Premierowo na ELLE: Nowa kolekcja NAREE przesuwa akcent z wyglądu na samopoczucie i zachęca do celebrowania lata na własnych zasadach
Moda, która nie zna pośpiechu. W kolekcji „Latostan” NAREE zabiera nas w podróż do miejsca, gdzie lato trwa dłużej i można je poczuć bardziej, a ubrania odpowiadają na potrzebę swobody i komfortu, nie rezygnując z estetyki.
Na Teneryfie lato nie jest sezonem. Jest nastrojem. Trudno więc wyobrazić sobie lepsze tło do letniej kampanii marki NAREE. „Latostan” subtelnie balansuje między lekkością a współczesną wrażliwością na trendy, zapraszając do uważności, oddechu i życia we własnym rytmie. Polska marka udowadnia, że lato nie zaczyna się wraz z datą w kalendarzu, ale znacznie wcześniej – w chwili, gdy pozwalamy sobie zwolnić. NAREE trafnie odczytuje też potrzeby współczesnych kobiet. Letnia kolekcja marki wpisuje się w ideę „nourished girl summer”, która zamiast presji promuje czułość wobec siebie, komfort i świadome celebrowanie codzienności. Oda do letniego klasyka Najbardziej codzienna odsłona tej historii? T-shirty z wakacyjnymi nadrukami w pastelowych odcieniach. Mają w sobie coś z letniej beztroski i jest w nich wszystko, czego oczekujemy od letnich ubrań. Narzucone na kostium kąpielowy albo zestawione z ulubionymi spodniami, stają się naturalnym wyborem na dni skąpane w słońcu. Set, Słońce, Swoboda Obok T-shirtów w kolekcji mocno wybrzmiewają także lekkie i przewiewne komplety. Pudrowe, rozświetlone kolory, luźne koszule i szerokie spodnie niwelują dylemat: co z czym połączyć. Wszystko bez zbędnego napięcia, a za to modnie i swobodnie. Na MAKSA letnia MAXI Najpiękniejsza część tej kolekcji należy jednak do sukienek. Maxi długości, kwiatowe i owocowe printy, groszki, kontrastowe zestawienia kolorów – całość tworzy obraz lata, które kusi zmysłowością. Czarna sukienka w intensywne kwiaty wygląda jak kadr z południowego kina. Model z wiśniowym printem ma w sobie retro urok, który w tym sezonie wraca ze zdwojoną siłą. Do tego dochodzą fasony odsłaniające ramiona, płynne linie i tkaniny, których latem nie będziemy chciały zdejmować! „Latostan” to przepiękna kolekcja dla kobiet, które nie chcą wybierać między wygodą a estetyką. Dla tych, które lubią bawić się modą, ale nie potrzebują, by mówiła za nie wszystko.
Ten kopenhaski thriller nordic noir nie ma negatywnych opinii. Globalny hit Netfliksa wraca z 2. sezonem
Netflix odsłonił karty, na które czekały miłośniczki i miłośnicy skandynawskich kryminałów: „Kasztanowy ludzik", ktory zyskał status jednej z ukrytych perełek platformy, powraca z drugim sezonem.
W tym artykule: O czym opowiada duński thriller nordic noir „Kasztanowy ludzik”? Kopenhaski hit powraca. Netflix zapowiada kontynuację „Kasztanowego ludzika”, a fabuła natychmiast podnosi stawkę Thulin i Hess wracają w wyrazistym składzie, a sprawca gra na emocjach Kiedy premiera nowego sezonu thrillera „Kasztanowy ludzik”? O czym opowiada duński thriller nordic noir „Kasztanowy ludzik”? „Kasztanowy ludzik” (oryg. „The Chestnut Man”) to duński thriller nordic noir osadzony w Kopenhadze. Fabuła skupia się na brutalnych morderstwach, przy których sprawca zostawia ręcznie wykonane figurki z kasztanów. Jak się okazuje, te niepozorne znaki to podpis seryjnego mordercy. Śledczy stoją przed zagadką, która sięga znacznie głębiej, niż początkowo przypuszczali. Serial bazuje na debiutanckiej powieści Sørena Sveistrupa, scenarzysty „The Killing”. Kopenhaski hit powraca. Netflix zapowiada kontynuację „Kasztanowego ludzika”, a fabuła natychmiast podnosi stawkę Nowy sezon, liczący sześć odcinków, otwiera sprawa, która ma w sobie niepokojącą precyzję. Z aktywności internetowej zaginionej wynika, że przez wiele miesięcy była prześladowana. Niezidentyfikowany sprawca nie ograniczał się do obecności gdzieś na obrzeżach kadru jej życia: obserwował ją i dawał o sobie znać, wysyłając zdjęcia, nagrania wideo oraz słowa dziecięcej wyliczanki. Ten kontrast, niewinny rytm dzieciństwa zestawiony z zimnym mechanizmem kontroli, wybrzmiewa wyjątkowo mocno w estetyce skandynawskiego thrillera. Kiedy kobieta zostaje odnaleziona martwa, śledczy dostają sygnał, że mogą patrzeć na powtórkę schematu. Sprawa ma być powiązana z podobnym, nierozwiązanym zabójstwem 17-letniej licealistki sprzed dwóch lat. Thulin i Hess wracają w wyrazistym składzie, a sprawca gra na emocjach Thulin i Hess podążają śladem nieuchwytnego mordercy i zagłębiają się w przeszłość, by spróbować zapobiec następnym zbrodniom. Szybko odkrywają, że sprawca nie tylko przygląda się ich wysiłkom, lecz także rozgrywa z nimi perwersyjną grę. W tej opowieści napięcie rodzi się nie tylko z pościgu, ale też z poczucia bycia obserwowaną: doświadczenia, które wiele kobiet zna aż nazbyt dobrze, choć na szczęście zwykle w mniej skrajnej odsłonie. W obsadzie drugiego sezonu obok głównych ról znaleźli się także Sofie Gråbøl, Katinka Lærke Petersen, Özlem Sahlanmak, Ester Birch, Anders Hove, Michelle Bjørn-Andersen, Christoffer Svane, Mette Frank oraz Anders Brink Madsen. Za scenariusz odpowiadają Dorte W. Høgh i Emilie Lebech Kaae, a reżyserię powierzono Roniemu Ezrze. Nowa historia ma podążać tropem zostawionym przez powieść Sørena Sveistrupa „Zabawa w chowanego” (znaną też pod angielskim tytułem „Hide and Seek”). Kiedy premiera nowego sezonu thrillera „Kasztanowy ludzik”? „Kasztanowy ludzik” od początku budował swoją siłę na surowej, duńskiej powściągliwości: mniej efektów, więcej ciszy, która potrafi brzmieć jak alarm. To właśnie ten styl, bliski najlepszym tradycjom nordic noir sprawił, że serial urósł do rangi jednego z głośniejszych thrillerów detektywistycznych w katalogu platformy. Nic dziwnego, że po finale pierwszej serii fani z niecierpliwością oczekiwali dalszych informacji, które pozwolą odkryć, co twórcy przygotowali w nowych odcinkach tej pełnej napięcia historii. Dziś już wiemy, że „Kasztanowy ludzik” 2 trafi na platformę 7 maja 2026 roku.
Czy „Wichrowe wzgórza” to aby na pewno miłosna historia? Psycholożka: „Cierpienie stało się dowodem rzekomej głębi uczuć”
Czy „Wichrowe Wzgórza” Emily Brontë mogą nauczyć nas prawdy o relacjach? I dlaczego pociąga nas to, co rani? O najgłośniejszym filmie pierwszego kwartału roku rozmawiam z psycholożką Magdą Chorzewską.
Powieść „Wichrowe wzgórza” rozpala wyobraźnię czytelników od ponad dwóch dekad i wciąż trafia na listy największych romansów wszech czasów. Ale czy historia Heathcliffa i Cathy jest w ogóle opowieścią o wielkich uczuciach? Dzisiaj coraz częściej i zdecydowanie bardziej świadomie poruszamy tematy destrukcyjnych relacji, czerwonych flagach i przemocy emocjonalnej, dzięki czemu klasyka literatury spod pióra Emily Brontë nabiera nowych znaczeń. Przede wszystkim intensywność przestaje być dla nas jednoznacznym dowodem miłości. W rozmowie z Magdaleną Chorzewską, psycholożką i psychoterapeutką CBT w trakcie certyfikacji, przyglądamy się relacji Cathy i Heathcliffa z perspektywy współczesnej psychologii. JOANNA MISIARZ: „Wichrowe wzgórza” wciąż nazywane są jednym z największych romansów wszech czasów. Czy to rzeczywiście historia wielkiej miłości, czy raczej opowieść o traumie, władzy i niemożności kochania w zdrowy sposób? MAGDALENA CHORZEWSKA: „Wichrowe wzgórza” opowiadają o więzi opartej na głodzie emocjonalnym i potrzebie posiadania drugiej osoby oraz traumie i głębokim lęku przed porzuceniem. Zdecydowanie nie jest to opowieść o zdrowej, dojrzałej miłości. Intensywność uczuć została w tej historii pomylona z prawdziwą bliskością, a cierpienie stało się dowodem rzekomej głębi uczuć. Wiemy, że zarówno Heathcliff, jak i Cathy dorastali w atmosferze przemocy, odrzucenia i emocjonalnego chaosu – Heathcliff upokarzany, pozbawiony poczucia przynależności outsider, Cathy w świecie surowych norm i braku poczucia bezpieczeństwa. Na ile w przypadku tej historii możemy tłumaczyć ich dorosłe wybory i okrucieństwo doświadczeniami z dzieciństwa? M.CH: Trauma może wiele wyjaśniać, ale nie usprawiedliwia krzywdzenia innych. Przemoc, odrzucenie i emocjonalna deprywacja budują lękowe, pozabezpieczne wzorce przywiązania, które później wpływają na relacje w dorosłości. Jednak dorosłość niesie ze sobą odpowiedzialność za własne zachowania. W realnym życiu oznacza to konieczność pracy nad sobą – często w procesie psychoterapii – aby nie powielać destrukcyjnych schematów. Historia Heathcliffa i Cathy potwierdza tezę, że przemoc rodzi przemoc? M.CH: Zdecydowanie tak. Zwłaszcza jeśli spojrzymy na zachowania Heathcliffa, takie jak potrzeba dominacji, mściwość, karanie ciszą czy obsesyjność. Widać u niego silną potrzebę kontroli, a instrumentalne traktowanie ludzi wskazuje na trudność w budowaniu relacji opartych na wzajemności. Nierozpoznana trauma i upokorzenie często przechodzą w kolejne pokolenia w formie agresji, kontroli i emocjonalnego chłodu. W powieści widzimy klasyczny łańcuch transmisji przemocy – krzywda nie zostaje zatrzymana, lecz reprodukowana. Czy w takim razie jego zachowania noszą znamiona zaburzeń osobowości? M.CH: W jego funkcjonowaniu można dostrzec rysy charakterystyczne dla zaburzeń osobowości z tzw. wiązki B – zwłaszcza cechy osobowości z pogranicza, narcystycznej i antyspołecznej. Widoczna jest silna uraza, potrzeba odwetu, uprzedmiotowienie innych oraz trudności w regulowaniu emocji. Jednocześnie warto podkreślić i pamiętać, że mówimy o interpretacji literackiej, a nie o diagnozie klinicznej. Heathcliff jest postacią fikcyjną. Określenie go jako „narcyza” lub „toksyka” uważasz za trafne? M.CH: Nie przepadam za etykietowaniem ludzi w tak uproszczony sposób, ponieważ bardzo łatwo jest przykleić komuś łatkę toksyka. Można jednak zauważyć u niego narcystyczne rysy – szczególnie w silnej potrzebie kontroli, o której już wspominałam oraz ogromnej wrażliwości na upokorzenie i braku odpowiedzialności za cierpienie, które zadaje innym. Sporo powiedziałyśmy o osobowości Heathcliffa, ale skoro mówimy o dynamice tej więzi, nie sposób pominąć impulsywnej, skrajnej i nieprzewidywalnej natury Cathy. Czy dla niego, bohatera z narcystycznymi rysami i silną potrzebą kontroli, właśnie taka dynamika mogła być szczególnie pociągająca i uzależniająca? M.CH: Często właśnie tak działa dynamika tego typu relacji. Intensywność, nieprzewidywalność i emocjonalna huśtawka wzmacniają ich uzależniający charakter. Dla osób o narcystycznych rysach taka relacja jest źródłem silnej stymulacji emocjonalnej, ale jednocześnie staje się polem walki o władzę i kontrolę. Skrajne emocje podsycają napięcie, a napięcie bywa mylone z namiętnością. Czy możemy stwierdzić, że Cathy Earnshaw miała osobowość z pogranicza? M.CH: Nie można stawiać klinicznej diagnozy postaci literackiej, jednak w funkcjonowaniu Cathy wyraźnie widać cechy kojarzone z osobowością borderline (inaczej z pogranicza nerwicy i psychozy): skrajność i chwiejność emocji, silny lęk przed porzuceniem, impulsywność, niestabilny obraz siebie oraz relacji, a także gwałtowne przechodzenie od idealizacji do dewaluacji. Jej zachowania są intensywne, reaktywne i często autodestrukcyjne. Dziś ucieczkę Heathcliffa nazwalibyśmy ghostingiem. Czy jego zniknięcie było próbą ukarania Cathy i odzyskania kontroli, czy raczej reakcją na lęk przed odrzuceniem? M.CH: Te dwa mechanizmy mogły współistnieć. Wycofanie mogło być obroną przed wstydem i lękiem przed odrzuceniem, które są niezwykle silne u osób z kruchym poczuciem własnej wartości. Jednocześnie zniknięcie mogło pełnić funkcję pasywnej kontroli i formy ukarania. W języku współczesnym można by to nazwać ghostingiem z komponentem odwetu – działaniem, które jednocześnie chroni własne ego i rani drugą osobę. Mimo wszystko w pamięci czytelników zostają słowa Cathy: „Nasze dusze są jednakowe. Niezależnie od tego, co w nich tkwi”. Czy można zatem stwierdzić, że w imię miłości jesteśmy w stanie całkowicie ignorować różnice, czerwone flagi i realne zagrożenia wynikające z uzależniającej relacji? M.CH: Tak, ponieważ w silnej idealizacji dochodzi do fuzji tożsamości. Zaczynamy wierzyć, że jesteśmy jednością, a różnice przestają mieć znaczenie. W takim stanie łatwo ignorować czerwone flagi i realne rozbieżności. To jednak nie jest miłość dojrzała, lecz stapianie się z drugim człowiekiem w sposób, który zaciera granice. A możemy tę relację uznać za przykład klasycznego uzależnienia emocjonalnego? Jeśli tak - na czym ono polega? M.CH: Ich więź spełnia wiele kryteriów uzależnienia emocjonalnego. Widać silną potrzebę bycia z drugą osobą mimo cierpienia, obsesyjne myślenie, utratę autonomii i tolerowanie krzywdy. Pojawia się też charakterystyczna huśtawka nagrody i kary, która paradoksalnie wzmacnia przywiązanie. Mechanizm przypomina uzależnienia behawioralne: napięcie, chwilowa ulga, ponowne napięcie. Dlaczego więc wciąż romantyzujemy toksyczną intensywność? M.CH: Gdyż intensywność daje silny wyrzut dopaminy i poczucie wyjątkowości. Burza emocji bywa interpretowana jako dowód prawdziwego uczucia, ponieważ kultura od lat wzmacnia tę narrację. Spokój natomiast często bywa błędnie odczytywany jako brak chemii, choć w rzeczywistości może świadczyć o bezpieczeństwie i stabilności. Czyli można stwierdzić, że literatura błędnie utrwala mit, że cierpienie jest dowodem wielkiego uczucia? M.CH: Często tak się dzieje. Motyw „im bardziej boli, tym bardziej kochasz” jest wielokrotnie powtarzany w literaturze. Cierpienie zostaje przedstawione jako nieodłączny element wielkiej miłości, co może prowadzić do mylnego przekonania, że brak dramatu oznacza brak prawdziwego uczucia. Gniew i gwałtowność mylone z głębią uczuć wydają się być ogromną pułapką. Czy dynamika relacji z powieści Emily Brontë przekłada się na teraźniejszość? M.CH: Niestety wciąż tak. Współcześnie wciąż spotykamy relacje oparte na pogoni za niedostępnym partnerem lub partnerką, karaniu ciszą, zazdrości i emocjonalnej huśtawce. Gniew i gwałtowność bywają mylone z głębią, a to pułapka. Dojrzała miłość jest spokojniejsza, przewidywalna, bezpieczna i odpowiedzialna. Czego ta historia może nauczyć nas o naszych własnych relacjach? M.CH: Że intensywność nie jest miarą miłości. Że nieprzepracowana trauma wchodzi do związku i zaczyna nim rządzić. Że kontrola, zazdrość czy karanie ciszą niszczą więź zamiast ją pogłębiać. I wreszcie – że dojrzała miłość opiera się na regulacji emocji, jasnych granicach, poczuciu bezpieczeństwa i wzajemności, a nie na nieustannym rollercoasterze.
Dlaczego gorący romans hokeistów uwiódł kobiety? Psycholożka: „To refleksja o tym, czego potrzebują w relacjach”
Czy serial „Gorąca rywalizacja” stał się hitem wyłącznie dzięki chemii między bohaterami? O tym dlaczego romans hokeistów wywraca stolik na temat zdrowej męskości i mówi wiele o uniwersalnych potrzebach emocjonalnych, rozmawiam z psycholożką Joanną Gutral.
JOANNA MISIARZ: Z czego twoim zdaniem wynika fenomen serialu „Gorąca rywalizacja” [oryg. „Heated Rivalry”]? JOANNA GUTRAL: Myślę, że przede wszystkim z bardzo romantycznej, momentami wręcz idealistycznej wizji miłości. To opowieść, w której gorący romans przeradza się w uczucie dające przestrzeń na wrażliwość, delikatność i autentyczne bycie blisko drugiej osoby. A to są przecież uniwersalne potrzeby, o których wiele osób marzy i których szuka w relacjach. Oczywiście znaczenie ma też element sensacji, który przyciąga uwagę widzów. Ale ten serial jest również świetnie zagrany i pięknie zrealizowany, ta kombinacja sprawia, że odbił się tak szerokim echem. Wielu widzów ten tytuł wciągnął w binge-watching, ciebie również? J.G.: Powiem szczerze, że po pierwszym odcinku nie byłam pewna, czy będę kontynuować seans. Wydawało mi się, że to będzie historia nastawiona głównie na sensację i erotyzację, bo na początku rzeczywiście jest tam dużo scen nagości i seksualności. Ale im dalej zagłębiamy się w tę historię, tym mniej jest samej fizyczności, a coraz więcej czułości, otwartości i rozmowy o uczuciach. To właśnie te sceny, w których bohaterowie naprawdę się odsłaniają, wzruszają najmocniej. To jest też opowieść o przełamywaniu barier w imię miłości, a takie historie po prostu chcemy oglądać, bo w jakimś sensie chcemy ich też doświadczać w życiu. Jasne, serial tę rzeczywistość wyostrza, momentami wręcz hiperbolizuje, ale to nie znaczy, że nie dotyka prawdziwych potrzeb. Myślę też, że bardzo ważne jest osadzenie tej historii w kontrastowym środowisku. Z jednej strony mamy sport kojarzony z agresją, rywalizacją i bardzo stereotypowym modelem męskości, z drugiej relację, która te konwenanse łamie. Serial ciekawie pokazuje nie tylko samą miłość, ale też cały mechanizm, który otacza zawodowy sport: sponsorów, opinię publiczną, oczekiwania społeczne. I robi to także przez kontrast między relacjami heteroseksualnymi, które są publicznie celebrowane, a relacją homoseksualną, którą bohaterowie muszą ukrywać. Mnie szczególnie uderzyło to, jak emocjonalnie uregulowany jest ten związek pod powierzchnią stworzonego konfliktu. Na ile jednak w realnym świecie relacja trzymana w sekrecie buduje bliskość, a na ile uruchamia lęki i potrzebę kontroli? J.G.: Gdybyśmy potrafili tak precyzyjnie przewidywać, które relacje przetrwają, a które nie, mielibyśmy już gotowy przepis na związek. A przecież relacje wciąż pozostają w dużej mierze tajemnicą. Tych bohaterów wiele różniło, ale równie wiele ich łączyło. Obaj żyli na świeczniku, obaj znali smak presji, rywalizacji i oczekiwań. To ciekawe, że serial pokazuje coś, na co dziś coraz rzadziej sobie pozwalamy: że można rywalizować i jednocześnie się lubić, można się nie zgadzać, a mimo to pozostawać w relacji. Popkultura bardzo często przyzwyczaja nas do myślenia w kategoriach czerni i bieli, a życie zwykle wygląda inaczej. Na pewno nie było im łatwo mierzyć się ze sobą na boisku i jednocześnie dźwigać emocjonalny ciężar tej relacji. Ale to też jest fragment prawdy o życiu. Gdybyśmy każdą trudność, każdy konflikt i każdą rysę traktowali jak definitywny „red flag”, bardzo szybko zostalibyśmy sami na własnej zielonej wyspie. To wymaga dojrzałości emocjonalnej, żeby pomyśleć: w pracy rywalizujemy, ale prywatnie łączą nas uczucia i bliskość. Czy taka relacja przetrwałaby w rzeczywistości? Nie wiem, trudno mi to jednoznacznie ocenić. Ale samo uświadomienie sobie, że można być blisko mimo różnic, bywa bardzo uwalniające. A gdybyś miała rozpatrzyć osobowości tych dwóch bohaterów, to co byś o nich powiedziała? J.G.: Mam poczucie, że te postaci są zbudowane właśnie na zasadzie kontrastu. Z jednej strony mamy bohatera bardziej systematycznego, potrzebującego porządku i przewidywalności, z drugiej tego, który jest bardziej spontaniczny, chaotyczny, próbujący kompensować własne deficyty wyniesione z dzieciństwa, relacji rodzinnych i trudnych doświadczeń. To trochę układ „nerd i luzak”. I pytanie brzmi: czy takie osoby mogą się ze sobą dogadać? Jak widać, mogą. Mamy przecież powiedzenie, że „przeciwieństwa się przyciągają”. Oczywiście relacje oparte na podobieństwie też mają szansę działać, bo wspólne wartości są bardzo ważne, ale tutaj ciekawie wybrzmiało właśnie to, że bohaterowie potrafili dostrzec, zaakceptować i jakoś pomieścić swoje różnice. To trochę przypomina o tym, że w relacji nie musimy zgadzać się ze sobą w stu procentach. Wchodząc w związek, bierzemy drugiego człowieka z całym jego bagażem doświadczeń. To nie znaczy, że mamy godzić się na wszystko, ale że budowanie wspólnego świata często wymaga kompromisu, granic i zrozumienia, skąd ten drugi człowiek przychodzi. Miałaś podczas seansu myśli, że któryś z nich jest toksykiem? Czytałam w social mediach komentrze widzów, którzy przypisywali tę łatkę Ilyi. J.G.: Najpierw zapytałabym: kto właściwie jest „toksykiem”? To słowo zrobiło zawrotną karierę, ale bardzo często używamy go zbyt lekkomyślnie. Nie wiem, czy można mówić tu o narcyzmie. Jeden z bohaterów na pewno był bardzo pewny siebie, świadomy swojego talentu i pozycji, ale istotne jest czy naprawdę chciał celowo krzywdzić drugą osobę, czy raczej sam nie radził sobie ze swoimi emocjami, lękami i potrzebą bliskości? Ja jestem bliższa tej drugiej hipotezie. To ważne rozróżnienie. Zachowanie narcystyczne nie jest tym samym co narcystyczne zaburzenie osobowości. Popkultura bardzo mocno to upraszcza, a w rzeczywistości takich diagnoz nie stawia się na podstawie kilku trudnych zachowań. Każdy z nas czasem zachowuje się toksycznie, każdy ma swoją historię, swój styl przywiązania, swoje mechanizmy radzenia sobie z trudnymi sytuacjami. Dlatego nie postrzegam tej relacji ani jako toksycznej, ani narcystycznej. To raczej historia o dwóch osobach, które dopiero uczą się, czym jest bliskość oparta nie tylko na pożądaniu, ale też na uczuciu. I robią to w bardzo niesprzyjających okolicznościach: pod presją, w ukryciu, w środowisku, które ich relacji nie wspiera. Jeśli na jednej stronie kartki napiszemy „miłość”, to na drugiej bardzo często pojawi się „zranienie”. Zranić nas może najbardziej właśnie ten, kto jest dla nas ważny. Nie ktoś obcy, tylko ktoś, kogo kochamy. I mam wrażenie, że bohaterowie bardzo chcieli zainwestować w tę relację, ale równocześnie bali się konsekwencji i bólu. Trudno zapomnieć o intymności, której w tym serialu jest sporo, ale jest ona przede wszystkim performatywna. Bohaterowie nie nazywają bez końca swoich emocji, a jednak ich bliskość jest wręcz namacalna. Czy taka forma pokazywania miłości wydaje ci się dziś szczególnie atrakcyjna właśnie dlatego, że nie wszystko jest dopowiedziane? J.G.: Tak, myślę, że to jest bardzo pociągające. I myślę też, że to jest ciekawa przeciwwaga dla współczesnej tendencji do natychmiastowego etykietowania wszystkiego. Bardzo łatwo byłoby powiedzieć: „to jest toksyczne”, „to jest przemocowe”, „ten bohater jest narcyzem” i zamknąć temat. Tyle że rzeczywistość rzadko bywa tak prosta. Tutaj widzimy relację, która zaczyna się od niechęci, przechodzi przez pożądanie i fizyczność, a potem okazuje się, że rodzi się z tego rozmowa, bliskość i wzajemne rozumienie. I to pomimo różnic, a może właśnie dzięki nim, bardzo przypomina życie. Kiedy dwie osoby wchodzą w relację, muszą pożegnać oczekiwanie, że druga strona w pełni się do nich dopasuje. Relacja oznacza zgodę na to, że drugi człowiek jest autonomiczny, ma własną osobowość, temperament, historię, potrzeby i przekonania. One nie zawsze będą spójne z naszymi. I to nie jest wada relacji, tylko jej istota. Myślę, że właśnie dlatego ta historia tak działa. Bo pokazuje, że można być razem mimo różnic. A jednocześnie przypomina o czymś bardzo uniwersalnym: ci bohaterowie mają sławę, pieniądze, status, społeczne uznanie, a mimo to najbardziej pragną bliskości i miłości. I to jest doświadczenie, które naprawdę może poruszyć każdego. A co z męskością? W „Gorącej rywalizacji” jest ona pokazana w środowisku bardzo heteronormatywnym i zamkniętym, a jednak równolegle widzimy, że siła i troska mogą tak współistnieć. Czy osadzenie tej historii właśnie w takim świecie jest kluczowe dla zrozumienia emocji bohaterów? J.G.: Ten kontekst bardzo pomaga pewne rzeczy zobaczyć wyraźniej. Nie tyle tworzy sens tej historii, ile raczej wydobywa go na powierzchnię. Sprawia, że emocje bohaterów stają się bardziej widoczne. Z jednej strony mamy sport kojarzony z twardością, agresją i heteronormą, z drugiej relację nieheteronormatywną, opartą na uczuciu. Masz wrażenie, że współczesny widz na nowo negocjuje dziś to, jak powinna wyglądać zdrowa męskość na ekranie? Czy to także może tłumaczyć fenomen tego serialu? J.G.: Być może ten serial po prostu wywraca stolik. Pokazuje coś, co w kontraście do utartych stereotypów wydaje się świeże, a momentami wręcz rewolucyjne. Popkultura nie zawsze uczy nas krytycznego myślenia, ale czasem pokazuje nowe wycinki rzeczywistości. I właśnie to może być jej siłą. Oczywiście ten serial też pewne rzeczy wyostrza, żebyśmy na pewno je zauważyli. Ale jego duża wartość polega dla mnie na czymś jeszcze: pokazuje osobom heteronormatywnym, jak trudna potrafi być droga osób LGBT+, nawet jeśli teoretycznie zdajemy sobie z tego sprawę. Co innego wiedzieć, a co innego naprawdę to poczuć, choćby przez opowieść. Jest tam bardzo poruszająca scena z matką jednego z bohaterów, która płacze, bo obwinia się, że może mogła zrobić coś inaczej, by jej syn mógł powiedzieć jej o swojej orientacji wcześniej. I myślę, że to może być bardzo ważny moment nie tylko dla osób LGBT+, ale też dla ich rodziców. Takie obrazy bywają lustrem, które pomaga coś zrozumieć, oswoić, nazwać. Chociaż zdania wśród osób LGBT+ także są podzielone – serial zbiera bardzo różne recenzje. Ja wystawiłabym mu tę pozytywną. Jednak większość fandomu tego serialu stanowią kobiety. Czy to, że tak wiele z nich pokochało tę historię, mówi coś o kobiecym pożądaniu, o tym, jak kobiety postrzegają bliskość i czego dziś pragną? J.G.: Być może tak. Może to jest jakaś refleksja o tym, czego kobiety potrzebują w relacjach i co zobaczyły na ekranie. Myślę o wrażliwości, otwartości i gotowości partnera do emocjonalnej obecności. Oczywiście nie da się całego tego zjawiska wyjaśnić tylko jednym serialem. Znaczenie ma też atrakcyjność bohaterów, ich chemia, cały romantyczny klimat tej historii. Ale mam poczucie, że kobiety zobaczyły tu właśnie tę bliskość i autentyczność. I nie wiązałabym tego z jakimiś „naturalnymi” różnicami płci, raczej z socjalizacją. Kobiety częściej mają społeczne przyzwolenie na mówienie o emocjach i nazywanie własnych potrzeb. Być może dlatego łatwiej rozpoznają w takiej historii coś, czego same szukają. Gdybyśmy potraktowały ten serial nie tylko jako rozrywkę, ale też jako opowieść o współczesnych potrzebach emocjonalnych i problemach społecznych, to jakie aspekty warto przemyśleć po jego seansie? J.G.: Trudno oddzielić serial od rozrywki, ale rozrywka przecież też może mieć wartość edukacyjną, normalizującą albo odczarowującą różne społeczne lęki. Dla rodzica taka historia może być ważnym sygnałem: to, że dziecko nie powiedziało mi od razu o swojej orientacji, nie musi oznaczać, że zawiodłam czy zawiodłem. Być może po prostu potrzebowało czasu, żeby samo poukładać sobie pewne rzeczy. Dla osoby, która dopiero próbuje zrozumieć siebie, może to być z kolei komunikat: nie tylko ja się z tym zmagam, nie tylko ja nie wiem od razu. Dla sportowców ta historia może być lustrem pokazującym realia środowiska, które niesie ze sobą pewne oczekiwania, stawia na świeczniku, często oceniając bardzo krytycznie. A dla kobiet, które stanowią największą grupę odbiorczą, może być przypomnieniem, że bliskość nie oznacza identyczności. Że można być razem mimo różnic. Że relacja czasem wymaga nie tylko oczekiwania zmiany od drugiej strony, ale też własnej pracy nad akceptacją i tolerancją. Jeśli tak wiele osób pokochało ten serial, to być może dlatego, że każdy znalazł w nim coś swojego. I to chyba najlepiej świadczy o jego sile.
Jak do miłości podchodzi najbardziej osamotnione pokolenie? „Wchodzą w relacje z pamięcią cudzych rozstań” - mówi psycholożka
O tym, jak Zetki redefiniują podejście do miłości, dlaczego boją się chaosu w relacjach i czy rzeczywistość, w której dorastali pomaga budować zdrowsze związki, rozmawiam z ekspertką – psycholożką Aliną Adamowicz.
Joanna Misiarz: Życie uczuciowe baby boomersów wyglądało zupełnie inaczej niż randkowa rzeczywistość milenialsów. A jak do miłości, relacji i randek podchodzi dziś pokolenie Z? Alka Adamowicz: Gdy patrzę na pokolenie Z w kontekście miłości, widzę nie tyle „inne randkowanie”, co inną odpowiedź na świat, w którym przyszło im dorastać. To pokolenie nie buntuje się przeciwko miłości, ono próbuje ją ocalić, tylko innymi środkami. Zetki wchodzą w relacje z pamięcią cudzych rozstań, rozwodów swoich rodziców, przemilczeń i napięć. Zamiast rzucać się w wir emocjonalnych uniesień, coraz częściej stawiają na uważność, rozsądek i ochronę własnej równowagi. Nie dlatego, że nie czują, ale dlatego, że czują bardzo dużo i wiedzą, jak bolesne bywa niedopasowanie. Stąd potrzeba jasności, „wykładania kart na stół”, sprawdzania wartości, granic już na starcie. Nie wynika to z chłodu czy dystansu, lecz z potrzeby zadbania o swoje zdrowie emocjonalne. Miłość przestaje być tu dowodem intensywności, a staje się pytaniem o bezpieczeństwo: Czy przy Tobie mogę być sobą? Czy muszę się napinać? Czy mój lęk rośnie, czy opada? Zetki często wybierają relacje „pomiędzy”, zwane situationship – pomiędzy znajomością a związkiem, pomiędzy „nic nie obiecujemy”, a „zachowujemy się jak para”. Nie dlatego, że nie chcą bliskości, ale dlatego, że boją się gwałtownych zerwań i etykiet, które kiedyś bardziej raniły niż chroniły. Zamiast składać wielkie deklaracje, wolą rozmawiać i sprawdzać; zamiast obiecywać na zapas, wybierają uważne próbowanie. Czasem to prowadzi do zagubienia, a czasem jest próbą znalezienia nowego języka miłości. I może najważniejsze: dla nich miłość nie ma być ucieczką od siebie ani źródłem chaosu. Ma być przestrzenią, w której życie staje się spokojniejsze, a nie trudniejsze. To raczej już nie „kocham, więc cierpię”, ale „kocham, więc dbam także o siebie”. Z perspektywy psychologa widzę w tym nie kryzys miłości, lecz jej redefinicję. Pytanie tylko, które warto sobie dziś zadać, brzmi: czy umiemy jeszcze rozróżnić zdrową ostrożność od lęku przed bliskością? I czy potrafimy spotkać się w połowie drogi, zamiast chronić się tak bardzo, że nikt już do nas nie dociera. Wspomniałaś o doświadczeniach pokolenia Z związanych z rozstaniami rodziców. Czy właśnie przez te przeżycia Zetki wyraźnie próbują uniknąć błędów w randkowaniu i miłości, które – ich zdaniem – popełnili rodzice? A. A: Tak, różnice pokoleniowe w randkowaniu widać dziś bardzo wyraźnie i nie są one kaprysem młodych ludzi, tylko odpowiedzią na to, co widzieli w domach. Pokolenie Z nie ucieka od miłości. Ono ucieka od chaosu, przemilczeń i „trwania dla dobra wszystkich”, które często kończyło się cierpieniem. Zetki dorastały, obserwując rozwody, ciche wojny i związki podtrzymywane siłą rozpędu. Dlatego zamiast romantycznego „zobaczymy, co z tego wyjdzie”, wybierają emocjonalne BHP. Stawiają na szczerość od pierwszej kawy, czasem aż do bólu. Mówią wprost o granicach, diagnozach, dzieciach albo ich braku. To nie brak romantyzmu, lecz próba oszczędzenia sobie i innym niepotrzebnych rozczarowań. W rzeczywistości to mechanizm ochronny, sposób na oswojenie lęku przed odrzuceniem i rozpadem, który jest wpisany w ich pokoleniowe doświadczenie. Widzę, że miłość coraz częściej przypomina dziś proces rekrutacyjny – nie bez powodu mówi się o „miłości z castingu”. Partner nie jest już „przeznaczeniem”, tylko kimś, kto ma pasować do życia, które już istnieje. Zetki nie chcą rezygnować z własnego spokoju, terapii, rozwoju czy niezależności finansowej dla relacji, która miałaby ich rozmontować. Stąd strategia slow love: najpierw buduję siebie, potem zapraszam kogoś do mojego świata. I choć z boku może to wyglądać na nadmierną kalkulację, ja widzę w tym coś innego – próbę stworzenia miłości, która nie boli, nie kosztuje zdrowia psychicznego i nie wymaga ratowania się kosztem siebie. To nie jest ucieczka od uczuć, tylko nowa definicja bliskości: spokojniejsza, bardziej świadoma i dużo mniej dramatyczna. No właśnie. Mówi się, że poszukiwanie miłości nigdy nie było tak bardzo indywidualistyczne i świadome jak na początku XXI wieku. Z czego wynika ta zmiana? A. A: Rzeczywiście, miłość nigdy nie była tak bardzo „szyta na miarę” jak dziś. Na początku XXI wieku przestaliśmy jej szukać na ślepo, a zaczęliśmy szukać jej w zgodzie ze sobą. To, że poszukiwanie miłości stało się dziś tak indywidualne, nie wynika z egoizmu, lecz z potrzeby ochrony siebie. To zjawisko nie pojawiło się znikąd. Jest efektem nałożenia się kilku procesów, które powoli, ale konsekwentnie przesunęły punkt ciężkości z „my” na „ja”. Po pierwsze – technologia. Aplikacje randkowe zamieniły miłość w coś, co przypomina rynek: jest wybór, są filtry, są algorytmy. Partner przestaje być kimś spotkanym „po drodze”, a zaczyna przypominać produkt, który ma jak najlepiej pasować do naszych bardzo konkretnych oczekiwań. Im większy wybór, tym większa pokusa, by szukać ideału, i tym trudniej się zatrzymać. Po drugie – rozluźnienie dawnych więzi społecznych. Jak pisał Zygmunt Bauman, żyjemy w rzeczywistości, w której relacje stały się bardziej kruche i odwracalne. To już nie rodzina czy społeczność podpowiadają, z kim mamy być. Dziś to jednostka decyduje, czy relacja nadal jej „służy”. A jeśli przestaje – łatwiej ją zakończyć, bez poczucia, że łamie się jakiś trwały porządek. Po trzecie – kult samorealizacji. Partner nie ma już tylko być „na dobre i na złe”. Ma rozumieć, wspierać, rozwijać, leczyć rany, motywować i pomóc stać się lepszą wersją siebie. Coraz częściej szukamy więc kogoś, kto idealnie wpasuje się w nasz gotowy projekt życia, zamiast kogoś, z kim ten projekt powstanie od podstaw. W efekcie relacje stają się bardziej świadome, ale też bardziej wymagające. Dają wolność, lecz odbierają poczucie oczywistości. A miłość coraz rzadziej jest wspólną drogą w nieznane, a coraz częściej starannie dopasowanym wyborem – tak długo, jak długo pasuje do tego, kim właśnie jesteśmy. Technologia zmienia wiele obszarów naszego życia. Stawia nas przed nowymi, dotąd nieznanymi wyzwaniami. Jak media społecznościowe wpłynęły na to, w jaki sposób postrzegamy relacje? Mam w głowie choćby popularyzację pojęć takich jak „green flags” i „red flags”. A. A: Media społecznościowe mocno zmieniły sposób, w jaki dziś patrzymy na relacje. Coraz rzadziej przeżywamy je intuicyjnie, a coraz częściej analizujemy przez pojęcia, etykiety i diagnozy z Internetu. Z jednej strony to pomaga, bo łatwiej rozpoznajemy przemoc, manipulacje czy brak szacunku – rzeczy, które były bagatelizowane. Z drugiej strony zaczynamy patrzeć na ludzi jak na zestaw sygnałów ostrzegawczych i zielonych flag, zamiast jak na złożone osoby z historią, temperamentem i kontekstem. Zbyt szybko szufladkujemy, zamiast się zaciekawić i zapytać. Dla pokolenia Z język red flags i green flags to rodzaj emocjonalnego systemu wczesnego ostrzegania. Młodzi ludzie uczą się skanować zachowania pod kątem bezpieczeństwa – czy ktoś szanuje granice, umie rozmawiać, nie manipuluje. Takie podejście jest próbą ochrony własnego dobrostanu. Problem zaczyna się wtedy, gdy analiza zastępuje kontakt. Gdy każda niedoskonałość, chwila niezręczności czy ludzki błąd zaczyna być traktowany jak czerwona flaga. Media społecznościowe uczą myślenia zero-jedynkowego: dobre–złe, pasuje–nie pasuje. Jednocześnie widać coś bardzo ciekawego: rosnący głód autentyczności. Im więcej filtrów, tym większe zmęczenie perfekcyjnymi obrazkami. Coraz częściej młodzi ludzie nie szukają „idealnego profilu”, ale kogoś, przy kim można zdjąć maskę, zwolnić i poczuć się bezpiecznie – poza algorytmem, poza oceną. Psychologia w relacjach jest bardzo potrzebna, ale nie może zastąpić uważności i serca. Bo miłości nie buduje się checklistą, tylko obecnością. Z perspektywy psychologa powiedziałabym tak: media społecznościowe dały nam język i narzędzia do ochrony siebie, ale jednocześnie postawiły przed nami nowe wyzwanie – jak nie pomylić czujności z lękiem, a troski o siebie z ucieczką od bliskości. Bo prawdziwa relacja nie polega na braku czerwonych flag, tylko na tym, że ktoś chce je z nami zobaczyć, nazwać i wziąć za nie odpowiedzialność. Coraz częściej mówimy także o ghostingu, bare minimum czy emotional unavailability – jak te pojęcia zmieniają nasze oczekiwania wobec bliskości? A. A: To, że coraz częściej mówimy o ghostingu, bare minimum czy emotional unavailability, nie jest modą ani przesadą. To znak, że uczymy się nazywać to, co kiedyś było tylko niepokojem w brzuchu i cichym poczuciem, że „coś tu nie gra”. Nowy język bliskości działa jak wewnętrzny kompas, bo pozwala szybciej zrozumieć, co nas rani, i przestać brać na siebie winę za cudzą niedojrzałość. Gdy zachowania dostają nazwy, łatwiej oddzielić własną wartość od czyjejś nieobecności, znikania bez słowa czy emocjonalnego skąpstwa. Dzięki temu coraz więcej osób nie chce już zgadzać się na relacje, w których dostaje tylko minimum uwagi i zaangażowania, bo ich układ nerwowy wie, że to za mało, by czuć się bezpiecznie. Ta zmiana przesuwa też nasze oczekiwania: coraz mniej chodzi o intensywność czy fizyczną ekscytację, a coraz bardziej o spokój, przewidywalność i emocjonalną dostępność. W świecie pełnym niepewności bliskość przestaje być zagadką do rozwiązania, a staje się miejscem, w którym można odetchnąć i nie musieć walczyć o czyjąś obecność. Wrócmy do wspomnianego situationships, które jest dziś częścią randkowego krajobrazu. Czy to oznaka, że Zetki boją się zobowiązań? A. A: Situationships czy relacje bez etykiet często wyglądają z zewnątrz jak ucieczka przed zobowiązaniem, ale z perspektywy młodych ludzi to zwykle coś dużo prostszego i bardziej ludzkiego. Zamiast wpisywać się w gotowe, sztywne role „chłopaka” czy „dziewczyny”, wolą negocjować zasady na bieżąco, dopasowując relację do swoich aktualnych potrzeb i zasobów. Zetki chcą być z kimś, ale boją się wejść w coś, co od razu ma ciężar „na serio” i „na długo”. Relacja bez etykiety daje im poczucie mniejszej presji i większej kontroli – można być blisko, ale nie obiecywać więcej, niż się realnie jest w stanie udźwignąć. Zetki, które napatrzyły się na bolesne rozwody swoich rodziców, traktują brak etykiet jako swoistą polisę ubezpieczeniową – wychodzą z założenia, że skoro technicznie nie jesteśmy parą, to w razie czego „nie ma z czym zrywać”, co ma teoretycznie oszczędzić im traumy rozstania. Z jednej strony daje swobodę, z drugiej może rodzić niepewność i pytania: „kim dla siebie jesteśmy?”. Dlatego nie jest rozwiązaniem dla każdego. U Zetek często wynika to z potrzeby ochrony siebie przed zbyt szybkim przywiązaniem i późniejszym zranieniem. To nie tyle strach przed miłością, co próba znalezienia jej w wersji, która nie przytłacza – bardziej spokojnej, ostrożnej i dopasowanej do ich obecnych możliwości emocjonalnych. Jednocześnie wiele osób zauważa powrót młodych ludzi do myśli o małżeństwie. Skąd bierze się ta pozorna sprzeczność? A. A: Tak jak mówisz, ta sprzeczność jest pozorna. Pokolenie Z nie odrzuca miłości na całe życie, ale odrzuca miłość byle jaką. Mimo że statystycznie rzadziej wchodzą w związki (63% dorosłych Zetek nie miało stałej relacji), wielu z nich nadal wierzy w głęboką więź na całe życie. To, co wygląda jak niechęć do małżeństwa, jest często strategią slow love – czekaniem na moment, w którym relacja będzie bezpieczna ekonomicznie i emocjonalnie. Wolą być sami lub w luźnej relacji, niż utknąć w toksycznym małżeństwie jak poprzednie pokolenia. Boją się odrzucenia, rozczarowania i bolesnych rozstań. W jaki więc sposób pokolenie Z redefiniuje dziś sztukę bycia w związku? A. A: Pokolenie Z redefiniuje bycie w związku w bardzo prosty, ale jednocześnie rewolucyjny sposób: relacja ma być bezpieczna dla psychiki, prawdziwa i dopasowana do ludzi, którzy ją tworzą. Dla Zetek miłość nie zaczyna się od imponowania sobie nawzajem, tylko od szczerości, także tej trudnej. Rozmowy o terapii, lękach, granicach czy przeciążeniu emocjonalnym nie są już „psuciem nastroju”, ale podstawą bliskości. Coraz większą wartość ma wrażliwość i pokazywanie siebie bez filtra, bez udawania silniejszego, niż się jest, bo właśnie to daje poczucie bycia naprawdę widzianym. W efekcie miłość w wydaniu pokolenia Z to połączenie uczuć i świadomości: pragną głębokiej relacji, ale wchodzą w nią z uważnością, jakby trzymali w ręku instrukcję obsługi siebie, by nie zgubić się w bliskości i nie zranić bardziej, niż to konieczne. Czy można zatem twierdzić, że swobodna rozmowa o emocjach i korzystanie z terapii wśród Zetek, przekłada się na zdrowszy sposób budowania relacji i rozwiązywania konfliktów w miłości? A. A: To trochę miecz obosieczny. Z jednej strony większa otwartość na emocje i terapia naprawdę sprzyjają zdrowszym relacjom. Pokolenie Z częściej mówi wprost o swoich potrzebach, granicach i trudnościach, dzięki czemu w relacjach jest mniej gierek, domysłów i manipulacji. Ta szczerość, czasem już na samym początku znajomości, pozwala szybciej sprawdzić, czy dwie osoby emocjonalnie do siebie pasują i czy są gotowe budować coś w bardziej dojrzały sposób. Z drugiej strony sama świadomość psychologiczna nie zawsze idzie w parze z umiejętnością dozowania bliskości. Zdarza się, że otwartość przeradza się w zbyt intensywne dzielenie się trudnymi doświadczeniami na bardzo wczesnym etapie relacji. Taki emocjonalny „zalew” może przytłaczać drugą osobę i obciążać więź, zanim zdąży się ona naturalnie ukształtować. Dlatego terapia i język emocji są ogromnym zasobem, ale nie zastąpią uważności na tempo relacji. Zdrowa bliskość to nie tylko mówienie wszystkiego, co czujemy, lecz także wyczucie, kiedy, ile i w jakiej formie jesteśmy gotowi unieść siebie nawzajem. A co z miłością własną? Pokolenie Z stawia je na równi z uczuciem do drugiej osoby? A. A: Dla pokolenia Z miłość własna i miłość do drugiej osoby nie stoją w opozycji, ale też nie są już wrzucane do jednego worka. Coraz częściej miłość do siebie pojawia się jako pierwsza – i nie z egoizmu, tylko z doświadczenia. Miłość własna to dziś dbanie o swoje zasoby emocjonalne, psychiczne, finansowe. Najpierw chcę stanąć na własnych nogach, zrozumieć siebie, poczuć stabilność, a dopiero potem zaprosić kogoś do swojego świata. Relacja ma być dodatkiem, a nie ratunkiem. I jest w tym duża dojrzałość. Jeśli związek zaczyna kosztować zdrowie psychiczne, Zetki częściej decydują się odejść. Nie dlatego, że nie potrafią kochać, ale dlatego, że wiedzą, że miłość nie powinna ranić ani zabierać wewnętrznego spokoju. W ich narracji miłość do drugiego człowieka jest możliwa dopiero wtedy, gdy nie odbywa się kosztem siebie. A to zmienia wszystko. Czy pokolenie Z ma tendencję do romantyzowania związków i miłości? A. A: Pokolenie Z żyje w ciekawym napięciu między głową a sercem. Z jednej strony podchodzą do relacji bardzo racjonalnie: analizują, sprawdzają zgodność wartości, uważnie obserwują sygnały ostrzegawcze. Z drugiej jednak strony wcale nie porzucili marzeń o głębokiej, romantycznej miłości. Ten paradoks jest dla nich bardzo charakterystyczny. Choć dorastali w świecie szybkich kontaktów, wielu z nich wciąż wierzy w relację „na długo”, a nawet „na całe życie”. Tyle że romantyzują dziś coś innego niż poprzednie pokolenia. Nie idealizują perfekcyjnych historii ani instagramowych obrazków szczęścia. Ich romantyzmem stała się autentyczność: bycie prawdziwym, odsłanianie słabości, mówienie o lękach i niedoskonałościach. To właśnie w tej wrażliwości, w zgodzie na niedoskonałość i emocjonalną szczerość Zetki szukają głębi. Można powiedzieć, że nie tyle romantyzują same związki, co możliwość bycia sobą w relacji. A to jest nowa forma romantyzmu – cichsza, mniej spektakularna, ale znacznie bardziej zakorzeniona w realnym doświadczeniu bliskości. Cofnijmy się nieco w przeszłość – do czasów pandemii i społecznej izolacji. Jak te doświadczenia młodych ludzi wpłynęły na postrzeganie bliskości, intymności i potrzeby drugiego człowieka? A. A: Izolacja i pandemia bardzo cicho, ale głęboko zmieniły sposób, w jaki myślimy o bliskości. Dla wielu młodych ludzi był to czas, w którym relacje nie tyle się skończyły, co nawet nie zdążyły się zacząć. Zabrakło codziennych spotkań, spontanicznych rozmów, niezręcznych randek i emocjonalnych potknięć, które normalnie uczą, jak być z drugim człowiekiem w realnym świecie. W efekcie bliskość zaczęła kojarzyć się bardziej z rozmową niż z obecnością, z wymianą wiadomości niż z byciem obok. Kontakt stał się łatwiejszy do nawiązania, ale też łatwiejszy do przerwania. Bez wspólnej przestrzeni, ciała i czasu relacje straciły ciężar, a zyskały odwracalność – można się wycofać bez konfrontacji, zniknąć bez rozmowy, nie mierzyć się z emocjami drugiej osoby. Dla młodszych pokoleń oznaczało to brak naturalnego „oswajania się” z bliskością w okresie dorastania. Bez wcześniejszych doświadczeń dorosłe relacje bywają bardziej stresujące, bo nie ma wewnętrznego punktu odniesienia: skąd wiem, że to normalne, że się boję, że się mylę, że nie wychodzi? Pandemia sprawiła też, że bliskość zaczęła być postrzegana jako coś bardzo potrzebnego, ale jednocześnie wymagającego odwagi. Po czasie izolacji bycie z kimś naprawdę, twarzą w twarz, bez ekranu jako tarczy, bywa trudniejsze niż kiedykolwiek. Dlatego dziś tak wielu ludzi tęskni za relacją, ale podchodzi do niej ostrożnie – jak do czegoś cennego, ale też emocjonalnie wymagającego. Określenie generacji Z jako „najbardziej osamotnionego pokolenia w historii” to trafna diagnoza, czy jednak zbyt daleko idące uproszczenie? A. A: Coraz częściej mówi się o pokoleniu Z jako o najbardziej osamotnionym – i niestety nie jest to chwytliwy nagłówek, ale opis realnego doświadczenia. Dane pokazują, że większość młodych dorosłych nie jest dziś w stałej relacji, ale za tą liczbą nie stoi brak potrzeby bliskości. Stoi raczej ogromne zmęczenie wyborem i lęk przed pomyłką. Żyjemy w świecie, który nieustannie podsuwa kolejne możliwości, kolejne twarze, kolejne „lepsze opcje”. Paradoksalnie im więcej wyboru, tym trudniej się zatrzymać. Zamiast pytać „czy to jest dla mnie dobre?”, młodzi ludzie często pytają „a co, jeśli gdzieś czeka coś lepszego?”. I ten niepokój potrafi skutecznie unieruchomić. Bezpieczniej jest nie wybrać wcale niż wybrać i później żałować. Z perspektywy psychologicznej to bardzo smutny paradoks: pokolenie, które ma największy dostęp do ludzi, jednocześnie najczęściej doświadcza samotności. Bo bliskość wymaga decyzji, a decyzja zawsze niesie ryzyko. I być może największym wyzwaniem dla Zetek nie jest dziś znalezienie idealnej osoby, ale odwaga, by powiedzieć: wybieram mimo że nie mam gwarancji. A jeśli weźmiemy na tapet podejście Zetek do intymności. Jak „wypadają” na tle wcześniejszych pokoleń? A. A: W podejściu do seksualności zaszła wyraźna zmiana. Zetkom coraz mniej chodzi o ilość, a coraz bardziej o sens. Dla młodszych pokoleń seks przestał być celem samym w sobie czy dowodem atrakcyjności. Ma znaczenie wtedy, gdy towarzyszy mu poczucie bezpieczeństwa emocjonalnego i psychicznego. Bez tej podbudowy bywa postrzegany jako coś pustego, a czasem wręcz „przereklamowanego”. To także koniec presji, która towarzyszyła wcześniejszym pokoleniom. Nie trzeba już niczego udowadniać ani „zaliczać” kolejnych doświadczeń. Seksualność coraz częściej jest tematem rozmowy i negocjacji, a nie oczekiwań narzucanych z zewnątrz. Liczy się zgoda, komfort i gotowość obu stron, a nie tempo czy statystyka. Pokolenie Z określono nawet mianem „puriteen”. Skąd bierze się ich dystans wobec życia intymnego i na ile znajduje on odzwierciedlenie w rzeczywistości? A. A: Fenomen „puriteen” bywa mylnie odczytywany jako powrót do pruderyjności. W rzeczywistości to raczej odpowiedź młodych ludzi na życie w ciągłym stresie i napięciu. Gdy ktoś dorasta w świecie, w którym wszystko jest oceniane, porównywane i komentowane, ciało naturalnie przechodzi w tryb ostrożności. Stres i lęk skutecznie gaszą ochotę na ryzykowne zbliżenia, bo układ nerwowy bardziej zajmuje się przetrwaniem niż przyjemnością. Dla części młodych ludzi dystans do seksu lub czasowa rezygnacja z niego jest więc świadomym wyborem – bezpieczną formą ochrony własnej psychiki przed chaosem, presją i emocjonalną „dramą”, która mogłaby zaburzyć i tak już kruchy spokój. To mniej „nie chcę”, a bardziej: „nie teraz, nie w takich warunkach”. A co z relacjami typu one night stand? Rosnąca samoświadomość psychologiczna Zetek sprzyja rezygnacji czy raczej zmienia sposób, w jaki są one przeżywane i interpretowane? A. A: Samoświadomość nie tyle zabija relacje typu one night stand, co odbiera im dawną atrakcyjność. Gdy rośnie wiedza o emocjach, więzi i stylach przywiązania – czyli scenariuszach naszych relacji z dzieciństwa – przygodny seks przestaje być niewinną zabawą, a zaczyna być widziany przez pryzmat możliwych konsekwencji psychicznych. Coraz więcej młodych ludzi zauważa, że szybka bliskość bez relacji często zostawia po sobie nie lekkość, lecz napięcie, pustkę albo poczucie odrzucenia. Zetki częściej rozpoznają u siebie potrzebę więzi przed seksem, nawet jeśli nie nazywają jej wprost. Wolą poczekać na poczucie bezpieczeństwa i emocjonalnej zgody, niż ryzykować sytuacje, które mogą uruchomić lęk czy rozregulować ich wewnętrzną równowagę. W tym kontekście one night stand przestaje być ekscytującą przygodą, a staje się doświadczeniem o zbyt wysokiej cenie. To już nie kwestia moralności, ale prostej odpowiedzi na pytanie: czy to mi naprawdę służy? Na koniec, jakie wyzwania stoją dziś przed pokoleniem Z w budowaniu relacji w świecie nieustannej zmiany, porównań i presji, by „żyć najlepiej”? A. A: Największym wyzwaniem w budowaniu trwałych relacji jest dziś życie w rozdwojeniu: z jednej strony bardzo chcemy stabilnej, bezpiecznej więzi, a z drugiej funkcjonujemy w świecie, który nieustannie zachęca do zmiany. Młodzi ludzie poruszają się w relacjach, które często nie mają jasnych granic ani nazw, co daje chwilowe poczucie wolności, ale na dłuższą metę generuje napięcie, niepewność i emocjonalne zmęczenie. Kolejnym trudnym obszarem jest nadmiar możliwości. Gdy w zasięgu ręki wciąż pojawiają się nowe „opcje”, coraz trudniej zatrzymać się przy jednej osobie i dać relacji czas na rozwój. W tle działa cichy lęk: czy na pewno wybieram dobrze, czy nie rezygnuję z czegoś lepszego? Taki sposób myślenia utrudnia zaangażowanie i osłabia zdolność do budowania głębi. Do tego dochodzi niełatwa codzienność: presja finansowa, zawodowa i potrzeba zadbania o własną stabilność. Dla wielu osób miłość staje się czymś, co trzeba odłożyć „na potem”, aż będzie spokojniej i bezpieczniej. Często to rodzi frustrację, bo potrzeba bliskości nie znika tylko dlatego, że warunki nie są idealne. Z perspektywy psychologii trwała relacja wymaga dziś nie tyle idealnego dopasowania, ile odwagi, by wybrać jedną osobę w świecie pełnym alternatyw i zgodzić się na niedoskonałość: swoją, drugiego człowieka i samej relacji. „Bliskość w związku to znacznie więcej niż tylko uczucia czy fizyczny kontakt. To nie bajka ani gotowy przepis z książki, lecz codzienna, czasem niełatwa sztuka współistnienia. To świadome codzienne wybieranie siebie nawzajem – w drobnych sprawach i w wielkich momentach życia. To umiejętność mówienia „jestem przy Tobie”, nawet gdy nie wszystko jest dobrze, kiedy pojawiają się trudności czy wątpliwości” – fragment mojej najnowszej książki „Bliskość”.
Zabiegi kosmetyczne na wiosnę 2026, które warto zrobić teraz. Kosmetolożka: „Działają jak reset po zimie, przywracając skórze blask”
Wiosną 2026 stawiamy na terapie, które nie tylko poprawiają wygląd, ale realnie pracują nad jakością skóry. Jakie zabiegi warto zrobić właśnie teraz, by cieszyć się skórą w najlepszej formie? Oto rekomendacje ekspertki.
Spis treści: TOP3 zabiegi kosmetyczne na wiosnę: peeling chemiczny TOP3 zabiegi kosmetyczne na wiosnę: mezoterapia mikroigłowa TOP3 zabiegi kosmetyczne na wiosnę: terapia światłem szerokopasmowym BBL Zabiegi kosmetyczne na wiosnę: BOGDAO x ORI Studio [wybór ELLE] Wraz z pierwszymi, cieplejszymi dniami instynktownie zwracamy się ku sobie, również jeśli chodzi o pielęgnację naszej skóry. Po miesiącach niemal codziennej ekspozycji na niskie temperatury, suche powietrze i gwałtowne zmiany wilgotności, cera bywa odwodniona, bardziej reaktywna, mniej napięta i pozbawiona naturalnego blasku. To właśnie teraz najlepiej odpowiedzieć na jej potrzeby przemyślaną, holistyczną terapią, łączącą świadome i sprawdzone domowe rytuały z profesjonalnymi zabiegami gabinetowymi. Jak przywrócić skórze komfort, równowagę i zdrowy, świetlisty wygląd? Oto gotowa recepta – swoje ulubione zabiegi kosmetyczne na wiosnę zdradza mi kosmetolożka Justyna Kobyłka z kliniki dr Muszczynko. TOP3 zabiegi kosmetyczne na wiosnę: peeling chemiczny Jednym z zabiegów, które szczególnie rekomenduję w tym okresie, są peelingi chemiczne. Odpowiednio dobrane potrafią w krótkim czasie wyraźnie poprawić kondycję skóry – wygładzić ją, rozświetlić, wyrównać koloryt i zwiększyć poziom nawilżenia. Działają jak reset po zimie, przywracając cerze naturalne glow, świeżość i energię. Ogromną zaletą peelingów jest możliwość pełnej indywidualizacji terapii. W swoich protokołach wykorzystuję kwasy dobrze znane i cenione w kosmetologii – migdałowy, mlekowy czy glikolowy – jednak szczególną uwagę poświęcam wzbogacaniu zabiegów o silne antyoksydanty, takie jak kwas bursztynowy czy glutation. To one wspierają skórę w walce ze stresem oksydacyjnym i przyspieszają jej regenerację. Każdą procedurę dopełniam starannie dobranymi ampułkami oraz maskami o działaniu nawilżającym, przeciwzapalnym i wzmacniającym procesy naprawcze. Dzięki temu efekt nie jest jedynie powierzchowny – pracujemy głębiej, nad realną poprawą jakości skóry. Wbrew obiegowym opiniom, właściwie dobrane peelingi – pod względem rodzaju, stężenia oraz pH – mogą być bezpiecznie wykonywane nie tylko wiosną, ale również latem. Kluczowe pozostaje jednak świadome podejście do fotoprotekcji i codzienne stosowanie wysokich filtrów SPF. TOP3 zabiegi kosmetyczne na wiosnę: mezoterapia mikroigłowa Drugim zabiegiem o wysokiej skuteczności terapeutycznej jest mezoterapia mikroigłowa, którą wykonuję wyłącznie przy użyciu certyfikowanych urządzeń. Procedura ta wykorzystuje zjawisko kontrolowanej mikrostymulacji skóry, uruchamiając jej naturalne procesy naprawcze i produkcję kolagenu. Właściwie zaplanowana seria potrafi znacząco poprawić jędrność i elastyczność, wygładzić drobne zmarszczki, zredukować nierówną teksturę, blizny czy rozszerzone ujścia gruczołów łojowych. Skóra staje się jędrna, napięta i wyraźnie zregenerowana, ale w sposób subtelny, naturalny. Efekty terapii zależą zarówno od jakości zastosowanych, certyfikowanych preparatów, jak i od prawidłowo dobranych parametrów zabiegu. Dlatego tak istotna jest dla mnie dokładna kwalifikacja klientki – uwzględniająca stan skóry, jej potrzeby, styl życia i ewentualne przeciwwskazania. TOP3 zabiegi kosmetyczne na wiosnę: terapia światłem szerokopasmowym BBL Wiosną często sięgam również po terapię światłem szerokopasmowym BBL, zwłaszcza w protokole Forever Young. To jedna z najbardziej zaawansowanych technologii nieablacyjnych, pozwalająca pracować nad poprawą jakości i napięcia skóry, a także nad redukcją przebarwień, rumienia i drobnych zmian naczyniowych. Zabieg jest stosunkowo krótki i komfortowy, a brak typowego okresu rekonwalescencji sprawia, że idealnie wpisuje się w tempo współczesnego życia. Skóra stopniowo odzyskuje jednolity koloryt i zdrowy, bardziej promienny wygląd – bez efektu „przerysowania”. Najlepsze rezultaty osiągamy jednak wtedy, gdy zabiegi stanowią element kompleksowej, długofalowej strategii. Piękna skóra nie jest efektem jednorazowej wizyty, lecz konsekwentnej współpracy i zaufania. Indywidualna kwalifikacja, świadome planowanie terapii oraz edukacja w zakresie pielęgnacji domowej tworzą fundament skutecznej, bezpiecznej pracy ze skórą. Zabiegi kosmetyczne na wiosnę: BOGDAO x ORI Studio [wybór ELLE] To propozycja dla osób, które oczekują czegoś więcej niż klasycznego oczyszczania. Zabieg opiera się na synergii zaawansowanego peelingu kwasowego i liftingującego masażu twarzy – dzięki czemu działa jednocześnie na jakość skóry i jej napięcie. Efekt? Cera staje się gładsza, bardziej świetlista i wyraźnie wypoczęta. Kluczowym etapem jest peeling BOGDAO – formuła, która delikatnie, ale skutecznie oczyszcza skórę i stymuluje ją do odnowy. Pomaga wyrównać strukturę, ograniczyć nadmiar sebum i zredukować widoczność przebarwień, przywracając cerze klarowność i zdrowy blask – szczególnie po zimie, gdy skóra bywa poszarzała i przeciążona. View oEmbed on the source website Po etapie eksfoliacji przychodzi czas na liftingujący masaż twarzy, który nie tylko poprawia napięcie skóry, ale także pobudza mikrokrążenie i wspiera naturalne procesy regeneracyjne. Działa również drenująco, redukując napięcia i obrzęki, dzięki czemu twarz odzyskuje świeży, zrelaksowany wygląd. Zabieg jest indywidualnie dopasowywany do potrzeb skóry – w zależności od jej kondycji stosowany jest jeden z dwóch peelingów. PEEL SOLUTION 01 sprawdzi się przy cerach wrażliwych i reaktywnych, działając łagodnie, kojąco i wzmacniająco na barierę hydrolipidową. Z kolei PEEL SOLUTION 02 dedykowany jest skórom wymagającym intensywniejszej stymulacji – wygładza, rozświetla i poprawia jędrność.
It-girls nie chcą rozstawać się z tym klasykiem. Kiedy temperatury zaczynają rosnąć, z żalem chowają go do szafy
Ten ponadczasowy elementy wraca do myśli przez cały rok – zwłaszcza gdy zaczynamy wypatrywać modeli, które znów będą królować zimą. Wełniany płaszcz to jeden z filarów garderoby modnych dziewczyn.
Wełniany płaszcz to jeden z tych elementów garderoby, z którym najtrudniej mi się rozstać, gdy nadchodzi wiosna. Kiedy temperatury zaczynają rosnąć, z żalem chowam go do szafy, wiedząc, że przez kilka miesięcy nie będzie bazą moich stylizacji. Paradoksalnie to właśnie wiosną i latem najczęściej zaczynam za nim tęsknić. Wełniany płaszcz nie znika z myśli modnych dziewczyn – nawet latem Choć w cieplejszych miesiącach nie możemy już nosić wełnianych płaszczy ze względu na temperatury, to właśnie teraz jest idealny moment, by rozejrzeć się za modelami, które wrócą do łask zimą 2026 roku. Szczególnie jeśli mowa o ponadczasowych fasonach maxi z dobrym składem – to jedna z tych modowych inwestycji, które potrafią zwracać się przez lata. To właśnie wiosną i wczesnym latem zaopatruję najczęściej moją garderobę. Gdy jeszcze trwają wyprzedaże, to dobry moment, by stworzyć przemyślaną listę zakupów z jakościowymi ubraniami i dodatkami, które zostaną z nami na wiele sezonów. Kaszmirowy sweter, długie kozaki, mała czarna, dobrej jakości biały T-shirt czy klasyczny model sneakersów to elementy garderoby, które warto mieć w szafie bez względu na zmieniające się trendy. Do tej listy basicowych klasyków dopisujemy także wełniany płaszcz damski z dobrym składem. Jak wybrać ponadczasowy wełniany płaszcz? Jeśli chcesz, żeby płaszcz był bazą stylizacji na lata, warto podejść do zakupu racjonalnie i nie ulegać chwilowym kaprysom. W przypadku tego okrycia wierzchniego kluczowy jest nie tylko fason czy kolor, ale przede wszystkim skład materiału – to od niego, czy płaszcz rzeczywiście posłuży nam przez wiele sezonów. Za najlepszy wybór uznaje się płaszcze z wysoką zawartością wełny w składzie, przynajmniej 60-70%. Nie zapominajmy także o podszewce. Nawet w płaszczach z wysoką zawartością wełny może być ona syntetyczna, co nie musi być wadą, choć podszewka z wiskozy zwykle zapewnia większy komfort niż ta wykonana z poliestru. Wełniany płaszcz, które będzie inwestycją na lata Wśród modeli, które warto obserwować już teraz z myślą o zimie 2026, szczególnie wyróżniają się klasyczne modele z modowym twistem. W moim osobistym zestawieniu niekwestionowanym numerem 1 jest projekt ukraińskiej marki Bazhane, która udowadnia, że czarny płaszcz wcale nie musi być nudny. Brand stworzył eleganckie odzienie o kroju z wyraźnie zarysowaną talią, podkreślonymi ramionami i szerokimi klapami. Okrycie ma maxi długość, która dodaje stylizacji wyrazistości, genialnie podkreślając walory sylwetki. Wykonany z dziewiczej wełny, zapewnia ciepło i komfort nawet przy temperaturach poniżej zera, a przede wszystkim prezentuje się ultrastylowo! Modne i ponadczasowe kroje mają w swojej ofercie także polskie marki. W The Odder Side uwagę zwraca model CLAIRE – płaszcz midi w odcieniu złamanej bieli o minimalistycznej, eleganckiej formie. Uszyty z tkaniny o ciekawej strukturze i wykończony wiskozową podszewką, wyróżnia się mocniej zaznaczonymi ramionami, prostymi klapami bez kołnierza oraz zapięciem na guzik. Dzięki uniwersalnemu charakterowi łatwo dopasować go zarówno do bardziej eleganckich, jak i codziennych stylizacji. Z kolei w Reserved znajdziemy cały szereg płaszczy z wysokim procentem wełny w składzie – wyselekcjonowałam kilka modeli, na które szczególnie warto zwrócić uwagę. View Burdaffi on the source website
Bezrękawnik z szafy babci jest na szczycie wish-listy redaktorek mody. „Teddy vest” zdetronizuje nawet kaszmirowy sweter
Wełniana kamizelka, która dotąd kojarzyła się głównie z garderobą babci lub dziadka znalazła się na radarze najmodniejszych dziewczyn. Cenią ja za uniwersalność i wielosezonowość.
Choć coraz częściej łapię się na tym, że najchętniej zrobiłabym już miejsce w szafie na ulubione zwiewne sukienki, pogoda skutecznie studzi mój entuzjazm. Ujemne temperatury i śnieżnobiała pokrywa za oknem nie zapowiadają szybkiego rozstania z najcieplejszymi elementami garderoby. Znalazłam jednak rozwiązanie, które pozwala nie okrywać szczelnie każdej części ciała, a jednocześnie nie marznąć – to wełniana kamizelka. Kamizelka z wełny merino to ulubiony element redaktorek Ponadczasowa i pasująca niemal do każdego stylu kamizelka, który potrafi zarówno „podkręcić”, jak i złagodzić bazową stylizację. Najlepiej w wersji z wełny merynosów, otulającej, lekkiej i oddychającej, sprawdza się zimą jako dodatkowa warstwa, ale zarzucona na ulubiony T-shirt daje efekt (niemal) wiosennej lekkości. Jej przytulność i uniwersalność czyni ją tak atrakcyjną, że nawet redaktorki mody się nią nie rozstają. Oto modele, które skradły moje względy. View Burdaffi on the source website Polskie marki tworzą najpiękniejsze wełniane kamizelki Polskie marki udowadniają, że luksus zaczyna się od jakości. Dlatego, szukając idealnej wełnianej kamizelki, sięgam właśnie po propozycje lokalnych brandów. Sistu oferuje wełnianą kamizelkę zapinaną na zamek, z praktycznymi kieszeniami wszytymi po bokach. Uszyta w 100% z owczej wełny merino, jest miękka, przyjemna w dotyku i – co kluczowe – nie gryzie. Moją szczególną uwagę przykuł model w kolorze ecru, bo uwielbiam ten ciepły odcień balansujący między bielą a kremowym. Z kolei Alwero zaprojektowało krótką, pudełkową formę o minimalistycznym charakterze. Zapinana na zamek i wykończona lamówką, zachwyca prostotą, która obroni się w każdej szafie kapsułowej. Marka oferuje różnorodne wzory i kolory, dlatego zarówno minimalistki, jak i miłośniczki wyrazistych barw z pewnością znajdą coś dla siebie. A co dla kochający odzież z merino, ale jednocześnie prawdziwych zmarzluchów? Warto rozważyć wersję polaru z merino. Polska marka Aside ma w swojej ofercie model „Teddy Merino” w najmodniejszym kolorze sezonu, głębokiej czekoladzie. Ta bluza jest miękka i otulająca niczym koc, a jednocześnie jej oversize’owy krój zapewnia wyjątkową swobodę. Jak stylizować wełnianą kamizelkę? Możliwości stylizacyjnych jest nieskończenie wiele (wystarczy odrobina inspiracji). Warto jednak pamiętać, by bezrękawnik nie skręcił w stronę „babcinej” estetyki. Najlepiej więc stylizować go w nieco luźniejszej formie. Kamizelka wełniana lubi towarzystwo szerokich nogawek i T-shirtu, ale sprawdzi się także w zestawie z koszulą w kratę i sztruksowymi spodniami, oddając bardziej górski charakter. @autumnacord can’t beat 100% wool!! #vest #fallvest #falloutfits #happymess ♬ original sound - Autumn Acord
Polacy pokochali historię miłosnego trójkąta. Mimo schematycznych wątków nowa teen drama Netflixa jest najchętniej oglądanym serialem
Teen drama „Miłość na lodzie” szturmem zdobywa Netflixa. Historia miłosnego trójkąta łyżwiarzy figurowych jest najchętniej oglądanym serialem w Polsce.
O czym jest teen drama „Miłość na lodzie”? „Miłość na lodzie” (oryginalny tytuł „Finding Her Edge”) opowiada historię łyżwiarskiej rodziny Russo, której życie od pokoleń kręci się wokół lodowiska. Fabuła koncentruje się na młodych łyżwiarzach figurowych mieszkających pod jednym dachem — wspólnie trenujących, uczących się i przeżywających pierwsze miłosne rozterki. Po śmierci matki środkowa z sióstr, siedemnastoletnia Adriana Russo, rezygnuje z łyżwiarstwa, by pomóc ojcu w prowadzeniu podupadającej finansowo akademii. Ten całą uwagę poświęca najstarszej córce, Elise, zapowiadającej się na przyszłą gwiazdę. Wszystko zmienia się po tragicznym wypadku — aby ratować reputację rodziny i przyszłość lodowiska, Adriana musi wrócić do ukochanej dyscypliny. Zaczyna przygotowania do Mistrzostw Świata z nowym partnerem, Braydenem Elliotem — utalentowanym łyżwiarzem o opinii łobuza. Sytuację komplikuje fakt, że dziewczyna wciąż żywi uczucia do swojej pierwszej miłości i byłego partnera, Freddie’ego. Gdy Adriana i Brayden decydują się udawać parę również poza lodem, by zdobyć sponsoring, rodzi się trójkąt miłosny, który destabilizuje zarówno ich życie prywatne, jak i sportową karierę. Nowy hit Netflixa - „Finding Her Edge” nr 1 na platformie Tuż po premierze serial stał się hitem giganta. Historia miłosnego trójkąta trzyma w napięciu i jest typowym przykładem dramatu młodzieżowego, ale z wyjątkową scenerią świata łyżwiarstwa figurowego. Rywalizacja na lodzie, presja występów i miłosne rozterki bohaterów sprawiają, że serial stała się typowym „guilty pleasure”. Czy powstanie drugi sezon „Miłości na lodzie”? Choć serial „Miłość na lodzie” cieszy się dużą popularność, a widzowie z entuzjazmem przyjęli pierwszą serię, nie wiadomo czy doczeka się kontynuacji. Na chwilę obecną platforma nie potwierdziła oficjalnie, czy powstanie drugi sezon, jednak pozytywny odbiór wśród widzów może zachęcić producentów do podjęcia prac nad nowymi odcinkami.
„Obejrzałam w jeden wieczór”. Ten serial o macierzyństwie bez lukru jest idealny na binge-watching
„Ginny & Georgia” - serial na Netflix, który pochłania dopracowaną fabułą i popisową grą aktorską. Nic dziwnego, że tytuł o relacji matki i córki cieszy się taką popularnością wśród widzów. To, czy 4. sezon „Ginny & Georgia” pojawi się jeszcze w tym roku stoi pod znakiem zapytania.
Spis treści: O czym jest serial „Ginny & Georgia”? Obsada i twórcy „Ginny & Georgia” „Ginny & Georgia” to gwarantowany binge-watching Uwielbiany serial na Netflix: „Ginny & Georgia” O czym jest „Ginny & Georgia” - serial na Netflix? „Ginny & Georgia” to serial na Netflix, który zdobył serca fanów od pierwszego sezonu. Uwielbiana produkcja skupia się na losach trzyosobowej rodziny: Georgii Miller oraz jej dzieci Ginny i Austina. Trudno przeszłość i nastoletnie macierzyństwo bez grosza na koncie nie ułatwiły kobiecie wychowania dzieci, ale ona nigdy się nie poddała. Wciągu kilku odcinków orientujemy się, że Georgia to matka, która walczy jak lwica, by zapewnić pociechom, to czego ona nie miała. Pierwsza odsłona serialu skupia się na historii Georgii, której rodzina osiada w małym miasteczku Wellsbury w Massachusetts. Po wielu latach „na walizkach” trio szuka stabilizacji, która po śmierci byłego męża kobiety, jest im niezwykle potrzebna. Wszystko zmierza w dobrym kierunku. Ginny aklimatyzuje się i poznaje grupkę przyjaciółek. Zakochuje się i przeżywa pierwsze rozterki. Natomiast Georgia, która ma wrodzony talent do jednania sobie ludzi, poznaje sympatycznego właściciela kawiarni - Blue Farm, Joego, oraz burmistrza Paula, z którym nawiązuje prywatną relację. Przeszkodą okazuje się tata Ginny, do którego wciąż (i to z wzajemnością) żywi uczucia. Przez następne dwa sezony śledzimy perypetie rodziny Millerów, która jak tylko wychodzi na prostą, nagle mierzy się z kolejnym skandalem. Demony przeszłości nie pozwalają Georgii pójść naprzód i chronić dzieci, tak jakby tego chciała. Do czego się posunie, by zagwarantować Ginny i Austinowi godną przyszłość? Obsada i twórcy „Ginny & Georgia” Serial stał się międzynarodowym hitem nie tylko za sprawą wyjątkowej fabuły, ale też wybitnej obsady. Popisowe role zagrali m.in.: Brianna Howey (Georgia), Antonia Gentry (Ginny), Felix Mallard (Marcus), czy Sara Waisglass (Maxine). Oprócz nich w produkcji występują: Diesel La Torraca (Austin), Nathan Mitchella (Zion), Raymond Ablack (Joe), Scott Porter (Paul), Jennifer Robertson (Ellen), Mason Temple (Hunter), Katie Douglas (Abby), Nikki Roumel (młoda Georgia) oraz Sabrine Grdevich (Cynthia Fuller). Sarah Lampert, twórczyni serialu, stworzyła obraz, w którym naprzemiennie przeplatają się dwa światy – przeszłość i teraźniejszość. Narracja jest prowadzona dwutorowo, dzięki czemu poznajemy nastoletnie lata Georgii oraz małych Ginny i Austina, a także aktualne problemy całej trójki. Ten zabieg pozwolił poniekąd wytłumaczyć decyzje, które kobieta podejmuje w obecnym wieku i motywacje, które nią kierowały kiedyś. „Ginny & Georgia” to gwarantowany binge-watching Serial „Ginny & Georgia” porusza czułą strunę i absolutnie zasługuje, żeby być numerem 1 na Netflixie. Mimo swojego obyczajowego charakteru trafnie przemyca wątki kryminalne, komediowe i dramatyczne. Nigdy nie wiesz, co wydarzy się w kolejnym odcinku. Jego największą siłą są poruszane między wierszami fabuły ważne tematy jak rasizm, depresja, okaleczanie się, czy przemoc domowa. Tytuł w nieoczywisty sposób pokazał mi trudy macierzyństwa i skomplikowaną relację matki z córką. Udowadnia, jak ważna w życiu jest przynależność i poczucie stabilności. Za sprawą rodzicielstwa Georgia musiała dorosnąć szybciej niż tego chciała. I za wszelką cenę nie chce takiego losu dla swojej córki. Ale czy despotyczne działania i ciągła ucieczka od przyszłości to recepta na zło tego świata? Serial udowadnia, że nie. Nie da się wciąż udawać kogoś innego i nigdy nie ściągać maski. Na przestrzeni wszystkich sezonów tytuł w piękny sposób pokazuje autorefleksje bohaterów i ich przemiany. „Ginny & Georgia” - kiedy 4 sezon? Oryginalna produkcja platformy cieszy się ogromną popularnością. Zwiastun trzeciego sezonu obejrzało 3,3 miliona widzów, a tuż po premierze tytuł wskoczył na pierwsze miejsce wśród najpopularniejszych seriali. Ostatni z dostępnych sezonów nie został jednoznacznie zakończony, ale bez obaw, już wiemy, że ciąg dalszy nastąpi! Ostatnio Netflix opublikował listę seriali, których premiera została przesunięta z 2026 na 2027. To czy „Ginny & Georgia” pojawią się jeszcze w tym roku stoi pod wielkim znakiem zapytania. Istnieje pewna nadzieja, że zdoła powrócić pod koniec 2026 roku, ponieważ prace nad nim powoli się kończą.