Elle.pl
type: channel
link: https://www.elle.pl
date: 2026-06-17T13:40:19.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Ricky Martin: „Scena to moje miejsce. Chyba kiedyś po prostu na niej umrę” [WYWIAD]
items: A może by się tak w końcu zakochać…?
items: Jakub Józef OrlińskI i Aleksander Dębicz: „Muzykę klasyczną można odbierać jak każdą inną. Wystarczy otworzyć się na emocje” [WYWIAD]
items: 6 najlepszych książek maja 2026, które warto dodać do swojej listy [ELLE Book Club]
items: Jakub Józef Orliński: „Żyję pasją, która prowadzi mnie w takie miejsca, do których dotąd nikt nie zajrzał” [WYWIAD]
items: 6 książek z polecenia szefowej działu kultura, które warto przeczytać w tym miesiącu [ELLE Book Club]
items: 6 najlepszych książek kwietnia 2026, które warto dodać do swojej listy [ELLE Book Club]
items: Moja Łemkowyna. Michał Szymko o wystawie „Formy obecności” [WYWIAD]
items: Tomasz Włosok: „Niby prosto jest się dziś komunikować, ale to nieprawda, bo przestaliśmy się zastanawiać nad tym, co mówimy, i tylko wypluwamy z siebie słowa” [WYWIAD]
items: Magdalena Boczarska: „Przez lata myślałam, że taka po prostu jestem. Diagnoza przyniosła spokój” [WYWIAD]

Ricky Martin: „Scena to moje miejsce. Chyba kiedyś po prostu na niej umrę” [WYWIAD]
type: item
date: 2026-06-17T13:39:08.000Z
creator: Maja Chitro
subject: Kultura
subject: muzyka
subject: wywiady
description: Ricky Martin od początku swojej kariery w zdominowanej przez rynek USA muzyce pop przecierał szlaki artystom z regionu Karaibów, Ameryki Środkowej i Południowej. To zaangażowanie, również na poziomie społeczno-politycznym, się opłaciło. Dziś język hiszpański króluje na szczytach list przebojów. A Martin rusza w trasę. 2 lipca zagra w Krakowie. Rozmawiamy, gdy przebywa akurat w Cannes. Ciągle się śmieje. – Mam taki cel, by ludzie na moich koncertach zapomnieli o troskach. Da się zrobić…
encoded: Ricky? – mówię do słuchawki. Nie, żebym nie rozpoznała głosu Martina, którego piosenki nuciłam jako nastolatka. Nie dało się inaczej, bo hity „Livin’ la Vida Loca”, „María” czy „La Copa de la Vida” (hymn mundialu 1998) podbiły międzynarodowe listy przebojów i znał je każdy, kto choć trochę interesował się muzyką popularną. Dwadzieścia siedem lat później mimo zaawansowanych technologii telefon między Warszawą a Cannes jakby na złość zrywa połączenie. Raz, drugi, piąty. – Ricky, jesteś tam? – próbuję po raz kolejny. – Tak! – dobiega w końcu jego głos. – Właśnie mówiłem dzieciom, że dawno nie cieszyłem się tak na wywiad. Dziękuję, że znalazłaś dla mnie czas – dodaje. – Nie, to ja dziękuję – wymieniam uprzejmość, tak naprawdę plącząc się zaskoczona. Całkiem niepotrzebnie, bo odkąd pamiętam, wieść niesie, że Ricky Martin to jedna z najsympa­tyczniejszych i najczulszych gwiazd światowego show--biznesu, a hasło o traktowaniu ludzi z szacunkiem wcielał w życie, zanim Harry Styles, który owo rozsławił, się urodził. Martin przyszedł na świat w San Juan w 1971 roku, a na scenie, już profesjonalnie, stanął jako nastolatek z zespołem Menudo. W latach 90. jego płyty osiągały milionową sprzedaż. Najwięcej? Dwadzieścia milionów egzemplarzy pierwszego anglojęzycznego krążka „Ricky Martin” z 1999 roku. Ale wcześniejsze, hiszpańskojęzyczne, osiągały równie imponujące wyniki (dziewięć milionów). Oprócz muzyki artysta mocno angażuje się w działalność charytatywną i akcje społeczne. W przerwie Halftime Show podczas tegorocznego finałowego meczu ligi NFL Super Bowl, któremu przewodził Bad Bunny, Martin zaśpiewał protest song „Lo Que Le Pasó a Hawaii”, opowiadający o kolonizacji, gentry­fikacji oraz strachu przed utratą tożsamości. Absolutnie wzruszający występ jest do obejrzenia na YouTube. A potem? Ricky wyruszył w ogólnoświatową trasę koncertową. Jako że w dniu rozmowy przebywa akurat na południu Francji, pytam, co tam robi. – Jestem na prywatnym evencie, ale na krótko. Za chwilę wracam…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/64/2026/06/de38c5ec-b622-4a76-8915-ab71b4aed553-1-8754e10.jpg
width: 3414
height: 5120

A może by się tak w końcu zakochać…?
type: item
date: 2026-06-16T16:26:26.000Z
creator: Maja Chitro
subject: Lifestyle
subject: hotele
description: Zakochać się można w kimś, albo w czymś. W dziewczynie, chłopaku, ale też poezji, muzyce, mieście, albo jednym ze swoich ulubionych miejsc. A co, jeśli będzie nim warszawski hotel?
encoded: „Hotele to (…) miejsca pełne sekretów”, pisała Eu-jin Jang. Te sekrety mogą być różne. Najlepiej, żeby świat nigdy ich nie poznał, bo – jak słusznie – zanotował Georgi Gospodinov, laureat międzynarodowego Bookera, „idealny pokój hotelowy nie powinien pamiętać żadnej z poprzednich obecności”. Na tym polega magia tego miejsca. Możemy wiedzieć, kim byli goście (o ile sobie tę wiadomość podawać dalej życzą), ale co robili? To zostaje za zamkniętymi drzwiami i jest warunkiem funkcjonowania hotelu. Ja potrafię zakochać się w łóżkach i białej, krochmalonej pościeli. Albo długich, pustych korytarzach, gdy gubię się poszukując własnego pokoju. Ta fascynacja dotyka nie tylko mnie, w końcu hotele stały się bohaterami przeróżnych powieści i legend, od „Lśnienia” Kinga, przez kryminały Christie, po „Czuła jest noc” Fitzgeralda. Nie wspominając o reżyserach, jak choćby Wes Anderson, Sofia Coppola… Ich śladami często podążają czytelnicy, poszukując uniesień i zachwytów. Jeszcze lepiej, jeśli trafimy do hotelu, który o samopoczucie i zakochania swoich gości dba sam. Warszawski Hotel Bristol, który w tym roku obchodzi 125-lecie istnienia, zapewnia odwiedzającym nie tylko komfort i spokój, ale również możliwość… zadurzenia się. Na przykład w historii – wystarczy zapytać jednego z pracujących na miejscu od dekad konsjerżów o wydarzenia, jakie miały miejsce w budynku przez ponad wiek. Albo w którym miejscu należy potrzeć popiersie Paderewskiego, aby przyniosło szczęście. Co stało się z naściennymi malowidłami i z jakich mebli, które wciąż znajdują się na wyposażeniu apartamentu Paderewskiego korzystał sam muzyk i polityk. W końcu to współzałożyciel i współfundator hotelu. A skoro już o nim… To apartament 211 – historyczny, z fortepianem, zachwycającym widokiem na ulicę Krakowskie Przedmieście i jedno z najurokliwszych łóżek, jakie można spotkać w hotelach. Wysokie od pierzyn, niczym posłanie księżniczki na ziarnku grochu, jest świadkiem historii. Detale w stylu belle époque przypominaj…

Hotel-Bristol-Warsaw-994a740.jpg
width: 6415
height: 4399

Jakub Józef OrlińskI i Aleksander Dębicz: „Muzykę klasyczną można odbierać jak każdą inną. Wystarczy otworzyć się na emocje” [WYWIAD]
type: item
date: 2026-06-08T08:38:30.000Z
creator: Maja Chitro
subject: Kultura
subject: Jakub Józef Orliński
subject: wywiady
description: Świetni muzycy. Jakub Józef Orliński jeszcze w tym roku zadebiutuje jako pierwszy polski kontratenor w mediolańskiej La Scali. Pianista Aleksander Dębicz otworzy Festiwal Muzyki Filmowej na Teneryfie. Dobrzy kumple. Pomysłodawcy i założyciele festiwalu Break in Classic. Nam opowiadają o modzie i scenicznej charyzmie, odczarowaniu muzyki klasycznej i dobrej zabawie.
encoded: MAJA CHITRO: Który z was chętniej łamie reguły? JAKUB JÓZEF ORLIŃSKI: Obaj je łamiemy, tylko w inny sposób. Czyli jaki? ALEKSANDER DĘBICZ: Nie sądzę, że jest w nas dusza rebeliantów, którzy za wszelką cenę chcą coś zburzyć. A są takie osobowości, których celem nadrzędnym jest zmiana paradygmatu... JAKUB: Nami kieruje głównie głód artystyczny i głód wyrazu artystycznego, który sam w sobie jest przełamaniem. To nas interesuje, taki mamy background. Nie chodzi o bunt dla buntu, ale o pewien cel. ALEKSANDER: Chęć zmiany wynika z tego, że istnieje spora część publiczności, która boi się muzyki klasycznej, bo kojarzy ją z surowymi zasadami, więc nową formułą festiwalu chcemy pokazać, że one nie są najistotniejsze. Niektóre są słuszne, wynikają z konwencji, której nie należy łamać, ale w wielu przypadkach zasady nie przystają do XXI wieku i przeszkadzają w odbiorze klasyki, będącej muzyką jak każda inna – żeby móc ją odbierać, wystarczy otworzyć się na emocje. A trudno to zrobić, jeśli jest się zestresowanym, czy dobrze się zachowuje, wygląda... Albo czy ma się wystarczającą wiedzę, bo wiele osób myśli, że konieczna jest solidna podstawa, by odbierać muzykę klasyczną. To nieprawda. Przecież nie trzeba znać historii kina czy sztuk wizualnych, żeby się nimi zachwycać. JAKUB: Gdy byliśmy w trasie z naszym albumem „LetsBaRock”, w każdym mieście odwiedzaliśmy muzea. Nie trzeba się znać, by znaleźć tam coś dla siebie. Podobnie jest z muzyką, w której każdy odbierze to samo dzieło osobiście w zależności od tego, w jakiej jest właśnie formie, miejscu w życiu i co go teraz cieszy albo trapi. Bardzo często odwiedzam Madryt, oglądam tam te same obrazy, a za każdym razem reaguję inaczej. Odnajduję nowe detale u Boscha albo obserwuję jednolite prace Bosco Sodiego. Zawsze poruszą we mnie inną strunę. Gdzie jeszcze oprócz muzeów szukacie wrażeń? ALEKSANDER: Lubię duże miasta, inspirują mnie, chłonę ich energię. Londyn jest takim miejscem. Oglądałem tam niedawno kapitalny musical „Dracula…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/64/2026/06/fot-Alicja-Lesiak-BIC0918v1finalsRGB-8ee2195.jpg
width: 1200
height: 968

6 najlepszych książek maja 2026, które warto dodać do swojej listy [ELLE Book Club]
type: item
date: 2026-05-23T08:11:24.000Z
creator: Maja Chitro
subject: Kultura
subject: elle book club
description: Książki miesiąca poleca Maja Chitro, szefowa działu kultura ELLE Polska.
encoded: Od klasyki po świeże spojrzenia. Od ironii i dystansu, przez gorycz, po arcydzieła, które uwodzą słowem. Oto 6 tytułów z polecenia szefowej działu kultura, które warto przeczytać w maju 2026. Książka miesiąca – „Łuskanie bobu w blasku książyca” Xue Mo, ArtRage Najważniejsze jest pierwsze zdanie. Xue Mo (właśc. Chen Kaihong), jeden z najbardziej znaczących chińskich pisarzy, wie to jak mało kto. „Meng Zi w najgorszych snach nie przewidywał, że ożeni się z kobietą chorą na kiłę” otwiera opowiadanie „Piękno”. To o miłości, ostracyzmie, osamotnieniu i walce o okruchy człowieczeństwa. Tytułowe turpistyczne „Łuskanie bobu w blasku księżyca” zaczyna się tak: „W dolinie ścieliły się białe, złowieszcze szkielety. Wataha wilków, zajęta obgryzaniem kości z zakrwawionego mięsa, na widok dziewczyny nie uciekła, tylko wyszczerzyła kły”. Tak Mo pisze o głodzie, który może doprowadzić człowieka do szaleństwa. Pisarz urodził się w prowincji Gansu rok po zakończeniu polityki „Wielkiego skoku naprzód” Mao Zedonga. Spowodowała ona w Chinach wielki głód (1958–1962), w czego efekcie zmarło 45 milionów ludzi. Ta wiedza bywa przydatna w trakcie lektury czterech opowiadań, które bolą, pieką, szepczą, rozczulają, ale nie jest konieczna, bo Mo (w doskonałym przekładzie Marty Torbickiej) pisze uniwersalnie. Jedna z najlepszych książek tego roku. I pierwsze polskie tłumaczenie Xue Mo. Chcę więcej. „Proces o minispódniczkę” Oriana Fallaci, Znak Reporterka nieustraszona i bezkompromisowa. Na dodatek wyczuwająca nadchodzące zmiany. Niebojąca się zadawać rządzącym światem najtrudniejszych, często słusznie bezczelnych pytań. I podobnie poważnie pisząca o kreatorach mody, którzy zmieniają rzeczywistość. Oto cykl wywiadów i esejów ikony dziennikarstwa, Oriany Fallaci, która udowadnia, że moda to często koncept prowadzący do realnej, społecznej rewolucji. „Traktat o łuskaniu fasoli” Wiesław Myśliwski, Znak Odszedł mistrz słowa Wiesław Myśliwski. Niewielu potrafiło opisać świat i człowieka, jak robił to…

ksiazki-kolekcja-czerwiec-1200x8007-a0a41fe.jpg
width: 1200
height: 800

Jakub Józef Orliński: „Żyję pasją, która prowadzi mnie w takie miejsca, do których dotąd nikt nie zajrzał” [WYWIAD]
type: item
date: 2026-05-09T12:49:02.000Z
creator: Maja Chitro
subject: Kultura
subject: festiwale muzyczne
subject: Jakub Józef Orliński
subject: muzyka
subject: wywiady
description: Muzykę traktują innowacyjnie, ale zawsze z najwyższym szacunkiem. Pianista i kompozytor Aleksander Dębicz oraz kontratenor Jakub Józef Orliński czasami łączą siły i wychodzą z tego ciekawe produkcje, jak płyta „LetsBaRock” czy zamknięcie polskiej prezydencji przy radzie unii europejskiej. A teraz? Ich własny festiwal – Break in Classic. Dziś porozmawiamy więc o przełomach.
encoded: Milan Kundera w „Żarcie” pisał, że wszystkie przełomowe sytuacje w życiu są bezpowrotne i żeby być pełnym człowiekiem, trzeba przejść przez tę bezpowrotność z całą świadomością, wypić ją do dna, bez oszustwa, bez udawania, że się jej nie widzi. Wasz festiwal Break in Classic można tłumaczyć jako pewien przełom, choć można mu nadać wiele definicji. W swoich życiach byliście gotowi na przełomy? JAKUB JÓZEF ORLIŃSKI: Myślę, że jesteśmy książkowym przykładem przełamywania w zasadzie wszystkiego. Świadczą o tym drogi naszych karier, wspólnie i osobno. Dlatego Break in Classic to nie jest przypadek. Użyliśmy słowa „break”, by się nim bawić, wykorzystywać w wielu znaczeniach. I może nie powiedziałbym, że ze swojej strony od zawsze byłem gotowy na przełamywanie, ale ja po prostu kocham to, co robię. Żyję pasją, która prowadzi mnie w takie miejsca, do których dotąd albo nikt nie zajrzał, albo w których nikt niczego jeszcze nie zrobił. Więc czy byłem gotowy na przełomy? Nie wiem. Za to podążałem świadomie swoją drogą. ALEKSANDER DĘBICZ: Przełom kojarzy mi się jednocześnie z jakąś cezurą, czymś nagłym, zmieniającym rzeczywistość. A wydaje mi się, że Jakub i ja realizujemy nasze pomysły stopniowo. Nie przypominam sobie przełomowego momentu, który sprawił, że zmieniłem kurs ścieżki artystycznej. Bo my tak naprawdę wracamy do przeszłości, naturalnych zjawisk, które kiedyś nie wywoływały konsternacji, a dziś, niestety, czasami wywołują. JAKUB: To ważne, bo często pytają mnie, czy chciałem zmieniać muzykę klasyczną. Nigdy w życiu nie miałem takiego planu, bo ja klasykę kocham za to, czym jest. Dlatego w nią wszedłem. Jednocześnie żyję w XXI wieku, używam wszystkich dostępnych rozwiązań technologicznych. Dlaczego więc muzyka klasyczna nie mogłaby żyć nowym życiem? Nie chodzi o to, żeby ją zmieniać, ale dmuchnąć wiatr w żagle. Chodzi o inny język opowiadania, wykorzystywania jej? ALEKSANDER: Trochę tak. Wielokrotnie spotykałem się z sytuacją, gdy po koncercie ktoś podchodził z gratul…

240401breakinclassic0700-026e09d.jpg
width: 5464
height: 8192

6 książek z polecenia szefowej działu kultura, które warto przeczytać w tym miesiącu [ELLE Book Club]
type: item
date: 2026-04-19T05:00:05.000Z
creator: Maja Chitro
subject: Kultura
subject: elle book club
description: Książki miesiąca poleca Maja Chitro, szefowa działu kultura ELLE Polska.
encoded: Literatura reaguje na bieżące wydarzenia, podejmuje ważne tematy, trzyma w napięciu, a gdy tego trzeba pozwala na oddech. Oto 6 tytułów z polecenia szefowej działu kultura, które warto przeczytać w kwietniu 2026. Książka miesiąca – „Idąc na rzeź” Mahmud Doulatabadi, ArtRage Gdy USA i Izrael zaatakowały Iran, zrobiłam to, co robię za każdym razem, gdy w przestrzeni społeczno-politycznej dochodzi do przewrotu. Staram się zrozumieć. I sięgam do książek. Tym razem irańskiego pisarza Doulatabadiego, którego najmocniejszą stroną jest czułość opisu zastałej rzeczywistości. W „Idąc na rzeź” kreśli obraz wojny irańsko-irackiej, choć trudno się tego domyślić, bo autor konsekwentnie unika dosłowności, dzięki czemu karmi czytelnika rzeczą uniwersalną. „Gdzieś na kuli ziemskiej zostaje wystrzelony pocisk” – zaczyna. I wiem, że nie jest to książka o polityce czy historii, ale ludzkim doświadczeniu. Żołnierze walczą resztką sił o dostęp do wody i próbują przetrwać, choć na ich korzyść nie działa ani pustynny krajobraz, ani wróg w okopach, ani strach, ani majaki – wynik odwodnienia. Wielotorowa narracja jest wymagająca, ale splata różne perspektywy i pokazuje, jak rozmywają się granice między wrogiem a ofiarą. To opowieść o wojnie widzianej z bliska, takiej, która niszczy ciała, pamięć i tożsamość. „Nasze wieczory” Alan Hollinghurst, Filtry Losy Dave’a Wina śledzimy przez sześć dekad, od momentu, gdy jako nastolatek trafia dzięki stypendium do elitarnej szkoły. Tam szybko poznaje, czym są klasowe podziały, rasowe uprzedzenia i przemoc ze strony uprzywilejowanych kolegów, w tym przyszłego polityka związanego z brexitem. W dorosłym życiu odnajduje siebie w teatrze i londyńskim środowisku artystycznym. Oto portret Anglii – kraju pełnego napięć społecznych, historii miłości, ambicji i straty. „Wiejskie dzieci” Aneta Godynia, Sploty Aneta Godynia to popularna genealożka, która przeszukując archiwa, postanowiła z czułością zapisać historię tych, o których z tej perspektywy dotąd za dużo …

ksiazki-kolekcja-05-2026-1200x8007-702fe69.jpg
width: 1200
height: 800

6 najlepszych książek kwietnia 2026, które warto dodać do swojej listy [ELLE Book Club]
type: item
date: 2026-04-03T10:55:18.000Z
creator: Maja Chitro
subject: Kultura
subject: książki
description: Książki miesiąca poleca Maja Chitro, szefowa działu kultura ELLE Polska.
encoded: Od literatury pięknej i biografii po reportaż, romans i błyskotliwy przewodnik po muzyce – ten wybór książek na kwiecień 2026 łączy różne gatunki, ale wspólny jest tu jeden mianownik: każda z tych historii uruchamia emocje i potrzebę, by spojrzeć na świat trochę inaczej. Książka miesiąca: „Grenlandia. Ulotny duch Północy” Paulina Tondos, Bezdroża Przyszło nam żyć w czasach niespokojnych, gdy wzmożone zainteresowanie mocarstw, szczególnie przywódców, autonomicznymi krajami może skończyć się kolejnym globalnym konfliktem. Jednym z punktów zapalnych stała się Grenlandia, wyspa o bogatej inuickiej kulturze, strategicznym położeniu, do tego pełna – co najbardziej wabiące dla obcych polityków – rzadkich złóż naturalnych. O wadze tej ziemi pisze Paulina Tondos, przypominając, że pierwsze pomysły Amerykanów, by kupić Grenlandię, sięgają już XIX wieku, choć wtedy jeszcze Kongres uznawał je za niedorzeczne... To krótka, bo niespełna 200-stronicowa przeprawa przez historię wyspy, jej makabryczne legendy, dziedzictwo Inuitów, nastawienie wobec Duńczyków, sytuację młodych i praktyczne informacje, jak te, że imigranci stanowią 4,3 proc. ludności i najwięcej znajdziemy tu przybyszów z Filipin, Tajlandii i... Polski. Zakończenie jest otwarte, bo przecież historia wyspy może się zmienić w mgnieniu oka. Warto wiedzieć dlaczego. „Opowieść o starym dziecku” Jenny Erpenbeck, Znak Literanova Niewydany dotąd w Polsce debiut Erpenbeck czyta się dziś jak zapowiedź całej jej twórczości: chłodna opowieść o mówiącej niewiele dziewczynie bez przeszłości. Dostajemy studium przetrwania, milczenia, podporządkowania i pragnienia zniknięcia z pola widzenia. Powojenna rzeczywistość tylko wzmacnia pytanie o tożsamość, której bohaterka nie chce odnaleźć, a którą inni próbują jej narzucić, co zresztą przeżyła realna postać, francuska filozofka Sarah Kofman. Niepokojąca proza o pamięci i o tym, jak wiele człowiek potrafi unieść. „Bracia Grimm. Biografia” Ann Schmiesing, Wydawnictwo Poznańskie „Jaś i Małg…

elle-book-club-kwiecien-20261-18cd9b6.jpg
width: 3264
height: 1616

Moja Łemkowyna. Michał Szymko o wystawie „Formy obecności” [WYWIAD]
type: item
date: 2026-01-17T10:04:37.000Z
creator: Maja Chitro
subject: Kultura
subject: andy warhol
subject: sztuka
subject: wywiady
description: Zwielokrotnienia na obrazach Warhola to wpływ jego głęboko religijnej matki i rozdawanych przez nią świętych obrazków. Kilka z prac mistrza obok ikon Nowosielskiego czy sztuki Fedaka zawiśnie na fascynującej wystawie poświęconej Łemkom/Rusinom Karpackim, którym kurator Michał Szymko przywraca pamięć.
encoded: MAJA CHITRO: Skąd jesteś? Warhol w swojej słynnej wypowiedzi twierdził, że pochodzi znikąd. MICHAŁ SZYMKO: Ja też jestem z tego „nikąd”. Określam tak wioskę na pograniczu polsko-łemkowsko-słowackim. Dla ciebie to Łemkowszczyzna, region w Polsce. Dla mnie Lemkowyna – moja ojczyzna. Stąd pomysł na wystawę „Formy obecności. Sztuka Łemków/Rusinów Karpackich”. A zaczęło się od form milczenia. Szymborska pisała: „Ktoś tutaj był i był, i nagle zniknął i uporczywie go nie ma”. Jako badacz, wykładowca akademicki nie mogę się na to godzić. Więc ekspozycja staje się manifestem przywracania Łemkom głosu. Jako Łemkowie, Rusini Karpaccy, mieszkamy w obrębie terytorium Polski, Słowacji, Serbii, Chorwacji, Rumunii, Czech, Ukrainy, USA, Kanady, Argentyny, Węgier. Nasza sztuka jest więc częścią dziedzictwa tych państw, lecz w muzeach nie widuję kontekstu łemkowskiego. Oto forma milczenia. Wykluczenie kultury łemkowskiej w polskiej świadomości jest znaczące. Wciąż za mało mówi się o akcji Wisła, do której doszło w 1947 roku, choć to jedna z najczarniejszych kart w naszej historii. Siłą na ziemie zachodnie i północne przesiedlono 140 tysięcy Łemków. Zdaję sobie sprawę z kontrowersyjności tego stwierdzenia, ale uważam, że była to czystka etniczna. Przerwano transmisję naszej bytności i tożsamości. Oderwano nas od naszej ojczyzny. W języku łemkowskim istnieje pojęcie „na czużyni” – na obczyźnie, jak nazywa się te ziemie. Początkowo władza zachęcała Łemków do wyjazdu do ZSRR. Ci, którzy pozostali, dostali symboliczną godzinę, by spakować cały dobytek i przygotować się na wygnanie. Myślę tu szczególnie o moich pradziadkach, których deportowano, oraz o cioci Kapłończykowej, doskonale pamiętającej tamte czasy. Opowiadała mi wielokrotnie, że na wygnaniu jej matkę napadli Polacy – pobili ją i próbowali wyrwać język tylko dlatego, że mówiła do córki po łemkowsku. Finalnie udało jej się wrócić do Zyndranowej, lecz dom musiała odkupić od pani Bolkowej, która go sobie przywłaszczyła. Wielu Łemków …

Michal-Szymko-wywiad-ELLE-1f3cf43.jpg
width: 1400
height: 900

Tomasz Włosok: „Niby prosto jest się dziś komunikować, ale to nieprawda, bo przestaliśmy się zastanawiać nad tym, co mówimy, i tylko wypluwamy z siebie słowa” [WYWIAD]
type: item
date: 2026-01-11T13:42:19.000Z
creator: Maja Chitro
subject: Kultura
subject: aktorzy
subject: wywiady
description: Tomek Włosok przyznaje, że bliżej mu do marzyciela niż realisty. To dobrze, w dzisiejszym świecie potrzebujemy więcej takich twórców. W kontekście jego najnowszej roli w filmie „Dziki” rozmawiamy o tym, że w ciszy słychać więcej.
encoded: Tomasz Włosok - rocznik ’90. Jeden z najbardziej cenionych aktorów młodego pokolenia. Absolwent krakowskiej PWST. Zdobywca prestiżowej Nagrody im. Zbyszka Cybulskiego. Podczas FPFF w Gdyni otrzymał Kryształową Gwiazdę ELLE za rolę Jerzego Kuleja w filmie „Kulej”. 1 stycznia do kin wszedł film „Dziki” w reż. Macieja Kawulskiego, w którym wciela się w pierwszoplanową rolę tajemniczego wojownika. Jesteś typem milczącym? TOMEK WŁOSOK: Różnie. Kiedy najczęściej? W życiu. Praca daje mi przestrzeń, by się wyżyć, być przez chwilę ekstrawertykiem. Ale na co dzień to raczej jestem cichy. Niespecjalnie lubię gadać. A o czym lubisz? Lubię zgłębiać to, co moralne. Zagadnienia dotyczące powstania planety, galaktyki, astronomii, a także astrologii… Oprócz tego lubię sobie pogadać o tym, co nas w życiu wkurza, więc po ludzku. O grach komputerowych – o tym mógłbym mówić godzinami. I o filmach, choć przez to, że jestem częścią środowiska, z którego pochodzą też moi znajomi, staramy się gadać o tym jak najmniej. No tak, to przecież Wasza praca. Dlatego dziś o filmach rozmawiam mniej niż kiedyś. Dużo ich oglądasz? Wolałbym więcej. Oglądam za to sporo seriali, a to z prostej przyczyny – wieczorem, po całym dniu, jesteśmy już zmęczeni, dłuższa forma filmowa może w takim momencie przerazić. Co ostatnio oglądałeś? Najbardziej poruszyło mnie japońskie anime, choć nie jestem największym fanem gatunku. Przeglądaliśmy z Malwiną (Buss, partnerką Tomka – przyp. red.) Netfliksa i trafiliśmy na serial „Demon Slayer”. Słyszałem, że to popularna seria, nic dziwnego – znalazłem tam sporo prawd życiowych, o człowieku, naszych demonach i walce z nimi. To ciekawe, biorąc pod uwagę japońską kulturę umiaru – w tych filmach Japończycy mają szansę się wyżyć. Ciszę mają w życiu na co dzień, więc wyrzut zwierzęcej energii pojawia się w anime. Podobno warto też obejrzeć „Atak tytanów”, w którym główny wątek rozgrywa się na drugim lub trzecim planie. Klucza do historii szukamy w tle. Myślałam, że wymienisz „Nie…

AD6A1335-b8ddaf2.jpg
width: 1200
height: 1800

Magdalena Boczarska: „Przez lata myślałam, że taka po prostu jestem. Diagnoza przyniosła spokój” [WYWIAD]
type: item
date: 2025-12-24T11:00:49.000Z
creator: Maja Chitro
subject: Kultura
subject: magdalena boczarska
subject: wywiady
description: W 2026 roku na ekrany kin trafią dwa filmy z jej udziałem. Oba balansują na granicy tego, co realne, i tego, co nie z tego świata. Oba ocierają się o zdarzenia nie z tego świata. A na jaki świat czeka Magdalena Boczarska? O tym jest ta rozmowa.
encoded: Magdalena Boczarska: Zdiagnozowano u mnie w tym roku ADHD. Zaczęłam psychoedukację. To ważny moment, ale nie traktuję go jak manifestu – raczej coś, co przyszło naturalnie, w odpowiednim czasie. Długo czułam, że jest we mnie jakiś rodzaj wewnętrznego napięcia, którego nie potrafiłam nazwać. Zawsze byłam wrażliwa, czasem chaotyczna. Sądziłam, że taka po prostu jestem. Diagnoza okazała się raczej spokojnym uporządkowaniem tych elementów, a psychoedukacja dała mi narzędzia, które pomagają funkcjonować i być łagodniejszą wobec siebie. To nie tak, że nagle wszystko się zmienia, po prostu zaczynasz patrzeć na siebie z większym zrozumieniem. Maja Chitro: O ADHD u dorosłych mówi się w zasadzie od niedawna… I dlatego wiele osób nadal nie kojarzy go z dorosłością. Sama byłam zdziwiona, jak mało kobiet jest diagnozowanych. Często słyszy się też, że to modny temat, ale z mojego doświadczenia wynika coś zupełnie innego. Diagnoza pozwala nazwać to, co dotąd było mglistym przeczuciem, i przynosi to ulgę. Czujesz, że możesz wreszcie poskładać siebie z czułością, zamiast surowo oceniać. Otworzyło to w mojej głowie przestrzeń pozwalającą zajrzeć do swojego wnętrza z ciekawością, a nie z niepokojem. Byłaś, jak to się ładnie określa, żywym dzieckiem? Tak, byłam energiczna. Ale dopiero teraz rozumiem, że ADHD nie musi wyglądać jak obrazek z podręcznika. To nie tylko nadaktywność czy trudność w skupieniu. To też emocjonalność, rozpędzone myśli, skakanie między tematami, czasem trudność w domknięciu drobnych spraw. Najbardziej uderzyło mnie to, że można mieć ADHD, będąc jednocześnie osobą spokojną na zewnątrz. I dopiero z perspektywy dorosłej kobiety widzę, jak te puzzle układały się przez lata. Jak? Choćby prokrastynacja, która potrafi sparaliżować. Albo nadmiar emocji długo niemających ujścia. Wiele osób twórczych funkcjonuje podobnie – presja bodźców, bogaty świat wewnętrzny, intensywność przeżyć. Część z tych emocji znajduje spust w sztuce, ale część zostaje w środku i potrafi przytło…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/64/2025/12/KOR-20251017BORYSELLEBOCZARSKA0648-2-99f3818.jpg
width: 1440
height: 1800