Był polskim kandydatem do Oscara, a teraz trafił do streamingu. Głośny film Agnieszki Holland nikogo nie pozostawi obojętnym
Po premierze kinowej jesienią 2025 i etapie wypożyczalni, „Franz Kafka” trafił w końcu do streamingu. Gdzie go obejrzeć?
Dramat biograficzny „Franz Kafka” w reżyserii Agnieszki Holland trafił w końcu do streamingu. To tytuł, który ma za sobą kinową premierę w Polsce pod koniec października 2025 roku i miano filmu na miarę Oscara. W roli głównej występuje Idan Weiss, a film – zanim trafił do streamingu – zdążył wywołać w kraju żywą dyskusję i zebrać wyjątkowo mocne reakcje krytyków. Agnieszka Holland portretuje Kafkę poza schematem W interpretacji Agnieszki Holland Franz Kafka nie jest pomnikową postacią ani literacką ikoną zamkniętą w szkolnym kanonie. To człowiek kruchy, wycofany, boleśnie świadomy siebie, a jednocześnie uwikłany w oczekiwania bliskich, społeczne role i własne lęki. Codzienność – z jej obowiązkami, rytuałami i powtarzalnością – nieustannie miesza się tu z tym, co wewnętrzne, intuicyjne i trudne do uchwycenia. Z każdą kolejną sceną granica między realnością a wyobraźnią staje się coraz bardziej płynna. Najmocniej we „Franzu Kafce” wybrzmiewają motywy samotności, alienacji i wewnętrznego rozdarcia. Nie są jedynie tłem dla opowieści – stanowią jej puls i rytm. „Franz Kafka” konsekwentnie zaciera kontury świata przedstawionego, przez co widz wchodzi w przestrzeń, gdzie codzienność nie koi, a wyobraźnia nie daje schronienia, lecz staje się kolejnym źródłem napięcia. View oEmbed on the source website Holland wybiera język kina, który nie prowadzi widza za rękę. Zamiast uporządkowanej chronologii dostajemy emocje, napięcia i wszechobecne poczucie obcości – tak bliskie kafkowskiemu doświadczeniu świata. Film, choć zakorzeniony w realiach początku XX wieku, nie przypomina historycznej pocztówki. Zamiast dekoracyjnej stylizacji epoki pojawia się tu starannie zbudowany pejzaż znaczeń: momentami groteskowy, momentami niepokojący, ale przez cały czas uderzająco prawdziwy na poziomie emocji. Oscarowy szyld był, nominacji nie było, ale emocje zostały Film został ogłoszony polskim kandydatem do Oscara 2026 w kategorii najlepszego filmu międzynarodowego 15 września 2025 roku. Wybór wskazała Komisja Oscarowa pod przewodnictwem Ewy Puszczyńskiej, co natychmiast podbiło rangę tytułu i przyspieszyło zainteresowanie widzów oraz branży. Ostatecznie Akademia nie wyróżniła produkcji – podczas 98. ceremonii, która odbyła się w nocy z 15 na 16 marca 2026 roku czasu polskiego, nie pojawiła się wśród docenionych. To jednak nie unieważnia tego, co film uruchomił w Polsce: wrażenia, że Holland sięgnęła po formę bardziej odważną i gęstą, niż sugeruje etykieta „biografia”. Recenzje podkreślały intensywność, eksperymentalny rys i to, że twórcy nie próbują wygładzać Kafki ani uczynić go wyłącznie pomnikiem. W efekcie bardziej wybrzmiewa człowiek – kruchy, nerwowy, nieprzystosowany – a dopiero potem legenda literatury. Cztery nagrody w Gdyni i silna obsada: kto stoi za „Franzem Kafką”? Na jubileuszowym, 50. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni film zdobył cztery statuetki: Srebrne Lwy (II nagrodę), nagrodę dla Idana Weissa za najlepszą pierwszoplanową rolę męską, nagrodę dla Tomasza Naumiuka za najlepsze zdjęcia oraz nagrodę dla Gabrieli Polakovej za najlepszą charakteryzację. Ten zestaw wyróżnień precyzyjnie opisuje, gdzie „Franz Kafka” uderza najmocniej: w aktorstwie, w obrazie i w dopracowanym detalu, który buduje wiarygodność epoki, a jednocześnie nie odbiera historii współczesnego rezonansu. W obsadzie, obok Weissa, znaleźli się m.in. Peter Kurth, Jenovéfa Boková i Ivan Trojan, a także Carol Schuler, Gesa Shermuly, Sebastian Schwarz, Sandra Korzeniak i Katharina Stark. Scenariusz napisał Marek Epstein, współpracujący wcześniej z reżyserką. Dla widzów, którzy lubią kino biograficzne z ambicją artystyczną, pojawienie się tego filmu w streamingu jest po prostu zaproszeniem, by nadrobić jeden z najgłośniejszych polskich tytułów ostatnich lat. Gdzie obejrzeć film „Franz Kafka” online? Dla widzów najważniejsza wiadomość jest prosta: Od 25 kwietnia 2026 dramat biograficzny „Franz Kafka” w reżyserii Agnieszki Holland jest dostępny w abonamencie CANAL+ online w ramach subskrypcji, bez dodatkowych opłat. To dobra okazja, by sięgnąć po kino bardziej wymagające, ale też wyjątkowo satysfakcjonujące – takie, które nie daje łatwych odpowiedzi, za to zostaje w głowie na długo po seansie.
Tylko dziś. Oparty na bestsellerowej powieści Johna Boyne’a jeden z najlepiej ocenianych dramatów wojennych znika z Netflixa
„Chłopiec w pasiastej piżamie” to film, który nie potrzebuje wielkich słów, żeby wywołać emocje. Ekranizacja bestsellerowej powieści Johna Boyne’a znika z Netflixa - to ostatni moment, by go zobaczyć.
„Chłopiec w pasiastej piżamie” to jeden z tych filmów, które trudno wyrzucić z pamięci po seansie. Ekranizacja tej powieści od lat budzi emocje widzów na całym świecie - i równie często wraca w dyskusjach o tym, jak opowiadać o historii przez perspektywę dziecka. Film, który zadebiutował na Netflixie w październiku 2025 roku, znika z platformy już jutro. To ostatnia szansa, by zobaczyć go w streamingu, zanim opuści katalog i znów stanie się tytułem „do odtworzenia gdzie indziej”. W tym artykule: O czym opowiada „Chłopiec w pasiastej piżamie”? Historia przyjaźni w cieniu wojny i obozu Obsada dramatu „Chłopiec w pasiastej piżamie” Dlaczego warto zobaczyć ten film ponownie? O czym opowiada „Chłopiec w pasiastej piżamie”? „Chłopiec w pasiastej piżamie” to poruszająca ekranizacja powieści Johna Boyne’a z 2008 roku. Reżyser Mark Herman przedstawił w nim dramat wojny widziany oczami dziecka – ośmioletniego Bruna. Chłopiec przeprowadza się z Berlina do domu położonego tuż obok obozu koncentracyjnego, którego komendantem zostaje jego ojciec. Bruno, nieświadomy brutalnej rzeczywistości, odkrywa w pobliskim lesie ogrodzenie i spotyka Szmuela – żydowskiego chłopca w pasiaku. W jego oczach miejsce to wydaje się zwykłą „farmą”, a odmienność Szmuela nie wzbudza w nim strachu. Zaczyna się niezwykła przyjaźń po dwóch stronach kolczastego drutu. View oEmbed on the source website Historia przyjaźni w cieniu wojny i obozu To, co w „Chłopcu w pasiastej piżamie” uderza najmocniej, to kontrast między dziecięcą niewinnością a niewyobrażalnym okrucieństwem wojny. Bruno i Szmuel to dwaj ośmioletni chłopcy – jeden niemiecki, drugi żydowski – których dzieli wszystko, ale łączy coś znacznie silniejszego: potrzeba przyjaźni i zrozumienia. Ich relacja rozwija się w tajemnicy. Bruno przynosi Szmuelowi jedzenie i rozmawia z nim przez ogrodzenie, nie wiedząc, co naprawdę dzieje się za drutami. Tragiczne zakończenie ich historii jest jednym z najbardziej szokujących momentów w historii kina wojennego i długo nie daje o sobie zapomnieć. Film stawia trudne pytania o granice empatii, moralność i ludzką zdolność do zrozumienia inności. Reżyser celowo nie pokazuje brutalności wprost – największy wstrząs wywołuje właśnie spojrzenie dziecka na dramatyczną rzeczywistość. Obsada dramatu „Chłopiec w pasiastej piżamie” W głównych rolach wystąpili: Asa Butterfield jako Bruno – ośmioletni syn komendanta obozu, Jack Scanlon jako Szmuel – żydowski chłopiec uwięziony w obozie, David Thewlis jako ojciec Bruna – komendant, Vera Farmiga jako matka Bruna – kobieta, która z czasem odkrywa prawdę o swoim miejscu zamieszkania. Za ścieżkę dźwiękową odpowiada James Horner, którego muzyka podkreśla emocjonalną siłę obrazu i wprowadza widza w intymny, refleksyjny nastrój. Dlaczego warto zobaczyć ten film ponownie? Ten dramat wojenny, choć pozornie prosty w konstrukcji, porusza najgłębsze emocje. Pokazuje, jak niewinność dzieci potrafi zderzyć się z brutalnością świata dorosłych. „Chłopiec w pasiastej piżamie” nie jest zwykłą produkcją o wojnie – to opowieść o zderzeniu dwóch rzeczywistości i sile przyjaźni. Mark Herman, dzięki reżyserskiej subtelności i dziecięcej perspektywie, zmusza widza do refleksji. To film, który nie zostawia złudzeń i nie pozwala przejść obok niego obojętnie.
Nowy dramat na Netflix to definicja „ceremonial movie”. Opowieść o wejściu w dorosłość i utracie kontroli ma potencjał na hit
Netflix właśnie dodał hipnotyzującą nowość. „Osiemnasta róża” pokazuje, jak marzenie o perfekcyjnym wieczorze zderza się z presją oczekiwań, pierwszymi uczuciami i emocjami, których nie da się zaplanować.
Pewne wieczory mają smak marzenia – starannie zaplanowanego, pięknie opakowanego i podszytego lekkim niepokojem. Takiego, który ma zostać w pamięci na zawsze. Właśnie o takim momencie opowiada „Osiemnasta róża” – film, który pod pozorem młodzieżowej historii o debiucie mówi o czymś znacznie bardziej uniwersalnym: o presji oczekiwań, pierwszych uczuciach i o tym, jak trudno zapanować nad emocjami, gdy wszystko wokół ma wyglądać perfekcyjnie. W tym artykule: Fabuła „Osiemnastej róży” na Netflix Rose i Jordan: relacja, która wymyka się zasadom Dlaczego warto obejrzeć „Osiemnastą różę” na Netflix? Fabuła „Osiemnastej róży” na Netflix Na Filipinach osiemnaste urodziny to coś więcej niż symboliczna granica między dziewczęcością a dorosłością. To debiut: wydarzenie z własną choreografią, emocjonalnym ciężarem i rytuałami, które od lat wyznaczają ramy tego jednego, wyjątkowego wieczoru. Jednym z najbardziej poruszających elementów ceremonii jest tradycja osiemnastu róż. Każda z nich trafia w ręce jubilatki z określonego powodu, od konkretnej osoby, niosąc ze sobą znaczenie większe niż sam gest. To rytuał piękny, ale też wymagający; jak wieczór perfekcyjny w każdym detalu. Właśnie w tę estetykę kontrolowanej elegancji i emocji zamkniętych pod idealnie skrojoną powierzchnią wpisuje się nowa opowieść Netfliksa. „Osiemnasta róża” dotyka czułego punktu wielu młodych kobiet: marzenia o tym, by choć raz wszystko wydarzyło się dokładnie tak, jak powinno. Rose chce debiutu bez rys, bez potknięć, bez chaosu. Szybko okazuje się jednak, że uczuć nie da się ułożyć z taką samą precyzją jak listy gości czy kolejności tańców. A jedna z osiemnastu róż może uruchomić emocje, których nie sposób już zatrzymać. View oEmbed on the source website Rose i Jordan: relacja, która wymyka się zasadom W centrum historii znajduje się relacja Rose i Jordana, zdystansowanego wobec świata ucznia. Między tą dwójką rodzi się układ, który początkowo ma być prosty i funkcjonalny: oboje chcą coś zyskać, oboje próbują zachować kontrolę. To punkt wyjścia dobrze znany z gatunku „teen drama”, ale tutaj zyskuje wyjątkową intensywność, bo rozgrywa się w cieniu debiutu, czyli wydarzenia, które z natury podnosi temperaturę wszystkiego: spojrzeń, oczekiwań, napięć. Najciekawiej robi się wtedy, gdy to, co miało być tylko umową, zaczyna pękać pod naporem prawdziwych emocji. Pojawiają się niedopowiedzenia, napięcie i niepokój, że każdy kolejny gest może znaczyć więcej, niż powinien. Debiut przestaje być dekoracyjnym tłem; staje się soczewką skupiającą rodzinne oczekiwania, społeczną presję i emocjonalne ryzyko. W takiej oprawie nawet przekazanie jednej róży potrafi wybrzmieć jak deklaracja. Za reżyserię odpowiada Dolly Dulu, a w głównych rolach oglądamy Xyriel Manabat jako Rose oraz Kyle’a Echarri jako Jordana. Dlaczego warto obejrzeć „Osiemnastą różę” na Netflix? Premiera filmu wpisuje się też w coraz wyraźniejszy zwrot Netfliksa w stronę historii z Azji Południowo-Wschodniej. „Osiemnasta róża” znalazła się wśród filipińskich tytułów planowanych na 2026 rok, co tylko potwierdza, że lokalne opowieści o dorastaniu, rodzinie i uczuciach mają dziś globalny potencjał. I właśnie to wydaje się w tym tytule najbardziej pociągające: z jednej strony mocno osadzony w konkretnej tradycji, z drugiej – opowiadający o emocjach doskonale zrozumiałych niezależnie od szerokości geograficznej. O presji, by sprostać oczekiwaniom. O potrzebie kontroli. I o tym kruchym momencie, gdy wszystko zaczyna wymykać się z rąk. Jeśli więc w popkulturze najbardziej fascynują Cię historie o rytuałach przejścia, pierwszych uczuciach i relacjach, które miały pozostać niezobowiązujące, a jednak szybko przestają takie być, „Osiemnasta róża” jest zdecydowanie warta uwagi.
Obsypany nagrodami dramat na Netflix zachwycił Joannę Kulig. Jeśli poruszyła Cię „Zimna wojna”, ten tytuł to seans obowiązkowy
Zdaniem Joanny Kulig Netflix stał się niekwestionowanym symbolem jakościowej rozrywki. Z okazji 10-lecia platformy w Polsce aktorka wspomina swoje doświadczenia i serialowe wybory.
Joanna Kulig z okazji 10-lecia Netflixa w Polsce wróciła wspomnieniami do momentów, które najmocniej ukształtowały jej spojrzenie na platformę i serialową rewolucję ostatniej dekady. Aktorka podkreśliła, że dziś Netflix jest już nie tylko miejscem oglądania filmów i seriali, ale też rozpoznawalnym symbolem popkultury – zwłaszcza dla najmłodszych widzów. – Dla mnie bardzo ciekawe jest to, że dla dzieci Netflix naprawdę coś znaczy. Symbol Netflixa jest bardzo rozpoznawalny – opowiadała. Jakie produkcje według Joanny Kulig zasługują na szczególną uwagę? „Roma” Alfonsa Cuaróna to filmowe arcydzieło dostępne na Netflix Joanna Kulig przyznała, że jej skojarzenia z platformą są bardzo osobiste i zawodowo ważne. Wspomniała między innymi czas kampanii oscarowej „Zimnej wojny”, kiedy film Pawła Pawlikowskiego rywalizował z netfliksową „Romą” Alfonsa Cuaróna. Jak zauważyła, był to moment szczególny – także dlatego, że wokół obecności Netflixa na najważniejszych festiwalach filmowych toczyła się wtedy intensywna dyskusja. – To była ostra rywalizacja, ale byłam pod wrażeniem tego, jak wszystko było prowadzone – wspominała. „Roma” Alfonso Cuaróna zachwyca nie tylko historią, ale też formą – czarno-białe kadry są tu tak dopracowane, że każdy z nich wygląda jak osobne dzieło sztuki. Reżyser opowiada o codzienności młodej pokojówki Cleo z czułością, spokojem i niezwykłą emocjonalną precyzją, zamieniając prostą historię w poruszającą opowieść o kobietach, samotności i sile. To kino intymne, a zarazem monumentalne, które wciąga od pierwszej sceny. View oEmbed on the source website Aktorka zaznaczyła też, że później jej własna droga zawodowa naturalnie skrzyżowała się z produkcjami platformy (zagrała m.in. w hitowych „Ołowianych dzieciach”). To właśnie dlatego 10 lat obecności Netflixa w Polsce postrzega również jako historię coraz mocniejszego wybrzmiewania lokalnych opowieści. – Cieszę się, że nasze rodzime historie są opowiadane i że tak dobrze się przebijają. Mam nadzieję, że takich produkcji będzie powstawało coraz więcej i że utalentowani twórcy będą zapraszani do współpracy – podkreśla. Joanna Kulig poleca widzom serial „Aniela” Zapytana o serial, który poleciłaby każdemu, nie wskazała jednego oczywistego faworyta, ale z dużym entuzjazmem mówiła o „Anieli”. Doceniła energię serialu i szalony klimat, zaznaczając, że właśnie ta nieoczywista, odważna forma zrobiła na niej największe wrażenie. Joanna Kulig zdradziła również, że nie należy do grona osób pochłaniających całe sezony w jedną noc. Choć zdarza jej się binge-watching, na co dzień wybiera spokojniejsze tempo. Lubi dawkować sobie odcinki, szczególnie wieczorem. W jej przypadku serialowe emocje idą więc w parze z umiarem – ale także z przekonaniem, że przez ostatnią dekadę Netflix naprawdę zmienił sposób, w jaki opowiadamy i odbieramy historie.
Sekret „effortless chic”? Te 7 ubrań i dodatków stylowe Francuzki kupują na wiosnę 2026
Francuzki znów pokazują, że mniej znaczy więcej. Znalazłam 7 elementów garderoby w ich stylu, które są definicją minimalizmu, wygody i niewymuszonej elegancji.
Francuzki od lat pozostają niedoścignionym symbolem stylu, który nie potrzebuje nadmiaru, żeby robić wrażenie. Ich garderoba opiera się na prostocie, jakości i dobrze przemyślanych fasonach. Właśnie dlatego „effortless chic” nie jest tylko trendem, ale sposobem ubierania się: minimalizm spotyka się tu z niewymuszoną elegancją, a klasyczne ubrania i dodatki zyskują nowy wymiar dzięki swobodnemu podejściu do stylizacji. Wiosną 2026 stylowe Francuzki znów sięgają po rzeczy, które są szykowne, praktyczne i subtelnie podkręcają codzienny look. To właśnie te 7 elementów buduje garderobę w ich duchu. Dobra wiadomość? Wszystkie z nich są dostępne online w ramach akcji Szaleństwo Zakupów wiosna 2026. W tym artykule: Okulary przeciwsłoneczne Saint Laurent, Answear Torebka La Rue New Audree, TOUS Klasyczne jeansy, Guess Spódnica Prima Ballerina, RISK Made in Warsaw Bordowe czółenka Marlene, Balagan Sukienka w kwiaty, NAREE Kurtka Arni, ANATAKA 1. Okulary przeciwsłoneczne Saint Laurent, Answear Akcesoria od dawna są jednym z najmocniejszych punktów stylu Francuzek, bo to właśnie one nadają całości osobowość i sprawiają, że nawet najprostsza baza wygląda na dopracowaną. Okulary przeciwsłoneczne, torebka czy biżuteria potrafią przecież zupełnie odmienić charakter stylizacji. W estetyce „effortless chic” nie chodzi przecież o nadmiar, ale o jeden wyrazisty detal, który potrafi „zrobić” cały look i nadać mu bardziej luksusowy charakter. Okulary przeciwsłoneczne Saint Laurent MICA dostępne w Answear wpisują się w ten sposób myślenia o modzie. Ich kocie oprawki są zmysłowe, wyraziste i ponadczasowe, dlatego z łatwością podkręcą nawet najprostsze wiosenne zestawy. View Burdaffi on the source website 2. Torebka La Rue New Audree, TOUS Czarna, minimalistyczna to jeden z tych elementów garderoby, bez których trudno wyobrazić sobie styl Francuzek. TOUS La Rue New Audree to przykład modelu w stylu „Parisian chic” – ma klasyczny kolor, zgrabną formę i subtelnie elegancki charakter: nie dominuje look'u, ale pięknie go dopełnia. Klapka, dwie przegrody i kieszonka na zamek sprawiają, że torebka jest nie tylko szykowna, ale też funkcjonalna, a regulowany, odpinany pasek pozwala nosić ją na różne sposoby. To must-have na wiosenny spacer ulicami Paryża i nie tylko. View Burdaffi on the source website 3. Klasyczne jeansy, Guess Klasyczne jeansy od lat stanowią filar kapsułowej garderoby Francuzek – są ponadczasowe, uniwersalne i odporne na sezonowe kaprysy trendów. Model Guess to dowód na to, że denim nie wychodzi z mody: ma klasyczny, lekko sprany odcień niebieskiego i optycznie wydłuża sylwetkę dzięki prostej, subtelnie wysmuklającej nogawce. To właśnie takie fasony Francuzki cenią najbardziej, bo z łatwością można zestawić je zarówno z romantyczną bluzką, jak i prostym T-shirtem, koszulą czy marynarką. Efekt zawsze jest ten sam – swobodny, kobiecy i niewymuszenie szykowny. View Burdaffi on the source website 4. Spódnica Prima Ballerina, RISK Made in Warsaw Rozkloszowana spódnica to kolejny element, który doskonale odnajduje się w garderobie inspirowanej stylem Francuzek – zwłaszcza, gdy ma subtelny, różowy odcień. Model midi „Prima Ballerina” od Risk Made in Warsaw ma w sobie wszystko, co buduje efekt niewymuszonego szyku: miękko układa się na sylwetce, podkreśla talię i pięknie pracuje w ruchu, dodając stylizacji lekkości. Ten fason nie potrzebuje wiele, by wyglądać wyjątkowo – wystarczy prosty top, koszula albo cienki sweter i baleriny czy mule. Na plus działa też komfort noszenia: elastyczny pas, kieszenie i przyjemna w dotyku wiskoza premium sprawiają, że to propozycja równie stylowa, co praktyczna. View Burdaffi on the source website 5. Bordowe czółenka Marlene, Balagan Czółenka typu Mary Jane to niemal definicja francuskiego szyku w wydaniu retro. Model Marlene od Balagan w bordowym, lekko połyskującym wykończeniu to mój faworyt na wiosnę. Świetnie wyglądają w duecie ze zwiewną spódnicą, ale też z szerokimi spodniami czy prostymi jeansami. Dodatkowy plus? Są wykonane z miękkiej z naturalnej skóry, a głęboki, bordowy kolor to dokładnie ten odcień, jakiego Francuzki szukają w dodatkach na co dzień i na bardziej formalne okazje. View Burdaffi on the source website 6. Sukienka w kwiaty, NAREE Kwiecisty print każdej wiosny wraca na modowy afisz i trudno wyobrazić sobie bardziej oczywisty, a zarazem stylowy motyw sezonu. Sukienka mini Blosom Flowers od NAREE świetnie wpisuje się w ten trend, ale robi to w bardzo subtelny sposób – romantyczny różowo-czerwony deseń z wygodnym współgra tu z oversize’owym krojem i lekkością stuprocentowej bawełny. Wiązanie przy szyi i reglanowe rękawy dodają mu subtelnej teatralności, a całość ma swobodny, dziewczęcy urok. Właśnie takie sukienki budują wiosenną garderobę z charakterem –to mój wybór do biura, na spacer czy weekendowe wyjście. View Burdaffi on the source website 7. Kurtka Arni, ANATAKA Czarna kurtka Arni od Anataka ma w sobie coś z paryskiej dyscypliny i miejskiej swobody jednocześnie. Nie jest tylko praktycznym okryciem na przejściowy sezon, ale elementem, który od razu ustawia ton całej stylizacji – dodaje jej charakteru, ostrości i tej pożądanej równowagi między nonszalancją a kontrolą. Oversize’owa forma ze stójką, szerokie rękawy i lekko marszczony dół sprawiają, że sylwetka zyskuje nowoczesny, architektoniczny rys w stylu „subtle power dressing”. To właśnie takie kurtki mieszkanki Cannes czy Lyonu narzucają na romantyczne sukienki, klasyczne jeansy czy szerokie spodnie, żeby przełamać ich miękkość i dodać look'owi mocniejszego, bardziej wyrazistego akcentu. View Burdaffi on the source website Szczegóły akcji Szaleństwo Zakupów na <a id="menur3aq" class="fui-Link ___1q1shib f2hkw1w f3rmtva f1ewtqcl fyind8e f1k6fduh f1w7gpdv fk6fouc fjoy568 figsok6 f1s184ao f1mk8lai fnbmjn9 f1o700av f13mvf36 f1cmlufx f9n3di6 f1ids18y f1tx3yz7 f1deo86v f1eh06m1 f1iescvh fhgqx19 f1olyrje f1p93eir f1nev41a f1h8hb77 f1lqvz6u f10aw75t fsle3fq f17ae5zn" title="https://www.szalenstwozakupow.pl/" href="https://www.szalenstwozakupow.pl/" target="_blank" rel="noreferrer noopener" aria-label="Link szalenstwozakupow.pl. ">szalenstwozakupow.pl. Sprawdź, jakie marki biorą udział w akcji i jakie zniżki oferują.
Jestem redaktorką ELLE, a oto moja modowa lista zakupów na wiosnę 2026. Wybrałam 6 rzeczy, które odświeżą garderobę w 5 minut
Jako redaktorka ELLE stawiam na rzeczy, które robią efekt od razu. Oto 6 modowych zakupów na wiosnę 2026, które momentalnie odmienią nawet najbardziej przewidywalną szafę i sprawią, że codzienne stylizacje będą wyglądać wyjątkowo.
Wiosna 2026 nie wymaga rewolucji. Wystarczy kilka dobrze dobranych elementów, by garderoba znów zaczęła działać lekko i z energią nowego sezonu. Jako redaktorka ELLE wiem, że najlepsze zakupy to nie te przypadkowe, ale te, które w pięć minut potrafią zmienić charakter codziennych stylizacji – dodać im trendowego sznytu i nowoczesności. Dlatego przygotowałam listę sześciu rzeczy, które naprawdę warto mieć na radarze tej wiosny. Są efektowne, praktyczne i wystarczająco uniwersalne, by od razu zacząć pracować na korzyść mojego stylu. Co najlepsze, marki których produkty prezentujemy, biorą udział w akcji Szaleństwo Zakupów 2026. W tym artykule: Kurtka w kratę, ANATAKA Komplet w kwiaty, NAREE Morelowe baleriny, Balagan Denimowa sukienka mini, Levi's Zamszowa torebka, Ochnik Chusta z jedwabiu, W.KRUK 1. Kurtka w kratę, ANATAKA Kurtka Astrid polskiej marki ANATAKA od razu przyciągnęła moją uwagę. Dlaczego? Bo łączy wszystko, co w modzie lubię najbardziej – wygodę, ponadczasowość i detal z charakterem. Ma swobodną, koszulową linię i pikowane wykończenie, dzięki czemu świetnie sprawdza się jako przejściowe okrycie na co dzień. Krata w odcieniach ecru i brązu daje jej klasyczny, spokojny sznyt, ale to akcenty z eko skóry przy kołnierzu i mankietach sprawiają, że całość nie jest oczywista. Lubię też to, że kurtka dobrze układa się na sylwetce – lekko wydłużony tył i luźniejszy fason sprawiają, że bez wysiłku mogę zestawić ją zarówno z prostą bazą, jak i oversize'owymi elementami. View Burdaffi on the source website 2. Komplet w kwiaty, NAREE Set bluzki i spódnicy: Priti Red Poppy i Dove Red Poppy od NAREE ma w sobie wszystko, czego szukam w wiosennych stylizacjach – lekkość, kobiecość i ten rodzaj niewymuszonej elegancji, który sprawdza się od rana do wieczora. Kopertowa bluzka z wiązaniem w talii pięknie podkreśla sylwetkę, a krótszy krój świetnie współgra z wysokim stanem. Z kolei spódnica midi, dopasowana w biodrach i delikatnie rozkloszowana na dole, dodaje całości subtelnej miękkości. Razem tworzą efektowny total look, ale każda z tych rzeczy równie dobrze odnajdzie się osobno. View Burdaffi on the source website 3. Morelowe baleriny, Balagan Baleriny Batsheva w odcieniu o nazwie „morelowy połysk” to model, który ma wszystko, czego oczekuję od wiosennych dodatków – są lekkie, miękkie, bardzo kobiece i od razu dodają stylizacji subtelności. Uwielbiam ich delikatnie marszczony przód, bo rzeczywiście przywodzi na myśl baletowe pointy, a wiązanie pozwala dopasować cholewkę tak, by but niemal „układał się” do stopy. Ich odcień też nie jest przypadkowy – wpadający w morelę, pudrowy róż świetnie wpisuje się w jeden z najmocniejszych kierunków kolorystycznych tej wiosny, bo to właśnie miękkie, różowe tony – od powder pink po bardziej przygaszony dusty rose – najmocniej wybrzmiewają w trendach sezonu SS26. View Burdaffi on the source website 4. Denimowa sukienka mini, Levi's Jeansowa sukienka od Levi's od razu trafiła na moją wiosenną wishlistę, bo to esencja tego, co w modzie cenię najbardziej – prostotę, nowoczesność i uniwersalność. Ma dopasowany krój, który ładnie podkreśla sylwetkę, ale dzięki lekkiej tkaninie z dodatkiem TENCEL™ Lyocell nie traci nic ze swojej wygody. Długość mini dodaje jej dziewczęcego klimatu i sprawia, że świetnie wpisuje się w codzienne stylizacje na cieplejsze dni. Lubię takie rzeczy za ich uniwersalność – wystarczą baleriny, sandały albo sneakersy i właściwie gotowy look robi się sam. View Burdaffi on the source website 5. Zamszowa torebka, Ochnik Zamszowa torebka w odcieniu camelu to absolutna perełka, która potrafi błyskawicznie nadać stylizacji bardziej „paryski” charakter. Lubię ją za to, że jest jednocześnie efektowna i bardzo praktyczna – miękka, pojemna, wykończona złotymi detalami, a przy tym na tyle uniwersalna, że pasuje właściwie do wszystkiego: od jeansu i białej koszuli po szerokie spodnie i skórzaną kurtkę w odcieniu koniaku. To także świetny wybór na ten sezon, bo zamsz jest jednym z najmocniej wybrzmiewających materiałów wiosny 2026 – pojawia się nie tylko w kurtkach, ale też w butach i dodatkach. View Burdaffi on the source website 6. Chusta z jedwabiu, W.KRUK Detal, który potrafi całkowicie odmienić nawet najprostszą stylizację? Zdecydowanie jedwabna chusta „Kwiaty Nocy Borówka” od W.KRUK. Ma w sobie coś bardzo szlachetnego – z jednej strony zachwyca autorskim printem i nasyconą palą błękitów oraz żółci, z drugiej przyciąga jakością. Można nosić ją klasycznie przy szyi, przewiązać na torebce albo... wpleść we włosy – za każdym razem chusta wnosi do look'u odrobinę artyzmu i estetyki „je ne sais quoi chic”, które nigdy nie wychodzą z mody. View Burdaffi on the source website Szczegóły akcji Szaleństwo Zakupów na <a id="menur3aq" class="fui-Link ___1q1shib f2hkw1w f3rmtva f1ewtqcl fyind8e f1k6fduh f1w7gpdv fk6fouc fjoy568 figsok6 f1s184ao f1mk8lai fnbmjn9 f1o700av f13mvf36 f1cmlufx f9n3di6 f1ids18y f1tx3yz7 f1deo86v f1eh06m1 f1iescvh fhgqx19 f1olyrje f1p93eir f1nev41a f1h8hb77 f1lqvz6u f10aw75t fsle3fq f17ae5zn" title="https://www.szalenstwozakupow.pl/" href="https://www.szalenstwozakupow.pl/" target="_blank" rel="noreferrer noopener" aria-label="Link szalenstwozakupow.pl. ">szalenstwozakupow.pl. Sprawdź, jakie marki biorą udział w akcji i jakie zniżki oferują.
To najbardziej „paryski” manicure na wiosnę. Małgorzata Socha pokazuje, jak nosić paznokcie „french en poudre”
Szukasz inspiracji na wiosenne paznokcie: klasyczne, ale z nowoczesnym twistem? Manicure w stylu „french en poudre” jest subtelny i jednocześnie bardzo współczesny. Tę stylizację nosi już Małgorzata Socha.
Wśród trendów w manicure tej wiosny wyraźnie widać odejście od mocnych kontrastów na rzecz miękkich, naturalnych wykończeń. Jednym z najmocniejszych trendów sezonu jest delikatny, elegancki „french en poudre” – stylizacja inspirowana paryskim minimalizmem, która już podbiła media społecznościowe i serca miłośniczek ponadczasowej estetyki. Na taki efekt stawia również Małgorzata Socha. Paznokcie „french en poudre” to wybór Małgorzaty Sochy na wiosnę 2026 Małgorzata Socha zainspirowała ostatnio internautki swoją wiosenną stylizacją. Aktorka pokazała się na Instagramie w koronkowej spódnicy midi w odcieniu ecru od polskiej marki Bizuu. Zestawiła ją z oversize'owym, różowym T-shirtem z kwiatowym motywem, a całość była utrzymana w estetyce „romantic core”. Naszą uwagę przyciągnął też jednak manicure Małgorzaty Sochy. Paznokcie w stylu „french en poudre” szturmem podbijają urodowe trendy na wiosnę 2026. Trzeba przyznać, że taka stylizacja idealnie dopełnia cały look i nadaje mu wyjątkowo dziewczęcego uroku, a zarazem jest jeszcze bardziej współczesna niż typowo klasyczny french. Jak wykonać manicure w stylu „french en poudre”? Manicure w stylu „french en poudre” to subtelna wariacja na temat klasycznego frencha, w której zamiast kontrastowej, białej końcówki stawia się na delikatny efekt pudrowego różu. Aby go wykonać, należy najpierw odpowiednio przygotować płytkę paznokcia – nadać jej kształt, opracować skórki i zmatowić powierzchnię. View Burdaffi on the source website Następnie aplikuje się bazę, a po jej utwardzeniu cienką warstwę półtransparentnego, jasnoróżowego lakieru, który nadaje paznokciom świeży i naturalny wygląd. W przeciwieństwie do tradycyjnego frencha nie wyodrębnia się wyraźnej linii – całość jest miękka i harmonijna. Na koniec warto nałożyć top coat: wygładzi powierzchnię i nada manicure eleganckiego, lekko mlecznego wykończenia. Choć taka stylizacja wymaga nieco wprawy i precyzji, możesz wykonać ją zarówno w salonie, jak i w domu. Możesz być jednak pewna, że efekt będzie subtelny, szykowny, a przede wszystkim dopasowany do wiosennych look'ów – to dlatego tak przepadają za nim Paryżanki.
Ten inspirowany faktami polski serial ukrywa się na Netflix. Według Mai Ostaszewskiej to „must watch”
Maja Ostaszewska zdradziła nam swoje netflixowe wybory i wyjaśnia, dlaczego wśród polskich tytułów szczególne miejsce zajmuje dla niej „Projekt UFO”.
Maja Ostaszewska mówi wprost: przez ostatnie 10 lat seriale przeszły ogromną zmianę. Dziś – jak podkreśla aktorka – nie są już traktowane jak „druga kategoria”, a pod względem produkcyjnym dorównują filmom fabularnym. Różnica polega jedynie na tym, że opowieść rozpisana jest na kolejne rozdziały. – Myślę, że seriale są coraz bardziej jakościowe, także dlatego, że nie są już traktowane jako coś gorszego. Produkcyjnie przygotowuje się je podobnie jak fabuły, tylko rozłożone na odcinki – mówi Ostaszewska. Jak dodaje, z radością obserwuje to, co dzieje się dziś w polskich serialach. Jej zdaniem są one coraz bardziej różnorodne i coraz częściej trafiają do szerokiej publiczności – nie tylko dzięki międzynarodowemu zasięgowi platform, ale po prostu dzięki swojej jakości. Co Maja Ostaszewska poleca na Netflix? „Projekt UFO” to dla niej tytuł szczególny Pytana o największe zaskoczenie związane ze współpracą z Netflixem, bez wahania wskazuje serial „Projekt UFO”. To właśnie ten projekt najmocniej ją poruszył – przede wszystkim ze względu na scenariusz i postać Wery, które od początku wydały jej się czymś nieoczywistym i świeżym. Maja Ostaszewska wraca też pamięcią do początków Netfliksa w Polsce. Jak wspomina, pierwszym filmem, który platforma wzięła pod swoje skrzydła, był „Broad Peak”. Wspomina również „Magnezję” Maćka Bochniaka, którą określiła jako „tytuł szalony i bardzo ciekawy”. Jeśli jednak mowa o serialach, to właśnie „Projekt UFO” pozostaje dla niej tytułem szczególnym. View oEmbed on the source website A co sama poleciłaby każdemu do obejrzenia? Wśród zagranicznych produkcji bezkonkurencyjny okazuje się dla niej „Ripley”. Maja Ostaszewska podkreśla, że zachwyciła ją ta adaptacja – od zdjęć, przez aktorstwo, po całą atmosferę serialu. Przyznaje nawet, że woli tę czarno-białą wersję od kultowego filmu sprzed lat, który w jej ocenie był znacznie bardziej komercyjny. – To absolutnie wybitna pozycja – mówi. Wśród polskich tytułów wymienia z kolei „Wielką Wodę” i „Heweliusza”. Jak podkreśla, podziwia twórczość Jana Holoubka i z ogromnym uznaniem patrzy na pracę jego ekipy. W rozmowie pojawił się również temat „Lalki”. Ostaszewska zaznaczyła, że nie gra w „netflixowej” wersji tej historii, a w ekranizacji kinowej. Jak przyznała, z ciekawością patrzy na oba projekty i uważa, że interesujące będzie obserwowanie dialogu między dwiema interpretacjami tej samej klasyki. Tym bardziej że „Lalka” żyje dziś także na scenie – spektakl można oglądać w warszawskim Teatrze Dramatycznym. „Projekt UFO” to polska perełka z 2025 roku „Projekt UFO” przykuwa uwagę nie tylko oryginalnym punktem wyjścia, ale też sposobem opowiadania historii. Serial osadzony w realiach PRL-u czerpie z głośnej sprawy rzekomego lądowania UFO w Emilcinie, ale nie zatrzymuje się na samej sensacji. Twórcy wykorzystują ten motyw, by opowiedzieć o mechanizmach manipulacji, dezinformacji i społecznych napięciach, a wszystko to w estetyce lat 80., z wyrazistym klimatem i dużą dawką ironii. Tytuł serwuje widzom absurd, komediodramat i komentarz społeczny w jednym: dlatego „Projekt UFO” można czytać nie tylko jako historię o kosmitach, ale też jako opowieść o Polsce z epoki PRL.
Ten polski serial na Netflix Marta Żmuda-Trzebiatowska poleciłaby każdemu. Oparta na faktach produkcja była w TOP 10 w aż 65 krajach
Marta Żmuda-Trzebiatowska nie ma wątpliwości – „Heweliusz” to prawdziwa perełka na Netflix w Polsce. Aktorka podkreśla, że serial zachwyca rozmachem i najlepiej pokazuje nową jakość rodzimych produkcji.
Marta Żmuda-Trzebiatowska jest przekonana, że polskie seriale weszły dziś na zupełnie nowy poziom. Aktorka, pytana o swoją Netflixową perełkę, bez wahania wskazała „Heweliusza”. Jej zdaniem to właśnie ten tytuł najlepiej pokazuje, jak mocno zmienił się krajobraz rodzimych tytułów w streamingu. „Heweliusz” to tytuł, który Marta Żmuda-Trzebiatowska poleciłaby każdemu Marta Żmuda-Trzebiatowska przyznaje, że platformy streamingowe, z Netfliksem na czele, całkowicie zmieniły sposób myślenia o produkcjach serialowych, wynosząc je na zupełnie nowy poziom. – Myślę, że w ogóle wszystko się zmieniło. Netflix wniósł nową jakość – mówi. Jak podkreśla, jeszcze kilkanaście czy dwadzieścia lat temu serial telewizyjny funkcjonował zupełnie inaczej, dziś natomiast rola w produkcji platformowej może otworzyć drzwi do międzynarodowej kariery. – Jeżeli pojawisz się w takim serialu i zrobisz dobrą rolę, to zdarza się, że ten cały świat do ciebie wraca i masz castingi z całego świata – dodaje. Jednym z najmocniejszych dowodów na to, jak bardzo zmieniła się jakość polskich seriali, jest właśnie „Heweliusz”. To pięcioodcinkowy dramat katastroficzny inspirowany zatonięciem promu „Jan Heweliusz” w 1993 roku, który po premierze szybko stał się jedną z najgłośniejszych polskich produkcji 2025 roku. Zachwycił widzów nie tylko skalą realizacji, ale też emocjonalnym ciężarem historii, realistycznym odwzorowaniem sztormowych scen i rozmachem, czym dorównał największym zagranicznym tytułom. Nie bez powodu mówi się o nim jako o najdroższej polskiej produkcji w historii platformy. – Warto teraz zwrócić uwagę na polskie seriale, które są coraz lepsze. Dzisiaj, wyjeżdżając za granicę, na pewno poleciłabym, żeby obejrzeli „Heweliusza” – poleca Marta Żmuda-Trzebiatowska. View oEmbed on the source website Trudno się dziwić tej rekomendacji. „Heweliusz” po premierze błyskawicznie stał się jednym z najchętniej oglądanych polskich tytułów, zdobywając miliony wyświetleń i trafiając do globalnego rankingu najpopularniejszych produkcji nieanglojęzycznych. Ten sukces pokazał, że polskie produkcje nie tylko dorównują światowym standardom, ale coraz częściej same wyznaczają nową jakość.
To jeden z najbardziej poruszających filmów, które widziałam. Dzieło Villeneuve’a zachwyciło krytyków jak mało który tytuł
„Pogorzelisko” Denisa Villeneuve’a zaczyna się jak opowieść o rodzinnym sekrecie, a kończy jako jeden z najbardziej wstrząsających seansów współczesnego kina. To tytuł, który zdecydowanie warto dopisać do listy.
Są takie filmy, których nie da się po prostu wymazać z pamięci. „Pogorzelisko” Denisa Villeneuve’a należy właśnie do tej kategorii: to przejmująca, wielowarstwowa opowieść o rodzinnych tajemnicach, wojnie i traumie przenoszonej z pokolenia na pokolenie. Reżyser prowadzi widza przez historię bolesną, gęstą od milczenia i niedopowiedzeń, a jednocześnie opowiedzianą z wyjątkową precyzją. To kino wstrząsa nie tylko skalą tragedii, ale też prawdą o tym, jak głęboko przeszłość potrafi wrosnąć w ludzkie życie. W tym artykule: „Pogorzelisko” – film, o którym trudno zapomnieć Obsada i twórcy „Pogorzeliska” Widzowie i krytycy zgodni: „Pogorzelisko” to wybitne kino „Pogorzelisko” – film, o którym trudno zapomnieć „Pogorzelisko” Denisa Villeneuve’a zaczyna się jak opowieść o rodzinnej tajemnicy, ale bardzo szybko odsłania znacznie głębszą, ciemniejszą warstwę. Po śmierci Nawal Marwan jej dorosłe dzieci – Jeanne i Simon – otrzymują zaskakujący testament. Kobieta zobowiązuje ich do podróży z Kanady na Bliski Wschód, gdzie mają odnaleźć ojca, którego uważali za zmarłego, oraz brata, o którego istnieniu nigdy nie wiedzieli. Dopiero gdy dostarczą dwa listy, otrzymają trzeci – przeznaczony dla nich. To, co początkowo wydaje się prywatnym śledztwem, szybko zamienia się w poruszającą podróż przez traumę, wojnę i pamięć. Villeneuve prowadzi widza przez historię, w której to, co najbardziej bolesne, przez lata pozostaje niewypowiedziane – a jednak nigdy naprawdę nie znika. View oEmbed on the source website Największa siła „Pogorzeliska” tkwi właśnie w tej konstrukcji. Tu nie ma tanich zwrotów akcji ani emocjonalnych chwytów. Każde odkrycie wydaje się nie tyle szokiem dla samego efektu, ile nieuchronną konsekwencją wszystkiego, co wcześniej zostało przemilczane. Obsada i twórcy „Pogorzeliska” „Pogorzelisko” jest adaptacją sztuki Wajdiego Mouawada, a scenariusz napisali Denis Villeneuve i Valérie Beaugrand-Champagne. W obsadzie znaleźli się między innymi Lubna Azabal, Mélissa Désormeaux-Poulin, Maxim Gaudette i Rémy Girard. Światowa premiera odbyła się 3 września 2010 roku, a film został później pokazany także w Telluride. „Pogorzelisko” było nominowane do Oscara dla najlepszego filmu nieanglojęzycznego podczas 83. ceremonii, a także do BAFTA w kategorii filmu nieanglojęzycznego. W dorobku ma również Grand Prix Warszawskiego Międzynarodowego Festiwalu Filmowego. Tytuł nie epatuje emocjami w prosty sposób, ale zostawia widza z czymś znacznie mocniejszym – z ciszą, w której jeszcze długo wybrzmiewają pytania o pamięć, winę i dziedziczenie traumy. Widzowie i krytycy zgodni: „Pogorzelisko” to wybitne kino Na Filmwebie „Pogorzelisko” ma dziś oceny 8,1 od widzów i 8,0 od krytyków, co tylko potwierdza status tego tytułu jako jednej z najmocniej przeżywanych produkcji w dorobku Denisa Villeneuve’a. W opiniach najczęściej wracają trzy wątki: miażdżąca siła finału, precyzja reżyserii i emocjonalny ciężar, który zostaje z widzem przez długi czas. Filmweb pokazuje też skalę tego odbioru – to 56 tys. ocen widzów i 46 ocen krytyków. Wśród głosów widzów szczególnie wybrzmiewają słowa: „Arcydzieło. Zakończenie jest jednym z najbardziej wstrząsających, ale też i pięknych, jakie widziałam” czy „Villeneuve po raz kolejny nie zawodzi. Historia okropieństwa wojny domowej i rodzinna tragedia. Wgniata w fotel”. Z krytycy określają „Pogorzelisko” jako „Wielkie kino, ale nie chcę do niego nigdy wracać. Wystarczy, że pierwszy seans zmiótł mnie kompletnie z planszy” czy „mocny i treściwy seans”.