Ile jesteśmy w stanie poświęcić, by osiągnąć perfekcję? Nowy serial geniusza thrillerów pochłonie widzów Disney+
Perfekcja ma swoją cenę i jest śmiertelnie niebezpieczna. W nowym serialu „The Beauty” Ryan Murphy zabiera widzów w świat, w którym tajemniczy wirus zamienia ludzi w chodzące ideały, a każdy krok w stronę piękna może oznaczać śmierć. Premiera już za chwilę na Disney+.
Po sukcesach takich jak Potwory, Wybory Paytona Hobarta czy Ratched, Murphy nie zwalnia tempa. „The Beauty” nowy serial, który zadebiutuje na platformie Disney+ to jego kolejny krok w stronę eksperymentalnego, mrocznego thrillera, w którym polityka, technologia i obsesja na punkcie ciała splatają się w śmiertelnie groźną sieć. Dzięki znanej z jego poprzednich produkcji formule: wysmakowane kadry, gwiazdorska obsada i mroczny, nieprzewidywalny scenariusz, serial zapowiada się na jeden z najgłośniejszych tytułów początku 2026 roku. Nowy serial Ryana Murphy'ego wchodzi na Disney +. O czym jest „The Beauty”? „The Beauty” rozpoczyna się jak klasyczny thriller z elementami sci-fi, ale w mgnieniu oka świat mody staje się areną grozy. W międzynarodowej elicie modelek pojawia się tajemniczy wirus, przenoszony drogą płciową, który przemienia zwykłych ludzi w fizyczną perfekcję. Piękno, które początkowo fascynuje i zachwyca, wkrótce okazuje się śmiertelnym zagrożeniem. Dwójka agentów FBI: Cooper Madsen (Evan Peters) i Jordan Bennett (Rebecca Hall) zostaje wysłana do Paryża, by odkryć, co stoi za makabrycznymi zgonami supermodelek. Ich śledztwo szybko prowadzi przez Wenecję, Rzym i Nowy Jork, odsłaniając skorumpowanych polityków, tajne laboratoria i imperium technologicznego miliardera, stworzonego przez Ashtona Kutchera. Każdy krok bliżej prawdy jest zarazem krokiem w stronę zagrożenia. View oEmbed on the source website Gwiazdorska obsada serialu „The Beauty” i międzynarodowy rozmach Ryan Murphy tradycyjnie nie oszczędza widzów, jeśli chodzi o nazwiska. W głównych rolach występują Evan Peters, Anthony Ramos, Jeremy Pope, Ashton Kutcher i Rebecca Hall, a na ekranie pojawiają się także światowej klasy modelki i modele: Amelia Gray Hamlin, Bella Hadid, Ben Platt, Billy Eichner, Isabella Rossellini, Lux Pascal, Meghan Trainor, Nicola Peltz Beckham, Peter Gallagher i Vincent D’Onofrio. Nie chodzi tu jednak tylko o nazwiska. Każdy aktor wnosi swoją osobowość i niepokojącą charyzmę. Peters i Ramos nie tylko grają, ale również pełnią funkcję producentów wykonawczych, co podkreśla ich zaangażowanie w mroczny, wielowarstwowy świat Murphiego. Obsada tworzy mieszankę klasycznych gwiazd serialowych i ikon popkultury, co nadaje produkcji aurę współczesnej groteski i high-fashion horroru. Moda, piękno i śmiertelne konsekwencje. Kiedy premiera „The Beauty” na Disney+? Serial w fascynujący sposób eksploruje kult piękna i obsesję na punkcie perfekcji. Każdy, kto pragnie stać się chodzącym ideałem, musi zapłacić cenę - w tym przypadku dosłownie. Inspiracje czerpane są z powieści graficznych Jeremy’ego Hauna i Jasona A. Hurleya, ale Murphy wnosi do świata „The Beauty” własną wizję: mieszankę „Substancji”, „Sin City” i wyrafinowanego body horroru. Sceny z pokazów mody i laboratoryjnych eksperymentów balansują między zachwytem nad estetyką a niepokojem, który powoli narasta, aż w finale staje się wręcz duszący. To kino, które przyciąga wzrokiem, hipnotyzuje i niepokoi jednocześnie. Premiera 22 stycznia na Disney+, pierwsze trzy odcinki dostępne od razu, a kolejne trafiać będą co tydzień. To serial, który zmusza widza do zadania sobie do pytania: ile jesteśmy w stanie poświęcić, by osiągnąć perfekcję? I czy cena, którą płacimy, nie jest zbyt wysoka?
Ten polski film poleca aż 96% dziennikarzy, a 87% widzów powiela tę opinię. W końcu trafił na streaming
Bez wielkiej kampanii, a z ogromnym echem - „Brzydka siostra” wjechała na Amazon Prime Video i od pierwszych minut przykuwa uwagę. Body horror, baśń i feministyczna odyseja w jednym. Film, który zmusza do refleksji nad cielesnością, presją społeczną i obsesją na punkcie urody, nie chce wypuścić widza ze swojego świata.
„Brzydka siostra” to nie jest historia cukierkowego Kopciuszka ani sielankowego balu królewskiego. To kino, które pulsuje w rytmie ciała - ból, przemiana, obsesja. Elwira, główna bohaterka w hipnotyzującym wykonaniu Lei Myren, przechodzi przez serię ekstremalnych przemian: operacje chirurgiczne, pasożytnicze diety, przyszywane rzęsy. Każdy zabieg, każda zmiana jest komentarzem na temat społeczeństwa, w którym uroda staje się walutą, a ciało narzędziem negocjacji. To kino, które fascynuje, uwodzi i przeraża jednocześnie. Jak pisały recenzje Sundance i Berlinale, film balansuje między body horrorem w stylu Cronenberga, a baśniowym archetypem, który znamy od dzieciństwa, ale nigdy nie widzieliśmy w tak brutalnej wersji. „Brzydka siostra” w końcu na Amazon Prime Video. To feministyczna baśń o Kopciuszku tylko w mrocznej odsłonie Reżyserka i scenarzystka Emilie Blichfeldt bierze klasyczną historię braci Grimm i przewraca ją do góry nogami. Zamiast magii - mikrotrauma, zamiast bezpieczeństwa - surowa prawda o cielesności i społecznej presji. W świecie filmu każda bohaterka jest jednocześnie ofiarą i uczestniczką rytuału perfekcji: przyrodnia siostra Elwiry, Agnes (Thea Sofie Loch Næss), to ucieleśnienie kultu piękna i statusu, któremu Elwira nie może dorównać. Matka zastępcza, Rebecca (Ane Dahl Torp), chłodna i dyscyplinująca, ukazuje, że władza nad ciałem często łączy się z osobistym uwięzieniem. Film, który od dzisiaj można oglądać na Amazon Prime Video jest manifestem feministycznym, który mówi: kobiecość nie jest porcelanowa, nie da się jej idealnie wyprodukować. To ciało, emocje i walka o siebie. Czasem bolesna, czasem destrukcyjna. View oEmbed on the source website Horror polskiej koprodukcji, który zachwyca estetyką „Brzydka siostra” zachwyca wizualnie i dźwiękowo. Za kamerą stoi Marcel Zyskind, operator słynący z organicznego, naturalistycznego światła, który potrafi budować intymność i napięcie w jednej scenie. Każde ujęcie jest surowe i zmysłowe zarazem, idealnie oddając pulsujące ciało filmu. Rytm narracji i montaż powierzone Olivii Neergaard-Holm tworzą przestrzeń, w której ból, cisza i trans przeplatają się w hipnotyczną całość. Muzyka Kaady i Vilde Tuv balansuje między klasycznym pięknem a minimalistycznym synth-popem, który wnika w emocjonalny pejzaż filmu, podkręcając niepokój i fascynację. Film jest produkcją pięciu krajów: Norwegii, Danii, Rumunii, Szwecji i Polski. Zdjęcia powstawały w pięknych, surowych realiach polskich zamków Gołuchów i Lubiąż, a ich gotyckie wnętrza idealnie wpisały się w estetykę wschodnioeuropejskich baśni lat 60. i 70. Polskie aktorki w filmie „Brzydka siostra” Film nie istnieje bez aktorek, które niosą historię własnym ciałem. Lea Myren jako Elwira jest magnetyczna. Każda scena jej przemiany, każda bolesna decyzja czy mikrogest, opowiada więcej niż dialog. W obsadzie pojawiają się także polskie aktorki: Katarzyna Herman (Serial „1670”, „ Doppelgänger. Sobowtór”) i Agnieszka Żulewska („Wielka Warszawska”, „Rojst”) które wnoszą lokalny akcent i subtelną głębię do międzynarodowej konstelacji postaci. Każda bohaterka w „Brzydkiej siostrze” jest zarówno lustrem, jak i ostrzeżeniem: presja bycia piękną, lubianą, „idealną” potrafi deformować zarówno ciało, jak i duszę. Film zadaje pytanie, które rezonuje daleko poza ekranem: ile jesteśmy w stanie poświęcić dla akceptacji i czy warto? Premiera i reakcje Film „Brzydka siostra” 23 stycznia 2025 roku miał swoją światową premierę na festiwalu w Sundance gdzie wywołał ogromne poruszenie. „Nie wszyscy wytrzymali do końca seansu”. Teraz dostępny jest na Amazon Prime Video i trzeba przyznać, że krytycy oszaleli na jego punkcie. Aż 96% dziennikarzy poleca film, a widzowie są niemal podzielają zachwyt dając tytułowi mocne 87%. To jedna z największych i najbardziej nieoczywistych niespodzianek ostatnich miesięcy, kino, które fascynuje, zmusza do refleksji i długo nie chce wyjść z głowy. „Brzydka siostra” to debiut, który odważnie łączy baśń, body horror i feminizm. To film o nas, naszych kompleksach i ciałach, które nie chcą być idealne. I o świecie, który zmusza nas do walki o to aby móc być tą nieidealną.
„Biały Lotos” w wersji dark? Ten brytyjski thriller podbija Canal+ mrocznym klimatem i niepokojącą tajemnicą
Na pierwszy rzut oka to historia o nowym początku. W rzeczywistości „Coldwater” - nowy serial dostępny na Canal+ szybko okazuje się opowieścią o tym, jak łatwo pomylić spokój z zagrożeniem - i jak cienka jest granica między sąsiedzką uprzejmością a czystym niepokojem.
„Coldwater” nie jest klasycznym thrillerem opartym na jednym morderstwie czy jednej zbrodni. To opowieść o społeczności - o tym, jak małe grupy potrafią chronić własne sekrety, wypierać niewygodne fakty i izolować tych, którzy zaczynają zadawać pytania. Każda postać coś ukrywa. Każda relacja ma drugie dno. Każdy gest życzliwości może okazać się elementem większej układanki. Brytyjski serial operuje napięciem powoli - zamiast szokować, buduje niepokój atmosferą, dialogami i coraz gęstszą siecią zależności między bohaterami. O czym jest serial „Coldwater” dostępny na Canal+? John przechodzi życiowy kryzys i decyduje się na radykalny reset - przeprowadzkę z Londynu do spokojnej, szkockiej miejscowości Coldwater. Nowy dom, nowa społeczność, nowy start. Razem z żoną Fioną i dziećmi szuka ciszy, stabilizacji i poczucia bezpieczeństwa. To klasyczna fantazja o „lepszym życiu poza miastem”, która w serialu bardzo szybko pęka jak cienka warstwa lodu. Coldwater od początku wygląda jak miejsce z katalogu marzeń: mały pub, życzliwi sąsiedzi, wspólnota, która zna się od lat. Ale im dłużej John tu mieszka, tym bardziej okazuje się, że lokalna sielanka jest tylko fasadą, a spokój - wyreżyserowanym spektaklem. View oEmbed on the source website Jak „White Lotus”, ale zamiast luksusu - szkocka mgła Serial startuje tonem bliskim społecznej obserwacji: niezręczne rozmowy, napięcia klasowe, drobne gesty, które mówią więcej niż dialogi. To właśnie tu pojawia się skojarzenie z „Białym Lotosem” - tyle że zamiast egzotycznych wakacji dostajemy prowincję, pub i duszną atmosferę, w której każdy coś ukrywa. Humor jest subtelny, czasem gorzki, a niepokój narasta powoli, metodą slow burn. Centralną osią serialu jest relacja Johna z nowym sąsiadem - Tommym. To charyzmatyczny lider lokalnej społeczności, mąż pastor Rebeki, człowiek wpływowy, lubiany i pozornie godny zaufania. Szybko staje się dla Johna kimś w rodzaju przewodnika po nowym świecie - tłumaczy lokalne zasady, wprowadza w środowisko, pomaga się zaaklimatyzować. Problem w tym, że Tommy wie więcej, niż powinien. O mieszkańcach. O przeszłości. O słabościach Johna. Relacja, która zaczyna się jak niewinna sąsiedzka znajomość, stopniowo zmienia się w psychologiczną grę wpływów, zależności i manipulacji. Serial bardzo precyzyjnie pokazuje mechanizm budowania zaufania, które później staje się narzędziem kontroli. Obsada, która niesie cały ciężar historii W roli Johna oglądamy Andrew Lincolna, w zupełnie innym rejestrze niż kultowy Rick Grimes z „The Walking Dead”. Tym razem aktor wcielił się w mężczyznę zagubionego, niepewnego, podatnego na wpływy i emocjonalnie rozbitego. Największą siłą serialu jest jednak Tommy grany przez Ewena Bremner'a - postać niejednoznaczna, magnetyczna, balansująca między urokiem lidera a niepokojem psychopaty „next door”. To właśnie on nadaje „Coldwater” ton mrocznej, dusznej opowieści o władzy i manipulacji. Pierwsze dwa odcinki są dostępne dla widzów na platformie Canal+. Nowe pojawią się cykliczne w każdą środę.
Na ten wciągający thriller czekało setki widzów. Trzyma na krawędzi fotela aż do samego końca
Fani kultowego „W powietrzu” mogą być mocno zaskoczeni - drugi sezon hitowego thrillera od Apple TV trafił bowiem do Polski pod nowym tytułem. „Porwanie” przenosi widzów z dobrze znanego z pierwszej części samolotu do berlińskiego metra, gdzie każdy ruch może kosztować życie setek pasażerów.
Brytyjski serial „Hijack” („W powietrzu”) z Idrisem Elbą (znanym publiczności z hitowego serialu „Luter”) w 2023 roku zdobył uznanie widzów na całym świecie, a teraz polska publiczność może obejrzeć jego drugi sezon - tym razem pod nowym tytułem „Porwanie”. Zmiana nazwy nie jest przypadkowa: fabuła przenosi się z pokładu samolotu, w którym toczyły się wydarzenia pierwszego sezonu, do berlińskiego metra. To zamknięta, klaustrofobiczna przestrzeń, w której każdy ruch może kosztować życie. Twórcy serialu - George Kay i Jim Field Smith - zachowali charakterystyczną dla pierwszego sezonu formułę napięcia w czasie rzeczywistym, jednocześnie poszerzając perspektywę o wiele punktów widzenia: pasażerów, policję, pracowników metra i brytyjski wywiad. Każdy wagon metra to inna historia, a każdy pasażer może być potencjalnym zagrożeniem. „Porwanie” thriller od Apple TV, który nie znosi kompromisów „Porwanie” wciąga od pierwszych minut. Idris Elba w roli Sama Nelsona pokazuje bohatera pełnego sprzeczności - nie jest superbohaterem, lecz człowiekiem zmuszonym do improwizacji w ekstremalnej sytuacji. Widzowie obserwują, jak radzi sobie w zamkniętej przestrzeni, gdzie każdy błąd może kosztować życie innych. Berlińskie metro staje się niemal postacią samą w sobie - wąskie korytarze, tłok pasażerów i nerwowa atmosfera sprawiają, że napięcie utrzymuje się przez większość sezonu. Twórcy potrafią zagrać także subtelnie, pokazując emocje w oczach bohaterów, w napiętych gestach czy krótkich spojrzeniach, które mogą zdradzić prawdziwe intencje. View oEmbed on the source website Mocna obsada serialu i techniczne mistrzostwo Obok Elby pojawiają się Christine Adams, Max Beesley i Archie Panjabi, a nowi aktorzy, tacy jak Toby Jones czy Lisa Vicari, wnoszą dodatkowy dramatyzm i wiarygodność. Serial prezentuje najwyższą jakość techniczną: obraz w 4K HDR z Dolby Vision i dźwiękiem Dolby Atmos sprawia, że widz niemal czuje się częścią akcji. Każdy odgłos metra, każda rozmowa w tłumie, każde echo kroków buduje napięcie, które jest kluczowe w tego typu thrillerze. Dla kogo jest serial „Porwanie” od Apple TV? Choć drugi sezon nie oferuje takiej świeżości i dynamiki jak debiutancka odsłona, nadal trzyma w napięciu i dostarcza emocji. To pozycja dla fanów realistycznych thrillerów, którzy lubią napięcie w zamkniętej przestrzeni i obserwowanie bohaterów w ekstremalnych sytuacjach. Pierwszy odcinek „Porwania” jest od dzisiaj dostępny na Apple TV+, a kolejne trafiają na platformę w każdą środę. To serial, który udowadnia, że nawet zmiana miejsca akcji i tytułu nie musi odbierać emocji. I choć metro nie jest już tak klaustrofobiczne jak pokład samolotu, to wciąż potrafi przyprawić o dreszcze.
Bez zwiastuna, bez billboardów, bez premiery. Polska komedia romantyczna z Małgorzatą Sochą w roli głównej niespodziewanie wraca po dwóch latach ciszy
Przez dwa lata praktycznie nie istniała - bez premiery kinowej, zwiastuna i kampanii promocyjnej. Teraz „Baśka” oraz „Baśka 2” niespodziewanie trafiają do streamingu. Jeszcze w styczniu obie części polskiej komedii romantycznej będzie można obejrzeć siedząc na własnej kanapie w domu.
Przyzwyczailiśmy się do tego, że filmy i seriale zapowiadają się z dużym wyprzedzeniem. Zanim trafią na ekrany, ich bohaterowie zdążą spojrzeć na nas z billboardów, przewinąć się w niezliczonych rolkach i TikTokach, a aktorzy opowiedzą o produkcji w kolejnych wywiadach. Promocja bywa dziś równie intensywna, a nawet niekiedy bardziej niż sama premiera. „Baśka” wymyka się jednak temu schematowi całkowicie. Bez medialnego szumu, bez trailera krążącego po sieci, bez oficjalnych zapowiedzi - film na długie miesiące zniknął z pola widzenia widzów. I właśnie to sprawia, że jego nagły powrót budzi tak dużą ciekawość. „Baśka” - najbardziej tajemnicza polska komedia romantyczna ostatnich lat „Baśka” to jeden z tych projektów, o których istnieniu przypominały jedynie okazjonalne zdjęcia z planu publikowane w mediach społecznościowych aktorów. Przez długi czas można było odnieść wrażenie, że film przepadł bezpowrotnie - zwłaszcza że nigdy nie trafił do kin. Co więcej, mimo braku premiery pierwszej części, reżyser Marcin Ziębiński zrealizował od razu jej kontynuację. Zarówno „Baśka”, jak i „Baśka 2” przez niemal dwa lata pozostawały w zawieszeniu. Ponad rok temu utwór do tej tajemniczej polskiej komedii nagrał zespół Enej. Teledysk do piosenki „Dwa Światy” to jedyny ślad zapowiadający „Baśkę” jaki istnieje na YouTube. Teraz jednak sytuacja zmienia się diametralnie. Obie produkcje zadebiutują w streamingu - z pominięciem wielkiego ekranu, ale za to jednocześnie i bez zapowiedzi długiego oczekiwania. O czym opowiada polski film „Baśka”? Bohaterką filmu jest tytułowa Baśka - kobieta, która na co dzień łączy prowadzenie firmy cateringowej z opieką nad domem i trójką dzieci. Jej codzienność wypełniają obowiązki, zmęczenie i poczucie utknięcia w rutynie. Do listy domowników można doliczyć także męża Kacpra, pochłoniętego pracą i niekończącymi się nadgodzinami. Przełom następuje, gdy w życiu Baśki pojawia się Jim - charyzmatyczny choreograf, który nie tylko pomaga jej rozwinąć biznes i zdobyć nowych klientów, ale także przywraca jej wiarę w siebie. Zawodowy impuls szybko zaczyna przenikać do sfery prywatnej. Kacper zaczyna podejrzewać żonę o romans, a kryzys w małżeństwie narasta. Baśka staje przed wyborem: walczyć o to, co budowała przez lata, czy pozwolić sobie na zupełnie nowy początek. Znane twarze i podwójna premiera. „Baśka” i „Baśka 2” na Amazon Prime Video W roli Baśki wystąpiła Małgorzata Socha. Partnerują jej Mikołaj Roznerski jako Jim oraz Piotr Głowacki w roli Kacpra. W obsadzie znaleźli się również m.in. Dorota Kolak, Andrzej Mastalerz, Olga Sarzyńska i Wiktoria Gąsiewska. Największym zaskoczeniem pozostaje jednak fakt, że widzowie otrzymają nie jeden, a dwa filmy - „Baśkę” i „Baśkę 2” - niemal jednocześnie. Obie produkcje trafią na Amazon Prime Video już 30 stycznia 2026 roku. Czy brak kina okaże się atutem? Decyzja o pominięciu kin i bezpośrednim debiucie w streamingu to wciąż w polskich realiach rzadkość, zwłaszcza w przypadku komedii romantycznej. Czy ten nietypowy, niemal „cichy” model dystrybucji okaże się ryzykowny, czy przeciwnie - stanie się atutem i wzbudzi jeszcze większą ciekawość widzów? Jedno w tej całej historii jest pewne - po dwóch latach nieobecności „Baśka” wreszcie wraca. Teraz pozostaje już tylko jedno pytanie: czy największa tajemnica polskiej komedii romantycznej ostatnich lat okaże się miłym zaskoczeniem - czy raczej filmem, który rzeczywiście lepiej było odkryć tylko w domowym zaciszu.
W kinach dawno nie było tak odważnego filmu. Kobiety wychodzą z seansu z wypiekami na twarzy
Płomienny romans, który od pierwszych minut rozpala wyobraźnię króluje na ekranach polskich kin - ale czy taka miłość w ogóle ma szansę się udać? Ten film balansuje na granicy namiętności i obsesji, a emocje, które zostają po seansie, długo nie chcą opaść. Wypieki na twarzy to dopiero początek.
W ostatnich latach kino coraz odważniej zagląda w sferę kobiecych pragnień. Już nie z męskiego punktu widzenia, już nie jako fantazję, ale jako doświadczenie - intensywne, niepokojące, czasem niewygodne. Ten film idealnie wpisuje się w ten trend. Jest sensualny, momentami erotyczny, ale przede wszystkim emocjonalnie bezlitosny. To historia, która nie daje prostych odpowiedzi i nie próbuje nikogo uspokajać. Wręcz przeciwnie - wytrąca z równowagi. O czym właściwie jest film „Dreams”? „Dreams” Michela Franco to historia romansu między dwojgiem ludzi, których dzieli wszystko: wiek, pozycja społeczna, pieniądze i władza. Jennifer - w którą wciela się Jessica Chastain (laureatka Oscara) - zamożna amerykańska filantropka, angażuje się w relację z młodym, utalentowanym meksykańskim tancerzem baletowym Fernando. Kiedy mężczyzna, ryzykując życie, nielegalnie przekracza granicę, by znaleźć się u jej boku i zawalczyć o swoją przyszłość, ich uczucie zostaje wystawione na brutalną próbę. To, co zaczęło się jak namiętny romans, stopniowo odsłania drugie dno: zależność, manipulację i nierówność, które w tej relacji okazują się silniejsze niż miłość. View oEmbed on the source website „Dreams” - romans, który od początku pachnie ryzykiem To nie jest miłość „jak z bajki” - chociaż wszystko zaczyna się dokładnie tak, jakby miała nią być. Spojrzenia, napięcie, magnetyczne przyciąganie. Bohaterowie wchodzą w relację, która szybko przestaje być bezpieczna. Każdy gest ma znaczenie, każde słowo waży więcej, niż powinno. W tym filmie zamiast romantycznej ucieczki dostajemy opowieść o władzy, zależności i granicach, które zacierają się szybciej, niż chcielibyśmy przyznać. Zmysłowość, która działa na ciało, nie tylko na wyobraźnię Ten film jest zmysłowy w sposób rzadko spotykany w kinie głównego nurtu. Kamera długo zatrzymuje się na skórze, dotyku, spojrzeniach. Nie chodzi o dosłowność - raczej o napięcie, które narasta między bohaterami i udziela się widzom. To jedna z tych historii, które ogląda się całym ciałem. Czuć przyspieszone bicie serca, niepokój, lekkie zawstydzenie. I właśnie dlatego tak trudno oderwać wzrok od ekranu. Jednak najmocniejszą stroną filmu jest jego emocjonalna szczerość. Bohaterka nie jest ani ofiarą, ani femme fatale. Jest kobietą, która pragnie, popełnia błędy i ponosi ich konsekwencje. Film nie ocenia - raczej pozwala nam obserwować, jak cienka bywa granica między pożądaniem a destrukcją. To kino, które zostawia przestrzeń na własne emocje i własne wnioski. I właśnie dlatego tak mocno rezonuje z kobiecą widownią. Dlaczego wychodzimy z seansu z wypiekami na twarzy? Bo ten film dotyka tematów, o których wciąż za rzadko mówi się głośno. O pragnieniach, które bywają niewygodne. O relacjach, które zaczynają się jak fantazja, a kończą jak emocjonalny rollercoaster. O tym, że czasem to, co najbardziej nas pociąga, bywa też tym, co najbardziej nas rani. To nie jest łatwy seans - ale zdecydowanie jeden z tych, które zostają w głowie na długo po napisach końcowych. Od 9 stycznia film jest możliwy do zobaczenia na ekranach kin w całej Polsce - zarówno tych studyjnych jak i multuplexów.
To najbardziej rozpalający zmysły serial na Netflix. Dobrze, że ma 2 sezony, bo totalnie mnie urzekł
Zmysłowy, prowokujący i na wskroś intymny - taki jest „Sex/Life”. Serial, który sprawia, że serce bije szybciej, fantazje stają się realne, a codzienność nabiera nieoczekiwanej pikanterii.
W latach 90. kobiety pochłaniały romanse w ilościach hurtowych. były tzw. Harlequiny i powieści Danielle Steel, a później E.L. James podbiła świat tworząc „Pięćdziesiąt twarzy Greya”. Teraz przyszła pora na ekranizacje, które łączą zmysłowość z codziennym życiem - i tu pojawia się „Sex/Life”. To taki Harlequin dla współczesnych kobiet: pikantny, odważny, czasem zabawny, a czasem prowokujący do myślenia o tym, czego naprawdę pragniemy. „Sex/Life” najbardziej zmysłowy serial na Netflix Główna bohaterka - Billie Connelly (Sarah Shahi) żyje w pozornie idealnym świecie: dom, dzieci, kochający mąż. A jednak w jej wnętrzu pali się ogień dawnych pragnień, który nie pozwala zapomnieć o tym, co było - i co może wrócić. Zmęczona życiem, znudzona związkiem, który bardziej przypomina koleżeństwo niż partnerstwo coraz częściej zanurza się w swoich fantazjach o Brade’ie - dawnym chłopaku, z którym przeżyła dziką, niczym nieskrępowaną miłość. Jej mąż, Cooper (Mike Vogel), stara się nadążyć, ale rutyna i dorosłe obowiązki stają na przeszkodzie. Sceny intymne nie są tu tylko pikantnym dodatkiem - są bramą do świata kobiecej tęsknoty, pożądania i odkrywania siebie na nowo. To serial, który mówi wprost: kobieta może chcieć wszystkiego i nie wstydzi się za tym tęsknić. View oEmbed on the source website Chemia, która wciąga i elektryzuje Sarah Shahi jest absolutnie hipnotyzująca - zarówno w scenach namiętności, jak i w momentach zwątpienia. Adam Demos jako Brad to czysta, elektryzująca seksualność, a Mike Vogel jako Cooper wprowadza potrzebny kontrast - stabilność i czułość. Dialogi w tym serialu bywają momentami przerysowane, ale w tym tkwi ich urok: każdy szept, każde spojrzenie działa jak katalizator emocji, które przenoszą widza w sam środek relacji bohaterów. Drugi sezon: więcej namiętności i nowych wyzwań View oEmbed on the source website Drugi sezon „Sex/Life” przenosi Billie w zupełnie nowe obszary życia i pragnień. Po burzliwych wydarzeniach z pierwszego sezonu wraca do odkrywania siebie - teraz jako doktorantka psychologii, prowadzi zajęcia dla studentów i próbuje odnaleźć równowagę między karierą, uczuciami i fantazjami. Brad wciąż kusi, a Cooper stara się nadążyć 0 napięcie i zmysłowość rosną z odcinka na odcinek. To sezon pełen nowych emocji, przygód i decyzji, które pokazują, że życie kobiety wcale nie jest proste - nawet jeśli wygląda idealnie z zewnątrz. Dlaczego warto zanurzyć się w „Sex/Life” To nie tylko erotyk, to podróż w głąb kobiecych pragnień i wyborów. Serial łączy guilty pleasure z autentycznymi emocjami, pokazując, że życie i miłość są pełne kompromisów, fantazji i nieoczekiwanych zwrotów. Idealny do binge-watchingu, dla kobiet, które lubią podkręcać temperaturę, śmiać się z absurdów i - przede wszystkim - przypomnieć sobie, że pragnienie intensywności i wolności nie zna wieku ani granic.
Czarno-biały film, który pokonał „Barbie”. Powinien być wake up callem każdej kobiety
Są filmy, które bawią, wzruszają i jednocześnie biją prosto w serce. „Jutro będzie nasze” to opowieść o przemocy, patriarchacie i kobiecej sile, która wstrząsnęła włoską publicznością i od 18 stycznia wchodzi do polskiego streamingu na Canal+. To nie tylko film - to ostrzeżenie, przypomnienie i inspiracja w jednym.
Każda z nas w życiu ma swoje wake-up calle - te chwile, które nagle otwierają oczy i każą się zatrzymać, spojrzeć na siebie i swoje życie bez złudzeń. To może być wydarzenie, rozmowa, książka, a czasem właśnie film. Wake-up call nie pyta, nie prosi, nie dyskutuje - po prostu uderza w serce i mówi: teraz musisz działać, teraz musisz postawić granice, wziąć swoje życie w swoje ręce. „Jutro będzie nasze” jest właśnie takim filmem. To mocny, czasem gorzki, czasem zabawny, ale zawsze prawdziwy sygnał, że kobieca siła nie zna kompromisów i nie czeka, aż ktoś jej przyzna prawo do własnego życia. „Jutro będzie nasze” wchodzi na Canal+. To czarno-biały film, który powinien każdy zobaczyć Akcja filmu rozgrywa się w 1946 roku w powojennym Rzymie - mieście biednym, pełnym życia w bramach kamienic i ulic tętniących od chaosu oraz nadziei na nową przyszłość. W tym świecie spotykamy Dalię, matkę trójki dzieci, żonę brutalnego Ivano, którego przemoc wobec żony jest codziennością. Pierwsza scena filmu jest szokująca - cios zadany zaraz po przebudzeniu, niemal tak zwyczajny, jak poranne espresso z cornetto. To pokazuje, że dla wielu kobiet opresja i przemoc były (i wciąż bywają) elementem codzienności. Paola Cortellesi, debiutująca jako reżyserka i wcielająca się w Dalię, pokazuje ten świat czarno-białą, teatralną kreską. Kadry 4:3 przywodzą na myśl włoski neorealizm De Sici i Rosseliniego, ale równocześnie pozwalają wprowadzić elementy ironii, humoru i satyry. Domowy terror miesza się tu z taneczną choreografią, groteską i groteskową przewrotnością. Ivano, kreowany jako kompletny idiota, staje się symbolem patriarchatu i cyklu przemocy przekazywanego z pokolenia na pokolenie. Film wyprodukowany w 2023 roku stał się ogromnym hitem w kinach, przewyższając pod względem oglądalności hollywoodzką produkcję „Barbie” - stając się tym samym jednym z największych włoskich sukcesów kasowych. View oEmbed on the source website Włoski humor i ironia w cieniu tragedii Pomimo poważnego tematu, film nie jest ciężki w odbiorze. Cortellesi potrafi wplatać komediowe sceny w momenty dramatyczne, balansując między śmiechem a łzami widza. Czarno-białe kadry z teatralnym sznytem, przerysowane postaci, taniec łączący przemoc z operą - to zabieg ryzykowny, ale jednocześnie nowatorski i efektowny. Humor nie odejmuje wagi historii, lecz pozwala odbiorcy spojrzeć na problem z dystansem i jednocześnie odczuć jego prawdziwą moc. Feministyczny manifest w powojennej Italii Film nie jest jedynie opowieścią o jednej kobiecie. To manifest o zmianach społecznych i emancypacji Włoszek po II wojnie światowej. Dalia staje się symbolem powolnego przebudzenia kobiecej siły. Jej córka Marcella pokazuje, że nadchodzą nowe pokolenia kobiet, które nie będą akceptować starych norm i ograniczeń. 2 czerwca 1946 roku Włoszki po raz pierwszy mogły głosować w referendum - a Cortellesi wykorzystuje tę historyczną cezurę, by podkreślić wagę osobistych wyborów i przemian społecznych. Cortellesi czerpie inspirację z historii swoich babć i prababci, które opowiadały jej o życiu w świecie pełnym przemocy, przemilczeń i ograniczeń. Rzym pokazany w filmie tętni życiem, ale też odzwierciedla trudności i niesprawiedliwości tamtej epoki - życie codzienne miesza się tu z wielką historią. Wake up call każdej kobiety Najbardziej poruszający jest moment, gdy Dalia odkrywa własną moc. Nie tylko w relacjach z brutalnym mężem, ale też w kontekście wychowania dzieci i walki o ich bezpieczeństwo. To kobieta, która wbrew pokoleniowym ograniczeniom i patriarchalnej tradycji, decyduje się żyć po swojemu. Ten film jest śmiechem i łzami, dramatem i triumfem, opowieścią o tym, że emancypacja zaczyna się w domu, w sercu i w codziennych decyzjach. „Jutro będzie nasze” od 18 stycznia dostępne będzie w streamingu na Canal+. To nie tylko film - to wake-up call, który każda kobieta powinna zobaczyć przynajmniej raz, aby zapamiętać, że niezależnie w jakim miejscu w życiu się znajdujemy - zawsze można zacząć - od jutra.
Znów leciał w TV, a ja zamiast spać oglądałam do końca. Ten wielokrotnie nagradzany film poruszy nawet głaz: „Moja mama zawsze na nim płacze”
Niektóre filmy mają w sobie moc, która nie pozwala o nich zapomnieć - nawet po latach wciąż poruszają do głębi. Dzieło Romana Polańskiego to historia, która wciąga od pierwszej sceny i nie puszcza aż do końca, zostawiając widza z uczuciem wzruszenia, które trudno opanować.
Są takie filmy - klasyki, które na szczęście wciąż od czasu do czasu lecą w telewizji. Takie, których po prostu nie można przegapić, choć czasem chciałoby się zapytać: dlaczego akurat o tak późnej porze? „Pianista” jest jednym z nich. Choć widziałam go już tyle razy, że wydaje mi się, że znam go na pamięć, to każdorazowo przyciąga moją uwagę tak mocno, że zamiast iść spać, oglądam do końca. Potem jeszcze płaczę, bo mimo świadomości faktów i historii wciąż nie mogę uwierzyć, że ludzie ludziom zgotowali ten los... i dopiero wtedy kładę się do łóżka. „Pianista” - film, który nie pozwala o sobie zapomnieć „Pianista” Romana Polańskiego powstał w 2002 roku i od razu stał się jednym z najważniejszych filmów wojennych ostatnich dwóch dekad. Oparty na wspomnieniach Władysława Szpilmana - polskiego pianisty, kompozytora i muzyka radiowego pochodzenia żydowskiego, znanego z pracy w Polskim Radiu w Warszawie - opowiada historię przetrwania w brutalnym świecie II wojny światowej. Film trwa 143 minuty, a każdy jego element - od zdjęć Pawła Edelmana, przez muzykę Wojciecha Kilara (tak tego od Poloneza w „Panu Tadeuszu” i Walca w „Trędowatej”), aż po scenariusz Ronalda Harwooda - działa jak perfekcyjnie skomponowana symfonia emocji. Historia Szpilmana zaczyna się w przededniu wojny. Jako młody pianista i kompozytor zdobył już uznanie, a słuchacze Polskiego Radia mogli podziwiać jego recitale Chopina na żywo. Kiedy Niemcy wkraczają do Warszawy, życie Szpilmana diametralnie się zmienia. Stopniowo traci wszystko - wolność, bezpieczeństwo, bliskich. Miasto, które znał, staje się polem zniszczenia i grozy. Polański prowadzi widza przez kolejne etapy okupacji w sposób powściągliwy, niemal dokumentalny, pozwalając, by widz sam poczuł ciężar tamtych czasów. View oEmbed on the source website Muzyka Fryderyka Chopina jako ostatnia ostoja człowieczeństwa Jednym z najbardziej poruszających elementów filmu jest muzyka. Chopin towarzyszy Szpilmanowi w jego wędrówce, dając mu siłę i nadzieję. Scena, w której pianista gra dla niemieckiego oficera Hosenfelda, jest niemal transcendentalna - fortepian staje się w niej językiem ludzkiego bólu i odwagi. To moment, który pamięta się długo, bo w jednym ujęciu zawiera cały dramat wojny, samotność i siłę przetrwania. Adrien Brody wciela się w Szpilmana w sposób absolutnie mistrzowski. Jego transformacja fizyczna i emocjonalna jest minimalistyczna, a zarazem niezwykle intensywna - każdy gest, każdy spojrzenie mają znaczenie. Obok Brody’ego nie można przejść obojętnie wobec Thomasa Kretschmanna w roli Hosenfelda, ani Franka Finlaya i Maureen Lipman jako rodziców Szpilmana. To aktorstwo, które sprawia, że historia nabiera prawdziwej ludzkiej głębi. Scenografia filmu to kolejny powód, dla którego „Pianista” jest tak wyjątkowy. Zgliszcza ulic, opuszczone kamienice, niemal księżycowy krajobraz miasta w ostatnich scenach - to wszystko oddaje brutalną autentyczność okupowanej Warszawy. Polański z chirurgiczną precyzją rekonstruuje przeszłość, pozwalając widzowi niemal poczuć kurz, popiół i strach panujący w mieście. Jakie nagrody otrzymał „Pianista”? „Pianista” zdobył trzy Oscary - dla najlepszego reżysera, najlepszego aktora pierwszoplanowego i za scenariusz adaptowany. Dodatkowo film został nagrodzony Złotą Palmą w Cannes, licznymi nagrodami BAFTA i Césara. To dowód na uniwersalny przekaz filmu - o kruchości życia, sile sztuki i niezłomności człowieka - który poruszył i wciąż niezmiennie, od ponad 20 lat porusza widzów na całym świecie. Dlaczego wracam do „Pianisty” za każdym razem? Bo to film, który zmusza do refleksji. Nie opowiada o bohaterach wojennych w hollywoodzkim stylu - tu głównym bohaterem jest sama wojna, a Szpilman staje się świadkiem i sprawozdawcą wydarzeń. Jego walka o przetrwanie, ból, strach i bezbronność są uniwersalne. Nawet po latach film nie traci mocy - zmusza do współodczuwania, do spojrzenia w oczy historii i w jej brutalną prawdę. Dzieło Romana Polańskiego można dziś obejrzeć online na platformie VOD TVP - za darmo. „Pianista” to dzieło, które łączy rzetelność historyczną, kunszt reżyserii, aktorstwa i muzyki w coś więcej niż film - w emocjonalne doświadczenie, które pozostaje z widzem na zawsze. I choć znam każdą scenę na pamięć, wciąż potrafi mnie wzruszyć do łez. I sprawić, że patrzę na miasto w którym mieszkam - zupełnie inaczej.
Oscarowa opowieść Tarantino wkrótce trafi na Netflix. Pokazuje Hollywood lat 60. w zupełnie nowym świetle
Choć Tarantino słynie z krwawych thrillerów i bezkompromisowej przemocy, jego „Pewnego razu… w Hollywood” to nostalgiczna podróż do lat 60., pełna ciepła, humoru i emocji. Gwiazdy, wielkie kino i polski akcent sprawiają, że już teraz nie możemy się doczekać premiery na Netflix.
Hollywood. Blask fleszy, czerwone dywany, fortuny wydawane w dolarach, wielkie kontrakty i jeszcze większe gwiazdy. To miejsce, w którym każdy krok jest obserwowany, a sukces waży tyle co skandal, który może go zniszczyć. Ale nie zawsze tak było. Kiedyś za tym blichtrem kryły się zakamarki, o których wolelibyśmy nie wiedzieć. Świat filmowego snu bywa złudny, a pod złotymi światłami kryją się historie ludzi, którzy zapłacili ogromną cenę za sławę i marzenia. „Pewnego razu… w Hollywood” - 9 film Quentina Tarantino odkrywa te sekrety w swojej charakterystycznej, nostalgicznej i zarazem przewrotnej opowieści. To Oscarowy klasyk, który trzeba choć raz w życiu zobaczyć. O czym jest „Pewnego razu… w Hollywood”? Film opowiada historię Ricka Daltona (Leonardo DiCaprio), kiedyś gwiazdora popularnego serialu, który dziś desperacko walczy o powrót na szczyt. U jego boku jest Cliff Booth (Brad Pitt), lojalny kaskader i przyjaciel, który w niebezpiecznych scenach ryzykuje życie. W tle przewija się tragiczna historia Sharon Tate (Margot Robbie) i jej męża Romana Polańskiego. Tarantino proponuje alternatywną wersję wydarzeń z sierpnia 1969 roku - morderstwa dokonane przez członków sekty Mansona nie dochodzą do skutku, a bohaterowie zyskują wymarzony happy end. To nostalgiczny list miłosny do Hollywood. Pełen humoru, drobnych gestów i retrospekcji, w których Tarantino miesza fikcję z rzeczywistością. Przestrzeń filmową wypełniają kultowe plakaty, stare westerny, kawałki muzyki z list przebojów i codzienne życie gwiazd, pokazane z czułością, której dotychczas w jego „krwawych” filmach brakowało. View oEmbed on the source website Polski akcent w hollywoodzkiej opowieści od Tarantino Choć „Pewnego razu… w Hollywood” to przede wszystkim hollywoodzki blichtr, film ma też wyraźny polski akcent. Aktor Rafał Zawierucha (znany z filmu „Bogowie”, „Listy do M. 4”) wciela się w Romana Polańskiego, polskiego reżysera - twórcę takich hitów jak „Dziecko Rosemary” czy „Pianista” - i męża Sharon Tate, przypominając o prawdziwych wydarzeniach z sierpnia 1969 roku. Jego rola jest niewielka, ale znacząca: choć mówi tylko kilka zdań, obecność Polaka w filmie łączy fikcję Tarantino z rzeczywistością tamtych czasów. Prawdziwa historia Sharon Tate Sharon Tate była wschodzącą gwiazdą Hollywood, pełną życia, uroku i ambicji. W 1969 roku, będąc w ósmym miesiącu ciąży, mieszkała wraz z mężem Romanem Polańskim w willi przy Cielo Drive w Los Angeles. Jej świat nagle przerwała brutalna zbrodnia - członkowie sekty Charlesa Mansona zamordowali ją i cztery osoby towarzyszące jej w domu. To tragiczne wydarzenie wstrząsnęło całym Hollywood i na zawsze stało się symbolem końca pewnej ery beztroskiego blasku i blichtru filmowego świata. Quentin Tarantino w „Pewnego razu… w Hollywood” odwraca jednak bieg historii. Tworzy alternatywną rzeczywistość, w której Sharon Tate przeżywa, a jej los splata się z fikcyjnymi bohaterami, oddając tym samym hołd ikonie kina lat 60. „Pewnego razu… w Hollywood” trafi na Netflix Film zdobył aż 10 nominacji do Oscara, w tym za najlepszy film, reżyserię i aktorstwo. Brad Pitt otrzymał Oscara za rolę drugoplanową, a obraz jest uznawany za jedno z najważniejszych dzieł Tarantino. Krytycy chwalą zarówno wykonanie aktorskie, jak i nostalgiczną wizję Hollywood, które autor przywołuje z charakterystycznym dla siebie humorem i przesadną starannością detali. Mimo upływu 7 lat od premiery (2019 rok) produkcja wciąż ma bardzo dobry wynik w gregatorze opinii Rotten Tomatoes. Jego tomatometer (czyli ocena krytyków) wynosi około 85–86 %, co oznacza, że zdecydowana większość recenzji jest pozytywna i film cieszy się uznaniem zarówno krytyków, jak i widzów. Na szczęście „Pewnego razu… w Hollywood” 31 stycznia trafi na Netflix, więc nawet ci, którzy ominęli seanse kinowe, będą mogli zanurzyć się w świecie hollywoodzkiego blichtru, wielkich gwiazd i alternatywnej historii, która choć nie wydarzyła się naprawdę to i tak fascynuje.