Elle.pl
type: channel
link: https://www.elle.pl
date: 2025-11-14T23:17:48.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Władza, kobiety i prawda. Jennifer Aniston i Reese Witherspoon o najbardziej aktualnym serialu naszych czasów
items: Pia Skrzyszowska: „Wciąż zaburzony jest obraz kobiet w lekkoatletyce, bo jesteśmy umięśnione” [WYWIAD]
items: Osaka, Kioto i Wystawa Światowa Expo: Przewodnik szefowej działu kultury Elle po Japonii pełnej kontrastów
items: Aleksander Laskowski: „Muzyka Chopina to całe uniwersum, pełna paleta przeżyć” [WYWIAD]
items: Eryk Kulm: „Jestem świadomy tego, że nigdy w życiu nie zbuduję zdrowej, wartościowej relacji, jeśli nie ukocham swojej samotności.” [WYWIAD]
items: Małgorzata Kożuchowska: „W tym zawodzie często wychodzi się z założenia, że albo robisz sztukę, albo dbasz o to, jak wyglądasz – a to już celebryctwo” [WYWIAD]
items: „Dom dobry”, w którym nikt nie powinien zamieszkać. Recenzja filmu Wojciecha Smarzowskiego w ramach 50. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych
items: „LARP. Miłość, trolle i inne questy”, czyli jazda bez trzymanki, która może się nie kończyć [RECENZJA]
items: „Trzymać się nadziei warto, by w strugach wciąż padającego deszczu nie utonąć”. Recenzja filmu „Brat” w ramach 50. FPFF
items: Chopin. Chopin! Cały pachnie fiołkami. Recenzja filmu w ramach 50. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych

Władza, kobiety i prawda. Jennifer Aniston i Reese Witherspoon o najbardziej aktualnym serialu naszych czasów
type: item
date: 2025-11-13T17:58:57.000Z
creator: Maja Chitro
subject: Kultura
subject: jennifer aniston
subject: reese witherspoon
description: Pierwsze trzy sezony serialu „The Morning Show” koncentrowały się na ruchu #MeToo, mediach w czasie pandemii, ataku na Kapitol i zakulisowych rozgrywkach w świecie telewizji. Czwarty sezon przenosi widzów w jeszcze bardziej niepokojący obszar – świat cyfrowej propagandy, sztucznej inteligencji i manipulacji informacją. Czego jeszcze możemy się spodziewać? O tym opowiadają aktorki i producentki serii – Reese Witherspoon i Jennifer Aniston.
encoded: Był 2019 rok. Mijały właśnie dwa lata od trzęsienia ziemi wywołanego przez #metoo, które przeszło przez amerykańskie i światowe media. Przełomowe okazało się śledztwo dziennikarek „The New York Times”, Jodi Kantor i Megan Twohey, a potem tweet aktywistki i aktorki Alyssy Milano: „Jeśli doświadczyłaś molestowania lub napaści seksualnej, napisz »me too«”. W ciągu 24 godzin na Twitterze pojawiło się ponad 500 tysięcy postów z hashtagiem #metoo. Tak istotnego kobiecego powstania nie było od akcji drugiej fali feminizmu w latach 60. i 70. XX wieku. Wyłącznie kwestią czasu był popkulturowy komentarz do sprawy. W grudniu 2019 na ekrany kin wszedł oparty na faktach film „Gorący temat”. Tematem stały się skandal molestowania w Fox News, kultura tuszowania nadużyć, strach i mechanizmy uciszania. W rolach głównych: Nicole Kidman, Charlize Theron i Margot Robbie. A już w październiku na platformie Apple TV+ premierę miał jeden z najważniejszych seriali ostatnich lat „The Morning Show” – szokujący obraz współczesnych mediów, w których prawda jest wyłącznie produktem. A jeśli się nie opłaca? Z łatwością się ją nagina. Bo informacja jest bronią i walutą zarazem. Pierwszy sezon zaczął się od kryzysu. Mitch Kessler (Steve Carell), wieloletni współprowadzący porannego programu cieszący się sympatią widzów współprowadzący razem z Alex Levy (Jennifer Aniston) poranny program śniadaniowy, zostaje zwolniony w wyniku oskarżenia o molestowanie, a stacja zaczyna borykać się z kryzysem wizerunkowym. Jednocześnie rozpoczyna się walka o władzę. Sytuacja nabiera tempa, gdy w stacji pojawia się impulsywna reporterka Bradley (Reese Witherspoon). Aniston i Witherspoon są jednocześnie współproducentkami „The Morning Show”. – Wszystko zaczęło się od tego, że chwyciłam za telefon i zadzwoniłam do Jennifer: „Hej, mam świetną książkę, zrobimy razem serial?” – uśmiecha się Witherspoon. Mowa o publikacji Briana Steltera „Top of the Morning”, w której reporter opisuje bezwzględny świat telewizji śniadanio…

2025-11-15-001645-The-Morning-Show-2019-Zdjecia-Galeria--Filmweb-ef8e2e4.png
width: 1238
height: 700

Pia Skrzyszowska: „Wciąż zaburzony jest obraz kobiet w lekkoatletyce, bo jesteśmy umięśnione” [WYWIAD]
type: item
date: 2025-11-10T10:12:09.000Z
creator: Maja Chitro
subject: Lifestyle
subject: sport
subject: wywiady
description: Pia Skrzyszowska jest jedną z najbardziej utalentowanych i utytułowanych europejskich sprinterek. Olimpijka z Tokio i Paryża, mistrzyni Europy w biegu na 100 metrów przez płotki, mimo 24 lat, stała się już idolką tłumów. Introwertyczka, zmieniająca nieśmiałość w siłę na linii startu, mówi o relacji z ciałem, modą i… książkami.
encoded: Maja Chitro: Strój to kod społeczny, wskazujący na umiejscowienie człowieka w strukturze społecznej, jak mawia Kinga Dunin. Czym jest dla Ciebie? Pia Skrzyszowska: Na co dzień jestem kojarzona ze strojem sportowym. Moim wyróżnikiem jest dres lub kostium treningowy. Zaczynam jednak zaprzyjaźniać się z modą. Gdy wychodzę poza stadion czy halę, wkładam casualowe spodnie, bawię się kolorami i formami T-shirtów. Coraz bardziej zwracam uwagę na to, co włożyć na ważne wydarzenie, lubię się wystroić. Własny styl pozwala wyrazić siebie, czasem odzwierciedla emocje, a czasem potrafi napędzić do działania. Jako mała dziewczynka byłaś chłopczycą czy strojnisią? To był miks wszystkiego. Lubiłam sukienki i spódnice, ale łatwo się też brudziłam, więc mama nie pozwalała mi kombinować z jasnymi kolorami. Niedawno media obiegł fragment konferencji prasowej po jednym z meczów Igi Świątek, podczas której dziennikarz zamiast o mecz zapytał o to, czy tenisistka nie myślała o zapleceniu warkoczyków. Często zdarzają się takie pytania? W moim przypadku na szczęście nie. Uważam jednak, że podczas konferencji sportowych są nie na miejscu. Powinniśmy się skupiać na clue startu, finalnym efekcie zawodów. A nie na tematach totalnie niezwiązanych z naszym zawodem. Nie dziwiła mnie reakcja Igi, ponieważ każda sportsmenka powinna wyrażać siebie na swój sposób, przede wszystkim sportowy, niekoniecznie spełniać oczekiwania innych – dziennikarzy, kibiców, widzów... To oznacza, że sport ma męską twarz? W pewnych dyscyplinach jeszcze tak. Wciąż jest zaburzony obraz kobiet, przynajmniej w lekkoatletyce, bo jesteśmy trochę bardziej umięśnione. Niektórym wydaje się to zbyt męskie. Ja uważam, że to pokazuje kobiecą siłę, że jesteśmy zdolne do przekroczenia własnych granic, do bycia najlepszymi na świecie. Ja jestem sprinterką, szybszą od wszystkich chłopaków niebędących profesjonalnymi sportowcami. Czujesz, że musisz to wciąż udowadniać? Nie. Czuję, że wzbudzam swoją pracą szacunek. Osoby, którymi się otacz…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/64/2025/11/20251008BORYSELLESKRZYSZOWSKA2787M-dffe956.jpg
width: 1341
height: 1800

Osaka, Kioto i Wystawa Światowa Expo: Przewodnik szefowej działu kultury Elle po Japonii pełnej kontrastów
type: item
date: 2025-10-17T18:11:07.000Z
creator: Maja Chitro
subject: Lifestyle
subject: japonia
subject: podróże
description: Ohayo¯, czyli dzień dobry. Prosto z Japonii. Osaka i Kioto to zupełnie różne doświadczenia, bo i inna historia. Pierwsze miasto wciąga zabawą i nowoczesnością. To tu w tym roku odbywa się światowa wystawa Expo. Drugie? Uspokaja tradycją i zachwycającymi chramami.
encoded: KONIEC CZERWCA. Choć nie jest to czas, gdy sakura zwiastuje nadejście wiosny albo jesienne liście stapiają się czerwienią z bramami torii oddzielającymi profanum od sacrum w sanktuariach japońskiej religii shintō, to lato w Japonii ma wiele plusów. Mimo temperatury powietrza dochodzącej do 39 st. C przy wilgotności przekraczającej 90 proc. Japończycy chronią się pod parasolami (co warto naśladować), dostępnymi w każdej drogerii. Te na ulicach Osaki atakują przechodniów kolorami i gadżetami niczym wesołe miasteczka. Działa. Jeszcze więcej niż drogerii jest tu automatów. Mówi się nawet o 5,5 miliona maszyn, a więc jednej na 23 obywateli. Sprzedaje się w nich wszystko – od gorących i zimnych napojów, przez ciepły ramen i udon, po frytki, figurki, znaczki, maseczki, owoce morza i alkohol. Wystawa Światowa Expo, muzyka i innowacje w Pawilonie Polski Moja letnia podróż do Osaki jest związana z wizytą w Pawilonie Polski na Wystawie Światowej Expo. Mieszkam nieopodal rozrywkowej dzielnicy Namba, skąd na tereny wystawowe prowadzi prosta linia metra. Przejazd zajmuje pół godziny. Na peronach porządek, pracownicy stacji pilnują, by iść prawą lub lewą stroną korytarza w zależności od tego, dokąd zmierzasz. Wchodzący do pociągu ustawiają się w rzędach, by wypuścić tych, którzy go opuszczają. Jest też wagon dla kobiet. W silnie patriarchalnym japońskim społeczeństwie często wobec nich dochodzi do nadużyć. Z tego powodu aparaty fotograficzne w telefonach są zaopatrzone w głośne migawki, by nie można było robić zdjęć po kryjomu. Na terenach Expo Pawilon Polski, zaprojektowany przez Alicję Kubicką i Borję Martineza Gomeza, wyróżnia się na tle innych budowli. Wewnątrz pokaz rodzimych innowacji, a także ciekawa ekspozycja „Aura” autorstwa kompozytora Jerzego Rogiewicza. Łączy ona tradycyjne rzemiosło i naturalne materiały z techniką cyfrową. To ponad 100 miotełek, których włosie składa się z gałązek wierzb zebranych w okolicach Żelazowej Woli. Ta „orkiestra” dzięki AI jest czuła na ru…

GettyImages-2173516016-ebf70ce.jpg
width: 2121
height: 1414

Aleksander Laskowski: „Muzyka Chopina to całe uniwersum, pełna paleta przeżyć” [WYWIAD]
type: item
date: 2025-10-04T06:54:27.000Z
creator: Maja Chitro
subject: Kultura
subject: fryderyk chopin
subject: styl klasyczny
description: Na początku miał promować dziedzictwo kompozytora. Potem stał się fenomenem popkulturowym. Dziś Konkurs Chopinowski wchodzi do świata cyfrowego, m.in. transmisjami koncertowymi na TikToku . – Bo muzyka Chopina to całe uniwersum, pełna paleta przeżyć – mówi Aleksander Laskowski, rzecznik Narodowego Instytutu Fryderyka Chopina.
encoded: Masz swoje pierwsze wspomnienie związane z Konkursem Chopinowskim? ALEKSANDER LASKOWSKI: Kaseta Bunina (Stanisława Bunina, rosyjskiego pianista – przyp. red.) od babci. Chodziła na konkurs w 1985 roku. Głęboka komuna, pudełko z plastiku z dość nieładną okładką i kaseta, której słuchałem z nie najlepszego magnetofonu marki Grundig. To było wielkie przeżycie. Wystarczyło, by zakochać się w Chopinie? Nie. W dzieciństwie buntowałem się i poza muzyką, którą lubili moi rodzice, a więc Bachem, Beethovenem i w ogóle filharmonią, słuchałem też jazzu. Moja droga do Chopina była długa – jestem saksofonistą, nie grałem jego utworów. Ale takie wolne dochodzenie do naszego największego twórcy moim zdaniem nie jest nietypowe. Z jednej strony Chopin porywa w pierwszej chwili, z drugiej – to złożona muzyka. Wydaje mi się, że jako chłopak nie byłem emocjonalnie na nią gotowy. Musiałem wiele przeżyć, żeby zacząć nią oddychać. A co się wtedy czuje, gdy zaczyna się Chopinem oddychać, rozumieć go? Nie zaryzykowałbym stwierdzenia, że rozumiem Chopina, na pewno silnie odczuwam jego muzykę. Trudno ująć to syntetycznie, dlatego że muzyka Chopina to całe uniwersum, pełna paleta znaczeń, emocji, przeżyć. Głęboko zapadł mi w pamięć recital Jewgienija Kisina. Grał sonatę b-moll (czteroczęściowy utwór, którego trzecią część stanowi słynny marsz żałobny – przyp. red.). Obok mnie w filharmonii siedziała starsza pani w czarnej, koronkowej sukience jak sprzed wojny i kapeluszu z woalką. Gdy Kisin zaczął grać marsz, jej twarz stężała. Trzymała się do połowy, po czym po policzkach zaczęły jej płynąć łzy, równie piękne jak perły, które miała na szyi. Po koncercie, opuszczając salę, oparła się o moje ramię i nie wróciła już na drugą część. Scena jak z filmu, dlatego że pani wychodziła poza ramy konwencji – i strojem, i sposobem zachowania. Mogę wyobrazić sobie mnóstwo powodów, dla których płakała. Minęło od tego czasu 15 lat, a ja nadal mam ciarki. Naprawdę po tylu latach pracy z Chopinem twierdzisz, że …

BruceLiudruk-7d2f58d.jpg
width: 5669
height: 3739

Eryk Kulm: „Jestem świadomy tego, że nigdy w życiu nie zbuduję zdrowej, wartościowej relacji, jeśli nie ukocham swojej samotności.” [WYWIAD]
type: item
date: 2025-10-03T13:42:19.000Z
creator: Maja Chitro
subject: Lifestyle
subject: Eryk Kulm
subject: fryderyk chopin
subject: wywiady
description: „Nikt tego jeszcze nie zrobił” – miał powiedzieć Erykowi reżyser Michał Kwieciński. A jeśli ktoś stawia w aktorstwie sprawę w ten sposób, Kulm się nie waha. – Nie musiał mnie więcej przekonywać – stwierdza. Tak zaczęły się miesiące ćwiczeń z fortepianem, okupione fizycznym zmęczeniem i ogromnym stresem.
encoded: Aktorzy grający pianistów albo innych muzyków klasycznych na planach filmowych dostają profesjonalne wsparcie. Dłonie Adriena Brody’ego w „Pianiście” Polańskiego w zbliżeniu na fortepian należały tak naprawdę do jednego z najwybitniejszych współczesnych pianistów, Janusza Olejniczaka. To on zresztą powiedział Erykowi, słysząc jego próby, że ma talent. Gdy rozmawialiśmy dokładnie rok temu, Kulm wchodził na plan, by wcielić się w najsłynniejszego polskiego kompozytora. Będzie więc o Chopinie, człowieku z krwi i nerwów, nie tylko z marmuru. Bo zakładanie masek albo przyprawianie gęb, jakby powiedział Gombrowicz, Kulma nie interesuje. Ani w pracy. Ani w życiu. Przypomnę Ci, jak skończyliśmy naszą ostatnią rozmowę rok temu. Polecałeś książkę „Odwaga bycia nielubianym”. Co stało się z tą odwagą 12 miesięcy później? ERYK KULM: Ja chyba w ogóle nie mam w sobie jakiejś wielkiej odwagi. Mam za to chęć nie żyć w strachu. Ważniejsze jest dla mnie ułożenie się z sobą nawet kosztem akceptacji u innych ludzi niż ciągły niepokój, czy robię wszystko wystarczająco. Więcej energii tracę na domyślaniu się, jak zaspokoić potrzeby innych niż na skupianiu się na sobie i lubieniu tego, co czuję. A jednak takie myślenie jest formą odwagi. Dla mnie to raczej zobowiązanie wobec siebie. To nie dowód na odwagę, po prostu nie umiem już inaczej. Nie chce mi się udawać. Skoro z uwagą przyglądasz się własnym potrzebom, to czemu jeszcze? Drugiemu człowiekowi. Interesuje mnie to, co się z nim dzieje, co mówi. Miałem w swoim życiu okres,kiedy czułem się niewygodnie w towarzystwie innych. Ludzie często przekraczają granice empatii. W moim towarzystwie zdarzało się, że ktoś chciał pokazać swoją siłę, ważność, bo nagle z niewiadomych przyczyn czuł się zagrożony – a to nigdy nie było moją intencją. Długo to trawiłem, aż zrozumiałem, że wszyscy jesteśmy tacy sami. Dosłownie – tacy sami. Moim zdaniem nie ma na świecie jednej tak naprawdę pewnej siebie osoby. Pewność siebie to tylko i wyłącznie bariera międz…

104680210002eye-b5c8d13.jpg
width: 2715
height: 1800

Małgorzata Kożuchowska: „W tym zawodzie często wychodzi się z założenia, że albo robisz sztukę, albo dbasz o to, jak wyglądasz – a to już celebryctwo” [WYWIAD]
type: item
date: 2025-09-26T18:00:53.000Z
creator: Maja Chitro
subject: Kultura
subject: małgorzata kożuchowska
subject: wywiady
description: Aktorzyca. Wystarczy, że wyjdzie na deski teatru narodowego. Entertainerka. Bywa, że w serialu. Kobieta, która przepracowała każdą jedną emocję, ale proces, jak podkreśla, jeszcze się nie skończył. Małgorzata Kożuchowska wie, czego chce, i już się tej myśli nie boi.
encoded: MAJA CHITRO: „Dusza człowieka odbija się w oczach” – powiedziałaś kiedyś w wywiadzie. Bułhakow pisał w „Mistrzu i Małgorzacie”: „Zrozumcie, że język może ukryć prawdę, ale oczy nigdy. (…) Niestety, spłoszona pytaniem prawda na okamgnienie skacze z dna duszy w oczy i już wszystko stracone”. Czego Ty szukasz w oczach? MAŁGORZATA KOŻUCHOWSKA: W tym, co napisał Bułhakow, jest wiele prawdy. Oczami najtrudniej oszukać. Ludzie, którzy nie mają nic do ukrycia, patrzą w nie prosto. Jeśli kogoś nie znam albo jestem w niekomfortowej sytuacji, uciekam wzrokiem. Potrzebuję znaleźć bezpieczny punkt, na którym mogę skupić myśli. Jeśli czuję się dobrze albo jestem ciekawa drugiej osoby, wręcz zaglądam w oczy. Potrafią zachwycić kolorem, mądrością, uważnością, głębią. Nauczyłam się głośno wyrażać swój zachwyt i prawić komplementy. Dziś mojej fizjoterapeutce powiedziałam, że ma piękne, niebieskie oczy. Mówienie ludziom dobrych rzeczy jest ważne. Jak na to reagują? Cieszą się. A nie peszą? Nie. Bywają zaskoczeni, ale jest im miło. Taki uśmiech widać w oczach. Był czas, kiedy słyszałam, że dużo się uśmiecham, ale moje oczy się nie śmieją. Przeżywałam wtedy trudny moment w życiu. Wydaje mi się, że jeśli chcesz dowiedzieć się czegoś o człowieku, warto spojrzeć mu oczy. Ta zasada dotyczy też mojego zawodu – kamera lubi zaglądać w oczy. I jest bezwzględna. Jako aktorka musiałam się tego nauczyć. Wytrzymać to patrzenie. Traktować kamerę jak sprzymierzeńca. Zaufać tak, żeby widz mógł mi spojrzeć w te oczy i wyczytać wszystko, co chcę, żeby z nich wyczytał. Kiedyś zauważyłam, że gdy się stresuję albo mam w sobie dużą emocję, nieświadomie intensywnie mrugam. Nie lubiłam tego na ekranie. Zaczęłam nad tym pracować. W teatrze tego nie widać. Bo nie mam kamery pół metra od twarzy. Nie ma zbliżeń, ale są energia, zapach, wibracje. Wszystko się z sobą miesza w jednym czasie. To jest magia. Ale w tej ciemności rodzi się voyeuryzm. Dziesiątki par oczu są wpatrzone w Ciebie. Mimo to potrafię zbudować w…

JJJ-250730ELLESET092713J-559bb23.jpg
width: 1200
height: 802

„Dom dobry”, w którym nikt nie powinien zamieszkać. Recenzja filmu Wojciecha Smarzowskiego w ramach 50. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych
type: item
date: 2025-09-26T07:47:54.000Z
creator: Maja Chitro
subject: Kultura
subject: festiwal filmowy w gdyni
subject: filmy
subject: polskie filmy
subject: wojciech smarzowski
description: „Dom dobry” Wojciecha Smarzowskiego jest autopsją przemocy. Tak dosłowną, że fizycznie bolesną dla widza.
encoded: Mamy problem. Nie istnieją w naszym kraju dane mówiące o konkretnych liczbach dotyczących kobiet zamordowanych przez partnerów. Kilka tygodni temu zastępca Rzecznika Praw Obywatelskich Adam Krzywoń zwrócił się z prośbą o wyjaśnienie i przekazanie opracowania sprawozdania z realizacji Krajowego Programu Przeciwdziałania Przemocy w Rodzinie za 2023 rok. Jak do tego doszło, że mogło zabraknąć danych za ostatnie dwa lata? Statystyki z wcześniejszych – te policyjne i te organizacji pozarządowych – mocno się różnią. Policja informuje o ok. 90 tys. ofiar przemocy domowej rocznie. Organizacje mówią nawet o 800 tys. Ile z nich traci życie? Tego nie wiemy, choć nieoficjalnie mówi się, że ok. 100 kobiet rocznie zostaje zamordowanych przez partnerów. Oznacza to, że co 3-4 dni jedna kobieta w kraju nad Wisłą traci życie z rąk bliskiej osoby. Podobnie jak we Włoszech i dwa razy więcej niż w Hiszpanii. Lecz w tych krajach rządy zajmują się problemem. W Polsce pomocy brak. „Lecz tę, którąś w życiu znienawidził w śmierci ukochasz”, pisał w „Opowieściach miłosnych, śmiertelnych i tajemniczych” Edgar Allan Poe. Zresztą jeden z innych jego cytatów pojawia się w filmie „Dom dobry” Wojciecha Smarzowskiego, będącego autopsją przemocy. Tak dosłowną, że fizycznie bolesną dla widza. Oto Gosia (Agata Turkot), młoda dziewczyna, całkiem zaradna nauczycielka angielskiego, aktualnie mieszka z nieszczęśliwą matką (Agata Kulesza), hipochondryczką i alkoholiczką, która wyrzuca córce, że przez zajście w ciążę z córką zrujnowała sobie życie. Jest jeszcze siostra Gosi, Magda (Maria Sobocińska), niezadowolona z męża, zawsze popadająca w jakieś kłopoty. Oto on – Grzesiek (Tomasz Schuchardt) – wybawiciel Gosi. Jest starszy, politycznie umocowany w regionalnych władzach w jednym z mniejszych miast. Poznają się w internecie, rozmowa się klei, rozwija, intelektualnie i emocjonalnie. Wkrótce się spotykają. Iskrzy. Grzesiek jest starszy, dojrzały, po przejściach. A Gosia? Zakochana. Smarzowski prowadzi pierwsz…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/64/2025/09/2025-09-26-094608-mediacachearticle-cover202509dom-dobry-plakat68d108dd2fda8.webp-800396-dec13ad.png
width: 1173
height: 584

„LARP. Miłość, trolle i inne questy”, czyli jazda bez trzymanki, która może się nie kończyć [RECENZJA]
type: item
date: 2025-09-25T18:36:45.000Z
creator: Maja Chitro
subject: Kultura
subject: festiwal filmowy w gdyni
subject: filmy
subject: polskie filmy
description: Dziwny tytuł, pomyślałam. Niekoniecznie intrygujący, gdyż nie jestem szczególną fanką gamingu ani LARPA. Ten ostatni to skrót od live action role-playing, a więc gry fabularnej, ale na żywo. Uczestnicy wcielają się w postacie i odgrywają opowieść, której autorami są albo sami, albo konkretny scenarzysta. Inspiracją może być chociażby literatura fantastyczna. Dałam jednak szansę trollom i questom, a tak szczerze? Prawdopodobnie przekonała mnie tytułowa miłość.
encoded: Kordian Kądziela to reżyser tzw. młodego pokolenia, ale już z sukcesami. W ubiegłym roku, razem z Jakubem Rużyłło i Maciejem Buchwaldem odebrał Orła za najlepszy filmowy serial fabularny – „1670”. Nic więc dziwnego, że część jego obsady widzimy w „LARP-pie”. W roli głównej Filip Zaręba (znany z roli Stanisława Adamczewskiego, syna Jana Pawła) czy Martyna Byczkowska. Jest i Bartłomiej Topa. Oprócz nich Andrzej Konopka i Edyta Olszówka. I ten dobór postaci okazuje się być strzałem w dziesiątkę. Kądziela zabiera widza w świat 17-latków i ich problemów. Kiedy? Trochę poza czasem, a jednak gdzieś obecnie. W szkole, jak to bywa, tworzą się grupki. Są normalsi, są miłośnicy LARP-ów, ale i „fajne” dzieciaki skupione wokół syna lokalnego biznesmena, który kręci najprawdopodobniej ciemne interesy. Mogłyby to być więc lata 90. Ale nie wiadomo. Czy to ważne? W obliczu pasji, przemocy, ale i pierwszej miłości, ta kwestia jest najmniej istotna. Z drugiej strony to też świat dorosłych – nie za bardzo rozumiejących dzieciaki, żyjących jak umieją, jak mogą, próbując radzić sobie z trudną rzeczywistością. Sergiusz Raban (fantastyczny na ekranie Filip Zaręba) jest fajnym chłopakiem, ale i ofiarą Gonza. Każdego dnia w szkole i po niej, obrywa żarciem – a to burgerem, a to hot dogiem skutecznie rozbryzgującym się na jego twarzy. Czy coś z tym robi? Niekoniecznie. Jest zbyt miły. Ma swój świat, którego nie rozumie ani ojciec policjant (fenomenalny Andrzej Konopka), ani brat, też policjant (Michał Balicki). Sergiusz, na którego wszyscy wołają Serek, przegrywem jednak nie jest, a na pewno nie donosicielem, a więc wszystkie występki bierze na siebie. Szczególnie wtedy, gdy w szkole pojawia się nowa dziewczyna, Helena (Martyna Byczkowska), w której się zakochuje. View oEmbed on the source website I niby dostajemy prostą historię o dojrzewaniu i młodzieńczych wyborach, niezrozumieniu przez najbliższych i świat, zagubieniu w rzeczywistości i wśród dorosłych, to jednak Kądziela funduje nam pełn…

2025-09-26-093248-larpfilm.jpg-1100587-0e581fe.jpg
width: 1441
height: 805

„Trzymać się nadziei warto, by w strugach wciąż padającego deszczu nie utonąć”. Recenzja filmu „Brat” w ramach 50. FPFF
type: item
date: 2025-09-25T11:28:59.000Z
creator: Maja Chitro
subject: Kultura
subject: agnieszka grochowska
subject: festiwal filmowy w gdyni
subject: polskie filmy
description: Być może chodziło o niespodziewanie bolesne zderzenie z kapitalistycznym Zachodem? Lata 90., gdy wiatr zmian nie dla wszystkich okazał się pomyślny. Tym samym do polskiego kina, wraz z początkiem XXI wieku, wkradły się mrok, smutek i szarość. Film stał się zwierciadłem tej codzienności, niepokoju. Również moralnego, lecz mniej dostojnego niż nauczyła nas tego formacja artystyczna polskiej kinematografii z przełomu lat 70. i 80.
encoded: Szarości i zobojętnieniu szczególny wyraz dał wielokrotnie nagradzany „Plac Zbawiciela” Joanny Kos-Krauze i Krzysztofa Krauzego. Wkrótce miał stać się abecadłem rodzimego kina i należało przygotować się na falę podobnych obrazów. Do tego stopnia, że niedługo dobry film polski zaczęto utożsamiać z nieszczęściem. Wrześniowa Gdynia jest jasna. Słońce jeszcze udaje lato. Wchodzę do festiwalowej sali kinowej i pierwsze, co widzę to marazm, cień i ulewa. „Polskie kino” – krąży mi po głowie, choć od dawna przecież tak nie myślę. Karcę więc siebie. Choć „Brat” w reżyserii Macieja Sobieszczańskiego rzeczywiście wraca do abecadła, wciągając widza w świetnie skonstruowany scenariusz i bardzo sprawne poprowadzenie opowieści. Blok z wielkiej płyty, niewielkie mieszkanie, a w nim matka i dwóch synów – nastolatek i kilkulatek. Ojciec w więzieniu. Przewinień nazbierało mu się wystarczająco, by nie skracano wyroku. Figura nieobecnego ojca jest tu bardzo silna i zaznaczona od pierwszych minut. Starszy z braci – Dawid (fenomenalny w tej roli Filip Wiłkomirski) – znalazł sposób na kontakt z tatą, ustawiając się na klatce schodowej jednego z bloków stojących nieopodal zakładu. Jeśli głośniej krzyknie, do jednego z okien dotrze jego donośny głos. Poza tym trenuje judo, leje rówieśników, którzy zajdą mu za skórę, ale niekontrolowaną, nastoletnią agresję zdarza mu się kierować też w stronę matki. Choć potrafi być wobec niej również opiekuńczy. Młodszy – Michał (równie fantastyczny Tytus Szymczuk) – sprawia same problemy. Przede wszystkim kradnie, za co obrywa mu się srogo od matki. Ale też tęskni i trudno mu wyrazić to dziecięcymi emocjami. Na szczęście zawsze stoi przy nim Dawid, a jego chwilowy brak prowadzi do tragedii. Chłopcy – de facto amatorzy – są w swoich rolach zaskakujący, dobrzy! Prawdziwi i uczciwi. Podobnie jak matka grana przez Agnieszkę Grochowską, umęczona pielęgniarka. Kocha swoje dzieci, ale próbując znaleźć właściwą ścieżkę w labiryncie życia, gubi się w uczuciach i rea…

Zrzut-ekranu-2025-09-25-132544-4cea974.png
width: 839
height: 561

Chopin. Chopin! Cały pachnie fiołkami. Recenzja filmu w ramach 50. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych
type: item
date: 2025-09-23T14:24:17.000Z
creator: Maja Chitro
subject: Kultura
subject: festiwal filmowy w gdyni
subject: fryderyk chopin
subject: polskie filmy
description: Artysta, którego, zdawałoby się, znamy wszyscy. A jednak... Nowy film poświęcony Chopinowi nie tylko obnaża narosły wokół kompozytora mit, ale w dynamiczny sposób tłumaczy jego fenomen z zaskakującej strony.
encoded: Chopin taki podobno był. Świadczą o tym zapiski najbliższych, zachowane listy. Fircyk, kawalarz, niezły aktor. Rozrabiaka. Suchotnik, a i owszem, ale z tym utrwalonym obrazem dojrzałego mężczyzny zasłuchanego we wspomnieniu szelestu witek wierzb z okolic Żelazowej Woli niewiele miał wspólnego. W powszechnej świadomości pozostał jednak jako wiecznie zasmucony kompozytor, a w rzeczywistości z życia czerpał, ile mógł. Ale skąd moglibyśmy o tym wiedzieć? Wychodzę z założenia, że do konsumowania kultury trzeba się przygotować. Idąc do galerii sztuki współczesnej warto zapoznać się wcześniej z wystawianym autorem i filozofią jego pracy, by poczuć kontekst, mieć osobistą satysfakcję z łączenia kropek. Podobnie jest z muzyką klasyczną – kunszt i ikoniczność kontrowersyjnego pianisty Ivo Pogorelića poczujemy na koncercie słuchając jego interpretacji różniących się zupełnie od pierwotnych zapisów nutowych. Ale żeby to dostrzec, musimy przejść przez lekturę. Żeby zatopić się w mandze, dobrze wiedzieć, że jej korzenie tkwią w japońskiej tradycji emaki-mono – średniowiecznych zwojów, które łączyły obraz i tekst w opowieść rozwijaną wzdłuż papieru i drzeworytach ukiyo-e Hokusaia – tego od słynnej „Wielkiej fali w Kanagawie”. Podobnie jest z filmem Michała Kwiecińskiego „Chopin, Chopin!”. Warto zobaczyć go zaopatrując się w choć podstawowe informacje o kompozytorze – wówczas posmakuje się wszystkich emocji zamkniętych w ponad dwugodzinnym obrazie. I w pełni doceni dynamiczny, unowocześniający historię montaż. Bo ten nie jest przypadkowy. By móc zbudować psychologiczny portret Chopina, reżyser studiował monografię autorstwa Ferdynanda Hoesicka, czytał listy uczennicy muzyka – Friederike Müller, która z najdrobniejszymi szczegółami opisywała swoim ciotkom każde jedno spotkanie z pianistą. Tym samym we współpracy ze scenarzystą Bartoszem Janiszewskim zbudowali wielowarstwową podstawę, wchodząc głębiej w postać muzyka niż ktokolwiek inny dotąd w kinie. A obrazów chopinowskich przecież…

Zrzut-ekranu-2025-09-23-162334-296614a.png
width: 1376
height: 798