Martyna Wojciechowska wyreżyserowała dokument, który wstrząśnie Europą. „Skradzione dzieci” to historia tysięcy rodzin, które myślały, że ich dzieci nie żyją
Niektóre historie trudno sobie wyobrazić, a jeszcze trudniej uwierzyć, że zdarzyły się naprawdę. Już w grudniu na HBO Max zadebiutuje dokument „Skradzione dzieci”, który odsłoni mroczne kulisy handlu noworodkami w Gruzji.
Od lat pięćdziesiątych XX wieku Gruzja zmagała się z niestabilnością polityczną, kryzysem gospodarczym i słabym nadzorem instytucji państwowych, a w postsowieckich gruzińskich szpitalach dokonywano procederu, który mrozi krew w żyłach. Zaraz po porodzie wmawiano matkom, że ich dzieci zmarły, podczas gdy skradzione noworodki trafiały do adopcji - za ogromne pieniądze, a dokumenty poświadczające ich tożsamość były skutecznie niszczone. Dziś tysiące kobiet wykonuje w Gruzji testy DNA, mając nadzieję na odnalezienie po latach swoich zaginionych dzieci. „Skradzione dzieci” - dokument Martyny Wojciechowskiej, który wstrząśnie Europą Dokument opowiada o Amy i Ano, bliźniaczkach rozdzielonych tuż po narodzinach, które po 19 latach przypadkiem odnajdą się dzięki mediom społecznościowym. Ich spotkanie stało się symbolem tragedii tysięcy rodzin. Film pokaże, jak dziennikarskie śledztwo Gruzinki Tamuny Museridze ujawnia niewyobrażalną skalę handlu noworodkami w kraju liczącym zaledwie 3,5 miliona mieszkańców. Tamuna Museridze, sama będąca ofiarą nielegalnej adopcji, rozpoczęła walkę o ujawnienie procederu, który zmienił życie setek tysięcy ludzi. Jej historia inspiruje tysiące rodzin i pokazuje, że prawda i sprawiedliwość w końcu mogą wyjść na światło dzienne. Gdzie obejrzeć „Skradzione dzieci”? Film powstał pod scenariuszem i reżyserią Martyny Wojciechowskiej - podróżniczki, dziennikarki, założycielki Fundacji UNAWEZA oraz Jowity Baranieckiej. Oba te nazwiska dają gwarancję, że dokument nie będzie powierzchowny. Wojciechowska, znana szerszej publiczności z programu „Kobieta na krańcu świata”, od lat nie boi się poruszać trudnych tematów, szczególnie dotyczących kobiet. Jej program cieszy się nieprzerwaną popularnością i oglądalnością od 2009 roku, co tylko potwierdza, że widzowie ufają jej wrażliwości i rzetelności w opowiadaniu historii. Premiera „Skradzionych dzieci” odbędzie się 12 grudnia 2025 roku na HBO Max, a wcześniej dokument zostanie pokazany podczas 25. Międzynarodowego Festiwalu Filmowego WATCH DOCS. To odważny, poruszający materiał, który wstrząśnie emocjami i pokaże siłę ludzi walczących o prawdę i rodzinę w obliczu jednej z największych afer współczesnej Europy.
Ten skandynawski hit znów rządzi na Netfliksie. „Troll 2” w 24 godziny podbił aż 81 krajów
Po trzech latach kamienny olbrzym znów budzi się do życia – i ponownie podbija Netflix. „Troll 2” błyskawicznie wskoczył na pierwsze miejsce aż w 81 krajach. Choć widzowie i krytycy wystawiają mu niższe noty niż zazwyczaj otrzymują streamingowe jedynki, to zainteresowanie skandynawskim hitem jest ogromne.
Pierwszy „Troll”, który pojawił się na Netfliksie w 2022 roku, stał się europejskim fenomenem na skalę, której mało kto się spodziewał. Film zebrał ponad 103 mln wyświetleń, dzięki czemu do dziś pozostaje najpopularniejszym nieanglojęzycznym tytułem w historii platformy. Wyprzedził nawet rekordowe „Rekiny w Sekwanie” (102,3 mln odsłon). Historia Nory Tidemann - paleontolożki, która zostaje wezwana przez norweski rząd, by rozwikłać tajemniczą katastrofę w górach - przyciągnęła przed ekrany cały świat. Oglądaliśmy, jak Norwegia konfrontuje się z mitem, który nagle okazuje się prawdziwy. Troll z pierwszej części był ucieleśnieniem natury domagającej się sprawiedliwości - i to właśnie ta symbolika podbiła serca widzów. „Troll 2” numerem jeden na Netflix - powrót, który elektryzuje Druga część pojawiła się na Netfliksie 1 grudnia i w zaledwie dobę wskoczyła na pierwsze miejsce w 81 krajach - w tym w Polsce. Tylko w 12 państwach nie osiągnęła pozycji lidera list Top 10. To jeden z najmocniejszych debiutów ostatnich miesięcy. Fani wyczekiwali powrotu Nory, Andreasa i kapitana Krisa - i znów dostali tę znajomą mieszankę nordyckiej mitologii, malowniczych krajobrazów i spektakularnej destrukcji. Historia skupia się na przebudzeniu nowego, jeszcze potężniejszego trolla, zwanego Megatrollem. Bohaterowie muszą zanurzyć się w dawne podania i mroczniejsze zakamarki norweskiej historii, by zrozumieć, z czym naprawdę mają do czynienia. W tle pojawiają się echa pierwszej części - pytania o granice ingerencji człowieka w naturę, o winy przeszłości i o to, czy potwór jest na pewno jedynym „złym” w tej historii. View oEmbed on the source website Oceny? Dość rzadki przypadek zgodności Choć „Troll 2” bije rekordy oglądalności, widzowie i krytycy oceniają go niżej niż pierwszą część. Na Rotten Tomatoes film ma 58/100, a użytkownicy wystawiają jeszcze skromniejsze 40/100. IMDb i Filmweb również są bardziej stonowane (odpowiednio 5,4/10 i 4,8/10). W komentarzach fani zwracają uwagę na to, że druga część - choć ma dobre momenty - nie umywa się do pierwszej: „To świetna rozrywka na wieczór, ale jedynka była bardziej klimatyczna”, „Uwielbiam nordycki klimat, ale sequel ma mniej emocji niż pierwsza część”. Widzowie doceniają sceny wśród norweskich krajobrazów, lokalną mitologię i sam pomysł rozwijania trollowego uniwersum. Wielu przyznaje jednak, że fabuła drugiej części bywa bardziej chaotyczna i mniej zaskakująca niż pierwszego hitu. Czego można się spodziewać po filmie „Troll 2”? „Troll 2” to przede wszystkim widowisko - pełne szerokich kadrów, potężnych sekwencji akcji i nordyckiego klimatu, którego próżno szukać w hollywoodzkich blockbusterach. Powrót Nory Tidemann i jej emocjonalny konflikt między nauką a mitologią to wciąż jeden z najmocniejszych elementów całej historii. Jeśli kochacie skandynawskie kino katastroficzne, miejskie legendy, zimowy klimat i historie, które ogląda się dla czystej rozrywki - to jest tytuł na idealny wieczór z popcornem. Czy powstanie „Troll 3”? Jeśli spojrzeć na liczby - szanse są ogromne. Skoro pierwsza część zgromadziła rekordowe 103 mln widzów, a druga w dobę podbiła ponad 80 krajów, trudno wyobrazić sobie, by Netflix chciał zamknąć tę opowieść na dwóch filmach. A może właśnie na tym polega magia skandynawskiego kina gatunkowego - że nawet jeśli krytycy kręcą nosem, widzowie i tak nie mogą przestać patrzeć na te mroźne, monumentalne pejzaże i kamienne legendy, które znów budzą się do życia.
„Rodzaje życzliwości” podbijają HBO Max. Ten głośny film nie pozwoli wam spać spokojnie
Projekt Jorgosa Lantimosa, twórcy „Biednych istot”, właśnie wskoczył na miejsce numer jeden w top 10 HBO Max… i absolutnie nie jest to kino „dla każdego”. Ale może właśnie dlatego wszyscy chcą je zobaczyć.
Są filmy, które otulają jak miękki kocyk, i są takie, które od pierwszych minut wytrącają z równowagi. „Rodzaje życzliwości” należą do tej drugiej kategorii - intensywne, dziwne, niekomfortowe, a jednocześnie hipnotyzujące. Jorgos Lantimos nigdy nie był reżyserem, który prowadzi widza za rękę. Prędzej - wrzuca w wir dziwnych zachowań, bolesnych wyborów i emocji, o których chcielibyśmy zapomnieć. „Rodzaje życzliwości”, jego tryptyk nakręcony w 2024 roku, zdobywca Złotej Palmy w Cannes - to trzy historie, trzy światy i jedna powracająca teza: wolność to koncept, w który lubimy wierzyć - ale który rzadko naprawdę posiadamy. Od pierwszej sceny film daje to jasno do zrozumienia. Lantimos, wracając do współpracy ze swoim wieloletnim scenarzystą Efthimisem Filippou, znów igra konwencjami. Znów buduje rzeczywistość „na opak”. Znów każe nam czuć się… nieswojo. In the best possible way. Do tego dochodzi obsada, która robi absolutnie wszystko: Jesse Plemons w najlepszej formie, Emma Stone, która potrafi jedną miną opowiedzieć cały akapit emocjonalnego chaosu, oraz Willem Dafoe - wciąż w swojej najbardziej niepokojącej wersji. Numer 1 na HBO Max: o czym są „Rodzaje życzliwości”? Każda z trzech części filmu mogłaby być osobnym mini–filmem. Każda zaczyna się pozornie „normalnie”, by po chwili skręcić w stronę obsesji, kontroli, przemocy i pragnienia bycia kimś innym, gdzie indziej, z kimś innym. W pierwszej noweli widzimy pracownika korporacji, którego życie jest z góry zaplanowane - każda minuta, każdy wybór, każde „tak” i każde „nie”. Jego szef (Dafoe) sprawdza go jak maszynę, jak projekt do „udowodnienia”. Wolność? Nice try. Druga opowieść podąża za policjantem, który traci żonę podczas ekspedycji badawczej. Kiedy kobieta wraca, zaczyna podejrzewać, że to nie ona. Albo… że to on jest kimś zupełnie innym, niż myślał. Trzecia część wprowadza nas w świat sekty poszukującej kobiety, która potrafi wskrzeszać zmarłych. Emma Stone jako wyznawczyni przemierzająca Amerykę wygląda jak bohaterka zagubiona między Tarantino a science-fiction o kontrolowanych emocjach. Lantimos nie daje prostych odpowiedzi. Zadaje pytania: Jak bardzo potrzebujemy, by ktoś nami kierował? I czy naprawdę chcemy być wolni, czy tylko tak nam się wydaje? View oEmbed on the source website Powrót do greckich korzeni - ale przepuszczony przez Hollywood Choć film powstał w Stanach, a Lantimos pracuje dziś z największymi gwiazdami i budżetami, „Rodzaje życzliwości” to najbardziej „grecki” projekt reżysera od czasu „Kła” i „Lobstera”. Ta sama surrealistyczna logika, ten sam rodzaj czarnego humoru, to samo poczucie, że zaraz wydarzy się coś dziwnie pięknego albo pięknie przerażającego. Różnica? Dziś Lantimos bawi się formą z większą pewnością siebie. Jak reżyser, który już niczego nie musi udowadniać. I choć w filmie widać ironię wobec american dream - z jego motelami, sekciarskimi roadtripami i nieustanną pogoń za „better life” - widać też fascynację tą kulturą. To miks, który działa. A miejscami… miażdży. Gdzie obejrzeć „Rodzaje życzliwości”? Film jest dostępny na HBO Max, gdzie choć ma sporą konkurencję - zwłaszcza wśród świątecznych klasyków - właśnie zdobył numer jeden w top 10. Trudno jednak nazwać go lekką, łatwą weekendową rozrywką. Jeśli więc nie macie jeszcze ochoty poddać się świątecznemu szaleństwu i szukacie kina, które zostaje w głowie na długo po napisach końcowych - you’re in for a treat.
Po 25 latach wraca hit, który zmienił życie wielu kobiet. Ulubiona autorka Polek potwierdziła kontynuację „Nigdy w życiu!”
Po dwóch dekadach milczenia wraca historia, która dla wielu kobiet była czymś więcej niż bestsellerem. „Nigdy w życiu!” Katarzyny Grocholi stało się przewodnikiem po życiowych rewolucjach, książką–ratunkową w momentach, kiedy świat walił się na głowę. Teraz autorka potwierdziła: powstaje kontynuacja. Internet eksplodował od komentarzy, a fanki mówią wprost - „to jak powrót do domu”.
Gdy w 2001 roku na półkach księgarń pojawiło się „Nigdy w życiu!”, nikt nie zakładał, że ta pozornie lekka obyczajówka stanie się dla tysiąca kobiet czymś w rodzaju emocjonalnego kompasu. Judytę - bohaterkę, którą mąż zostawia z dnia na dzień - pokochano natychmiast. Za szczerość. Za humor. Za to, że była „jedną z nas”. Kobietą, która w momencie życiowego trzęsienia ziemi bierze głęboki wdech, podwija rękawy i zaczyna od nowa. Mimo że bardzo się boi. Książka sprzedała się w ponad 750 tysiącach egzemplarzy. W komentarzach pod postem Katarzyny Grocholi mimo upływu prawie 25 lat - do dziś padają słowa, które trudno zignorować: „Pierwsza część trzymała mnie przy życiu i dawała nadzieję 25 lat temu.”, „Byłam w dokładnie tej samej sytuacji co Judyta.”, „Ta książka sprawiła, że podjęłam decyzję, której bałam się przez lata”. To właśnie dlatego ta historia nie była kolejnym „czytadłem”. Ona realnie zmieniała życie wielu kobiet - dodając odwagi tym, którym najbardziej jej brakowało. Ekranizacja tylko podkręciła fenomen. Judyta stała się ikoną popkultury Trzy lata później czyli w 2004 roku przyszła ekranizacja z Danutą Stenką - i Polska oszalała. „Nigdy w życiu!” w wersji filmowej przyciągało do kin tłumy, a cytaty z filmu weszły do codziennego języka. Judytę oglądało się jak przyjaciółkę, której kibicuje się z całego serca. Stenka dała jej charyzmę, nowoczesność i dowcip, a Artur Żmijewski, Joanna Brodzik czy Jan Frycz stworzyli obsadę, która broni się do dziś. „Nigdy w życiu!” jest dla polskich komedii romantycznych tym, czym kultowe „To właśnie miłość” dla Świąt - punktem odniesienia. Film, który ponad 20 lat temu stał się hitem do dziś regularnie wraca w telewizji. Fanki pamiętają wszystko: scenę z budową domu, gorące spojrzenia między Judytą a Adamem, humor, ciepło, lekkość. Nic dziwnego, że informacja o kontynuacji wywołała aż takie emocje - to powrót do czegoś, co wiele z nas ma zapisane w pamięci jak rodzinny album. View oEmbed on the source website Powstaje „Nigdy w życiu 2”. Katarzyna Grochola zaskoczyła fanów Katarzyna Grochola oczywiście postanowiła zrobić to po swojemu. Wszystko zaczęło się od krótkiego nagrania na Instagramie. Autorka, trzymając różę i plik zapisanych kartek, patrzy w kamerę z uśmiechem, który zdradza więcej niż wszystkie jej słowa. I zadaje pytanie, które wywołało lawinę: „Czy gdybym wam powiedziała, że kończę książkę pod tytułem ‘Nigdy w życiu 2’, to byście wiedzieli, o co chodzi?” To był moment, w którym Internet zatrzymał się na sekundę… a potem eksplodował. „O matko! To fantastyczna wiadomość!”, „Wspaniale! Dzięki niej zakochałam się w pani piórze!”, „Czekam, nie mogę oddychać!”, „Pierwsza część to był mój survival guide.” W opisie posta Grochola dodała jedynie: „Co wy na to? ‘Nigdy w życiu 2’?”. I to wystarczyło, by uruchomić falę nostalgii, radości i wzruszenia, które rzadko zdarzają się przy zapowiedziach książek. Na razie Grochola nie zdradza szczegółów fabuły. Ale fanki już spekulują: „Czy Judyta znów zacznie wszystko od nowa?”, „Czy będzie to kontynuacja w duchu współczesności?”, „Czy wrócą bohaterowie z ekranizacji?” Jedno jest pewne - książka pojawi się na półkach w 2026 roku i znając „fenomen Judyty” będzie to literackie wydarzenie roku. A może nawet dekady.
Film z 4 nominacjami do Oscara w końcu dostępny na HBO Max. „Le Mans ’66” wciągnie was od pierwszej minuty
„Le Mans ’66” to opowieść o pasji, rywalizacji i innowacjach w świecie wyścigów samochodowych. Film trzyma w napięciu od pierwszej minuty, a przy okazji pozwala zrozumieć, co sprawia, że 24-godzinny wyścig Le Mans fascynuje fanów motoryzacji od dekad. Produkcja Jamesa Mangolda z 2019 roku zdobyła cztery nominacje do Oscara i od teraz jest dostępna na HBO Max.
Film opowiada prawdziwą historię Carrolla Shelby’ego, wizjonerskiego konstruktora, i Kena Milesa, kierowcy, który za kierownicą wyczuwał każdy detal bolidu. W rolę tego duetu wcielili się Matt Damon (którego niebawem zobaczymy w roli Odyseusza w reż. Nolana) i Christian Bale (znany z „American Psycho”) a ich chemia sprawia, że każda scena pulsuje napięciem, humorem i emocjami - od niezdarnych bójek przed domem Milesa po spięcia w biurze Forda. Dzięki nim widz od razu wciąga się w świat niebezpiecznych wyścigów odbywających się w latach 60. i dramatów bohaterów, chcąc wiedzieć, co czeka ich za następnym zakrętem. Rywalizacja z Ferrari i walka z biurokracją Główni bohaterowie - Shelby i Miles - muszą nie tylko pokonać legendarną drużynę Ferrari, ale też zmierzyć się z sabotującym ich działania urzędnikiem Forda - Leo Beebe’em (w tej roli Josh Lucas). Film pokazuje, że zwycięstwo wymaga nie tylko talentu kierowców, lecz także współpracy całego zespołu i nieustannej innowacyjności w projektowaniu samochodu. Jako fanka motoryzacji, lubiąca szybką jazdę, nie tylko w samochodzie, ale także na motocyklu musze przyznać, że sceny na torze Le Mans zostały mistrzowsko zainscenizowane. Dynamiczny montaż Andrew Bucklanda, Michaela McCuskera i Dirka Westervelta oraz ścieżka dźwiękowa Marco Beltramiego i Bucka Sandersa wciągają widza w wir wyścigu. A każde okrążenie to emocje, które choć wydaje się to niemożliwe - udzielają się także przed ekranem. Widać każdy gest kierowcy, każdy drgający silnik i napięcie rosnące z minuty na minutę. View oEmbed on the source website Wyścig Le Mans i jego historia Wyścig 24-godzinny Le Mans, odbywający się we Francji od 1923 roku, to jeden z najstarszych i najbardziej prestiżowych wyścigów samochodowych na świecie. Początkowo zorganizowany, by przetestować wytrzymałość samochodów i kierowców, szybko stał się areną dla największych innowacji w motoryzacji. W ciągu całodobowego maratonu liczy się nie tylko prędkość, ale też strategia, precyzja i odporność psychiczna. W historii Le Mans nie brakowało dramatycznych momentów - od widowiskowych wyścigów nocnych, przez deszczowe tory pełne poślizgów, aż po tragiczne wypadki, które przypominały o ryzyku stawianym przez odważnych kierowców. Zwycięstwa w Le Mans nierzadko zapisywały się złotymi zgłoskami w historii motoryzacji. Ferrari, Porsche, Audi czy Ford - każda marka marzyła o triumfie na tym legendarnym torze, który stał się symbolem wytrzymałości i innowacyjności. Właśnie w tym wyścigu powstawały kultowe bolidy i rodziły się historie ludzi, którzy przekraczali granice możliwości. „Le Mans ’66” - Oscarowy hit, który warto zobaczyć na HBO Max Film nie tylko dostarcza adrenaliny, lecz także pozwala lepiej zrozumieć pasję ludzi stojących za wyścigami. Mangold pokazuje, co fascynowało takich fanatyków motoryzacji jak Paul Newman czy James Dean - przekraczanie granic, ryzyko życia i całkowite oddanie swojej pasji. Produkcja zdobyła uznanie krytyków i publiczności, a Oscary za montaż i dźwięk dopełniają obrazu perfekcji realizacyjnej. Na szczęście dla fanów motoryzacji, oraz Matta Damon'a - „Le Mans ’66” od 29 listopada 2025 roku dostępny jest na HBO Max. Można go również oglądać na Disney+. To obowiązkowa pozycja zarówno dla tych, którzy lubią poczuć prędkość przemierzając ulice za kierownicą swojej Toyoty Yaris oraz cenią filmowe dramaty oparte na prawdziwych wydarzeniach.
„Uciekinier” powraca w wielkim stylu. To jedna z lepszych adaptacji Stephena Kinga jaką widziałam
Nowy „Uciekinier” to kino akcji skrojone na dzisiejsze czasy: błyskotliwe, intensywne i przerażająco aktualne. Edgar Wright, mistrz rytmu i filmowej energii, stworzył widowisko, o którym krytycy mówią jednym głosem: to jedna z najlepszych ekranizacji prozy Stephena Kinga od lat.
Choć wielu widzów wciąż ma sentyment do wersji z 1987 roku z Arnoldem Schwarzeneggerem w roli głównej - którą od września można oglądać dzięki platformie Netflix - to tegoroczna adaptacja wchodzi na zupełnie inny poziom - emocjonalny, wizualny i narracyjny. Teraz, gdy film trafił do polskich kin, widzowie mogą sami przekonać się, dlaczego nazywa się go „najlepszym filmem akcji 2025 roku”. W tym artykule: „Uciekinier” znów na ekranach. To jedna z lepszych adaptacji Stephena Kinga Tom Cruise, Glen Powell i lekcje biegania, o których mówi cały Hollywood O czym opowiada „Uciekinier” - i dlaczego ta historia znów jest tak mocna Powieść Stephena Kinga napisana pod pseudonimem. Ciemniejsza, brutalniejsza, zaskakująco prorocza Schwarzenegger był pierwszy, ale to nowa wersja zostanie zapamiętana „Uciekinier” znów na ekranach. To jedna z lepszych adaptacji Stephena Kinga Od pierwszej sceny tempo filmu działa jak zastrzyk adrenaliny: szybkie cięcia, pulsujący montaż, klaustrofobiczne ujęcia i futurystyczny pejzaż, który - choć stylizowany - niepokojąco przypomina współczesną rzeczywistość. Wright bawi się konwencją dystopii i thrilleru akcji, tworząc świat, w którym telewizja przekroczyła wszystkie możliwe granice, a przemoc stała się ulubioną rozrywką mas. Krytycy nie mają wątpliwości: to opowieść, która mówi więcej o dzisiejszych mediach, niż chcielibyśmy przyznać. Łukasz Adamski z Interii nazywa film „przerażająco aktualnym” i ocenia go na 8/10, a redaktorzy Stephenking.pl podkreślają, że przez ponad dwie godziny nie ma ani sekundy wytchnienia. Właśnie ten intensywny rytm sprawia, że nowy „Uciekinier” ogląda się jak współczesną odpowiedź na kultowe kino akcji, ale z refleksją skrojoną pod widza 2025 roku. View oEmbed on the source website Tom Cruise, Glen Powell i lekcje biegania, o których mówi cały Hollywood Jednym z najgłośniejszych wątków wokół produkcji była anegdota Glena Powella, który wciela się w Bena Richardsa. Aktor ujawnił, że przed rozpoczęciem zdjęć spotkał się z Tomem Cruise’em, który przez dwie godziny tłumaczył mu zasady bezpieczeństwa na planie i pokazał, jak biegać do kamery, by zachować idealny „action hero look”. Cruise - legenda kina akcji - po seansie dodatkowo pochwalił Powella, a jego opinia stała się w Hollywood czymś w rodzaju certyfikatu jakości. Ta historia tylko podgrzała atmosferę wokół filmu, a sam Powell zbiera zachwyty krytyków. Adam Siennica z NaEkranie.pl określa go jako „świetnego”, a na TikToku pojawiają się komentarze w stylu: „Dla Glena będę oglądał więcej”. O czym opowiada „Uciekinier” - i dlaczego ta historia znów jest tak mocna Akcja przenosi nas do świata, w którym telewizyjne reality show stały się brutalniejsze niż kiedykolwiek. Najpopularniejszy z nich - „Uciekinier” - polega na tym, że uczestnik musi przetrwać 30 dni, uciekając przed zawodowymi zabójcami znanymi jako Łowcy. Widzowie głosują, komentują i kibicują, a każdy kolejny odcinek napędza gigantyczną machinę przemocy. Glen Powell gra Bena Richardsa, robotnika, który decyduje się wziąć udział w śmiertelnej grze, by zdobyć pieniądze na leczenie chorej córki. Szybko okaże się jednak, że najsłynniejszy program w kraju działa według zasad, które wykraczają daleko poza fikcję telewizyjną. W obsadzie pojawiają się także Josh Brolin, Lee Pace, Michael Cera, William H. Macy i Jayme Lawson - aktorzy, którzy wprowadzają w film nie tylko energię, ale i zaskakujące poczucie humoru. Powieść Stephena Kinga napisana pod pseudonimem. Ciemniejsza, brutalniejsza, zaskakująco prorocza „Uciekinier” to jedna z najbardziej znanych powieści Stephena Kinga, która pierwotnie nie nosiła jednak jego nazwiska. Autor wydał ją w 1985 roku pod pseudonimem Richard Bachman, chcąc sprawdzić, czy jego książki odniosą sukces, jeśli zabraknie na okładce słynnego nazwiska. Bachman był dla Kinga alter ego: mroczniejszym, bardziej cynicznym, zaciętym w opisywaniu dystopijnych wizji. Właśnie „Uciekinier” stał się jednym z najmocniejszych tekstów z tego okresu. King krytykował w nim reality-TV na długo przed tym, zanim reality-TV zdobyło świat. Pisał o uzależnieniu od przemocy, zanim pojawiły się social media. I ostrzegał przed telewizją, która przestaje oddzielać show od życia. Kiedy prawda o pseudonimie wyszła na jaw, sprzedaż powieści eksplodowała - a tytuł trafił na listę najważniejszych dystopii XX wieku. Schwarzenegger był pierwszy, ale to nowa wersja zostanie zapamiętana Pierwsza ekranizacja z 1987 roku z Arnoldem Schwarzeneggerem to dziś klasyk, choć raczej w klimacie „campowego” sci-fi lat 80. Jej urok tkwi w przerysowaniu, humorze i nieśmiertelnej charyzmie aktora. Reżyser Edgar Wright poszedł jednak w przeciwnym kierunku: postawił na realizm świata przedstawionego, emocjonalny ciężar postaci i tempo, które nie zwalnia nawet na moment. Stephen King, który zobaczył nową wersję, powiedział krótko: „To ‘Szklana pułapka’ naszych czasów. Emocjonująca przejażdżka.” Pisarz rzadko bywa tak entuzjastyczny - tym bardziej warto odnotować jego opinię. I udać się do kina, na film, aby sprawdzić - czy autorowi tego bestsellera - można zaufać.
Ten chłopak to red flag. Oto 5 sygnałów, których lepiej nie ignorować. Nr 3 jest szczególnie ważny
To ten chłopak, przed którym ostrzegała Cię psiapsi. Ten, o którym mówiłaś „dajmy mu szansę”, choć intuicja krzyczała girl, run. Oto pięć red flags, które wyłapiesz szybciej, niż zdążysz wysłać mu „wydaje mi się, że musimy pogadać…”.
W dzisiejszych czasach randkowanie przypomina bieganie po polu minowym - od Tindera, przez krótkie spotkania, aż po relacje „na próbę” i wszelkie inne nowoczesne układy. Nie brakuje samotności, poczucia chaosu i potrzeby znalezienia kogoś „właściwego”. I choć serce czasem chce wierzyć w bajki, rozum podpowiada: uważaj. Red flags, czyli czerwone flagi w relacjach, nie pojawiają się od razu, na początku relacji z wielkim neonem, ale dopiero w subtelnych gestach, słowach i reakcjach, które mają za zadanie powoli wciągać Cię w toksyczną grę. Nie chodzi o paranoję, tylko o uważność. O obserwowanie drobnych sygnałów, które w konsekwencji mówią jedno: szanuj siebie, bo ktoś inny może próbować przejąć kontrolę nad Twoimi emocjami. W tym artykule: Red flag #1: On zawsze wie lepiej Red flag #2: Kiedy coś mu nie pasuje, nagle robisz się „okrutna” Red flag #3: „Jesteś przewrażliwiona” - czyli najstarszy trick w jego playbooku Red flag #4: Love bombing - „za szybko, za mocno, za intensywnie” Red flag #5: Pasywno-agresywne „OK” Dlaczego tak często ignorujemy red flags? Czy istnieje na to dobre the bottom line? Red flag #1: On zawsze wie lepiej Zaczyna się niepozornie. Delikatną poprawką. Uśmiechem, który mówi: „No kochanie, nie do końca tak to wygląda”. Mówisz, że miałaś trudny dzień - on odpowiada, że przesadzasz. Opowiadasz o sytuacji w pracy - on tłumaczy, jak powinnaś była to rozegrać. On nie rozumie, on wie. I nagle całe Twoje życie staje się tematem, który on musi skomentować, skorygować, przeanalizować. Na początku myślisz: „On jest taki mądry, taki ogarnięty.” A potem orientujesz się, że każdy Twój krok wymaga akceptacji. To nie troska. To kontrola w wersji „soft”. Ciche, subtelne przesuwanie granicy - tak subtelne, że często zauważasz je dopiero wtedy, kiedy zaczynasz przepraszać za rzeczy, których w ogóle nie zrobiłaś. Twoje zdanie zawsze jest „przesadą”, „nadinterpretacją”, „przewrażliwieniem”. Brzmi znajomo? To właśnie textbook gaslighting, czyli klasyczna manipulacja twoją rzeczywistością. Red flag #2: Kiedy coś mu nie pasuje, nagle robisz się „okrutna” To klasyk, girl. Powiesz mu, że coś Cię zraniło - i nagle on staje się najbardziej rozczarowanym, zranionym człowiekiem na świecie. „Po tym wszystkim, co dla Ciebie zrobiłem?” „Nie wierzę, że jesteś taka.” „Nigdy nie myślałem, że mnie tak potraktujesz.” To nie jest emocjonalna szczerość. To precyzyjna taktyka wywoływania poczucia winy - narzędzie, dzięki któremu zaczynasz zastanawiać się, czy przypadkiem… nie jesteś tą złą. A przecież wiesz, że nie jesteś. Ale on wie, że empatyczne kobiety są podatne na takie zagrania. Więc gra - bardzo świadomie, bardzo intensywnie. Uwaga! - to moment, w którym większość kobiet zaczyna wątpić w siebie. Ty nie musisz. Red flag #3: „Jesteś przewrażliwiona” - czyli najstarszy trick w jego playbooku Jeśli facet mówi Ci, że coś nie miało miejsca, choć dobrze pamiętasz, że miało… Jeśli kwestionuje Twoje emocje, bo „robisz z igły widły”… Jeśli masz wrażenie, że musisz bronić swojej pamięci, żeby ocalić zdrowy rozsądek… - to nie jest związek. To psychologiczny escape room. Gaslighting to nie krzyk i trzaskanie drzwiami. To powolne odbieranie Ci pewności, że możesz ufać swoim oczom, emocjom, intuicji. To sytuacja, w której zaczynasz zadawać sobie pytanie: „Może rzeczywiście przesadzam?”. Tyle że nie przesadzasz. Po prostu ktoś bardzo zręcznie ustawia Cię w roli tej „niestabilnej”. A Ty, chcąc być „tą rozsądną”, ustępujesz. I właśnie o to chodzi manipulatorom. To jest czerwona flaga w rozmiarze XXL. Red flag #4: Love bombing - „za szybko, za mocno, za intensywnie” „Kochanie, jesteś jedyną osobą, która mnie rozumie.” „Nie mogę bez Ciebie żyć.” „Zróbmy to oficjalne.” „Zamieszkajmy razem.”... I to wszystko… po kilku tygodniach? Wydaje Ci się, że wszystko dzieje się… szybko. Za szybko. On pisze non stop. Chce Cię widywać codziennie. Mówi „jesteś wyjątkowa” po czterech spotkaniach. Proponuje wyjazd, zanim zdążyłyście z dziewczynami omówić jego zdjęcia przesłane na Messengerze. Love bombing jest jak słodycze - na początku daje euforię, a potem mdli. To nie jest miłość. To jest strategie to accelerate emotional dependency. Narcyzi uwielbiają to tempo. Bo im szybciej się zaangażujesz, tym trudniej będzie ci odejść, gdy coś przestanie Ci się podobać. Love bombing to emocjonalna inwestycja - jego inwestycja w Twoje przyszłe poczucie obowiązku. Miłość jest piękna, ale presja emocjonalna - już nie. Red flag #5: Pasywno-agresywne „OK” Tak, to krótkie „OK”, wysłane o 00:12, bez emotki, bez kontekstu, bez niczego. Najsłynniejsze „OK” w historii toksycznych relacji. Wygląda niewinnie, ale jest komunikatem w stylu: „Nie powiem Ci, co czuję, ale chcę, żebyś zgadywała i czuła się winna.” On, twój ideał, który dopiero, co opowiadał Ci o wszystkim, zasypywał komplementami nie ukarze słowami, krzykami - on Cię ukarze ciszą. To emocjonalna manipulacja, która ma sprawić, że będziesz biegać za nim z pytaniem: „Czy wszystko w porządku?”, „Czy zrobiłam coś nie tak?” W dorosłych relacjach ludzie rozmawiają. Niedojrzali chłopcy obrażają się pasywno-agresywnym „jak chcesz”. Dlaczego tak często ignorujemy red flags? Bo samotność bywa głośniejsza niż intuicja. Bo Tinder i inne aplikacje potrafią zmęczyć tak, że kiedy ktoś pisze „hej, piękna”, już myślisz, że to dobry start. Bo nauczyłyśmy się „dawać szansę”, „nie przesadzać”, „być wyrozumiałe”. Bo ładne oczy, zapach perfum i jego „przytul mnie” potrafią na chwilę zagłuszyć to ostre, nieprzyjemne ukłucie w brzuchu mówiące: „coś tu nie gra”. Ale prawda jest taka: Twoje ciało wie szybciej niż Twój mózg. A intuicja to nie dramatyczna emocja - to Twoje najbardziej racjonalne ostrzeżenie. Czy istnieje na to dobre the bottom line? Jeśli chłopak jest walking red flag, to nie Twoja rola, żeby go „naprawiać”, „uczyć”, „modlić się, że dojrzeje”. Możesz po prostu powiedzieć: „Thanks, next.” I pójść dalej - lżejsza o jednego toksyka i cięższa o doświadczenie. Bo żadna czerwona flaga nie wygląda dobrze. Nawet jeśli pasuje do jego ulubionej bordowej bluzy, w której tak Ci się podobał.
Po „Milczeniu owiec” i „Oppenheimerze” to najbardziej wyczekiwany thriller 2025 roku. Zawiera przestrogę, której wciąż nie chcemy słyszeć
Psychologiczny pojedynek, który elektryzuje. Film, o którym już mówi się jako o najbardziej przejmującym thrillerze 2025 roku, wraca do procesu, który zmienił bieg XX wieku - i do ostrzeżenia, jakie świat wolał przemilczeć przez osiem dekad.
To jeden z tych projektów, które wyczuwają puls epoki. Po sukcesach „Milczenia owiec” i „Oppenheimera” kino wraca do miejsca, gdzie po raz pierwszy postawiono pytanie o odpowiedzialność za zbrodnie przeciw ludzkości - i próbowano zrozumieć, jak rodzi się zło w najczystszej, najbardziej destrukcyjnej postaci. Nowy thriller Jamesa Vanderbilta, twórcy scenariuszy „Zodiaka” czy „Krzyku”, na premierze na festiwalu w Toronto zebrał jedne z najdłuższych owacji w historii imprezy. „Norymberga” to film, który nie epatuje monumentalnością II wojny światowej - zamiast tego wybiera duszny, intymny ton psychologicznego starcia między jednym z najpotężniejszych ludzi III Rzeszy a młodym psychiatrą, który ma zbliżyć się do niego bardziej, niż ktokolwiek wcześniej. W tym artykule: Procesy norymberskie. Kogo skazano? Najbardziej wyczekiwany thriller 2025 roku. O czym opowiada film „Norymberga”? Nie tylko „Gladiator”. Ta rola Russell'a Crowe przejdzie do historii Przestroga sprzed 80 lat, która dziś brzmi jak echo teraźniejszości Procesy norymberskie. Kogo skazano? 21 listopada 1945 roku przed Międzynarodowym Trybunałem Wojskowym w Norymberdze stanęli najwyżsi rangą żyjący dygnitarze III Rzeszy - ludzie odpowiedzialni za Holokaust i systemową machinę zbrodni. Decyzja o miejscu była symboliczna. Norymberga, zwana przed wojną „cytadelą faszyzmu”, była areną nazistowskich zjazdów, pokazów propagandowej potęgi i ogłoszenia ustaw rasowych z 1935 roku. Wybrano ją także dlatego, że tutejszy Pałac Sprawiedliwości jako jeden z niewielu ocalał podczas bombardowań. To tutaj, w sali 600, od 20 listopada 1945 do 1 października 1946 roku toczył się proces, w którym po raz pierwszy w historii powołano międzynarodowy trybunał mający osądzić złamanie prawa międzynarodowego. Oskarżeni - wśród nich Alfred Rosenberg, Hans Frank, Joachim von Ribbentrop, Julius Streicher, Wilhelm Keitel czy Rudolf Hess - odpowiadali za zbrodnie przeciw pokojowi, zbrodnie wojenne i zbrodnie przeciw ludzkości, w tym za przygotowanie i przeprowadzenie „ostatecznego rozwiązania kwestii żydowskiej”. Wyrok był jednoznaczny: 12 osób skazano na śmierć przez powieszenie. Hermann Goering, który w nazistowskich Niemczech był drugą osobą po Hitlerze, architektem nazistowskiego terroru, założycielem Gestapo oraz szefem Luftwaffe 8 maja 1945 roku dobrowolnie oddał się w ręce Amerykanów. Jednak tuż przed egzekucją popełnił samobójstwo. Po głównym procesie w latach 1946-49 odbyło się jeszcze 12 procesów norymberskich, prowadzonych przez amerykańskie trybunały wojskowe. Dotyczyły one m.in. członków służby obozów koncentracyjnych, niższych rangą oficerów SS, urzędników i osób odpowiedzialnych za propagandę nazistowską - czyli tych, którzy bezpośrednio wspierali system zbrodni i eksterminacji. Najbardziej wyczekiwany thriller 2025 roku. O czym opowiada film „Norymberga”? To właśnie w tej historycznej rzeczywistości rozgrywa się akcja filmu. Vanderbilt nie rekonstruuje dokumentalnie kolejnych etapów procesu - zamiast tego zagląda za kulisy, w najbardziej intymne zakamarki systemu, gdzie o prawdę i odpowiedzialność walczy się w sposób, którego nie widać na sali sądowej. W rolach głównych występują zdobywcy Oscara: Russell Crowe, ikoniczny Maximus z „Gladiatora”, i Rami Malek, niezapomniany Freddie Mercury z „Bohemian Rapsody”. Razem tworzą duet, o którym (słusznie) mówi się już, że będzie jednym z najgłośniejszych aktorskich pojedynków tego roku. Centrum narracji stanowi relacja między Douglasem Kelleyem - młodym psychiatrą wojskowym, a Hermannem Goeringiem. Ich rozmowy przypominają hipnotyczne, pełne niebezpiecznego wdzięku starcia z „Milczenia owiec” - tylko że tu stawką jest nie pojedyncze śledztwo, ale zrozumienie, jak rodzi się systemowa zbrodnia i jak wygląda urok charyzmy, która potrafiła porwać miliony. To właśnie tutaj zaczyna się główna oś filmu: psychologia zła, które nie rodzi się na marginesie, lecz zostaje zbudowane przez ludzi o konkretnej charyzmie, z wygórowanym ego i przekonaniem o słuszności swoich działań. Vanderbilt nie unika trudnych pytań: Co sprawia, że ktoś taki jak Goering był w stanie pociągnąć za sobą tłumy? Dlaczego jego retoryka była tak skuteczna? I co najważniejsze - czy dziś wciąż jesteśmy odporni na podobne mechanizmy? View oEmbed on the source website Nie tylko „Gladiator”. Ta rola Russell'a Crowe przejdzie do historii Film „Norymberga” trafi do polskich kin już 28 listopada 2025 roku. Crowe jest tu w najlepszej formie od czasów „Gladiatora”. Jego Goering jest jednocześnie przerażający i fascynująco inteligentny. To cyniczny manipulator, człowiek zły aż do szpiku kości i gotowy na wszystko, by ochronić własną skórę. Malek tworzy przeciwieństwo - postać rozdartą moralnie, świadomą, że każdy krok w stronę swego pacjenta może kosztować go zawodową i emocjonalną integralność. Zdjęcia, które wykonał w tej produkcji polski operator filmowy - Dariusz Wolski podkreślają duszny, klaustrofobiczny klimat procesu: zamiast wielkich batalistycznych scen - intensywne zbliżenia, szpitalne cienkie światło, spojrzenia, które mówią więcej niż słowa. Przestroga sprzed 80 lat, która dziś brzmi jak echo teraźniejszości W recenzjach pojawia się jeden, przewodni motyw: film nie tylko pokazuje historyczne wydarzenia, lecz serwuje widzom coś znacznie bardziej bolesnego - przypomnienie o przestrodze Douglasa Kelleya, którą świat w latach 40. wolał przemilczeć. Kelley po wojnie spisał swoje obserwacje w książce „22 Cells in Nuremberg”. To zapis nie tylko rozmów, ale i mechanizmów manipulacji, które nadal znajdują podatny grunt. Jego wnioski były tak niewygodne, że nie pasowały ani do ówczesnej polityki, ani do narracji o „potworach” odseparowanych od zwykłych ludzi. Kelley wskazywał, że źródła zła bywają znacznie bardziej ludzkie, powszechne i niepokojąco zwyczajne. Dziś, w świecie odradzających się ekstremizmów, ta lekcja wybrzmiewa z jeszcze większą siłą. Dlatego ostatnie sceny „Norymbergii” - bez względu na to, jak dobrze znamy historię - zostawiają widza w ciszy. Nie tylko ze względu na wyroki, które zapadły w 1946 roku, lecz przez świadomość, że pewne mechanizmy są niepokojąco trwałe. To kino, które nie wymaga od nas wiedzy o historii. Wymaga za to gotowości, by spojrzeć w lustro i porządnie odrobić lekcję, za którą miliony ludzi 80 lat temu zapłaciło życiem...
Czy nad legendarnym horrorem Spielberga naprawdę wisi klątwa? Oto mroczna historia filmu „Duch”
Kultowy horror „Duch” z 1982 roku nie tylko porwał widzów swoją opowieścią o nawiedzonym domu, ale też owiany jest smutną legendą. Aktorzy związani z filmem doświadczyli niewytłumaczalnych tragedii, które po latach wciąż budzą dreszcze...
Czy wierzycie w klątwy? Odruchowo zawracacie, gdy czarny kot przebiegnie wam drogę? Lub gdy zobaczycie kominiarza, łapiecie się za guzik, w nadziei, że przyniesie wam szczęście? A może nigdy nie przechodzicie pod drabiną - symbolem świętej trójcy lub… szubienicy - żeby nie sprowadzić pecha? Albo uważacie, że trzeba zakryć lustra w domu zmarłego, aby jego dusza nie została uwięziona? Mroczne przesądy towarzyszą ludzkości od zarania dziejów. Przekazywane z pokolenia na pokolenie wzbudzają niepokój, chronią i inspirują również twórców filmowych, którzy wiedzą, że strach bardzo dobrze się sprzedaje. Ale jeśli nie wierzycie w klątwy, to jak wytłumaczyć tragedie, które dotknęły aktorów grających w tym samym filmie u jednego z najbardziej kultowych reżyserów Hollywood? W tym artykule: „Duch” - znakomity horror Stevena Spielberga z lat 80. Mroczna tajemnica horroru „Duch” Stevena Spielberga. Czy nad filmem wisi klątwa? Tragiczna historia 12-letniej Heather O’Rourke Kolejne części i dalsze tragedie... „Duch” - znakomity horror Stevena Spielberga z lat 80. Steven Spielberg wyreżyserował szereg niezapomnianych filmów. Od przełomowych blockbusterów takich jak „Szczęki” (1975), „Bliskie spotkania trzeciego stopnia” (1977), „E.T.” (1982), „Poszukiwacze zaginionej Arki” (1981) i „Park Jurajski” (1993), aż po nagradzane i ważne dramaty, w tym „Kolor purpury” (1985), „Listę Schindlera” (1993) i „Szeregowca Ryana” (1998). Na koncie wybitnego artysty znajduje się także horror „Duch” z 1982 roku, który opowiada historię rodziny Freelingów, którzy wprowadzają się do nowego domu, gdzie zaczynają dziać się dziwne, niewytłumaczalne rzeczy. Najmłodsza córka, Carol Anne, zostaje porwana przez tajemnicze siły, a rodzice zaczynają podejrzewać, że ich dom nawiedza duch. Film stał się jednym z najlepiej sprzedających się tytułów lat 80. i rozpoczął serię, do której fani horrorów wciąż chętnie wracają. View oEmbed on the source website Mroczna tajemnica horroru „Duch” Stevena Spielberga. Czy nad filmem wisi klątwa? Choć „Duch” od dekad uznawany jest za jeden z najważniejszych horrorów w historii kina, to jego najstraszniejsza opowieść wydarzyła się poza planem. Z pozoru zwykła legenda o klątwie wiszącej nad ekipą filmową - zaczęła nabierać realnych kształtów, gdy kolejne dramaty dotykały młodych aktorów związanych z produkcją. Trudno dziś stwierdzić, czy był to splot tragicznych przypadków, czy coś znacznie bardziej niepokojącego - faktem pozostaje, że historia „Ducha” ma swój wyjątkowo mroczny rozdział. Dominique Dunne, wcielająca się w starszą siostrę Carol Anne, była pełną życia aktorką z wielką karierą przed sobą. Po premierze filmu zaczęła pracować nad miniserialem „V” i w tym czasie zmagała się z przemocowym byłym partnerem, Johnem Sweeneyem. 30 października 1982 roku, w swoim domu w Zachodnim Hollywood, Dominique padła ofiarą brutalnego ataku Sweeneya. Pomimo szybkiej interwencji policji i przyjaciół, aktorka zmarła 4 listopada, tuż przed swoimi 23. urodzinami. Tragiczna historia 12-letniej Heather O’Rourke Nie mniej dramatyczny los spotkał Heather O’Rourke, dziewczynkę wcielającą się w rolę Carol Anne, która oczarowała wszystkich na planie swoją naturalnością i cierpliwością. Twórcy długo poszukiwali idealnego dziecka do odegrania roli dziewczynki, a Steven Spielberg wypatrzył O’Rourke w stołówce studia MGM. Czekała tam z matką na siostrę, która brała udział w próbach musicalu "Grosz z nieba". Po tym przypadkowym spotkaniu reżyser zaproponował jej udział w przesłuchaniu do filmu „Duch”. Podczas castingu Spielberg był pod wrażeniem nie tylko jej opanowania, ale i zdolności do zapamiętania prawie całego scenariusza. Dziewczynka szybko zdobyła sympatię całej ekipy filmowej. Spielberg, znany ze świetnego podejścia do młodych aktorów, otaczał ją opieką. Kiedy O’Rourke przestraszyła się w trakcie kręcenia jednej ze scen, reżyser pocieszył ją, biorąc ją na ręce i zapewniając, że nie musi jej powtarzać. Po debiucie "Ducha" młoda aktorka zebrała bardzo pozytywne recenzje, co otworzyło jej drzwi do wielu kolejnych ról. Niestety u dziewczynki zdiagnozowano wrodzone zwężenie jelita cienkiego. Heather zmarła 1 lutego 1988 roku w wieku 12 lat, krótko po operacji. Jej śmierć wstrząsnęła nie tylko rodziną, ale i całym Hollywood. Kolejne części i dalsze tragedie... Kiedy powstawała druga część „Ducha”, atmosfera wokół filmu była już naznaczona tragiczną aurą. Choć twórcy liczyli, że kontynuacja zamknie usta tym, którzy szeptali o „klątwie”, wydarzenia, które nastąpiły po zakończeniu zdjęć, tylko podsyciły legendę. Dwóch nowych aktorów, którzy dołączyli do obsady, wkrótce miało odejść w dramatycznych okolicznościach. Julian Beck, wcielający się w postać Henry’ego Kane’a, zmarł dwa miesiące po zakończeniu zdjęć na raka żołądka. Will Sampson, grający Taylora, zmagał się z twardziną układową i zmarł w wieku 53 lat z powodu pooperacyjnej niewydolności nerek. Przez te dramatyczne wydarzenia seria zyskała reputację jednego z najbardziej pechowych projektów w historii Hollywood. Jednym z przerażających aspektów związanych z filmem jest fakt, że do jednej ze scen zamiast rekwizytów użyto autentycznych ludzkich szkieletów. Fani teorii spiskowych uważają, że właśnie ta sytuacja ściągnęła na aktorów klątwę, za którą część z nich zapłaciła życiem...
„Wartość sentymentalna” poruszy cię do głębi. Joachim Trier wraca z arcydziełem godnym niejednego Oscara
Po czterech latach Joachim Trier powraca z dziełem, które z miejsca podbija serca krytyków i widzów. „Wartość sentymentalna” to słodko-gorzka opowieść o rodzinie, pamięci i wybaczeniu, które przychodzą po latach milczenia. Na festiwalu w Cannes film zdobył Grand Prix i wywołał owacje na stojąco trwające najdłużej w historii - bo aż... 19 minut. To najbardziej wyczekiwany tytuł 2026 roku i faworyt do Oscara, w co najmniej kilku kategoriach.
To jeden z tych tytułów, o których mówi się na długo przed premierą - i to nie tylko w festiwalowych kuluarach. „Wartość sentymentalna” Joachima Triera już dziś uchodzi za arcydzieło 2026 roku i nie bez powodu nazywany jest oscarowym faworytem. Reżyser, który zachwycił świat „Najgorszym człowiekiem na świecie”, wraca z historią jeszcze bardziej intymną, dojrzalszą i boleśnie prawdziwą. O czym jest „Wartość sentymentalna”? W centrum „Wartości sentymentalnej” znajdują się siostry Nora i Agnes, których życie po latach zostaje wywrócone do góry nogami, gdy niespodziewanie zjawia się ich ojciec - legendarny reżyser Gustav. Dołącza do niego hollywoodzka gwiazda, która towarzyszy mu, by poznać historię jego rodziny. To spotkanie staje się początkiem emocjonalnej podróży, w której przeszłość i teraźniejszość splatają się w sposób bolesny, a zarazem piękny. Trier umiejętnie prowadzi widza przez intymne, rodzinne dramaty, balansując między czułością a napięciem, pokazując, jak wspomnienia kształtują nasze relacje i jak trudno uciec przed własną historią. To kino, które nie boi się zadawać pytań o to, czym jest wybaczenie, jak wygląda pojednanie i jak rodzina może być jednocześnie źródłem miłości i bólu. View oEmbed on the source website Festiwalowe owacje i gwiazdy w rolach głównych „Wartość sentymentalna” zachwyca nie tylko scenariuszem, ale i wykonaniem. Renate Reinsve, zdobywczyni Złotej Palmy za poprzednią rolę u Triera, powraca w roli Nory, a partneruje jej wschodząca gwiazda norweskiego kina Inga Ibsdotter Lilleaas jako Agnes. W roli Gustava zobaczymy Stellana Skarsgårda, („Czarnobyl”) ikonę kina, której obecność na ekranie daje gwarancję głębi i autentyczności. Do tego dołącza hollywoodzka gwiazda - Elle Fanning - znana widzom z roli carycy Katarzyny II z serialu „Wielka” emitowanym na HBO Max , która wnosi do filmu świeżość i subtelną dynamikę, balansując między dramatem a czułą introspekcją. Publiczność festiwalu w Cannes potwierdziła jakość filmu w sposób spektakularny - owacje na stojąco trwały aż 19 minut, co czyni go jednym z najdłużej oklaskiwanych filmów w historii festiwalu. Krytycy z całego świata porównują dzieło do najlepszych filmów Ingmara Bergmana, podkreślając jego wielowymiarowość, emocjonalną precyzję i mistrzowskie prowadzenie aktorów. „Wartość sentymentalna” to film, który zostaje w sercu na długo. Kiedy premiera? „Wartość sentymentalna” to nie tylko nagrody i festiwalowy splendor. To przede wszystkim opowieść, która wnika w codzienne życie widza, zmusza do refleksji nad tym, co w rodzinie najważniejsze, i pozwala poczuć, że każdy powrót do przeszłości niesie ze sobą szansę na zrozumienie i pojednanie. Joachim Trier umiejętnie łączy swoje własne doświadczenia z dzieciństwa, filmową tradycję rodziny i uniwersalne emocje, tworząc dzieło, które jest zarówno osobiste, jak i uniwersalne. Muzyka Hani Rani, autorki nominowanej do World Soundtrack Award, podkreśla intymność obrazu, a każdy detal zdjęć jest starannie przemyślany, by w pełni wciągnąć widza w historię rodziny. To film, który zostaje w pamięci długo po wyjściu z sali kinowej. Dla polskiej widowni „Wartość sentymentalna” dostępna będzie na ekranach kin od 27 lutego 2026 roku.