Elle.pl
type: channel
link: https://www.elle.pl
date: 2026-04-09T12:38:31.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Kochać i być kochaną. Szczera rozmowa Hanny Lis z Magdą Gessler: „Hejtu, który zabija, boję się najbardziej”
items: Joanna Przetakiewicz w rozmowie z Hanną Lis: „Nie wstydzę się wieku, pieniędzy ani ambicji”
items: Manuela Gretkowska: „Narcyzm to nowa nazwa przemocy”. O związkach, władzy i granicach kobiet w czasach brutalizacji relacji [WYWIAD]
items: Arleta Zalewska: „Wrażliwość wcale nie jest słabością. To odwaga, tylko w innej formie” [WYWIAD]
items: Irena Santor w rozmowie z Hanną Lis: „Człowiek nie może żyć w permanentnej wygodzie, bo to pseudowygoda – taki świat nie istnieje i takiego życie nie ma”

Kochać i być kochaną. Szczera rozmowa Hanny Lis z Magdą Gessler: „Hejtu, który zabija, boję się najbardziej”
type: item
date: 2026-04-09T12:38:31.000Z
creator: Hanna Lis
subject: Lifestyle
subject: magda gessler
subject: wywiady
description: To bardzo intymna rozmowa. O miłości, pasji, pracy i oczywiście jedzeniu. O tym, co się udało, co straciła i co jeszcze przed nią, mówi Magda Gessler.
encoded: Pamiętasz, kiedy się poznałyśmy? Pamiętam doskonale, jakieś 30 lat temu w Fukierze. Dokładnie w 1993 roku, kiedy przytargałam do Fukiera Chrisa de Burgha po wywiadzie w telewizji. Chciałam mu pokazać inną Polskę niż tę zgrzebną, szaroburą, wczesnej postkomuny. A u Ciebie inny świat: eksplozja kolorów, polne kwiaty w wazonach, kwieciste obrusy i wielobarwne słoiki z przetworami. Był zachwycony. MAGDA GESSLER: Moim marzeniem było odbudować polską kuchnię taką, jaka ona była przed wojną, żeby ludzie z całego świata przyjeżdżali tutaj jeść. Na początku sama gotowałam, czuwałam nad przepisami, zaopatrzeniem. Obsługiwałam gości, rozmawiałam z nimi. Pytałam o ich smaki i pragnienia. Starałam się dać im to, czego wtedy brakowało, a czego potrzebowali. Odczarowaliśmy szarą kuchnię, szare myśli ludzi. Nadaliśmy smak, kolory, zapach. Na nowo odkrywaliśmy to, co w polskiej kuchni najwspanialsze: najlepszego śledzia, karpia, kurczaka faszerowanego po polsku czy gefilte fish. (Na stół wjeżdżają pachnące lubczykiem nóżki w bursztynowej galarecie i świeżo upieczony razowiec). Proszę, smacznego! Koniecznie skrop galaretkę octem! Pyszne! Te nóżki będą mi się śnić po nocach. Jest późny wieczór, siedzimy w Twoim buduarze. Są tu kanapa, fotele, stół, wielkie łóżko z baldachimem i ogromny wazon z wielobarwnymi różami. Za oknem szaro, a tu Hiszpania i barok. Tak jak w Fukierze. Skąd taka energia? Z dzieciństwa, z rodzinnego domu. W Komorowie wiedliśmy dobre życie, skromne jak cholera, ale piękne. To nie był dom, który zabierał, to był dom, który żył. Zawsze było coś, co wzruszało. Nawet jak nie mieliśmy wiele, to na podłodze stała ogromna misa z kaczeńcami albo wazony z bukietami bzu tak pachnącego, że pamiętam to do dziś. Moja babcia gotowała genialnie, dziadek też. Mama była estetką, osobą kreatywną, dbała o szczegóły. Na Wielkanoc rwaliśmy hiacynty z własnego ogrodu. Kupowałyśmy na święconkę wiciokrzew i borówkę prawdziwą. Mama tego bardzo przestrzegała, by świąteczny stół był zielony …

LisGessler-59f6b75-e1775722512501.jpg
width: 1500
height: 1686

Joanna Przetakiewicz w rozmowie z Hanną Lis: „Nie wstydzę się wieku, pieniędzy ani ambicji”
type: item
date: 2026-02-26T17:16:52.000Z
creator: Hanna Lis
subject: Lifestyle
subject: joanna przetakiewicz
subject: wywiady
description: "Szczęścia można się nauczyć. Z biegiem lat wypracowałam jego własną produkcję. Smutek przeżywam cicho, a radość głośno. O smutku mówię mało, o radości często – to kluczowe" – mówi Joanna Przetakiewicz. To rozmowa o prawdziwej kobiecej sile i bezkompromisowości w stawianiu na swoim.
encoded: Hanna Lis: Spotykamy się w sobotni poranek u ciebie w domu. Herbata się parzy, psy biegają dookoła. Błogostan… Joanna Przetakiewicz: Wiem, do czego pijesz. Ci, którzy mnie nie znają, raczej nie kojarzą mnie ze spokojem. Ja cię znam i też nie kojarzę ze spokojem. Raczej z turbo doładowaniem. Co to za magia dzieje się w domu? Dom jest cudem. Rajem, azymutem, strefą totalnego bezpieczeństwa i – tak jak powiedziałaś – spokojem. Tu odpoczywam. Często mówi się, żeby wyjechać na wakacje – wtedy można będzie odpocząć. Moje tak nie wyglądają. Zwykle są krótkie, maksymalnie siedmiodniowe, więc wyciskam z nich, ile tylko mogę. Dla mnie wyjazd na narty oznacza bycie rano na stoku, wieczorem na kolacji. Po drodze shopping, gadanie godzinami z przyjaciółmi i na koniec dnia randka z Rinkem. Nie znoszę marnować czasu, więc moje wakacje to nie odpoczynek, tylko szał. Znamy się, więc mogę potwierdzić. Jednak jesteś wręcz uosobieniem totalnej autodyscypliny i życia zaplanowanego w najdrobniejszych szczegółach. Tak, w Excelu niemal. Właśnie dlatego żyję jak w szwajcarskim zegarku, bo wiem, że jeśli czegoś precyzyjnie nie zaplanuję, to tego marginesu dla „szału” nie będzie. Doprecyzujmy, czym jest „szał”? To możliwość postawienia mojego Excela na głowie. Jutro będzie taka kombinacja. Pobudka o 5.30, bo jest akcja ocieplania schronisk dla psów i trzeba zrobić to natychmiast, ponieważ w nocy będzie minus 17 stopni. Szałem jest też ciągły rozwój – to wielki składnik mojego szczęścia. Ostatnio siedziałam z przyjaciółmi i planowaliśmy podróże. Nagle mówię: „Zaraz, stop! Muszę mieć czas na rozwój!”. Chcę mieć czas na pracę, na zdobywanie i osiąganie. Daleko mi do tego, by jeździć po świecie i żyć z tego, co mam. Czasami zastanawiam się, jak Rinke nadąża. Nadąża znakomicie, bo sam dużo pracuje i intensywnie żyje. Podziwiam w nim ambicję, pracowitość i dyscyplinę. A spokój? Moim zdaniem największym prezentem, jaki mężczyzna może dać kobiecie, jest poczucie spokoju. I Rinke mi to daje. Wracając …

LisPrzetakiewicz-d7c8094.jpg
width: 1300
height: 872

Manuela Gretkowska: „Narcyzm to nowa nazwa przemocy”. O związkach, władzy i granicach kobiet w czasach brutalizacji relacji [WYWIAD]
type: item
date: 2025-12-27T18:48:49.000Z
creator: Hanna Lis
subject: Lifestyle
description: Nikt nie mówi o kobietach tak jak Manuela Gretkowska. Bez kompromisów wskazuje na zachwiany ludzki azymut i tłumaczy, skąd bierze się zagubienie czy epidemia samotności. Ma też kilka rad. Niełatwych. Ale zbawiennych.
encoded: Manuela Gretkowska – jedna z najbardziej wyrazistych i odważnych polskich pisarek, eseistek i scenarzystek. Autorka powieści m.in. „Polka”, „Europejka”, „Trans”. Jej proza od lat komentuje współczesność z charakterystyczną ironią i błyskotliwością. Styl Gretkowskiej to połączenie filozoficznej refleksji, feministycznej odwagi i literackiej energii. Konsekwentnie zabiera głos w sprawach kobiet, wolności i kultury. Hanna Lis: Obchodzisz dziś urodziny. Czego można życzyć Manueli Gretkowskiej? Manuela Gretkowska: Czasu. Nie to, że umieram czy coś takiego. Po prostu czas jest największym luksusem. Pewnie dają go też pieniądze. Ale największym darem dla kobiety jest czas – nieprzebrane ilości czasu. Niedawno głową Kościoła anglikańskiego, pierwszy raz w historii, została kobieta. Fascynująca historia równouprawnienia i nieoczywistej kariery, bo Sarah Mullally całe życie była pielęgniarką. 23 lata temu przyjęła święcenia kapłańskie, a dziś jest biskupem Canterbury. To chyba też fajny prezent dla Gretkowskiej? Pamiętaj, że paru facetów się od tego Kościoła odłączyło, bo tak dobrze być nie może, że wszyscy się zgadzają na kobietę biskupkę, jakąś kupkę bis. To nie jest przypadkowy moment, jeszcze bardziej podkreśla różnicę między bestią Babilonu, czyli Rzymem, a Kościołem reformowanym, anglikańskim. Papież miał wielką nadzieję, że Kościół anglikański wróci na łono. No i wrócił: na łono pani biskup Canterbury. Chichot losu. Nie do pomyślenia w polskim Kościele? Nie. Bo w katolicyzmie kobiety od zawsze są podnóżkiem. Kościół katolicki nigdy nie zgodzi się na demokrację, stałby się wtedy protestancki. Jest nie tylko antydemokratyczny, lecz także antynaukowy. Nie ma nauki Kościoła. Nauka to jest science, a tu mamy wykłady na temat Pana Boga. W całym katolicyzmie są tylko dwa problemy filozoficzne: skąd się wzięło zło? – nie do rozwiązania, bo Bóg jest przecież wszechmocny. I drugi: jak możliwa jest Trójca Święta Jedyna? Nie dziwię się, że św. Tomasz na łożu śmierci powiedział o s…

FotoJet-2025-12-27T190907.972-35a4bb0.jpg
width: 1978
height: 1500

Arleta Zalewska: „Wrażliwość wcale nie jest słabością. To odwaga, tylko w innej formie” [WYWIAD]
type: item
date: 2025-12-26T08:26:16.000Z
creator: Hanna Lis
subject: Lifestyle
subject: hanna lis
subject: wywiady
description: Zawsze stonowana i profesjonalna. Nie boi się zadawać trudnych pytań. Arleta Zalewska to jedna z wiodących dziennikarek politycznych w Polsce. Jak bardzo wymagający jest to zawód? Porozmawiajmy.
encoded: Hanna Lis: Pamiętasz moment, w którym pomyślałaś: „Chcę być dziennikarką”? Arleta Zalewska: Nie planowałam dziennikarstwa, chciałam być marynarzem, ale z powodu wady wzroku nie dostałam się na nawigację w Wyższej Szkole Morskiej w Szczecinie. To była dla mnie katastrofa. Na szczęście szybko włączyłam plan awaryjny, pomyślałam: „Dobra, pójdę na Politechnikę Gdańską, potem naprawię wzrok i spróbuję jeszcze raz”. Ale już nie spróbowałam, bo się zakochałam. W dziennikarstwie. Ludzie z telewizji akademickiej powiedzieli nam, że w archiwach uczelni leżą stare kamery i sprzęty do nagrywania. Odnaleźliśmy je, odkurzyliśmy i zaczęliśmy filmować życie uczelni. Pamiętam pierwsze poważne zadanie dziennikarskie. To był maj 2007 roku. Donald Tusk, wtedy lider opozycji, przyjechał do nas jako gość specjalny. Czas burzliwej polityki — rządy PiS-u się sypią, trwa awantura o ustawę lustracyjną, milion dziennikarzy kłębiących się przed budynkiem uczelni. I wtedy wychodzę ja, pierwszy raz z mikrofonem, i pytam: „Jak pan wspomina czasy studenckie?”. Wszyscy dziennikarze patrzyli na mnie, jakbym była niespełna rozumu. Ale Donald Tusk odpowiedział, żartując, że właśnie na uczelni poznał żonę. Rzucił kilka anegdot z tamtych czasów. To było moje „pierwsze wejście na antenę”. I to wtedy przyszła myśl: „Też tak chcę. Chcę kiedyś stać wśród prawdziwych dziennikarzy”. Czyli z porażki – wady wzroku, niezrealizowanego marzenia – wynikła zupełnie nowa droga. Szłam tą samą ścieżką newsów i dziennikarstwa politycznego przez wiele lat, ale gdy dziś młodzi ludzie pytają mnie, czy i dlaczego warto uprawiać ten zawód, to nie wiem, co odpowiedzieć. Moja odpowiedź byłaby prosta: „Bo warto robić w życiu to, co się kocha i co jest twoją pasją”. Uwielbiam rozmawiać z ludźmi, poznawać inne punkty widzenia, pytać i słuchać. Ta ciekawość historii i tematów mnie napędza. Genialny jest ten moment, kiedy rano wchodzę do gmachu Sejmu i myślę: „Gotowa? No to ruszamy”. A masz poczucie tego, że możesz coś realnie zmie…

LisZalewskaDRUK-88bb526.jpg
width: 1374
height: 1800

Irena Santor w rozmowie z Hanną Lis: „Człowiek nie może żyć w permanentnej wygodzie, bo to pseudowygoda – taki świat nie istnieje i takiego życie nie ma”
type: item
date: 2025-10-16T14:34:04.000Z
creator: Hanna Lis
subject: Lifestyle
subject: wywiady
description: W muzyce podobnie jak w życiu chodzi o jedno – prawdziwą emocję. Tak twierdzi dama polskiej piosenki Irena Santor. Niech o tym, że młodość to nie PESEL, lecz stan umysłu, świadczą jej orientacja w trendach mediów społecznościowych, fascynacja rapem i chodzenie na koncerty rockowe w wieku 90. lat.
encoded: Spotykamy się w restauracji, którą wybrała. Nadchodzi dziarskim krokiem, rozpromieniona. Wręczam jej bukiet kwiatów, bo w końcu niecodziennie człowiek ma randkę z Ireną Santor. Już na pierwszy rzut oka widać energię dwudziestoparolatki. Skończyła właśnie dwumiesięczne tournée po Polsce i mam wrażenie, że nie zdążyła jeszcze wyhamować. Przez prawie dwie godziny uśmiech niemal nie schodzi z jej twarzy. Często wybucha śmiechem, co w wywiadzie odnotowuję, żeby oddać klimat tego spotkania. W październiku wyda kolejną płytę. Wniosek? Młodość to nie PESEL, to stan umysłu. IRENA SANTOR: Musi mnie pani pilnować w tej rozmowie, bo ja nie jestem precyzyjna, ja nie mówię, ja gaworzę. Trochę jak dziecko (śmiech). HANNA LIS: Cudownie, chciałabym więc, żebyśmy sobie na początek pogaworzyły o nowoczesnych technologiach… Ale ze mną? Dlaczego? (śmiech) Bo mało kto ma tak szeroką perspektywę jak Pani. Żyła Pani w tylu epokach – pamięta czasy sprzed wojny, wojnę, twardą komunę, upadek żelaznej kurtyny. No tak, to prawda, to ma sens. A teraz jest Pani świadkiem tego, jak świat nabiera technologicznego turboprzyspieszenia, sztuczna inteligencja wkracza w każdą dziedzinę życia. Podoba się to Pani? Trudno sobie to wyobrazić, ale dorastałam w czasach, kiedy mieliśmy do dyspozycji ołówek, gumkę i kredę. Bardzo mnie interesują te wszystkie współczesne dobrodziejstwa, sztuczna inteligencja. Dają nam ogromne możliwości! Ale gdy słyszę: „Nie przejmuj się, jeśli niezgrabnie sformułujesz myśl, sztuczna inteligencja ją poprawi”, to robi mi się smutno. Mnie to wręcz obraża. Bo to znaczy, że mój mózg nie musi być sprawny, a ja chcę, żeby był bardzo sprawny. A to wymaga samodzielnego myślenia. To jest tak jak ze sprawnością fizyczną – organ nieużywany zanika. W tym przypadku mózg. Tak. I dlatego nie chcę, żeby jakiś algorytm myślał za mnie. Jeśli to nie ja formułuję własne myśli, to ja za nie w jakiejś mierze również nie ponoszę odpowiedzialności, co oznacza, że jestem bezmyślnym tworem. A ja nie jest…

2025-10-17-163323-2025-10-17-162555-HannaLisFinal.pdf-Adobe-Acrobat-Reader-64-bit.png--Zdj-7002bbd.png
width: 613
height: 688