Jak rozpoznać maminsynka? Oto cechy, które najczęściej go definiują
Mężczyzna określany jako maminsynek stawia matkę na pierwszym miejscu i uważa ją niemal za kobietę idealną, porównując do niej wszystkie inne relacje. Jak go rozpoznać?
W tym artykule: Po czym poznać maminsynka? Typowe cechy maminsynka Maminsynek to stan umysłu – 5 typów maminsynka Jak przestać być maminsynkiem? Po czym poznać maminsynka? Maminsynek to mężczyzna, który wychodzi poza granice naturalnego szacunku wobec matki, traktując jej słowa i opinie jako nadrzędne w swoim życiu. Nie potrafi im się przeciwstawić – czy to z nadmiernego przywiązania, czy z lęku przed samodzielnością. Często postrzega matkę jako osobę nieomylą i niezastąpioną, a nawet pełni wobec niej rolę „opiekuna”, pomagając jej w sprawach, w których jego wsparcie nie jest wcale potrzebne. Wbrew stereotypowi, maminsynek to nie tylko dorosły „wieczny student” mieszkający w domu rodzinnym i traktujący go jak hotel. W wielu przypadkach są to mężczyźni samodzielni na co dzień, którzy jednak ulegają wpływowi matki w kluczowych momentach – np. przy podejmowaniu ważnych decyzji, zwłaszcza dotyczących życia uczuciowego. Problem widać szczególnie w związkach, które na pierwszy rzut oka wyglądają idealnie. Partner wydaje się być wymarzonym kandydatem, dopóki nie pojawi się temat jego mamy. Taki mężczyzna zazwyczaj ma świadomość swojej zależności, dlatego rekompensuje partnerce niedogodności, obdarowując ją prezentami i komplementami. Nie zmienia to jednak faktu, że życie z nim bywa przerywane napięciami i sytuacjami związanymi z jego matką. Typowe cechy maminsynka Maminsynków wyróżnia kilka cech, które mogą, ale wcale nie muszą występować razem: Poszukiwanie u partnerki cech matki – maminsynek liczy, że jego partnerka będzie swoistym odzwierciedleniem matki. Docenia zatem wszelkie podobne cechy i wyraża sprzeciw wobec odmiennych od matki poglądów. Poszukiwanie u matki odpowiedzi na najprostsze pytania – maminsynek woli zadzwonić do mamy, by dowiedzieć się co ile podlewać roślinę lub czym doprawić obiad, zamiast wyszukać informacje w Internecie. Poleganie na opinii matki przy podejmowaniu kluczowych decyzji – najlepiej, żeby to mama wybrała mieszkanie, samochód i... salę weselną. To ostatnie to wcale nie odosobniony przypadek: wiele związków rozpada się tuż przed rozesłaniem zaproszeń gościom, bo nagle okazuje się, że to ślub bardziej matki niż syna. Traktowanie aktywności związane z matką jako priorytet – w planach była kolacja na mieście, ale mama zaprasza na domowy obiad? Czas odwołać rezerwację w restauracji. Liczenie na wybawienie z opałów – dotyczy to głównie maminsynków, którym pobłażano złe zachowanie w szkole czy w towarzystwie za sprawą waleczności matki. W dorosłym życiu chętnie ryzykują i popadają w problemy finansowe, bo wiedzą, że mama i tak pomoże. Zdawanie relacji z absolutnie wszystkiego – problematyczne jest to w szczególnie w związkach, gdzie naturalnie znaczna część szczegółów powinna pozostać pomiędzy dwójką ludzi. Naśladowanie matki – niezmiernie często np. łamacze serc dorastali u boku swoistych femme fatale. Zastępowanie matce specjalisty – objawia się u mężczyzn, których matki mają nieprzepracowane traumy, a „leczy” je tylko obecność syna. Podążanie za spisanym przez matkę planem na życie – dotyczy matek, które wiedziały od początku, czym charakteryzuje się idealny najlepszy przyjaciel syna, do jakiej szkoły pójdzie syn i w jakim zawodzie będzie pracował. Maminsynek to stan umysłu – 5 typów maminsynka Do maminsynków zaliczyć można mężczyzn różnego typu – wywodzących się z różnych rodzin. Ich zachowanie często definiuje to, jakim typem osobowości jest matka i z jakimi problemami się zmaga. Wyszczególnić można pięć podstawowych typów. Typ 1: Uwodziciel Maminsynek-uwodziciel nie należy do mężczyzn poszukujących przygód na jedną noc. On chce kochać – ale bardziej z poczucia obowiązku niż z prawdziwego uczucia. W jego świecie matka pełni rolę femme fatale: pewnej siebie, świadomej własnej atrakcyjności kobiety, uwielbiającej męskie towarzystwo i zawsze skupiającej na sobie uwagę otoczenia. To jej głos był najgłośniejszy i to ona zawsze miała rację. Dorastając, syn uczył się, że jego zadaniem jest podziwiać matkę. Słyszał, jak narzeka na kobiecą samotność, a jednocześnie obserwował, jak z pogardą odrzuca kolejnych kandydatów, twierdząc, że nikt nie jest wystarczająco dobry. Krytyka wobec innych kobiet – sąsiadek, koleżanek czy matek kolegów – była normą. W efekcie to ona stała się dla niego jedynym, niedoścignionym ideałem kobiety. Jeśli mężczyzna nie przepracuje tego doświadczenia, powiela wzorzec matki. Udaje macho, flirtuje, czaruje i pragnie zachwycać. Potrafi sprawiać przyjemność kobietom i z zaangażowaniem okazuje uczucia – lecz tylko pozornie. W rzeczywistości zatrzymuje się na etapie „starania”, odgrywając wyuczony scenariusz zamiast przeżywać prawdziwe emocje. Szuka ideału, o którym wie, że nie istnieje, i ostrzega: „nie próbuj mnie pokochać”. Niejednokrotnie samą selekcję potencjalnych partnerek przejmuje matka – wskazując ich wady. Trudno jednak stwierdzić, czy robi to z nadzieją na znalezienie doskonałej synowej, czy raczej po to, by syn, podobnie jak ona, nigdy nie zaznał szczęśliwego związku. Typ 2: Mama zawsze obroni Matki takich maminsynków od najmłodszych lat walczyły jak lwice. Na wywiadówkach toczyły spory z nauczycielami, grożąc skargami do kuratorium, bo były przekonane, że syn jest geniuszem, a to szkoła nie potrafi tego docenić. Starannie selekcjonowały jego znajomych, decydując, kto jest „godny”, a kto stanowi złe towarzystwo. Chroniły dziecko przed trudnościami życia, prowadząc go niemal za rękę także w dorosłości – bo przecież mama zawsze przyjdzie z pomocą. Podczas gdy inne matki pozwalały synom ponosić konsekwencje pierwszych błędów – np. po imprezie kazały radzić sobie samemu – matka przyszłego maminsynka już po kilku minutach jechała po niego, kładła do łóżka, podawała aspirynę i smażyła jajecznicę. Gdy pojawiały się problemy finansowe, spłacała jego długi, łagodziła konflikty z właścicielem mieszkania czy nawet przygotowywała prace na studia. Taki mężczyzna wyrasta na najbardziej egoistyczny typ maminsynka. Nie szuka wyjścia z tej zależności, bo jest mu w niej wygodnie. Często wręcz wykorzystuje matkę, a gdy ta odmawia pomocy – oczekuje tego samego od partnerki, przenosząc na nią schemat relacji. Typ 3: lekarstwo na zło Ten typ maminsynka wyrasta z relacji z matką, która sama była osobą zranioną – zdradzaną, oszukiwaną, upokarzaną, a czasem nawet doświadczającą przemocy. Nie miała okazji przepracować traum ze specjalistą, bo w tamtych czasach nie było to powszechne, a później wydawało się już „za późno”. Dla niej syn stał się antidotum na cierpienie – miał żyć lepiej, szczęśliwiej i inaczej niż ona. Przekazywała mu pozornie dobre wartości, lecz stale odnosiła się do własnych bolesnych doświadczeń. W praktyce chłopiec pełnił rolę powiernika, partnera do rozmów czy wręcz terapeuty. Słuchał, wspierał, pomagał, ale sam nie mógł liczyć na wysłuchanie – chyba że rozmowa znów prowadziła do historii matki. Takie kobiety nie kierują się złą wolą, lecz brakiem pomocy psychologicznej, która dopiero od niedawna jest czymś naturalnym i dostępnym. Dorastając, „maminsynek-lekarstwo na zło” staje się człowiekiem pozbawionym pewności siebie. Nauczył się, że zawsze musi być dostępny dla matki, dlatego reaguje na każde jej wezwanie. W dorosłym życiu często wybiera partnerki z trudną przeszłością – bo zna i rozumie rolę słuchacza i wspierającego, sam jednak rzadko mówi o sobie. Typ 4: mama wie najlepiej Ten typ maminsynka uchodzi za najmniej skrajny i zwykle pochodzi z domów, w których panowała dobra atmosfera, ale też nadmierna opiekuńczość. W przeciwieństwie do matek „wojowniczek”, które walczyły na wywiadówkach o wyższe oceny, matki „wiedzące najlepiej” akceptowały, że syn ma problemy w nauce czy z zachowaniem. Tłumaczyły nauczycielom, że to kwestia ADHD, dysleksji, sportowych treningów, burzy hormonów czy gier komputerowych – i że „taki po prostu jest”. Nie próbowały udowadniać, że dziecko jest wyjątkowe czy najzdolniejsze. Zamiast tego przejmowały za nie decyzje – od wyboru obozu wakacyjnego po zakup ubrań. Z troski, ale też z nadmiernej kontroli, wyręczały syna także w dorosłości. Potrafiły ingerować nawet w sprawy kluczowe – np. rozbijały przygotowania do ślubu, krytykując wybór orkiestry, alkoholu czy samej koncepcji rozdzielności majątkowej. To one wskazywały, gdzie syn powinien mieszkać, jaką pracę podjąć i która kobieta będzie „odpowiednia”, by się nim zajmować – zamiast być jego równorzędną partnerką. Typ 5: „nie mówmy tylko o mamie” Ten typ maminsynka na pierwszy rzut oka przypomina prawdziwego macho. Jest świetnym sąsiadem, partnerem czy kolegą z pracy. Potrafi dać kobiecie poczucie bezpieczeństwa i sprawić, że zakochane uniesienia nie są tylko domeną młodości. Sprawia wrażenie ideału – aż do chwili, gdy na scenę wkroczy jego matka, despotyczna i konfliktowa. Wtedy macho nagle zamienia się w tchórza, chowającego głowę w piasek. Zaczyna przepraszać, tłumaczyć i obiecywać poprawę, a nawet szczerze opowiada, skąd bierze się jego trudna relacja z matką. By zrekompensować napięcie, zasypuje partnerkę gestami – kupuje kwiaty, gotuje romantyczną kolację, organizuje spotkania ze znajomymi czy wręcza prezenty idealnie trafione w jej pragnienia. Jednak to tylko sposób na odwrócenie uwagi od problemu, który i tak powróci przy kolejnej konfrontacji z opiniami i poglądami matki. „Nie mówmy o mamie” to typ słaby psychicznie i mocno związany z rodzicielką. Nie umie sprzeciwić się jej zdaniu – gdy krytykuje jego partnerkę, milczy, a później przeprasza za matkę. To efekt dzieciństwa, w którym nie miał prawa do własnej tożsamości, bo matka decydowała o wszystkim już od najwcześniejszych lat. Choć nie chce wracać do bolesnych wspomnień, w głębi serca pragnie, by matka w końcu zaakceptowała go jako samodzielną osobę. Jak przestać być maminsynkiem? Mamisynek to stan kształtujący się przed lata – niełatwo przestać nim być. Wymaga to pracy na na następujących płaszczyznach: Podejmij współpracę z psychologiem lub terapeutą – to szczególnie ważne przy trudnościach wynikających z nieprawidłowego wychowania. Buduj własny światopogląd – analizuj swoje myśli i uczucia, oddzielając je od opinii przejętych od matki; pomocne będą rozmowy z psychologiem, notatki i szczere rozmowy z bliskimi. Przestań żyć według narzuconego planu – zamiast realizować cudzy (mamy) scenariusz, kieruj się własnymi emocjami i rozumem. Ucz się samodzielności – Internet to świetne źródło wiedzy, a na rozwój niezależności nigdy nie jest za późno. Częściej podejmuj decyzje – wybieraj, gdzie pójdziesz, gdzie spędzisz wakacje, co kupisz; próbuj nowości i eksperymentuj. Ogranicz częste kontakty z mamą – telefon raz dziennie nie jest konieczny, a nowe przepisy kulinarne można wypróbować samodzielnie, bez pytania o szczegóły. Wyznacz granice w pomocy dla mamy – pomagaj tylko w sprawach naprawdę potrzebnych, zamiast spełniać każde drobne zachcianki. Rozmawiaj z partnerką o temacie matki spokojnie – bez emocji, co pozwoli spojrzeć na przeszłe konflikty bardziej obiektywnie. Mów dobrze o partnerce – unikaj narzekania i skup się na pozytywnych cechach, by zmienić obraz, jaki ma o niej Twoja matka. Nie zastępuj matki inną kobietą – np. partnerką; dbaj o równowagę w relacji, a jeśli planujesz ślub, rozważ rozwiązania chroniące niezależność (np. rozdzielność majątkowa).
Hiszpańskie marki modowe – TOP 5. Ranking salonów, z których produkty warto mieć w swojej szafie
Hiszpańskie marki to nie tylko popularna Zara, ale także wiele innych wygodnych, eleganckich i casualowych brandów. To marki, które uzupełniają klasyczne kroje o fantazyjne dodatki, stawiając na oryginalne wzornictwo. Co jeszcze sprawia, że tak chętnie sięgamy po fasony z Półwyspu Iberyjskiego?
W tym artykule: Massimo Dutti – hiszpańska marka inspirowana modą włoską Zara – modne fasony na każdą kieszeń Stradivarius – hiszpańska marka z kluczem wiolinowym Mango – największa konkurencja Zary Desigual – unikalny charakter hiszpańskiej marki Inne znane hiszpańskie marki Massimo Dutti – hiszpańska marka inspirowana modą włoską Chociaż nazwa sugeruje włoski rodowód, to należąca do grupy Inditex marka powstała w Barcelonie w 1985 roku. Nawiązanie do Włoch nie jest jednak przypadkowe – w ofercie Massimo Dutti znajdziemy ubrania i dodatki mocno inspirowane stylem z Półwyspu Apenińskiego. Jeśli ktoś chciałby, aby w jego szafie znalazło się więcej garderoby w stylu smart casual, to powinien rozważyć wizytę w sklepach tej marki. Firma posiada obecnie ponad 650 sklepów w 78 krajach. Początkowo była to moda skierowana wyłącznie dla mężczyzn, obecnie są to ubrania i dodatki tworzone z myślą także o kobietach i dzieciach. Co więcej, Massimo Dutti oferuje również usługę szycia na miarę. W Polsce po raz pierwszy mogliśmy skorzystać z oferty marki w 2008 roku. Zara – modne fasony na każdą kieszeń Marka została założona w 1975 roku przez Armancio Ortegę i Rosalię Merę. Ideą było stworzenie tańszej kolekcji inspirowanej krojami najlepszych projektantów. Twórca Zary postawił na przyspieszenie produkcji, aby skrócić czas realizacji zamówień i reakcji na nowe trendy. Jak sam określił, zainwestował w „modę błyskawiczną”. Obecnie Zara, podobnie jak Massimo Dutti, należy do grupy Inditex. W swojej ofercie posiada nie tylko salony z odzieżą i dodatkami, ale także sklepy dziecięce i z wyposażeniem wnętrz, czyli Zara Home. Stradivarius – hiszpańska marka z kluczem wiolinowym Firma została założona przez rodzinę Triquell w 1994 roku w Katalonii. W 1999 roku została wykupiona przez Inditex, realizując koncepcję fast fashion, czyli mody powielającej projekty haute couture przy zredukowaniu kosztów dzięki zastosowaniu masowej produkcji. Charakterystycznym symbolem marki jest klucz wiolinowy. Kolekcje przeznaczone dla kobiet wyróżniają się minimalistycznym, klasycznym stylem. Idealnie sprawdzają się do pracy, podkreślając pewność siebie. W 2017 Stradivarius wprowadził kolekcję dla mężczyzn, jednak zrezygnowano z niej ze względu na zbyt małe zainteresowanie panów. Mango – największa konkurencja Zary Marka została założona przez dwóch braci, Isaka i Nahmana Andiców, który przybyli z Trucji do Barcelony, aby tworzyć ubrania na specjalne okazje. Pierwszy salon otworzyli w 1984 roku, a już rok później posiadali pięć sklepów w południowej Hiszpanii. Z czasem firma rozszerzyła ofertę o świetnie skrojone marynarki, żakiety, sukienki i płaszcze. Mango słynie ze spektakularnych kampanii reklamowych z udziałem gwiazd. Wystąpiły w nich między innymi: Penelope Cruz ze swoją siostrą Monicą czy modelki Kate Moss i Cara Delevinge. Pomysł na nazwę sieci powstał od soczystego owocu, który Isak Andic skosztował podczas podróży na Filipiny. Desigual – unikalny charakter hiszpańskiej marki Produkty stworzone przez Desigual można rozpoznać w ciemno, bez patrzenia na metkę. Firma została założona w 1984 roku na Ibizie przez biznesmena Thomasa Meyera ze Szwajcarii, a jej główna siedziba mieści się przy plaży La Barceloneta w stolicy Katalonii. Marka stawia na kolory – jaskrawe i często kontrastowe, tworzące ciekawe wzory i przywodzące na myśl styl boho. Jej pierwszym produktem była kurtka wykonana w stylu patchworkowym, z połączonych ze sobą dżinsowych tkanin. To tej pory Desigual tworzy unikatowe kolekcje. To coś dla tych, którzy lubią na co dzień wyróżniać się z tłumu. Inne znane hiszpańskie marki Nasze TOP 5 nie wyczerpuje jednak wyboru, jaki oferują hiszpańscy producenci na polskim rynku. Osoby, które kochają hiszpańskie kolekcje za słońce, energię i kolory, mogą odwiedzić także salony marek Pull&Bear, Bershka, Oysho czy Bimba y Lola, której propozycje często są prezentowane na łamach magazynu Vogue. Wybierając dodatki warto zwrócić uwagę na markę Loewe. To firma, która już w XIX wieku rozpoczęła produkcję wyrobów skórzanych wysokiej jakości. W jej ofercie znajdują się obecnie między innymi torby, paski, portfele, ale również okulary przeciwsłoneczne czy skórzane kurki. Marka zdecydowanie luksusowa – ceny portfeli zaczynają się od około 1500 złotych, a za ramoneskę trzeba zapłacić 10 razy więcej.
ELLE MAN TALKS: Mateusz Banasiuk o roli w filmie „Furioza" [WIDEO]
W najnowszym odcinku ELLE MAN TALKS gościmy Mateusza Banasiuka, jednego z najbardziej lubianych i najpopularniejszych aktorów w Polsce. Pretekstem do spotkania jest premiera rozszerzonej, serialowej wersji kultowego filmu „Furioza", którą można oglądać na CANAL+online. Obowiązkowa pozycja do zobaczenia!
Zobacz także: Hitowy film „Furioza" w rozszerzonej, serialowej wersji! Kiedy i gdzie oglądać?
Rozdzielność majątkowa po ślubie: przed małżeństwem, w jego trakcie lub po rozwodzie? Zasady i formalności
Rozdzielność majątkowa po ślubie i intercyza to pojęcia, które przez wiele osób są ze sobą mylone lub używane zamiennie. W rzeczywistości nie można jednak uznawać ich za synonimy. W artykule wyjaśniamy, czym jest rozdzielność majątkowo oraz co różni ją od intercyzy. Wskazujemy również formalności związane z ustanowieniem rozdzielności, najważniejsze zasady oraz przewidywane koszty.
W tym artykule: Co to znaczy rozdzielność majątkowa? Jakich formalności przed ślubem trzeba dopilnować w kwestii rozdzielności majątkowej? Czy rozdzielność majątkowa wiąże się z kosztami za formalności? Rozdzielność majątkowa po ślubie – zasady Rozdzielność majątkowa po rozwodzie – zasady Co to znaczy rozdzielność majątkowa? Rozdzielność majątkowa stanowi przeciwieństwo małżeńskiej wspólności majątkowej. Co do zasady, po zawarciu ślubu wszystkie dochody i przedmioty nabywane przez każdego z małżonków stają się składnikiem wspólnego majątku. Mąż i żona zachowują natomiast wyłączne prawo do majątku prywatnego, który nabyli przed wejściem w związek małżeński – zarówno w wyniku zakupu, otrzymania w spadku, darowiźnie, w ramach nagród czy odszkodowań. Wyłączone ze wspólnego majątku są również przedmioty przeznaczone do zaspokajania osobistych potrzeb, np. odzież czy okulary. Urlop okolicznościowy na ślub: własny, dziecka, kogoś z rodziny Rozdzielność majątkowo po ślubie umożliwia zniesienie wspólności majątkowej. W takim przypadku każdy z małżonków od momentu ustanowienia rozdzielności zachowuje prawo do nabytych we własnym zakresie przedmiotów i środków finansowych. Na skutek zawarcia takiego ustroju powstają dwa odrębne majątki, pomimo trwania związku małżeńskiego. Każdy z małżonków może samodzielnie zarządzać własnym stanem posiadania. Jeżeli np. dokona zakupu za swoje pieniądze pojazdu czy sprzętu AGD, współmałżonek nie zostanie współwłaścicielem i nie będzie miał do przedmiotów żadnych praw. Ustanowienie rozdzielności majątkowej powoduje, że przestaje obowiązywać współodpowiedzialność za długi męża czy żony – każda osoba zaczyna odtąd odpowiadać jedynie za swoje zobowiązania. Uzyskują niezależność dochodową i mogą dysponować pozyskiwanymi środkami finansowymi w dowolny sposób. Rozdzielność majątkowa może być uzasadniona zwłaszcza w następujących sytuacjach: • spora różnica pomiędzy wysokością dochodów męża i żony, • separacja małżonków, • prowadzenie przez jednego z małżonków ryzykownej działalności gospodarczej, • skłonność którejś ze stron do podejmowania decyzji inwestycyjnych obarczonych dużym ryzykiem, • podejrzenia braku uczciwości współmałżonka. Dzięki rozdzielności majątkowej przestaje być konieczna zgoda małżonka na zaciągnięcie kredytu czy pożyczki. Zniesiony zostaje również obowiązek udzielania informacji o osiąganych dochodach. Wadą takiego rozwiązania może być natomiast niższa zdolność kredytowa, brak możliwości wspólnego rozliczania podatku PIT oraz trudności w zarządzaniu domowym budżetem. Intercyza to umowa zawierana pomiędzy małżonkami, którzy chcą zawrzeć rozdzielność majątkową, lecz może również służyć innemu uregulowaniu małżeńskiej wspólności majątkowej – np. jej ograniczeniu lub rozszerzeniu. Na skutek podpisania intercyzy możliwe jest przeniesienie majątku osobistego któregoś z małżonkom do majątku wspólnego. Może być to np. dom czy samochód. Za pomocą intercyzy można jednocześnie wyłączyć określony składnik majątku i przenieść go do majątku osobistego męża lub żony. Intercyza nie znosi prawa do spadku po zmarłym małżonku – zostają zachowane te same zasady jak w przypadku wspólności majątkowej. Jakich formalności przed ślubem trzeba dopilnować w kwestii rozdzielności majątkowej? Rozdzielność majątkowa może zostać ustanowiona przez narzeczonych jeszcze przed ślubem. W tym celu konieczne będzie zawarcie intercyzy przedmałżeńskiej. Należy przygotować pisemną umowę, której zamiar podpisania wyrażają dobrowolnie obie strony – narzeczona i narzeczony. Wymagane jest, aby mieli oni pełną zdolność do czynności prawnych. Intercyza dotycząca rozdzielności majątkowej powinna zostać podpisana w kancelarii notarialnego w obecności notariusza. Niezachowanie formy aktu notarialnego skutkowałoby tym, że zawarta umowa byłaby nieważna. Wymagane jest również przedłożenie dowodów osobistych oraz wniesienie wymaganych opłat związanych z taksą notarialną. Czy rozdzielność majątkowa wiąże się z kosztami za formalności? Rozdzielność majątkowa po ślubie wymaga opłacenia wynagrodzenia notariusza, czyli tzw. taksy notarialnej. Wysokość opłaty jest ściśle określona w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości. W przypadku zawierania intercyzy przez narzeczonych przed ślubem, wynagrodzenie notarialne nie może przekroczyć kwoty 400 złotych netto, co po uwzględnieniu podatku VAT da kwotę 492 złotych. Jeśli rozdzielność majątkową chcą ustanowić osoby już będące w związku małżeńskim, wtedy koszty formalności będą uzależnione od posiadanego przez nich majątku. • pow. 3 tys. zł: 100 zł • pow. 3 tys. zł do 10 tys. zł: 100 zł + 3% od nadwyżki pow. 3 tys. zł • pow. 10 tys. zł do 30 tys. zł: 310 zł + 2% od nadwyżki pow. 10 tys. zł • pow. 10 tys. zł do 60 tys. zł: 710 zł + 1% nadwyżki pow. 30 tys. zł • pow. 60 tys. zł do 1 mln zł: 1 010 zł + 0,4% od nadwyżki pow. 60 tys. zł • pow. 1 mln zł do 2 mln zł : 4 770 zł + 0,2% od nadwyżki pow. 1 mln zł • pow. 2 mln zł: 6 770 zł + 0,25% od nadwyżki pow. 2 mln zł (maks. 10 tys. zł) Rozdzielność majątkowa po ślubie – zasady Rozdzielność majątkowa po ślubie może mieć charakter dobrowolny lub przymusowy. W pierwszym przypadku formalności są podobne jak przy sporządzaniu intercyzy przez narzeczonych. Należy przygotować umowę i podpisać ją w obecności notariusza. Konieczne będzie także przygotowanie aktu małżeństwa oraz dokumentacji zawierającej wycenę majątku małżonków. Rozdzielność majątkowa przymusowa jest natomiast ustanawiana wskutek orzeczenia sądowego, kiedy jeden z małżonków nie wyraża zgody na dobrowolne podpisanie intercyzy. W takim przypadku małżonek lub wierzyciel może wystąpić do sądu o ustanowienie rozdzielności majątkowej, o ile ma ku temu ważne powody. Mogą być nimi m.in.: • zatrzymywanie całego majątku dla siebie przez jednego z małżonków, • rażąca niegospodarność, • uzależnienie mające wpływ na roztrwanianie majątku – np. od hazardu, • separacja, • zadłużenie. Warto pamiętać o zasadzie, zgodnie z którą prawo nie działa wstecz. W związku z tym jeśli rozdzielność majątkowa została zawarta już po ślubie, każdemu z małżonków przysługuje 50% dotychczas zgromadzonego wspólnie majątku. Jeśli przed ustanowieniem rozdzielności majątkowej powstały jakiekolwiek zobowiązania wobec osób trzecich, intercyza nie uchroni żadnego z małżonków przed koniecznością ich spłacania. Wniosek o ustanowienie rozdzielności majątkowej powinien zostać wniesiony do sądu rejonowego, którego siedziba jest właściwa dla ostatniego wspólnego miejsca zamieszkania małżonków. Należy zawrzeć w takim dokumencie uzasadnienie żądania oraz dołączyć załączniki będące dowodem w sprawie. Rozdzielność majątkowa po rozwodzie – zasady Rozdzielność majątkowa po ślubie ma wpływ na podział majątku po rozwodzie. W takim przypadku nie będzie konieczności jego dzielenia pomiędzy małżonków, co mogłoby prowadzić do długotrwałych i stresujących sporów sądowych. Mąż i żona dzięki podpisanej intercyzie pozostają przy swoich majątkach osobistych. Wspólność majątkowa ustaje automatycznie po uprawomocnieniu wyroku rozwodowego. Warto mieć świadomość, że rozdzielność majątkowa nie znosi obowiązku alimentacyjnego. Zobacz także: Zmiana nazwiska po ślubie, dowodu i wielu innych dokumentów. Co musisz wiedzieć na temat tych formalności?
Rafael Nadal to jeden z najlepszych tenisistów w historii. Jego osiągnięcia przyprawiają o zawrót głowy
Rafael Nadal jest słusznie uznawany za jednego z najlepszych zawodników w historii tenisa. Wielki rywal Szwajcara Rogera Federera i Serba Novaka Djokovica, z którymi od lat toczy zacięte pojedynki. Zdobywca Karierowego Wielkiego Szlema, którego skompletował dzięki zwycięstwu we wszystkich czterech turniejach wielkoszlemowych. Co wiemy o jego życiu?
W tym artykule: Rafael Nadal: kariera Rafael Nadal: zarobki Rafael Nadal: życie prywatne Rafael Nadal: ślub Rafael Nadal: ciekawostki Specjalista od gry na kortach ziemnych, na których nie ma sobie równych. Absolutny rekordzista pod względem liczby zwycięstw w turnieju French Open – do 2020 roku zwyciężył 12 razy. Jest również złotym medalistą Igrzysk Olimpijskich – zarówno w grze pojedynczej, jak i podwójnej. Był również 35 razy najlepszym tenisistą w zawodach serii ATP Tour Maters 1000. W artykule przedstawiamy najważniejsze momenty jego kariery, sukcesy, a także informacje na temat życia prywatnego. Prosto z Turynu do studia ELLE MAN TALKS. Hubert Hurkacz w ogniu pytań [WIDEO] Rafael Nadal: kariera Rafa Nadal zaczął grać w tenisa już w wieku 3 lat pod okiem swojego wujka Toniego. Ogromny talent przejawiał już występując w turniejach juniorskich, wygrywając liczne zawody w swojej kategorii wiekowej. W 2001 roku rozpoczął profesjonalną karierę. W 2002 roku po raz pierwszy wystąpił w zawodach ATP World Tour. Swój debiut w rozgrywkach Wielkiego Szlema zanotował w 2003 roku, kiedy jako piętnastolatek dotarł do trzeciej rundy tej prestiżowej imprezy. Hiszpański tenisista swoje premierowe zwycięstwo w Wielkim Szlemie odniósł w 2005 roku, kiedy w finałowym spotkaniu na French Open pokonał Argentyńczyka Mariano Puertę – mecz zakończył się wynikiem 6:7 (6), 6:3, 6:1, 7:5. Na kortach Rolanda Garrosa zwyciężył 4 razy z rzędu, w sezonach 2005-2008. Rekord ten jeszcze bardziej wyśrubował w 2014 roku, kiedy odniósł piąty kolejny triumf w zawodach French Open. W 2008 roku po raz pierwszy był najlepszym tenisistą Wimbledonu, triumfując nad Rogerem Federerem – wygrał po morderczym, 5-setowym pojedynku 6:4, 6:4, 6:7 (5), 6:7 (8), 9:7. Tym samym zrewanżował mu się za wcześniejsze dwie porażki w finale Wimbledonu. W 2009 roku zanotował premierowe zwycięstwo w Australian Open – i tym razem przyszło mu zmierzyć się w decydującym meczu z Rogerem Federerem (7:5, 3:6, 7:6 (3), 3:6, 6:2. Wielkiego Szlema Nadal skompletował w 2010 roku, kiedy w finale US Open wygrał z Novakiem Djokovicem w stosunku 6:4, 5:7, 6:4, 6:2. 18 sierpnia 2008 roku Nadal po raz pierwszy znalazł się na szczycie światowego rankingu ATP – zachował pierwszą pozycję do 5 lipca 2009 roku. W sumie Rafael Nadal odniósł 20 zwycięstw w zawodach Wielkiego Szlema (stan na październik 2020): US Open: 4 razy (2010, 2013, 2017, 2019), Wimbledon: 2 razy (2008, 2010), Australian Open: 2009, French Open (Roland Garros): 13 razy (2005, 2006, 2007, 2008, 2010, 2011, 2012, 2013, 2014, 2017, 2018, 2019, 2020) Rafa Nadal to również złoty medalista w grze pojedynczej z Igrzysk Olimpijskich w Pekinie 2008. W finałowym spotkaniu pokonał Chilijczyka Fernando Gonzaleza w trzech setach – 6:3, 7:6(2), 6:3. Został również złotym medalistą w grze deblowej na Igrzyskach Olimpijskich w Rio de Janeiro. Jego partnerem na korcie był wówczas Marc Lopez. Rafa odniósł ponadto sukcesy wraz z tenisową reprezentacją Hiszpanii, zwyciężając 5-krotnie w Pucharze Davisa (2004, 2008, 2009, 2011, 2019). Rafael Nadal: zarobki Rafael Nadal to jeden z najlepiej zarabiających tenisistów w historii. Na liście wszech czasów jest obecnie trzeci – do tej pory w swojej karierze zarobił ponad 124 mln dolarów. Lepsi są od niego jedynie Roger Federer (130 mln) oraz Novak Djokovic (153 mln). Co ciekawe, w 2020 roku „Rafa" zarobił 40 milionów dolarów, z czego „tylko" 14 mln z tej kwoty stanowią zarobki na korcie. Hiszpan dwukrotnie więcej zainkasował z kontraktów reklamowych. Rafael Nadal: życie prywatne Rafa Nadal prywatnie jest mężem Hiszpanki Marii Francisci Perello, znanej jako Xisca. Jest ona absolwentką ekonomii, która po studiach była pracownikiem firmy ubezpieczeniowej. Następnie wspólnie z Rafaelem Nadalem zajęła się zarządzaniem jego fundacją. Podczas meczów zawodnika mocno mu kibicuje i emocjonalnie przeżywa niemal każde zagranie. Rodzice tenisisty rozwiedli się w 2009 roku. Jego wujek Miguel Angel Nadal to były piłkarz FC Barcelony oraz reprezentant Hiszpanii. Rafael Nadal do swoich pasji zalicza grę w golfa i na PlayStation, łowienie ryb oraz piłkę nożną. Jest kibicem Realu Madryt oraz Realu Mallora, w którym posiada nawet swoje udziały. W 2007 roku zawodnik założył własną fundację, której nadał nazwę The Rafa Nadal Foundation. W jej ramach wspiera dzieci i młodzież z ubogich rodzin. Angażuje się również w pomoc ofiarom katastrof naturalnych – np. zagrał w meczach pokazowych, z których dochody zostały przeznaczone na rzecz rodzin ofiar powodzi w Queensland czy trzęsienia ziemi na Haiti. Hiszpański tenisista przedstawia się jako agnostyk. Rafa Nadal prowadzi własne konto na Instagramie, które obserwuje ponad 9 miliona fanów. Jak dotąd tenisista zamieścił ponad 850 postów. Są to głównie zdjęcia przedstawiające ujęcia z meczów, treningów, ceremonii wręczenia nagród oraz ukazujące działalność fundacji. Zawodnik rzadko zamieszcza fotografie ze swoją rodziną, ponieważ wspólnie z żoną starają się chronić własną prywatność. Na zdjęciu - po lewej żona Nadala, po prawej jego siostra Maria Isabel. Rafael Nadal: ślub Rafa Nadal zawarł związek małżeński z Marią Franciscą Parello w 2019 roku. Postanowili wziąć ślub po 14 latach bycia razem – poznali się już w czasach szkolnych. Ceremonia zaślubin odbyła się na Majorce w ekskluzywnej twierdzy La Fortaleza w Port de Pollenca. W wydarzeniu tym wzięły udział słynne osobistości, w tym król Hiszpanii Huan Carlos I. Ślub odbył się bez udziału dziennikarzy. Każdy z zaproszonych gości przed wejściem musiał oddać telefon komórkowy, a firmy zaangażowane w organizację imprezy zostały zobowiązane do podpisania klauzuli o poufności. Miało to zapobiec ryzyko wycieku zdjęć i innych informacji z tego dnia. Rafael Nadal: ciekawostki Na zakończenie przedstawiamy kilka ciekawostek na temat hiszpańskiego tenisisty: 1. Nadal czynnie angażuje się w walkę z dopingiem w sporcie, apelując o wymierzanie surowych kar zawodnikom stosującym zakazane substancje, 2. Rafa jest osobą nieśmiałą i lękliwą. Boi się m.in. ciemności, dlatego zawsze zasypia przy zapalonej lampce. Odczuwa również lęk przed burzą oraz psami, 3. Jako młody chłopak trenował oprócz tenisa piłkę nożną. Z powodu zaniedbywania obowiązków szkolnych, musiał jednak podjąć decyzję o wyborze jednej dyscypliny, 4. W 2010 roku Nadal wystąpił w teledysku piosenkarki Shakiry pt. „Gypsy”, 5. Podczas jednej z konferencji prasowych zawodnik wpadł w wściekłość, kiedy dziennikarz zasugerował mu, że spadek formy jest konsekwencją zawartego niedawno małżeństwa. Zobacz także: Novak i Jelena Djokovic są razem na dobre i na złe. Kim jest żona najlepszego tenisisty świata?
Podobało Ci się „Jak pokochałam gangstera”? Te filmy również powinieneś obejrzeć
Stworzony przez Macieja Kawulskiego film „Jak pokochałam gangstera” to nie tylko polski, ale i międzynarodowy przebój platformy Netflix. Podobała Ci się produkcja z pogranicza sensacji i kina gangsterskiego? Mamy dla Ciebie propozycje podobnych filmów, które przypadną Ci do gustu!
W tym artykule: Jak zostałem gangsterem. Historia prawdziwa (Netflix) Chłopcy z ferajny (Netflix) Pitbull. Nowe porządki (Netflix) Droga do zatracenia (Canal+) Sługi wojny (Netflix, Canal+) Film „Jak pokochałam gangstera”, który opowiada historię pochodzącego z Gdańska Nikodema „Nikosia” Skotarczaka, podbija Netflix. I to nie tylko w naszym kraju! To najpopularniejsza produkcja nieanglojęzyczna platformy w ostatnich tygodniach. Nie powinno to dziwić, ponieważ twórca filmu – Maciej Kawulski – zawarł w nim wszystko, czego potrzebuje współczesny odbiorca kina sensacyjnego. Spójną i dynamiczną historię, dobre dialogi, ładne i szybkie samochody oraz seks. Choć produkcja trwa oszałamiające trzy godziny, ogląda się ją z wielką satysfakcją. Pewnie, podobnie jak duża część posiadaczy Netfliksa w Polsce, masz już seans „Jak pokochałam gangstera” za sobą. Jeśli produkcja Ci się spodobała, mamy dla Ciebie kilka tytułów, które w taki czy inny sposób podobne są to ostatniego dzieła Kawulskiego. Wśród nich na pewno znajdziesz coś, co Cię zainteresuje! Jak zostałem gangsterem. Historia prawdziwa (Netflix) To oczywiście naturalny wybór, ponieważ film Kawulskiego „Jak zostałem gangsterem. Historia prawdziwa” z 2019 roku okazał się jego pierwszym wielkim dziełem, którego sukces sprawił, że postanowił nagrać „Jak pokochałam gangstera”. Warto zatem zapoznać się z kolejną historią gangsterską przygotowaną przez reżysera. Szczególnie, że to również niezwykle udane i mogące się podobać dzieło. Film nieco krótszy, ale równie – jeśli nie bardziej – intensywny. Produkcja dostępna jest oczywiście na platformie Netflix. View oEmbed on the source website Chłopcy z ferajny (Netflix) Na tej samej platformie dostępne jest również inna gangsterska produkcja. „Chłopcy z ferajny” to klasyka gatunku. Jest wiele powodów, żeby sięgnąć po jedno z najważniejszych dzieł Martina Scorsese, a na pewno najważniejszymi są świetna historia, a także genialne aktorstwo. Czemy akurat ten film znalazł się na liście propozycji po obejrzeniu „Jak pokochałam gangstera”? Bo Kawulski w swoich filmach wyraźnie inspiruje się Scorsese, czego nawet specjalnie nie ukrywa. Jeśli więc chcesz wiedzieć, skąd takie, a nie inne rozwiązania w jego filmach sensacyjnych, powinieneś sprawdzić u samego źródła. View oEmbed on the source website PRZECZYTAJ TEŻ: Oscary 2022: Najpoważniejsi kandydaci. Gdzie obejrzeć filmy? [PRZEGLĄD ELLE MAN] Pitbull. Nowe porządki (Netflix) Na Netfliksie znajdzie również wybrane filmy Patryka Vegi. Nie wszystkich twórczość reżysera i scenarzysty przekonuje, ale oddać mu trzeba, że serial „Pitbull” to dzieło na wielu poziomach genialne. Historia opowiadana dalej jest w filmach, a jednym z nich jest właśnie „Pitbull. Nowe porządki”. Produkcja opowiada o policjantach warszawskiej komendy, którzy łączą siły w walce z Grupą Mokotowską. Sporo akcji, ciętego języka i naprawdę dobrych dialogów. W filmie Vegi pojawili się Andrzej Grabowski, Bogusław Linda, Maja Ostaszewska czy Piotr Stramowski. Podobał Ci się serial? Sięgnij po filmowe kontynuacje! View oEmbed on the source website Droga do zatracenia (Canal+) Dramat gangsterski dziejący się w czasach panowania Ala Capone? Produkcja doceniona Oscarem i z genialną obsadą? To film, który każdy miłośnik kina gangsterskiego powinien znać. Produkcja z 2002 roku stworzona została przez Sama Mendesa i okazała się kasowym przebojem. Zagrali w niej Tom Hanks, Jude Law i Daniel Craig. Spójna i wciągająca historia opowiedziana w „Drodze do zatracenia” na pewno przypadnie Ci do gustu po obejrzenia filmów Kawulskiego. View oEmbed on the source website PRZECZYTAJ TEŻ: Popcorn Day: 5 najlepszych seriali do obejrzenia z dziewczyną Sługi wojny (Netflix, Canal+) Wracamy do Polski i filmu w reżyserii Mariusza Gawrysia, „Sługi wojny”. Tym razem to rasowe kino sensacyjne opowiadające o policjantach, który próbują rozpracować tajemnicze morderstwo. Dochodzenie doprowadza ich do wielkiej afery. Rozwikłanie zagadki to dla nich ważne, ale śmiertelnie niebezpieczne zadanie. W filmie z 2019 roku zagrali Piotr Stramowski, Maria Kania i Paweł Królikowski. Film dostępny jest na najpopularniejszych dostępnych w Polsce platformach streamingowych. View oEmbed on the source website
Józef Pawłowski dla ELLE MAN: Lubię angażować się w projekty, które mają jakieś cele społeczne
Statystował w „Wałęsie”, grał syna Kuklińskiego w „Jacku Strongu”, miał główną rolę w „Mieście 44”, grał Tyśka w „Jak zostałem gangsterem”, a teraz wchodzi na ring Netflixa jako zawodnik MMA. Może po tej roli będzie jeździł na castingi jak książę. Na białym koniu. Ladies and gentlemen: Józef Pawłowski.
W tym artykule: Józef Pawłowski – jak wygląda jego przygotowanie do roli? Józef Pawłowski – czy jest narcyzem? Józef Pawłowski – nie pasuje do współczesności? Józef Pawłowski – „Miasto 44" miało być przełomem Józef Pawłowski – czym jest dla niego wiara? „Bartkowiak” to najnowsza produkcja Netflixa, w której grasz zawodnika MMA. Muszę przyznać, że oglądając ją byłem zaskoczony jak dobrze zostałeś do tej roli przygotowany fizycznie, że sceny walki nie są cięte i chaotycznie montowane, jak to ma często miejsce. Józef Pawłowski: Jestem z tego powodu dumny. Nie ma w tym filmie ani jednego ujęcia, w którym zastąpił mnie kaskader. Przygotowania fizyczne do roli Bartkowiaka trwały 6 miesięcy, z czego ostatnie dwa to były treningi stricte kaskaderskie i próby pod konkretne sceny. Powiem szczerze, że przez pierwsze miesiące mój cykl treningowy był rozpisany jak dla pół-zawodowca, a to było dużym wyzwaniem. Życie profesjonalnego zawodnika jest w 100% skoncentrowane na sporcie, w moim przypadku było to niemożliwe. Józef Pawłowski – jak wygląda jego przygotowanie do roli? Mój trening dzielił się na dwa: siłowy i techniczny. Siłowy oczywiście wzmacniał mięśnie, a techniczny porządkował dotychczasowe umiejętności. Nigdy nie miałem kontaktu z brazylijskim ju-jitsu czy zapasami. Musiałem się tego uczyć od podstaw, bo akurat te sporty były kluczowe w kilku scenach, zwłaszcza w walce otwierającej film. Czyli MMA stało dla ciebie otworem po zakończeniu zdjęć. W trakcie treningu jeden z zawodników na sali przyglądał się mi i Michałowi Burdanowi, młodemu kaskaderowi, który przygotowywał mnie do jednej ze scen. Ten zawodnik podszedł do Michała i powiedział: „A może by go dać na jakiś turniej”. Mówił to niby tylko do Michała, ale i tak usłyszałem, i poczułem się normalnie jak młody Tyson. Innym razem stary wyga od Muay Thai wziął mnie za kaskadera, co według mnie świadczy, że odwaliliśmy kawał dobrej roboty podczas przygotowań. „Bartkowiak”, czyli nowy polski film stworzony przez Netfliksa. Zobacz zapowiedź! No dobrze, ale walka na planie to trochę taki balet. Jeden fałszywy ruch i cios, który miał być tylko udawany, faktycznie trafia w spóźnionego partnera. I u nas takie rzeczy też miały miejsce. Damian Majewski, który jest profesjonalnym zawodnikiem, a w filmie gra mojego arcywroga, podczas jednej z walk nabił mi limo. Zresztą na tym oktagonie to ja od niego kilka razy w cymbał dostałem i nabawiłem się jakichś mikrourazów. W drugiej walce mu się zrewanżowałem, oczywiście niechcący, gdy za późno się odchylił, i dostał ode mnie lewy sierpowy. Na szczęście nic wielkiego się nie stało, ale Damian powiedział do mnie: „No Józek, ty masz pierdolnięcie” i muszę powiedzieć, że takie słowa z ust doświadczonego zawodnika, to nie mały komplement dla aktora. Naprawdę cieszy mnie, że producenci uwierzyli we mnie, że jestem w stanie się do takiej roli przygotować. Widać, że te wasze ciosy nie były markowane. No nie były. Na przykład nigdy w życiu nie dostałem butelką po głowie, więc jak Damian przywalił mi jedną, to po pierwszym dublu zaczęło mi dzwonić w uszach. Mimo że to była butelka specjalnie przygotowana na plan. Mało tego, ja nie pamiętam, co się dalej działo przez kolejne sekundy. Mój organizm był tak zdziwiony, że zaczął wszystko robić automatycznie. Ty w ogóle jesteś aktorem, który mocno wchodzi w swoje role. Twoi znajomi z różnych planów filmowych mówili mi, że ty postaci nie grasz, ty się nimi stajesz. Dla mnie największa radość z pracy zawodowej płynie z tych chwil, kiedy jestem na planie i przygotowuję się do roli. Pracuję nad nią. Ugniatam i modeluję tak, by była ciekawa nie tylko dla mnie, ale także dla widza. Chcę wraz z nią przeżyć przygodę, dlatego oddaję jej wszystko, co mogę. Czasem wychodzi to lepiej, czasem gorzej. Staram się być uczciwy wobec widza. Świat w rożny sposób oceniał moje dokonania, ale mimo to zawsze mogłem stanąć przed widzem i powiedzieć mu: „Stary, zrobiłem wszystko, co mogłem”. To przeżywanie przygody cię tak do tego zawodu na stałe przyciągnęło? Nie, raczej poczucie misji. Lubię angażować się w projekty, które mają jakieś cele społeczne. Pokazują jakąś prawdę o nas i zostają z widzem na dłużej. Choć nie będę tutaj ściemniać, że każdy mój film taki jest, bo angażuję się również w projekty komercyjne, które dają widzowi po prostu chwilę przyjemności, a czasem też jakąś refleksję. Józef Pawłowski – czy jest narcyzem? Czekaj, czekaj. Czy to nie ty powiedziałeś, że jesteś narcyzem i egocentrykiem? Bo jestem! Zawsze buduję w głowie fantastyczną wizję tego, jak wypadnę w tej roli. I jak te moje oczekiwania zderzają się z tym, co widzę na ekranie, ekscytacja znika… Nie przypominam sobie, bym po jakiejś roli był z siebie zadowolony. Zawsze to jest taka myśl: „O rety, co tam się wydarzyło?”. Mam tendencję, by przeżywać wszystko bardziej. Z jednej strony to mnie predysponuje do tego zawodu, jestem bardzo skupiony na tym, co się wokół mnie dzieje. Wszystko przeżywam dziesięć razy bardziej. Z drugiej strony to męczy. To weź mi wyjaśnij, jak można być w tym zawodzie narcyzem jednocześnie nie lubić chodzenia na eventy i pozowania na ściankach. Przecież to dla takich osób jest wymarzone zajęcie. No ale widzisz, że ten mój narcyzm jest trochę inny niż klasyczna definicja. Chociaż miałem taki moment, kiedy ten zły narcyzm zaczął pukać do mojej głowy. Wtedy wyjątkowo cieszyło mnie, że te flesze błyskają, a ludzie się uśmiechają. Moje ego zostało pogłaskane. Na szczęście dzięki bliskim oraz moim wartościom udało się to w porę okiełznać. Nie kryjesz się z tym, że wartości ważne dla siebie wyniosłeś z domu. Rodzice klarownie wyznaczali tobie i rodzeństwu bariery, których nie należało przekraczać. Jestem z rodziny wielodzietnej, wierzącej. Świat nie dawał nam żadnych ulg. Moi rodzice bardzo często dostawali od życia po łapach, zwłaszcza mój tata. Mimo to zawsze w centrum stawiali drugiego człowieka. Starali się wybić mi z głowy jakiekolwiek chuligaństwo, ale nigdy nie byłem jakoś dotkliwie karany za ułańską fantazję. Natomiast zawsze mocno dostawałem po uchu za skrzywdzenie kogokolwiek. To była granica, której nie wolno było mi przekroczyć. Byliśmy przez rodziców uczeni miłości do drugiego człowieka, pokory i skromności. Bardzo wyraźnie pokazywali nam co jest dobre, a co złe. To silny fundament pod budowanie własnego „ja”. Józef Pawłowski – nie pasuje do współczesności? Podobno jesteś człowiekiem, który kompletnie nie pasuje do obecnych czasów. Nie dałeś się opanować szałowi na social media. Uchroniłeś się przed tym. To nie jest tak, że ja jestem ponad to i jestem taki niedzisiejszy. Ja się w tym po prostu średnio odnajduję. Jak przepadam w mediach społecznościowych, co mi się oczywiście czasami też przytrafia, to zaczynam się bardzo szybko porównywać do innych. Nagle pojawiają się kompleksy, które są absurdalne. Nie chcę też handlować swoją prywatnością, ani być jakimś sztucznym autorytetem. Wiele mądrzejszych ode mnie osób ma dużo istotniejsze rzeczy od powiedzenia. I to na nich powinniśmy się skupić. ELLE MAN TALKS: Józef Pawłowski, czyli aktor z mocnym uderzeniem W swoim życiu miałeś czas, gdy przeniosłeś się na chwilę do Wielkiej Brytanii. Ile ta zmiana społeczeństwa ci dała? Generalnie uwielbiam kulturę brytyjską i lubię wracać na Wyspy. Gdy poszedłem na studia nie znałem praktycznie języka angielskiego. Nauczyłem się go dzięki programowi komputerowemu, a później szlifowałem z koleżanką, która była świetną nauczycielką. Do Wielkiej Brytanii pojechałem do pracy w zawodzie. To była świetna lekcja, poznałem zupełnie inną higienę pracy. A od starszych kolegów po fachu, gdy się spotykacie na planie, to się czegoś uczysz? Od takiego Adama Ferenca, z którym grałeś ostatnio w „Na bank się uda” czy Bartłomieja Topy z „Bartkowiaka”? Oczywiście. Opowiem ci moją pierwszą anegdotę z planu brytyjskiego serialu „Szpiedzy w Warszawie”, w którym zagrałem jako statysta. Obserwowałem wtedy przy pracy aktora Davida Tennanta, grającego scenę chyba z Julianem Gloverem. Kończy się ujęcie, przerwa, a oni nadal stoją na tych samych miejscach i czekają. Wiedzą, że zaraz mogą być potrzebni. Czekają, by jak tylko ekipa będzie gotowa momentalnie kontynuować pracę. Tak cenili czas swojej ekipy. Dla mnie to było coś nowego i bardzo mnie tu ujęło. Inną osobą, która mi zaimponowała w pracy, jest Wojciech Solarz. Spotkałem się z nim po raz pierwszy na planie filmu Andrzeja Wajdy „Wałęsa”, który był moim drugim dużym projektem w karierze. Siedziałem na korytarzu ze statystami. Wtedy wszedł Wojtek i zaczął się z każdym witać przedstawiając się i ściskając rękę. Tym jednym gestem zdobył u nas wszystkich ogromny szacunek. Takich historii i lekcji od starszych kolegów mam więcej. Józef Pawłowski – „Miasto 44" miało być przełomem Jednym z przełomowych projektów w twojej karierze było „Miasto 44” Janka Komasy. Jak ten film postrzegasz z perspektywy czasu. To była moja pierwsza rola pierwszoplanowa, więc automatycznie zrobiłem sobie totalny najazd na głowę. Do rodziny nie odzywałem się normalnie chyba z pół roku. Chciałem zapaść się w tej postaci, potrzebowałem tego i bardzo wiele mnie to kosztowało. Wyobraź sobie, że wszystkie ściany i sufit w pokoju poobwieszałem obrazkami, zdjęciami z Woli, Dirlewangerem, mapą Warszawy tamtych lat. Nawet do hoteli to ze sobą zabierałem i wieszałem wokół łóżka. Z tymi obrazkami kładłem się spać i budziłem się rano. Nasz dźwiękowiec Bartek stworzył dla mnie specjalną muzykę, gdzie przez pół godziny był tylko dźwięk „piiiii”, w innej słychać było płonące miasto, a w trzeciej płonące miasto i strzały. I bez przerwy chodziłem z tym na uszach, bo wymyśliłem sobie, że właśnie to wprowadzi mnie w nastrój traumy, przez którą przechodzi mój bohater. Powiem ci, że po roku przygotowań i zdjęć wszyscy czuliśmy się jak sieroty wyrzucone na świat. Nie wiedzieliśmy, co mamy ze sobą zrobić, bo przez ten rok żyliśmy w zupełnie innej rzeczywistości. Cisza, która wtedy nastała, była dla mnie bardzo trudna. Na szczęście jeździłem z tym filmem na różne festiwale, więc miałem czym zająć głowę. Miałeś podobno też bardzo duże oczekiwania w stosunku do swojej kariery po tym filmie. To był ten moment, kiedy mi ten zły narcyzm, o którym rozmawialiśmy, wystrzelił. Dotarło do mnie, że mnóstwo ludzi ten film ogląda, a prasa w całym kraju się na mój temat rozpisuje. Myślałem wtedy, że otworzą się przede mną bramy show biznesu, rozwinie się czerwony dywan, a na każdy casting będę wjeżdżał jak książę na biały koniu. Tak się nie wydarzyło. Nagle była cisza. Nikt nic nie oferował. I te moje gigantyczne oczekiwania zderzyły się z brutalną rzeczywistością. Z perspektywy czasu to bardzo się z tego cieszę, bo między innymi dzięki temu jestem we właściwym miejscu – i zawodowo, i prywatnie. Łatwo jest być w Polsce aktorem, który otwarcie deklaruje swoją wiarę w Boga? Generalnie nic, co wymaga pracy, nie jest łatwe. Nauki, które głosił Chrystus i które są zapisane w Piśmie Świętym, a Kościół stara się głosić, mówią o miłości do siebie, do innych, nawet do swoich wrogów, o wybaczaniu, miłosierdziu. Jeśli faktycznie w to wierzysz i starasz się tak żyć, to wymaga jakichś wyrzeczeń. Czy w naszym kraju jest ciężko? Nie tylko w naszym, ale tu nie do końca chodzi o wiarę. Mam wrażenie, że u podstawy większości sporów i podziałów społecznych leży brak szacunku do drugiego człowieka. Na pewno jest ciężko z powodu generalizacji, strasznie niesprawiedliwej i stereotypowej oceny ludzi. Mówisz, że wierzysz, a oni z automatu wrzucają cię do jakiegoś wora. Nawet nie spytają się dlaczego wierzysz, albo co to dla ciebie znaczy. Józef Pawłowski – czym jest dla niego wiara? To ja spytam, co oznacza dla ciebie wiara? Wierzę w miłość. A w mojej religii Chrystus całym swoim życiem pokazał, jak należy kochać, wybaczać, jak traktować drugiego człowieka. Robię więc co mogę, by pogłębiać swoją wiarę, mimo momentów kryzysu i zwątpień. Staram się by Bóg był zawsze w moim centrum, jego nauka i żeby dawać sobą choć odrobinę świadectwa o tym, w co wierzę. A to wpływa na twoje aktorstwo i dobór ról? Zagrałem kiedyś w takim projekcie studenckim o aborcji. Ja patrzyłem na niego jak na opowieść o tym, w jak dramatycznej sytuacji może znaleźć się młody człowiek. Jak trzeba z nim rozmawiać i otaczać go miłością. Uważałem, że jest to pozytywny przyczynek do poważnej dyskusji nawet na poziomie wiary. Tymczasem okazało się, że dla części osób proaborcyjnych i dla części tych, które są przeciwko aborcji, ten film jest wyłącznie instruktarzem dla młodych, jak można szybko samemu dokonać aborcji. Mi to nawet przez głowę nie przeszło, że tak można ten film zinterpretować. To dla mnie tylko potwierdzenie tego, jak łatwo można kogoś skrzywdzić generalizując i sprowadzając wszystko wyłącznie do własnej perspektywy. Zamiast otworzyć się na drugiego człowieka.
Popcorn Day: 5 najlepszych seriali do obejrzenia z dziewczyną
Szukasz serialu, który będziesz mógł bez znudzenia i niepotrzebnego zażenowania obejrzeć ze swoją drugą połówką – nową lub będącą z Tobą od dłuższego czasu? W naszym tekście znajdziesz najlepsze seriale do obejrzenia z dziewczyną. Niezależnie od Waszego stażu!
W tym artykule: Popcorn Day: Atypowy Popcorn Day: Good Girls Popcorn Day: Lucyfer Popcorn Day: Outsider Popcorn Day: Stranger Things Seriale nie tylko dzielą się na lepsze i gorsze, ale również na takie, które lepiej ogląda się samemu lub z kompanem. Na przykład płci żeńskiej. Jeśli szukasz produkcji, które będą odpowiednim wyborem do obejrzenia z dziewczyną, to mamy dla Ciebie kilka propozycji. Jednocześnie zaznaczając, że gusta są różne, dlatego nie gwarantujemy, że będą to zawsze strzały w dziesiątkę, ale mamy nadzieję, że chociaż zainspirują Was do znalezienia czegoś, co spodoba się Wam obojgu. Bo paradoksalnie to wcale nie takie trudne zadanie, choć niekiedy jedna ze stron musi pójść na jakieś ustępstwa. Poza tym poszerzanie horyzontów, nawet w tak błahej sprawie jak seriale, to zawsze dobre wyjście. A może niespodziewanie któreś z Was polubi gatunek, którego nigdy nie brało pod uwagę określając swoje preferencje? Wszystko jest możliwe – oto seriale do obejrzenia z dziewczyną nie tylko w popcorn day! Popcorn Day: Atypowy Robia Rashid na zamówienie Netfliksa przygotował jeden z najciekawszych i najoryginalniejszych seriali ostatnich lat. Opowiada on o Samie, który jest 18-latkiem ze spektrum autyzmu. Chłopak przez całe swoje życie był pod opieką matki, ale wchodząc w dorosłość chce się usamodzielnić, a także poszukać dla siebie dziewczyny. Jak nietrudno się domyślić, oba te zadania nie będą dla głównego bohatera łatwe. „Atypowy” jest ciekawym spojrzeniem nie tylko na problem wchodzenia w dorosłość, ale również prezentacją bohatera zmagającego się z chorobą, która rzutuje na całe jego życie. Serial jednocześnie ma nie tylko wątki dramatyczne, ale również komediowe, dlatego może okazać się doskonałym rozwiązaniem do wspólnego oglądania. Bawi, wzrusza i uczy. Czego chcieć więcej? View oEmbed on the source website Popcorn Day: Good Girls Choć wydawać się może, że „Good Girls” to serial dla kobiet, są to tylko pozory. Wszystko dlatego, że jest ciekawym połączeniem kilku gatunków – dramatu, komedii oraz romansu – a także prezentuje wciągającą i wielowymiarową historię, która zachwyca uniwersalizmem. Opowiada o trzech matkach, które borykają się z problemami finansowymi. Pewnego dnia postanawiają obrabować supermarket, co – jak należy się domyślać – ma dla nich różnego rodzaju konsekwencje. Serial powstawał w latach 2018-2021 i ostatecznie doczekał się czterech bardzo dobrych, równych sezonów. Cechuje się tym, że kolejne odcinki pochłania się jeden za drugim. Najlepiej w parze! View oEmbed on the source website PRZECZYTAJ TEŻ: Filmy o seksie – 7 produkcji, w których aż kipi od scen łóżkowych Popcorn Day: Lucyfer To już serial kultowy, który doczekał się naprawdę satysfakcjonującego zakończenia w 2021 roku. Ostatecznie powstało sześć sezonów, które są unikatowym połączeniem fantastyki i kryminału. Serial opowiada historię – oczywiście – Lucyfera, który postanawia porzucić obowiązki Władcy Piekieł i przenosi się do... Los Angeles, żeby prowadzić tam klub nocny. Świetnie opowiedziana i zaprezentowana historia nie nudzi nawet na sekundę, a zróżnicowane wątki powiązane z tytułowym bohaterem powinny spodobać się zarówno Jej, jak i Jemu. „Lucyfer” to bez wątpienia jeden z najlepszych seriali do wspólnego oglądania. View oEmbed on the source website Popcorn Day: Outsider Coś dla miłośników horrorów lub prozy Stephena Kinga. A najlepiej jednego i drugiego. Jednosezonowy serial oparty został o powieść „Outsider” i opowiada historię błyskotliwego detektywa śledczego, który – żeby rozwiązań makabryczną sprawę – korzysta z pomocy prywatnej detektyw, która posiada nadprzyrodzone moce. To zatem nie tylko kryminał, ale również serial grozy z elementami fantastyki. Czyli jak to często u Kinga bywa. Świetnie zrealizowana produkcja to dziesięć odcinków, które stanowią spójną i satysfakcjonująco kończącą się całość. Propozycja idealna na kilka wspólnych wieczorów. View oEmbed on the source website Popcorn Day: Stranger Things Pozycja obowiązkowa! Jedni powiedzą, że to serial dla młodzieży, a inni, że bajeczka dla dorosłych. Co ciekawe, wszyscy będą mieli racje, bo „Stranger Things” to jedna z najbardziej uniwersalnych produkcji ostatnich lat, która podoba się i młodszym, i starszym. Serial Netfliksa, co naturalne, ogląda się bardzo dobrze również w parach. Dramat, horror, Sci-Fi, teen drama? Wszystkiego po trochu, ale przede wszystkim w ciekawych okolicznościach i ze świetnymi postaciami. Obecnie dostępne są trzy świetne sezony, a w 2022 roku zadebiutować ma czwarty. Nie widzieliście „Stranger Things”? Koniecznie nadróbcie zaległości! View oEmbed on the source website PRZECZYTAJ TEŻ: Oscary 2022: Najpoważniejsi kandydaci. Gdzie obejrzeć filmy? [PRZEGLĄD ELLE MAN]
Novak i Jelena Djokovic są razem na dobre i na złe. Kim jest żona najlepszego tenisisty świata?
Djokovic – nazwisko, które w ciągu ostatnich dni, jest odmieniane przez wszystkie przypadki. O liderze światowego rankingu tenisistów zrobiło się głośno, po tym jak otrzymał specjalną przepustkę medyczną i zgodę na udział w Australian Open, mimo że nie zaszczepił się przeciwko COVID-19. Koniec końców Serba nie zobaczymy na kortach Melbourne Park. Dziewięciokrotny zwycięzca pierwszej lewej Wielkiego Szlema jednak z pewnością może liczyć na bezwarunkowe wsparcie swoje pięknej żony. Sprawdź, kim jest Jelena Djokovic.
W tym artykule: Australian 2022 bez Novaka Djokovicia Novak Djokovic i Jelena Djokovic – historia związku. Jak się poznali? Novak Djokovic i Jelena Djokovic – dzieci Kim jest Jelena Djokovic? Wiek, kariera, Instagram, Twitter Australian 2022 bez Novaka Djokovicia Stało się – Novak Djokovic nie zagra w tegorocznym Australian Open i musi opuścić Antypody. Taki wyrok wydał w niedzielę australijski sąd federalny. Podtrzymując tym samym decyzję tamtejszego ministra ds. imigrantów, Alexa Hawke'a o uchyleniu Serbowi wizy. To oznacza, że lider światowego rankingu na dziesiąty tytuł na kortach w Melbourne będzie musiał poczekać przynajmniej rok. W najgorszym przypadku nawet trzy lata. Według obecnie panujących przepisów, 20-krotny zwycięzca turniejów wielkoszlemowych nie będzie mógł pojawić się w Australii przez najbliższe trzy lata. Zwarzywszy na wiek zawodnika (przypomnijmy – w tym roku skończy 35 lat) prawdopodobnie już nigdy więcej nie zagra w pierwszej lewej Wielkiego Szlema, ani poprzedzających go imprezach. Istnieje jednak jeden warunek. „Djokovic może zwrócić się do rządu z prośbą o uchylenie zakazu z ważnych powodów. Wyobrażam sobie, że jeśli chciałby zagrać w przyszłorocznym Australian Open, może spróbować tej drogi. Podejrzewam, że ktokolwiek byłby ministrem, prawdopodobnie udzieliłby takiej zgody" – zapewniał jeszcze przed decydującym wyrokiem były zastępca sekretarza australijskiego Departamentu Imigracji Abul Rizvi. Na chwilę obecną nie wiadomo jeszcze, czy serbski tenisista skorzysta z takiego prawa. Wiadomo natomiast, że Djokovic i jego sztab opuścili już Kraj Kangurów. Jak informuje agencja AFP, pierwsza rakieta świata tuż przed godz. 13:00 czasu polskiego wyleciała z Australii. Prawdopodobnie w najbliższych dniach „Nole" odkryje karty i zdradzi swoje plany startowe na kolejne miesiące, które z pewnością ulegną zmianie po wyroku australijskiego sądu. W przeszłości pierwszym turniejem Novaka po Australian Open był organizowany pod koniec lutego Dubai Tennis Championships w ZEA. Novak Djokovic i Jelena Djokovic – historia związku. Jak się poznali? Djokovic w tych trudnych dla siebie chwilach może liczyć nie tylko na wsparcie rodzimych fanów, ale także swoich bliskich. Na czele z żoną Jeleną, która wielokrotnie udowodniła, że mąż jest dla niej wszystkim, a razem potrafią pokonać każdą przeszkodę. Nie inaczej było i tym razem. „Dziękuję ludziom z całego świata za wyrazy miłości przesyłane w kierunku mojego męża. Biorę głęboki oddech, aby się uspokoić i znaleźć w tym momencie wdzięczność (i zrozumienie) za wszystko, co się dzieje. Jedynym prawem, którego wszyscy powinniśmy przestrzegać ponad każdą granicą, jest miłość i szacunek dla drugiego człowieka. Miłość i przebaczenie nigdy nie jest błędem, ale potężną siłą. Życzę wszystkim dobrze!" – napisała Jelena na Instagramie. Wspólna przygoda Novaka Djokovicia i Jeleny Ristic rozpoczęła się w 2005 roku. Para poznała się w liceum i zakochała się w sobie od pierwszego wejrzenia. Na kolejny rok, czyli zaręczyny, fani serbskiego tenisisty musieli jednak trochę poczekać. Mianowicie osiem lat. „Nole" poprosił o rękę swoją ukochaną w 2013 w trakcie pobytu w Monte Carlo, gdzie na co dzień rezydentuje. Rok później zakochani stanęli na ślubnym kobiercu. Ceremonię zorganizowano w tajemnicy przed mediami na czarnogórskiej wyspie Świętego Stefana. Panna młoda miała na sobie suknię projektu Sarah Burton z domu mody Alexandra McQueena. Novak Djokovic i Jelena Djokovic – dzieci Owocem związku Novaka i Jeleny Djokovic jest dwójka dzieci: syn Stefan (ur. 2014) oraz córka Tara (ur. 2017). Obie pociechy, jak to tylko możliwe, wspólnie z mamą towarzyszą tacie podczas najważniejszych turniejów. Przykładem jest chociażby zwycięski dla Novaka Wimbledon 2018. Na ceremonii dekoracji pojawił się wówczas niespełna 4-letni Stefan, który skradł serca londyńskiej publiczności. „Nie mógł oglądać meczów, ponieważ jest za młody, ale mieliśmy nadzieję, że jeśli zdobędę puchar, będzie tego świadkiem. Nie mogę być szczęśliwszy z powodu jego obecności tutaj" – wyznał po meczu Djokovic. Kim jest Jelena Djokovic? Wiek, kariera, Instagram, Twitter Jelena Djokovic urodziła się 17 czerwca 1986 w Belgradzie (w 2022 skończy 36 lat). Ukończyła studia na Uniwersytet Bocconiego w Mediolanie oraz Międzynarodowym Uniwersytecie w Monako. Na co dzień stoi na czele „The Novak Djokovic Foundation", fundacji założonej przez jej męża, której celem jest wspieranie edukacji wśród dzieci z ubogich rodzin. W ramach pełnionej funkcji kieruje także pracami magazynu „The Organic Magazine". W przeszłości Jelena zajmowała się również modelingiem – był to jednak chwilowy epizod. Żona Novaka Djokovicia jest bardzo aktywa w social mediach. Oficjalny profil 35-latki znajdziecie zarówno na Instagrame (@jelenadjokovicndf), jak i Twitterze (@jelenadjokovic). Może Cię zainteresować także: Prosto z Turynu do studia ELLE MAN TALKS. Hubert Hurkacz w ogniu pytań [WIDEO] Rafael Nadal to jeden z najlepszych tenisistów w historii. Jego osiągnięcia przyprawiają o zawrót głowy Urszula Radwańska w ELLE MAN TALKS. Poznajemy tenis zza kulis
Piotr Głowacki dla ELLE MAN: Kiedy któreś z dzieci pyta mnie, jak coś zrobić, odpowiadam: „kombinuj!” [WYWIAD]
Grał u Komasy, u Agnieszki Holland, Krzystka, Smarzowskiego, Bodo Koxa, Lankosza, Skolimowskiego i Patryka Vegi. Trochę w cieniu, ale zawsze na najwyższych obrotach. Rola asystenta Religi w „Bogach” przyniosła mu Nagrodę Orła za najlepszą rolę drugoplanową. Teraz przyszedł czas na główne role. W serialu TVN „Nieobecni” przejmująco pokazał całe spektrum autyzmu, grając policjanta z zespołem Aspergera. Na ekrany kin wchodzi „Mistrz” — film, który może być ważny dla całego świata. Piotr Głowacki w swojej najważniejszej roli: Tadeusza Pietrzykowskiego, boksera, który musiał sobie wywalczyć życie. Ring stał przecież w Auschwitz. Tekst ukazał się w magazynie ELLE MAN nr 3/2021.
W tym artykule: Piotr Głowacki – nowa pasja Piotr Głowacki – związek, który wziął się w „lubienia" Piotr Głowacki – człowiek, który myśli racjonalnie Piotr Głowacki – skąd nauczył się historii? Piotr Głowacki – czym jest bohaterstwo? Piotr Głowacki – zupełnie nowa rola Piotr Głowacki – nowa pasja Oglądam twój Instagram (@spokuj), a tam wciąż góry, skałki, ścianki... Połknąłeś bakcyla wspinania po roli Alka Lwowa w filmie „Broad Peak”? Totalnie! Nie ma nic lepszego dla wzmocnienia związku niż wspólna pasja, zwłaszcza taka, w której jedno drugiemu oddaje w zaufanie życie, i to dosłownie. My odnaleźliśmy ją dzięki filmowi. Najpierw ja w ramach przygotowań miałem szkolenia w Beskidach, na Jurze, w Tatrach, Dolomitach i przez cały czas równolegle na sztucznej ścianie w Warszawie. Było jednak ryzyko, że ta przygoda potrwa tylko do końca zdjęć. Trudno znaleźć czas dla kolejnego osobnego hobby, kiedy ma się tak pasjonującą pracę, musiałbym zabierać ten czas z życia rodzinnego. Szczęśliwie w ostatnie wakacje przed pandemią, kiedy Aga poszukiwała sposobu na powrót do aktywności po pierwszych latach z dziećmi, trafiliśmy nad jezioro Garda, gdzie wcześniej na ferratach miałem „zapoznanie z czeluścią”. Zabrałem Agę na najprostszą z nich, Cima Capi, skąd zobaczyliśmy z góry jezioro, a na nim dziesiątki kajtów. Następnego dnia już byliśmy na łódce i uczyliśmy się odpalać latawiec na środku jeziora. Aga całe lato spędziła na wodzie, ale kiedy sezon się skończył, dałem jej kontakt do mojego pierwszego trenera Jarka Mazura i wspinanie weszło do naszego życia na całego. Styczeń 2020 roku spędziłem we włoskich Alpach, kończyliśmy zdjęcia. Całą ekipą zajmowaliśmy Rifugio Torino (3375 m n.p.m.) i stamtąd ruszaliśmy w górę. Byłem odcięty od mediów. Dopiero po powrocie zobaczyłem, że króluje w nich COVID. Jednak jeszcze w lutym udało nam się całą rodziną wyjechać do Insbrucka — jest tam jedna z najlepszych hal wspinaczkowych na świecie — gdzie można trenować z najlepszymi. Wspinanie na serio ustawia nam teraz całe życie. Zwłaszcza że Aga ma duszę sportowca, uprawiała jeździectwo. Doszła nawet do mistrzostwa Polski w ujeżdżeniu w damskim siodle. A jednocześnie jest wykształconym muzykiem. Tak! To połączenie daje jej poczucie, że gdy się coś zaczyna, to trzeba to robić systematycznie. Zatem gdy zaczęła się wspinać — to na maksa. I tak stało się ono naszym sportem rodzinnym i pomogło przejść przez ostatnie półtora roku szalejącego po świecie strachu. Podjęliśmy wyzwanie, zmagając się z nim na wysokościach. Dzieci też dołączą? Zaczęły od mebli. Usłyszałem, że „wspinanie to naturalny pęd człowieka ku górze”. Rodzimy się, leżymy, przekręcamy na bok, na brzuch, podnosimy głowę, potem raczkujemy, stajemy na nogi i robimy pierwsze kroki, a następnie zupełnie naturalnie pniemy się wzwyż — na krzesła, stoły, szafki, a potem już w plenerze na mury, skały czy drzewa. Niestety wtedy rodzice najczęściej mówią: stop! A właśnie początek chodzenia to dobry moment rozwojowy, by pozwolić dzieciom się wspinać. Kupiliśmy zatem dzieciom do pokoju drabinkę i malutką uprząż oraz kawałek liny, by stopniowo oswajały się z wysokością. Nigdy nie usłyszały: „Nie wchodź”, a jedynie: „Jeśli chcesz wejść, musisz potem zejść”. I tak w naturalny sposób wchodzą coraz wyżej. Kiedy znajomi pytają, czy się nie boimy, odpowiedź jest jedna: „A kiedy dzieci wstają na nogi, nie boisz się, że się przewrócą?”. Jeśli nie ciągniesz ich na siłę za ręce, to same próbują i idą dalej na tyle, na ile same sobie pozwalają. Dzieci nie są samobójcami. Wspinamy się razem w wolnych chwilach. W Warszawie z liną głównie na Makaku, Obozowej czy Warszawiance, bulderowo na Volcie, Obiecto czy koło domu w dawnej fabryce serów na Hożej w Cruxie. A planując wolne, zawsze szukamy takich miejsc, gdzie można się powspinać. Rodzinny sport to świetna sprawa! Andrzej Pągowski dla ELLE MAN: Jeżeli ktoś płaci ci za wszystko, to znaczy, że jesteś coś wart [WYWIAD] Jakie zdanie najczęściej powtarzasz swoim dzieciom, by je wspierać i motywować? Jako „ojciec Polak” poczułem, że to słowo ma dobrą energię. (śmiech) To narzędzie wolności. Mogę coś im pokazać, wytłumaczyć, ale rozwiązania szukają sami pod moim okiem. Tobie rodzice dali takie słowo-klucz? Ja dostałem poczucie wspólnoty — rodzice są ludźmi bardzo społecznymi. Pewnie dlatego, że byłem sam, nie miałem rodzeństwa, ludzie wokół byli jeszcze ważniejsi. W czerwcu pojechałem z przyjaciółmi z liceum w miejsce, gdzie ostatni raz byliśmy na początku studiów — w Beskid Żywiecki. Przeszliśmy stare szlaki, spędziliśmy świetny czas, inni, starsi, ale połączeni tą samą więzią. W ich gronie mogę powiedzieć wszystko, bez kontroli, bez strachu o ocenę, zamilknąć, kiedy chcę. To daje niezwykłe uczucie wolności. Zrozumiałem, że to była moja najlepsza inwestycja — inwestycja w relacje. Piotr Głowacki – związek, który wziął się w „lubienia" Jesteście z Agnieszką parą jeszcze ze studiów? Aga była rok wyżej ode mnie, choć jest młodsza. W szkole kolegowaliśmy się i mieliśmy momenty, kiedy patrzyliśmy na siebie czulej (uśmiech). Przede wszystkim jednak lubiliśmy się. Na poważnie zaczęliśmy być razem dopiero kiedy byłem u progu trzydziestki. To był ważny moment. Dużo wtedy myślałem o pokoleniach. Miałem z tyłu głowy legendę „wieku chrystusowego”, że między trzydziestym a trzydziestym trzecim rokiem życia jest czas na zmianę. Potraktowałem to dosłownie. Przestałem jeść mięso, odstawiłem używki. Pomyślałem, że kobiety, które mają dzieci, chwytają taki moment resetu z automatu, kiedy są w ciąży. Więc postanowiłem praktycznie uszanować również swoje wewnętrzne dziecko. Wtedy też wyreżyserowałem swoją pierwszą sztukę „Dobre wiadomości”. Na podstawie Ewangelii. Chwilę później zagrałeś w „80 milionach” i stałeś się totalnie znanym aktorem. Wracając do wspinaczki, czy pierwszy raz wspinałeś się przy okazji zdjęć do filmu „Broad Peak”? Tak. Ale w trakcie przygotowań do filmu wspinanie było jednak moją pracą. Kiedy zdjęcia się skończyły, stało się moją pasją. Niedługo po naszym powrocie z Insbrucka wprowadzono lockdown, kontynuowaliśmy więc treningi w domu. Agnieszka prowadziła codziennie nasz dwugodzinny rozruch, a ja odpowiadałem za posiłki, mam w kompie precyzyjną rozpiskę tego, co przygotowywałem: same zdrowe produkty, stałe godziny, 1500 kalorii. Dzieciom robiliśmy tory przeszkód z mebli, w zamian pozwalały nam korzystać z ich drabinki. Zresztą meblom też nie odpuszczaliśmy, jak inni zamknięci w domach wspinacze, w ramach chellenge’u Aga zrobiła trawers blatu kuchennego. Po dwóch tygodniach takiej rozgrzewki ruszyliśmy na działkę. Zrobiliśmy sobie spraywall — treningową ściankę wspinaczkową na wypadek, gdyby ściany miały być zamknięte jeszcze dłużej. Po pierwszym lockdownie na szczęście profesjonalne hale otworzyły się i dla zaciętych kadrowiczów pozostały już otwarte do dziś. Dzięki temu ostatni rok spędziliśmy w stałym gronie ciekawych, inteligentnych, miłych ludzi, którzy ze strachem są za pan brat i starają się nie panikować. Kiedy potrafi się spać w namiocie przymocowanym liną do ściany na kilkuset metrach czy spędza tygodnie pod ziemią, eksplorując jaskinie korytarzami odległymi o kilka dni wspinaczki od wyjścia, nabiera się cech, które pomagają zachować spokój również w bardziej przyziemnych kwestiach. Wspomniałeś pandemię... Była dla was testem na strach? Przede wszystkim na ludzi i relacje. Ciekawie było obserwować, jak ludzie reagują na innych, kiedy się boją. Oczywiście każdy ma prawo do swoich lęków, ale można było faktycznie przekonać się, na kogo można liczyć. Było trochę rozczarowań, ale starałem się dawać ludziom prawo do ich własnego strachu. Miałem wtedy dużo skojarzeń z wojną. Wiem, że to brzmi mocno. Ale o wojnie na planie historycznego filmu dowiaduję się więcej, gdy jest przerwa, a ludzie stoją razem w kostiumach i palą papierosy czy jedzą zupę. Jeden stoi w pasiaku, a drugi w mundurze SS i wspólnie się śmieją. Nagle kierownik planu krzyczy: „Koniec przerwy” i wszyscy wracają do swoich ról. Taki obraz. W pandemii to też jest najciekawsze, że obserwujemy w mikroskali zachowania skrajne, odsuwanie się jednych ludzi od drugich mimo deklaracji miłości. Za okupacji oznaczano drzwi gwiazdą Dawida, w natężeniach pandemii — izolowano chorych w szpitalach czy na kwarantannie. Kaszlnięcie w windzie nie jest już tym samym, co dwa lata temu. Omijanie, wycofywanie się, problem z przywitaniem — podać rękę czy nie? I to szaleńcze wykupowanie rzeczy ze sklepów! Nagle znikają tony ryżu. I zastanawiasz się — czy ludzie właśnie uświadomili sobie, że tak kochają ryż? Dlaczego ryż? Ale to jest kwestia decyzji i pracy z własnym strachem. My wtedy pomyśleliśmy z Agą, że nadszedł czas, byśmy najpierw zjedli wszystko, co mamy w szafkach. Bardzo ekologiczny czas. Wtedy przyszła do mnie taka myśl: to tylko inna odsłona śmierci. A do śmierci podchodzę raczej racjonalnie. Jest wpisana w życie, kiedyś nadejdzie. Nie bałem się dziwnego słowa COVID, bo gdybym bał się tego, powinienem zacząć się bać wszystkiego. Choćby przejścia przez ulicę. Co roku ginie w ten sposób w Polsce około dwustu trzydziestu osób. O wspinaczce zapomnijmy, bo choć liczby nie są tak duże, to jednak sport ekstremalny. Z innej strony poczułem, że jest coś krępującego w takim uniesieniu covidowym, kiedy co roku z głodu umiera na świecie osiem milionów ludzi, w tym miliony dzieci, a szczepionkę na głód znamy, wystarczy jabłko dziennie i nie zatrzymujemy z tego powodu świata. Podjąłem decyzję, że będę spokojnie żył, rozglądał się, czytał sprawdzone informacje na temat wirusa. Nie narażam się specjalnie, ale nie zamykam się w pokoju. A świat w międzyczasie oszalał... Wszyscy patrzyli na Chiny, później na Włochy. To była pierwsza pandemia ery smartfonów, ludzie wiedzieli o czymś, zanim dowiadywali się rządzący. Dlatego ci reagowali tak nerwowo i lękowo. Ze strachu przed SARS-Cov-2 z Włoch zainfekowali się wirusem autorytaryzmu z Chin. I tak świat odciął się od Włochów. Przykre było to irracjonalne zamykanie granic. Jestem ostatnio związany z tym krajem, dużo tam pracowałem, jeździłem, postanowiłem zorganizować akcję internetową, by wrzucać swoje włoskie zdjęcia i pisać #mimanchiitalia (tęsknię za tobą Italio). Wysyłać je z dobrymi życzeniami do włoskich znajomych, przyjaciół czy choćby hoteli, w których kiedyś spędziło się cudowny czas. Można było do nich dołączyć piosenkę „E penso a te” (Tęsknię za tobą) Lucio Battisti, którą nagrałem z tej okazji z moimi studentkami i studentami z Akademii Teatralnej. Nie mogłem niestety pojechać w lipcu w Dolomity, jak miałem w planach, bo szczęśliwie mogliśmy wznowić zdjęcia do serialu TVN „Nieobecni”, ale totalnie trzymałem za Włoszki i Włochów kciuki. Piotr Głowacki – człowiek, który myśli racjonalnie Ciekawe, jesteś człowiekiem, który zachowuje się niezwykle racjonalnie. Myślisz, zanim coś zrobisz. Masz tak od dziecka czy to efekt terapii, może książek? Mam teorię, że ogromny wpływ na nasze życie mają imiona i nazwiska. I to mi się sprawdza. Zawsze miałem ksywkę „Głowa”. To zobowiązuje. A tak serio... Aktorstwo jest dla mnie praktyczną terapią i kopalnią wiedzy o człowieku. Na początku swojej drogi jako student Akademii Teatralnej spotkałem Olę Konieczną i ona powiedziała: „Żeby zaistniał teatralny proces twórczy, muszą zaistnieć takie elementy jak: plan, zadanie, jakieś postawione pytanie; zanurzenie w próbie zbadania tego swoim ciałem i umysłem; potem konieczna jest analiza. Bez analizy to zwykłe życie. Analiza daje materiał do powtórzenia”. Dlatego potrzebna jest głowa. I przekłada mi się to na życie prywatne. Myślenie. Prawdziwe science fiction, opowieść o emocjach i przygody szeryfa lekkoducha. Przedstawiamy recenzje książkowe [KSIĄŻKI NA STYCZEŃ 2022] <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/64/2024/11/placeholder-1a7887e.jpg" width="600" height="400" alt="Prawdziwe science fiction, opowieść o emocjach i przygody szeryfa lekkoducha. Przedstawiamy recenzje książkowe [KSIĄŻKI NA STYCZEŃ 2022]" title="Prawdziwe science fiction, opowieść o emocjach i przygody szeryfa lekkoducha. Przedstawiamy recenzje książkowe [KSIĄŻKI NA STYCZEŃ 2022]" /> Nie wszyscy analizują świat. W lockdownie przyszła też do mnie idealna książka na te czasy — „Factfulness”. Napisał ją szwedzki profesor Hans Rosling, który całe życie działał w publicznej służbie zdrowia i pracował w Afryce podczas wybuchów ognisk chorób zakaźnych. Napisał kilka rzeczy, które mi szczególnie utkwiły i miały znaczenie dla utrzymania mojego wewnętrznego porządku. Po pierwsze, że widzimy świat gorszym niż jest w rzeczywistości, po drugie, że nasza wiedza o świecie jest wiedzą średnio sprzed trzydziestu lat. Pamiętamy to, czego uczyliśmy się w szkole. Od nauczycieli, którzy swoją wiedzę pozyskali jeszcze wcześniej. Z podręczników, w których nie ma najnowszych odkryć. A po trzecie — opisał tam dziesięć instynktów, które nosimy w sobie od czasów, gdy żyliśmy na drzewach, bez ognia, bojąc się ataku pantery. Wtedy nasze organizmy wykształ- ciły w sobie pierwszą i konieczną na tamte realia reakcję — strach. Te instynkty dziś działają z automatu, mimo że żyjemy w innych okolicznościach społecznych i cywilizacyjnych. Oddzielają nas od możliwości racjonalnego rozwiązywania problemów, bo niepohamowany strach wpycha nas w ucieczkę, odcięcie, zamknięcie w sobie, reakcje błyskawiczne i nieprzemyślane. Poddajemy się tym instynktom my, zwykli ludzie, ale też głowy państw, osoby u władzy, od których powinniśmy wymagać przede wszystkim namysłu. Czytałem tę książkę właśnie w lutym i marcu, gdy zaczynała się pandemia i to było jak czytanie słów proroka. Obserwowałem, jak zarządcy wspólnot po kolei poddają się tym opisanym przez Roslinga instynktom i wciągają nas wszystkich w irracjonalne zachowania. Dlatego czujnie obserwowałem też siebie, kiedy się to wszystko zaczynało. Wiedza z tej książki pomogła mi wtedy żyć. Uspokoić oddech. Piotr Głowacki – skąd nauczył się historii? W filmie „Mistrz” wcielasz się w postać słynnego polskiego boksera, Tadeusza Pietrzykowskiego, który walką w ringu wygrał swoje życie i przeżył Auschwitz. czy wiedzę o wojnie czerpałeś z książek i filmów, czy słuchałeś też opowieści swoich dziadków? Słuchałem. Pytałem o wojnę od dzieciństwa. Byłem dzieckiem zainteresowanym historią. Praca w filmie to też nauka historii, nawet tej najnowszej, przecież tworząc współczesną komedię, realizujemy scenariusz, który powstał wcześniej i portretuje zachowania ludzkie np. sprzed roku, a to, co było rok czy dwa lata temu, to już historia. Dziś szczególnie mocno to czujemy. Do tego my, aktorki i aktorzy, stykamy się z nią z każdej perspektywy. Np. w powstaniu warszawskim byłem już i powstańcem, i Niemcem, i cywilem, i donosicielem, i bohaterem; byłem Żydem z getta i Żydem, który się ukrywa po aryjskiej stronie czy tym, który podejmuje walkę; byłem w obsłudze obozu zagłady i jego więźniem. Za każdym razem czytam dużo i poznaję ludzkie opowieści, żeby w końcu spojrzeć na świat tylko oczami mojej postaci. Dla mnie historia to suma wszyst- kich indywidualnych perspektyw. Nie pasuje mi do niej słowo nauka. To raczej opowieść, która próbuje nazywać, skracać, zawężać złożone procesy i sytuacje lub z pojedyńczych faktów tworzyć znaczące uogólnienia. Zbiera ułamki doświadczeń i wydarzeń i próbuje nimi podsumować losy wszystkich, tworząc odpowiedzi — formułki, których ma być łatwo nauczyć się na pamięć, a potem zażarcie bronić w dyskusjach generujących kolejne akty agresji tworzące kolejne wydarzenia czy wręcz wojny, w obronie jakiejś wizji historii. Absurdalna pętla. I to same złe historie. Uczymy się głównie o okresach wojen i podbojów... Tak! Historyków interesują głównie wojny i ich konsekwencje, a przecież my, ludzie, jesteśmy z przestrzeni pokoju i spokoju. Do niego zawsze dążymy. Skąd ta pewność? A czy można żyć bez snu? Wracając do moich rozmów z dziadkami o wojnie... Zadawałem im wiele pytań i zaczynając od losów rodziny czy miejsca, z którego pochodzę. Coś cię zaskoczyło? Tak. Relacje między polskimi katolikami a polskimi Żydami. Ale też relacje między chłopami a szlachtą. Wiele jest jeszcze do odkry- cia na Kujawach. Wyobraź sobie, że dopiero jako dwudziestola- tek dowiedziałem się o istnieniu na tych terenach pierwszego w Polsce obozu koncentracyjnego. W Chełmnie nad Nerem. To był obóz, w którym do mordowania ludzi stosowano samochody z paką, do której podłączano przedłużając rury wydechowe i gazowano ludzi spalinami. Ten obóz zlikwidowano w 1943 roku. Zginęło tam około stu osiemdziesięciu tysięcy kujawskich Żydów, [...] w każdym miasteczku żyło od trzydziestu do nawet dziewięćdziesięciu procent polskich obywatelek i obywateli żydowskiego pochodzenia lub wyznania, w tym wielu chasydów, właśnie na Kujawach, co ciekawe, bo wcześniej kojarzyłem ich tylko z Galicją. Pozostały po ich śmierci samotne, smutne sztetle, dziś zamieszkane w całości przez potomków ich katolickich sąsiadów. I te wszystkie kujawskie miasta i miasteczka mają w historii taki jeden dzień, kiedy zabrano wszystkich żydowskich mieszkańców i wywieziono albo do obozu w Chełmnie, albo do getta w Łodzi. A ja nie wiedziałem o tym momencie, choć jako dziecko chodziłem do domu kultury, który mieścił się w synagodze i interesowałem się historią. Nie było dnia pamięci ani choćby pomnika. Dopiero pracując nad rolą Emanuela Ringelbluma, historyka, który pozostawił najpełniejszy zapis przebiegu Holokaustu i życia w gettcie, odkryłem ten obóz. Z Archiwum Ringelbluma poznałem też inną historię: mieszkańcy miasteczka, z którego pochodzę, chcąc uchronić miasto przed zburzeniem, przywitali armię niemiecką chlebem i solą. Wspólnie członkowie parafii katolickiej i gminy żydowskiej. Wcześniej armia polska wycofała się w stronę Warszawy i zostawiła ich samych. Patrol niemiecki kazał im zrobić z prześcieradeł ogromną swastykę na rynku, by lecące bombowce wiedziały, że miasto już zdobyte i nie trzeba bombardować. I tak ocalało miasteczko, a w nim kościół, dwór i synagoga. Ale jednak ludzie nie opowiadają o tych czasach zbyt chętnie, nawet tak wiele lat po wojnie...To konsekwencja tego, co robili w czasie okupacji. Masz wybór: angażujesz się i pomagasz Żydom; stajesz obok i myślisz tylko o sobie; albo wyko- rzystujesz sytuację, przejmujesz ich domy, zarabiasz. Zawsze najwięcej jest osób, które się wycofują. Historycy, reżyserzy i media zwykle wyjmują na światło dzienne i opisują te pięć, dziesięć procent skrajnych postaw — złych i dobrych, szabrowników i bohaterów. Ekscytują nas skrajności. Ale jednak większość osób nie zajmuje stanowiska. I jak myślę o tej chwili, kiedy wyprowadzano Żydów z moich rodzinnych okolic, z ich domów i synagog, to zastanawia mnie, co robiła większość? Prawdopodobnie, gdyby nacjonaliści niemieccy nie wyciągnęli ich siłą z domów, żeby oglądać to widowisko, to nie wyglądaliby nawet przez okno. Jednak stali tam. Nie pomagali, nie krzyczeli. Zamarli i próbowali przetrwać. Z domów obok Niemcy wyciągali ich sąsiadów, a oni byli zmuszeni patrzeć. Nie zrobili nic, bo uznali, że tylko tak mogą przeżyć. Myślę, że naszym największym polskim dramatem jest ta cisza, która była udziałem milionów, gdy działo się to zbiorowe morderstwo na naszych sąsiadach, przy praktycznym wsparciu grup kolaborujących z niemieckimi nacjonalistami, o paradoksie, tych spod znaku polskiego nacjonalizmu, najczęściej. Piotr Głowacki – czym jest bohaterstwo? Bohaterstwo jest trudne, bo tak niewielu osobom udaje się ocalić jakiś świat. A potem, żeby ci było łatwiej żyć, wymyślasz racjonalizacje — a to „nie lubiłem ich”, a to „zasłużyli sobie” itp., albo znajdujesz magiczne sytuacje z przeszłości, które spowodowały tę grozę. Wyobraź sobie, że poszłaś przed wojną do żydowskiego piekarza, zabrakło ci na bułkę, a on nie chciał ci sprzedać taniej, normalna rzecz, spróbuj dziś w sklepie kupić coś taniej niż cena na metce. I ty, wychodząc z piekarni, mówisz pod nosem: „A żeby cię jasny szlag trafił”. Mijają dwa lata i to się dzieje. To delikatne sprawy, ale w pandemii zacząłem je zauważać znowu. Nagle czyjeś kichnięcie może ci popsuć humor na tydzień i budzi niepokój. I myślisz: „Czy on mnie zaraził? Co teraz będzie? A w ogóle to jakaś okropna osoba, kto kicha w windzie, a żeby go trafiło”. Niby drobiazg, ale za tydzień go trafia i umiera. Czy ja to spowodowałem? Tak mogło być z relacjami polsko-żydowskimi. To też kwestia skali. Jeśli masz do uratowania konkretną osobę i nie uratujesz jej, to wiadomo — okropnie się czujesz. Ale jeżeli masz do uratowania trzy miliony ludzi, to abstrakcyjność tej liczby zaczyna cię zwalniać z konieczności robienia czegokolwiek. Wojnę przetrwali przede wszystkim niemi świad- kowie tamtych zdarzeń. Po wojnie często dalej zastraszani przez aktywnych polskich współzbrodniarzy. Oraz bohaterowie, którzy zazwyczaj poza odwagą mają jeszcze kilka innych cech, które ra- czej każą im milczeć o tym, co zrobili niż rozgłaszać to czy czerpać z tego profity. Ci, którzy mieli odwagę to robić, z narażeniem własnego życia, byli wielcy. Tak, ale historycy, mówiąc: „My, Polacy, uratowaliśmy wielu Żydów”, jednak odbierają prawdziwym bohaterom należną tylko im chwałę. Bo bohaterów było kilka procent i to oni ratowali swoich sąsiadów, a nie te dziewięćdzisiąt procent, które próbują teraz pod nich podciągnąć ideowi spadkobiercy morderców, chcąc skryć w tym tłumie i swoich przodków. W Yad Vashem nie ma trzydziestu siedmiu milionów drzewek. Jest ich niecałe dziesięć tysięcy. Choć historycy izraelscy mówią o kilkudziesięciu tysiącach. To jak sytuacja z tonącym w morzu dzieckiem. Wszyscy plażowicze siedzą i patrzą w przejęciu, a dziecko tonie. Ktoś wskakuje odważnie do wody i ratuje je. A potem wszyscy plażowicze mówią chórem: „Jesteśmy super, uratowaliśmy dziecko”. A przecież tylko patrzyli... Choć tu jest jeszcze gorzej. Ktoś wrzuca dziecko do wody, bo jest „inne”, wszyscy oniemiali patrzą, ktoś rzuca się na ratunek, cudem mu się udaje. Mijają lata i potomek tego, który topił, krzyczy: „Wszyscy plażowicze uratowali to dziecko, a już na pewno oszczerstwem jest, że ktoś je chciał utopić”. W każdych czasach jest niewielka grupa złych ludzi, którzy krzywdzą i ranią. Jest też grupa wspaniałych ludzi, którzy ratują. Ale niewypowiedziany dramat towarzyszy tej ogromnej większości, której aktywność jest całkowicie nakierowana na przetrwanie. Oni zostali w ciszy. Zostali w tych domach, które miały innych mieszkańców. Oni nie chcieli zabrać im tych domów. Oni tylko chcieli przeżyć. Jo Nesbø dla ELLE MAN: „Pisarz ma wiele wspólnego z pilotem — startujesz, a potem modlisz się, by bezpiecznie wylądować” [WYWIAD] To oczywiste, że nikt nie chce o tym pamiętać. Jednak pewne historie ocalały. Jak niezwykłe losy boksera Pietrzykowskiego. Co było ważne dla ciebie w tej roli? To opowieść fabularna inspirowana prawdziwymi wydarzeniami i postacią. Ma stawiać pytania o przetrwanie w tak strasznym miejscu. Dlatego właśnie, że chcieliśmy mieć historię uniwersalną, nie wchodziłem w relację z rodziną Teddiego, szczególnie że rodzina znała go po wojnie, a nie przed tym koszmarem. Wiedziałem, że muszę wyobrazić sobie jego ducha, ale w realu skupić się na tym, by wyrazić go przez ciało, bo i dla niego wtedy było ono najważniejsze. Udało się. Ciało wykończonego człowieka, zagłodzonego... ale jednak boksera. Bardzo zależało mi, by uzyskać ten efekt. Wiedziałem, że to właśnie ciało będzie nośnikiem pytań, będzie na ekranie przez cały film i od jego obrazu będzie zależała wiarygodność naszych rozważań. Od początku też było jasne, że walki są nierozerwalnie związane z opowieścią i nie ma mowy o zastępstwie w ich realizacji, więc przez ponad rok trenowałem pięściarstwo. Wspaniały masz zawód. nauczyłeś się boksować i wspinać.Ale to nie jest nauka „po kolei”. Uczę się podstaw, a potem, zamiast etap po etapie jak w normalnych treningach, muszę ćwiczyć ze świadomością, że na ekranie mam stworzyć wrażenie mistrza, a nie być sobą — początkującym adeptem tego sportu czy zawodu. Przecież nie zdążę nauczyć się wszystkiego w kilkanaście miesięcy. Muszę wybrać z trenerem kilka ruchów z repertuaru mistrzów i pracować nad tym tak, żeby na ekranie sprawiać wrażenie, że przychodzi mi to z łatwością. Mam stworzyć obraz profesjonalisty, a nie stać się profesjonalistą. Dlatego po ukończeniu zdjęć do „Broad Peak” zacząłem trenować od początku, już na swoje konto, po kolei, jak należy. Z pięściarstwem jest inaczej, wolałem pozostać na poziomie wrażenia, że jestem mistrzem. (śmiech). Piotr Głowacki – zupełnie nowa rola A jak przygotowywałeś się do roli w serialu TVN „Nieobecni”, gdzie grasz policjanta ze spektrum autyzmu? Udało mi się dołączyć do grupy na FB „Dorośli z zespołem Aspergera” i poprosiłem o pomoc. Przez to, że tuż po rozpoczęciu zdjęć zamknięto plany filmowe, czemu byłem przeciwny — nie ze względu na to, że nie wierzyłem w wirusa, tylko ze względu na logikę. Czym różni się plan filmowy od zakładu produkcji broni, pomijając fakt, że ten pierwszy namawia do namysłu nad ludzkim życiem, a ten drugi produkuje sprzęty do zbiorowego mordowania ludzi? Instytucje artystyczne, artystki i artyści zostali potraktowani przez administratorów życia publicznego jako listki figowe dla ich strachu i bezsilności. Najłatwiej zamknąć teatry, galerie czy kina, i to aktami prawa o niewystarczającej mocy, i ogłosić, że walczy się z niewidzialnym wrogiem, ale kiedy firmy farmaceutyczne nie są w stanie wyprodukować wystarczającej ilości szczepionek, żeby skutecznie w ciągu pół roku zaszczepić cały świat, co jest jedynym logicznym użyciem szczepionki, to nie ma już odważnego, żeby skorzystać z przysługującego nam na mocy umów międzynarodowych prawa do odpłatnego ograniczenia praw ochrony patentowej, żeby zorganizować produkcję ponadprywatnymi siłami całej planety dla ratowania ludzkiego życia, używając szczepionki, za którą przecież wszyscy już zapłaciliśmy poprzez granty i przedpłaty. Ale logika na poziomie rządów zanika, tworzą ją bowiem ludzie często sztukę traktujący jak zbędny ciężar. Trudno o dialog z takim punktem widzenia. Nie mogąc iść na plan, zanurkowałem w świat spektrum autyzmu i tu znalazłem ludzi otwartych, chętnych do pomocy, niezwykle logicznie myślących, o olbrzymiej wrażliwości i nieoszacowanych pokładach poczucia humoru, szczerości i spontaniczności. Rozmowę zaczęliśmy od samej nazwy — Asperger to przeszłość, dziś mówimy o spektrum autyzmu, o alternatywnym wzorcu rozwojowym. Problemy osób w spektrum z relacjami społecznymi są spowodowane m.in. nieumiejętnością czytania ironii, wyrazów twarzy, mowy ciała, które najczęściej stoją w sprzeczności z tym, co ktoś mówi, bo na tym polega tzw. normalna rozmowa — ciągłe niedomówienia, półsłówka, udawanki, ukrywanie prawdziwych intencji, podteksty. Trudno żyć w świecie, w którym kłamcy i osoby wstydzące się swojego zdania nadają ton rozmowie tylko dlatego, że są w większości. Inną cechą bycia w prawdzie jest indywidualizm, ludzie na tej grupie pokazali mi, że każdy jest inny. Poznałem różne aspekty bycia w spektrum i musiałem sam zdecydować, co pokazać. Tłumaczyli mi, że jedna osoba w spektrum patrzy w oczy, a inna ucieka. Każdy jest inny. To była fantastyczna praca. Po emisji serialu dostałem dużo pozytywnego odzewu od ludzi ze środowisk ze spektrum autyzmu. Dobrze, że nie zrezygnowałeś z tego zawodu, kiedy nie przyjęli cię za pierwszym razem do Akademii Teatralnej. Och, ja się uparłem na ten zawód. Za pierwszym razem, gdy mnie nie przyjęli — poszedłem na prawo. Za drugim razem — do studia w teatrze w Olsztynie. Do Warszawy dostałem się dopiero po drugim roku prawa. Szkołę bardzo chciałem skończyć, wiedziałem, że bez dyplomu nie będę mógł uczyć, a o tym również marzyłem i tak jest, od pięciu lat uczę w Akademii Teatralnej. Dziś z tytułem doktora. Spełniam się jako aktor w teatrze i na planach filmowych, do tego mam szansę tworzyć własny sposób nauczania, który rozwijam w Akademii. Prowadzę też kursy mistrzowskie technik aktorskich dla osób niezwiązanych z aktorstwem, dla profesjonalistów innych dziedzin. W pracy z nimi odkrywam to, co w aktorstwie mnie najbardziej interesuje — że jest to sztuka służąca zrozumieniu fenomenu bycia człowiekiem, a narzędzia zdobyte w ramach pracy nad rolą przyniesione do życia stają się narzędziami do doskonalenia pracy z innymi ludźmi i doskonalenia samych siebie w teatrze życia codziennego. Teatr to miejsce oparte na sile woli, bo tylko dzięki niej to, co wyobrażone, może się urzeczywistnić na tyle, że w oczach widzów staje się istotniejsze niż realność. To dawanie wiary, że potrafimy się zmieniać, że potrafimy realizować marzenia i współpracować dla wspólnego dobra. Idealizm w praktyce. Taka sztuka.