Przegapiłam, gdy leciał w TV - na szczęście jest dostępny online. To wciągające revenge drama z genialną Kate Winslet w roli głównej
To dość nietypowy miks: revenge drama, dark comedy i moda w australijskim miasteczku. To nie „Diabeł ubiera się u Prady”, ale mroczna opowieść o zemście i traumie, gdzie suknie haute couture stają się narzędziem siły i emocjonalnej kontroli.
Czasem najlepsze filmowe odkrycia przychodzą nie wtedy, gdy się ich spodziewamy, tylko wtedy, gdy… już dawno po seansie telewizyjnym. Ten tytuł właśnie tak wraca do gry - po emisji w Polsacie 9 kwietnia znów zaczął krążyć w rozmowach widzów, a teraz można go nadrobić online. I dobrze, bo to jeden z tych filmów, które łączą modę, emocje i zemstę w bardzo nieoczywisty sposób. „Projektantka” to produkcja, która nie udaje klasycznego kina kostiumowego ani typowego dramatu. To bardziej stylowa, mroczna opowieść o powrocie do przeszłości - i o tym, że czasem najpotężniejszym narzędziem nie jest konfrontacja, tylko precyzyjnie zaplanowana zemsta. Kate Winslet w wersji „revenge couture” w filmie „Projektantka” W centrum historii stoi Tilly Dunnage, w którą wciela się Kate Winslet - aktorka znana szerokiej publiczności m.in. z „Titanic”, „Lektor”, „Mildred Pierce” czy „Mare z Easttown”. Tutaj jednak nie ma romantycznej delikatności ani dramatycznej łzy w klasycznym wydaniu. Jest za to chłód, ironia i elegancja, która działa jak zbroja. Tilly - zawodowa projektantka mody i utalentowana krawcowa wraca do rodzinnego miasteczka w Australii - po latach spędzonych w Europie, gdzie uczyła się szycia i pracy z najwyższą modą. Nie po to, by szukać akceptacji, ale by rozliczyć przeszłość - i zrobić to na własnych zasadach. To właśnie ten element sprawia, że film balansuje gdzieś między fashion fantasy a historią zemsty. Suknie haute couture stają się tu nie tylko estetyką, ale narzędziem siły. View oEmbed on the source website Czym jest haute couture i dlaczego te suknie to symbol absolutnego luksusu? Haute couture narodziło się w XIX wieku w Paryżu, a za jego ojca uznaje się Charlesa Fredericka Wortha, który jako pierwszy zaczął tworzyć ubrania sygnowane własnym nazwiskiem i prezentowane na żywych modelkach. Z czasem Paryż stał się światową stolicą tej formy krawiectwa, a sam termin „haute couture” został prawnie chroniony przez paryską Chambre Syndicale de la Haute Couture. Aby dom mody mógł używać tego określenia, musi spełniać rygorystyczne warunki - m.in. posiadać atelier w Paryżu, zatrudniać określoną liczbę rzemieślników i tworzyć kolekcje szyte w całości ręcznie. Każda kreacja powstaje na indywidualne zamówienie klientki, często wymaga kilkudziesięciu, a nawet kilkuset godzin pracy, przymiarek i ręcznego wykończenia najdrobniejszych detali. Suknie haute couture nie są produktem masowym - to unikatowe obiekty sztuki użytkowej. Wykorzystuje się w nich najwyższej jakości tkaniny, często haftowane ręcznie, zdobione kryształami, piórami czy aplikacjami tworzonymi przez wyspecjalizowanych rzemieślników. Każdy element ma znaczenie: od konstrukcji gorsetu po sposób układania warstw materiału. Dziś haute couture funkcjonuje nie tylko jako najwyższy poziom mody, ale też jako symbol statusu i ekstremalnej personalizacji. W popkulturze suknie tego typu często przestają być jedynie strojem - stają się manifestem siły, tożsamości i władzy, co świetnie widać także w filmowych interpretacjach świata mody. Małe miasteczko, wielkie emocje. O czym jest film „Projektantka”? „Projektantka” przenosi nas do świata, który wygląda jak klasyczne „small town drama”, ale szybko okazuje się czymś znacznie bardziej niepokojącym. Społeczność jest zamknięta, pamięć długa, a przeszłość nie daje o sobie zapomnieć. To historia o wykluczeniu, plotkach i tym, jak bardzo można zostać zdefiniowanym przez cudze wspomnienia. Ale też - o odzyskiwaniu kontroli, nawet jeśli odbywa się to w sposób daleki od subtelności. Obsada, która podkręca napięcie Obok Winslet pojawia się m.in. Judy Davis, która dodaje filmowi ostrego, teatralnego tonu, oraz Liam Hemsworth, znany z serii „Igrzyska śmierci”. Ta mieszanka sprawia, że film cały czas balansuje między powagą a przerysowaniem - i dokładnie w tym miejscu jednych widzów uwodzi, a innych wytrąca z rytmu. Film, który nie próbuje się podobać wszystkim. Widzowie są jednak zachwyceni Odbiór „Projektantki” od początku był niejednoznaczny. Jedni widzą w niej stylową, odważną opowieść o kobiecej sile i zemście, inni - nierówny ton i chaos gatunkowy. Na platformach ocen: Filmweb: ok. 7,5/10 od widzów Rotten Tomatoes: ok. 60% od krytyków, 66% od widzów To nie jest więc film „idealny”. To film „charakterystyczny”. Taki, który zostaje w głowie nie dlatego, że jest gładki, ale dlatego, że jest… nie do końca wygodny. Choć „Projektantka” nie należy do filmów jednogłośnie ocenianych, widzowie często podkreślają jej nieoczywisty charakter i emocjonalną niejednoznaczność. W opiniach pojawiają się określenia takie jak: „Barwna komedia kontrastów i szalonych postaci. Dobrze ubrana, emocjonalnie nieczytelna i ekscentrycznie dzika mieszanka czegoś atrakcyjnie nieszablonowego”. Inni zwracają uwagę na gatunkowy balans: „Momentami zabawny, a chwilami poważny - istna mieszanka dwóch gatunków, co jest dużym plusem tego filmu. Kapitalna Winslet.” Nie brakuje też bardziej entuzjastycznych głosów, które podkreślają połączenie tonu i aktorstwa: „Znakomite połączenie groteski z dramatem. Bardzo dobry scenariusz z genialnie skonstruowanym zakończeniem. Doskonałe aktorstwo.” Jak jest naprawdę? Musicie ocenić sami. Ja nie żałuję, że poświęciłam czas, aby go zobaczyć. Gdzie obejrzeć film „Projektantka”? Film można dziś nadrobić online - dostępny jest na platformie CDA Premium, co czyni go idealnym kandydatem na wieczorny seans typu „coś mocnego, ale stylowego”. Najmocniejszą stroną filmu jest jego wizualność. Kostiumy, kolory, kadry australijskiego pustkowia i kontrast między elegancją a brutalnością świata tworzą coś, co dziś spokojnie można by nazwać fashion revenge drama aesthetic. To nie jest kino do „obejrzenia i zapomnienia”. Raczej takie, które zostaje gdzieś pomiędzy kadrami a emocją.
Netflix udostępnił kolekcję starych, dobrych polskich filmów. Widzowie namiętnie oglądają szczególnie jeden
Netflix wrzucił „Kogla-mogla” do katalogu polskich klasyków i… widzowie oszaleli. Kultowa komedia z lat 80. trafiła do TOP 10 i udowadnia, że nie starzeje się ani trochę.
Netflix świętuje 10-lecie obecności w Polsce i robi to po swojemu - wrzucając do katalogu 36 rodzimych klasyków. I choć wybór jest szeroki, widzowie znów zachowują się jakby kierował nimi jeden impuls: „odpalamy Kogla-mogla”. Kultowa komedia z 1988 roku wróciła na platformę i niespodziewanie zaczęła podbijać TOP 10. Bo są filmy, które się ogląda. I są takie, do których się… po prostu wraca. Nawet jeśli zna się je na pamięć. Film, który zna każdy - nawet jeśli „tylko z cytatów” „Kogel-mogel” to klasyk reżyserii Romana Załuskiego, ze scenariuszem Ilony Łepkowskiej, który od dekad funkcjonuje w Polsce jak popkulturowy alfabet. Historia Kasi Solskiej, granej przez Grażynę Błęcką-Kolską, jest niby prosta: młoda dziewczyna ze wsi wyjeżdża do Warszawy, by zacząć nowe życie i uciec od rodzinnych planów „ustawionego” małżeństwa. Ale w praktyce to coś więcej - zderzenie dwóch światów, które do dziś brzmi znajomo: wieś kontra miasto, tradycja kontra niezależność, kontrola kontra wolność. I wszystko podlane humorem, który działa nawet po ponad 30 latach. „Marian, tu jest jakby luksusowo” i inne kultowe zdania Niektóre filmy żyją scenami. Ten żyje cytatami. Kogel-mogel dał polskiej popkulturze teksty, które funkcjonują już niezależnie od kontekstu. „Marian, tu jest jakby luksusowo”, „Moja decyzja jest jakby nieodwołalna”, „Stryjeczny wuj szwagra mamy męża”, czy „To jest wieś, tu się pracuje!” oraz „Oj córciu, córciu już ty długo panienką nie będziesz!”- to nie tylko dialogi, ale skróty myślowe, które Polacy wciąż cytują w codziennych sytuacjach. Nawet jeśli nigdy nie widzieli filmu! To właśnie dlatego to dzieło działa jak comfort watch w czystej postaci. Nie trzeba go „oglądać uważnie”. Wystarczy, że leci w tle - i nagle i tak zostajesz do końca. View oEmbed on the source website Obsada, która zrobiła historię Na ekranie obok Błęckiej-Kolskiej i jej przyszłego męża, którego gra Dariusz Siatkowski pojawia się m.in. Ewa Kasprzyk jako niezapomniana Barbara Wolańska - postać, która sama w sobie stała się ikoną polskiej komedii. Partneruje jej Zdzisław Wardejn jako Marian Wolański, a rodziców Kasi grają m.in. Katarzyna Łaniewska i Jerzy Turek. To obsada, która dziś budzi nostalgię, ale też pokazuje coś ważnego: polska komedia lat 80. miała swój bardzo charakterystyczny rytm - przerysowany, teatralny, ale też zaskakująco trafny. Film doczekał się aż czterech kontynuacji: „Galimatias, czyli Kogel-mogel II” (1989) „Miszmasz, czyli Kogel-mogel 3” (2019) „Koniec świata, czyli Kogel-mogel 4” (2022) „Baby boom, czyli Kogel-mogel 5” (2024) Wszystkie możliwe są do obejrzenia na platformie Netflix. Dlaczego „Kogel-mogel” znów działa? W teorii to film o PRL-owskich realiach i społecznych napięciach. W praktyce? Oglądamy go dziś trochę jak mem sprzed epoki internetu. I właśnie dlatego wraca. W czasach, gdy streaming oferuje tysiące nowych tytułów, widzowie coraz częściej wybierają coś, co znają. Comfort cinema is the new comfort food. A Kogel-mogel idealnie wpisuje się w ten trend: lekki, przewidywalny, pełen znanych emocji i jeszcze bardziej znanych cytatów. „Kogel-mogel” działa też jak swoisty time capsule. Warszawa pokazana w filmie to miasto sprzed transformacji - z zupełnie innym rytmem, architekturą i codziennością, której dziś już się nie da zobaczyć w tej formie. Ulice „pełne” charakterystycznych samochodów z epoki, PKS-y zatrzymujące się w miejscu gdzie akurat machnęło się ręką - jak z innego świata, a w tle blokowiska i wnętrza, które natychmiast przenoszą do końcówki lat 80. Równie mocno wybrzmiewa estetyka bohaterów: szerokie krawaty, wypchane poduszkami ramiona marynarek, geometryczne kroje, lakierowane fryzury i makijaże w duchu „więcej znaczy lepiej”. To wszystko dziś ogląda się nie tylko z nostalgią, ale też z pewnym rodzajem fascynacji - jak archiwalne zdjęcia miasta i miejsc, które już nie istnieją, ale wciąż żyją w kinowej pamięci. View oEmbed on the source website Polskie klasyki na Netflix. „Kogel-mogel” w TOP10 Dodanie aż 36-ciu polskich klasyków do katalogu Netflixa okazało się strzałem w dziesiątkę. „Kogel-mogel” błyskawicznie wskoczył do zestawień najchętniej oglądanych tytułów w Polsce. I trudno się dziwić - to film, który działa na zasadzie: „odpalę na chwilę” - „skończę cały”. Bo są produkcje, które się starzeją. I są takie, które po prostu zmieniają status - z zwykłego filmu w nawyk.
To nie jest kolejna grzeczna adaptacja w stylu „Dumy i uprzedzenie”. Kostiumowe dzieło podzieliło widzów Netflixa
Jane Austen, ale z ironią, spojrzeniami do kamery i energią współczesnego rom-comu? „Perswazje” na Netflixie łamią wszystkie zasady klasycznej adaptacji. Ten film jednych uwiódł, innych zirytował.
Nie każda ekranizacja Jane Austen chce być muzealnie wierna. Niektóre wolą flirtować ze współczesnością, igrać z konwencją i sprawdzać, czy klasyczny romans można opowiedzieć językiem dzisiejszych widzów. „Perswazje” z 2022 roku, dostępne na Netflixie, robią to od pierwszych minut. To kostiumowy film, który zamiast subtelnej nostalgii proponuje ironię, spojrzenia prosto do kamery i energię bardziej rom-com niż tradycyjny period drama. Nic dziwnego, że produkcja mimo upływu lat wciąż mocno dzieli publiczność. Dakota Johnson w świecie Jane Austen W roli Anne Elliot oglądamy Dakotę Johnson, którą widzowie znają przede wszystkim z trylogii „50 twarzy Grey'a”, ale też znacznie lepiej ocenianych projektów, takich jak „The Lost Daughter” czy „Cha Cha Real Smooth”. Aktorka wnosi do postaci Anne chłód, autoironię i charakterystyczny deadpan humour, dzięki czemu bohaterka staje się bardziej współczesna niż w wielu wcześniejszych interpretacjach. Partneruje jej Cosmo Jarvis jako Frederick Wentworth - dawny ukochany Anne, który po latach wraca jako człowiek sukcesu. W obsadzie pojawia się także Henry Golding, znany z „Crazy Rich Asians”, oraz Richard E. Grant, którego kinomani pamiętają choćby z „Can You Ever Forgive Me?”. O czym opowiada film kostiumowy na Netflix „Perswazje”? Historia skupia się na kobiecie, która przed laty dała się przekonać, by porzucić miłość swojego życia. Gdy Frederick Wentworth ponownie pojawia się w jej otoczeniu, dawne uczucia wracają ze zdwojoną siłą. To opowieść o drugich szansach, niespełnionych wyborach i emocjach, które potrafią przeczekać lata. Brzmi klasycznie? I słusznie. Problem - albo zaleta, zależnie od punktu widzenia - polega na tym, że film opowiada tę historię w bardzo nieklasyczny sposób. View oEmbed on the source website Jane Austen spotyka Fleabag? Twórcy postawili na zabieg, który jednych zachwycił, a innych całkowicie wybił z seansu. Anne Elliot regularnie zwraca się do widza, komentuje sytuacje i łamie czwartą ścianę. Ten patent wielu osobom skojarzył się z serialem „Fleabag”, gdzie podobny styl narracji był jednym z największych atutów. Tutaj efekt jest bardziej dyskusyjny, ale trudno odmówić filmowi odwagi. To nie jest kolejna zachowawcza adaptacja ustawiona wyłącznie pod fanów koronek, herbaty i długich spojrzeń przez okno. Netflix próbował zrobić z klasyki coś świeższego, bardziej playfull i bliższego widzom wychowanym na „Bridgertonach”. Dlaczego film podzielił widzów? Najwięcej emocji wzbudził ton produkcji. Część publiczności pokochała lekkość, humor i nowoczesne podejście do materiału źródłowego. Inni uznali, że w tej wersji zniknęła melancholia i subtelność, za które czytelnicy kochają powieść Jane Austen. I rzeczywiście - jeśli ktoś oczekuje atmosfery jak z „Dumy i uprzedzenie” z Keira Knightley, może poczuć zaskoczenie. „Perswazje” idą raczej w stronę stylowego eksperymentu niż klasycznej, romantycznej tęsknoty. Czy warto obejrzeć? Jeśli kochasz tradycyjne ekranizacje Austen, ten seans może cię zaskoczyć. Jeśli jednak lubisz, gdy kostiumowe historie dostają nowy twist, a romans miesza się z ironią i współczesnym tempem narracji - warto dać mu szansę. To film, który nie próbuje zadowolić wszystkich. I może właśnie dlatego wciąż tak dużo się o nim mówi. A jeśli spodobał ci się ten klimat, sięgnij po „Emma.” z Anya Taylor-Joy, serial „Bridgerton” albo wróć do „Dumy i uprzedzenie” - dla wielu wciąż niedoścignionego wzoru kostiumowego romansu.
Na kontynuację tego genialnego serialu fani czekali prawie dwa lata. Trzeci sezon ma 100% pozytywnych opinii od krytyków
Cierpliwość fanów została wystawiona na próbę, ale wszystko wskazuje na to, że było warto. Po długim oczekiwaniu „Stamtąd” wraca z 4. sezonem, a premiera ma szansę stać się jednym z najmocniejszych serialowych wydarzeń tej wiosny. Widzowie znów wrócą do miasteczka, z którego wciąż nie ma ucieczki.
Serial od początku budził niepokój i jednocześnie ogromną ciekawość. „Stamtąd” nie był kolejną klasyczną historią grozy, ale zagadką, która z odcinka na odcinek coraz mocniej wciągała widzów w świat bez prostych odpowiedzi. To właśnie połączenie mrocznego klimatu, tajemnicy i nieustannego poczucia zagrożenia sprawiło, że produkcja szybko stała się jednym z najgłośniejszych tytułów HBO Max i zyskała oddaną społeczność fanów, którzy do dziś - mimo długiego czasu oczekiwania na kontynuację opowieści - tworzą własne teorie i analizują każdy szczegół. Od czego zaczęło się „Stamtąd”? W pierwszym sezonie poznajemy rodzinę Matthewsów, która podczas podróży trafia do niepokojącego miasteczka. Szybko okazuje się, że to miejsce działa jak pułapka - każda próba wyjazdu kończy się powrotem na tę samą drogę. Mieszkańcy tłumaczą nowym przybyszom zasady przetrwania: po zmroku nie wolno wychodzić, a domy muszą być zabezpieczone specjalnymi talizmanami, które chronią przed tym, co czai się na zewnątrz. Z czasem codzienność bohaterów zaczyna się kruszyć. W lesie pojawiają się tajemnicze sygnały, dziecięce wizje i niewytłumaczalne zjawiska, które sugerują, że miasteczko skrywa coś znacznie większego niż tylko izolację. W tle narasta napięcie między mieszkańcami, którzy różnie reagują na brak odpowiedzi i rosnący strach. Poniedziałki znów będą należeć do Fromville Powrót do miasteczka, z którego nie ma wyjścia, ma wreszcie konkretną datę. 20 kwietnia 2026 na HBO Max w Polsce rusza 4. sezon „Stamtąd” i zaczyna od pojedynczego odcinka, jakby celowo chciał przeciągnąć napięcie do granic. Cały sezon będzie liczył łącznie 10 epizodów. Serial nie wraca w modelu na jeden weekend, tylko wybiera elegancką, staromodną wręcz formę budowania atmosfery: odcinek, przerwa, rozmowy, kolejne tropy. Po premierowym epizodzie kolejne części 4. sezonu mają pojawiać się co tydzień w poniedziałki. To zaproszenie do wspólnego przeżywania historii, w której jedno nowe odkrycie potrafi podważyć wszystko, co wydawało się pewne. View oEmbed on the source website 4. sezon „Stamtąd” już w poniedziałek na HBO Max. Co zobaczymy? Czwarty sezon ma postawić bohaterów blisko prawdy o miasteczku, ale ceną ma być jeszcze bardziej przerażające śledztwo. Na pierwszy plan wraca pytanie o Człowieka w Żółci i jego intencje. To właśnie ta postać pojawia się w zapowiedziach jako cień kładący się na kolejnych decyzjach mieszkańców. Wątek Jade’a i Tabithy ma stać się jednym z kluczowych dla ewentualnej drogi powrotnej. Ich sytuacja po finale 3. sezonu jest skomplikowana, bo ujawniono element dotyczący reinkarnacji dawnych mieszkańców. Równolegle Julie ma wykorzystywać zdolności podróżowania w czasie, a zapowiedzi sugerują wyprawy do odległych epok, w tym do czasów kolonialnych. I wreszcie: w scenie zamykającej 3. sezon Człowiek w Żółci zabił Jima Matthewsa, a Julie próbowała ostrzec ojca. Serial nie zapomina też o Boydzie, który ma próbować utrzymać społeczność w ryzach mimo pogarszającego się stanu. Całość dopełnia obietnica, że 4. sezon „otworzy drzwi, które niektórzy mieszkańcy woleliby zostawić zamknięte” - a w tym świecie każde uchylone przejście bywa początkiem koszmaru. Opóźnienie bolało, ale finał jest już zapisany 4. sezon pierwotnie celowano w 2025 rok, ale prace się przeciągnęły: scenariusze nie były gotowe, a wejście aktorów na plan nastąpiło później, co przesunęło premierę na 2026. Teraz ta historia dostaje nie tylko datę powrotu, lecz także wyraźnie zarysowaną perspektywę końca. Serial został przedłużony na 5. sezon, który ma być jednocześnie ostatnim. Zdjęcia do finałowej odsłony mają ruszyć jeszcze w 2026 roku, a premiera jest planowana na 2027. Twórcy zapowiadają, że widzowie doczekają się odpowiedzi, ale część z nich zostanie zakwestionowana, a po drodze nie zabraknie łez i terroru. Do tego dochodzi wymowny kontekst odbioru: „Stamtąd” może pochwalić się 97% ocen krytyków na Rotten Tomatoes, a rozbicie sezonowe wygląda imponująco: sezon 1 ma 96% pozytywnych ocen krytyków, sezon 2 - 92%, a sezon 3 - 100%. Jeśli więc 4. sezon ma być przedostatnim aktem, wchodzi na scenę z reputacją, której nie da się zignorować. Dla tych, którzy chcą wejść w premierę z uporządkowaną pamięcią, wskazano też zestaw odcinków do przypomnienia: w sezonie 1 - odc. 1, 7 i 8; w sezonie 2 - odc. 2, 6, 8 i 10; w sezonie 3 - odc. 2, 4 i 10. Taka selekcja ma sens: w „Stamtąd” detale pracują jak haft na czarnej tkaninie, z daleka niemal niewidoczny, z bliska absolutnie decydujący o znaczeniu całego wzoru.
Film 2-krotnie nominowany do Oscara czai się w katalogach Prime Video. To gangsterska retro perełka, której nie warto pomijać
„Amerykański gangster” na Prime Video znów kusi widzów jako gangsterska retro perełka. Film Ridleya Scotta opowiada o Franku Lucasie, który w Harlemie lat 70. buduje narkotykowe imperium dzięki „Blue Magic”, ale na jego trop wpada detektyw Richie Roberts...
Film „Amerykański gangster” dyskretnie czeka w katalogach Amazon Prime Video na moment, kiedy widz będzie miał ochotę na kino gęste, dopracowane i bez łatwych fajerwerków. Reżyser Ridley Scott zabiera nas do Nowego Jorku lat 70., gdzie Frank Lucas po śmierci Bumpy’ego Johnsona przejmuje stery w Harlemie i buduje narkotykowe imperium. Na drugim biegunie tej historii stoi detektyw Richie Roberts, policjant trudny do złamania w świecie, w którym uczciwość bywa towarem deficytowym. Harlem lat 70. wraca do łask w najlepszym wydaniu. O czym jest „Amerykański gangster”? To opowieść o awansie, który ma w sobie chłód i precyzję biznesowego planu. Lucas zaczyna jako kierowca człowieka znanego jednocześnie z filantropii i gangsterskiej pozycji. Gdy dotychczasowy układ się kończy, w dzielnicy robi się nerwowo: lokalni gracze nie chcą uznać nowego porządku, a on i tak krok po kroku wykuwa własne miejsce. Decyduje produkt i strategia. Lucas sprowadza „stuprocentową” heroinę z Azji, wskazywaną w filmie jako towar prosto z Wietnamu; w innej perspektywie tej historii pojawia się telefon do Bangkoku i układ z tajlandzkim donem. W obu przypadkach efekt jest ten sam: „Blue Magic”, czyli „błękitny czar”, wchodzi na ulice jako narkotyk wyjątkowo czysty i sprzedawany taniej. Taka mieszanka jakości i ceny natychmiast poszerza klientelę, a imperium rośnie szybciej, niż miasto chciałoby to przyznać. Pojedynek Washington-Crowe trzyma w napięciu bez pościgów i huku Scott nie buduje tej historii na pościgach samochodowych ani na widowiskowych strzelaninach. Napięcie ma tu bardziej elegancką konstrukcję: wynika z decyzji, konsekwencji i zderzenia charakterów. Lucas jest charyzmatyczny, skupiony, porusza się według własnych zasad, jakby w chaosie miasta próbował narzucić sobie prywatny kodeks. Roberts z kolei to detektyw, którego trudno skorumpować, co w świecie przedstawionym brzmi niemal jak prowokacja. Ich konfrontacja nie oferuje wygodnego podziału na czarne i białe. Film konsekwentnie podsuwa moralną niejednoznaczność: gangsterska hierarchia, policyjne grzechy i codzienna cena „wojny z narkotykami” splatają się w obraz bardziej gorzki niż efektowny. Właśnie dlatego tę historię ogląda się z napiętą uwagą: to dramat o władzy, kontroli i reputacji, a nie akcja dla samej akcji. Wysokie oceny i mocna obsada robią swoje, a film wciąż trzyma klasę Widzowie często wracają do tego tytułu nie tylko dla fabuły, lecz także dla jakości wykonania. W przywoływanych ocenach „American gangster” ma 7,8/10 w serwisie IMDb, a wynik widzów na Rotten Tomatoes wynosi 91/100. Ten odbiór nie bierze się z przypadku: to kino, które ma tempo, ale nie gubi detali, i nie udaje, że wielka historia musi być podawana w krzykliwej oprawie. W centrum stoi duet: Denzel Washington jako Frank Lucas i Russell Crowe jako Richie Roberts. Ich aktorski pojedynek jest tu osią, wokół której wiruje cały nowojorski światek przestępczy. Na ekranie pojawiają się też artyści hip-hopowi: Common, T.I. oraz RZA z Wu-Tang Clan, co dodaje tej opowieści współczesnego pulsu, bez odrywania jej od realiów epoki. Dlaczego warto wybrać „Amerykańskiego gangstera” na seans? Reżyser Ridley Scott prowadzi tę historię jak mroczny rytuał - bez pośpiechu, za to z narastającym napięciem. Każda decyzja bohaterów ma ciężar, który czuć długo po scenie. To nie jest film o spektakularnych strzelaninach, tylko o momentach, w których wszystko może się zawalić… i często się zawala. Ogromną rolę odgrywa tu muzyka. Soulowe i funkowe brzmienia lat 70. - od Bobby'ego Womacka po Marvina Gaye'a - nie są tylko tłem. One budują nastrój świata, w którym elegancja miesza się z brudem ulicy, a luksus z przemocą. Te dźwięki nadają historii hipnotyczne tempo, które sprawia, że trudno się od niej oderwać. Na tym tle Denzel Washington tworzy jedną z najbardziej niepokojących kreacji w swojej karierze - spokojną, opanowaną, ale podszytą czymś groźnym. Jego Frank Lucas nie musi podnosić głosu, żeby kontrolować sytuację. Wystarczy obecność. Dlaczego warto wybrać „American Gangster” na seans? Bo to film, który działa jak powolne zanurzenie w mroku. Nie daje łatwych emocji ani szybkiej akcji, tylko wciąga atmosferą, muzyką i napięciem, które rośnie niemal niezauważalnie. To seans, który zostaje w głowie - cięższy, bardziej surowy i zdecydowanie bardziej uzależniający, niż się wydaje na pierwszy rzut oka.
516 mln minut oglądania, oscarowa obsada i ciekawy pomysł na fabułę. Ten film akcji nie schodzi z 1. miejsca najlepszych tytułów
Film „G20” z Violą Davis stał się globalnym hitem Prime Video. Od premiery 10 kwietnia produkcja ma ponad 50 mln widzów, a w tygodniu debiutu była numerem 1 w zestawieniu Nielsena z wynikiem 516 mln minut oglądania. To jeden z najgłośniejszych akcyjniaków Amazon MGM Studios.
W streamingu nie wygrywa się szeptem, tylko tempem i skalą. Film „G20” od startu na Prime Video gra na obu tych strunach naraz: ponad 50 mln widzów globalnie i setki milionów minut spędzonych przy jednym tytule w tydzień to wynik, który zmienia rozmowę o tym, co dziś na platformach naprawdę „niesie” widownię. Sukces „G20” - amerykańskiego filmu akcji na Amazon Prime Video Do tego dochodzi prestiżowy kontekst: w tygodniu debiutu produkcja była numerem 1 na liście filmów Nielsena z wynikiem 516 mln minut oglądania. Jednocześnie w bieżących podsumowaniach wartość jest jeszcze większa i wynosi 520 mln minut, co pokazuje, jak gęsty jest szum wokół tytułu i jak uważnie widzowie śledzą kolejne raporty. Sama produkcja znalazła się w pierwszej dziesiątce najchętniej oglądanych filmów akcji Amazon MGM Studios, a to miejsce, do którego nie trafia się przypadkiem. Warto też zauważyć wyraźny rys widowni: film ma cieszyć się szczególną popularnością wśród kobiet na Prime Video. Ten akcent świetnie koresponduje z trendem, w którym kobiece nazwiska i perspektywy przestają być „niszą” w akcji, a stają się jej najbardziej nośnym centrum. Szczyt G20 zamienia się w pole walki, a Viola Davis nie oddaje kadru Fabuła uderza w nerw współczesnych lęków: podczas szczytu G20 dochodzi do ataku terrorystycznego, a prezydent USA Danielle Sutton staje się celem numer jeden. Gdy unika pojmania, musi przechytrzyć napastników, żeby ochronić rodzinę, bronić kraju i zapewnić bezpieczeństwo światowym przywódcom. To kino akcji, które działa jak elegancko skrojony płaszcz o ostrym cięciu: ma formę, dynamikę i wyrazistą sylwetkę bohaterki w centrum wydarzeń. W obsadzie najmocniej błyszczy nagrodzona Oscarem za film „Służące” - Viola Davis w roli prezydent Sutton, a po drugiej stronie stoi Antony Starr - znany widzom także z serialu „The Boys” - obsadzony jako czarny charakter i przeciwnik Davis. W filmie pojawiają się również m.in. Marsai Martin i Ramón Rodríguez. Za kamerą stanęła Patricia Riggen, a scenariusz napisali Caitlin Parrish, Erica Weiss, Logan Miller i Noah Miller. Produkcją zajęły się MRC, Mad Chance Productions oraz JuVee Productions. View oEmbed on the source website Widownia oszalała, krytycy są chłodni - i właśnie to napędza dyskusję Spektakularne wyniki oglądalności nie zawsze idą w parze z krytycznym entuzjazmem i G20 jest tego wyrazistym przykładem. W serwisie Rotten Tomatoes film zebrał 15 recenzji, z których 7 było pozytywnych, co przekłada się na 47% przy średniej ocenie 4,50/10. Ten rozdźwięk sprawia, że tytuł żyje podwójnie: jako streamingowy rekord i jako temat do rozmów o tym, czym dziś jest „dobry” akcyjniak - tym, który zachwyca recenzentów, czy tym, do którego wraca publiczność. W tle rozwija się też biznesowa kontynuacja: Viola Davis i Julius Tennon mają współpracować z Amazon MGM Studios przy kolejnych projektach, w tym przy thrillerze „Ally Clark” w reżyserii Phillipa Noyce’a. G20 zostaje więc nie tylko głośnym tytułem sezonu, ale i sygnałem, że Prime Video chce budować kolejne premiery wokół rozpoznawalnych nazwisk i produkcyjnej skali.
Widzowie kilka lat temu wylali na tym dramacie morze łez. Dobrze, że Netflix dał mu drugie życie
Ten film poruszył widzów do łez już przy premierze. Dziś wraca i znów trafia w emocje - nic dziwnego, że produkcja z Adamem Sandlerem tak szybko wspięła się do TOP10 Netflixa.
Są takie filmy, które nie krzyczą. Nie próbują na siłę wzruszać, nie grają emocją w oczywisty sposób. A mimo to zostają z widzem na długo - czasem na lata. Właśnie do tej kategorii należy „Reign Over Me” (pol. „Zabić wspomnienia”), czyli poruszający dramat z Adamem Sandlerem, który właśnie wraca do łask dzięki Netflixowi. Film sprzed lat znów znalazł się wśród najchętniej oglądanych tytułów i trudno się temu dziwić. To jedna z tych historii, które trafiają dokładnie tam, gdzie trzeba. Adam Sandler w roli, której nikt się nie spodziewał Dla wielu widzów to wciąż zaskoczenie: Adam Sandler, kojarzony głównie z komediami, w „Reign Over Me” pokazuje zupełnie inne oblicze. Bo prawda jest taka: Sandler od lat dzieli widzów. Jedni go uwielbiają za jego charakterystyczny, często przerysowany humor, inni omijają szerokim łukiem jego „prześmiewcze” role. Filmy takie jak Billy Madison, Happy Gilmore, 50 pierwszych randek czy Duże dzieci na dobre przypięły mu łatkę aktora od lekkiej rozrywki - czasem błyskotliwej, czasem kompletnie absurdalnej. Ten film działa jak zaskoczenie. Bo jeśli ktoś ma dość Sandlera w jego najbardziej znanej odsłonie - to jest dokładnie ten moment, żeby dać mu jeszcze jedną szansę. Jego Charlie nie ma nic wspólnego z tamtymi bohaterami. Nie żartuje, nie rozładowuje napięcia, nie próbuje być lubiany. Jest zamknięty, cichy, momentami wręcz trudny do oglądania - i przez to tak prawdziwy, że trudno odwrócić wzrok. To jedna z tych ról, po których trudno wrócić do prostego myślenia: „Sandler? To tylko komedia.” Historia o stracie, która nie daje się „przeżyć raz”. O czym jest „Zabić wspomnienia”? Punktem wyjścia jest tragedia związana z wydarzeniami z 11 września. Charlie traci rodzinę i razem z nią traci zdolność do normalnego funkcjonowania. Kiedy po latach spotyka dawnego znajomego (w tej roli Don Cheadle), zaczyna się coś, co trudno nazwać klasycznym „powrotem do życia”. To raczej powolne, momentami bolesne oswajanie się z tym, co zostało. Film nie daje prostych odpowiedzi. Nie mówi, że wszystko da się naprawić. Pokazuje raczej, że czasem jedyne, co możemy zrobić, to… nie być w tym sami. 11 września 2001: dzień, który na zawsze zmienił Amerykę 11 września 2001 roku Nowy Jork zatrzymał się w jednym momencie. Dwa samoloty uderzyły w wieże World Trade Center, zamieniając poranek w jedną z największych katastrof w historii USA. W ciągu kilku godzin zginęło niemal 3 000 osób. Wśród ofiar było około 343 strażaków nowojorskiej straży pożarnej oraz 60 policjantów i ratowników, którzy weszli do budynków mimo narastającego chaosu, próbując wyprowadzić ludzi na zewnątrz. Wielu z nich nie zdążyło już wrócić - zginęli razem z tymi, których ratowali. Świadkowie tamtych wydarzeń mówili później o ludziach wyskakujących z wyższych pięter, o ulicach pokrytych pyłem tak gęstym, że przypominał śnieg, i o ciszy, która zapadła w dolnym Manhattanie, gdy zawaliły się wieże. W jednej chwili zniknęła nie tylko panorama miasta, ale też poczucie bezpieczeństwa, które wydawało się oczywiste. Ground Zero stało się miejscem żałoby i pracy bez końca. Usuwanie gruzów trwało do maja 2002 roku - dzień i noc, wśród dymu, pyłu i poszukiwań ocalałych. Dopiero lata później Nowy Jork zaczął wracać do rytmu życia, choć dla wielu mieszkańców był to powrót już do innego miasta — bardziej ostrożnego, na zawsze naznaczonego tym, co się wydarzyło. Dlaczego „Zabić wspomnienia” trafiło do TOP10 Netflixa? Bo to jedna z tych historii, które z czasem działają jeszcze mocniej. Dziś, kiedy widzowie częściej szukają w filmach prawdziwych emocji, „Zabić wspomnienia” wraca jako coś więcej niż dramat sprzed lat. To opowieść o żałobie, samotności i pamięci, ale też o tym, jak bardzo potrzebujemy drugiego człowieka, nawet jeśli nie potrafimy tego powiedzieć. Netflix dał temu tytułowi drugie życie, a widzowie szybko to zauważyli. Film z 2007 roku trafił do TOP najchętniej oglądanych produkcji i - patrząc na reakcje - znów robi dokładnie to samo co kiedyś. Porusza. Bez zbędnych słów.
Gangsterski western na Karaibach? Ten 8-odcinkowy serial o rodzinie podbił serca widzów
Na francuskich Karaibach rozgrywa się historia, która nie wygląda jak typowy serial Netfliksa. W „Rodzina trzyma się razem” karaibskie słońce spotyka się z mrokiem kryminału, a rodzinny dramat szybko zamienia się w opowieść o przetrwaniu, lojalności i świecie, w którym granice prawa są wyjątkowo płynne.
Martynika rzadko pojawia się w serialach jako główny bohater. Tym razem nie jest tłem, ale przestrzenią konfliktu - gorącą, gęstą od napięć i społecznych nierówności. Właśnie tutaj żyje jedenaścioro rodzeństwa Lafleur, w wieku od 7 do 23 lat, które po nagłej śmierci matki zostaje samo. Bez stabilizacji, bez opieki i z jednym, bardzo prostym problemem: jeśli nie znajdą sposobu na przetrwanie, system ich rozdzieli. A to oznacza jedno - muszą działać szybko. „Rodzina trzyma się razem” jako jedyny system, który działa W centrum historii nie ma klasycznej intrygi kryminalnej, tylko mechanizm przetrwania. Najstarsze rodzeństwo próbuje utrzymać wszystkich razem, ale rzeczywistość szybko wymusza decyzje, które nie mają dobrych rozwiązań. Handel narkotykami staje się nie wyborem, a konsekwencją - wejściem w równoległy świat, który od dawna funkcjonuje obok oficjalnych struktur. To właśnie ten moment zmienia wszystko: rodzinny dramat zaczyna przypominać gangsterską opowieść z klimatem westernu, w której zasady są proste, ale brutalne - lojalność kosztuje najwięcej. View oEmbed on the source website Martynika: piękna, ale bez filtrów Serial celowo unika pocztówkowego obrazu Karaibów. Fort-de-France pokazane jest tu w wersji surowej, miejskiej, pełnej napięć i lokalnych kodów, które rządzą się własną logiką. Kreolski język, rytm wyspy i jej społeczna struktura nie są dodatkiem - są częścią narracji. To one definiują, jak bohaterowie poruszają się w świecie, w którym instytucje państwowe są obecne tylko częściowo. Za projektem stoi Éric Rochant - twórca francuskiego serialu „Le Bureau des Légendes” (pol. „Biuro szpiegów”) - który po latach wraca do serialowej formy, tym razem w zupełnie innym świecie. Współpraca z lokalnymi twórcami sprawia, że „Rodzina trzyma się razem” nie jest spojrzeniem z zewnątrz. Martynika nie została tu „opowiedziana” - została wpisana w DNA historii. To jedna z tych produkcji, które nie próbują egzotyzować miejsca, tylko pozwalają mu mówić własnym językiem. Między „Narcos” a rodzinnym dramatem Choć „Rodzina trzyma się razem” ma w sobie energię kryminału i momentami przypomina historie w stylu genialnego serialu „Narcos”, w gruncie rzeczy pozostaje opowieścią o rodzinie. O trzech różnych sposobach radzenia sobie z tym samym kryzysem - lojalności, pragmatyzmie i próbie utrzymania moralnych granic w świecie, który nie daje na to przestrzeni. I właśnie w tym napięciu serial jest najmocniejszy: nie w akcji, ale w decyzjach, które nigdy nie są czarno-białe. „Rodzina trzyma się razem” nowy nieoczywisty hit Netflixa „Rodzina trzyma się razem” szybko trafiła do TOP 10 Netflixa, a widzowie zwracają uwagę przede wszystkim na jedno - emocjonalną intensywność, która nie wynika z spektakularnych zwrotów akcji, ale z samej sytuacji bohaterów. Bo to nie jest historia o przestępczości. To historia o tym, co dzieje się, kiedy rodzina staje się jedyną instytucją, która jeszcze coś znaczy.
Trafiłam na niego przypadkiem. Ten wciągający prawniczy serial ma aż 6 sezonów i ocenę 8/10
Na SkyShowtime można znaleźć serial, który łatwo przegapić, a jeszcze łatwiej wciągnąć się w niego na długie godziny. „The Good Fight” ma aż 6 sezonów, średnią ocenę na poziomie około 8/10 i od lat uchodzi za jeden z najbardziej inteligentnych seriali prawniczych.
Seriale prawnicze mają w sobie coś zaskakująco uzależniającego. Lubimy je za błyskotliwe dialogi, moralne dylematy i tę przyjemną iluzję, że w sali sądowej wszystko da się uporządkować logicznym argumentem. A wszystko zaczęło się dla wielu z nas od legendarnej „Ally McBeal”, którą ja - mając zaledwie osiem lat - oglądałam z zapartym tchem, czekając co tydzień na kolejny odcinek w telewizji - trochę nie rozumiejąc świata dorosłych, ale już wtedy czując, że ten gatunek ma w sobie coś hipnotyzującego. Od tamtej pory seriale prawnicze przeszły długą drogę - od lżejszych, niemal obyczajowych historii w stylu „Ally McBeal”, przez bardziej proceduralne i dramatyczne produkcje jak kultowe „The Good Wife”, aż po współczesne, mocno osadzone w polityce i rzeczywistości narracje. W Polsce również doczekaliśmy się swoich przedstawicieli gatunku - jednym z najbardziej popularnych było „Prawo Agaty” z Agnieszką Dygant w roli głównej, które przez lata miało wierną publiczność i wprowadziło prawniczy świat do mainstreamowej telewizji. Dziś ten gatunek coraz częściej wychodzi poza schemat „sprawy tygodnia” i staje się pretekstem do opowiadania o społeczeństwie, polityce i emocjach, które nie zawsze mieszczą się w paragrafach. To najlepszy serial prawniczy dostępny online Najlepsze seriale nie zawsze trafiają na listy „must watch” od razu przy premierze. Czasem pojawiają się gdzieś w tle - i dopiero po czasie okazuje się, że trudno się od nich oderwać. „The Good Fight” (pol. tytuł „Sprawa idealna”) to dokładnie taki przypadek. Spin-off kultowego „The Good Wife” zaczyna się niewinnie: od historii Diane Lockhart, prawniczki, która w jednej chwili traci stabilność całego swojego życia zawodowego i finansowego. Ale to dopiero początek. View oEmbed on the source website O czym naprawdę jest „The Good Fight”? Choć formalnie to serial prawniczy, bardzo szybko wychodzi poza schemat „sprawy tygodnia”. To opowieść o świecie, w którym prawo przestaje być neutralne. W kolejnych sezonach serial coraz mocniej zagłębia się w: politykę USA i kryzys instytucji nierówności społeczne i rasowe wpływ technologii i mediów na prawdę konflikty ideologiczne, które przenikają codzienność W centrum pozostaje Diane Lockhart - bohaterka, która musi odnaleźć się w rzeczywistości, w której stare zasady już nie działają. Christine Baranski i rola, która niesie cały serial Jednym z największych atutów produkcji jest Christine Baranski jako Diane Lockhart - chłodna, inteligentna, ironiczna, ale też coraz bardziej uwikłana emocjonalnie w świat, który się zmienia. To nie jest klasyczna „bohaterka prawniczego serialu”. Diane często nie daje łatwych odpowiedzi - ani sobie, ani widzowi. Obok niej pojawiają się m.in. Cush Jumbo, Audra McDonald oraz w późniejszych sezonach Delroy Lindo, który wnosi do serialu zupełnie nową energię i ciężar emocjonalny. Serial, który reaguje na rzeczywistość To, co wyróżnia „The Good Fight”, to jego aktualność. Serial bardzo często odnosi się do bieżących wydarzeń politycznych i społecznych w USA, przez co momentami bardziej przypomina komentarz do rzeczywistości niż klasyczny dramat sądowy. I właśnie dlatego nie jest to produkcja „do tła”. Wymaga uwagi - ale w zamian daje coś więcej niż tylko kolejne sprawy w sądzie. 6 sezonów, które łatwo przegapić - i trudno odpuścić „The Good Fight” ma łącznie 6 sezonów, co czyni go idealnym serialem do długiego oglądania. Nie jest hałaśliwy jak niektóre streamingowe hity, ale konsekwentnie buduje świat, który z sezonu na sezon staje się coraz bardziej złożony. To jeden z tych tytułów, które: zaczynasz „na chwilę” zostajesz na kilka dni i nagle orientujesz się, że jesteś w połowie 4. sezonu serialu Dlaczego warto go włączyć? „The Good Fight” to propozycja dla tych, którzy lubią seriale inteligentne, ale nie oderwane od rzeczywistości. Łączy dramat prawniczy z politycznym napięciem i satyrą na współczesny świat. To nie jest komfortowy serial. Ale właśnie dlatego tak dobrze działa. Jeśli szukasz czegoś, co nie tylko wciąga fabułą, ale też komentuje świat, w którym żyjemy - ta produkcja może być jednym z najlepszych „ukrytych” wyborów na SkyShowtime.
W ogniu pytań „Nigdy przenigdy...”. Aktorzy z majowej okładki ELLE odsłaniają więcej, niż planowali
Szach mat w studiu ELLE. Dziesięcioro aktorów z majowego numeru, dwa studia fotograficzne i gra, która z niewinnego „Nigdy przenigdy” szybko zmienia się w serię szczerych, czasem zaskakujących wyznań. Miało być lekko i zabawnie, a wyszło... sami zobaczcie.
Na planie spotykają się aktorki i aktorzy związani z głośnymi polskimi produkcjami Netflixa. Wśród nich m.in. Masza Wągrocka, Jaśmina Polak, Zofia Jastrzębska, Justyna Wasilewska, Anna Szymańczyk, a także Piotr Pacek, Kirył Pietruczuk, Jędrzej Hycnar, Zippy Ogar i Mikołaj Bukrewicz. Łączy ich scena, młodość i doświadczenie pracy w projektach, które w ostatnich latach mocno przyciągnęły uwagę widzów i majowa okładka ELLE. W ogniu pytań „Nigdy przenigdy...” Zasady gry są proste. Padają pytania „Nigdy przenigdy...”, a uczestnicy odpowiadają, czy dana sytuacja rzeczywiście ich nie dotyczyła. Już pierwsze rundy pokazują, że temat nie kończy się na żartach. Pojawiają się wspomnienia o stresie przed premierami, sprawdzaniu reakcji widzów i emocjach, które towarzyszą pierwszym dużym rolom. Szybko robi się bardziej osobiście. Padają pytania o filmowe „crashe”, improwizacje na planie i momenty, w których trzeba było udawać, że wszystko było zaplanowane, mimo że coś poszło zupełnie inaczej. Aktorzy przyznają też, że presja odbioru potrafi być intensywna, szczególnie tuż po premierach i trailerach. W pewnym momencie gra zamienia się w serię spontanicznych rozmów. Pojawiają się żarty, reakcje „real cinema” i historie z planów zdjęciowych, ale też refleksje o tym, jak wygląda zawód aktora od środka, kiedy kamera przestaje być tylko elementem pracy, a zaczyna być lustrem dla emocji i oczekiwań widzów. To nie jest klasyczna gra. To szybka konfrontacja z własnymi doświadczeniami, w której każdy odpowiada trochę inaczej, niż się spodziewasz. A jeśli jesteście ciekawi, kto się przyznał, kto uniknął odpowiedzi, a kto zagrał „va banque” - cały materiał oraz kilkanaście innych ciekawych propozycji znajdziecie na naszym YouTube ELLE Polska.