Oud – co to? Czyli kiedy perfumy stają się na wagę złota. Poznaj zapach żywicy drewna agarowego
Co to oud? Wyobraź sobie popularną wakacyjną destynację, przyciągającą trochę ciepłą pogodą, luksusem i odmienną kulturą, która mimo, że przykryta nowoczesnością, to nadal pozostaje wyraźna. Jak to bywa w wielu wakacyjnych bajkach, to, co najciekawsze, często jest niewidoczne dla oka. Trudno doszukiwać się tego na zdjęciach z podróży. O czym mowa? O perfumach, które nazwać można płynnym złotem, jeśliby patrzeć na ich wartość rynkową. A mówiąc esencjonalnie, o nieuchwytnej tożsamości Bliskiego Wschodu.
W tym artykule: Czym jest oud? Zapach z krajów arabskich Drzewo agarowe jako główny składnik perfum oud Zapachowe produkty typu oud Jak pachnie zapach oud? Dla kogo zapach oud? Czym jest oud? Oud to intrygująca nuta zapachowa z dalekiego wschodniego świata, określana również jako „składnik cenniejszy niż złoto". Zachwycający i jeden z najdroższych orientalnych zapachów powstaje z żywicy drzewa agarowego z rodzaju Aquilaria, podczas gdy drzewo zostaje zainfekowane przez określony gatunek grzybów. Najcenniejszą formą oud jest olejek eteryczny, uzyskiwany przez destylację żywicznego drewna. To on służy do produkcji jakże luksusowych i pożądanych perfum. Zapach z krajów arabskich Tradycja i kultura wytwarzania oraz stosowania perfum na Bliskim Wschodzie sięga odległych czasów. Niektórzy nawet dumnie twierdzą, że to właśnie ten region zapoczątkował samą ideę stosowania pachnideł. Niezależnie jednak od historycznych debat, faktem jest, że kraje Zatoki Perskiej od lat przodują w rankingach perfumiarstwa. W samych Zjednoczonych Emiratach Arabskich w 2017 średnie roczne wydatki przypadające na osobę na produkty z kategorii „beauty” wynosiły 239 dolarów amerykańskich (7. miejsce na świecie). Dla porównania, w Polsce ta suma sięga około 340, ale polskich złotych. Nie dziwne więc, że arabski „świat” woni i zapachów jest tak rozbudowany czy też odmienny od typowych „zachodnich” doświadczeń. Ale czym się różni? Drzewo agarowe jako główny składnik perfum oud Chociaż na pozór produkty sprzedawane przez orientalne marki wyglądają podobnie do ich zachodnich odpowiedników, cały zapach opiera się jednak nie na alkoholu, a drzewnej bazie otrzymywanej z drzewa agarowego. Oud, bo tak nazywa się ten składnik, pozyskuje się w krajach Azji Południowej z roślin zainfekowanych grzybami. W trakcie „walki” pomiędzy rośliną a pasożytem struktura pnia zmienia się w kruche, nasycone żywicą drewno, czyli oud. To ta substancja, poetycko mówiąc, zrodzona na placu boju, odpowiada za niesamowite walory zapachowe arabskich perfum. A ponieważ w naturalnym środowisku tylko niewielki procent drzew zostaje zainfekowanych, cena jednego grama oudu odpowiada około 1.5 ceny złota o tej samej wadze. Stąd też jego potoczna nazwa – płynne złoto. Zapachowe produkty typu oud Cenne produkty oud dzielą się na trzy główne kategorie: drewno zapachowe, olejki oraz klasyczne perfumy w spreju. Drewno zapachowe Pierwszy wyrób obecnie często używany jest na zasadach kadzidła w domach Emiratczyków, szczególnie, gdy oczekują gości. Kultura islamu słynie przecież ze swojej ponadprzeciętnej gościnności. Mało osób jednak wie, że praktyka okadzania nie ogranicza się jedynie do przestrzeni, ale stosowana jest także w przypadku ubrań. To właśnie ten zwyczaj delikatnego odymiania odzieży odpowiada za taką niesamowitą trwałość zapachów. Ilustrując to nieco „podwórkowym” przykładem, działanie można porównać do wybrania się na ognisko – zapach poprzedniego wieczoru będzie się utrzymywał aż do spotkania z pralką. Z tą tylko różnicą, że woń oudu chciałoby się czuć jak najdłużej. Olejki Zapachy produkowane pod postacią olejków na bazie oudu są formą przejściową pomiędzy drewnem, a znanym światu zachodu perfumom w spreju. Są równie intensywne, a dzięki swojej formule utrzymują się o wiele dłużej. Zaraz po aplikacji, olej reaguje ze skórą i dopiero zaczyna rozwijać swój zapach – to właśnie dzięki temu finalna woń jest tak bardzo „osobista”. Co ciekawe, sam olejek stosowany jest często przed oficjalnymi spotkaniami, na których można spodziewać się wymiany uścisków dłoni. Perfumy w spreju Na co dzień jednak powszechniejszym wyborem zdają się być perfumy w spreju (choć najmniej trwałe), ponieważ w przeciwieństwie do olejków nie zostawiają tak wyraźnych śladów na ubraniach. Różnice nie ograniczają się jedynie do form perfum. Innym aspektem korzystania z tych produktów jest ich layering (z j. angielskiego: nakładanie warstw). Częstą praktyką w krajach orientu jest korzystanie z kilku woni jednocześnie, aby wytworzyć własną, spersonalizowaną mieszankę. Sam proces nie jest szczególnie prosty, ponieważ wymaga umiejętnego łączenia produktów o podobnych bazach i nutach zapachowych, niemniej, już samo doświadczenie prób mieszania zdaje się być ciekawą przygodą. Jak pachnie zapach oud? Zapach oud najpierw uderza swoją intensywnością i każdego nowicjusza zmusza do obejrzenia się wokół w poszukiwaniu źródła. Po chwili odkrywa kolejne nuty i interesujący finisz. A na sam koniec, zapisuje się w pamięci i przywodzi na myśl ostatnią wizytę w herbaciarni czy na targu przypraw. Ale to nie to samo, nawet nie ułamek, więc w następnej kolejności pozostawia tylko pytanie: co się właśnie wydarzyło? Zapach oud jest jednocześnie głęboki, dymny i tajemniczy, z bogatymi nutami ziemi, drzewa, a także lekką, balsamiczną słodyczą. Kompozycji przewodzi aromat palonego drewna i suszonych ziół. Jego zapach może też kojarzyć się z kadzidłem, mchem, a czasami z subtelną nutą przypominającą tytoń. Oud ma ciepły i pikantny charakter, porównywany do zapachu mieszanki orientu – pełnej przypraw, dymu i tajemniczych aromatów. Orientalna nuta fascynuje i wciąga, budząc skojarzenia z egzotycznymi miejscami i rytuałami, zostawiając niezapomniane wrażenie na każdym, kto go poczuje. Dla kogo zapach oud? To aromat dla osób ceniących unikalne, intensywne i wyrafinowane zapachy, które podkreślają silną osobowość i indywidualny styl. Oud jest szczególnie popularny wśród miłośników perfum orientalnych, doceniających jego głęboki i zmysłowy charakter. Najlepiej sprawdza się w eleganckich, wieczorowych stylizacjach, a także na specjalne okazje. Nawet sami mieszkańcy Bliskiego Wschodu, poza swoim regionem, starają się używać lżejszych nut zapachowych, aby nie powodować dyskomfortu wśród innych osób. Dlatego producenci często łagodzą woń oudu, umożliwiając światu zachodu czerpanie z tradycji orientu.
Kamil Śliwiński i Polish Masters of Art: "Luwr ma tylko 20% obłożenia, a każda instytucja muzealna w Polsce będzie miała wkrótce jeszcze większe problemy. To czas na ukłon w stronę Internetu" [wywiad]
Jeżeli są na tym świecie jeszcze ludzie, których wachlarza umiejętności, pasji i doświadczeń nie da się opisać jednym słowem, to na pewno należy do nich Kamil Śliwiński. Człowiek orkiestra, idealista, a przede wszystkim osoba z misją. Co robi? Bada i odkrywa nasze dziedzictwo sztuki wizualnej, a przy okazji udowadnia, że Polacy nie gęsi, iż swój… artyzm mają. Jego projekt, Polish Masters of Art, skupia się na odkrywaniu rodzimej sztuki przy wykorzystaniu możliwości nowych mediów - Facebooka i Instagrama. Kanały Kamila, opierające się na publikowaniu dzieł w Internecie, zgromadziły już społeczność liczoną w dziesiątkach tysięcy ludzi. I choć liczby te są spore, absolutnie nie dziwią - bo tutaj znaczenie ma wspólna pasja.
Joanna Jagodzińska, ELLE: Jak myślę o Polish Masters of Art, jak i o Twojej postaci, to nasuwa mi się na myśl rola „popularyzatora sztuki”. A jak Ty postrzegasz swoje działania? Kim jesteś? Kamil Śliwiński: Jestem osobą, która stoi gdzieś z tyłu za tym wszystkim. Nigdzie nie pojawia się moja twarz, unikam też podpisywania się z imienia i nazwiska. Zależało mi, żeby to sztuka była na wierzchu – ona jest w tym wszystkim najważniejsza. Ja stoję na zapleczu i to ogarniam… Czy nazwałbym się popularyzatorem? Nie wiem. Zawsze chciałem być archeologiem, więc to, co robię, określę chyba taką archeologią polskiej twórczości. Polish Masters of Art to nie historia sztuki, nie opatruje publikacji żadnym obszernym opisem. Skupiam się bardziej na odkrywaniu. Wiele z tych dzieł, które pojawiają się na moich kanałach, to nie jest tylko i wyłącznie to, co uznajemy za kanon. W dużej mierze to także prace, które wyszperałem gdzieś w magazynach muzealnych, w galeriach czy wśród prywatnych kolekcjonerów. Czy to popularyzacja? Chyba też, bo zasięgi są ogromne. Zasięgi... Brzmi "influencersko". Bardzo mnie cieszy, że niektórzy polscy celebryci śledzą te profile. Ostatnio udało się zainteresować nawet samego Marilyna Mansona, księcia ciemności. Kontaktował się ze mną przez Instagrama w sprawie Beksińskiego. Wydaje teraz nowy album i zastanawia się nad wykorzystaniem jego dzieł przy identyfikacji wizualnej. Dodał profil Polish Masters of Art do obserwowanych i teraz regularnie zagląda. Ostatnio zachwycał się Chełmońskim. A skąd w ogóle wziął się pomysł na „szukanie skarbów” w magazynach? Wszystko zaczęło się właśnie od Zdzisława Beksińskiego. Od wielu lat, tutaj już bardziej jako historyk i badacz, zajmuję się jego twórczością. Pracowałem przy filmie, przy otwieraniu galerii w Krakowie i Warszawie. W 2014 roku pojawiła się książka Magdy Grzebałkowskiej „Beksińscy. Portret Podwójny”, a 2 lata później miał premierę film o tej rodzinie. Niestety, w okolicach 2017 roku krzywa zainteresowania Beksińskim zaczęła odrobinę spadać. Pomyślałem sobie wtedy, że szkoda byłoby marnować ten potencjał. I dlatego pojawił się projekt Polish Masters of Art. Chciałem pociągnąć to odkrywanie, tę archeologię w kierunku nie tylko jednego artysty, a wielu. Niedawno zacząłem zajmować się także postacią Stanisława Szukalskiego, artysty kontrowersyjnego, szczególnie w Polsce. Z jednej strony mam więc Beksińskiego, z drugiej Szukalskiego, a gdzieś po środku jest Polish Masters of Art. To są trzy duże przedsięwzięcia. I w epicentrum nadal tylko Ty, czy cały zespół? Był taki moment, kiedy myślałem, że super byłoby zorganizować jakiś zespół. Idea jest jasna, sposób funkcjonowania też. Chciałem, żeby stało za tym parę osób, bo jednak jedno spojrzenie jest bardzo subiektywne. Staram się co prawda unikać podejścia na zasadzie „co mnie się podoba” na rzecz „co mogłoby się spodobać”. Po jakimś czasie stwierdziłem jednak, że muszę trochę inaczej popędzić do przodu. To cały czas była robota po godzinach, z której nie było długo żadnych pieniędzy. I było mi wręcz głupio, żeby ktoś jeszcze pracował na mój projekt. W tym momencie sam prowadzę Polish Masters of Art i myślę, że w najbliższym czasie się to jeszcze nie zmieni. Chociaż docelowo zależałoby mi jednak na tym, aby rozszerzyć tę inicjatywę. Chciałbym to otworzyć, żeby także inne osoby przez swoje doświadczenie i pryzmat mogły selekcjonować dzieła. Szczególnie, że te publikacje często wpisują się w bieżącą narrację: staram się dobierać prace pod konkretne okazje. Żeby odzwierciedlały to, co się dzieje w danym momencie. To musi być ogromna ilość pracy. Twoje kanały są prowadzone bardzo regularnie, dziennie pojawia się tam kilka publikacji. Jest. Na dobrą sprawę miałem o tyle dobrze, że o pieniądze nie musiałem się martwić. Pracowałem na jednym etacie jako marketingowiec, wracałem do domu i robiłem sobie drugi etat, darmowy. Z nadzieją że kiedyś w przyszłości okaże się, że warto to robić. Z końcem 2019 roku zdecydowałem, że wóz albo przewóz. I albo rzucę to wszystko, bo nic z tego nie ma, a ja poświęcam temu kawał życia i pracy, albo będę w stanie normalnie to prowadzić. Myślałem, żeby wrócić do korpo. To jest o tyle dobra opcja, że daje ci stabilność finansową. Jeżeli wiesz, że pierwszego masz wpływ na konto, to możesz normalnie funkcjonować. Na początku 2020 uruchomiłem Patronite, a od sierpnia dostaję stypendium Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. I to jest dla mnie taki kompletny oddech. Mogę się teraz skupić na Polish Masters of Art. I to jest mój plan. Teraz współpracujesz z różnymi instytucjami kultury, Twoja praca jest odbierana poważnie. A na początku? Miałeś łatkę „jakiegoś tam blogera z Internetu”? Początki były ciężkie. Przerabiałem to na jednym artyście, Beksińskim, i jednej instytucji, Muzeum Historycznym w Sanoku. Chociaż kontaktowałem się także z innymi muzeami, które miały jego prace w swoich zbiorach. I na dobrą sprawę, przetarłem tym szlaki. A na samym początku było tak jak mówisz: że jakiś pasjonat, że może prace pisze, że coś tam w Internecie robi. Ludzie nie odbierali tego poważnie. To było 6 lat temu, wtedy rzeczywistość wyglądała zupełnie inaczej, jeżeli chodzi o podejście do Internetu w tej branży. Na przestrzeni czasu wiele się zmieniło na korzyść, ale kamieniem milowym była mikrowspółpraca z Muzeum Narodowym w Krakowie. To jest najstarsza państwowa instytucja muzealna w Polsce, mają największe zbiory i w jakimś stopniu wyznaczają trendy na rynku muzealnictwa. Otwierając swój portal ze zbiorami, zaprosili parę osób, które zajmują się kulturą i sztuką w polskim Internecie. Między innymi fundację Niezła Sztuka z Łodzi, Justynę Stasiek-Harabin z blogu Minerva czy Kajetana Kusinę z portalu Kusi na Kulturę. I mnie również. A potem to już się poniosło i zaczęto na to wszystko inaczej patrzeć, doceniać. Dzisiaj mam w końcu ten komfort, że nie jestem wariatem. Jakie to ma znaczenie dla Ciebie? Łatwiej Ci dotrzeć do archiwów, do zbiorów? Czy po prostu instytucje patrzą na Ciebie odrobinę bardziej przychylnie? Przede wszystkim odpowiadają na maile i odbierają telefony (śmiech). Coraz więcej ludzi kojarzy, co robię. Te wszystkie zmiany wynikają chyba również z tego, że obecnie coraz więcej młodych ludzi pracuje w muzealnictwie. Starsi muzealnicy nadal patrzą trochę podejrzliwie na Internet. Nie doceniają tego potencjału, że można pokazywać zbiory w Internecie. A jak zaczęli pojawiać się młodzi ludzie w kadrach muzeów, galerii czy biur wystaw, to dostrzegli, że „kurczę, to jednak ogromne zasięgi”. A wiadomo, co w nowoczesnym świecie jest walutą. To są odsłony i dane, nie oszukujmy się. Ja mam to, czego oni potrzebują – niezależne kanały bez naleciałości politycznej. Teraz nawet same muzea zaczynają mi podsyłać informacje o swoich wystawach. I może to jest plan, żeby wykorzystywać potencjał tej społeczności i informować ją o tych ciekawszych wystawach. Zwłaszcza teraz, kiedy muzealnictwo będzie borykało się z ogromnymi pandemicznymi problemami: zmniejszającej się widowni, spadających przychodów. Skoro Luwr ma 20% obłożenia i zastanawia się, czy przetrwa najbliższe 3 lata w nowym reżimie sanitarnym, to każda instytucja muzealna w Polsce będzie miała jeszcze większe problemy. Moim zdaniem najbliższy rok to będzie strumień informacji o tym, że zamykane są małe galerie, mniejsze muzea, te prywatne też. To jest czas, żeby zrobić ukłon w stronę Internetu. A wszyscy gramy przecież do jednej bramki. Chodzi o promocję polskiej kultury. Szczególnie, że nawet do takiego Marilyna Mansona można dotrzeć w ten sposób. To jest osoba, którą obserwują miliony ludzi na świecie. A on nagle zachwyca się Beksińskim. Zespół Tool, legenda progresywnego rocka i metalu, też się nim fascynuje. Skoro mnie jednemu udało się przyciągnąć do polskiej sztuki takie postaci, to wyobraź sobie, co by się działo, gdyby było kilka takich osób. Tak samo zdeterminowanych. Mówisz o pandemii i ciężkich czasach dla muzealnictwa. Myślisz, że projekty takie jak Twoje mogłyby być przyszłością muzeów? Że będziemy kiedyś oglądać sztukę w sieci, czy to raczej powinna być symbioza? Myślę, że to musi być symbioza. My nigdy nie zastąpimy tych wrażeń i odczuć, które mamy, obcując z dziełem sztuki na żywo. Technologia się bardzo rozwija, mamy VR i augmented reality. To są innowacje, które powinny być wykorzystywane przez muzea, czy też inne instytucje. Każda inna branża z tego korzysta, więc czemu nie mieliby tego robić ludzie związani ze sztuką? Z tym, że to nadal powinna być synergia, a nie alternatywa. Mój projekt może być przykładem, zachętą, że można robić coś takiego w Internecie i jest to dla ludzi interesujące. Polish Masters of Art nie sprowadza się to tylko i wyłącznie do podziwiania sztuki w Internecie. Ludzie czasem piszą do mnie wiadomości, że „nie znali tego dzieła, a teraz to faktycznie pójdą do tego muzeum zobaczyć to na żywo”. Niektórzy nie zdają sobie sprawy, że mamy takie znakomite zbiory. Czasami wystarczy ten głupi podpis i informacja o tym, gdzie się coś znajduje. I to już jest mobilizujące. W tej ciężkiej przyszłości Internet czy nowe media to jest coś, na co muzea muszą się otworzyć. Już to robią. Przykładem jest cyfryzacja zbiorów w Muzeum Narodowym w Krakowie. Takie instytucje eksponują może kilka procent swoich dzieł. Pozostała większość leży w magazynach i czeka na swój lepszy czas. I może to jest pole do działania dla nowych mediów. Pozwólmy pasjonatom i fundacjom zajrzeć do tych magazynów. To nam wszystkim wyjdzie na plus. Skoro mówisz o nowych mediach i nieortodoksyjnych sposobach promocji… jak odnosisz się do nadrukowywania obrazów na ubrania? Nosiłbyś skarpetki z Malczewskim? To jest trudny temat. Wielu ludzi postrzega to już w granicach kiczu, prawda? Mówią, żebyśmy szanowali te dzieła i pozwolili im wisieć w ramach. Ale z drugiej strony żyjemy w świecie, który jest przesycony informacją. Masą, przeważnie, bzdur. Taki młody człowiek wstaje rano, chwyta telefon i już dostaje jakieś niepotrzebne powiadomienie. Internet to kopalnia rzeczy kompletnie bez wartości. No to jak mam przekonać kogoś, żeby zobaczył tego Malczewskiego na żywo? Może właśnie w taki sposób. Miałem kiedyś z tym problem, że skarpetki to już jest jakiś kicz, ale z drugiej strony patrzę na jedną z najlepiej działających instytucji muzealnych na świecie – Muzeum Vincenta van Gogha w Amsterdamie. Oni się nie wstydzą robienia ani skarpetek, ani chusteczek, ani kubeczków. Sam mam skarpetki z ‘Gwiaździstą Nocą’ van Gogha. O tym artyście wie każdy. Powinniśmy mieć już dawno w Polsce takiego twórcę, który jest znany na świecie na takim poziomie. I może tak być. Bytom zrobił 2 lata temu kolekcję z reprodukcjami najbardziej znanych dzieł Malczewskiego. Jeżeli miałoby to być w przyszłości robione jakościowo, to tak. Jeżeli miałoby się to opierać tylko na zarobku albo masowej produkcji, to nie. Ja jestem otwarty, byleby była w tym jakość. A nie uważasz, że to trochę spłaszcza tę sztukę? Zabija, spłaszcza to wszystko. Sztuka jest wielowymiarowa z natury. Nie liczy się tylko kompozycja, dzieła trzeba obejrzeć z każdej strony. Refleksy światła, tekstura… z każdego kąta zupełnie inaczej to wygląda. Dlatego wydaje mi się, że jest to spłaszczanie. Ale gdybyśmy robili to jakościowo i opatrzyli to komentarzem „nie kończ swojego obcowania ze sztuką na tych skarpetkach”, to ma to szansę zadziałać. Możemy się obrażać na to medium, że zabija cały artyzm. Z tym, że z drugiej strony zostanie nam 1% ludzi, którzy chodzą do muzeów. Żyjemy w czasach, w których zainteresowanie sztuką nie jest duże. Raporty Narodowego Instytutu Badania Muzealnictwa i Ochrony Zbiorów pokazują, że u nas tendencja jest malejąca, jeżeli chodzi o odwiedzanie muzeów. Dlatego musimy robić cokolwiek, żeby zaciekawić ludzi. Niektórzy mówią, że to, co ja robię, to zabijanie artyzmu. Przeglądanie dzieł sztuki na telefonie to zabijanie artyzmu. A ja myślę, że skoro ludzie i tak scrollują te feedy na Facebooku oraz Instagramie i widzą głównie memy oraz fake newsy, to dobrze, że od czasu do czasu ich uwagę przykuje coś wartościowego. Coś, co nie jest śmieszne, a jest powodem do dumy. I Polish Masters of Art jest na to świetnym przykładem. Zaczyna się od jednego polubienia, a potem obserwuję, jak kolejne osoby dostają odznaki „top fan”. Otrzymuję czasem wiadomości, w których ludzie piszą, że „nie zdawali sobie sprawy, że mamy taką świetną sztukę”. Dla mnie to jest najlepsze docenienie mojej pracy. Zależy mi na tym, żeby ta idea się niosła. Ja jestem pasjonatem, nie zależy mi na komercji. Może kiedyś pomyślę o jakiejś fundacji, żeby wykorzystywać potencjał zasięgowy i promować młodych, polskich artystów. Kiedyś czyli kiedy? Już staram się to robić, poprzez publikacje opatrzone hashtagiem #YoungMasters. A wybić się jest bardzo trudno. Mamy teraz dziwny ten świat sztuki, którym rządzą konwenanse i interesy. To nie jest matematyka, gdzie wszystko musi się zgadzać. Tu jest dużo do dogadania. A młodzi, zdolni i ambitni artyści bardzo często znakomicie tworzą, ale czasami nie potrafią sprzedać swojej twórczości. Dlatego chcę to dalej pchać w tym kierunku: z jednej strony odkrywajmy nasze dziedzictwo, a z drugiej pozwólmy młodszym ogrzać się przy aurze wielkich twórców. Często w kontekście współczesnych artystów, słyszy się, że „dzisiaj to już nie ma sztuki”. Przewija się takie przeświadczenie, że „każdy może zrobić taki bohomaz”. To nie jest domena tylko współczesnej sztuki. Popatrzmy na przykład na Polską Szkołę Plakatu, która kiedyś była doceniania bezdyskusyjnie. Dzisiaj niektórzy sugerują, że „sami by to zrobili lepiej”. To wynika trochę z tego jakie mamy czasy. Pojawiły się nowe techniki, jak na przykład grafika komputerowa, których nikt ze starych profesorów nie uzna za sztukę. A to są artyści, którzy muszą się tak samo napracować. Chociaż straszną prawdą jest to, że przez techniki cyfrowe zanika część tych starszych. Akwatinta, akwaforta, litografia. To są pracochłonne techniki, które wymagają sporych pracowni. A te same rzeczy zrobi ktoś, korzystając z narzędzi cyfrowych. Ja patrzę na to w ten sposób, że zmienia się świat. Dlatego też moderuję dużo dyskusji na Polish Masters of Art. Nie pozwalam sobie na brak kultury. Blokuję ludzi, którzy piszą coś tylko po to, żeby kogoś obrazić. Konstruktywna krytyka i dyskusja są ważne. Ale na hejt nie ma miejsca. To umiemy doceniać tych naszych rodzimych artystów czy nie? Myślę, że i to się zmienia. Faktycznie, nie docenialiśmy siebie, woleliśmy oglądać się na zachód, na tych twórców zza oceanu. A mamy przecież u siebie nieprzebrane ilości znakomitych dzieł… Na kanałach Polish Masters of Art pojawiło się już około dziesięciu tysięcy publikacji. A to tylko kropla w morzu całego naszego bogactwa. Ciągle uczymy się doceniać to, co mamy. I myślę, że duży wpływ ma na to jednak obecny klimat i narracja w naszym kraju. Zwraca się teraz uwagę na wszystko co jest nasze, narodowe. Gdzie możemy dokleić tę biało-czerwoną flagę. I chyba faktycznie stajemy się trochę patriotami na polu artystycznym. Cieszymy się z tego, że mamy chociażby Malczewskiego, Chełmońskiego czy Gierymskiego. Zaczynamy też doceniać kobiety, które tworzyły, a przez lata były pomijane. I nie mam na myśli jedynie dużych nazwisk jak Boznańska, która choć znana, to i tak miała ciężko za życia. Uczymy się dostrzegać też takie artystki jak Stryjeńska, która w latach 20. i 30. tworzyła coś, co później przybrało formę ilustracji komiksowych w USA. Gdyby ktoś ją w tamtych czasach znał, gdyby ona wyjechała… myślę, że zrobiłaby furorę z tą swoją kreską. Dobrym przykładem jest też Stanisław Szukalski, który po wojnie [II wojnie światowej – przyp. red.] został wymazany z polskiej historii sztuki. A był to człowiek, który pracował na planach filmowych słynnego Bena Hechta. Inspirował się nim nawet sam Leonardo DiCaprio. To pokazuje, że polscy artyści są często doceniani na zewnątrz, a my przez lata nie byliśmy w stanie ich docenić u nas, w Polsce. Ale to się zmienia. Ostatnio pojawiła się wiadomość o nowym filmie twórców „Twojego Vincenta”, projekcie „Chłopi”. Dystrybutor, firma NextFilm skontaktowała się ze mną z zapytaniem, czy nie chciałbym jako jedna z pierwszych osób podać informacji o tym przedsięwzięciu. Obserwuje mnie 90 tysięcy osób, ale zasięg jednej publikacji to często 100-200 tysięcy. Tak się to niesie. Moim zdaniem, ta kobieta [Dorota Kobiela, reżyserka - przyp. red.] robi super krok, bo „Twojego Vincenta” znają wszyscy na świecie. A teraz będziemy mieli ukłon w kierunku malarzy Młodej Polski. Będzie i Ruszczyc, i Chełmoński, i Wyczółkowski. Crème de la crème Młodej Polski. Myślę, że to będzie ekstra. Czego Ty sam szukasz w sztuce? Nie wiem czy jestem w stanie odpowiedzieć. To musi być takie dzieło, obok którego nie da się przejść obojętnie, które prowokuje dyskusję. Budzi kreatywność. Coś, co bezapelacyjnie niszczy obojętność. Przez to przeładowanie informacjami ludzie stają się apatyczni. Jeśli nie będziemy doceniać artyzmu, to sprowadzimy się do poziomu robotów. Tworów, które wypełniają tylko jakieś polecenia. Za 100 lat dużo miejsc pracy zniknie, zastąpią je technologie. Jak nie skupimy się na sztuce, to czym będziemy się zajmować? Jack Ma, chiński miliarder i twórca Aliexpress powiedział, że musimy uczyć przyszłe pokolenia kreatywności. Bo maszyny zastąpią rzemiosło. Myślenie abstrakcyjne, ten ludzki pierwiastek, jest nie do zastąpienia. Sztuczna inteligencja nigdy nie będzie tym dysponować. A największe marzenie? Nie mam marzeń, raczej cele i plany. W dłuższej perspektywie chciałbym chyba otworzyć galerię. Tu, w Warszawie. Mógłbym się wtedy skupić na wyszukiwaniu młodych artystów i prezentowaniu ich. Ja mam dosyć oryginalne pomysły na to i mam nadzieję, że jeszcze o mnie usłyszą. O takim freaku, który zdecydował się robić wszystko po swojemu i zaczęło mu to wychodzić. Takie są plany.
Poznaliśmy nowy zapach Giorgio Armani – pokochają go wszystkie ciekawe świata kobiety
Giorgio Armani zaprezentował niedawno nowy zapach. My Way to uosobienie kobiecej natury, jej wyrazistości, ale też ciekawości świata – a to wszystko w duchu zrównoważonego rozwoju. Nie bez powodu twarzą nowych perfum została aktorka Adria Arjona, która lwią część swojego życia spędziła podróżując. Co jeszcze wiadomo o My Way od Giorgio Armani?
Etos nowego zapachu My Way zawiera się w słowach „Jestem tym, co przeżywam” – jak przekazuje marka, to właśnie ciekawość świata i otwarta osobowość charakteryzują ich nową wizję kobiecości. Jednocześnie, hasło to wyraża siłę oraz niezależność bohaterek Armaniego w dążeniu do celu swoimi własny drogami – i przede wszystkim, zamiłowanie do podróży w głąb siebie oraz chęć poszukiwania nowych doświadczeń. Kompozycja perfum, zgodnie z myślą przewodnią, łączy zapachy z całego świata. Nuty głowy, będące pierwszą wyczuwalną wonią, to połączenie bergamotki z Kalabrii we Włoszech oraz egipskich pomarańczy. Serce wypełniają białe kwiaty: indyjska tuberoza oraz dwie odmiany jaśminu. Finisz, zawierający się w nutach głębi, odkryje przed nami zapach wanilii burbońskiej z Madagaskaru, cedru wirginijskiego z USA oraz białych piżm. Jak wyjaśnia marka, My Way działa jak talizman – przywołuje zmysłowe wspomnienia z każdej podróży i przypomina o zebranych tam doświadczeniach. „Wierzę, że wzbogacające doświadczenia, pozwalające uczynić rzeczywisty postęp, wynikają z wymiany między kulturami” – Giorgio Armani Twarzą nowego zapachu została Adria Arjona, która jest uosobieniem filozofii My Way. Aktorka okres dzieciństwa spędziła w podróży, przemierzając Amerykę Południową i Centralną. Po przeprowadzce do Miami w USA na stałe, Adria zaczęła rozwijać swoją karierę aktorską. Dzięki swojej ciężkiej pracy, poświęceniu i otwartości na świat, dzisiaj jawi się jako symbol kobiecej siły i determinacji. Jak mówi sama, „można mnie pozbawić wszystkiego, ale nie można mi odebrać tego, co przeżyłam.” My Way poza ilustrowaniem kobiecej siły, odzwierciedla także wieloletnie zaangażowanie marki na rzecz zrównoważonego rozwoju. Flakon, w którym mieści się nowy zapach nie tylko można poddać recyklingowi, ale także ponownie napełnić. Naturalne składniki wykorzystane do nowych perfum są pozyskiwane w oparciu o zasady uczciwego handlu oraz przy współpracy z lokalnymi organizacjami pozarządowymi. Nowy zapach od Giorgio Armani „My Way” kupisz online na Sephora.pl oraz Douglas.pl
Modne marynarki i żakiety oversize, które idealnie sprawdzą się jesienią. Top 10 stylistek ELLE [trendy jesień-zima 2020/2021]
Ostatnimi dniami pogoda dosadnie nas informuje: jesień już tu jest. A wraz z nią przyszedł moment na aktualizację szaf. Jaką marynarkę wybrać? Jak ją stylizować? Prezentujemy swoje top 10, zerkamy na wybiegi i konta modnych dziewczyn oraz podpowiadamy, co w tym sezonie będzie na topie.
W tym sezonie marynarki będą falować pod wpływem ruchu, rosnąć na ramionach, a nawet udawać te z męskiej szafy. Ekskluzywne domy mody już od jakiegoś czasu lansują niekonwencjonalne kroje i fasony - dopasowane żakiety zdają się być, przynajmniej chwilowo, zepchnięte na dalszy plan. I tak też będzie w tym sezonie. Poniżej prezentujemy nasz przegląd wybiegowych stylizacji wraz ze wskazówkami, na co, według projektantów, należy zwracać uwagę przy uzupełnianiu szaf. Jak interpretują ten trend projektanci? Marynarka oversize: Balenciaga i rosnące ramiona Do tej pory ubrania przede wszystkim się rozszerzały - za sprawą bufiastych rękawów czy nadprogramowej ilości materiału. Francuski dom mody postanowił wyjść takiemu podejściu na przeciw i sprawił, że... ramiona poszybowały do góry. Spoglądając na projekty Demny Gvasalii myślimy o jednym: poduszkach wszytych w marynarki - i tych też należy szukać podczas zakupów. Dyrektor kreatywny Balenciagi zdecydował się także na ciemne dodatki - duże okulary oraz skórzaną torebkę z grubymi ramiączkami (wszystko w myśl czarnego total looku, który był motywem przewodnim tej kolekcji). Warto także zwrócić uwagę na biżuterię - srebrne, przypominające kłódki kolczyki, które nie rzucają się w oczy, ale dodają ciekawego akcentu całej stylizacji. Marynarka oversize: nonszalancja w stylu Off White W tym sezonie Off White poszło na całość: to znaczy, na całą rolkę materiału. Zaprezentowana na wybiegu stylizacja oscyluje wokół bardzo luźnych oraz wygodnych fasonów. Marynarka oversize, szerokie garniturowe spodnie i wygodne sneakersy - jednym słowem, idealny nonszalancki look do biura. Do tego delikatny asymetryczny akcent, widoczny nie tylko w samej marynarce (dwóch różnych jej długościach), ale także i w dodatkach - kolczykach o różnym kolorze. Należy też zauważyć, że modelka lansuje popularny sposób noszenia marynarek na gołym ciele: najgorętszy trend tego roku. Czytaj też: Marynarka na gołe ciało? Jak najbardziej – i to na każdą okazję >> Marynarka oversize: pożyczone od chłopaka, czyli proste kroje jak u Prady Męska szafa kryje w sobie całe pokłady modowych inspiracji dla kobiet - zdaje się, że Miuccia Prada świetnie o tym wie. W tym sezonie postawiła ona między innymi na prostą, nietaliowaną marynarkę, która zdaje się być... odrobinę za szeroka. Zupełnie jakby przez przypadek trafiła na Gigi Hadid, zamiast na któregoś z modeli. Stylizacja została dopełniona jasną sukienką, szarymi rajstopami oraz fioletowymi butami na obcasie. Ciekawym elementem zdaje się być też opaska na głowie - która swoim kształtem przypomina trochę zbuntowaną wersję tiary (z pewnością przyciąga ona wzrok). A co widać na Instagramie? Marynarka oversize: total look Popularne it-girls są zgodne: monochromatyczne stylizacje z udziałem marynarek oversize są (i będą nadal) niesamowicie modne i kobiece. Waszej uwadze polecamy szczególnie kolory nieba i ziemi, ale także klasykę: biele, beże i czernie. Takie outfity warto przełamać kontrastującymi dodatkami - na przykład złotą lub srebrną biżuterią czy dużymi okularami. Świetnie sprawdzą się do tego także nieśmiało wystające spod garniturowych spodni botki czy, w przypadku entuzjastek pełnego komfortu, sneakersy na grubej podeszwie. Czytaj też: Modne buty na jesień 2020: 7 modeli, które królują w nowych kolekcjach znanych marek >> Marynarka oversize: żakiet czy sukienka? Innym, równie popularnym pomysłem jest traktowanie marynarek oversize jako sukienek. Wystarczy wybrać nieco dłuższy model i związać go w pasie. Jeżeli obawiacie się jednak jesiennej pogody - nic prostszego, dodajcie do tak wystylizowanej marynarki spódnicę midi lub bermudy. Spójrzcie też koniecznie na looki z udziałem golfu - łączenie dopasowanych i luźnych elementów razem zawsze wygląda ciekawie. Którą marynarkę wybrać? Jeżeli szukacie marynarki oversize w klasycznych kolorach i wzorach, zajrzyjcie do sieciówek - pod warunkiem, że nie kupujecie w nich kompulsywnie, a dobrze - rzadko i zwracając uwagę na jakość materiału. W H&M jak zawsze szeroki (i przy okazji bardzo uniwersalny) asortyment. Po nieco bardziej ekscentryczne propozycje proponujemy wybrać się do Zary - znajdziecie tam produkty z aksamitu i tkaniny satynowanej, które z pewnością będą zwracać na siebie uwagę. Ciekawe propozycje znajdziecie też w Massimo Dutti (między innymi ze 100% wełny) oraz w Mango. Jeżeli preferujecie zakupy online, to koniecznie zajrzyjcie na Zalando - znajdziecie tam sporo marynarek oversize, między innymi od Pepe Jeans (z kolekcji z udziałem Dua Lipy), Stella Novy czy Stradivariusa. W galerii artykułu prezentujemy wyselekcjonowane przez nas propozycje, które zdaniem stylistek ELLE tej jesieni pozwolą na stworzenie ciekawych i modnych stylizacji.
Modne rozpinane sukienki na jesień 2020, które chcemy mieć w swojej szafie
Rozpinane sukienki to jeden z naszych ulubionych "mundurków", gdy naprawdę nie wiadomo, co na siebie założyć. Są samowystarczalne, ale nie zaszkodzi im apaszka omotana na na kucyku albo minitorebka. Robimy więc szczegółowy przegląd ofert sieciówek i marek autorskich. Przy okazji zajrzałyśmy też do kolekcji luksusowych domów mody na sezon jesień-zima 2020, żeby wyłapać ciekawe trendy stylizacyjne wprost z ich lookbooków. Oto jak będziemy nosić rozpinane sukienki.
Gdy nadchodzą chłodniejsze dni, a letnią garderobę zastępujemy tą jesienną, co roku powraca do nas ona. Rozpinana sukienka. Niby prosta i podstawowa, ale dająca szerokie pole do popisu naszej kreatywności. Wystylizować ją elegancko, bardziej casualowo czy może awangardowo? Tak naprawdę każda z tych 3 wersji będzie świetna. Zanim zrobiłyśmy przegląd najnowszych ofert sieciówek i marek premium, postanowiłyśmy zasięgnąć rady od najlepszych: projektantów mody. Jak oni zinterpretowali ten klasyczny element naszych szaf? Rozpinana sukienka. Skóra jak u Ferragamo Ten włoski dom mody postawił na obecny od jakiegoś czasu w modzie trend: skórę. Materiał ten wykorzystał do projektu rozpinanej sukienki w ciepłym, karmelowym kolorze. Podobnie jak w przypadku popularnego sposobu stylizacji marynarek, dyrektor kreatywny, Paul Andrew, postanowił... kolokwialnie mówiąc, założyć skórę na skórę. Modelka na wybiegu, poza samą szmizjerką, nie miała no siebie żadnych spodnich elementów. Naszym zdaniem ta propozycja prezentuje się świetnie - i warto się nią inspirować tej jesieni. W przypadku bardziej eleganckich looków proponujemy postawić na szpilki, co nie oznacza, że ciężkie glany nie będą równie dobrze współgrać z taką sukienką. Warto też pomyśleć o złotej biżuterii (na przykład popularnym "raperskim" łańcuchu) lub równie awangardowej torebce. Czytaj też: Marynarka na gołe ciało? Jak najbardziej – i to na każdą okazję >> Rozpinane sukienki. Koszulowe fasony w stylu Celine Jeżeli w te wakacje chętnie chodziłyście w koszulach oversize, to mamy dobrą wiadomość: ten trend nadal pozostaje w modzie. Do "za dużych" ubrań dochodzą teraz także rozpinane sukienki o, co prawda dopasowanych, ale nadal luźnych fasonach. Inspirując się marką Celine, przy wyborze tej części garderoby warto postawić na ciekawe printy lub popularne kolory - na przykład beże czy błękity. Do tej stylizacji proponujemy także "drobne" akcesoria: wąskie paski czy minimalistyczną biżuterię. Szmizjerki w koszulowych fasonach świetnie zaprezentują się z loafersami - super modnymi butami tego sezonu - które nie dość, że są wygodniejsze od szpilek, to wyglądają równie elegancko i stylowo. Czytaj też: Modne loafersy na jesień 2020, w których stylowo wejdziecie w nowy sezon. 12 najładniejszych modeli >> A tymczasem... Alexander McQueen stawia na dzianinę Jeżeli chcecie się modnie przygotować na najchłodniejsze dni jesieni, to koniecznie spójrzcie na rozpinane sukienki w najnowszych kolekcjach marki Alexander McQueen. Ten brytyjski dom mody zaprezentował szmizjerkę w dzianinowym wydaniu, a swój projekt połączył z czarnymi akcesoriami - miękką torebką (będącą kolejnym hitem jesieni), grubym paskiem oraz czarnymi butami. Ciekawy wydźwięk nadała też ciężka, złota biżuteria - okrągłe kolczyki oraz naszyjnik z dużą zawieszą w o nieokreślonym, organicznym kształcie. Jeżeli preferujecie garderobę w stylu "minimal", wybierzcie drobniejsze prążki oraz guziki, jaki i cieńszy materiał. W takim przypadku warto też postawić na subtelniejsze dodatki i wizualnie lżejsze obuwie. Rozpinane sukienki. To co wybrać? Po skórzaną szmizjerkę z koszulowym akcentem w formie kołnierza koniecznie zajrzyjcie do H&M'u. Podobną, aczkolwiek nieco dłuższą sukienkę, znajdziecie także w Mango. Jeżeli szukacie podobnych fasonów, ale sztuczna skóra nie jest zbyt przekonująca, polecamy wizytę na Zalando - naszą uwagę w szczególności przykuła propozycja marki Gap. Ciekawe propozycje ma także w swojej ofercie Massimo Dutti czy Reserved (także w wydaniu jeansowym). Jeśli lubicie stonowane barwy i połysk charakterystyczny dla tkaniny satynowanej, wstąpcie także do Zary. Biała, dzianinowa wersja szmizjerki od Superdy (także dostępna na Zalando) świetnie sprawdzi się w chłodniejsze dni, a do tego świetnie zaprezentuje się z ulubioną ramoneską. Podobne propozycje znaleźć można także w H&M'ie czy u marki NAGO - w tym przypadku w wersji z organicznej bawełny. W galerii artykułu prezentujemy wyselekcjonowane przez nas propozycje, które naszym zdaniem tej jesieni sprawdzą się najlepiej. Wybieramy wszystkie silne trendy tego sezonu: awangardową skórę, jak i klasykę gatunku: beże, biele i kolory nieba.
Przegląd modnych minitorebek na jesień 2020: które marki wybrać?
Skórzane albo nylonowe, miękkie lub usztywnione, na pasku czy na łańcuchu - opcji jest wiele, ale wszystkie mają wspólny mianownik: rozmiar mini. Jakie są najciekawsze i najmodniejsze propozycje torebek na jesień 2020? Zobaczcie przegląd stylistek ELLE - top 10 z ofert różnych marek.
Torebki w rozmiarze "mini" już od jakiegoś czasu biją rekordy popularności - zaczęło się od powrotu "bagietki" od Fendi (a przy okazji i wspomnień kultowej sceny z "Seksu w Wielkim Mieście") oraz nylonowej torebki Prady. Nadchodzącej jesieni trend na małe akcesoria cały czas będzie nam towarzyszył, co potwierdzają kolekcje ekskluzywnych domów mody na jesień i zimę 2020. I chociaż wiele projektantów postawiło na opcję "mini", nie oznacza to wcale nudy i braku różnorodności. Złodziej: Oddaj mi swoją torebkę! Carrie: Co? Złodziej: Twoją torebkę. Carrie: To jest Baguette. - fragment dialogu z serialu "Seks w Wielkim Mieście" Co było na Fashion Weekach? W tym roku projektanci postawili na funkcjonalność małych torebek i przedstawili propozycje, które każda kobieta będzie mogła wykorzystać na codzień - od stylu hobo, przez szkatułki oraz kubełki, aż po miękkie akcesoria, których nie ogranicza ani kształt, ani zawartość. Dodatkowym, często powtarzającym się motywem były stonowane kolory, które kojarzyć się mogą z naturą - m.in. brązy, zielenie, błękity czy czernie. Każdy dom mody zinterpretował jednak ten charakterystyczny rozmiar na swój sposób - niektórzy zdecydowali się na grube i rzuczające się w oczy paski czy łańcuchy, a inni lansowali minimalizm. Decyzja tak naprawdę została pozostawiona konsumentkom - w tym sezonie każdy będzie mógł wyrazić siebie. Czytaj też: Ten Instagram powinni zobaczyć wszyscy fani mody oraz... natury. Pokazuje, jak biologia inspiruje świat high fashion Specjalnie dla naszych czytelniczek wybrałyśmy 4 ulubione luksusowe torebki i przeanalizowałyśmy elementy, na które postawili znani projektanci w tym sezonie. Postarałyśmy się też udzielić kilku stylizacyjnych wskazówek. Torebka Alexander McQueen: Brytyjski dom mody postawił w tym sezonie na miękką, trzymaną w ręku kopertówkę z czarnej, połyskującej skóry. Kształt torebki wyraźnie dopasowuje się do dłoni modelki sprawiając, że noszenie jej w ręku wcale nie jest uciążliwe. Dodatkowym atutem tego modelu jest także brak widocznych metalowych elementów, dzięki czemu wybór biżuterii staje się o wiele łatwiejszy: srebrny lub złoty, ciężki lub minimalistyczny, każdy rodzaj ozdób będzie idealnie pasował. Taki wybór kopertówki świetnie sprawdzi się także w komplecie z innymi skórzanymi akcesoriami - na przykład z czarnymi botkami i (podobnie jak na zdjęciu z kampanii) dużym paskiem zakładanym w talii. Torebka Balenciaga: W kolekcji jesiennej Balenciaga postanowiła przypomnieć nam czasy świetności portmonetek - i to w charakterystyczny dla siebie, awangardowy sposób. Francuski dom mody zaprezentował na wybiegu metalową minitorebkę z charakterystycznym zapięciem i fakturą przypominającą... antypoślizgowe blachy, które spotkać można na ulicy czy stacjach komunikacji miejskiej. Bez względu jednak na bezpośrednie konotacje, kopertówka ta prezentuje się bardzo gustownie. Świetnie zagra z monochromatycznymi, eleganckimi lookami, jaki i tymi nieco bardziej casualowymi - w obu tych przypadkach warto pomyśleć o założeniu rękawiczek, które dodadzą naszym stylizacjom niesamowitej klasy. Torebka Bottega Veneta: Jeżeli tak jak my już tęsknicie za piknikami, wakacyjnym relaksem i plażą... to zdaje się, że dom mody Bottega Veneta znalazł idealne rozwiązanie: minitorebki hobo stylizowane na wyklinowe koszyki. Tylko spójrzcie na tę fakturę i kolor! Taki dodatek świetnie sprawdzi się do luźniejszych sukienek oraz klapek lub loafersów. Jeżeli lubicie ten kształt, ale szukacie nieco bardziej klasycznych (lub uniwersalnych) torebek, postawcie na inny rodzaj materiału - na przykład gładką skórę w czarnym lub błękitnym kolorze. Torebka Stella McCartney: Łańcuchy obserwujemy w modzie już od jakiegoś czasu i póki co raczej nie spodziewamy się pożegnania z tym trendem - przypomina nam o tym Stella McCartney. Projektantka postawiła na geometryczną, skórzaną torebkę z wyraźną fakturą w kolorze burgundowym (nam od razu skojarzył się z barwą drzewa wiśni). Taki dodatek świetnie zagra z nieco bardziej streetwearowymi stylizacjami - dżinsami z szerokimi nogawkami, sneakersami na grubej podeszwie i ulubionym T-shirtem w rozmiarze oversize. Jeżeli jednak wolicie elegancję - nie ma problemu. W takim przypadku postawcie na bardziej klasyczny kombinezon i buty na obcasie. W każdym wydaniu prognozujemy modowy sukces. Na co postawić przy uzupełnianiu szafy na jesień? Podczas jesiennych zakupów i uzupełniania szaf sugerujemy wybrać kontrastowe modele, które przełamią nasze stylizacje - dzięki temu nadamy swoim lookom wyrazistego "pazura". W tej roli świetnie sprawdzą się torebki z grubymi paskami (ewentualnie zawieszone na wizualnie "ciężkich" łańcuchach) lub te o nieokreślonym kształcie, trzymane pod pachą. Innym, równie ciekawym pomysłem na urozmaicenie modowej jesieni jest wybranie akcesoriów o wyrazistych kolorach, głębokiej czerwieni czy intensywnym błękicie, lub interesującej fakturze, takiej jak na przykład "krokodyla" skóra. Entuzjastki minimalizmu i bardziej stonowanych stylizacji w tym sezonie też znajdą coś dla siebie. W tym przypadku proponujemy postawienie na szkatułki czy kuferki oraz szeroko pojęte torebki z usztywnianej skóry. Świetnie sprawdzą się do pracy (na pewno podziękują im łatwo gniecące się rzeczy), czy na formalne spotkania - podkreślą profezjonalizm i świetnie odnajdą się w towarzystwie nieco bardziej klasycznych ubrań. W galerii umieściłyśmy nasze redakcyjne typy najciekawszych torebek z sieciówek oraz marek premium na nadchodzący sezon. Co nosić do wybranej torebki? Najlepiej najgorętsze botki sezonu: Czytaj też: Modne buty na jesień. 10 modeli, które będziemy nosić w nowym sezonie na okrągło [trendy jesień-zima 2020/2021] >>
Marynarka na gołe ciało? Jak najbardziej – i to na każdą okazję
Garnitury od dawna nie są elementem jedynie męskiej garderoby. Choć historia ich damskich wersji zaczęła się rewolucją smokingową Yves Saint Laurenta jeszcze w poprzednim stuleciu, marynarki cały czas poddawane są nowym eksperymentom modowym. Obecnie często mówi się o nich w kontekście „power dress” – ubraniach, które mają podkreślać siłę i niezależność kobiet. Wisienką na torcie podczas jesiennego sezonu będzie ich niesamowicie seksowny sposób na stylizację. Na czym polega? Na zakładanie marynarek na gołe ciało.
Stare, ale jare Choć pomysł na zakładanie marynarek bez dodatkowych, spodnich elementów wydaje się dosyć nowatorską propozycją, tak naprawdę inspiracji można szukać już nawet w latach 90. Przykładowo, wystarczy spojrzeć na kreację Julii Roberts z 48. Gali Rozdania Złotych Globów w 1991 roku (na której swoją drogą dostała nagrodę w kategorii „Best Performance in a Motion Picture – Musial or Comedy” za rolę w Pretty Woman). Aktorka postawiła na specjalnie dopasowany dwurzędowy garnitur wraz z głębokim dekoltem. I chociaż w tym przypadku otoczenie czerwonego dywanu może przywodzić na myśl raczej wyjątkowe okazje, projektanci na wybiegach próbują nam pokazać, że jest zupełnie odwrotnie: to jest trend na każdą okazję. Marynarka na gołe ciało może być świetną codzienną stylizacją – do biura, na imprezę czy rodzinne spotkanie. Wystarczy znaleźć odpowiedni fason. To najmodniejszy sposób noszenia marynarki na wiosnę 2020. Kontrowersyjny trend uwielbiają Anja Rubik i Kerry Washington>> A co tam na wybiegu? W sezonie jesień-zima 2020/2021 stylizacje z marynarkami zakładanymi na gołe ciało były lansowane między innymi przez takie domy mody jak Balmain, Chanel, Erdem, Saint Laurent czy nawet… Off White. Absolutnie w każdym możliwym wydaniu: od klasycznej elegancji aż po buntowniczy streetwear. Wszędzie prezentowały się nie tylko seksownie, ale też w bardzo dobrym guście. Patrząc na wybiegowe propozycje, do biura (i bardziej formalne wydarzenia) idealnie nada się dwurzędowa marynarka z dużymi, interesującymi w formie klapami lub dopasowany, wytaliowany żakiet o ciekawej fakturze. Taki fason świetnie zagra zarówno z garniturowymi spodniami, jak i nieco bardziej awangardowymi jeansami (w tym sezonie sugerujemy wybór szerokich nogawek). Propozycje takich stylizacji radzimy szukać u Erdem i Balmain. Jeżeli zaś szukamy ubrań z nieco większym pazurem, świetnie byłoby zwrócić się do „starych przyjaciół”: skóry i fasonu oversize. Oba te trendy goszczą na wybiegach od jakiegoś czasu i póki co nie przewidujemy ich schyłku. Takie rodzaje marynarek w roli głównej świetnie zagrają zarówno z minimalistyczną oraz maksymalistyczną biżuterią. Więcej inspiracji można znaleźć na pokazach Off White czy Saint Laurent. Co nosić do marynarki założonej na gołe ciało? Najlepiej najmodniejsze kolczyki sezonu: 5 modnych ozdób i dodatków, z którymi nie rozstają się stylowe Francuzki>> It-girls też to czują Popularne dziewczyny na Instagramie już od jakiegoś czasu prezentują swoje interpretacje tego trendu (i za każdym razem wyglądają świetnie). Udowadniają także, że do takich stylizacji wcale nie potrzebujemy ubrań od najbardziej ekskluzywnych domów mody: propozycje, które można znaleźć w sieciówkach oraz u różnych marek premium, wyglądają niekiedy jak z wybiegu. Zrobiłyśmy przegląd najciekawszych produktów, które świetnie odnajdą się w każdej szafie. Naszych propozycji szukajcie w galerii.
„Mulan” od Disneya już niedługo w kinach. Pokazujemy przedpremierowe kadry!
Jeżeli jesteście entuzjastkami filmu animowanego „Mulan”, to mamy świetną wiadomość. Disney stworzył nową, iście filmową wersję popularnej bajki, która już niedługo trafi do kinowych repertuarów. Czego można spodziewać się po najnowszej produkcji? Sprawdzamy!
„Mulan” od Disneya to bardzo popularna bajka animowana z 1998 roku (oryginalnie w reżyserii T. Brancrofta oraz B. Cooka), która już niedługo doczeka się swojej nowej, filmowej wersji. Tym razem na czele zespołu produkcyjnego stanęła Niki Caro, znana między innymi za takie filmy jak „Jeździec wielorybów” czy „Azyl”. Kinowa premiera jej najnowszego dzieła odbędzie się 11 września, a już teraz w sieci można zobaczyć pierwsze kadry z filmu – wyglądają naprawdę intrygująco. „Mulan” od Disneya: o czym jest fabuła? Historia ukazana w najnowszej produkcji Disneya oparta jest na starochińskiej balladzie o niezłomniej wojowniczce. Fabuła samego filmu zaczyna się w momencie, w którym cesarz Chin wydaje specjalny dekret o wcieleniu jednego mężczyzny z każdej rodziny do armii, w obawie przed najeźdźcami z północy. Hua Mulan, tytułowa bohaterka, w trosce o życie swojego niedomagającego ojca, postanawia stanąć do walki zamiast niego. Od tego momentu dziewczyna musi nie tylko ukrywać swoją tożsamość, udając mężczyznę, ale także zmierzyć się z wieloma innymi wyzwaniami. „Mulan” od Disneya: kogo ujrzymy na ekranie? Na kinowych ekranach możemy spodziewać się prawdziwej aktorskiej śmietanki, jak i dopiero wschodzących filmowych gwiazd. Tytułową bohaterkę zagra Yifei Liu, znana między innymi z „Banity” (w polskiej wersji językowej „Mulan” usłyszymy natomiast Vanessę Aleksander). Na planie towarzyszył jej Donnie Yen w roli Komendanta Tunga (aktor znany z filmu „Łotr 1”, będącego historią w uniwersum Gwiezdnych Wojen) oraz Jason Scott Lee (znany za swój angaż m.in. w „Księdze Dżungli” czy „Powrocie do przeszłości II”) jako Bori Chan.
Kinomural 2020: „miejskie płótna” znów pojawią się we Wrocławiu
We wrześniu wrocławskie kamienice po raz kolejny zamienią się w „miejską galerię sztuki”, a uczestnicy wydarzenia będą mogli obejrzeć całą gamę prac z różnych zakątków świata (i to jedynie spacerując po mieście). Od filmów poklatkowych, aż po animacje 3D – intrygujących dzieł sztuki można spodziewać się wielu. Czym jest Kinomural oraz które kamienice staną się ulicznymi płótnami? Zdradzamy!
Kinomural to wydarzenie, które przenosi sale kinowe oraz galerie sztuki na miejskie ulice: podczas jednego wieczoru ściany kamienic na wrocławskim Nadodrzu zamieniają się w płótna, na których wyświetlane są animacje oraz krótkie formaty filmowe. Jak mówi Piotr Bartos, dyrektor artystyczny wydarzenia: W tym roku pokażemy pełen przekrój przez różne rodzaje animacji, które rozbudzą najbardziej uśpioną wyobraźnię. Raz będzie to gra kolorem i kształtem, innym razem animacja 3D, którą wyświetlimy po raz pierwszy. Wrażenie trójwymiarowości sprawi, że będziemy dosłownie „pochłonięci przez ścianę”, przeniesiemy się na chwilę do innego świata. Nadchodząca edycja zaplanowana jest na 19 września, a ruchome murale będą wyświetlane w godzinach 19:30-22:00 na pięciu wybranych budynkach. Podczas tegorocznego wydarzenia swoje prace zaprezentuje aż 48 artystów z 16 różnych krajów. Między innymi będzie to Peter Burr, nowojorski artysta z Brooklynu, który przedstawi animacje komputerowe rodem z czasów Commodore C64. Towarzyszyć mu będzie także Maria Constanza Ferreira, artystka z Wenezueli zajmująca się światem widzianym spod mikroskopu czy Jacke Fried, trudniący się animacją rysunkową. „Na wielki ekran ściany przenosimy dzieła, które często funkcjonowały wyłącznie w Internecie” dodaje pomysłodawca wydarzenia, Bartek Bartos. Na uznanych artystach się jednak nie kończy. W tym roku do grona wystawców dołączą także młodzi twórcy z Akademii Sztuk Pięknych we Wrocławiu oraz School of the Art Institute of Chicago.
“The Crown” na Netflix: wiadomo, kto zagra księżną Dianę w 5. i 6. sezonie
Twórcy serialu „The Crown” ogłosili, kto wcieli się w Dianę Spencer w dwóch finałowych sezonach. Będzie to australijska aktorka - Elizabeth Debicki, która zastąpi na planie Emmę Corrin.
Chociaż 4 sezon „The Crown” nie doczekał się jeszcze swojej premiery, twórcy popularnej produkcji cały czas pracują nad kontynuacją historii rodziny królewskiej. Na ten moment wiadomo, że serial finalnie doczeka się aż 6 sezonów – w ostatnich dwóch, w rolę księżnej Walii, Diany, wcieli się Elizabeth Debicki, aktorka o polskich korzeniach. Co jeszcze wiadomo na jej temat? Najlepsze i najsłynniejsze stylizacje księżnej Diany. Większość z nich jest modna i dziś! >> „The Crown” na Netflix: Kto wcieli się w postać Diany? Elizabeth Debicki to aktorka znana między innymi z filmów „Wielki Gatsby”, „Wdowy” czy „Everest”. Niedługo zobaczyć ją będzie można także na wielkim ekranie, przy okazji premiery filmu „Tenet” Christophera Nolana. W „The Crown” zastąpi Emmę Corrin, która wcielała się w postać Diany Spencer w 4. sezonie. Jak podaje oficjalny Twiiter serialu, Elizabeth Debicki mowi, że „Dusza Księżnej Diany, jej słowa oraz czyny żyją w sercach wielu. To dla mnie prawdziwy zaszczyt dołączyć do tego niesamowitego serialu, który bezpowrotnie wciągnął mnie od pierwszego odcinka.” View oEmbed on the source website „The Crown” na Netflix: O czym będzie 5 i 6 sezon? Dwa finałowe sezony najprawdopodobniej skupią się na wydarzeniach lat 90. oraz początku XXI wieku. Okres ten wspomina się jako niezwykle burzliwy dla brytyjskiej rodziny królewskiej: to między innymi 40. rocznica wstąpienia na tron królowej Elżbiety (podczas obchodów, monarchini opisała ówczesny rok jako „annus horribilis”), ale także seria rozpadów małżeństw wśród członków rodziny królewskiej oraz tragiczny wypadek samochodowy Diany Spencer w 1997 roku. Na domiar złego, okres ten obejmuje także rok 2002, w którym to odeszły Królowa Matka oraz siostra Elżbiety, księżna Małgorzata. „The Crown” na Netflix: Kogo jeszcze ujrzymy na ekranie? W 5. oraz 6. Sezonie w postać królowej Elżbiety wcieli się Imelda Staunton, zastępując tym samym na planie Olivię Colman. Zmiany czekają także serialową księżną Małgorzatę: w finale w rolę ekscentrycznej siostry monarchini wcieli się Lesley Manville. Podobny „los” spotkał także księcia Edynburga, Filipa, który sportretowany zostanie przez Jonathana Pryce’a.