Dlaczego mit „bad boy'a” wciąż przyciąga (i nigdy nie kończy się dobrze?) Dziś wiem, że prawdziwa miłość jest gdzie indziej
Mit „złego chłopca” działa, bo miesza intensywność z bliskością. Przez lata brałam napięcie, czekanie i niepewność za miłość. Dziś wiem, że jest inaczej: spokój nie jest brakiem uczuć, tylko ich dojrzalszą formą.
Kiedyś tyle miałam w głowie, uciekałam i płakałam; Brałam wszystko na poważnie, to co dzisiaj jest nieważne; Teraz mówię sercu, aby sercem było. Ta noc do innych jest niepodobna: i leżę cicho, cicho przy twym boku. Godzina mija za godziną Nie bez powodu słowa tej piosenki Maanamu przemówiły do mnie na tyle, że… był to pierwszy utwór na moim weselu. Bo uciekanie, płakanie, zastanawianie się kiedy on odpisze miałam opanowane wręcz do perfekcji. Myślałam, że miłość właśnie na tym polega (bo przecież „tak jest w filmach”!): na wzajemnym przyciąganiu się, później oddalaniu, na robieniu wszystkiego, by obiekt westchnień w końcu zwrócił na mnie uwagę. I wiecie co? Dzisiaj bardzo cieszę się, że ten etap mam już za sobą. Ale z perspektywy mogę zastanowić się, dlaczego tak było i … po prostu przytulić siebie sprzed kilku(nastu) lat. Bo naprawdę mam ochotę ją utulić i wreszcie zrozumieć. Łobuz kocha najmocniej i „żeby było jak na filmach” Kiedy jako dziewczynka i nastolatka oglądałam filmy czu seriale o miłości, szybko zauważyłam, że w przedstawianych tam związkach najczęściej dominuje emocjonalny rollercoaster: ona go kocha, on jej nie, później on wraca, ona ma już inny obiekt westchnień, ale jednak myśli o nim… – ten sam scenariusz pasowałby przynajmniej do połowy tytułów, które przychodzą mi do głowy. Mają one jeden wspólny mianownik: jeśli jest miłość, to ważne, żeby się działo. Nic więc dziwnego, że obraz związku, jaki miałam w głowie, obfitował właśnie w podobne perypetie, a idealnym partnerem wydawał mi się bad boy z gitarą w ręku (no i oczywiście papierosem w ustach). Problem w tym, że w parze z tym wyidealizowanym wyobrażeniem często szedł brak lojalności, niepoważne traktowanie relacji i lekkie podejście do życia. Ale – tak, dzisiaj mogę powiedzieć to wprost – chyba jeszcze bardziej mi to imponowało. On nie odpisuje? Topię łzy w drinku w towarzystwie koleżanek. Wstawia zdjęcie ze spotkania z kimś innym? Układam z najlepszym przyjacielem w głowie plan „zemsty” i na kolejną imprezę kupuję najpiękniejszą revenge dress. A co, jeśli jednak napisze i zaproponuje spotkanie? Oczywiście, że zmieniam w ostatniej chwili plany, by za dwie godziny zjawić się na najbardziej obiecującej randce życia (z której, chyba nie muszę tego podkreślać, ostatecznie nigdy nic nie wyszło). Przez kilka lat tkwiłam w takim właśnie schemacie. W pogoni za kimś, a może raczej: za wizją kogoś, kto tak naprawdę nigdy nie istniał. Za związkiem, który może i wygląda jak na filmach, ale nie przynosi żadnych perspektyw. I paradoksalnie – teraz wiem, że pozwalając innym, by mnie tak traktowali, sama przyciągałam do siebie toksyczne osoby. Bo chciałam, żeby „się działo” – a emocjonalna cena, jaką za to płaciłam, była bardzo wysoka. Co ciekawe, kiedy naprawdę trafiłam na kogoś, kto był mną zainteresowany, a przy tym… przewidywalny i poukładany, momentalnie nudziłam się i uciekałam. Bardzo długo zajęło mi wyjście z tego błędnego koła i zrozumienie, że naprawdę można inaczej, a miłość to nie jest nieustanna gra w kotka i myszkę. „Tylko się nie przyzwyczajaj”. Jak działają style przywiązania? Dopiero po latach zrozumiałam, że moje relacyjne wybory nie brały się znikąd. To, że tak łatwo wpadałam w zachwyt nad kimś niedostępnym emocjonalnie, a jednocześnie traciłam zainteresowanie osobami, które dawały mi poczucie bezpieczeństwa, miało swoje źródło głębiej, niż wtedy przypuszczałam. Psychologowie nazywają to stylem przywiązania, czyli sposobem, w jaki budujemy bliskość, reagujemy na zaangażowanie i radzimy sobie z lękiem w relacjach. Te wzorce kształtują się bardzo wcześnie, w kontakcie z najbliższymi, czy poprzez książki, filmy, wyobrażenia, które nas uformowały. Później potrafią towarzyszyć nam przez całe dorosłe życie. Psychologia wyróżnia cztery style przywiązania: to podstawowe sposoby budowania bliskości, reagowania na zaangażowanie i regulowania lęku w relacjach, które kształtują się najczęściej w dzieciństwiei później wpływają na związki dorosłe. Bezpieczny styl przywiązania pojawia się wtedy, gdy bliskość jest naturalna i stabilna. Osoby z tym wzorcem potrafią mówić o potrzebach wprost, ufać i budować relacje bez ciągłego testowania drugiej strony. Konflikty nie są dla nich zagrożeniem, tylko sytuacją do rozwiązania. Lękowo-ambiwalentny styl przywiązania wiąże się z silną potrzebą bliskości i jednoczesnym lękiem przed odrzuceniem. W relacji często czujemy napięcie, nadwrażliwość na dystans i potrzeba potwierdzania uczuć. Miłość bywa tam intensywna, ale trudna do uspokojenia. Z kolei lękowo-unikający styl przywiązania polega na chronieniu się przed zbyt dużą bliskością. Gdy relacja robi się intensywna, pojawia się dyskomfort i odruch wycofania. Emocje są często tłumione, a niezależność staje się sposobem na utrzymanie kontroli nad dystansem. Wreszcie, zdezorganizowany styl przywiązania łączy w sobie sprzeczne impulsy – potrzebę bliskości i jednoczesny lęk przed nią. To często efekt trudnych doświadczeń. Relacje w takim wzorcu bywają chaotyczne, bo reakcje zmieniają się w zależności od napięcia i poczucia bezpieczeństwa. Uzbrojona w tę wiedzę nauczyłam się rozpoznawać, że moje reakcje nie są przypadkowe. To, co brałam za „chemiczny brak dopasowania”, często było uruchomieniem starego schematu. I że to właśnie ten schemat sprawiał, że spokój wydawał się podejrzany, a chaos znajomy. Właśnie dlatego dla jednych miłość kojarzy się ze spokojem, zaufaniem i wzajemnym wsparciem, a dla innych z ciągłą niepewnością, czekaniem na wiadomość, analizowaniem każdego gestu i szukaniem potwierdzenia, że są wystarczająco ważni. Dobra wiadomość jest taka, że choć styl przywiązania wpływa na nasze związki, nie musi ich definiować. Czasem pierwszy krok do stworzenia zdrowej relacji polega po prostu na tym, by z ciekawością przyjrzeć się własnym schematom i zrozumieć, skąd właściwie się wzięły. I tak właśnie zrobiłam. W głowie zawsze jest najbezpieczniej. Czym jest lęk przed bliskością? Czasem za fascynacją niedostępnymi ludźmi kryje się coś jeszcze: lęk przed prawdziwą bliskością. Szczególnie u osób z unikowym stylem przywiązania wyidealizowany obraz „tego jedynego” może pełnić bardzo konkretną funkcję. Jeśli obiektem uczuć jest ktoś emocjonalnie nieosiągalny, zajęty, niezdecydowany albo istniejący głównie w naszej wyobraźni, nie trzeba konfrontować się z tym, co dzieje się w realnej relacji. Nie ma przecież rozmów o przyszłości, codziennych kompromisów, momentów rozczarowania ani odpowiedzialności za drugą osobę. Łatwiej tęsknić za kimś, kto pozostaje marzeniem, niż budować bliskość z kimś, kto jest obok naprawdę, prawda? Kiedy patrzę na swoje doświadczenia, widzę to dziś dużo wyraźniej. Przez długi czas wydawało mi się, że po prostu trafiam na niewłaściwych ludzi. Że mam pecha albo wyjątkowy talent do zakochiwania się w tych, którzy akurat nie chcieli tego samego co ja. Dopiero później zaczęłam się zastanawiać, dlaczego tak bardzo pociągało mnie to, co wymagało pogoni. Być może dlatego, że marzenie było bezpieczniejsze od rzeczywistości. W fantazji wszystko mogło pozostać idealne. W prawdziwej relacji trzeba już pokazać siebie, odsłonić słabości, powiedzieć czego się potrzebuje i zaryzykować, że druga strona nie odpowie na to tak, jakbyśmy chcieli. Paradoks polega na tym, że im bardziej gonimy za filmową wizją miłości, tym skuteczniej uciekamy przed jej rzeczywistą formą. W ten sposób powstaje błędne koło: wybieramy to, co niedostępne, bo wydaje się bezpieczniejsze, a później utwierdzamy się w przekonaniu, że bliskość jest czymś trudnym albo niemożliwym do osiągnięcia. Tymczasem prawdziwa relacja zaczyna się właśnie tam, gdzie kończy się fantazja i pojawia się drugi człowiek ze swoją codziennością, potrzebami i niedoskonałościami. Sam termin „lęk przed bliskością” nie pojawił się w psychologii przypadkiem. Jego korzenie sięgają teorii przywiązania stworzonej przez Johna Bowlby'ego i rozwijanej przez Mary Ainsworth. To właśnie ich badania pokazały, że sposób, w jaki doświadczamy relacji w dzieciństwie, wpływa później na to, jak kochamy, ufamy i budujemy związki jako dorośli. Z czasem psychologowie zauważyli, że część osób bardzo pragnie bliskości, ale gdy relacja zaczyna stawać się naprawdę ważna, uruchamia się w nich silny dyskomfort. Dzisiaj psychologia patrzy na ten mechanizm z dużą uważnością. Wiadomo już, że lęk przed bliskością rzadko oznacza brak potrzeby miłości. Częściej jest próbą ochrony siebie przed zranieniem, odrzuceniem albo utratą niezależności. Właśnie dlatego możemy jednocześnie marzyć o wielkim uczuciu i wybierać osoby niedostępne emocjonalnie. Na szczęście i z tym mechanizmem można pracować, a najważniejszym, pierwszym krokiem do zmiany i spełnienia w relacjach jest jego zauważenie. Marek Hłasko vs James Dean. Dlaczego mit bad boy'a szkodzi? Stereotyp bad boy'a bardzo mocne kulturowe korzenie. Od lat karmimy się historiami, w których wielka miłość idzie w parze z cierpieniem, niepewnością i buntem. Fascynowali nas Bonnie i Clyde, tragiczni kochankowie gotowi spalić dla siebie cały świat. Wzdychałyśmy do Jamesa Deana, który stał się symbolem niepokornego outsidera. W Polsce podobną aurę roztaczali bohaterowie Marka Hłaski: mężczyźni poranieni, niedostępni, żyjący na własnych zasadach i, rzecz jasna, sam Hłasko. Problem polega na tym, że literatura i kino kończą się zwykle w najciekawszym momencie. Nie pokazują codzienności po napisach końcowych: rozmów o pieniądzach, wspólnego rozwiązywania konfliktów, odpowiedzialności za drugą osobę. Bad boy doskonale sprawdza się jako bohater opowieści, bo dostarcza emocji, napięcia i zwrotów akcji. Zdrowy związek potrzebuje jednak czegoś innego: przewidywalności, bezpieczeństwa i gotowości do bycia obok także wtedy, gdy życie przestaje przypominać filmową scenę. Dlatego tak łatwo pomylić intensywność z miłością. Serce bije szybciej, adrenalina rośnie, a my mamy wrażenie, że dzieje się coś wyjątkowego. Tymczasem bardzo często jest to po prostu emocjonalny rollercoaster, który daje silne przeżycia, ale rzadko prowadzi do bliskości, za którą naprawdę tęsknimy. Jest jeszcze jeden element tej układanki, o którym rzadko mówi się głośno. Wiele kobiet nie zakochuje się w samym bad boyu, ale… w wizji jego przemiany. W głowie pojawia się scenariusz dobrze znany z filmów i książek: dla wszystkich jest chłodny, niedostępny i nieprzewidywalny, ale przy mnie pokaże swoją prawdziwą twarz. To ja będę tą jedyną, dla której się otworzy, dojrzeje i zmieni swoje życie. Chcemy, by nadal miał w sobie ten bunt, pewność siebie i aurę niebezpieczeństwa, ale żeby jednocześnie był czuły, lojalny i całkowicie oddany właśnie nam. Innymi słowy: żeby pozostał bad dla świata, ale przestał być bad w relacji. Pułapka takiego myślenia polega na tym, że miłość rzadko działa jak program naprawczy. Jeśli ktoś nie jest gotowy na bliskość, odpowiedzialność i zaangażowanie, nawet największe uczucie drugiej osoby nie wykona za niego tej pracy. Co więcej, próba ciągłego „ratowania” partnera często prowadzi do sytuacji, w której jedna osoba buduje związek, a druga jedynie z niego korzysta. A przecież zdrowa relacja zaczyna się wtedy, gdy spotykają się dwie osoby gotowe być razem i pracować nad związkiem. I to było dla mnie kolejne przełomowe odkrycie. To, co bezpieczne, wcale nie jest nudne, tylko najcenniejsze Po kilku latach prób i wchodzenia w te same emocjonalne schematy w końcu to do mnie dotarło. Przerobiłam okresy intensywności, niepewności, ciągłego analizowania i życia w napięciu, które myliłam z czymś ważnym. Dopiero z czasem zobaczyłam, że to, co stabilne, wcale nie jest nudne. Po prostu nie krzyczy. Nie wymusza reakcji, nie trzyma w ciągłym pobudzeniu, nie każe zgadywać. Na początku miałam z tym problem. Mój układ nerwowy (świetnie, że o jego reakcjach i schematach mówi się ostatnio coraz częściej!) odnajdywał się w chaosie szybciej niż w spokoju. Brak huśtawki emocji interpretowałam jako brak chemii, brak „iskry”, brak czegoś istotnego. Dopiero później zauważyłam, że to nie było żadne niedopasowanie, tylko przyzwyczajenie do napięcia, które udawało bliskość. I kiedy pierwszy raz trafiłam na relację, w której nie musiałam niczego gonić ani udowadniać, wiedziałam już, że to jest to. Bo wreszcie zaczęłam widzieć różnicę między emocjami a stabilnością. Emocje potrafią być głośne i mylące. Stabilność jest cicha, ale w tej ciszy i spokoju bardzo konsekwentna. Nie znika po kilkugodzinnym milczeniu, nie zmienia zdania po jednej rozmowie, nie wymaga ciągłego testowania. Nagle zaczęłam dostrzegać, że naprawdę można cieszyć się po prostu z małych rzeczy. Obejrzeć razem film. Pożartować. Iść na spacer. Zjeść ulubione lody. Pamiętać, że nie lubię cebuli i kupić ulubiony jogurt w sklepie za rogiem. Teraz widzę, że właśnie w tym spokoju zaczyna się coś prawdziwego: coś, co wreszcie otwiera przestrzeń na relację dojrzałą, spokojną i dającą ogromn satysfakcji. Nie dzieje się to w napięciu, które trzeba stale podtrzymywać, tylko w związku, który nie wymaga ode mnie walki o miejsce. I to jest dla mnie kompletna definicja bliskości, miłości, zrozumienia i wzajemnego szacunku. Znalezienia takiej osoby i takiej relacji każdemu (i sobie sprzed kilku lat!) życzę z całego serca.
Netflix ma nowość dla fanów kina grozy i Guillermo del Toro. Ten mroczny, gotycki seans wymyka się schematom
„Jestem Frankelda” Netflix to meksykańska animacja stop-motion z XIX wieku o odrzuconej pisarce. Gdy jej twórczość zostaje zignorowana, trafia do podświadomości, gdzie stworzone przez nią potwory zaczynają żyć własnym życiem.
„Jestem Frankelda”, dostępna na Netflix od 12 czerwca, to meksykańska animacja poklatkowa osadzona w XIX wieku, która łączy gotyckie fantasy z historią o pisarce wypchniętej na margines. Produkcja była konsultowana przez Guillermo del Toro, co ustawia ją w orbicie mrocznego, precyzyjnie budowanego kina wyobraźni. Gdy twórczość Frankeldy zostaje odrzucona, bohaterka trafia do własnej podświadomości, gdzie stworzone przez nią potwory zaczynają żyć poza kartami powieści. W tym artykule: O czym jest „Jestem Frankelda”? Mroczne fantasy w stop-motion Twórcy i styl: stop-motion i Guillermo del Toro Czy warto obejrzeć „Jestem Frankelda” na Netflix? O czym jest „Jestem Frankelda”? Mroczne fantasy w stop-motion W świecie stworzonym przez Frankeldę każdy lęk, obsesja i niedopowiedziana historia nabierają formy. Jej literackie potwory wychodzą poza tekst i zaczynają funkcjonować jak pełnoprawne byty. Ta rzeczywistość działa według własnych zasad: emocje mają wagę, a każda myśl może zmienić układ sił. Bohaterka szybko orientuje się, że nie jest już obserwatorką, tylko częścią narracji, którą musi odzyskać. Stawka rośnie wraz z każdą kolejną sceną. Granica między światem realnym a tym wykreowanym zaczyna się rozmywać, a porządek obu może się zawalić. Frankelda nie porusza się po tym świecie sama. Jej przewodnikiem jest Herneval, udręczony książę zawieszony między snem a koszmarem. To on tłumaczy jej zasady rządzące tą przestrzenią i wciąga ją w konflikt wykraczający poza indywidualne doświadczenie. Po drugiej stronie stoi Procustes. Złowrogi pisarz próbuje przejąć kontrolę nad całym wewnętrznym uniwersum. Wraz z sojusznikami staje się zagrożeniem nie tylko dla świata wyobraźni, ale i dla rzeczywistości, z której wywodzi się Frankelda. Relacja Frankeldy i Hernevala rozwija się równolegle do głównej osi konfliktu. Jest intensywna, ambiwalentna i wpływa na każdą decyzję bohaterki, komplikując jej drogę do odzyskania sprawczości. View oEmbed on the source website Twórcy i styl: stop-motion i Guillermo del Toro Za film odpowiadają Arturo Ambriz i Roy Ambriz, bracia i współzałożyciele studia Cinema Fantasma. Produkcja była konsultowana przez Guillermo del Toro, twórcy głośnego „Frankensteina” z 2025 roku, co wyraźnie widać w estetyce: mrocznej, precyzyjnej i konsekwentnie budującej napięcie poprzez detal. Animacja stop-motion stawia na fizyczność obrazu. Każdy kadr działa jak miniatura, gdzie świat jest jednocześnie piękny i niepokojący. W oryginalnej wersji językowej usłyszymy m.in. Mireyę Mendozę, Arturo Mercado Jr, Luisa Leonardo Suáreza, Felę Domínguez, Gabrielę Cárdenas i Beto Castillo. Czy warto obejrzeć „Jestem Frankelda” na Netflix? Film „Jestem Frankelda” warto obejrzeć, jeśli lubisz animacje, które nie idą na skróty i nie próbują być tylko „ładne”. Tytuł stawia na atmosferę i konsekwencję świata przedstawionego, nawet kosztem tempa narracji. Stop-motion robi tu dużą robotę: fizyczność modeli, faktura scen i światło budują poczucie, że wszystko zostało ręcznie wywalczone, klatka po klatce. Jeśli szukasz prostej historii z szybkim payoffem, to z pewnością nie jest to seans w tym stylu. Jeśli natomiast cenisz mroczne fantasy, które bardziej sugeruje niż tłumaczy i zostawia przestrzeń na interpretację, to nowość na Netflix ma solidne argumenty po swojej stronie.
Zakazane uczucie, emocjonalna gra i monumentalny Londyn w tle. Druga część adaptacji hitowej powieści zmierza na Prime Video
„Twoja wina: Londyn” lada dzień wróci na Prime Video. WIdzowie czekają na kontynuację hitu z Ashą Banks i Matthew Broome: romans Nicka i Noah czeka próba ambicji, dystansu i zazdrości.
Prime Video znów otwiera drzwi do świata Nicka i Noah. „Twoja wina: Londyn”, druga część brytyjskiej adaptacji bestsellerowej „Trylogii Winnych” Mercedes Ron, na dniach trafi do streamingu. Platforma pokazała oficjalny teaser i nowe zdjęcia, uruchamiając odliczanie do jednej z najbardziej wyczekiwanych romantycznych premier sezonu. To kontynuacja historii rozpoczętej w „Moja wina: Londyn”, ale wszystko wskazuje na to, że druga część nie będzie jedynie prostym powrotem do znanych emocji. Mercedes Ron sygnalizuje, że film, podobnie jak pierwsza odsłona, wprowadzi fabularne zmiany względem książkowego pierwowzoru. I właśnie w tych przesunięciach może kryć się świeżość brytyjskiej wersji: mniej kalki, więcej interpretacji. W tym artykule: „Twoja wina: Londyn” – zwiastun i premiera na dniach „Twoja wina: Londyn” – o czym będzie druga część historii Nicka i Noah? „Moja wina: Londyn” podbiła serca widzów. Czy sequel powtórzy fenomen? „Twoja wina: Londyn” – zwiastun i premiera na dniach Przez długi czas druga część pozostawała dla fanek tytułem „już prawie gotowym” do premiery, ale bez konkretnej daty powrotu. Teraz wiadomo już, że „Twoja wina: Londyn” pojawi się na Prime Video w czerwcu 2026 roku. Dokładny dzień premiery platforma wciąż trzyma w tajemnicy, ale sam teaser wystarczył, by Nick i Noah ponownie znaleźli się w centrum popkulturowej rozmowy. W centrum opowieści pozostaje para, której chemia od początku była jednym z największych magnesów tej historii. W rolach głównych wracają Asha Banks jako Noah i Matthew Broome jako Nick. Prime Video stawia na ton dobrze znany z pierwszej części: młodzieńcza intensywność spotyka tu dorosłe konsekwencje, a romantyczny eskapizm zostaje skonfrontowany z codziennością, ambicją i presją wyborów. View oEmbed on the source website Teaser i nowe zdjęcia intensyfikują ten nastrój. Jest napięcie między bliskością a dystansem, emocjonalna gra spojrzeń, Londyn w tle i relacja, która nie może już żyć wyłącznie impulsem. W tej estetyce miłość nie jest ucieczką od świata. Przeciwnie, musi znaleźć dla siebie miejsce wśród planów, obowiązków, nowych ludzi i konsekwencji, których nie da się odsunąć jednym pocałunkiem. „Twoja wina: Londyn” – o czym będzie druga część historii Nicka i Noah? Fabuła startuje po wydarzeniach z „Moja wina: Londyn” i prowadzi bohaterów w dwa różne kierunki. Noah wyjeżdża do Oksfordu, by kontynuować naukę. To przestrzeń nowych ambicji, nowych znajomości i zasad, które mogą okazać się równie pociągające, co bezlitosne dla relacji na odległość. Nick z kolei coraz mocniej zanurza się w obowiązkach zawodowych, a praca zaczyna dyktować rytm niemożliwy do zatrzymania nawet największym uczuciem. Ich romans przestaje więc być wyłącznie historią o przyciąganiu. Zaczyna przypominać próbę równowagi między tym, czego pragnie serce, a tym, czego domaga się życie. Bliskość ściera się z ambicją, tęsknota z nowymi priorytetami, a zazdrość pojawia się tam, gdzie do świata Nicka i Noah wchodzą nowe osoby. W tej konfiguracji nawet najbardziej efektowny romans zaczyna pękać pod ciężarem pytań: ile można wybaczyć, zanim uczucie przestanie być bezpiecznym miejscem? Czy miłość na odległość może przetrwać, gdy codzienność coraz mocniej rozpisuje bohaterom osobne scenariusze? I czy Nick i Noah potrafią stworzyć wspólny styl życia, gdy wszystko wokół testuje ich lojalność? Londyn ponownie ma być czymś więcej niż tłem. To miasto eleganckie, szybkie, pełne kontrastów, idealne dla opowieści, w której namiętność spotyka się z presją dorosłości. Tym razem jednak historia wychodzi także poza miejską energię i przenosi część napięcia na kampusowe korytarze Oksfordu. Zmiana przestrzeni zmienia tempo relacji, język zazdrości i granice tego, co bohaterowie są w stanie sobie wybaczyć. Za kamerą „Twoja wina: Londyn” stoją Dani Girdwood oraz Charlotte Fassler, a scenariusz przygotowały Melissa Osborne i Bella Heesom. Wszystko wskazuje więc na to, że kontynuacja nie będzie tylko powrotem do sprawdzonej formuły, ale kolejnym testem dla historii – najlepiej działającej wtedy, gdy romantyczna fantazja zderza się z czymś bardzo znajomym: pracą, nauką, ambicją, nowymi ludźmi i pytaniem, czy uczucie wystarczy, gdy życie zaczyna grać według własnych zasad. „Moja wina: Londyn” podbiła serca widzów. Czy sequel powtórzy fenomen? Pierwsza odsłona, „Moja wina: Londyn”, opowiadała historię 18-letniej Noah. Dziewczyna po przeprowadzce z USA do Londynu musiała zacząć życie od nowa. Trafiła do luksusowej posiadłości nowego męża swojej matki i poznała jego syna, Nicka, buntowniczego, pewnego siebie chłopaka: od pierwszych chwil łączyło ich napięcie, niechęć i trudne do opanowania przyciąganie. To, co zaczynało się jak konflikt charakterów, szybko przerodziło się w zakazaną relację. Hit Prime Video był adaptacją pierwszej książki z bestsellerowej serii Mercedes Ron, która stała się globalnym fenomenem wśród fanek romansów z intensywną chemią, dramatem i emocjonalnym ryzykiem w tle.
Ten serial szpiegowski ma status współczesnego klasyka. Apple TV właśnie ujawniło datę premiery 6. sezonu
„Kulawe konie” wracają z 6. sezonem. Apple TV ujawniło datę premiery nowych odcinków, szczegóły fabuły i pierwsze zdjęcia z produkcji z Garym Oldmanem w roli Jacksona Lamba.
To jedna z najlepiej ocenianych współczesnych produkcji szpiegowskich, w której napięcie miesza się z czarnym humorem: „Kulawe konie” powrócą z 6. sezonem jeszcze w tym roku. Apple TV podało datę premiery nowych odcinków oraz pierwsze szczegóły fabuły. W tym artykule: Kiedy premiera 6. sezonu „Kulawych koni”? Co wydarzy się w nowych odcinkach? Obsada 6. sezonu „Kulawych koni” Kiedy premiera 6. sezonu „Kulawych koni”? Fani „Kulawych koni” mogą już zaznaczyć datę w kalendarzu. Szósty sezon serialu zadebiutuje w Apple TV 16 września. Produkcja będzie liczyć sześć odcinków udostępnianych co tydzień. Finał sezonu zaplanowano na 21 października. Nowe odcinki ponownie zabiorą widzów do Slough House, czyli miejsca, gdzie trafiają agenci MI5 uznawani za problematycznych, niewygodnych albo po prostu skompromitowanych zawodowo. To właśnie tam rządzi Jackson Lamb, genialny, opryskliwy i daleki od wizerunku eleganckiego szpiega przełożony, który mimo pozornej niedbałości zawsze pozostaje kilka kroków przed innymi. View oEmbed on the source website Co wydarzy się w nowych odcinkach? Szósty sezon „Kulawych koni” powstał na podstawie książek Micka Herrona „Joe Country” oraz „Slough House”, czyli szóstej i siódmej części cyklu o agentach ze Slough House. Fabuła zapowiada się wyjątkowo intensywnie. Tym razem zespół Lamba zostanie wciągnięty w niebezpieczną grę: pojawią się motywy odwetu, zemsty i wyrównywania dawnych rachunków. Obsada 6. sezonu „Kulawych koni” W nowych odcinkach serialu ponownie zobaczymy gwiazdorską obsadę: to ona od początku jest jednym z największych atutów „Kulawych koni” . Do roli Jacksona Lamba wraca Gary Oldman. Obok niego pojawią się m.in. Kristin Scott Thomas jako Diana Taverner, Jack Lowden, Saskia Reeves, Christopher Chung, Aimee-Ffion Edwards, Rosalind Eleazar, Joanna Scanlan, Samuel West, Ruth Bradley, Tom Brooke, Jonathan Pryce oraz Hugo Weaving. Do obsady dołączy również Lenny Rush. „Kulawe konie” od lat wyróżniają się na tle innych produkcji szpiegowskich nie tylko świetnie poprowadzoną intrygą. Widzów przyciąga też specyficznym humorem i sylwetkami bohaterów, którzy zdecydowanie nie przypominają perfekcyjnych agentów z klasycznych opowieści o wywiadzie. Są chaotyczni, zmęczeni, często skompromitowani, ale kiedy sytuacja wymyka się spod kontroli, potrafią zaskoczyć skutecznością. Szósty sezon zapowiada się więc jako kolejna porcja inteligentnej, ostrej i pełnej napięcia rozrywki. Tej jesieni na pewno nie będziemy się nudzić!
Przewidział przyszłość z niepokojącą precyzją. Ten dystopijny miniserial trafił do CANAL+ i już wiem, że muszę go obejrzeć
Miniserial „Rok za rokiem” jest dostępny w CANAL+. Brytyjska produkcja z Emmą Thompson pokazuje przyszłość, która niepokojąco przypomina teraźniejszość.
Choć od premiery miniserialu „Rok za rokiem” minęło już kilka lat, trudno oprzeć się wrażeniu, że właśnie teraz ogląda się go z największym napięciem. Brytyjska produkcja wraca jako jedna z tych historii, które nie tylko komentują rzeczywistość, ale momentami zdają się ją wyprzedzać. Populizm, fake newsy, sztuczna inteligencja, kryzys rynku pracy i globalne napięcia: wszystko to twórcy wpisali w intymną opowieść o jednej rodzinie z Manchesteru. W tym artykule: „Rok za rokiem” w CANAL+ Obsada miniserialu „Rok za rokiem” Dlaczego „Rok za rokiem” znów budzi emocje? „Rok za rokiem” w CANAL+ Pierwszy odcinek miniserialu „Rok za rokiem” jest dostępny w serwisie CANAL+ od piątku, 12 czerwca 2026. Kolejne odcinki będą pojawiać się na platformie co tydzień. Fabuła koncentruje się na losach rodziny Lyonsów z Manchesteru. Historia rozpoczyna się w 2019 roku, kiedy na świat przychodzi najmłodszy członek rodziny. To pozornie prywatne wydarzenie staje się punktem wyjścia do opowieści rozpisanej na kolejne piętnaście lat. Widzowie obserwują, jak zmienia się świat wokół bohaterów, ale nie z perspektywy wielkiej polityki czy nagłówków gazet. Najważniejsze jest tu codzienne życie, rodzinne rozmowy, wybory, lęki i kompromisy. To właśnie dlatego „Rok za rokiem” działa tak mocno. Globalne kryzysy nie są abstrakcją: wchodzą do kuchni, salonu, pracy i relacji. View oEmbed on the source website Serial pokazuje rzeczywistość, gdzie technologia rozwija się szybciej, niż społeczeństwo jest w stanie ją zrozumieć, sztuczna inteligencja zmienia rynek pracy, fake newsy wpływają na polityczne decyzje, a populizm zaczyna brzmieć jak najprostsza odpowiedź na coraz bardziej skomplikowany świat. Brzmi znajomo? Właśnie dlatego „Rok za rokiem” oglądany w 2026 roku robi tak duże wrażenie. Obsada miniserialu „Rok za rokiem” Jednym z największych atutów produkcji jest obsada. Emma Thompson wciela się w Vivienne Rook, charyzmatyczną i bezwzględną polityczkę, która zdobywa popularność dzięki prostym hasłom, kontrowersyjnym wypowiedziom i populistycznemu językowi. Jej bohaterka jest zarazem przerysowana i przerażająco wiarygodna, co sprawia, że trudno oderwać od niej wzrok. W pozostałych rolach występują m.in. Rory Kinnear, T’Nia Miller, Jessica Hynes i Russell Tovey. Za scenariusz odpowiada Russell T. Davies. Reżyserią zajęli się Simon Cellan Jones i Lisa Mulcahy. Dlaczego „Rok za rokiem” znów budzi emocje? „Rok za rokiem” nie jest klasyczną dystopią oderwaną od rzeczywistości. To raczej niepokojąco realistyczna wizja najbliższej przyszłości bazująca na tym, co znamy już dziś. Twórcy nie potrzebują futurystycznych dekoracji ani spektakularnych efektów, żeby zbudować napięcie. Wystarczy im świat, który przyspiesza, i bohaterowie próbujący za nim nadążyć. Miniserial porusza tematy niezwykle aktualne: kryzys demokracji, dezinformację, radykalizację języka debaty publicznej, wpływ nowych technologii na życie prywatne i zawodowe oraz pytanie o to, czy w świecie permanentnego chaosu da się zachować bliskość, empatię i poczucie wspólnoty. Mimo ciężaru tych wątków, „Rok za rokiem” nie jest serialem wyłącznie ponurym. W historii Lyonsów nie brakuje brytyjskiego humoru, rodzinnego ciepła i momentów przypominających, że nawet w najbardziej niepewnych czasach ludzie szukają oparcia w sobie nawzajem. Czy warto więc obejrzeć „Rok za rokiem”? Tak, szczególnie teraz. „Rok za rokiem” to jeden z tytułów, które z czasem nie tracą na sile, ale zyskują nowe znaczenia. Oglądany dziś, w epoce sztucznej inteligencji, informacyjnego chaosu i narastających napięć społecznych, wydaje się jeszcze bardziej przenikliwy niż w momencie premiery. Nie jest to lekka propozycja na wieczór bez zobowiązań; „Rok za rokiem” prowokuje do rozmowy i zadaje niewygodne pytania. A jednocześnie pozostaje emocjonalną opowieścią o rodzinie, lojalności i potrzebie bliskości w czasach coraz częściej wymykających się spod kontroli.
Co kupić na letniej wyprzedaży w H&M? Redaktorka ELLE wybiera 6 perełek, na które warto polować podczas przecen
Letnie wyprzedaże w H&M lada moment ruszają online, a wśród przecenionych ubrań i dodatków są prawdziwe perełki. Wybrałam 6 rzeczy, które wyglądają stylowo i obronią się także po wakacjach.
Letnie wyprzedaże to ten moment, kiedy warto na chwilę zapomnieć o impulsywnym „dodaj do koszyka” i podejść do zakupów strategicznie. Zamiast rzeczy na jeden sezon, szukamy modeli, które obronią się w wielu stylizacjach: dobrej jakości basiców, prostych sukienek, ponadczasowych dodatków i trendów, które nie znikną po wakacjach. Jako redaktorka ELLE przejrzałam katalog H&M i wybrałam 6 perełek, które naprawdę warto mieć na radarze. W tym artykule: Kiedy ruszają letnie wyprzedaże 2026 w H&M? Bermudy z lnem Plecione espadryle Sukienka w grochy Satynowa spódnica maxi Torba shopper w paski Koszula z bufiastymi rękawami Kiedy ruszają letnie wyprzedaże 2026 w H&M? Letnia wyprzedaż 2026 w H&M wystartowała 5 czerwca, na razie w sklepach stacjonarnych. Sieć rozpoczęła sezonowe obniżki od rabatów sięgających nawet 50 proc., obejmujących m.in. kolekcje damskie, męskie, dziecięce oraz wybrane produkty z działu H&M Home. Na przecenach można znaleźć przede wszystkim rzeczy z kolekcji wiosenno-letniej: sukienki, spódnice, szorty, koszule, t-shirty, marynarki, buty i akcesoria. Wyprzedaż online jeszcze nie ruszyła, ale wszystko wskazuje na to, że powinna wystartować w ciągu najbliższych dni. Dlatego już teraz przejrzałam kolekcję sieciówki, by nie przeoczyć najbardziej pożądanych ubrań i dodatków. 1. Bermudy z lnem Jeśli podczas wyprzedaży w H&M szukać rzeczy, która wygląda bardziej „premium” niż sugeruje metka, to kremowe bermudy z domieszką lnu są bardzo dobrym tropem. Mają luźny fason do kolan, eleganckie zakładki i zaprasowane kanty, dzięki czemu balansują między wakacyjną swobodą a miejskim minimalizmem. Można nosić je z prostym tank topem i klapkami, ale też z koszulą oversize, paskiem i mokasynami. Te bermudy przydadzą się nie tylko w lipcu, ale też późnym latem i na początku jesieni. View Burdaffi on the source website 2. Plecione espadryle Białe, plecione espadryle to klasyk letniej garderoby, który na wyprzedaży warto upolować bez dłuższego zastanawiania. Ażurowa konstrukcja sprawia, że wyglądają lekko i wakacyjnie: będą pasować do lnianych spodni, zwiewnych sukienek, bermudów i szortów, czyli właściwie do wszystkiego, co nosimy od czerwca do września. Pleciona juta przy podeszwie robi tu cały efekt: prosty model od razu zyskuje klimat francuskich wakacji. View Burdaffi on the source website 3. Sukienka w grochy Ciemnobrązowa sukienka w groszki to jedna z tych wyprzedażowych perełek, które wyglądają jak gotowy przepis na letnią stylizację: tym bardziej, że ten print to jeden z hitów 2026 roku. Elastycznie marszczona góra pięknie dopasowuje się do sylwetki, a rozszerzany dół do połowy łydki sprawia, że całość ma romantyczny, ale niewymuszony charakter. Dekolt karo i cienkie regulowane ramiączka dodają jej retro uroku, dzięki czemu świetnie zagra z plecionymi espadrylami, koszykiem albo skórzanymi sandałami. To sukienka na wakacje, letnie kolacje i wszystkie dni, kiedy chcemy wyglądać efektownie bez większego wysiłku. View Burdaffi on the source website 4. Satynowa spódnica maxi Satynowa spódnica maxi w kolorze khaki to rzecz, która z łatwością przechodzi z letniej garderoby do jesiennych stylizacji. Lejący materiał z domieszką wiskozy pięknie pracuje w ruchu, a wysoki stan i elastyczna talia sprawiają, że wygląda elegancko, ale jest wyjątkowo wygodna. Latem można nosić ją z prostym topem, koszulą bez rękawów albo klapkami na płaskiej podeszwie, a po wakacjach zestawić z cienkim swetrem, marynarką i balerinami. View Burdaffi on the source website 5. Torba shopper w paski Torba shopper z żakardowej tkaniny to praktyczny dodatek, który potrafi podkręcić nawet najprostszy letni zestaw. Jej fakturowany materiał wygląda ciekawiej niż klasyczne płótno, a detale z powlekanego materiału dodają całości bardziej „vintage” charakteru. Sprawdzi się na co dzień: do pracy, na zakupy, na plażę albo jako torba podręczna na weekendowy wyjazd. Duży format, podszewka, wewnętrzna kieszeń na suwak i zapięcie na metalowy haczyk sprawiają, że jest nie tylko stylowa, ale też naprawdę funkcjonalna. View Burdaffi on the source website 6. Koszula z bufiastymi rękawami Bawełniana koszula ze szczypankami to idealny przykład rzeczy z wyprzedaży, która ma w sobie coś znacznie bardziej szlachetnego niż typowy sezonowy zakup. Delikatne szczypanki, haftowane faliste wykończenie i niska stójka nadają jej romantyczny vibe, ale fason wciąż jest bardzo współczesny. Długie baloniaste rękawy sprawiają, że bluzka dobrze wygląda nawet w najprostszym zestawie: z jeansami, lnianymi bermudami albo satynową spódnicą maxi. Ten będę nosić teraz do sandałów, a jesienią dorzucę do niego marynarkę albo miękki kardigan. View Burdaffi on the source website
Najmodniejsza torebka lata 2026? Anna Lewandowska i it-girls wybierają „cloud blue bag” zamiast koszyka z plecionki
Latem 2026 viralowy, pleciony koszyk ma poważną konkurencję. „Cloud blue bag” w odcieniu rozbielonego błękitu noszą już Anna Lewandowska i dziewczyny ze stolic mody.
Jest delikatna jak letnie niebo, ale robi większe wrażenie niż niejedna torebka w mocnym kolorze. „Cloud blue bag” to nowy obiekt pożądania it-girls, które w tym sezonie coraz częściej odkładają na bok klasyczne koszyki z plecionki. Pasuje zarówno do lnianych kompletów, jak i sukienek w stylu boho czy minimalistycznych look'ów w skandynawskiego minimalizmu. Nosi ją Anna Lewandowska, wybierają ją dziewczyny z Instagrama, a wszystko wskazuje na to, że latem 2026 to właśnie ona będzie najbardziej pożądaną torebką sezonu. „Cloud blue bag” w stylu Anny Lewandowskiej to must-have na lato 2026 W stylizacji Anny Lewandowskiej viralowa torebka pojawia się w wyjątkowo prostym, ale efektownym wydaniu. Trenerka postawiła na jeansy marki Matcha Jeans o kroju wide leg w odcieniu jasnego denimu i top w kolorze butter yellow, czyli jeden z najmodniejszych odcieni 2025, ale i 2027 roku. Całość trenerka uzupełniła błękitną torebką Guess. Nic dziwnego, że „cloud blue bag” to nowy ulubieniec trendsetterek: jest pojemna, a przy tym wygląda szykownie, dlatego z powodzeniem możesz nosić ją od porannego spotkania w biurze, aż po wieczorne wyjście na miasto. „One pop color” to łatwy do wystylizowania trend na lato 2026 „One pop color” to jeden z najprostszych sposobów na odświeżenie letniej garderoby bez wymieniania jej od podstaw. Wystarczy neutralna baza i jeden wyrazisty akcent, który przejmuje główną rolę w stylizacji. Może to być torebka, para butów, koszula, apaszka czy biżuteria w intensywnym kolorze. Ten trik działa niezależnie od pory roku, dodaje look'owi energii i sprawia, że nawet najprostszy zestaw wygląda bardziej chic. Biała sukienka maxi i czerwone klapki, czyli klasyczna letnia baza przełamana mocnym, soczystym akcentem. Lniany komplet w odcieniu écru i kobaltowa torebka: idealne połączenie wakacyjnego minimalizmu z trendowym kolorem. Jeansowe szorty, biały tank top i limonkowa koszula narzucona na ramiona. Lekko, nonszalancko i bardzo w duchu lata 2026. View Burdaffi on the source website Czarna slip dress i różowe sandały. To prosty sposób na to, by wieczorowa stylizacja wyglądała świeżej i mniej przewidywalnie. Beżowe bermudy, biały T-shirt i pomarańczowa apaszka: mały dodatek od razu nadaje całości wakacyjnego charakteru. Biała koszula oversize, jasne jeansy i żółta torebka. To miejski zestaw, który dzięki jednemu kolorystycznemu akcentowi zyskuje modowy twist.
„Kolory zła: Czerń” już na Netflix. Obejrzałam nowy polski kryminał i mam mieszane uczucia [RECENZJA]
Wszyscy czekali na kontynuację kultowej „Czerwieni”, bo zapowiadała mocny polski kryminał. Tymczasem Netflix serwuje widzom klimat Kaszub i dobry start, ale finał pozostawia nieco do życzenia.
Netflix po raz kolejny zabiera widzów do świata stworzonego przez Małgorzatę Oliwię Sobczak. Po sukcesie „Kolorów zła: Czerwień” przyszedł czas na „Kolory zła: Czerń”, czyli drugą odsłonę kryminalnej serii z Jakubem Gierszałem w roli prokuratora Leopolda Bilskiego. Tym razem akcja przenosi się na Kaszuby, gdzie w cieniu lokalnych tradycji, rodzinnych sekretów i pięknych krajobrazów dochodzi do zaginięcia dziecka. Po seansie zostałam z poczuciem, że oglądałam film, który miał wszystko, co potrzebne do stworzenia naprawdę mocnego kryminału. Nie wszystkie jednak zostały wykorzystane równie efektownie. W tym artykule: „Kolory zła: Czerń” odsłaniają mroczne zagadki Kaszub Fabuła „Kolory zła: Czerń” balansuje między intrygą a schematem Jakub Gierszał pozostaje najmocniejszym punktem filmu „Kolory zła: Czerń” czasem sugerują zbyt wiele Czy warto obejrzeć „Kolory zła: Czerń” na Netflix? „Kolory zła: Czerń” odsłaniają mroczne zagadki Kaszub Jedną z największych zmian względem „Czerwieni” jest miejsce akcji. Trójmiasto ustępuje miejsca niewielkiemu kaszubskiemu miasteczku. To właśnie tutaj trafia Leopold Bilski, dla którego przeniesienie ma być zawodową karą po wydarzeniach z poprzedniej części. Od pierwszych minut seansu czułam, że twórcy bardzo świadomie budują atmosferę. Jeziora spowite mgłą, ciemne lasy i małe, duszne społeczności tworzą idealne tło dla historii o zaginięciu dziecka. Kaszuby wyglądają na ekranie pięknie, ale jednocześnie niepokojąco. To jeden z tych tytułów, które najpierw uwodzą obrazem, a dopiero później pokazują, co kryje się pod powierzchnią. Być może dlatego to właśnie klimat zrobił na mnie największe wrażenie. Lokalny folklor, religijność i ludowe wierzenia są obecne niemal w każdej scenie: dzięki temu „Kolory zła: Czerń” wyróżniają się na tle wielu polskich kryminałów. View oEmbed on the source website Fabuła „Kolory zła: Czerń” balansuje między intrygą a schematem Punktem wyjścia dla fabuły jest zaginięcie kilkuletniego chłopca podczas lokalnych dożynek. Piotruś jest synem Julii Sarman, popularnej autorki kryminałów, która po latach wraca w rodzinne strony. Sprawa szybko przywołuje wspomnienia innego zaginięcia sprzed dwóch lat, kiedy bez śladu zniknął mały Adam Poznański. Leopold Bilski zaczyna dostrzegać powiązania między tymi wydarzeniami. Śledztwo prowadzi go przez sieć lokalnych zależności, przemilczeń i tajemnic, których mieszkańcy za wszelką cenę nie chcą ujawniać. Brzmi to intrygująco i przez sporą część filmu rzeczywiście takie jest. Historia potrafi zainteresować, a kolejne tropy skutecznie zachęcają do dalszego oglądania. Kilka razy złapałam się na tym, że próbuję odgadnąć, kto stoi za wydarzeniami i jakie znaczenie mają pozornie niewinne szczegół: a o to przecież chodzi w oglądaniu kryminału. Jakub Gierszał pozostaje najmocniejszym punktem filmu Jeśli jest coś, co konsekwentnie działa w serii „Kolory zła”, to bez wątpienia postać stworzona przez Jakuba Gierszała. Muszę przyznać, że Bilski nie należy do najbardziej „efektownych” bohaterów współczesnych kryminałów. Nie jest błyskotliwym (a zarazem cynicznym) geniuszem ani charyzmatycznym outsiderem. Jest zmęczony, wycofany i nosi na sobie ciężar wcześniejszych doświadczeń. Właśnie dlatego wypada wiarygodnie. Miałam wrażenie, że Gierszał po raz kolejny wyciąga z tej postaci więcej, niż zapisano w scenariuszu. Nawet kiedy dialogi zawodzą, jego obecność na ekranie utrzymuje uwagę widza. Nieco mniej wyraziście wypadają natomiast relacje w moim odczuciu między bohaterami. W obsadzie pojawiają się Marianna Zydek, Andrzej Chyra, Robert Gonera, Beata Ścibakówna i Piotr Żurawski, ale wiele postaci pozostaje niedostatecznie rozwiniętych. Część z nich wydaje się istnieć wyłącznie po to, by dostarczać kolejnych informacji potrzebnych śledztwu. „Kolory zła: Czerń” czasem sugerują zbyt wiele Przez pierwszą godzinę byłam przekonana, że oglądam znacznie lepszy film niż „Czerwień”. Niestety później coraz częściej przebijały niedociągnięcia dobrze znane z poprzedniej części. Scenariusz momentami wybiera najprostsze możliwe rozwiązania. Niektóre dialogi brzmią mało naturalnie, a część emocjonalnych scen wywołała bardziej moje zdziwienie niż zaangażowanie. Kilka rozmów sprawia wrażenie napisanych wyłącznie po to, by przekazać widzowi konkretne informacje. Mam też poczucie, że twórcy nie zawsze ufają odbiorcy. Zamiast pozwolić samodzielnie łączyć fakty, często dopowiadają zbyt wiele: po starannie budowanej atmosferze oczekiwałam mocnego zamknięcia. Tymczasem zakończenie wydaje się... pospieszne i pozostawia niedosyt – nie dlatego, że stawia pytania bez odpowiedzi, ale dlatego, że wiele wątków zostaje rozwiązanych szybciej, niż mogłyby na to zasługiwać. Czy „Kolory zła: Czerń” są więc lepsze od „Czerwieni”? Moim zdaniem tak. Kaszubska sceneria dodaje historii charakteru, klimat jest bardziej konsekwentny, a sama intryga przez większość czasu angażuje bardziej niż w pierwszej części. Z drugiej strony nadal mam poczucie, że powieść Małgorzaty Oliwii Sobczak wydaje się bogatsza, niż sugeruje ekranowa adaptacja. Widać ambicję stworzenia polskiego kryminału z międzynarodowym rozmachem, ale scenariusz wciąż nie dorównuje w stu procentach atmosferze i obsadzie. Czy warto obejrzeć „Kolory zła: Czerń” na Netflix? Tak, jeśli lubicie polskie kryminały, historie o małych społecznościach i tajemnicach ukrywanych przez lata. Nowość od Netflix ostatecznie potrafi wciągnąć na pełne dwie godziny i ma kilka naprawdę udanych elementów. Nie spodziewałabym się jednak produkcji, która zrewolucjonizuje gatunek albo na długo zostanie w pamięci. Dla mnie największą wartością okazały się Kaszuby, klimat i kolejna solidna rola Jakuba Gierszała. Po seansie bardziej pamiętam mgłę nad jeziorem, gęstą atmosferę i poczucie niepokoju niż samo rozwiązanie zagadki. Czasem to wystarczy, ale … czasem jednak chciałoby się dostać trochę więcej.
Kilka lat temu był w ścisłej czołówce globalnych hitów. Na Netflix właśnie wrócił thriller policyjny, który deklasuje całą konkurencję
Keanu Reeves wraca na Netflixa w mocnym thrillerze kryminalnym. „Królowie ulicy” to surowa historia o korupcji, lojalności i policjancie, który musi zmierzyć się z własną jednostką.
12 czerwca 2026 roku do katalogu Netflixa trafił film „Królowie ulicy” z 2008 roku w reżyserii Davida Ayera. Keanu Reeves wciela się w nim w detektywa LAPD Toma Ludlowa, policjanta, który po śmierci byłego partnera zaczyna zadawać pytania zbyt niewygodne dla własnego departamentu. To rasowy thriller kryminalny osadzony w rozgrzanym, niepokojącym Los Angeles, z Forestem Whitakerem i Hugh Laurie w obsadzie. Tytuł sprzed lat dziś znów ma szansę przyciągnąć uwagę widzów. W tym artykule: „Królowie ulicy” na Netflix. O czym opowiada thriller? „Królowie ulicy” wracają do streamingu i znów przyciągają widzów Czy warto obejrzeć film „Królowie ulicy”? „Królowie ulicy” na Netflix. O czym opowiada thriller? W centrum tej historii stoi bohater, który nie może pozwolić sobie ani na komfort prostych odpowiedzi, ani na luksus czystych rąk. Tom Ludlow zostaje wplątany w sprawę, w której musi oczyścić swoje nazwisko, ale każdy kolejny trop prowadzi go coraz bliżej korupcji i spisku wewnątrz policji. Gdy na horyzoncie pojawia się śledztwo spraw wewnętrznych, napięcie zaczyna narastać. Ludlow porusza się między policyjnymi korytarzami a półświatkiem Los Angeles, gdzie lojalność bywa walutą, a milczenie najwygodniejszym zeznaniem. „Królowie ulicy” działają jak dobrze skrojony klasyk gatunku. Surowy, dynamiczny, pozbawiony zbędnych ozdobników, oparty na rytmie miejskiego thrillera i wszechobecnym napięciu. David Ayer, kojarzony z opowieściami o twardym, emocjonalnie obciążonym Los Angeles, konsekwentnie buduje atmosferę niepokoju, scena po scenie. Keanu Reeves jest tu jeszcze przed erą „Johna Wicka”, ale już po „Matrixie”. Jego ekranowa charyzma jest bardziej przygaszona, skupiona, introwertyczna: i właśnie dlatego tak magnetyczna. View oEmbed on the source website „Królowie ulicy” wracają do streamingu. Film z Keanu Reevesem znów przyciąga widzów Historia „Królów ulicy” ma też drugi, równie ciekawy rozdział: nieoczekiwany powrót do rozmów o kinie popularnym. W 2023 roku film zyskał drugie życie w streamingu. Według danych FlixPatrol 24 sierpnia 2023 roku był trzecim najchętniej oglądanym tytułem globalnie, a w Chile i Peru wspiął się na pierwsze miejsce. Co istotne, w tamtym czasie nie był dostępny na Netflix w USA ani w tamtejszym streamingu. Krytycy z kolei nie byli dla produkcji szczególnie łaskawi. Wynik 37 proc. pozytywnych recenzji na Rotten Tomatoes przypomina, że branżowe oceny i wybory publiczności nie zawsze idą w parze. Ale właśnie w streamingu takie tytuły często dostają drugą szansę. Oglądane po latach nie muszą już walczyć o status wydarzenia sezonu. Mogą po prostu działać jako solidna, dopracowana rozrywka. Tym bardziej że obsada ma tu wyraźny ciężar gatunkowy. Obok Reevesa pojawiają się Forest Whitaker i Hugh Laurie, a także Chris Evans, The Game oraz Common. Czy warto obejrzeć film „Królowie ulicy”? „Królowie ulicy” weszli do kin w 2008 roku z przyzwoitym otwarciem w USA, na poziomie około 12 mln dolarów. Globalnie thriller zarobił około 66 mln dolarów przy budżecie wynoszącym 20 mln dolarów. Nie był więc bezdyskusyjnym fenomenem box office’u, ale też nigdy nie należał do marginalnych ciekawostek. Dziś, gdy streamingowe mody zmieniają się niemal tak szybko jak trendy na wybiegach, powrót „Królów ulicy” ma w sobie coś z ponownego odkrycia dobrze znanej opowieści. Jest sprawdzony, wyrazisty i łatwy do włączenia na wieczorny seans.
Jak niebezpieczne mogą być dawne sekrety? Nowy miniserial Netflix na podstawie uznanej powieści powinni obejrzeć wszyscy 30-latkowie
„Cała prawda o moich kłamstwach” to nowy miniserial na podstawie powieści Elísabet Benavent. Premiera na Netflix w sierpniu, a platforma już teraz zapowiada historię o przyjaźni, sekretach i wakacyjnym wyjeździe, który wymyka się spod kontroli.
Netflix lubi zostawiać sobie na koniec wakacji kilka tytułów, które mają w sobie obietnicę wieczorów pod kocem, rozmów o relacjach i historii zaczynających się lekko, a kończących emocjonalnym trzęsieniem ziemi. Jednym z nich będzie „Cała prawda o moich kłamstwach”, pięcioodcinkowy miniserial na podstawie powieści Elísabet Benavent. Platforma pokazała właśnie pierwsze zdjęcia, przy okazji potwierdziła datę premiery. W tym artykule: „Cała prawda o moich kłamstwach” na Netflix. Kiedy premiera? O czym jest „Cała prawda o moich kłamstwach”? „Cała prawda o moich kłamstwach”: obsada, twórcy i kulisy produkcji „Cała prawda o moich kłamstwach” na Netflix. Kiedy premiera? W kalendarzu serialowych premier 28 sierpnia warto zaznaczyć od razu: to właśnie wtedy „Cała prawda o moich kłamstwach” trafi na Netflix. Możemy spodziewać się fabuły w sam raz na końcówkę wakacji, kiedy beztroska zaczyna powoli ustępować miejsca bardziej melancholijnym nastrojom, a lekkie opowieści o przyjaźni nagle odsłaniają ciemniejsze tło. Pierwsze materiały promocyjne sugerują, że produkcja stawia na emocje w bardzo współczesnym wydaniu. Będą relacje, przemilczenia, napięcie między tym, co mówimy na głos, a tym, co zostaje między wierszami. Format pięciu odcinków działa tu na korzyść historii. Zamiast rozciągniętej narracji Netflix obiecuje zwartą, intensywną opowieść, idealną na weekendowy seans. W serialu o sekretach tempo ma znaczenie. Im szybciej zaczyna pękać fasada idealnej przyjaźni, tym mocniej wybrzmiewa pytanie: ile prawdy są w stanie udźwignąć ludzie, którzy znają się od lat? O czym jest „Cała prawda o moich kłamstwach”? Punkt wyjścia brzmi jak gotowy przepis na wakacyjną opowieść: Coco i Marín, przyjaciele i współlokatorzy od lat, wyruszają z paczką w podróż kamperem. Cel jest radosny i pozornie prosty, mają świętować wieczór panieński Blanki. Tyle że w tym przypadku beztroska szybko okazuje się tylko pierwszą warstwą. Wyjazd szybko zamienia się w test przyjaźni. W zamkniętej przestrzeni kampera i w atmosferze świętowania zaczynają wychodzić na jaw tajemnice skrywane przez lata. To, co miało być celebracją, staje się emocjonalnym rachunkiem sumienia. Najciekawsze wydaje się tu przesunięcie tonu: od wakacyjnej lekkości do opowieści o tym, jak kruche bywają relacje zbudowane na niedopowiedzeniach. Przyjaźń przestaje być bezpiecznym miejscem, a staje się przestrzenią nieuchronnej konfrontacji. „Cała prawda o moich kłamstwach”: obsada, twórcy i kulisy produkcji Wśród nazwisk zaangażowanych w projekt pojawia się sama Elísabet Benavent. Pisarka, której powieść stała się punktem wyjścia dla miniserialu, pełni funkcję producentki wykonawczej obok Ángela Armady i Mariny Pérez. Producentem jest César Benítez, a za reżyserię odpowiadają María Togores i Marina Pérez. Obsada również wygląda intrygująco. Na ekranie zobaczymy Daniela Ibáñeza, Itziar Manero, Ricarda Gómeza, Braysa Efe, Lucíę de la Fuente oraz Clarę Sans. To ważne, bo w opowieściach o przyjaźni, lojalności i sekretach najwięcej często dzieje się nie w wielkich zwrotach akcji, ale w spojrzeniach, niedopowiedzeniach i krótkich pauzach, po których atmosfera robi się gęstsza. „Cała prawda o moich kłamstwach” zapowiada się więc nie tylko jako tytuł o sekretach, ale też o cenie, jaką płacimy za wygodne milczenie. 28 sierpnia Netflix przejmie nowość idealnie wpisująca się w końcówkę lata.