścić mnie do swojego świata. Ale to relacja obustronna. Dajemy sobie nawzajem ogromną dawkę energii. Nie jestem twórcą spolegliwym – zawsze mam swoje zdanie, bo finalnie muszę tym projektem zarządzić – mówi. Zdarzało jej się stanąć z drugiej strony, współtworząc kolekcje dla znanych marek. – Nie nazwałabym tego projektowaniem – mam świadomość swojej roli. W tym procesie kluczowi są projektanci, którzy mają w tym kierunku wykształcenie. Ale rzeczywiście miałam ogromną przyjemność współkreować np. kolekcje kapsułowe dla Tatuum czy Kazara – wyjaśnia. Efekty obu współprac też znajdziemy w jej szafie pośród dziesiątek innych, fascynujących dodatków. Wśród torebek wyróżnia się model vintage Chanel 2.55, a także współczesne i kolekcjonerskie formy: Dolce & Gabbana z sycylijskimi motywami i religijnymi detalami, modele vintage Prady, projekty Victorii Beckham, Givenchy, Toteme czy Salvatore Ferragamo. Znajdziemy też torebki od polskich projektantów: MMC Studio i Macieja Zienia. Sporo miejsca zajmują te o biżuteryjnym charakterze. Torebka Cordera z Bebe Concept, wyszywana koralikami, staje się dla niej sposobem na „przełamanie cięższych stylizacji”, podobnie jak miękki woreczek nowojorskiej marki Julia Jentzsch wykonany z jedwabnych ścinków, który „nie wychodzi na pierwszy plan – i właśnie za to go cenię”. Ten sam klucz widać w wyborze obuwia: sandały Gucci z motywem węża, szpilki Prady kupione we Florencji czy Chanel z kwiatem kamelii z Londynu łączą się z bardziej użytkowymi formami, jak oficerki Equinox, które ze względu na wygodę stały się jej codziennym wyborem, mimo że są przeznaczone do skoków konnych. Dopełnieniem tej opowieści są detale – skarpetki Veneziana i Gucci, które nosi z loafersami i ze sneakersami, czy turbanowe opaski Gucci zaprojektowane przez Alessandro Michele. Wśród najbardziej osobistych przedmiotów znajduje się pierścionek zaręczynowy mamy – diament osadzony na czarnym onyksie. Biżuteria zajmuje w jej świecie szczególne miejsce. – Nie tyle uzupełnia stylizację, ile ją buduje – podkreśla, traktując ją jako nośnik emocji i wspomnień, często „bardziej istotny niż ubranie”. Przez lata była ambasadorką wielkich marek, dziś dojrzała do roli współwłaścicielki platformy biżuteryjnej fettejewel.com, która jest pomostem między twórcami i markami biżuterii a odbiorcami poszukującymi jakości i dobrego designu. – Chcę to podkreślić: Fette nie jest tradycyjnym butikiem. To nowoczesna przestrzeń e-commerce, w której oferujemy starannie wyselekcjonowane projekty polskie i zagraniczne – mówi. Obecnie w portfolio znajduje się około 50 marek i – jak zapowiada – ta selekcja będzie się rozwijać. – Misją projektu jest demokratyzacja dostępu do jakościowej i pięknej biżuterii.
Minimalizm i power dressing: pokaz COS na wiosnę – lato 2026 prosto z Seulu
Prosta, czysta forma inspirowana minimalizmem lat 90., zestawiona z subtelnymi nawiązaniami do power dressingu lat 80. — tak prezentuje się kolekcja marki COS na nadchodzący sezon wiosna–lato.
Na pokaz wiosenno-letniej kolekcji marki COS do Seulu przybyło nieco ponad sto osób z całego świata, co nadało wydarzeniu wyjątkowo kameralny i ekskluzywny charakter. Show odbyło się w niecodziennej przestrzeni – opuszczonym basenie należącym do kompleksu Kookmin University. Zamiast wody wnętrze wypełniała gęsta mgła, tworząc niemal oniryczną scenografię. Trendy z pokazu COS wiosna - lato 2026 Kolekcja obejmowała 40 wyrazistych sylwetek, wśród których dominował szykowny minimalizm, subtelnie podkręcony nutą eleganckiego seksapilu. Sylwetki opierały się na wyrazistych, ale niewymuszonych formach: trapezowych spódnicach i topach, oversize’owych garniturach, szerokich spodniach oraz luźnych, eleganckich bomberkach. Pojawiły się także efektowne, sięgające ziemi, nadmuchane płaszcze oraz szeleszczące maksi sukienki. Kontrastem dla tych form były bardziej dopasowane propozycje – satynowe, biznesowe szmizjerki i koszule, transparentne mini oraz proste spódnice w duchu stylu Carolyn Bessette-Kennedy. Paleta kolorystyczna pozostała wierna ponadczasowej estetyce marki. Dominowały łupkowe szarości, ciepłe brązy, kremy i biele, budujące wrażenie harmonii i subtelnej jednolitości. Akcenty niebieskiego oraz głębokiej, winnej czerwieni dodawały stylizacjom głębi i ponadczasowej elegancji. Materiały podkreślały trójwymiarowość kolekcji – skóra i tkaniny techniczne z delikatnym połyskiem akcentowały formę i drapowanie, papierowe faktury wprowadzały lekko pogniecioną strukturę, a mieszanki lnu dodawały całości wyrazistej tekstury. Pokaz przyciągnął również wiele znanych osobistości. W pierwszym rzędzie zasiedli m.in. ambasador marki i twarz najnowszej kampanii COS, Alexander Skarsgård, a także aktorka Emma Roberts, Diego Calva, koreańska gwiazda Ella oraz tajlandzki aktor Mile Phakphum. Towarzyszyli im przyjaciele marki i twórcy internetowi, wśród których znaleźli się m.in. Calum Harper, Tamu McPherson, Marc Forne i Sophia Roe.
Oscary 2026: najważniejsze trendy z czerwonego dywanu okiem szefa działu mody ELLE
Od widowiskowych piór, przez romantyczne pastele, po glamour rodem z lat 50. Wśród najgłośniejszych stylizacji wieczoru dominowały kreacje z atelier trzech potężnych domów mody: Chanel, Dior i Louis Vuitton. To one nadały ton najważniejszym trendom tegorocznej gali.
Powrót Złotej Ery Hollywood Na tegorocznym czerwonym dywanie wyraźnie powróciła estetyka lat 50. – epoki zdominowanej przez kunszt wielkich mistrzów krawiectwa, takich jak Christian Dior i Cristóbal Balenciaga. Gorsety, suknie typu bustier, rozkloszowane fasony o linii A i mocno podkreślona talia ponownie zdefiniowały hollywoodzki glamour. Kwintesencją tego trendu była kreacja Elle Fanning, nominowanej za rolę drugoplanową w filmie „Wartość sentymentalna”. Aktorka postawiła na spektakularną, rozkloszowaną suknię od Givenchy, zdobioną błyszczącymi kwiatowymi aplikacjami. W podobnej estetyce pojawiła się także laureatka Oscara za rolę pierwszoplanową Jessie Buckley w pastelowej kreacji od Chanel, przywodzącej na myśl słynną oscarową suknię Grace Kelly z 1956 roku. Z kolei Rose Byrne zachwyciła w czarnej, gorsetowej sukni z haftowanymi kwiatami od Dior. Minimalizm z efektem wow Wiele gwiazd udowodniło że spektakularny efekt nie zawsze wymaga bogatych zdobień. Wystarczy doskonały krój i czysta linia, by stworzyć stylizację, która przyciąga spojrzenia. Zoe Saldaña postawiła na zmysłową, koronkową slip dress od Saint Laurent, która subtelnie podkreślała sylwetkę. Renate Reinsve zachwyciła w intensywnie czerwonej, minimalistycznej kreacji od Louis Vuitton, za to z prowokacyjnym rozcięciem. Taki kroj wybrała też Gwyneth Paltrow, stawiając na perłową suknię od Armani Privé o prostej, eleganckiej linii. Kto stroszył piórka? Pióra okazały się jednym z najbardziej efektownych akcentów tegorocznego czerwonego dywanu. Spektakularne, teatralne i pełne ruchu — przyciągały spojrzenia niczym najrzadsze egzotyczne ptaki. Na ten trend postawiła m.in. Demi Moore, która pojawiła się w długiej, połyskującej, szmaragdowej kreacji od Gucci. Równie widowiskowo prezentowała się Teyana Taylor w kreacji z trenem od Chanel, bogato zdobionej piórami marabuta. Z kolei Nicole Kidman wybrała gorsetową suknię tego samego domu mody, w której pióra stanowiły dekoracyjny, lecz przyciągający uwagę detal. W dobrym tonie Nie tylko ponadczasowa czerń przyciągała uwagę podczas tegorocznej gali. Na czerwonym dywanie wyraźnie zaznaczył się również trend subtelnych, świetlistych pasteli. Jedną z najbardziej olśniewających stylizacji zaprezentowała Kate Hudson. Aktorka pojawiła się w pistacjowej sukni podkreślającej talię od Armani Privé, którą dopełniła spektakularną biżuterią od Garrard wartą około 35 milionów dolarów. Na lawendową suknię maxi z falbanami postawiła Chase Infiniti, wybierając romantyczną kreację z kolekcji Louis Vuitton. Z kolei Felicity Jones zachwyciła w jasnożółtej sukni od Prada z efektownym tiulowym trenem.
Chanel jesień - zima 2026/27: Funkcjonalność i fantazja
W swojej drugiej kolekcji Pret - a - Porter dla Chanel Matthieu Blazy sięga do archiwów domu mody, budując opowieść o przemianie — od prostych dziennych sylwetek po spektakularne wieczorowe formy.
Pokaz kolekcji Chanel na jesień 2026 odbył się w monumentalnej przestrzeni Grand Palais i był drugą kolekcją ready to wear przygotowaną przez dyrektora kreatywnego Matthieu Blazy dla legendarnego domu mody. Tym razem projektant zbudował narrację show wokół filozofii samej założycielki - Coco Chanel, która przekształciła elementy ubioru klasy pracującej w luksusową modę. Główną ideą było zestawienie dwóch modowych światów: codziennego komfortu i wieczorowej ekstrawagancji. Blazy pokazał więc z jednej strony bardzo proste, niemal użytkowe formy — czarne dzianinowe żakiety zapinane na złote guziki, tweedowe bluzki czy koszulowe kurtki inspirowane odzieżą roboczą. Z drugiej pojawiły się bardziej teatralne, połyskujące sylwetki, wykonane z metalicznej siatki, zdobione koralikami czy połyskującymi aplikacjami w opalizujących kolorach. Kluczowym punktem wyjścia był klasyczny kostium Chanel, który Blazy potraktował jak „pierwszą cegłę” budującą całą kolekcję. W kolekcji pojawiły się także bogato zdobione, błyszczące płaszcze, pastelowe koszule i szmizjerki, maksi dress zdobione kwiatowymi aplikacjami i spektrum dzianin w intensywnych, eklektycznych wzorach. Silnym odniesieniem były lata 20. XX wieku, epoka szczególnie ważna w historii domu mody. W kolekcji można było dostrzec echa stylu flapper — w luźniejszych sukienkach, plisowaniach czy dekoracyjnych haftach. Projektant bawił się także proporcjami — talia została obniżona a sylwetki podkreślały biodra. Co ciekawe - wśród projektów pojawiły się tylko dwie pary spodni - proste cygaretki. A całość zamknął inny wynalazek Coco - mała czarna. Prawdopodobnie było to symboliczne nawiązanie do obchodzonej w tym roku setnej rocznicy narodzin słynnej „Little Black Dress”. Scenografia pokazu miała charakter lekko surrealistyczny i zabawkowy — przestrzeń wypełniały kolorowe konstrukcje przypominające elementy dziecięcego zestawu budowlanego. Towarzyszyła im holograficzna podłoga, która odbijała światło i podkreślała błyszczące materiały, metaliczne tkaniny i trójwymiarowe kwiatowe aplikacje pojawiające się na ubraniach. Zobaczcie wybrane sylwetki z pokazu Chanel jesień-zima 2026/2027:
„Prawda jest sexy”. Anita Werner o twardych pytaniach, hejcie i tym, dlaczego nie da się dyskutować z faktami
25 lat pracy na antenie. Od początku istnienia TVN24. Anita Werner, czołowa polska dziennikarka newsowa, mówi: „Prawda jest jedna. Każdy może mieć swoją opinię, ale nie swoją prawdę. Z faktami nie da się dyskutować. Prawda jest sexy”. Na przypieczętowanie tych słów pozuje w bezkompromisowej odsłonie.
Marcin Świderek: Zdarzyło Ci się usłyszeć, że na antenie jesteś chłodna? Anita Werner: Mam prostą filozofię zawodową: nie jestem od tego, by do kogokolwiek się wdzięczyć ani osładzać rzeczywistość. Moje zadanie to patrzeć władzy na ręce, każdej. Przez 25 lat pracy doświadczyłam rządów lewicy, prawicy, ludowców. Rzetelny, niezależny dziennikarz informacyjny nie jest czyjś, nie jest tych albo tamtych. Opowiadam widzom o faktach, biorę ich za rękę i przeprowadzam przez świat, w ich imieniu zadaję politykom trudne pytania i w odpowiedzi domagam się prawdy. I wciąż po tylu latach chce mi się to robić. Prawda jest sexy. To brzmi jak tytuł naszego wywiadu. Prawda jest jedna. Każdy może mieć swoją opinię, ale nie swoją prawdę. Z faktami nie da się dyskutować. Prawda w życiu publicznym jest po prostu atrakcyjna, to wartość. Ale podobnie widzę to w życiu w ogóle. Kiedy pisaliśmy z Michałem (Kołodziejczykiem, dziennikarzem sportowym, partnerem bohaterki – przyp. red.) książkę „Mecz to pretekst. Futbol, wojna, polityka”, pojechaliśmy do Sarajewa, by spotkać się z generałem Jovanem Divjakiem. Podczas wojny w latach 90., choć z pochodzenia był Serbem, przeszedł na stronę obrońców oblężonego miasta. Był tam traktowany jak bohater. To on zadał nam pierwsze pytanie: „Czym jest miłość?”. Zaniemówiliśmy, a on odpowiedział: „Miłość zaczyna się od tego, że jesteś zakochany w sobie. Bo musisz znać i akceptować siebie, żeby móc kochać drugiego człowieka”. To zostało mi w głowie na zawsze. Dlatego powtarzam, że akceptacja siebie jest wyzwalająca – akceptacja swoich mocnych i słabych stron, konfrontacja z tym, co nam w sobie się nie podoba. Do tego trzeba odwagi. Ale warto się na nią zdobyć, bo prawda — także ta o sobie samej – jest sexy. Szczerość z samą sobą jest piękna. Wyzwala czułość. A moda jest sexy? Nie jestem jej pasjonatką, ale lubię klasykę. Ogromna w tym zasługa mojej mamy. Miała niesamowite wyczucie stylu i… kufer. Taki stary, kuty. Przechowywała w nim rzeczy, które „jeszcze wrócą”. I zwykle wracały. Gdy byłam nastolatką i przyszła moda na kołnierze i szerokie mankiety, wyjęła z niego przepiękną białą koszulę, którą nosiła w liceum. Była na mnie idealna. Wychowałam się w skromnym domu, więc to była dla mnie lekcja, że styl nie wynika z pieniędzy. Mama zawsze powtarzała: „Nie sztuką jest wyglądać dobrze, mając wielki budżet. Sztuką jest wyglądać dobrze, mając niewiele”. I to mi zostało. Wolisz zadawać pytania czy na nie odpowiadać? Zdecydowanie wolę zadawać pytania. Michał czasem się ze mnie śmieje, bo potrafię pójść do sklepu po pieczywo i wrócić z historią o tym, że syn pani kasjerki interesuje się militariami. On nie rozumie, skąd biorę takie informacje. Dla mnie to naturalne. Lubię zamienić dwa słowa z drugim człowiekiem, zapytać, co słychać. Naprawdę mnie to interesuje. Jak przygotowujesz się do wywiadu? Najwięcej czasu poświęcam na pierwsze pytanie. To ono decyduje o atmosferze rozmowy i przyciąga uwagę widza. Przygotowuję listę pytań jako punkty wyjścia, zapisuję cytaty i dane, które mogą się przydać. Podczas wywiadu te pytania często ewoluują, rozmowa potrafi potoczyć się w niespodziewany sposób. Raz zdarzyło mi się, że nie zabrałam do studia części notatek. Musiałam biec po nie pięć minut przed programem. To był wywiad z marszałkiem Sejmu. Wiesz… adrenalina zrobiła swoje, wszystko poszło gładko, ale to pokazuje, że w tym zawodzie trzeba być gotowym na wszystko. Duży stres. Jak sobie z nim radzisz? Zawsze byłam na niego odporna. W sytuacjach trudnych działam: biorę sprawy w swoje ręce, docieram do celu. W pracy dziennikarskiej to niezwykle pomaga. Przed wejściem na antenę nie odczuwam tremy, raczej koncentrację i podwyższony poziom adrenaliny. Bez niej po prostu by się nie udało. Myślę, że każdy, kto zawodowo jest profesjonalistą, powie to samo. Artysta przed koncertem, pianista przed recitalem Chopina – wszyscy odczuwają podobną mieszankę adrenaliny i skupienia. Dla mnie jako dziennikarki najważniejsze jest dać z siebie wszystko, robić swoje, trzymać się zasad. Czyli jesteś zadaniowa. We wszystkim? Tak, z natury jestem zadaniowa. Pewnie po rodzicach. Mama była świetnie zorganizowana – perfekcyjnie ogarniała dom, swoją pracę, później uniwersytet trzeciego wieku. Tata też – prowadził zajęcia na Politechnice Łódzkiej, był biegłym sądowym, rzeczoznawcą samochodowym, komisarzem rajdowym. Od nich przejęłam sumienność, dokładność, a po mamie – perfekcjonizm. Ten ostatni jest zaletą i wadą. Jednak w mojej pracy bardzo się przydaje. Rodzice namówili Cię, żebyś poszła do „Jedynki”, kultowego liceum w Łodzi, które słynie z nauk ścisłych i przez lata uchodziło za jedno z najlepszych w Polsce? Tata tam się uczył, a ja chciałam podzielać jego doświadczenia. Wybrałam klasę mat.-fiz. Szybko okazało się, że z fizyki jestem beznadziejna. Ale miałam profesora Przybyszewskiego, który zawsze mnie wspierał. Pamiętam, jak rozwiązywał zadanie i pytał: „Anita, rozumiesz?”, a ja odpowiadałam: „Tak, rozumiem”. Wtedy chyba pierwszy raz tak wyraźnie poczułam, że czasem wystarczy mieć wsparcie, żeby przetrwać trudności. Masz raczej artystyczną duszę. Trochę po mamie, trochę po babci. Mama tańczyła w balecie, była bardzo muzykalna, szyła na maszynie, kupiła też maszynę dziewiarską, prenumerowała „Burdę” – dla niewtajemniczonych, w czasach PRL to był chyba jedyny magazyn z wykrojami ubrań, które można było wykorzystać do szycia własnych kreacji. Mama miała artystyczną duszę, choć była inżynierem chemikiem. Dziadkowie też mieli różne pasje: dziadek Werner był profesorem Politechniki Łódzkiej i współkonstruktorem ciężarówki Star, a tata mamy, którego nie poznałam, pasjonował się fotografią. Studiowałaś kulturoznawstwo ze specjalizacją filmoznawstwo. Jak trafiłaś do dziennikarstwa newsowego? Na studia szłam bez konkretnego planu, miałam mnóstwo zainteresowań: sport, języki obce, muzyka. Kulturoznawstwo i filmoznawstwo dawały mi czas, żeby odkryć, co tak naprawdę chcę w życiu robić. Kiedy w klasie maturalnej zagrałam w „Słodko gorzkim” u Władysława Pasikowskiego i zobaczyłam świat filmu od kulis, pomyślałam, że mogłabym też poznać go od naukowej strony. Studia były typowo humanistyczne. Historia filmu, socjologia, filozofia, logika formalna… Szeroka perspektywa. Złośliwi koledzy żartowali, że „to bardzo dobre studia dla kobiet, bo rozwijające”. Dziś pewnie nie mieliby odwagi na taki szowinistyczny komentarz. Kiedy byłam na trzecim roku, przeczytałam w „Gazecie Wyborczej”, że powstaje telewizja informacyjna – TVN24, taka polska CNN. Pomyślałam, że może to jest przygoda, której warto spróbować. Dorastałam w domu, gdzie oglądało się newsy, CNN, Sky News, Sejm, „Wiadomości”. Teraz mogłam zobaczyć to z bliska. To był niesamowity czas. Budowaliśmy od zera studio, scenografię, robiliśmy materiały do szuflady, zanim zaczęliśmy nadawać. A później patrzyliśmy, jak rośniemy, zdobywamy widzów, jak buduje się marka – ogromna duma. Od razu złapałaś bakcyla? Mam w sobie ciekawość i chęć próbowania różnych rzeczy. Miałam 23 lata i wielką ekscytację. Chłonęłam wiedzę, uczyłam się od najlepszych. Pamiętam, jak do chłopaków z „Faktów” mówiłam wprost: „Nie wiem nic, chcę się nauczyć”. Zawsze zadawałam pytania, krok po kroku zdobywałam pewność siebie. To trwało lata, nie stało się od razu, ale poczułam, że chcę tu być. Odkrycie własnej dyscypliny, czegoś, w czym się sprawdzasz, co robisz dobrze, jest naprawdę fantastycznym uczuciem. Jest ktoś, o kim marzysz, by przeprowadzić z nim wywiad? Kiedy kończyłam studia, namówiłam na rozmowę Władysława Pasikowskiego. Nie udzielał żadnych wywiadów, więc dosyć szybko nauczyłam się, że w życiu wszystko jest możliwe. Dołączyłam tę rozmowę do swojej pracy magisterskiej, bo pisałam o wielogatunkowości kina lat 90. na przykładzie jego filmów. A dzisiaj? Na pewno jest kilka takich osób. Chciałabym porozmawiać z Christiane Amanpour z CNN. Obserwuję ją przez wiele lat, rozmawiała z najpotężniejszymi ludźmi na świecie. Ma piękne motto: „Be truthful, not neutral”, które przypomina, że dziennikarz nie powinien stać z boku, chowając się za bezstronnością, gdy chodzi o prawdę. Jak wygląda dzień dziennikarki newsowej? Jeśli prowadzę „Fakty”, rytm jest prosty: 7.00 – pobudka, 8.30 – w pracy, 9.00 – pierwsze kolegium, potem kolejne spotkania, o 10.00 rozdzielanie tematów z reporterami. Reszta dnia płynie w rytmie wydarzeń. Pracujemy do mniej więcej 20. To nie jest tylko wejście na antenę – przygotowuję swój program razem z zespołem, dobieram gości, analizuję materiały. Każdego dnia dzieje się coś innego i to kocham. Czasem śmieję się, że codziennie „doktoryzuję się” z innej dziedziny. Przenosisz te emocje do życia prywatnego? Mam wyłącznik. Wracam do domu i zdarza się, że dyskutujemy z Michałem o czymś dotyczącym pracy, ale rzadko długo i inwazyjnie. Raczej zmywam makijaż, siadam na kanapie i ląduję na innej planecie. Pilnuję zdrowego podziału między pracą, która wymaga pełnej koncentracji, a domem, który – powiedzmy – jest spokojnym portem po dniu na wzburzonym morzu. Byłabyś jeszcze w stanie funkcjonować bez tej adrenaliny? Nie wiem… Pamiętam, jak kilka lat temu Michał miał zakaz konkurencji przez dziewięć miesięcy – początkowo myślał, że to wspaniały czas wolny, ale po trzech tygodniach zaczął wariować – brak adrenaliny nie był dla niego łatwy. Wtedy właśnie zajęliśmy się pisaniem książki „Mecz to pretekst. Futbol, wojna, polityka”. Dla mnie adrenalina i kontakt z newsami są nieodłączną częścią życia zawodowego – nigdy nie próbowałam, czy umiałabym funkcjonować bez tego. Jak poznaliście się z Michałem? Śmiejemy się, że robiliśmy to dwa razy i że dopiero za drugim – skutecznie. Podeszłam do niego, powiedziałam, że nazywam się Anita Werner i… że jestem jego fanką. Michał był już wtedy rozpoznawalnym dziennikarzem sportowym, świetnie pisał. Bardzo lubiłam słuchać jego wypowiedzi nagrywanych dla telewizji. Ceniłam jego odwagę, bezkompromisowość i to, że mówił wprost, co myśli. Imponował Ci? Wciąż imponuje. Ma olbrzymią wiedzę o świecie. Jako dziennikarz sportowy nigdy nie ogranicza się do swojej dziedziny. Kiedy jedzie na mecz, potrafi wcześniej przeczytać trzy, pięć reportaży o miejscu, do którego się wybiera — i nie są to publikacje sportowe. Tak więc w pracy jest perfekcjonistą. W domu trochę się różnimy. Ja działam od razu, on często odkłada coś na później, ale ostatecznie to robi. Woli np. pracować nad dużym materiałem w nocy, a ja wstanę wcześniej, by go skończyć. Podczas pisania książki wyglądało to podobnie — on pracował do późnej nocy, a ja wczesnym rankiem. Paradoksalnie ta różnica działa na naszą korzyść. Dużo razem podróżujecie. Relacje z Waszych wypraw publikujesz w swoich social mediach. Potrafisz „odciąć się” na wakacjach? Teraz potrafię, i to całkowicie. Ale to był proces – musiałam nauczyć się odpoczywać – dziś korzystam już z tego w pełni. Umiem spokojnie leżeć na leżaku, cieszyć się słońcem, czytać książkę, mieć święty spokój i skupić się tylko na tym, co tu i teraz. Pamiętam, jak byliśmy z Michałem w Dolinie Śmierci w Kalifornii – cisza była tak intensywna, że wręcz kłuła w uszy. Stałam i po prostu ją chłonęłam. Myślisz, że organizm kiedyś upomni się o swoje przy tak wyczerpującym tempie pracy? Po 25 latach intensywnego życia zawodowego, w dużym stresie, a w ostatnim czasie także w towarzystwie ogromnej fali złych emocji, trudno udawać, że organizm tego nie czuje. Dziennikarka prowadząca najlepiej oglądany wieczorny program informacyjny, „Fakty” TVN, jest wyjątkowo wdzięcznym celem dla hejterów. Dostaję komentarze, które naruszają moje dobra osobiste, wyzywają mnie, obrażają bez żadnego powodu, podważają mój dziennikarski warsztat. To jest czyste zło. Zdarzają się też groźby śmierci. W takich przypadkach nie ma dyskusji — zgłaszam to na policję. Jak sobie z tym radzisz? Uważam, że ludziom, którzy produkują tyle toksyn, tyle złych emocji, brakuje w życiu miłości. Mogę im tylko z całego serca tej miłości życzyć. Miłości do siebie i do innych. Nie zgadzam się na taki poziom agresji. Nie zgadzam się na zalew złych emocji w życiu publicznym. To jest coś, co po prostu dewastuje nas jako społeczeństwo. A w tym „prawdziwym” życiu spotykasz się z aktami życzliwości? Zdecydowanie. Wulgarna zaczepka w realu zdarzyła mi się tylko raz. Twarzą w twarz ludzie są ciepli, serdeczni, wdzięczni za moją pracę. Wczoraj po „Faktach” wpadłam na pocztę na ostatnią chwilę, w czapce, zmęczona, zasypana śniegiem. Kupuję kopertę, a pani zza okienka mówi: „Ale pani pięknie wygląda”. To było niesamowicie miłe. Odpowiedziałam jej: „Jest pani cudowna”. Gdyby nie szyba, to bym ją wyściskała. Tyle mówimy o modzie na to czy tamto — niech modny będzie miły gest, miłe słowo. Wdzięczność. Uśmiech. Powiedzenie czegoś miłego kosztuje nas dokładnie tyle samo co powiedzenie czegoś paskudnego. To jest tylko nasz wybór. Nasza rozmowa ukazuje się na początku nowego roku. Jakie masz plany na 2026? Tak po ludzku? Chciałabym, żeby wciąż mi się chciało, żeby była we mnie pasja, apetyt na życie. A zawodowo — to dla mnie wyjątkowy moment, bo TVN24 kończy 25 lat, a ja razem z nim. Chciałabym, żeby ten rok wyraźnie pokazał, jak ważni są fachowcy — ludzie, którzy wiedzą co robią, robią swoje i trzymają się zasad. Chciałabym, żeby to był rok dbania o wartości. Dorastałam w Polsce marzącej o demokracji, państwie prawa i wolności słowa. I po 40 latach od tamtego momentu nagle muszę — jako dziennikarka — mierzyć się z rzeczywistością, w której te wartości są podważane. Nawet Ameryka, która w dzieciństwie była dla mnie symbolem demokracji i konstytucyjnych zasad, zaczęła nimi chwiać. Tym bardziej uważam, że to moment, by tych wartości bronić.
Od lat 60. XX wieku do dziś. Jak zmieniał się dom mody Valentino? „Bez Valentino Rzym byłby martwy"
Od dekad dom mody Valentino jest czymś więcej niż luksusową marką – to żywa legenda, która współtworzyła mit Rzymu jako stolicy ponadczasowej elegancji. Od olśniewających sylwetek lat 60., przez epokę czerwonych dywanów i wielkich ikon stylu, aż po współczesne redefinicje romantyzmu i haute couture, Valentino nieustannie odpowiadał na zmiany świata, nie tracąc własnego DNA.
Spis treści: Mr Nobody. Jak Alessandro Michele został dyrektorem Valentino? Rzym vs. Paryż. Historia domu mody Valentino V jak Valentino, V jak Victory Człowiek renesansu. Dosłownie. 30 września 2024 r. Wiosenny, paryski tydzień mody dobiega końca. Pokaz Valentino z premierową kolekcją nowego dyrektora kreatywnego – Alessandro Michele jest jak wisienka na torcie. Po prawie dwóch latach przerwy w świecie mody, odkąd w listopadzie 2022 r. odszedł z Gucci, powraca obejmując kierownictwo w innym, dużym włoskim domu mody. Już sama lokalizacja show sugeruje, że jego kadencja będzie zupełnie nowym rozdziałem w historii Valentino. Po latach pokazów w eleganckim Hôtel Salomon de Rothschild w ósmej dzielnicy Paryża, Włoch zaprosił gości do hali sportowej Dojo de Paris, która znajduje się tuż przy autostradzie, na obrzeżach miasta. To nietypowe miejsce dla marki, której założyciel, słynny bon vivant, kojarzy się z luksusowym stylem życia. Ale Michele zupełnie odmienił surowe wnętrze przestronnej areny, tworząc scenografię pełną teatralnych rekwizytów: kanap, foteli, puf a także szaf i ogromnych klatek dla ptaków. A wszystko przykryte białymi prześcieradłami i ustawione na podłodze wyłożonej pękniętymi lustrami. W takiej atmosferze zaprezentował 85 sylwetek. Wśród nich koronkowe kreacje, mini z hiszpańskim dekoltem, pastelowe futra, bieliźniane szorty, jedwabne podomki, dziewczęce koszule, haftowane żakiety, ale też klasyczne dżinsy i marynarki. Wszystko pełne kokard, frędzli, groszków, piór i oczywiście falban, które eksplodowały spod kołnierzy i układały się w kaskady na długich sukniach w kształcie litery A. Całość wzbogacona o niezliczone akcesoria: turbany, kapelusze z głębokim rondem, koronkowe rękawiczki i pończochy, czółenka na obcasie i wysokie kozaki. Torebki często noszono po dwie – od kopertówek z logo, przez zdobione ćwiekami torby zamszowe, aż po puzderka w kształcie figurki kota. I jak to u Michele – wszystko w rytm retro. Na wybiegu rokoko mieszało się z belle epoque a dziewczęce hippie z lat 60. z pełnym przepychu glamourem lat 80. Wszak projektant to absolutny mistrz tak eklektycznych miksów. Jak pisała w swojej recenzji z pokazu krytyczka Nicole Phelps: „Podczas jego nieobecności moda pogrążyła się w estetyce „cichego luksusu”, do której wszyscy zdążyliśmy się już przyzwyczaić. Dlatego przypomnienie sobie, jak bardzo mogą nas zachwycić jego maksymalistyczne i pełne przepychu wizje, było odświeżające. Gdy pokaz dobiegł końca, atmosfera była euforyczna. Choć ta branża ma skłonność do przesady, usłyszany komentarz „król powrócił” miał w sobie coś z prawdy”. Mr Nobody. Jak Alessandro Michele został dyrektorem Valentino? Grudzień, 2014 r. Marco Bizzarri, ówczesny CEO Gucci, ogłasza, że dyrektorem kreatywnym marki zostaje Alessandro Michele. Większość pyta: Alessandro kto? Bo nikt spoza wąskiego grona profesjonalistów z branży nigdy o nim nie słyszał. Podobno lista kandydatów na to stanowisko była imponująca a samego Michele początkowo nie niej nie było. Zamiast jednak werbować znanego projektanta, pan prezes postanowił zaufać komuś z wewnątrz firmy a dokładne ze studia projektowego, w którym Alessandro odpowiedzialny był za tworzenie akcesoriów (do Gucci w 2002 r. zatrudnił go Tom Ford). Mało tego, dał mu pełną kontrolę nad wszystkimi artystycznymi aspektami marki. Od pierwszej kolekcji, pokazanej kilka tygodni po objęciu stanowiska, postanowił diametralnie zmienić jej wizerunek, odchodząc od wyrafinowanego, nowobogackiego stylu jego poprzedniczki – Fridy Giannini. W projektach powiało retro i estetyką jak z epoki. Było ekscentrycznie, eklektycznie i energicznie. Na wybiegu mieszały się style, sezony i płci. Przenikanie się tych ostatnich pozwoliło przyciągnąć do brandu nowych, młodszych konsumentów, którzy od świata mody zaczęli domagać się większej owartości i tolerancji. Co dalej? Zamienił mokasyny w pantofle sypialniane wyściełane futrem, diwom na czerwonym dywanie założył okulary w grubej oprawie a na wybieg wysłał modelki niosące repliki własnych głów. Zorganizował pokazy na starożytnym cmentarzu rzymskim w Arles, gdzie modele przechadzali się po ścieżkach wśród płonących pochodni i nagrobków; w Sali Palatyńskiej, jednym z najświętszych miejsc na świecie, będącej częścią kompleksu Muzeów Watykańskich czy na Hollywood Boulevard w Los Angeles, gdzie wybieg prowadził wzdłuż Alei Gwiazd. „Jego projekty, choć często inspirowane vintage, miały ogromny wpływ kulturowy, redefiniując inkluzywność i emocje w modzie. Stworzył świat modowych geeków i dziwaków, w którym każdy mógł znaleźć coś dla siebie”, komentowała w New York Times dziennikarka Vanessa Friedman. Aż w listopadzie 2022 r., dość nieoczekiwanie, ogłoszono, że rozstaje się z Gucci. Mówiono, że został zmuszony do odejścia, ponieważ jego styl, choć wciąż atrakcyjny, stał się powtarzalny a przez to mało ekscytujący. Wydarzenie to stało się symbolem presji na projektantach, by stale oferowali coś nowego i unikalnego. Tymczasem podczas swojego ośmioletniego okresu urzędowania Michele nie tylko zmienił sposób, w jaki ubierają się ludzie, ale i trajektorię całej mody. A mało komu się to udało. Zrobiła to Coco Chanel zrzucając gorset i tworząc luźną, tweedowa garsonkę. Zrobił to Christian Dior prezentując New Look. Zrobił to Saint Laurent za pomocą Le Smoking i Giorgio Armani lansując garniturowy power look. A być może zrobił to i Valentino Garavani przy użyciu swojej ultra kobiecej, czerwonej maksi. Rzym vs. Paryż. Historia domu mody Valentino Sierpień 1960 r. Garavani zakłada w Rzymie własny dom mody. Jego kolekcje od początku hołdują klasycznej, kobiecej elegancji. Łączą w sobie glamour, romantyzm i ponadczasowy szyk. Sam Valentino mówi o sobie: „Nigdy nie byłem rewolucyjnym projektantem. Jednak jestem innowacyjny w tym, że zawsze staram się ubierać moją kobietę w nowe pomysły”. Chciał to robić od dziecka. Już wtedy wszystko to sobie wymarzył. A potem konsekwentnie realizował. Urodził się w miasteczku Voghera, na południe od Mediolanu. Jego ojciec prowadził dobrze prosperujący biznes elektryczny. „Gdy chodziłem do licem, miałem grupę przyjaciół, której przewodziłem. Nie to, że bardzo chciałem im szefować, ale po prostu uważałem, że moje pomysły są najlepsze”, wspominał w wywiadzie udzielonym Pameli Golbin, historyczce mody i autorce albumu o legendarnym kreatorze. Po wojnie jego starsza siostra Wanda zaraziła go miłością do kina i do hollywoodzkich filmów. W modzie na dobre zakochał się po obejrzeniu „Wielkiej Rewii Ziegfelda” i widowiskowych kreacji słynnych aktorek tamtych czasów jak Lana Turner i Judy Garland. Wtedy oznajmił rodzicom, że chce zostać projektantem a ci uznali, że trzeba go w tym wspierać. Dzięki koneksjom ojca dostał się na kurs szycia w szkole designu w Mediolanie a po nim postanowił przenieść się do Paryża. Przybył tam w 1950 r., mając zaledwie 18 lat, i podjął naukę w École de la Chambre Syndicale de la Couture Parisienne – prestiżowej uczelni kształcącej w dziedzinie zasad haute couture. Potem zdobywał doświadczenie u znanych wówczas mistrzów krawiectwa – najpierw Jeana Dessesa, później Guya Laroche. Po prawie dziesięciu latach we Francji, podjął decyzję o powrocie do Rzymu i założeniu własnej marki. Był koniec lat 50. A włoska stolica właśnie przeżywała rozkwit ery dolce vita. Federico Fellini, Marcello Mastroianni, Gina Lollobrigida i Sophia Loren rozsławili Rzym na cały świat. A to tylko dodało młodemu projektantowi wiatru w żagle. Ponownie z pomocą ojca (potem wesprze go jeszcze raz sprzedając dom letniskowy) otworzył prywatne atelier. A niedługo potem poznał Giancarlo Giammettiego – swojego przyszłego partnera biznesowego, życiowego i najlepszego przyjaciela. „Pewnego wieczora siedziałem sam w Cafe de Paris, gdy pojawił się on w towarzystwie dwójki przyjaciół. Nie było miejsca więc zapytał czy mogą się dosiąść”, wspominał na łamach „Valentino. Themes and Variations”. Traf chciał, że przypadkiem spotkali się dziesięć dni później na Capri. Zaiskrzyło a kilka miesięcy później Giammetti rzucił studia na architekturze, aby pomagać Garvaniemu w prowadzeniu biznesu. Od razu okazało się, że ma do tego żyłkę. V jak Valentino, V jak Victory Lipiec 1962 r. okazał się przełomowy dla kariery projektanta. Wtedy to cudem dostał się do grafika targów Sala Bianca. Po prezentacji kolekcji obecni tam kupcy z Ameryki oszaleli. Posypały się zamówienia z domów handlowych i butików od Nowego Jorku po Los Angeles i od Chicago po Miami. „Pewnego dnia dostałem telefon z Bloomingdales. Zadzwonili, że chcą kupić 50 krótkich, czerwonych płaszczy. A przecież wszystko szyliśmy w naszym małym atelier”, opowiadał w jednym z wywiadu Giammetti. Valentino uruchomił produkcję pret – a – porter sprzedając głównie na rynek amerykański. Pieniądze dosłownie płynęły, ale o projektancie zaczęło być głośno także w Europie. Jego delikatnymi, pełnymi haftów i koronek kreacjami oraz sukniami inspirowanymi hiszpańską corridą zaczęły interesować się gwiazdy. Do grona klientek dołączyły Monica Vitti, Wallis Simpson, Gloria Guinness i Babe Paley. Krytyczka mody Hebe Dorsey pisała wówczas tak: „Jego ubrania nie niosą ze sobą intelektualnego przesłania i nie są trudne do rozszyfrowania. Strasznie kobiece i strasznie drogie, przeznaczone są dla uprzywilejowanej grupy osób.” Ale ta najważniejsza klientka, oraz przyszła muza projektanta, miała się dopiero pojawić. W 1964 r. podczas pobytu w Nowym Jorku Valentino wysłał swojego asystenta z modelką i projektami ubrań do prywatnego apartamentu Jackie Kennedy na Piątej Alei. Po powrocie oznajmił, że Pierwsza Dama chce zamówić wszystko, w bieli i w czerni. „To był najszczęśliwszy dzień w moim życiu. Wiele zawdzięczam Jacqueline Kennedy. Poznanie jej wiele dla mnie znaczyło. Zostaliśmy bliskimi przyjaciółmi. Projektowałem dla niej całą garderobą a ona sprawiła, że stałem się sławny”. Jeszcze większą popularność zdobył gdy stworzył dla niej suknię na ślub z Aristotelesem Onassisem w 1968 r. Był to czas niekończących się triumfów. Wtedy to zaprojektował ikoniczną „Białą kolekcję” i otworzył swój pierwszy butik w Paryżu. Jak pisało Vanity Fair: „Bez Valentino Rzym byłby martwy. Projektant jest absolutnie przekonany o wartości swoich projektów. W przeciwieństwie do reszty włoskich kreatorów, którym brakuje pewności siebie a przez to przynudzają”. Garavani marzył jednak o podbiciu Paryża i tak się stało. W 1975 r. podczas tygodnia mody pokazał tam swoją pierwszą kolekcję pret – a – porter (projekty haute couture zacznie prezentować od 1989 r.). Trzy lata później w Théâtre des Champs-Élysées przy Polach Elizejskich premierę miały jego pierwsze perfumy zatytułowane oczywiście „Valentino”. Jako jeden z pierwszych europejskich projektantów dostrzegł potencjał w wielkich gala i zaczął ubierać amerykańskie gwiazdy na czerwony dywan i rozdania „Oscarów”. Wystarczy wspomnieć biało – czarną kreację Julii Roberts z 2001 r., w której aktorka odebrała statuetkę za rolę w filmie „Erin Brockovich”. Z modowej sceny projektant zszedł po prawie pięciu dekadach. Karierę zakończył w 2008 r. hucznym pokazem w Muzeum Rodina w Paryżu z listą gości sięgającą 900 osób. Wtedy stery w domu mody objęli Maria Grazia Chiuri i Pierpaolo Piccioli, dotychczas projektanci akcesoriów w marce. Ich kadencja okazała się bardzo rentowna, głównie za sprawą linii nabijanych ćwiekami butów i torebek „Rockstud”. Gdy w 2016 r. Chiuri przeszła do Diora, Piccioli zaczął samodzielnie pełnić rolę dyrektora kreatywnego. Dużym sukcesem cieszyły się szczególnie jego widowiskowe kolekcje haute couture, w których przemycał elementy streetstyle’u. Człowiek renesansu. Dosłownie. Luty, 2025. Z Palazzo Scapucci, gdzie mieszka Michele, do Piazza Mignanelli u podnóża Schodów Hiszpańskich, gdzie znajduje się siedziba Valentino jest nie więcej niż 25 minut drogi spacerem. W Wiecznym Mieście Włoch dorastał i studiował projektowanie kostiumów. Ale Rzym i miłość do niego to nie jedyne co łączy Michele z Garavanim. Obaj kochają sztukę i lubią się nią otaczać – wypełniony antykami apartament Alessandro wygląda jak wyjęty z epoki renesansu. Obaj uwielbiają też kino i gwiazdy. I także lubią się nimi otaczać. W końcu ambasadorami Gucci za czasów pracy projektanta byli Jared Leto, Dakota Johnson, Harry Styles i Florence Welch, z którymi widywany był również prywatnie. Ale łączą ich także wielkie aspiracje i smykałka do marketingu. Garavani już w latach 80. Doceniał siłę reklamy zatrudniając pierwszoligowych fotografów jak Herb Ritts do portretowania kampanii. Michele tworzył z kolei ikoniczne reklamy dla Gucci z Glenem Luchfordem. Wszystko więc wskazuje na perfekcyjne dopasowanie projektanta do brandu. Czym zaowocuje przekonamy się wkrótce. Pewny jest natomiast jego entuzjazm i chęć do ponownej zmiany biegu historii mody. Za kulisami ostatniego pokazu opowiadał dziennikarzom, że już pierwszego dnia w nowej roli zanurzył się w archiwach marki. „To miejsce tętni historią. Można tam znaleźć wszystko: lata 60., 70., 80. Dla kogoś takiego jak ja, kto uwielbia analizować takie rzeczy, to prawdziwy przywilej.”
Anna Jagodzińska: „Moda to dla mnie narzędzie wyrażania siebie”. Dom, garderoba i archiwum emocji top modelki
„Moda to dla mnie narzędzie wyrażania siebie. Czasem jestem dziewczyną w białej koszuli i balerinach, czasem kobietą w sukience, która wymagała dziesiątek godzin pracy mistrzów krawiectwa” – mówi top modelka Anna Jagodzińska, otwierając przed nami drzwi swojej szafy i domu na południu Francji.
Od 15. roku życia moim domem były walizki. Teraz chciałam miejsca, które będzie moją bazą – mówi Anna Jagodzińska, oprowadzając nas po swojej posiadłości na południu Francji. Do Europy wróciła po latach w Nowym Jorku, gdzie rozwijała biznes i kończyła studia. – To wspaniałe miejsce do pracy, ale z czasem zrozumiałam, że brakuje mi równowagi. Europa daje mi spokój i poczucie, że naprawdę mam gdzie wracać. Pochodzę z Sierpca i tam wciąż jest duża część mnie. Ale Francja dała mi coś, czego długo szukałam: zakorzenienie i jednocześnie wolność. Dom modelki znajduje się w otoczeniu śródziemnomorskiej zieleni, w sąsiedztwie morza i plaży. Posiadłość jest utrzymana w ciepłej, naturalnej stylistyce: dominują drewno, kamień i to, jak gra na nich światło wpadające przez duże okna. – Chciałam zachować klimat prowansalski, ale dodawać też smaczki, które uczynią go unikatowym. Salon i jadalnia to serce domu. – To tam toczą się długie rozmowy, tam przyjmujemy gości. Lubię, kiedy wokół stołu gromadzą się ludzie i dom naprawdę żyje. Każdy kąt kryje pamiątki z podróży. Na półkach porcelana wybrana osobiście przez właścicielkę, w salonie – oryginalne tkaniny i oświetlenie sprowadzane z różnych stron świata. – Lubię otaczać się przedmiotami, które mają wartość sentymentalną. To takie małe zakotwiczenia w czasie. Ogród stał się jej prywatnym azylem. – Natura czyni cuda. Kiedy chcę się wyciszyć, wystarczy, że usiądę na tarasie i posłucham szumu drzew. To najlepsza medytacja. Choć dom powstawał przy współpracy z architektem, każdy detal przeszedł przez jej ręce. – Wnętrza muszą mieć duszę. Dlatego obok mebli znajdzie się sztuka młodych artystów, fotografie z podróży czy pamiątki o wartości sentymentalnej. Wśród artystów, których ceni, wymienia Koguciuka, Misztal, Kowala, Rychter-Janowską i Shummer-Fangor, a także Kujawę. – Uwielbiam wrażliwość malarzy i fotografików. Ich prace pokazują oddanie się pasji. Szczególne miejsce w jej sercu zajmuje obraz podarowany przez ojca – przedstawiający polski pejzaż. – To dzieło jest dla mnie nie tylko piękne, lecz także bardzo osobiste. CO RZECZ TO INNA OPOWIEŚĆ Najbardziej intymnym miejscem w domu jest garderoba – położona tuż przy sypialni, praktyczna i perfekcyjnie zorganizowana. – Kiedy patrzę na niektóre ubrania, widzę siebie w tamtych chwilach. To trochę jak pamiętnik. Każdy wieszak to inne wspomnienie. To tutaj przechowuje ubrania i dodatki, które przez lata towarzyszyły jej w pracy na światowych wybiegach. – Każda kreacja ma swoją historię – pamiętam, co miałam na sobie w Paryżu, co w Mediolanie, co na sesji w Nowym Jorku. Ta garderoba to moje archiwum emocji. Jej styl łączy elegancję z luzem. – Mój codzienny uniform? Biały T-shirt, dobrze skrojone dżinsy i mokasyny lub sneakersy. Lubię czuć się swobodnie, a jednocześnie zadbanie. Ale kocham też mocne akcenty: koszule i marynarki Saint Laurent czy Ungaro. Jej ulubione marki na co dzień to The Row, Toteme i Celine. – Te ubrania są jak druga skóra – minimalistyczne, ale z perfekcyjnym detalem. Wśród najcenniejszych elementów garderoby wymienia rzeczy o wyjątkowej wartości sentymentalnej: torebkę Chanel („To moja słabość. Mogę być w dżinsach, ale jeśli dołożę dobrą torebkę, cała stylizacja nabiera charakteru”), podarowaną przez Karla Lagerfelda, bluzkę z ważnego castingu, biżuterię od rodziców i bliskich, ubrania mamy, a nawet bluzę z wizerunkiem psa Salwadora. Nie brakuje także pamiątek z podróży – biżuterii z Nepalu czy miękkich swetrów i szali z Peru. – To nie tylko ubrania, ale i zapis wspomnień i przełomowych momentów. Obok nich znajdują się także zdobycze od polskich projektantów. – Lubię nosić rzeczy od rodzimych twórców. To dla mnie forma łączności z Polską. Kiedy jestem za granicą i mam na sobie coś z polską metką, często pojawia się pytanie: „A to skąd?”. To dla mnie powód do dumy, bo wiem, że nasze projekty nie ustępują światowym markom. MUZA MEISELA Poranek zaczyna się od prostych rytuałów, które dają jej poczucie równowagi. – Szklanka wody z cytryną i krótka medytacja. Później sok z warzyw, a następnie kawa. W planie są też siłownia, spacer z psem i sprawdzenie mejli. Z uśmiechem najlepsze dla urody jest… wycałowanie ukochanego psa. Dzień kończy długą kąpielą z olejkami eterycznymi. – To mój sposób na wyciszenie. Przed sesją zdjęciową zawsze stara się wyspać, pije dużo wody i uprawia jogę, tak aby na plan wejść z pełną energią. To właśnie intensywność pracy, podróże i spotkania z nietuzinkowymi osobowościami zapisały się w jej pamięci najmocniej. Karierę zaczęła na początku lat 2000. Przełomowy okazał się 2004 rok, gdy wzięła udział w pokazach takich marek, jak Prada, Alexander McQueen czy Roberto Cavalli. Już rok później dołączyła do ścisłej czołówki modelek, chodząc na wybiegach największych domów mody – od Saint Laurenta i Stelli McCartney, przez Johna Galliano i Burberry, po Chanel i Louis Vuitton. W 2008 roku aż dwukrotnie pojawiła się na okładkach włoskiego „Vogue’a”, na obu sfotografowana przez Stevena Meisela. Od tamtej pory stała się jedną z jego ulubionych modelek. Rok później ponownie stanęła przed jego obiektywem – trafiając na okładkę amerykańskiego numeru tego magazynu i zapisując się w historii jako pierwsza i do dziś jedyna Polka na okładce tego wydania. U szczytu kariery, w 2010 roku, została twarzą kultowego zapachu Light Blue Dolce & Gabbana, występując u boku Davida Gandy. Kampania przypieczętowała jej status top modelki. – Meisel zajmuje szczególne miejsce w moim sercu, ale podziwiam też Davida LaChapelle’a, Paolo Roversiego czy nieżyjących już Petera Lindbergha i Patricka Demarcheliera. Świat mody dał jej ogrom doświadczeń, a do tego lekcję niezależności i pewności siebie. – Nigdy niczego nie żałowałam. Dziś oprócz pracy w modelingu angażuje się w projekty charytatywne. Planuje też działać na polu ekologii oraz wspierać inicjatywy prozwierzęce. – Nigdy nie zamykam drzwi. Interesują mnie projekty, które odkrywają moje kolejne, nieznane strony.
Z Tarnowskich Gór na światowe wybiegi – wywiad z Zuzą Bryk, modelką z okładki listopadowego ELLE
Ma zaledwie 20 lat, a na swoim koncie kampanię dla Chanel i współprace z największymi domami mody – od Dries Van Noten, przez Roberto Cavalli i Ninę Ricci, po Lacoste. Teraz do tej listy sukcesów dopisuje jeszcze dwie najnowsze okładki ELLE, których jest gwiazdą. Pozuje na nich na tle i we wnętrzach Pałacu Kultury i Nauki w Warszawie – miasta, do którego właśnie się przeprowadziła.
Ile masz lat i skąd pochodzisz? Mam 20 lat. Pochodzę z Tarnowskich Gór – małego miasta na Śląsku, które zawsze będzie moim punktem odniesienia. Teraz przeprowadzam się do Warszawy, razem z moją siostrą, która zaczyna studia na Uniwersytecie Warszawskim. To dla nas obu nowy rozdział. Jak trafiłaś do świata mody? Miałam czternaście lat. Wszystko zaczęło się od zwykłej wiadomości na Facebooku, którą równie dobrze mogłam zignorować. Zamiast tego, przekazałam kontakt do mamy. Pół roku później podpisałam kontrakt z Uncover Models. Na początku modeling był tylko dodatkiem do szkoły – sesje w wakacje, sporadyczne wyjazdy. Dopiero pierwsza kampania dla Chanel, w wieku 17 lat, pokazała mi, że mogę być częścią czegoś naprawdę wyjątkowego. Co uznajesz za swój pierwszy duży sukces? Kampanię perfum Chanel Chance. Miałam 17 lat, spędziłam pięć dni w Paryżu, a wokół mnie – nazwiska jak z podręczników historii mody: Steven Meisel, Jean-Pierre Jeunet, Pat McGrath, Guido Palau. Trzy doświadczone modelki i ja – dziewczyna ze Śląska. To było surrealistyczne doświadczenie. Który pokaz zapamiętasz do końca życia? Każdy pokaz to ekscytujące przeżycie, ale najpiękniejszy był Chanel Cruise 2025 nad jeziorem Como. Jezioro w tle, czarna suknia, oddech publiczności… To był prawdziwy teatr mody – magia w czystej postaci. Masz ulubionego fotografa? Uwielbiam estetykę lat 90., erę supermodelek. Bardzo inspiruje mnie David Sims – za prostotę, czystość i to, że potrafi uchwycić prawdziwy moment. Jego zdjęcia mają duszę. Która sesja mody była dla Ciebie wyjątkowa? Kampania dla Niny Ricci. Sesja odbyła się w paryskiej kamienicy, w świetle wpadającym przez wysokie okna. Jedwabie, koronki, stylizacje Carine Roitfeld, energia Harrisa Reeda, który wspierał nas na każdym kroku. To było jak wejście do innego wymiaru – piękno bez przesady, lekkość bez ciężaru. Twój ulubiony projektant? Uwielbiam klimat boho, który od lat reprezentuje Chloé, zresztą miałam już okazję z tą marką współpracować. Ale moją absolutną faworytką jest Isabel Marant – marzę o tym, by pewnego dnia wziąć udział w jej pokazie. Masz swoje rytuały przed wyjściem na wybieg lub sesją zdjęciową? Moje ciało i twarz to narzędzia pracy, ale przede wszystkim – część mnie. Staram się im dawać odpocząć. Dużo snu, woda, pielęgnacja. Makijaż tylko wtedy, gdy trzeba. Uważam, że naturalność to największy luksus. Jak odpoczywasz od świata mody? Szukam równowagi w drobnych rzeczach – spacerach, książkach, spotkaniach z przyjaciółmi. Kocham muzykę, gram na skrzypcach, uczę się gry na pianinie i gitarze. Studiuję kulturoznawstwo online i rozwijam się aktorsko – to moje drugie marzenie. Masz książkę lub film, do którego często wracasz? Dużo czytam, ale rzadko wracam do przeczytanych książek – podobnie mam z filmami. Lubię nowości i staram się być na bieżąco z kulturą. Ale przyznaję, że jesienią moim guilty pleasure są sitcomy – szczególnie Sex and the City i Przyjaciele. Co w modzie najbardziej Cię ekscytuje, a co denerwuje? Najbardziej kocham podróże – w tym roku byłam m.in. w Sztokholmie, Kopenhadze, Nowym Jorku i Florencji. Nawet jeden wieczór w nowym mieście potrafi być dla mnie ogromnym przeżyciem. Uwielbiam też ludzi, których poznaję – z wieloma modelkami mam świetny kontakt i spotykamy się w różnych miejscach na świecie. Najtrudniejsze są castingi i oczekiwanie – czasem w kolejkach spędza się dwie godziny, a potwierdzenie pracy przychodzi w ostatniej chwili. To potrafi być stresujące.
Architektoniczny minimalizm na wybiegu i gwiazdy w pierwszym rzędzie czyli pokaz COS na New York Fashion Week
Już po raz czwarty marka COS zaprezentowała swoją kolekcję podczas nowojorskiego tygodnia mody. Tym razem na sezon jesień/ zima 2025. Pokaz odbył się w industrialnej przestrzeni na Brooklynie, na który przybył tłum gwiazd od Rosie Huntington Whiteley po Christophera Briney.
Surowe kroje i sceneria Pokaz COS odbył się w Greenpoint Terminal Warehouse – surowym, industrialnym hangarze położonym nad brzegiem Brooklynu. Przestrzeń została całkowicie odmieniona: pomalowana na biało hala stała się tłem dla 47 sylwetek. Scenografię uzupełniały zawieszone nad wybiegiem świetlne boksy, które zmieniały barwę od ciepłego blasku po chłodną biel, podkreślając rytm prezentacji i charakter poszczególnych stylizacji. Elegancka paleta Kolekcja opierała się na ciemnej, eleganckiej gamie kolorystycznej: dominowały czerń, grafit i granat, uzupełnione o neutralne odcienie. Zestawiono je z bogatymi fakturami – miękką skórą, shearlingiem, tkaninami o „pony-effect”, a także połyskliwymi i matowymi wykończeniami, które tworzyły kontrast i dodawały głębi. Mocnym akcentem były także heritage check – kraty, które pojawiły się zarówno na odzieży, jak i akcesoriach czy obuwiu. Od kokonu do New Look W linii damskiej projektanci marki eksperymentowali z formą. Sylwetki budowane były przy pomocy oversize’owych szali, wysokich kołnierzy i draperii, które nadawały im kokonowy kształt. Wyraźne taliowanie i otwarte dekolty nawiązywały do lat 50. i estetyki „New Look”, jednak w nowoczesnym, uproszczonym wydaniu. Pojawiły się także projekty o wieczorowym charakterze – jak rzeźbiona jedwabna sukienka, którą można stylizować na różne sposoby, od codziennych po eleganckie. Całość uzupełniały akcesoria – gładkie loafersy, elastyczne botki i lakierowane Mary Jane, które dopełniały stylizacje. Forma i funkcjonalność W męskiej odsłonie COS postawił na odświeżenie klasycznych form. Oversize’owe ramiona, poszerzone proporcje i warstwowe stylizacje wprowadzały współczesny charakter do klasycznych, garniturowych krojów. Inspiracje militariami – epolety, funkcjonalne kieszenie i kompletne sety – nadawały projektom użytkowego wymiaru. Istotnym elementem były także faktury: grube sploty, miękkie dzianiny i chenille dodawały ciepła i taktylności. Stylizacje ugruntowało obuwie – klasyczne skórzane botki i trampki w neutralnych kolorach. Gwiazdorski pierwszy rząd We front row pokazu zasiedli m. in. Naomi Watts, Rosie Huntington Whiteley i znany z „Tego lata stałam się piękna” Christophera Briney. Nie zabrakło też idolek i ulubieńców z Azji jak Namtam Tipnaree Weerawatnodom (aktorka i wokalistka z Tajlandii), Shu Hua (członkini (G)I-DLE), Pruk Panich (tajski aktor i model) oraz Mika Hashizume (piosenkarz z Japonii, członek grupy INI).