Z Tarnowskich Gór na światowe wybiegi – wywiad z Zuzą Bryk, modelką z okładki listopadowego ELLE
Ma zaledwie 20 lat, a na swoim koncie kampanię dla Chanel i współprace z największymi domami mody – od Dries Van Noten, przez Roberto Cavalli i Ninę Ricci, po Lacoste. Teraz do tej listy sukcesów dopisuje jeszcze dwie najnowsze okładki ELLE, których jest gwiazdą. Pozuje na nich na tle i we wnętrzach Pałacu Kultury i Nauki w Warszawie – miasta, do którego właśnie się przeprowadziła.
Ile masz lat i skąd pochodzisz? Mam 20 lat. Pochodzę z Tarnowskich Gór – małego miasta na Śląsku, które zawsze będzie moim punktem odniesienia. Teraz przeprowadzam się do Warszawy, razem z moją siostrą, która zaczyna studia na Uniwersytecie Warszawskim. To dla nas obu nowy rozdział. Jak trafiłaś do świata mody? Miałam czternaście lat. Wszystko zaczęło się od zwykłej wiadomości na Facebooku, którą równie dobrze mogłam zignorować. Zamiast tego, przekazałam kontakt do mamy. Pół roku później podpisałam kontrakt z Uncover Models. Na początku modeling był tylko dodatkiem do szkoły – sesje w wakacje, sporadyczne wyjazdy. Dopiero pierwsza kampania dla Chanel, w wieku 17 lat, pokazała mi, że mogę być częścią czegoś naprawdę wyjątkowego. Co uznajesz za swój pierwszy duży sukces? Kampanię perfum Chanel Chance. Miałam 17 lat, spędziłam pięć dni w Paryżu, a wokół mnie – nazwiska jak z podręczników historii mody: Steven Meisel, Jean-Pierre Jeunet, Pat McGrath, Guido Palau. Trzy doświadczone modelki i ja – dziewczyna ze Śląska. To było surrealistyczne doświadczenie. Który pokaz zapamiętasz do końca życia? Każdy pokaz to ekscytujące przeżycie, ale najpiękniejszy był Chanel Cruise 2025 nad jeziorem Como. Jezioro w tle, czarna suknia, oddech publiczności… To był prawdziwy teatr mody – magia w czystej postaci. Masz ulubionego fotografa? Uwielbiam estetykę lat 90., erę supermodelek. Bardzo inspiruje mnie David Sims – za prostotę, czystość i to, że potrafi uchwycić prawdziwy moment. Jego zdjęcia mają duszę. Która sesja mody była dla Ciebie wyjątkowa? Kampania dla Niny Ricci. Sesja odbyła się w paryskiej kamienicy, w świetle wpadającym przez wysokie okna. Jedwabie, koronki, stylizacje Carine Roitfeld, energia Harrisa Reeda, który wspierał nas na każdym kroku. To było jak wejście do innego wymiaru – piękno bez przesady, lekkość bez ciężaru. Twój ulubiony projektant? Uwielbiam klimat boho, który od lat reprezentuje Chloé, zresztą miałam już okazję z tą marką współpracować. Ale moją absolutną faworytką jest Isabel Marant – marzę o tym, by pewnego dnia wziąć udział w jej pokazie. Masz swoje rytuały przed wyjściem na wybieg lub sesją zdjęciową? Moje ciało i twarz to narzędzia pracy, ale przede wszystkim – część mnie. Staram się im dawać odpocząć. Dużo snu, woda, pielęgnacja. Makijaż tylko wtedy, gdy trzeba. Uważam, że naturalność to największy luksus. Jak odpoczywasz od świata mody? Szukam równowagi w drobnych rzeczach – spacerach, książkach, spotkaniach z przyjaciółmi. Kocham muzykę, gram na skrzypcach, uczę się gry na pianinie i gitarze. Studiuję kulturoznawstwo online i rozwijam się aktorsko – to moje drugie marzenie. Masz książkę lub film, do którego często wracasz? Dużo czytam, ale rzadko wracam do przeczytanych książek – podobnie mam z filmami. Lubię nowości i staram się być na bieżąco z kulturą. Ale przyznaję, że jesienią moim guilty pleasure są sitcomy – szczególnie Sex and the City i Przyjaciele. Co w modzie najbardziej Cię ekscytuje, a co denerwuje? Najbardziej kocham podróże – w tym roku byłam m.in. w Sztokholmie, Kopenhadze, Nowym Jorku i Florencji. Nawet jeden wieczór w nowym mieście potrafi być dla mnie ogromnym przeżyciem. Uwielbiam też ludzi, których poznaję – z wieloma modelkami mam świetny kontakt i spotykamy się w różnych miejscach na świecie. Najtrudniejsze są castingi i oczekiwanie – czasem w kolejkach spędza się dwie godziny, a potwierdzenie pracy przychodzi w ostatniej chwili. To potrafi być stresujące.
Architektoniczny minimalizm na wybiegu i gwiazdy w pierwszym rzędzie czyli pokaz COS na New York Fashion Week
Już po raz czwarty marka COS zaprezentowała swoją kolekcję podczas nowojorskiego tygodnia mody. Tym razem na sezon jesień/ zima 2025. Pokaz odbył się w industrialnej przestrzeni na Brooklynie, na który przybył tłum gwiazd od Rosie Huntington Whiteley po Christophera Briney.
Surowe kroje i sceneria Pokaz COS odbył się w Greenpoint Terminal Warehouse – surowym, industrialnym hangarze położonym nad brzegiem Brooklynu. Przestrzeń została całkowicie odmieniona: pomalowana na biało hala stała się tłem dla 47 sylwetek. Scenografię uzupełniały zawieszone nad wybiegiem świetlne boksy, które zmieniały barwę od ciepłego blasku po chłodną biel, podkreślając rytm prezentacji i charakter poszczególnych stylizacji. Elegancka paleta Kolekcja opierała się na ciemnej, eleganckiej gamie kolorystycznej: dominowały czerń, grafit i granat, uzupełnione o neutralne odcienie. Zestawiono je z bogatymi fakturami – miękką skórą, shearlingiem, tkaninami o „pony-effect”, a także połyskliwymi i matowymi wykończeniami, które tworzyły kontrast i dodawały głębi. Mocnym akcentem były także heritage check – kraty, które pojawiły się zarówno na odzieży, jak i akcesoriach czy obuwiu. Od kokonu do New Look W linii damskiej projektanci marki eksperymentowali z formą. Sylwetki budowane były przy pomocy oversize’owych szali, wysokich kołnierzy i draperii, które nadawały im kokonowy kształt. Wyraźne taliowanie i otwarte dekolty nawiązywały do lat 50. i estetyki „New Look”, jednak w nowoczesnym, uproszczonym wydaniu. Pojawiły się także projekty o wieczorowym charakterze – jak rzeźbiona jedwabna sukienka, którą można stylizować na różne sposoby, od codziennych po eleganckie. Całość uzupełniały akcesoria – gładkie loafersy, elastyczne botki i lakierowane Mary Jane, które dopełniały stylizacje. Forma i funkcjonalność W męskiej odsłonie COS postawił na odświeżenie klasycznych form. Oversize’owe ramiona, poszerzone proporcje i warstwowe stylizacje wprowadzały współczesny charakter do klasycznych, garniturowych krojów. Inspiracje militariami – epolety, funkcjonalne kieszenie i kompletne sety – nadawały projektom użytkowego wymiaru. Istotnym elementem były także faktury: grube sploty, miękkie dzianiny i chenille dodawały ciepła i taktylności. Stylizacje ugruntowało obuwie – klasyczne skórzane botki i trampki w neutralnych kolorach. Gwiazdorski pierwszy rząd We front row pokazu zasiedli m. in. Naomi Watts, Rosie Huntington Whiteley i znany z „Tego lata stałam się piękna” Christophera Briney. Nie zabrakło też idolek i ulubieńców z Azji jak Namtam Tipnaree Weerawatnodom (aktorka i wokalistka z Tajlandii), Shu Hua (członkini (G)I-DLE), Pruk Panich (tajski aktor i model) oraz Mika Hashizume (piosenkarz z Japonii, członek grupy INI).
Premierowo na Elle.pl: kolekcja „Echa” Jarosława Ewerta
Związany z Łodzią projektant w nowej kolekcji sięgnął do archiwum i wspomnień – od pierwszych chwil przy maszynie do szycia spędzonych z matką, po tkaniny zbierane przez 16 lat pracy.
„Nowe, to na śmierć zapomniane stare” – ta zasłyszana lata temu maksyma krawcowej projektanta powraca w jego najnowszej kolekcji niczym echo, które rozbrzmiewa w tkaninach, detalach i konstrukcjach. „Echa” nie są pokazem mody w tradycyjnym rozumieniu. To osobista opowieść o powrocie do źródeł – od pierwszych godzin spędzonych z matką przy maszynie do szycia, przez resztki i końcówki materiałów zbieranych przez szesnaście lat, do pracy ręcznej jako rytuału odzyskiwania spokoju i kontroli. Powstało dwadzieścia dwie sylwetki, które łączą emocję z krawiectwem, teatralność z intymnością. Patchwork wspomnień Kolekcja „Echa” to celebracja pracy manualnej – szycia, cięcia, drapowania i haftowania. Ewert sięgnął po satyny, szyfony, żakardy, koronki i gipiury, a także po autorskie tkaniny konstruowane ręcznie, czasem wręcz godzinami przeszywane w kratki, siatkowane czy łączone w patchworkowe struktury. Kolorystyka jest zarazem teatralna i wysublimowana: czerń i biel zestawiono z mszystą zielenią, złotem, stalą, odcieniami szarości i pudrowym różem. W wielu sylwetkach pojawiają się maski – nie dodatki, ale integralne elementy stylizacji – nadające kolekcji niemal rytualny charakter. Teatralne formy Każdy z projektów opowiada osobną historię. „Meluzyna” to aż dwanaście metrów satyny w odcieniu mszystej zieleni, skontrastowanej z szyfonem układanym w falbany cięte z koła. „Yin Yang” igra czernią i bielą w nieregularnych pasach, dopasowując sylwetkę gorsetowym wiązaniem. W „Tetris” geometryczny żakard staje się kurtką o postrzępionych szwach, zestawioną z lejącymi spodniami. W „Kapłance” monumentalna peleryna inspirowana szatami liturgicznymi układa się jak płynąca tafla. Płaszcz „Daimon” to 50 godzin ręcznej pracy – czarny drelich przeszyty w kratkę, ozdobiony białymi aplikacjami i surowymi wykończeniami. Spektakularne są także zwiewna, żółta „Aurora” czy neonowa „Salamandra”, w której ramoneska z gipiury kontrastuje z suknią przypominającą termiczne mapy. Odniesienia i symbole Ewert bawi się kontrastami: od gotyckiej „Morticii” z dopasowanej czarnej dzianiny i falban po bajkową „Świteziankę” w odcieniach mchu, czy „Samuraja” i „Chiyo” inspirowanych japońską kulturą. W „Żurawiu” pojawia się ręczny haft, w „Arrakis” – oversizowy żakardowy trencz, w „Atara” – barokowa asymetria ze złotem i pudrowym różem. Obok surowych konstrukcji, jak „Void” czy „Splątana” z metaliczną dzianiną i łańcuchem, znajdziemy także romantyczne czy wręcz teatralne formy, w których falbany, bufiaste rękawy i ręcznie naszywane aplikacje nadają całości dramatyzmu. Warto dodać, że kolekcja powstała w niespełna miesiąc – w dużej mierze własnoręcznie – jako odpowiedź na nadmiar bodźców i potrzebę dyscypliny.
Nie żyje Giorgio Armani. Niemal do końca był aktywny zawodowo: „Praca pozwoliła mi stworzyć własny świat i za to ją kocham”
„Ludzie nie potrzebują dużo. Potrzeba im znacznie mniej, niż myślą”, mówił Giorgio Armani, król mody ponadczasowej. Światowej sławy projektant zmarł 4 września 2025 roku w wieku 91 lat. Przypominamy tekst, który ukazał się w ELLE w 2020 roku.
23 lutego. Niedziela, poranek, ostatni dzień tygodnia mody w Mediolanie. Siedzę na widowni pokazu Bossa, gdy między rzędami zaczyna krążyć informacja, że Armani odwołuje pokaz swojej kolekcji, który miał się odbyć po południu. A będąc precyzyjnym, że nie wpuści gości na swój show. Impreza odbędzie się bez publiczności, czyli tylko na potrzeby zdjęć i wideo. Wszystko z powodu wiadomości o wybuchu epidemii koronawirusa. Wtedy dotarło do mnie, że sytuacja robi się poważna. Zaledwie dwa dni wcześniej, dokładnie pod tym samym adresem, odbył się pokaz jego tańszej linii – Emporio. Oglądając na żywo kolekcję złożoną z welurowych żakietów, długich, rozkloszowanych spódnic, szerokich marynarek i pastelowych trenczy, do głowy mi nie przyszło, że za kolejnych 48 godzin nie będę myślało modzie, tylko o tym, by jak najszybciej wydostać się z miasta. Ale podczas samego pokazu miałem inną refleksję: jak to możliwe, że robiąc co sezon podobne do siebie kolekcje, Giorgio Armani wciąż przyciąga uwagę klientów? Nie mówię o redaktorkach i stylistkach, które na pokaz przyszły dlatego, że projektant wydaje krocie na reklamy. Mówię o ludziach, którzy kupują jego ubrania, a których z roku na rok przybywa. Dowodem są liczby. Dziś jego majątek jest szacowany na mniej więcej 10 miliardów dolarów, czyli o dwa więcej niż kilka lat temu. Projektant zatrudnia 10 tysięcy osób. Jak mówi Richard Martin, były kurator Instytutu Kostiumu przy Metropolitan Museum: „To konserwatysta, który tworzy dla ludzi nielubiących zmian w modzie. A to, paradoksalnie, oni stanowią główną siłę nabywczą towarów luksusowych”. Armani odkrył to 45 lat temu, gdy założył swoją markę. Giorgio Armani, czyli człowiek orkiestra W wieku 86 lat Armani wciąż stoi na czele swojego domu mody, choć już od lat zarzeka się, że wytypuje następcę. Mimo wieku wciąż jest w świetnej formie. Szczupły, wysportowany, opalony. Nieważne, czy jest w domu, w biurze, czy akurat kłania się publiczności w finale, zawsze ma ten sam look. Granatowy T-shirt lub longsleeve, atramentowe, dzianinowe spodnie i białe, sportowe buty. Ta elegancka, lecz prosta stylizacja podkreśla jego niesamowicie błękitne oczy i siwe włosy. Dokładnie tak samo wygląda też za kulisami swoich pokazów, gdzie ze skrupulatnością od zawsze osobiście zawiaduje pracą całego zespołu. Brytyjska dziennikarka Justine Picardi porównuje go do dyrygenta orkiestry, który z gracją potrafi sterować dziesiątkami osób. To perfekcjonista w każdym calu, ale i maniak kontroli, co zresztą sam przyznaje. Takim rytmem pracuje od prawie pół wieku. Ale nie zawsze marzył o pracy projektanta. Urodził się w mieście Piacenza na północy Włoch w 1934 roku, w czasie wielkiego kryzysu gospodarczego, a wychowywał podczas faszystowskiej dyktatury Mussoliniego. Wie, co to strach i bieda, bo dotkliwie zaznał tego w dzieciństwie. Jego ojciec pracował w firmie transportowej, a matka zajmowała się domem. Był środkowym z trojga rodzeństwa, jego starszy brat Sergio już nie żyje, a młodsza siostra Rosanna przez lata pracowała w jego firmie (dziś Armani zatrudnia w niej swoje siostrzenice). Jako mały chłopiec doznał poważnych obrażeń w wyniku wybuchu pocisku artyleryjskiego. Spędził długie miesiące w szpitalu. Podobno był to impuls, który sprawił, że postanowił zostać lekarzem. Studiował trzy lata na akademii medycznej, a przez kolejne dwa odbywał służbę wojskową. Żeby pomóc w utrzymaniu rodziny, zatrudnił się w mediolańskim domu towarowym La Rinascente, w którym pracował jako dekorator witryn, a następnie jako kupiec kolekcji męskich. To zaprowadziło go do jego pierwszej poważnej posady, czyli stanowiska projektanta w popularnym wówczas domu mody Nino Cerruti. Markę pod własnym nazwiskiem założył dopiero po czterdziestce, co na dzisiejsze standardy, gdy odzieżowe brandy wprowadzają na rynek nastolatki, jest nie do pomyślenia. Era power suit i gigantyczny sukces Do pracy na własny rachunek namówił go jego ówczesny partner, włoski architekt Sergio Galeotti. Gdyby nie on, Armani pewnie nigdy nie zdobyłby się na ten krok. Nie miał wystarczająco pewności siebie i śmiałości, ale Galeotti od początku wierzył w jego talent i zrezygnował z własnej kariery, by pomagać mu w biznesie. „To był naprawdę związek partnerski. Rozumieliśmy się bez słów. Ale też uzupełnialiśmy, bo on był ode mnie znacznie odważniejszy. Może nawet nieodpowiedzialny i brawurowy. Ja z kolei, urodzony realista, do wszystkiego podchodziłem ostrożnie”, mówił Giorgio w wywiadzie dla „New York Magazine”. Firma rozwijała się szybko. Stworzony przez niego i dopracowany do perfekcji krój marynarek, spodni i koszul szybko przypadł do gustu mężczyznom. Miały szerokie ramiona i dopasowaną talię, a spodnie były zapinane wysoko w pasie i rozszerzane do dołu. Ten nowy biznesowy look był jednocześnie seksowny i nonszalancki, przez co szybko zyskiwał na popularności. A jeszcze większą sławę przyniósł mu film „Amerykański żigolak”, w którym Richard Gere nosił jego garnitury. Po premierze mówiono, że aktor wyglądał seksowniej, gdy się ubierał, niż rozbierał. Trudno się z tą opinią nie zgodzić. Damska linia również odniosła gigantyczny sukces. Klasyczne i eleganckie ubrania, ale oparte na męskim kroju, natychmiast spodobały się rosnącej w siłę klasie kobiet pracujących. Był początek lat 80., kobiety zaczęły przebijać szklane sufity i piąć się po szczeblach kariery. Do głosu dochodziły bizneswoman, a eleganckie garsonki i garnitury z dawką testosteronu tylko podkreślały ich siłę. O ubraniach Armaniego zaczęto mówić – symbol nowej fali feminizmu. Wkrótce styl, którego prekursorem był Giorgio, ochrzczono mianem power looku. Poszerzone garnitury, żakiety z poduchami i spodnie typu szwedy noszone do mokasynów weszły do kanonu mody i obowiązywały przez całą kolejną dekadę. Mało tego, mówiło się, że ta właśnie estetyka zapoczątkowała koniec ery kiczowatych i kolorowych lat 80. Sława o Armanim rozeszła się na cały świat, ale w gruzach legło jego życie osobiste. W 1985 roku jego partner zmarł na AIDS i choć projektant rzucił się w jeszcze większy wir pracy, to długo nie mógł otrząsnąć się z tragedii. Z wybiegu na czerwony dywan. Jak gwiazdy pokochały projekty Armaniego „Jestem inny niż Valentino. On prowadzi bogate życie towarzyskie, a ja nie mam na to czasu. Postanowiłem, że poświęcę się pracy, że będę ją kochał. Dlatego codziennie rano wstaję z łóżka z takim samym wigorem jak wtedy, gdy miałem 30 lat. Oczywiście mógłbym cieszyć się swoim bogactwem, polecieć odrzutowcem na wakacje. Tyle że byłbym na nich sam, bo nie mam znajomych, którym by odpowiadał taki sposób rozrywki. A poza tym nie jestem typem poszukiwacza przygód” – opowiadał w wywiadach. Za to jego pasją od dzieciństwa były telewizja i film. Wciąż przyznaje, że gdy wieczorem wraca po pracy do domu, pierwsze, co robi, to siada w fotelu i włącza telewizor. Postanowił jednak tę pasję wykorzystać i pożenić film z modą. Bardziej niż na bilbordach zależało mu na tym, by jego ubrania pojawiały się w wysokobudżetowych produkcjach. I tak się stało. Wkrótce jego kolekcje nosili Sean Connery w filmie „Nietykalni”, Kevin Costner w „Bodyguardzie” i Emmanuelle Seigner w „Nirvanie”. Aktorki i aktorów zaczął ubierać nie tylko na planie, lecz także poza nim. W jego strojach zaczęli pojawiać się na oficjalnych galach, premierach, rozdaniach nagród, a sam Armani stał się pierwszym projektantem, który na taką skalę ubierał gwiazdy na czerwony dywan, co jemu samemu przyniosło porównywalną popularność do gwiazd. W jego sukniach pozowały największe diwy ekranu, jak Julia Roberts, Michelle Pfeiffer czy Jodie Foster. Dziś do tego wyśmienitego grona dołączyły też Cate Blanchett, Anne Hathaway i Renée Zellweger. Ich wizerunek doskonale pasuje do marki – eleganckiej, luksusowej, z tradycjami. Tu wszystko jest spójne, od minimalistycznego wystroju butików (na świecie jest ich 500), przez design linii do domu Armani/Casa, aż po dobór modeli do reklam bielizny – o klasycznej urodzie, wysportowanej sylwetce. Armani czuwa nad każdym elementem biznesu. Jako pierwszy wprowadził limit BMI dla modelek. Jest przeciwnikiem dziewczyn anorektycznie chudych, ale jako pasjonat ćwiczeń (podobno trenuje półtorej godziny dziennie) i zdrowego stylu życia do swoich pokazów nie zatrudnia też modelek plus size. Jak to bywa z chorobliwymi perfekcjonistami, bywa też trudny we współpracy. W świecie mody krążą anegdoty, że pracownicy boją się go, a dziennikarki nie znoszą, bo doprowadzał je podczas wywiadów do płaczu. Jednak świat mody zawsze przymykał na to oko, a wszystko zbywano komentarzem, że święci nie lądują na liście najbogatszych ludzi „Forbesa”. Giorgio Armani: „To moment, by przywrócić autentyczność” Świat Armaniego to pałac przy Via Borgonuovo, letnia rezydencja pod Mediolanem, apartament w Paryżu na przeciwko Café de Flore, posiadłość w Saint-Tropez, domy na Antigui i w Sankt Moritz oraz 65-metrowy jacht i prywatny odrzutowiec. W siedzibie firmy wiszą jego cztery portrety, w tym jeden pędzla Andy’ego Warhola. A oprócz tego obrazy przedstawiające jego idolki: Dianę Vreeland i Coco Chanel. Do tej ostatniej Armani lubi być najbardziej przyrównywany. Podobnie jak ona zaczynał od zera i dorobił się wszystkiego sam. Stworzył modowe imperium i wylansował styl, który zmienił życie kobiet i historię ubioru. Ostatnio dyskusję w branży wywołał otwarty list, który Armani opublikował w dzienniku „Women’s Wear Daily”. Wskazuje w nim, że epidemia koronawirusa to okazja, by odmienić branżę mody: „To moment, by przywrócić autentyczność, a skończyć z gierkami i hipokryzją. Koniec z rozbuchanymi pokazami mody organizowanymi na całym świecie tylko dla rozrywki. To niestosowne. Koniec marnotrawienia pieniędzy i bezsensownych podróży, które tylko zanieczyszczają środowisko. To czas, by naprawić to, co zepsuliśmy, i sprawić, by moda miała bardziej ludzki wymiar”. Już rok temu tłumaczył w „The Guardian”: Ciekawe, czy te słowa są na rękę projektantom i markom, które dotychczas zarabiały krocie ze sprzedaży sezonowych bestsellerów? Armani jednak wie, co mówi. Jest prawdziwym prekursorem mody zrównoważonej. W końcu od prawie pół wieku tworzy rzeczy noszone przez lata i służące o wiele dłużej niż jeden sezon.
Jak nosić włoski szyk w sezonie lato 2025? Wakacyjna moda to prawdziwe „dolce vita”z nutą nostalgii à la Audrey Hepburn
100-lecie marki Fendi, premiera „Rzymskich Wakacji” w streamingu Netfliksa i pożegnalna kolekcja Marii Grazii Chiuri dla Diora zaprezentowana w stolicy Włoch. W tym sezonie wszystkie trendy prowadzą do Rzymu.
27 maja, Villa Albani Torlonia. Ta XVIII-wieczna rezydencja, otoczona klasycystycznymi ogrodami, stała się tłem pokazu linii resort domu mody Dior. Wydarzenia podwójnie wyjątkowego. Nie tylko ze względu na rozmach, lecz także – jak się chwilę później okazało – fakt, że był to pożegnalny show dyrektor kreatywnej marki – Marii Grazii Chiuri. Rzym, jej rodzinne miasto, odegrał w tym modowym spektaklu kluczową rolę. „Chciałam pokazać to, co kocham” – mówiła za kulisami. Tą deklaracją otworzyła drzwi do świata, gdzie osobiste wspomnienia, historia sztuki i symbolika religijna stworzyły jedną opowieść. Pokaz miał celowo niejednoznaczny charakter – balansował między projektami resort a haute couture, między lekką romantyką a architektonicznym minimalizmem. Inspiracji było wiele – od Rzymu epoki dolce vita i złotych czasów Cinecittà, przez wielkie nazwiska włoskiej mody, aż po zapomnianą postać Mimì Pecci-Blunt – mecenaski awangardy, organizatorki kultowego Białego Balu z 1930 roku i dalekiej krewnej papieża. Chiuri z córką Rachele właśnie odnowiły należący niegdyś do niej teatr Cometa. Wśród 80 looków dominowały suknie, niektóre zakrawające wręcz o teatralny kostium. Koronkowe, haftowane i welurowe kreacje kontrastowały z taliowanymi marynarkami, pelerynami i sylwetkami inspirowanymi strojem gladiatorów. Finał? Bogini w lejącej, welwetowej sukni w kolorze złota, a zaraz po niej kobieta centurion w złotej „zbroi”. Wszystko w odcieniach bieli, kości słoniowej i cielistym, przełamane akcentami czerwieni i czerni. Z pierwszego rzędu kolekcję podziwiały m.in. Natalie Portman, Rosamund Pike czy Deva Cassel, a sam show zakończył się owacją na stojąco dla Chiuri – pierwszej kobiety na tym stanowisku w Diorze, która przez dziewięć lat kształtowała markę, wprowadzając feministyczne przesłania i celebrując światowe rzemiosło. Jak pisała w swojej recenzji Sarah Mower: „Jej pokaz był cichy, pełen niuansów – ale przez to właśnie niezwykle głośny” Od rzemiosła do bagietki Modowa historia Rzymu zaczyna się jednak dużo wcześniej. Powiedzmy, że 100 lat temu. Jest 1925 rok – Włochy dopiero dźwigają się po zawirowaniach I wojny światowej, faszyzm nabiera politycznego rozpędu, ale mieszkańcy stolicy coraz śmielej spoglądają ku nowoczesności. Właśnie w takim klimacie Adele i Edoardo Fendi zakładają niewielki butik z pracownią futrzarską i kaletniczą przy Via del Plebiscito. Nie wiedzą jeszcze, że dają początek jednemu z najsłynniejszych domów mody na świecie. Ale nie była to historia sukcesu „z dnia na dzień”. Adele była rzemieślniczką z krwi i kości – nie tylko świetnie znała się na skórach, lecz także potrafiła dostrzec w nich coś więcej niż tylko materiał użytkowy. Edoardo z kolei – praktyczny i zorganizowany – dbał o stronę biznesową. Legenda głosi, że pewnego dnia do ich sklepu weszła rzymska arystokratka z prośbą o odnowienie starego futra, które należało do jej matki. W większości zakładów byłoby to rutynowe zlecenie – czyszczenie, może wymiana podszewki. Ale Adele postanowiła zaszaleć. Zamiast zachowawczej renowacji zaproponowała całkowitą zmianę kroju – nowoczesną linię, odważniejsze detale. Klientka wyszła zachwycona. O Fendi zaczęto mówić nie tylko jako o rzemieślnikach, lecz także twórcach mody. Po śmierci Edoardo zarządzanie firmą przejęła Adele i ich pięć córek: Paola, Anna, Franca, Carla i Alda. Ponoć każda z nich miała inny talent – jedna lepiej rozumiała finanse, inna miała smykałkę do PR-u. A każda z nich miała intuicję. Zwłaszcza do tego, by w 1965 roku na stanowisko głównego projektanta marki zatrudnić Karla Lagerfelda. Ten ruch zdefiniował przyszłość Fendi. Projektant zrewolucjonizował sposób pracy z futrem – czyniąc je lekkim, giętkim i nonszalanckim – a do tego stworzył ikoniczne podwójne „F”, które stało się znakiem rozpoznawczym marki. „F jak »fun fur«” – mawiał Lagerfeld z uśmiechem, łamiąc konwenanse i pokazując, że nawet w konserwatywnej materii można być artystą. Między nim a siostrami panowała unikatowa dynamika. On – kreatywny geniusz. One – zgrany rodzinny zespół z niepodważalnym autorytetem. Z jednej strony pozwalały mu na eksperymenty, z drugiej rozkręcały biznes, otwierając nowe butiki poza granicami Włoch i rozwijając linię akcesoriów, szczególnie torebek. Ta zaprojektowana w 1997 roku przez Silvię Venturini Fendi, córkę Anny, staje się modelem ikonicznym. Mowa o Baguette – małej, prostokątnej torebce na krótkim pasku (pomyślanej tak, by mieściła się pod pachą niczym bagietka pod ramieniem paryżanki), która za sprawą Carrie Bradshaw i serialu „Seks w wielkim mieście” wyniosła Fendi na szczyt świata luksusu. Hollywood nad Tybrem Po II wojnie światowej, ze względu na niższe koszty produkcji i malownicze plenery Cinecittà, Rzym staje się ulubionym miejscem kręcenia filmów przez amerykańskie studia, co ma niebagatelny wpływ na rozwój tutejszej mody. Oba te światy zaczęły mówić jednym głosem: „dolce vita”. W 1953 roku świat zachwyciły „Rzymskie wakacje” z Audrey Hepburn, która – z pozoru skromna i prosta – w rzeczywistości definiowała nową ikonę stylu. Jej biała koszula, rozkloszowana spódnica i apaszka przewiązana na szyi stały się symbolem niezobowiązującej elegancji. Ten styl, naturalny i przystępny, stanowił zapowiedź tego, co niebawem na ulicach będzie codziennością. Kilka lat później Rzym ponownie zatrząsł światem mody – tym razem za sprawą „La Dolce Vita” (1960 rok) Federica Felliniego. Film, który opowiada o kilku dniach z życia dziennikarza Marcella granego przez Marcella Mastroianniego, pokazał Wieczne Miasto jako tętniącą życiem scenę społecznych przemian. Kobiety w obiektywie Felliniego – zjawiskowa Sylvia (Anita Ekberg), zmysłowe kochanki, dekadenckie arystokratki – zachwycały też stylizacjami. Sylwetka à la femme fatale zbudowana na bazie małej, czarnej, wieczorowej sukni, ogromnych okularów przeciwsłonecznych i kapeluszy stała się nowym obiektem pożądania. Co prawda film w swoim czasie wywołał skandal obyczajowy, ale też wyniósł włoską modę na światowy piedestał. „Dolce vita” przestało być tylko tytułem – stało się definicją stylu życia, w którym moda odgrywa pierwszoplanową rolę. Jej ambasadorkami były Sophia Loren, Gina Lollobrigida, Claudia Cardinale – uwodzicielskie ikony włoskiego kina, które inspirowały miliony kobiet na całym świecie. Równolegle do sukcesów filmowych Rzym stał się przestrzenią rozwoju mody wysokiej. Pod koniec lat 50. powstaje tu alta moda, włoski odpowiednik haute couture. Jak grzyby po deszczu wyrastają nowe, luksusowe domy mody, jak Sorelle Fontana, który ubierał Elizabeth Taylor, czy Roberto Capucci, do którego klientek należała Grace Kelly. Swoje atelier otwierają przy Via dei Condotti, luksusowej ulicy prowadzącej do Schodów Hiszpańskich. Tu swoją siedzibę w 1960 roku uruchamia też Valentino Garavani. Król wśród ówczesnych włoskich projektantów powrócił do Rzymu po pięciu latach nauk i pracy pod okiem francuskich couturierów w Paryżu. Jego szykowna, ekstrawagancka moda szybko zdobyła serca i portfele lokalnych arystokratek, dam z elit, a z czasem i gwiazd, jak Jackie Kennedy, dla której stworzył suknię na ślub z Aristotelisem Onasisem w 1968 roku. Oprócz wylansowania słynnego odcienia czerwieni Włoch zasłynął w 1975 roku tym, że był pierwszym nie-Francuzem, który pokazał w Paryżu kolekcję prêt-a-porter. Nie tylko włoska robota Białe rozkloszowane sukienki u Bottegi Venety, koronkowe małe czarne u Dolce& Gabbana, spódnice w grochy u Caroliny Herrery, szorty i bluzki w paski u Ralpha Laurena oraz ołówkowe spódnice połączone z bieliźnianym topem u Michaela Korsa. Inspiracje stylem dolce vita widać w wiosenno-letnich kolekcjach największych projektantów. Niektórzy z nich tworzą je dosłownie w Rzymie. Tu dorastała i studiowała w Istituto Europeo di Design wspomniana Maria Grazia Chiuri. Na tej samej uczelni kształcił się Pierpaolo Piccioli, tam zresztą poznali się, a potem przez lata razem pracowali w Valentino. W 2022 roku projektant oddał hołd miastu, prezentując na Schodach Hiszpańskich spektakularną kolekcję haute couture, którą na żywo oglądały Anne Hathaway i Kate Hudson. Z kolei w Palazzo Scapucci – historycznym budynku z XIII wieku – od lat mieszka Alessandro Michele. Notabene nowy dyrektor kreatywny Valentino. To także w Wiecznym Mieście na początku lipca swoją kolekcję alta moda zaprezentuje duet Dolce & Gabbana. Cóż, wygląda na to, że w tym roku wszystkie drogi prowadzą do Rzymu.
Anja Rubik: „Zamiast dojrzewać w swoim tempie, musiałam się dostosowywać, oceniać siebie przez pryzmat cudzych oczekiwań” [WYWIAD]
Cztery dni zdjęciowe w Maroku. Efekt? Kilkadziesiąt stron sesji mody z wiosennymi kolekcjami najlepszych projektantów. W roli głównej Anja Rubik - top modelka i aktywistka, która tylko nam opowiada o blaskach i cieniach świata mody.
Co robisz w Kapsztadzie? ANJA RUBIK: Częściowo tu mieszkam – dzielę życie między Kapsztad, Paryż i Polskę. Po pandemii wyprowadziłam się z Nowego Jorku do Paryża, a teraz regularnie krążę między tymi trzema miejscami. Co Cię tu przyciągnęło? Trochę powrót do korzeni. Mieszkałam w Afryce Południowej jako dziecko, więc czuję się tu jak w domu. Żyje tu też mój partner, a miejsce ma w sobie niezwykłą energię. Natura, przestrzeń, światło, ludzie – wszystko jest tu niesamowite. Jak to się stało, że wychowywałaś się w Afryce? Jak wielu Polaków w latach 80. moi rodzice wyjechali z kraju w poszukiwaniu lepszej przyszłości. Najpierw trafiliśmy do Grecji, potem do Kanady. Tam mój tata, lekarz weterynarii podobnie jak mama, postanowił spełnić swoje marzenie o pracy w Afryce. Dość nietypowo… To prawda. Ale akurat zwolniła się posada w klinice w Mthacie we wschodniej części Afryki Południowej. Przez ambasadę znaleźli ofertę na stanowisko stanowego lekarza weterynarii. Spakowali nas i ruszyliśmy. Kiedy wróciliście z Afryki Południowej do Polski? Miałam 12 lat. W Polsce mieszkałam krótko – najpierw do czwartego roku życia, a potem między 12. a 16. Łącznie niecałe osiem lat. Ale zawsze czułam się mocno związana z naszym krajem – w domu mówiło się po polsku, rodzice zaszczepili we mnie zdrowy patriotyzm i silne poczucie tożsamości. Dorastanie w różnych miejscach na świecie musiało Cię dużo nauczyć. Zdecydowanie. Później bardzo mi to pomogło w pracy modelki – nie boję się podróży, łatwo się adaptuję, szybko łapię kontakt z ludźmi nawet w miejscach, gdzie nie mówię językiem lokalnym. Potrafię jednego dnia być w buszu, a następnego na czerwonym dywanie w Cannes – te przeskoki między światami są dla mnie naturalne i zdrowe psychicznie. To też zasługa częstych przeprowadzek w dzieciństwie – nowe szkoły, znajomi, środowiska. Ile miałaś lat, gdy zaczęłaś karierę? W wieku 15 lat zrobiłam pokaz haute couture Chanel pod sterami Karla Lagerfelda. Potem wzięłam udział w pokazie Alexandra McQueena na tzw. wyłączność, miałam świetny sezon pokazowy. Ale nie chciałam porzucać szkoły, a wtedy trudno było to pogodzić, więc wracałam do Polski, by się uczyć, przez co odmawiałam wielu zleceń. A to hamowało rozwój kariery. Niektórzy się na mnie po prostu obrazili – casting dyrektorka, która miała wówczas ogromny wpływ na branżę, wręcz monopol, powiedziała do mnie wprost: „Miałaś szansę, nie wykorzystałaś”. Za to postanowiłaś podjąć naukę w brytyjskim liceum w Paryżu. Tak. Wcześniej miałam jechać do szkoły pod Londynem, bo wygrałam stypendium, ale mój tata wtedy poważnie zachorował i zostałam. Gdy jego stan się poprawił, a ja zaczęłam już pracować w modelingu, przeniosłam się do brytyjskiej szkoły w Paryżu, częściowo na stypendium. Moja kariera była jednak wciąż w zawieszeniu – pracowałam dużo, ale nie nad projektami, o których marzyłam. Musiałam się utrzymać – opłacić szkołę, mieszkanie. Po maturze wyjechałam do Nowego Jorku, gdzie wyglądało to podobnie. Wiedziałam, że nie chcę wykonywać tego zawodu na poziomie drugorzędnych marek i magazynów, więc postanowiłam dać sobie rok na przebicie się, a jeśliby się nie udało, planowałam zacząć studia. Zrobiłam listę fotografów, z którymi chciałam pracować, i poszłam z nią do agencji, żądając: „Albo poznaję ich w pół roku, albo zmieniam agencję”. Z tego, co wiem, trochę też pomogłaś szczęściu. Mam zasadę: hope is not a strategy. Trzeba działać. W 2004 roku, podczas sesji do niemieckiego ELLE w Paryżu, zobaczyłam, że w sąsiednim studiu są Inez i Vinoodh – duet fotografów, z którymi zawsze marzyłam pracować. Udając, że się zgubiłam, weszłam do nich. Inez zaczepiła mnie i zrobiła kilka zdjęć. Okazało się, że fascynują nas te same filmy. Tydzień później miałam kampanię Chloé, a zaraz potem sesję do „Vogue Paris” z Inez i ikoniczną stylistką Emmanuelle Alt. To był mój przełom. O tym, że moje „zgubienie się” było zaplanowane, powiedziałam Inez dopiero po 20 latach, wręczając jej nagrodę w Brooklyn Museum. Inna sytuacja: zobaczyłam w hotelu, że Juergen Teller ma bilet na ten sam pociąg co ja, tylko godzinę później. Zmieniłam swój, zaczepiłam go na peronie, porozmawialiśmy. W pociągu zrobiliśmy spontaniczną sesję w korytarzach. Zdjęcia zostały opublikowane. Od tamtej pory mocno się kolegujemy i często razem pracujemy. Zawsze marzyłaś, by zostać modelką? Tak, ten świat mnie fascynował. Widziałam w kobietach w modzie siłę, pewność siebie, niezależność. Dla mnie były bohaterkami — choć wtedy nie myślałam o tym w kategoriach feminizmu, raczej jako o wolności, która mnie w nich i w tym świecie pociągała. Sesje zdjęciowe z tamtych czasów miały w sobie coś wyjątkowego, magicznego. Moda była mniej skomercjalizowana, bardziej swobodna, dzika. Kulisy pokazów to był chaos, energia, życie. Świat mody miał w sobie więcej kreatywności, mniej kontroli. Kiedyś naprawdę rządzili nim projektanci i ich wizja, a dziś algorytmy, dane sprzedażowe, prawa rynku. Ale dużo zmieniło się też w kwestiach etycznych. Na plus. Zdecydowanie. Dziś standardy pracy modelek bardzo się poprawiły. Dziewczyny są lepiej chronione, traktowane z większym szacunkiem. My, które zaczynałyśmy wcześniej, musiałyśmy mieć grubą skórę. Tamte czasy były naprawdę surowe. Kiedyś przymiarki odbywały się w środku nocy – o pierwszej czy trzeciej nad ranem. To była norma. Teraz agencje dbają o modelki i mówią wprost: „Moja dziewczyna nie przyjdzie o tej godzinie na fitting”. Zmienił się również wiek, od którego możesz pracować na wybiegach – ja chodziłam w pokazach, mając 15–16 lat, co dziś byłoby nie do pomyślenia. Byłaś młoda, kiedy zaczęłaś zarabiać duże pieniądze. Co z nimi robiłaś? Oszczędzałam. W moim domu się nie przelewało, więc nauczyłam się rozsądnie zarządzać pieniędzmi. Inwestowałam w nieruchomości, odkładałam na przyszłość. Nie robiłam jednak kariery dla pieniędzy – wiadomo, są zlecenia, które przyjmujesz ze względu na stawkę, ale to nigdy nie był mój motor napędowy. Czy ten świat nadal Cię ekscytuje? Tak, bo zawsze robiłam też inne rzeczy równolegle. Prowadziłam swój magazyn, działałam w świecie sztuki, współpracowałam z organizacjami pozarządowymi, wypuściłam autorskie perfumy, kilka kapsułowych kolekcji, założyłam fundację. Pasjonuję się fotografią dokumentalną. Te poboczne zajęcia sprawiają, że moda mi się nie nudzi. Dziś mogę wybierać, z kim i nad czym pracuję, mam wpływ kreatywny na projekty, w których występuję. I to właśnie mnie nakręca – twórczy proces i ludzie, z którymi mogę go dzielić. No właśnie, od lat przyjaźnisz się z Anthonym Vaccarello, dyrektorem kreatywnym Saint Laurent. Pamiętasz, jak się poznaliście? Tak, bardzo dobrze. Byłam wtedy w Nowym Jorku, jechaliśmy z moim agentem z Paryża na jakiś event i rozmawialiśmy o pokazach. Wspomniał o młodym projektancie – miał przy sobie lookbook i powiedział, że jego rzeczy mogą mi się spodobać. Spojrzałam i po prostu poczułam, że to coś dla mnie. Kiedy przyjechałam do Paryża, zorganizowano nam spotkanie. Poszłam do jego malutkiego studia w 11. dzielnicy. Przymierzyłam parę rzeczy i od razu załapaliśmy vibe’a. Zapytałam, czy chce iść ze mną na koktajl „Vogue’a” jako osoba towarzysząca. Niedługo później zaczęliśmy rozmawiać o jego pierwszym pokazie. Nie miał na to środków, więc powiedziałam: „Masz taki talent, na pewno uda się to zorganizować”. Zebrałam dziewczyny, które wystąpiły na wybiegu pro bono, zorganizowałam Alexandre’a de Betaka (wpływowego producenta pokazów mody – przyp. red.), który zapewnił mu produkcję i przestrzeń na pokaz. Potem przyszła Met Gala – poprosiłam Anthony’ego, żeby zaprojektował mi sukienkę. Musiałam nawet napisać oficjalny list do Anny Wintour z prośbą o zgodę. Dostałam jej błogosławieństwo, a on stworzył kreację, która naprawdę zrobiła furorę na całym świecie. To rozcięcie na nodze było potem kopiowane przez wielu projektantów przez lata. Co ciekawe, Anthony z natury jest dość nieśmiały, a na gali usadzili nas przy różnych stolikach. Gdy to zobaczył, tak się zestresował, że musiałam coś zrobić i zamieniłam karteczki – przesadziłam go na miejsce Jonathana Andersona, który potem szukał swojego krzesła, dziwiąc się, że jest przy innym stoliku, niż mu powiedziano. I zostałaś jego muzą… Można tak powiedzieć. Bardzo w niego wierzyłam i wykorzystywałam swoją pozycję, żeby mu pomóc. Gdy brałam udział w sesjach zdjęciowych, negocjowałam, żeby jedna strona była poświęcona jego projektom. Nasza relacja była szczera. Uczyliśmy się od siebie nawzajem i do dziś mamy podobne podejście: nie traktujemy mody jak pracy, tylko jak część życia. Z jakimi problemami branża mody wciąż sobie nie radzi? Na pewno z byciem zrównoważoną. Coś się zmienia, ale to wciąż „krok do przodu, krok do tyłu”. Mówi się o kupowaniu mniej i lepiej, ale fast fashion – a raczej „super fast fashion”, jak Shein czy Temu – wciąż rośnie. Ludzie wiedzą, że warto inwestować w jakość, ale i tak kupują plastikowe rzeczy za grosze. Kolejna sprawa to sposób, w jaki agencje traktują modelki. Jest ogromna rotacja – wiele agencji nie inwestuje w rozwój dziewczyn, tylko wykorzystuje ich chwilę popularności i zaraz szuka nowych. A przecież prawdziwa kariera w modelingu wymaga strategii, planowania, wsparcia. I niestety, wielu agentów tego nie potrafi – przez co kariery są bardzo krótkie, choć nie z winy samych dziewczyn. Twoja trwa od prawie trzech dekad. Jak udało Ci się utrzymać tak długo na szczycie w świecie, który jest znany z tego, że szybko się nudzi? Trzeba dobrze zaplanować swoją ścieżkę i częściej mówić „nie” niż „tak”. Wiedzieć, czego nie robić – nawet jeśli coś jest modne, drogie czy atrakcyjne. Utrzymywać spójność i ekskluzywność. To wymaga po prostu konsekwencji i świadomości, kim się chce być w tym świecie. Spełniłaś wszystkie marzenia w modelingu? Nie, ale niektóre muszą jeszcze poczekać. Na przykład nigdy nie pracowałam blisko z Miuccią Pradą. No i z Timem Walkerem – od ponad 20 lat mam go na liście ulubionych fotografów. Mój agent o tym wie, ale Tim rzadko robi projekty modowe i najczęściej z osobami, które już zna, więc ciężko się do niego dostać. Świat mody wiele Ci dał, ale czy coś Ci zabrał? Zabrał mi coś, co trudno odzyskać – beztroskie dorastanie bez ciągłej oceny. Zamiast spokojnie budować swoje „ja”, uczyłam się siebie w oczach innych. Byłam nastolatką, a już słyszałam opinie, komentarze, krytykę – często od obcych osób, czasem wielkich ludzi, których zdanie mogło zadecydować o mojej przyszłości. W takiej rzeczywistości trudno się nie pogubić. Trzeba było szybko zbudować zbroję, nauczyć się reagować albo nie reagować w ogóle. Dziś mam świadomość, że to doświadczenie mnie ukształtowało, ale jednocześnie – coś mi odebrało. Zamiast dojrzewać w swoim tempie, musiałam się dostosowywać, oceniać siebie przez pryzmat cudzych oczekiwań. I to zostaje w człowieku na długo. Uczę się dziś na nowo — jak być sobą nie przez filtr spojrzeń innych, tylko z miejsca wewnętrznej ciszy. Żałujesz czegoś? Nie, absolutnie nie. Staram się nie żałować – wszystko dzieje się po coś. Mam jednak tendencję do analizowania tego, co robię – od najdrobniejszych rzeczy po duże projekty. Pracuję nad tym, żeby nie wpadać w obsesyjny perfekcjonizm. Czyli jesteś perfekcjonistką? Tak. Czasem zamiast być wdzięczna za dzień, tworzyłam listę rzeczy, które powinnam zrobić lepiej. To rozwija, ale też potrafi być destrukcyjne. Teraz coraz częściej łapię się na takich schematach i staram się je zmieniać. Mam dysleksję i ADHD, więc niektóre decyzje – nawet takie małe, codzienne – potrafią mnie pochłonąć na godziny. Ale uczę się z tym żyć. W pewnym momencie karierę modelki zaczęłaś godzić z byciem aktywistką… W 2017 roku wystartowałam z kampanią #sexedpl, myślałam naiwnie, że coś szybko się zmieni. Kampania odniosła ogromny sukces, ale zrozumiałam, że zmiana społeczna to proces długofalowy. Potrzeba codziennej edukacji, wsparcia i systematycznej pracy. Z kampanii i książki powstała fundacja, która działa dziś na wielu frontach. Dla mnie kluczowe było nie tylko nagłaśnianie problemów, lecz przede wszystkim oferowanie rozwiązań. Każdy raport, każda kampania idą w parze z realną pomocą – jest nasza infolinia antyprzemocowa, która w ostatnim roku odebrała ponad 11 tysięcy połączeń, aplikacja HomeGirl, która pomaga dziewczynom wracać bezpieczniej nocami do domu, czy kampania „Bye Bye HPV”, przy której stworzyliśmy sieć samorządów wdrażających programy szczepień w szkołach, są scenariusze „Lekcje bez tabu”, które wspierają rodziców i nauczycieli. Obecnie fundacja działa bardzo prężnie – mam cudowny zespół, głównie kobiety, które wkładają w to serce. Zespół Sexedpl to moja największa duma. Ty też się czegoś od niego uczysz? Oczywiście! Wierzę, że człowiek zaczyna się starzeć w chwili, gdy uznaje, że wie już wszystko. Pracowałam wiele lat z Karlem Lagerfeldem i to było w nim najpiękniejsze — mimo wieku nie przestawał być ciekawy świata. Otaczał się młodymi ludźmi z różnych dziedzin — od muzyki po technologię — i wciąż się uczył. Ja też lubię rzucać się na głęboką wodę, podejmować nowe projekty, nawet jeśli to niewygodne. Bo tylko w ten sposób można się rozwijać. Niestety, często widzę, że wielu młodych ludzi boi się dziś niepewności – często unikają sytuacji, które wybijają z komfortu. A przecież rozwój wymaga wyzwań i czasem trzeba się czegoś douczyć czy przez coś przebrnąć. Za nami wybory prezydenckie w Polsce. Gdybyś to Ty została prezydentem, co byś zmieniła w pierwszej kolejności? O matko, polityka to nie moja bajka! Ale jeśli już — obowiązkowa edukacja seksualna w szkołach. To kwestia zdrowia, bezpieczeństwa i równości. Oraz prawa kobiet, prawo do aborcji. To są najbliższe mi tematy.
8 wyjątkowych osobowości z branży kreatywnej, dla których styl to coś więcej niż ubrania
Nie pracują w modzie, ale potrafią się nią bawić. Do sesji zrealizowanej na ulicach Warszawy zaprosiliśmy osiem nietuzinkowych osobowości. Pozują w niej w ubraniach z własnej szafy i… o niej opowiadają.
Spis treści: Monika Goszcz-Kłos - architektka wnętrz Remigiusz Dorawa - ogrodnik, projektant zieleni Marta Kuligowska - dziennikarka TVN24 prowadząca "Polskę i świat" Przemek Cepak - przedsiębiorca, założyciel marki Splot Patryk Burzyński - przedsiębiorca, założyciel marki Splot Zofia Wyganowska - projektantka wnętrz Kuba Kubiak - trener zapachowy Galilu Natalia Bimer - artystka i projektantka, partner w Bimer Light Monika Goszcz-Kłos - architektka wnętrz Jak opisałabyś swój styl? To odważne przełamywanie schematów. Kocham grać formą: wybieram geometryczne fasony, oversize’y, miksuję elementy damskie i męskie. Moda to zabawa kontrastami – surowość może iść w parze z elegancją, a minimalizm z maksymalizmem. Nie potrzebuję makijażu, dobrze się czuję naturalna – stawiam za to na wyraziste akcenty takie jak duża, designerska biżuteria. Czy moda ma wpływ na Twoją pracę? Moda i projektowanie wnętrz przenikają się u mnie naturalnie – jedno inspiruje drugie. Tak jak w ubiorze, w pracy architektki wnętrz szukam nieoczywistych zestawień i kontrastów. Moda to dla mnie codzienna forma ekspresji, która wpływa na poczucie proporcji, koloru i odwagi w projektowaniu przestrzeni. Z kolei praca z przestrzenią nauczyła mnie myśleć o ubiorze jak o architekturze ciała – z szacunkiem do formy, materiału i wyrazu. Co jest najcenniejszą rzeczą w Twojej szafie? Obszerna marynarka Magdy Butrym i czarna, wieczorowa sukienka z neoprenu od Balenciagi. Remigiusz Dorawa – ogrodnik, projektant zieleni Co znajdziemy w Twojej szafie? Cenię połączenie komfortu z elementami streetwearu. W mojej szafie można znaleźć szerokie spodnie, bojówki, oversize’owe bluzy z kapturem (albo typu hoodie) czy bomberki. Całość uzupełniam sportowymi butami lub klasycznymi birkenstockami i biżuterią. Wybieram ubrania o luźnym kroju, które zapewniają swobodę, w razie gdybym nieplanowanie musiał wyskoczyć do ogrodu. Pracuję w usługach, więc myślę, że to, jak wyglądam, ciekawie dopełnia moją wizję marki osobistej i jest spójne z charakterem mojej pracy. Jaka jest najcenniejsza rzecz w Twojej garderobie? Trzydziestoletnie futro z norek mojej mamy. Długie do kostek, sprowadzone z Danii na początku lat 90. Z kolei moje ulubione rzeczy to bomber The Grosse Freiheit marki 032c i skórzana kurtka z vintage shopu w Paryżu Marta Kuligowska – dziennikarka TVN24 prowadząca „Polskę i świat” Jak nosisz się na co dzień? Noszę to, co mi się podoba i co podpatrzę u koleżanek, które się tym zajmują. Klasyka, ale bez nudy. Nie traktuję mody śmiertelnie poważnie. Poważną mam pracę, w której muszę wyglądać profesjonalnie, więc poza nią wrzucam na luz. To, w co się ubrać, konsultuję z 18-letnią córka Heleną, która ma świetny styl. Jaka jest najcenniejsza rzecz w Twojej szafie? Ulubione rzeczy to te, do których mam sentyment, z którymi wiążą się wspomnienia albo które dostałam od bliskich. Biała, jedwabna koszula wiązana pod szyją, którą mam od babci. Koszulka, w której przebiegłam maraton w Paryżu. Wymarzona torebka, którą dostałam od ukochanego na 40. urodziny. Mam też ulubiony dżinsowy płaszcz, w którym chodziłam, będąc w ciąży z moimi bliźniakami. Must-have na nowy sezon? Masełkowy garnitur. Właśnie kupiłam. Będzie się pięknie prezentował w nowym studiu TVN24. Przemek Cepak – przedsiębiorca, założyciel marki Splot Jak opisałbyś swój styl? Nie kupuję często, nie stać mnie na rzeczy tanie. Interesuje mnie wykończenie, poziom krawiectwa, oryginalność konstrukcji. Unikam tego, co krzykliwe. Jeśli masz na sobie rzucającą się w oczy koszulę dwa razy, to ludzie myślą, że chodzisz w niej ciągle. A jeśli dwa razy włożysz jakościową, stonowaną, sądzą, że masz dobrą koszulę. Lubię vintage – i ten kupiony, i podarowany od partnera czy znajomych (mówię o tym „Diory z darów”). Żartuję, że kiedy idę gdzieś w celach biznesowych, to przebieram się za pana od kilimów, a że nikt nie wie, jak on wygląda, to bawię się w tworzenie postaci. Handluję luksusowymi tkaninami wykonanymi rzemieślniczo, więc stawiam na wełnę zarówno w formie tweedu, jak i grubo tkanych swetrów. Twój must-have na nowy sezon? Etycznie zrobione koszulki basic z Asket lub rzemieślnicze buty Scarosso. Wiosenny must-have to świadome kupowanie odzieży. Patryk Burzyński – hospitality & entertainment business Jak ubierasz się na co dzień? Mój styl to głównie heritage workwear, Japanese Americana. Wszystko w klasycznym nowojorskim klimacie, czyli połączenie retro, vintage i nostalgii z lat 90. W mojej szafie znajduje się mnóstwo japońskiego denimu w każdym możliwym zabarwieniu. Mam fioła na punkcie faktury dżinsu i odcieni koloru niebieskiego. Dominują u mnie kultowe japońskie, amerykańskie i brytyjskie marki, które kładą nacisk na trwałe, ponadczasowe ubrania i materiały. Szeroko rozumiany styl (a nie moda, która jest sezonowa) to nieodłączna część mojego światopoglądu. On współgra z wszystkim, co mnie otacza: muzyką, sztuką i przestrzeniami, w których przebywam. Mówi więcej niż słowa. Niestety, większość mężczyzn się przebiera, a nie ubiera. Jaka jest najcenniejsza rzecz w Twojej szafie? Koszula kupiona w Kioto z naturalnego indigo, uszyta ręcznie techniką sashiko. Must-have w szafie każdego faceta? Klasyczne włoskie lub francuskie skórzane buty. Zofia Wyganowska – projektantka wnętrz Co dominuje w Twojej garderobie? Składa się głównie z ubrań od Ani Kuczyńskiej. Jej kolekcje to połączenie romantycznych, a jednocześnie minimalistycznych krojów i pięknych materiałów, co absolutnie do mnie przemawia. Już od ponad 10 lat jestem jej wierną fanką. Lubię rzeczy z formą, detalem. Na pierwszy rzut oka proste, ale w zbliżeniu ujawniają awangardowy sznyt. Stawiam na te z naturalnych, szlachetnych materiałów, bo tylko w takich czuję się naprawdę sobą. Dużo u mnie jedwabnych sukienek i koszul. A ponadto czerni, brązów i granatów. Raz na jakiś czas wprowadzam kolor, ale nie jestem mu wierna. Istnieje ubranie, do którego masz sentyment? Brązowy kożuch od Toteme, który sprawiłam sobie w prezencie po urodzeniu dziecka. Twój wiosenny niezbędnik w szafie? Spódnica z baskinką Le Petit Trou. Kuba Kubiak – trener zapachowy Galilu Jak określiłbyś swój styl? Miejski minimalizm. To chyba określenie wytrych. Na pewno prostota, nie mam w zwyczaju nosić krzykliwych ubrań, lubię łączyć klasyczne kroje i ciemne kolory. Zdecydowanie boję się bieli. Stapiam się z warszawskimi kamienicami. A większość tych rzeczy pochodzi od marki COS. Jaką rolę odgrywa moda w Twoim zawodzie? Bardzo istotny jest tu kontakt z drugą osobą, zarówno kiedy prowadzę szkolenia, jak i konsultacje. Wierzę, że to, jak się wygląda, często wpływa na budowanie relacji z klientem, być może też na jego decyzje. Ale na koniec dnia nie lubię myśleć, że ubiór definiuje to, kim jestem. Uniform jest raczej przyjemnym dodatkiem, który umila mi dzień. Jest rzecz, do której masz szczególny sentyment? Niebiesko-czerwona kurtka, którą dorwałem lata temu na targach vintage. Jedyny krzykliwy element w mojej szafie. Natalia Bimer – artystka i projektantka, partner w Bimer Light Co znajdziemy w Twojej szafie? Klasyczne, monochromatyczne zestawy ubrań, a także festiwal dziwnych form, faktur i kolorów. Lubię zaskakiwać. Ponoć to buty mówią o nas najwięcej – pewnie dlatego zajmują w mojej szafie najwięcej miejsca. To samo dotyczy biżuterii i dodatków. Dużą wagę przywiązuję do krojów i jakości. Kupuję ubrania z drugiego obiegu. Uważam, że wyrzucanie rzeczy to zbrodnia – moda zatacza kręgi. Jeśli coś kiedyś wyszło z trendów, po jakimś czasie do nich wróci. Co jest najcenniejsze w Twojej szafie? Czarny oversize’owy płaszcz od Alberty Ferretti i sukienka w prążki Issey Miyake. Obie rzeczy mam po ukochanej śp. mamie. Mają chyba tyle lat, co ja, i nadal są aktualne. Twój must-have na nowy sezon? Spódnicospodnie. Trend, który dotarł z Japonii, a mnie znajomi nazywają małym Japończykiem. To przez moje różne kreacje w stylu goth ninja.
Ruszyła wystawa „Splash! A century of swimming and style” w londyńskim Design Museum. Poznaj burzliwą historię kostiumów kąpielowych
Wystawa „Splash! A century of swimming and style”, która niedawno ruszyła w londyńskim Design Museum, to dobra okazja, by nie tylko przypomnieć burzliwą historię kostiumów kąpielowych, lecz także opowiedzieć o najnowszych trendach w modzie plażowej.
Spis treści: Wygląd kontra wygoda - historia strojów kąpielowych Wynalazek na miarę bomby atomowej Najmodniejsze stroje kąpielowe Bikini w stylu Après Beach Moda plażowa nie jest ulubioną dyscypliną projektantów high fashion. Od tego są przecież bardziej komercyjne tygodnie mody w Miami, Los Angeles czy São Paulo. Ale niektóre wybiegi francuskich i włoskich domów mody w tym sezonie przypominały wakacyjny kurort. Nie na taką skalę jak na pokazie Chanel na wiosnę–lato 2019, gdy Karl Lagerfeld w paryskim Grand Palais zainscenizował gigantyczną plażę, ale jednak powiało morską bryzą. Kwintesencją estetyki beachwear był pokaz marki Casablanca. Gości przywitał wybieg, na którym zaparkowano cztery lowridery – auta wpisane niegdyś w kalifornijski krajobraz. W kolekcji znalazły się luksusowo przetworzone elementy chicano, siatka na włosy z kryształkami, satynowa koszula robocza rozpięta od góry, bandana wsunięta w pas szortów oraz klasyczne skarpety i klapki. Niektóre stylizacje balansowały na granicy raperskiego klimatu gangsta. Druga część show była inspirowana atmosferą Venice. Stylizacje zbudowane z dzianinowych sukienek, dzierganych kompletów hippie (stanik lub crop top i dzwony), bermudów we wzory, T-shirtów tie dye, koszulek polo w paski, tank topów z nadrukami i sportowych szortów nawiązywały do surferskiego stylu rodem z filmu „Królowie Dogtown”. Na uwagę zwracały detale, np. nadruki na apaszkach inspirowane psychodeliczną estetyką kalifornijskich artystów takich jak Rick Griffin. Stąd już blisko do biżuteryjnego bikini w zebrę zestawionego z graficzną mini od Schiaparelli, eleganckiego zestawu w łączkę od Michaela Korsa, na który narzucono szmizjerkę, i przerysowanego bikini w paski będącego parafrazą stylu marynistycznego od Durana Lantinka. I to na tyle skąpych strojów kąpielowych na poważnych wybiegach. Bo przeważały na nich te jednoczęściowe. Błyszczące, na jedno ramię u Diora, w sportowym stylu i mocno wycięte, a także stworzone we współpracy z Nike u The Attico, w geometryczne wzory i połączone z rozkloszowaną spódnicą u Miu Miu oraz w typie boho, z falbanami i w kwiatki – u Chloé. View Gallery on the source website Wygląd kontra wygoda - historia strojów kąpielowych O tym, jak ważna w popkulturze była i jest moda plażowa, opowiada wystawa „Splash! A Century of Swimming and Style”, która niedawno rozpoczęła się w londyńskim Design Museum (otwarta do 17 sierpnia). Ekspozycja zgłębia naszą 100-letnią fascynację wodą, prezentując ponad 200 obiektów związanych z pływaniem – od mody i architektury po kulturę i technologię. A wśród nich m.in. ikoniczny czerwony strój kąpielowy Pameli Anderson z serialu „Słoneczny patrol”, zakazane kostiumy pływackie LZR Racer, uznane za techniczny doping, czy jedne z najwcześniejszych zachowanych bikini z 1951 roku. Jednak historia beachwearu sięga znacznie wcześniej. Już w połowie XIX wieku kąpanie zaczęto postrzegać jako rekreację, popularne stawały się też nadmorskie wakacje. Panowały wówczas suknie kąpielowe, pod którymi noszono kalesony lub sięgające kostek pantalony. Często wykonane z wełny, więc pod wpływem wody stawały się ciężkie i utrudniały ruchy. Dlatego pod koniec stulecia w Stanach Zjednoczonych popularną alternatywą stał się „Princess suit”, w którym bluzka była przymocowana do kalesonów do kolan. Na niego nakładano spódnicę zdejmowaną do pływania. „Princess suit” był pierwowzorem jednoczęściowego kostiumu kąpielowego dla kobiet. XX wiek przyniósł wygodniejsze rozwiązania. Do ich rozpowszechnienia przyczynił się skandal z udziałem pływaczki Annette Kellerman. W 1907 roku Austriaczkę aresztowano w Bostonie za nieprzyzwoity strój kąpielowy – nosiła dopasowany jednoczęściowy kostium bez rękawów z czarnej wełny, do którego czasami dołączała długie pończochy. Wynikający z tego proces i jego rozgłos pomogły zmienić nastawienie opinii publicznej do tego tematu. Sędzia oddalił wniosek, przyznając Kellerman rację co do niepraktyczności obowiązującego stroju. Moda plażowa zyskała na popularności na początku lat 20., kiedy opalona skóra przestała być wyznacznikiem klasy robotniczej, a stała się symbolem wakacji i zamożności. Kobiety nosiły wówczas dopasowane dzianinowe stroje kąpielowe zwane maillots, podobne do tych dla mężczyzn. View Gallery on the source website Wynalazek na miarę bomby atomowej Rewolucyjne okazały się lata 30. dzięki wynalezieniu elastycznej przędzy lastex. Dzięki niej ubrania zachowywały kształt w wodzie i poza nią. W tym czasie modą plażową zainteresowali się projektanci haute couture. W 1932 roku Elsa Schiaparelli opatentowała kostium kąpielowy bez pleców i ramiączek z wbudowanym biustonoszem, który pozwalał uniknąć nieestetycznych linii opalenizny. Po II wojnie światowej doczekaliśmy się bikini. W maju 1946 roku Jacques Heim zaprojektował dwuczęściowy kostium kąpielowy Atome (miał górę przypominającą biustonosz i dość zabudowane majtki), a w lipcu Louis Réard stworzył strój z połączonych sznurkiem czterech trójkątów materiału. Jego nazwa „bikini” była zainspirowana testami bomby atomowej na atolu Bikini na Pacyfiku, które odbyły się tego samego lata 1946 roku. Autor uważał, że jest to tak samo odkrywczy projekt. Fason ten miał premierę na paryskim basenie Piscine Molitor. Zaprezentowała go tancerka wodewilowa, bo Réard nie mógł znaleźć modelki, która odważyłaby się w nim wystąpić. Z kolei na dużym ekranie w bikini jako pierwsza pokazała się Brigitte Bardot w filmie „Manina, dziewczyna bez zasłon”, a cztery lata później w „I Bóg stworzył kobietę”. Przełomowy dla beachwearu okazał się też 1958 rok, kiedy do produkcji wszedł spandex, materiał mocniejszy i bardziej elastyczny niż guma, co oznaczało, że kostiumy mogły być wykonane tak, by leżały jak druga skóra. Ponad dwie dekady później do mody wrócił strój jednoczęściowy, ale w wersji sexy, a jego ikoną została Pamela Anderson, która w mocno wyciętym, czerwonym modelu prezentowała jego – i swoje – atuty na planie „Słonecznego patrolu”. Gdy myśleliśmy, że już nic nas nie zaskoczy, w 1995 roku Karl Lagerfled pokazał mikrominibikini, którego biustonosz z logo Chanel miał miseczki niewiele większe niż moneta i zakrywał tylko sutki. Najmodniejsze stroje kąpielowe W polskiej modzie też nie brakuje marek tworzących jakościowe i stylowe kostiumy. Ich właścicielki i menedżerki zapytałem o trendy plażowe na ten sezon. – Z jednej strony mamy powrót do klasyki: głębokie czerwienie, ponadczasowa czerń i wycięcia retro w stylu lat 80., z drugiej – odważne detale: asymetryczne wiązania i zmysłowe formy, które podkreślają sylwetkę. Widoczny jest też „dyskretny luksus”: minimalistyczne formy i stonowane kolory: odcienie masła, mlecznej bieli czy zgaszonych beżów będą absolutnym hitem – mówi Justyna Zybert z Undresscode – brandu, którego projekty łączą subtelną zmysłowość i minimalistyczny design. Podobnie uważa Zosia Krasuska, założycielka Drivemebikini, marki będącej hołdem dla stylu dolce vita: – Widzę trzy tendencje. Pierwsza to elegancki minimalizm: czarne i białe basicowe kostiumy, często o sportowych krojach. Druga to printy retro: kratki, paisley, paski – jak w kolekcji Belli Hadid dla Frankies Bikinis. A trzecia to nawiązanie do serialu „Biały Lotos”: hawajskie i kwiatowe wzory, tropikalne kolory zachodzącego słońca, szczególnie połączenie różu z pomarańczem. Ten trend jest nam najbliższy, dlatego w naszej kolekcji znajdą się takie zestawienia barw. – Z kolei Małgorzata Kralkowska z Love and Hate dodaje: – Przebojem będą bikini z wysokim stanem – stylowe i wygodne. Będą królować różne typy majtek: wysoko wycięte w stylu Jane Fondy, w klimacie gwiazd Hollywood z lat 60. albo sportowe – w formie seksownych szortów. Do tego dobieramy staniki na fiszbinach. Ponadto klasyczne bikini z dużą ilością sznurków i możliwością noszenia na wiele sposobów, asymetria, modele szydełkowe i w printy. Bikini w styl Après Beach Kostium kąpielowy już dawno wypuścił się w miejską dżunglę. Jak go nosić poza plażą? – Świetnie sprawdza się z koszulą oversize w męskim stylu, przewiązany pareo albo z szerokimi spodniami. W tym sezonie będą też popularne siateczkowe tuniki i dzianinowe sukienki. Bikini jako top do dżinsów? Zawsze – mówi Zybert. – Do tego plażowa biżuteria, bucket hat i mamy surferską stylizację na miasto – dodaje Krasuska. Na bardziej kobiecy look stawia Kornelia Rataj, założycielka marki z kostiumami z ekologicznych materiałów, o prostych, uwodzicielskich formach. – Połączenie kostiumów z lnianymi szortami i sukienkami to wybór stylowy, a także zdrowy dla skóry. Len dzięki naturalnym właściwościom idealnie sprawdza się w upalne dni. Coraz większą popularność zdobywają też tzw. nagie sukienki i spodnie z transparentnych tkanin. Te w połączeniu ze strojem kąpielowym tworzą odważny, ale modowy look. I jak podpowiada Zuzka Kuczyńska, założycielka Le Petit Trou – brandu łączącego to, co romantyczne, dziewczęce i seksowne: – Dobrze jest dołączyć nieoczywisty dodatek, jak baskinki, które są bardzo w trendach. Do tego haftowane, koronkowe minifartuszki, które urozmaicą klasyczne bikini i przysłonią trochę ciała.
MMC STUDIO prezentuje kolekcję „MESSY” na jesień–zimę 2025 – twórczy chaos w służbie mody
20 maja 2025 roku warszawska Praga po raz kolejny stała się modowym epicentrum – wszystko za sprawą pokazu MMC STUDIO, który odbył się w surowej, industrialnej przestrzeni przy Mińskiej 65.
Ilona Majer i Rafał Michalak, duet stojący za jedną z najbardziej wpływowych marek na polskiej scenie, zaprezentowali swoją najnowszą kolekcję na sezon jesień–zima 2025. Hasło przewodnie – „MESSY” – było zarazem zapowiedzią i deklaracją: w świecie, gdzie panuje obsesja kontroli, projektanci stawiają na przemyślany nieład jako wyraz artystycznej wolności. W tym artykule: „MESSY” – gdy nieład staje się nową formą ładu Spektakl formy i tekstury Pokaz gwiazd – Lara Gessler w roli muzy „MESSY” – gdy nieład staje się nową formą ładu Nowa kolekcja MMC STUDIO to odważna i konsekwentna reinterpretacja pojęcia porządku w modzie. Projektanci proponują wizję, w której „bałagan” nie jest synonimem chaosu, ale aktem wolności, kreatywności i odwagi. „Chcieliśmy pokazać, że nieporządek może być narzędziem wyrazu – świadomym wyborem, a nie błędem do ukrycia” – tłumaczą Majer i Michalak. Na wybiegu zmaterializowała się ta filozofia: ponad 50 sylwetek budowanych na kontrastach – faktur, krojów, kolorów i epok. Znakiem rozpoznawczym kolekcji stały się efektowne warstwowania i zderzenia materiałów: lakierowana skóra z jedwabiem, sztuczne futro z techniczną pikówką, strukturalne wełny z opalizującymi tkaninami o niemal kosmicznym połysku. Spektakl formy i tekstury W damskiej części kolekcji uwagę przyciągały oversize’owe kurtki w odcieniach fioletu z futrzanym kołnierzem, cieliste lakierowane płaszcze typu trench z super długimi rękawami, a także krótkie kombinezony zestawione z puchowymi kurtkami. Wśród looków nie zabrakło wyrazistych elementów: spódnic bustier w kolorze kości słoniowej, asymetrycznych mini sukienek z trenem czy biurowych stylizacji nawiązujących do trendu office siren – z baskinkowymi żakietami i ultra szerokimi spodniami. Na uwagę zasługuje również gra objętościami: od gigantycznych pikowanych płaszczy przypominających kołdry, po cieliste mini kurtki zestawione z denimowymi, szerokimi spodniami w kolorze indygo. Wśród nowości znalazły się: futrzane mini spódniczki, denimowe bermudy, a także szmizjerki w marynistyczne paski – nieoczywisty ukłon w stronę klasyki z reinterpretacją à la MMC. Kolekcja zachwycała dbałością o jakość materiałów – pojawiły się tłoczone i drukowane skóry, kaszmirowe płaszcze, lakierowane tekstylia i ekstrawaganckie sztuczne futra w odważnych odcieniach pastelowego błękitu, mięty czy lila. Stylizacje często dopełniały nietypowe dodatki: lakierowane, pastelowe mini torebki z logo, kuferki w kolorze kawy z mlekiem, torebki typu office i jaskrawozielone tote bag z frędzlami. Równie silna była męska odsłona kolekcji. MMC STUDIO postawiło na przerysowane proporcje i estetyczne nawiązania do lat 80. – fioletowe skórzane garnitury, szerokie, pikowane spodnie czy duże, lakierowane płaszcze. Pokaz gwiazd – Lara Gessler w roli muzy Na wybiegu pojawiła się śmietanka polskiego świata mody. Kolekcję zaprezentowali m.in. Robert Kupisz, Maja Sieroń, Michael Zieliński, Sylwia Butor, Ewa Pacuła i Katarzyna Buttowt. Symboliczną klamrą pokazu była obecność Lary Gessler – bliskiej przyjaciółki i muzy projektantów, która otworzyła i zamknęła wydarzenie. Nie zabrakło również znanych postaci w pierwszym rzędzie: Grażyna Szapołowska, Maja Sablewska, Reni Jusis, Maffashion, Malwina Wędzikowska, Żabson, Ada Fijał, Karolina Pisarek, Marta Kuligowska, Rozalia, Anna Czartoryska–Niemczycka oraz członkowie zespołu Blue Café – wszyscy przyszli zobaczyć na własne oczy, jak wygląda twórczy bunt w wydaniu MMC. Podczas tegorocznego pokazu projekty MMC Studio zostały dopełnione biżuterią hiszpańskiej marki TOUS. – „MESSY” to kolekcja zbudowana na kontrastach i kontrolowanym chaosie. Chcieliśmy pokazać, że nieporządek może być narzędziem twórczym, a nie czymś, co trzeba ukrywać. Biżuteria TOUS dobrze wpisała się w ten klimat - ma charakter, ale nie dominuje, tylko uzupełnia stylizacje i podkreśla indywidualność – mówią Ilona Majer i Rafał Michalak, projektanci MMC STUDIO.
Okiem szefa działu mody: Top 10 kreacji z czerwonego dywanu Festiwalu Filmowego w Cannes
Od smokingów po ultra kobiece kreacje w stylu New Look. Przyglądamy się kreacjom gwiazd z czerwonego dywanu w Cannes. Oto 10 najbardziej stylowych okiem Marcina Świderka – szefa działu mody ELLE.
Spis treści: Jennifer Lawrence Isabelle Huppert Natalie Portman Charlotte Gainsbourg Carla Bruni Julianne Moore Emma Stone Juliette Binoche Angelina Jolie Rooney Mara W Cannes pojawiła się w tym roku plejada gwiazd, która na premiery filmowe podczas festiwalu wybrała projekty od czołowych domów mody. Nowe wytyczne w kwestii dress code’u na czerwonym dywanie sprawiły, że zdecydowanie mniej było szalonych, a przez to zaskakujących, kreacji. To co seksowne i spektakularne zastąpiła za to klasyczna elegancja w dawnym stylu. Jennifer Lawrence Na czerwonym dywanie aktorka wystąpiła w białej sukni od Diora, inspirowanej modelem „Poulenc” z 1949 roku. Kreacja charakteryzowała się plisowanym gorsetem, asymetryczną, warstwową spódnicą oraz subtelnym trenem, który niemal naruszał nowe zasady dress code'u festiwalu. Stylizację uzupełniły czarne sandały na obcasie, elegancki kok oraz makijaż z wyrazistą czerwoną szminką. Isabelle Huppert Królowa Cannes Isabelle Huppert pojawiła się w Cannes na premierze filmu La Femme La Plus Riche Du Monde w odważnej, neonowej sukni od Balenciagi z bufiastymi rękawami i setkami sięgających ziemi frędzli. Huppert ma to do siebie, że cokolwiek nie założy, wygląda jak rasowa femme fatale. Natalie Portman Aktorka promowała film Eddington w Cannes, prezentując się w czarnej sukni w typie art deco od Diora. Projekt z błyszczącym gorsetem i detalami przypominającymi rybie łuski, ozdobiony był dużą, aksamitną kokardą. Wcześniej tego dnia, na photocallu, Portman założyła czarną mini suknię z białymi haftami. Charlotte Gainsbourg W tym roku brytyjska aktorka uczestniczyła w premierze filmu The Phoenician Scheme stawiając na krótką, szmaragdową kreacje od Saint Laurent projektu Anthony’ego Vaccarello. Idealnie korespondowały z nią dodatki: złote sandały na szpilce i wyrazista kolia. Carla Bruni Artystka zachwyciła na czerwonym dywanie podczas premiery filmu The Phoenician Scheme w asymetrycznej sukni z czerwonego aksamitu od Roberto Cavalli. Uwagę zdecydowanie zwracało wysokie rozcięcie i wykończeniem z piór. Julianne Moore W Cannes pojawiła się w prostej, czarnej sukni typu bustier od Bottega Veneta. Modowego twistu dodawał kreacji duży, skórzany rzemień z frędzlami. Stylizację dopełniły diamentowe kolczyki od Boucheron. Emma Stone Aktorka promowała w Cannes film Eddington, prezentując się w dwóch stylizacjach od Louis Vuitton. Na photocall założyła granatową, warstwową suknię z koronkowymi detalami. A na czerwonym dywanie furorę zrobiła jej sięgająca ziemi, biała sukienka zdobiona geometrycznym kołnierzem. To sprawiło, że kreacja miała iście antyczno – futurystyczny charakter. Juliette Binoche Na premierze filmu „Eddington” francuska aktorka olśniewała w nonszalanckim, białym garniturze od Giorgio Armaniego. A do tego czerwone szpilki na platformie. Niewymuszony, prosty i uwodzicielki look. Angelina Jolie Angelina Jolie powróciła na czerwony dywan w Cannes, uczestnicząc w ceremonii Trophée Chopard w asymetrycznej białej sukni z peleryną od Haidera Ackermanna dla Toma Forda. A na premierze obrazu Eddington zaprezentowała się w obłędnej, beżowej sukni bez ramion z kaszmiru i jedwabiu od Brunello Cucinelli, ozdobionej cekinami XXL. Stylizację uzupełniały klejnoty od Chopard. Rooney Mara Aktorka zachwyciła na czerwonym dywanie w rozkloszowanej sukni w kolorze kości słoniowej inspirowanej stylem New Look. Ta kreacja to archiwalny projekt domu mody Givenchy stworzony przez Huberta de Givenchy w kolekcji na wiosnę 1956 r. Suknia wykonana z bawełnianego tiulu, ozdobiona haftami w kształcie kwiatów i liści, była z pewnością jedną z najbardziej eleganckich podczas tegorocznego festiwalu.