Elle.pl
type: channel
link: https://www.elle.pl
date: 2026-04-16T13:32:13.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: 6 książek z polecenia szefowej działu kultura, które warto przeczytać w tym miesiącu [ELLE Book Club]
items: 6 najlepszych książek kwietnia 2026, które warto dodać do swojej listy [ELLE Book Club]
items: Moja Łemkowyna. Michał Szymko o wystawie „Formy obecności” [WYWIAD]
items: Tomasz Włosok: „Niby prosto jest się dziś komunikować, ale to nieprawda, bo przestaliśmy się zastanawiać nad tym, co mówimy, i tylko wypluwamy z siebie słowa” [WYWIAD]
items: Magdalena Boczarska: „Przez lata myślałam, że taka po prostu jestem. Diagnoza przyniosła spokój” [WYWIAD]
items: „Ludzie tęsknią za bliskością, więc wynajmuje się dotyk, rozmowę, obecność”. Brendan Fraser o swojej najbardziej poruszającej roli
items: Władza, kobiety i prawda. Jennifer Aniston i Reese Witherspoon o najbardziej aktualnym serialu naszych czasów
items: Pia Skrzyszowska: „Wciąż zaburzony jest obraz kobiet w lekkoatletyce, bo jesteśmy umięśnione” [WYWIAD]
items: Osaka, Kioto i Wystawa Światowa Expo: Przewodnik szefowej działu kultury Elle po Japonii pełnej kontrastów
items: Aleksander Laskowski: „Muzyka Chopina to całe uniwersum, pełna paleta przeżyć” [WYWIAD]

6 książek z polecenia szefowej działu kultura, które warto przeczytać w tym miesiącu [ELLE Book Club]
type: item
date: 2026-04-19T05:00:05.000Z
creator: Maja Chitro
subject: Kultura
subject: elle book club
description: Książki miesiąca poleca Maja Chitro, szefowa działu kultura ELLE Polska.
encoded: Literatura reaguje na bieżące wydarzenia, podejmuje ważne tematy, trzyma w napięciu, a gdy tego trzeba pozwala na oddech. Oto 6 tytułów z polecenia szefowej działu kultura, które warto przeczytać w kwietniu 2026. Książka miesiąca – „Idąc na rzeź” Mahmud Doulatabadi, ArtRage Gdy USA i Izrael zaatakowały Iran, zrobiłam to, co robię za każdym razem, gdy w przestrzeni społeczno-politycznej dochodzi do przewrotu. Staram się zrozumieć. I sięgam do książek. Tym razem irańskiego pisarza Doulatabadiego, którego najmocniejszą stroną jest czułość opisu zastałej rzeczywistości. W „Idąc na rzeź” kreśli obraz wojny irańsko-irackiej, choć trudno się tego domyślić, bo autor konsekwentnie unika dosłowności, dzięki czemu karmi czytelnika rzeczą uniwersalną. „Gdzieś na kuli ziemskiej zostaje wystrzelony pocisk” – zaczyna. I wiem, że nie jest to książka o polityce czy historii, ale ludzkim doświadczeniu. Żołnierze walczą resztką sił o dostęp do wody i próbują przetrwać, choć na ich korzyść nie działa ani pustynny krajobraz, ani wróg w okopach, ani strach, ani majaki – wynik odwodnienia. Wielotorowa narracja jest wymagająca, ale splata różne perspektywy i pokazuje, jak rozmywają się granice między wrogiem a ofiarą. To opowieść o wojnie widzianej z bliska, takiej, która niszczy ciała, pamięć i tożsamość. „Nasze wieczory” Alan Hollinghurst, Filtry Losy Dave’a Wina śledzimy przez sześć dekad, od momentu, gdy jako nastolatek trafia dzięki stypendium do elitarnej szkoły. Tam szybko poznaje, czym są klasowe podziały, rasowe uprzedzenia i przemoc ze strony uprzywilejowanych kolegów, w tym przyszłego polityka związanego z brexitem. W dorosłym życiu odnajduje siebie w teatrze i londyńskim środowisku artystycznym. Oto portret Anglii – kraju pełnego napięć społecznych, historii miłości, ambicji i straty. „Wiejskie dzieci” Aneta Godynia, Sploty Aneta Godynia to popularna genealożka, która przeszukując archiwa, postanowiła z czułością zapisać historię tych, o których z tej perspektywy dotąd za dużo …

ksiazki-kolekcja-05-2026-1200x8007-702fe69.jpg
width: 1200
height: 800

6 najlepszych książek kwietnia 2026, które warto dodać do swojej listy [ELLE Book Club]
type: item
date: 2026-04-03T10:55:18.000Z
creator: Maja Chitro
subject: Kultura
subject: książki
description: Książki miesiąca poleca Maja Chitro, szefowa działu kultura ELLE Polska.
encoded: Od literatury pięknej i biografii po reportaż, romans i błyskotliwy przewodnik po muzyce – ten wybór książek na kwiecień 2026 łączy różne gatunki, ale wspólny jest tu jeden mianownik: każda z tych historii uruchamia emocje i potrzebę, by spojrzeć na świat trochę inaczej. Książka miesiąca: „Grenlandia. Ulotny duch Północy” Paulina Tondos, Bezdroża Przyszło nam żyć w czasach niespokojnych, gdy wzmożone zainteresowanie mocarstw, szczególnie przywódców, autonomicznymi krajami może skończyć się kolejnym globalnym konfliktem. Jednym z punktów zapalnych stała się Grenlandia, wyspa o bogatej inuickiej kulturze, strategicznym położeniu, do tego pełna – co najbardziej wabiące dla obcych polityków – rzadkich złóż naturalnych. O wadze tej ziemi pisze Paulina Tondos, przypominając, że pierwsze pomysły Amerykanów, by kupić Grenlandię, sięgają już XIX wieku, choć wtedy jeszcze Kongres uznawał je za niedorzeczne... To krótka, bo niespełna 200-stronicowa przeprawa przez historię wyspy, jej makabryczne legendy, dziedzictwo Inuitów, nastawienie wobec Duńczyków, sytuację młodych i praktyczne informacje, jak te, że imigranci stanowią 4,3 proc. ludności i najwięcej znajdziemy tu przybyszów z Filipin, Tajlandii i... Polski. Zakończenie jest otwarte, bo przecież historia wyspy może się zmienić w mgnieniu oka. Warto wiedzieć dlaczego. „Opowieść o starym dziecku” Jenny Erpenbeck, Znak Literanova Niewydany dotąd w Polsce debiut Erpenbeck czyta się dziś jak zapowiedź całej jej twórczości: chłodna opowieść o mówiącej niewiele dziewczynie bez przeszłości. Dostajemy studium przetrwania, milczenia, podporządkowania i pragnienia zniknięcia z pola widzenia. Powojenna rzeczywistość tylko wzmacnia pytanie o tożsamość, której bohaterka nie chce odnaleźć, a którą inni próbują jej narzucić, co zresztą przeżyła realna postać, francuska filozofka Sarah Kofman. Niepokojąca proza o pamięci i o tym, jak wiele człowiek potrafi unieść. „Bracia Grimm. Biografia” Ann Schmiesing, Wydawnictwo Poznańskie „Jaś i Małg…

elle-book-club-kwiecien-20261-18cd9b6.jpg
width: 3264
height: 1616

Moja Łemkowyna. Michał Szymko o wystawie „Formy obecności” [WYWIAD]
type: item
date: 2026-01-17T10:04:37.000Z
creator: Maja Chitro
subject: Kultura
subject: andy warhol
subject: sztuka
subject: wywiady
description: Zwielokrotnienia na obrazach Warhola to wpływ jego głęboko religijnej matki i rozdawanych przez nią świętych obrazków. Kilka z prac mistrza obok ikon Nowosielskiego czy sztuki Fedaka zawiśnie na fascynującej wystawie poświęconej Łemkom/Rusinom Karpackim, którym kurator Michał Szymko przywraca pamięć.
encoded: MAJA CHITRO: Skąd jesteś? Warhol w swojej słynnej wypowiedzi twierdził, że pochodzi znikąd. MICHAŁ SZYMKO: Ja też jestem z tego „nikąd”. Określam tak wioskę na pograniczu polsko-łemkowsko-słowackim. Dla ciebie to Łemkowszczyzna, region w Polsce. Dla mnie Lemkowyna – moja ojczyzna. Stąd pomysł na wystawę „Formy obecności. Sztuka Łemków/Rusinów Karpackich”. A zaczęło się od form milczenia. Szymborska pisała: „Ktoś tutaj był i był, i nagle zniknął i uporczywie go nie ma”. Jako badacz, wykładowca akademicki nie mogę się na to godzić. Więc ekspozycja staje się manifestem przywracania Łemkom głosu. Jako Łemkowie, Rusini Karpaccy, mieszkamy w obrębie terytorium Polski, Słowacji, Serbii, Chorwacji, Rumunii, Czech, Ukrainy, USA, Kanady, Argentyny, Węgier. Nasza sztuka jest więc częścią dziedzictwa tych państw, lecz w muzeach nie widuję kontekstu łemkowskiego. Oto forma milczenia. Wykluczenie kultury łemkowskiej w polskiej świadomości jest znaczące. Wciąż za mało mówi się o akcji Wisła, do której doszło w 1947 roku, choć to jedna z najczarniejszych kart w naszej historii. Siłą na ziemie zachodnie i północne przesiedlono 140 tysięcy Łemków. Zdaję sobie sprawę z kontrowersyjności tego stwierdzenia, ale uważam, że była to czystka etniczna. Przerwano transmisję naszej bytności i tożsamości. Oderwano nas od naszej ojczyzny. W języku łemkowskim istnieje pojęcie „na czużyni” – na obczyźnie, jak nazywa się te ziemie. Początkowo władza zachęcała Łemków do wyjazdu do ZSRR. Ci, którzy pozostali, dostali symboliczną godzinę, by spakować cały dobytek i przygotować się na wygnanie. Myślę tu szczególnie o moich pradziadkach, których deportowano, oraz o cioci Kapłończykowej, doskonale pamiętającej tamte czasy. Opowiadała mi wielokrotnie, że na wygnaniu jej matkę napadli Polacy – pobili ją i próbowali wyrwać język tylko dlatego, że mówiła do córki po łemkowsku. Finalnie udało jej się wrócić do Zyndranowej, lecz dom musiała odkupić od pani Bolkowej, która go sobie przywłaszczyła. Wielu Łemków …

Michal-Szymko-wywiad-ELLE-1f3cf43.jpg
width: 1400
height: 900

Tomasz Włosok: „Niby prosto jest się dziś komunikować, ale to nieprawda, bo przestaliśmy się zastanawiać nad tym, co mówimy, i tylko wypluwamy z siebie słowa” [WYWIAD]
type: item
date: 2026-01-11T13:42:19.000Z
creator: Maja Chitro
subject: Kultura
subject: aktorzy
subject: wywiady
description: Tomek Włosok przyznaje, że bliżej mu do marzyciela niż realisty. To dobrze, w dzisiejszym świecie potrzebujemy więcej takich twórców. W kontekście jego najnowszej roli w filmie „Dziki” rozmawiamy o tym, że w ciszy słychać więcej.
encoded: Tomasz Włosok - rocznik ’90. Jeden z najbardziej cenionych aktorów młodego pokolenia. Absolwent krakowskiej PWST. Zdobywca prestiżowej Nagrody im. Zbyszka Cybulskiego. Podczas FPFF w Gdyni otrzymał Kryształową Gwiazdę ELLE za rolę Jerzego Kuleja w filmie „Kulej”. 1 stycznia do kin wszedł film „Dziki” w reż. Macieja Kawulskiego, w którym wciela się w pierwszoplanową rolę tajemniczego wojownika. Jesteś typem milczącym? TOMEK WŁOSOK: Różnie. Kiedy najczęściej? W życiu. Praca daje mi przestrzeń, by się wyżyć, być przez chwilę ekstrawertykiem. Ale na co dzień to raczej jestem cichy. Niespecjalnie lubię gadać. A o czym lubisz? Lubię zgłębiać to, co moralne. Zagadnienia dotyczące powstania planety, galaktyki, astronomii, a także astrologii… Oprócz tego lubię sobie pogadać o tym, co nas w życiu wkurza, więc po ludzku. O grach komputerowych – o tym mógłbym mówić godzinami. I o filmach, choć przez to, że jestem częścią środowiska, z którego pochodzą też moi znajomi, staramy się gadać o tym jak najmniej. No tak, to przecież Wasza praca. Dlatego dziś o filmach rozmawiam mniej niż kiedyś. Dużo ich oglądasz? Wolałbym więcej. Oglądam za to sporo seriali, a to z prostej przyczyny – wieczorem, po całym dniu, jesteśmy już zmęczeni, dłuższa forma filmowa może w takim momencie przerazić. Co ostatnio oglądałeś? Najbardziej poruszyło mnie japońskie anime, choć nie jestem największym fanem gatunku. Przeglądaliśmy z Malwiną (Buss, partnerką Tomka – przyp. red.) Netfliksa i trafiliśmy na serial „Demon Slayer”. Słyszałem, że to popularna seria, nic dziwnego – znalazłem tam sporo prawd życiowych, o człowieku, naszych demonach i walce z nimi. To ciekawe, biorąc pod uwagę japońską kulturę umiaru – w tych filmach Japończycy mają szansę się wyżyć. Ciszę mają w życiu na co dzień, więc wyrzut zwierzęcej energii pojawia się w anime. Podobno warto też obejrzeć „Atak tytanów”, w którym główny wątek rozgrywa się na drugim lub trzecim planie. Klucza do historii szukamy w tle. Myślałam, że wymienisz „Nie…

AD6A1335-b8ddaf2.jpg
width: 1200
height: 1800

Magdalena Boczarska: „Przez lata myślałam, że taka po prostu jestem. Diagnoza przyniosła spokój” [WYWIAD]
type: item
date: 2025-12-24T11:00:49.000Z
creator: Maja Chitro
subject: Kultura
subject: magdalena boczarska
subject: wywiady
description: W 2026 roku na ekrany kin trafią dwa filmy z jej udziałem. Oba balansują na granicy tego, co realne, i tego, co nie z tego świata. Oba ocierają się o zdarzenia nie z tego świata. A na jaki świat czeka Magdalena Boczarska? O tym jest ta rozmowa.
encoded: Magdalena Boczarska: Zdiagnozowano u mnie w tym roku ADHD. Zaczęłam psychoedukację. To ważny moment, ale nie traktuję go jak manifestu – raczej coś, co przyszło naturalnie, w odpowiednim czasie. Długo czułam, że jest we mnie jakiś rodzaj wewnętrznego napięcia, którego nie potrafiłam nazwać. Zawsze byłam wrażliwa, czasem chaotyczna. Sądziłam, że taka po prostu jestem. Diagnoza okazała się raczej spokojnym uporządkowaniem tych elementów, a psychoedukacja dała mi narzędzia, które pomagają funkcjonować i być łagodniejszą wobec siebie. To nie tak, że nagle wszystko się zmienia, po prostu zaczynasz patrzeć na siebie z większym zrozumieniem. Maja Chitro: O ADHD u dorosłych mówi się w zasadzie od niedawna… I dlatego wiele osób nadal nie kojarzy go z dorosłością. Sama byłam zdziwiona, jak mało kobiet jest diagnozowanych. Często słyszy się też, że to modny temat, ale z mojego doświadczenia wynika coś zupełnie innego. Diagnoza pozwala nazwać to, co dotąd było mglistym przeczuciem, i przynosi to ulgę. Czujesz, że możesz wreszcie poskładać siebie z czułością, zamiast surowo oceniać. Otworzyło to w mojej głowie przestrzeń pozwalającą zajrzeć do swojego wnętrza z ciekawością, a nie z niepokojem. Byłaś, jak to się ładnie określa, żywym dzieckiem? Tak, byłam energiczna. Ale dopiero teraz rozumiem, że ADHD nie musi wyglądać jak obrazek z podręcznika. To nie tylko nadaktywność czy trudność w skupieniu. To też emocjonalność, rozpędzone myśli, skakanie między tematami, czasem trudność w domknięciu drobnych spraw. Najbardziej uderzyło mnie to, że można mieć ADHD, będąc jednocześnie osobą spokojną na zewnątrz. I dopiero z perspektywy dorosłej kobiety widzę, jak te puzzle układały się przez lata. Jak? Choćby prokrastynacja, która potrafi sparaliżować. Albo nadmiar emocji długo niemających ujścia. Wiele osób twórczych funkcjonuje podobnie – presja bodźców, bogaty świat wewnętrzny, intensywność przeżyć. Część z tych emocji znajduje spust w sztuce, ale część zostaje w środku i potrafi przytło…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/64/2025/12/KOR-20251017BORYSELLEBOCZARSKA0648-2-99f3818.jpg
width: 1440
height: 1800

„Ludzie tęsknią za bliskością, więc wynajmuje się dotyk, rozmowę, obecność”. Brendan Fraser o swojej najbardziej poruszającej roli
type: item
date: 2025-12-24T10:32:57.000Z
creator: Maja Chitro
subject: Kultura
subject: premiery filmowe
subject: wywiady
description: W szczycie kariery uciekł od Hollywood, utonął w mroku, a gdy niewielu dawało mu szansę, wrócił w wielkim stylu i zdobył Oscara. Dziś Brendan Fraser raczy nas jedną z najbardziej poruszających ze swoich ról – człowieka, który za odpowiednią opłatą towarzyszy obcym i samotnym w najważniejszych chwilach ich życia.
encoded: W 2021 roku w Japonii powołano ministra do spraw samotności i izolacji, jednocześnie uruchamiając biuro przeciwdziałania tej jednej z najdotkliwszych bolączek dzisiejszego świata. 40 proc. Japończyków przyznaje, że odczuwa samotność w codziennym życiu. Ale to trend globalny, dotyczący mieszkańców Wschodu i Zachodu. Według najnowszych danych WHO jedna na sześć osób na świecie czuje się samotna. A w Polsce? Wyniki badań naukowców z Uniwersytetu Medycznego we Wrocławiu są wyjątkowo niepokojące – wskazują, że z powodu samotności cierpi ponad 60 proc. obywateli. Komediodramat „Rodzina do wynajęcia” o „rozwiązaniu” przeciw samotności Jak radzić sobie z tą narastającą epidemią? Wspomniani już Japończycy stosują m.in. usługę osób do wynajęcia. Taka uprzejmość jest dość kosztowna, ale nie na tyle, by nie można było sobie na nią pozwolić. Tym samym można wynająć chłopaka lub dziewczynę, żałobnika, dalekiego członka rodziny, kogoś, kto wysłucha albo przytuli… Właśnie o tym obcym dla zachodniej kultury fenomenie opowiada w swoim najnowszym filmie, komediodramacie „Rodzina do wynajęcia”, Hikari. Urodzona w Osace reżyserka, która dotąd pracowała m.in. przy takich produkcjach jak „Tokyo Vice”, „Awantura” czy „37 sekund”, przeniosła się do Stanów Zjednoczonych jako 17-latka. Tam studiowała teatr i taniec na Uniwersytecie w Utah, a potem ukończyła wydział filmowy Uniwersytetu Południowej Kalifornii. Ma więc doświadczenie przenikania się kultur, co pozwoliło jej stworzyć uniwersalną opowieść o samotności. Phillip – w tej poruszającej roli Brendan Fraser – to amerykański, dojrzały już aktor mieszkający w Tokio, któremu się nie wiedzie. Ostatnim poważniejszym zleceniem była reklama pasty do zębów, w której wystąpił jako człowiek-tubka. W Japonii jest sam. Walczy z demonami. I zdaje się, że początkowo przegrywa. Ale pewnego dnia dostaje propozycję wcielenia się w żałobnika podczas lokalnej, tradycyjnej ceremonii pochówku. Robi to, po czym chce go zatrudnić Shinji Tada (grany przez Takeh…

Kadr-z-filmu-Rodzina-do-wynajecia-1-8323f47.jpg
width: 1400
height: 900

Władza, kobiety i prawda. Jennifer Aniston i Reese Witherspoon o najbardziej aktualnym serialu naszych czasów
type: item
date: 2025-11-13T17:58:57.000Z
creator: Maja Chitro
subject: Kultura
subject: jennifer aniston
subject: reese witherspoon
description: Pierwsze trzy sezony serialu „The Morning Show” koncentrowały się na ruchu #MeToo, mediach w czasie pandemii, ataku na Kapitol i zakulisowych rozgrywkach w świecie telewizji. Czwarty sezon przenosi widzów w jeszcze bardziej niepokojący obszar – świat cyfrowej propagandy, sztucznej inteligencji i manipulacji informacją. Czego jeszcze możemy się spodziewać? O tym opowiadają aktorki i producentki serii – Reese Witherspoon i Jennifer Aniston.
encoded: Był 2019 rok. Mijały właśnie dwa lata od trzęsienia ziemi wywołanego przez #metoo, które przeszło przez amerykańskie i światowe media. Przełomowe okazało się śledztwo dziennikarek „The New York Times”, Jodi Kantor i Megan Twohey, a potem tweet aktywistki i aktorki Alyssy Milano: „Jeśli doświadczyłaś molestowania lub napaści seksualnej, napisz »me too«”. W ciągu 24 godzin na Twitterze pojawiło się ponad 500 tysięcy postów z hashtagiem #metoo. Tak istotnego kobiecego powstania nie było od akcji drugiej fali feminizmu w latach 60. i 70. XX wieku. Wyłącznie kwestią czasu był popkulturowy komentarz do sprawy. W grudniu 2019 na ekrany kin wszedł oparty na faktach film „Gorący temat”. Tematem stały się skandal molestowania w Fox News, kultura tuszowania nadużyć, strach i mechanizmy uciszania. W rolach głównych: Nicole Kidman, Charlize Theron i Margot Robbie. A już w październiku na platformie Apple TV+ premierę miał jeden z najważniejszych seriali ostatnich lat „The Morning Show” – szokujący obraz współczesnych mediów, w których prawda jest wyłącznie produktem. A jeśli się nie opłaca? Z łatwością się ją nagina. Bo informacja jest bronią i walutą zarazem. Pierwszy sezon zaczął się od kryzysu. Mitch Kessler (Steve Carell), wieloletni współprowadzący porannego programu cieszący się sympatią widzów współprowadzący razem z Alex Levy (Jennifer Aniston) poranny program śniadaniowy, zostaje zwolniony w wyniku oskarżenia o molestowanie, a stacja zaczyna borykać się z kryzysem wizerunkowym. Jednocześnie rozpoczyna się walka o władzę. Sytuacja nabiera tempa, gdy w stacji pojawia się impulsywna reporterka Bradley (Reese Witherspoon). Aniston i Witherspoon są jednocześnie współproducentkami „The Morning Show”. – Wszystko zaczęło się od tego, że chwyciłam za telefon i zadzwoniłam do Jennifer: „Hej, mam świetną książkę, zrobimy razem serial?” – uśmiecha się Witherspoon. Mowa o publikacji Briana Steltera „Top of the Morning”, w której reporter opisuje bezwzględny świat telewizji śniadanio…

2025-11-15-001645-The-Morning-Show-2019-Zdjecia-Galeria--Filmweb-ef8e2e4.png
width: 1238
height: 700

Pia Skrzyszowska: „Wciąż zaburzony jest obraz kobiet w lekkoatletyce, bo jesteśmy umięśnione” [WYWIAD]
type: item
date: 2025-11-10T10:12:09.000Z
creator: Maja Chitro
subject: Lifestyle
subject: sport
subject: wywiady
description: Pia Skrzyszowska jest jedną z najbardziej utalentowanych i utytułowanych europejskich sprinterek. Olimpijka z Tokio i Paryża, mistrzyni Europy w biegu na 100 metrów przez płotki, mimo 24 lat, stała się już idolką tłumów. Introwertyczka, zmieniająca nieśmiałość w siłę na linii startu, mówi o relacji z ciałem, modą i… książkami.
encoded: Maja Chitro: Strój to kod społeczny, wskazujący na umiejscowienie człowieka w strukturze społecznej, jak mawia Kinga Dunin. Czym jest dla Ciebie? Pia Skrzyszowska: Na co dzień jestem kojarzona ze strojem sportowym. Moim wyróżnikiem jest dres lub kostium treningowy. Zaczynam jednak zaprzyjaźniać się z modą. Gdy wychodzę poza stadion czy halę, wkładam casualowe spodnie, bawię się kolorami i formami T-shirtów. Coraz bardziej zwracam uwagę na to, co włożyć na ważne wydarzenie, lubię się wystroić. Własny styl pozwala wyrazić siebie, czasem odzwierciedla emocje, a czasem potrafi napędzić do działania. Jako mała dziewczynka byłaś chłopczycą czy strojnisią? To był miks wszystkiego. Lubiłam sukienki i spódnice, ale łatwo się też brudziłam, więc mama nie pozwalała mi kombinować z jasnymi kolorami. Niedawno media obiegł fragment konferencji prasowej po jednym z meczów Igi Świątek, podczas której dziennikarz zamiast o mecz zapytał o to, czy tenisistka nie myślała o zapleceniu warkoczyków. Często zdarzają się takie pytania? W moim przypadku na szczęście nie. Uważam jednak, że podczas konferencji sportowych są nie na miejscu. Powinniśmy się skupiać na clue startu, finalnym efekcie zawodów. A nie na tematach totalnie niezwiązanych z naszym zawodem. Nie dziwiła mnie reakcja Igi, ponieważ każda sportsmenka powinna wyrażać siebie na swój sposób, przede wszystkim sportowy, niekoniecznie spełniać oczekiwania innych – dziennikarzy, kibiców, widzów... To oznacza, że sport ma męską twarz? W pewnych dyscyplinach jeszcze tak. Wciąż jest zaburzony obraz kobiet, przynajmniej w lekkoatletyce, bo jesteśmy trochę bardziej umięśnione. Niektórym wydaje się to zbyt męskie. Ja uważam, że to pokazuje kobiecą siłę, że jesteśmy zdolne do przekroczenia własnych granic, do bycia najlepszymi na świecie. Ja jestem sprinterką, szybszą od wszystkich chłopaków niebędących profesjonalnymi sportowcami. Czujesz, że musisz to wciąż udowadniać? Nie. Czuję, że wzbudzam swoją pracą szacunek. Osoby, którymi się otacz…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/64/2025/11/20251008BORYSELLESKRZYSZOWSKA2787M-dffe956.jpg
width: 1341
height: 1800

Osaka, Kioto i Wystawa Światowa Expo: Przewodnik szefowej działu kultury Elle po Japonii pełnej kontrastów
type: item
date: 2025-10-17T18:11:07.000Z
creator: Maja Chitro
subject: Lifestyle
subject: japonia
subject: podróże
description: Ohayo¯, czyli dzień dobry. Prosto z Japonii. Osaka i Kioto to zupełnie różne doświadczenia, bo i inna historia. Pierwsze miasto wciąga zabawą i nowoczesnością. To tu w tym roku odbywa się światowa wystawa Expo. Drugie? Uspokaja tradycją i zachwycającymi chramami.
encoded: KONIEC CZERWCA. Choć nie jest to czas, gdy sakura zwiastuje nadejście wiosny albo jesienne liście stapiają się czerwienią z bramami torii oddzielającymi profanum od sacrum w sanktuariach japońskiej religii shintō, to lato w Japonii ma wiele plusów. Mimo temperatury powietrza dochodzącej do 39 st. C przy wilgotności przekraczającej 90 proc. Japończycy chronią się pod parasolami (co warto naśladować), dostępnymi w każdej drogerii. Te na ulicach Osaki atakują przechodniów kolorami i gadżetami niczym wesołe miasteczka. Działa. Jeszcze więcej niż drogerii jest tu automatów. Mówi się nawet o 5,5 miliona maszyn, a więc jednej na 23 obywateli. Sprzedaje się w nich wszystko – od gorących i zimnych napojów, przez ciepły ramen i udon, po frytki, figurki, znaczki, maseczki, owoce morza i alkohol. Wystawa Światowa Expo, muzyka i innowacje w Pawilonie Polski Moja letnia podróż do Osaki jest związana z wizytą w Pawilonie Polski na Wystawie Światowej Expo. Mieszkam nieopodal rozrywkowej dzielnicy Namba, skąd na tereny wystawowe prowadzi prosta linia metra. Przejazd zajmuje pół godziny. Na peronach porządek, pracownicy stacji pilnują, by iść prawą lub lewą stroną korytarza w zależności od tego, dokąd zmierzasz. Wchodzący do pociągu ustawiają się w rzędach, by wypuścić tych, którzy go opuszczają. Jest też wagon dla kobiet. W silnie patriarchalnym japońskim społeczeństwie często wobec nich dochodzi do nadużyć. Z tego powodu aparaty fotograficzne w telefonach są zaopatrzone w głośne migawki, by nie można było robić zdjęć po kryjomu. Na terenach Expo Pawilon Polski, zaprojektowany przez Alicję Kubicką i Borję Martineza Gomeza, wyróżnia się na tle innych budowli. Wewnątrz pokaz rodzimych innowacji, a także ciekawa ekspozycja „Aura” autorstwa kompozytora Jerzego Rogiewicza. Łączy ona tradycyjne rzemiosło i naturalne materiały z techniką cyfrową. To ponad 100 miotełek, których włosie składa się z gałązek wierzb zebranych w okolicach Żelazowej Woli. Ta „orkiestra” dzięki AI jest czuła na ru…

GettyImages-2173516016-ebf70ce.jpg
width: 2121
height: 1414

Aleksander Laskowski: „Muzyka Chopina to całe uniwersum, pełna paleta przeżyć” [WYWIAD]
type: item
date: 2025-10-04T06:54:27.000Z
creator: Maja Chitro
subject: Kultura
subject: fryderyk chopin
subject: styl klasyczny
description: Na początku miał promować dziedzictwo kompozytora. Potem stał się fenomenem popkulturowym. Dziś Konkurs Chopinowski wchodzi do świata cyfrowego, m.in. transmisjami koncertowymi na TikToku . – Bo muzyka Chopina to całe uniwersum, pełna paleta przeżyć – mówi Aleksander Laskowski, rzecznik Narodowego Instytutu Fryderyka Chopina.
encoded: Masz swoje pierwsze wspomnienie związane z Konkursem Chopinowskim? ALEKSANDER LASKOWSKI: Kaseta Bunina (Stanisława Bunina, rosyjskiego pianista – przyp. red.) od babci. Chodziła na konkurs w 1985 roku. Głęboka komuna, pudełko z plastiku z dość nieładną okładką i kaseta, której słuchałem z nie najlepszego magnetofonu marki Grundig. To było wielkie przeżycie. Wystarczyło, by zakochać się w Chopinie? Nie. W dzieciństwie buntowałem się i poza muzyką, którą lubili moi rodzice, a więc Bachem, Beethovenem i w ogóle filharmonią, słuchałem też jazzu. Moja droga do Chopina była długa – jestem saksofonistą, nie grałem jego utworów. Ale takie wolne dochodzenie do naszego największego twórcy moim zdaniem nie jest nietypowe. Z jednej strony Chopin porywa w pierwszej chwili, z drugiej – to złożona muzyka. Wydaje mi się, że jako chłopak nie byłem emocjonalnie na nią gotowy. Musiałem wiele przeżyć, żeby zacząć nią oddychać. A co się wtedy czuje, gdy zaczyna się Chopinem oddychać, rozumieć go? Nie zaryzykowałbym stwierdzenia, że rozumiem Chopina, na pewno silnie odczuwam jego muzykę. Trudno ująć to syntetycznie, dlatego że muzyka Chopina to całe uniwersum, pełna paleta znaczeń, emocji, przeżyć. Głęboko zapadł mi w pamięć recital Jewgienija Kisina. Grał sonatę b-moll (czteroczęściowy utwór, którego trzecią część stanowi słynny marsz żałobny – przyp. red.). Obok mnie w filharmonii siedziała starsza pani w czarnej, koronkowej sukience jak sprzed wojny i kapeluszu z woalką. Gdy Kisin zaczął grać marsz, jej twarz stężała. Trzymała się do połowy, po czym po policzkach zaczęły jej płynąć łzy, równie piękne jak perły, które miała na szyi. Po koncercie, opuszczając salę, oparła się o moje ramię i nie wróciła już na drugą część. Scena jak z filmu, dlatego że pani wychodziła poza ramy konwencji – i strojem, i sposobem zachowania. Mogę wyobrazić sobie mnóstwo powodów, dla których płakała. Minęło od tego czasu 15 lat, a ja nadal mam ciarki. Naprawdę po tylu latach pracy z Chopinem twierdzisz, że …

BruceLiudruk-7d2f58d.jpg
width: 5669
height: 3739